Vandaag begin ik met een heerlijke yogales op het zachte gazon van Villa Carmen en neem vervolgens afscheid van de camping. De weg die voor me ligt, leidt me straks weg van de bewoonde wereld, en gisteren heb ik alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen om de dagen zo goed mogelijk door te komen. De kaart en de route heb ik uitvoerig bestudeerd, op zoek naar mogelijke kampeerplekken en watervoorzieningen.

Loslaten

Als ik van de camping terugloop naar waar ik de dag ervoor de route verliet, zie ik echter meteen dat de route niet klopt met mijn voorbereidingen. Het bord wijst een richting op die absoluut niet klopt met mijn uitgestippelde route. Ik moet hardop lachen, maar voel me tegelijkertijd nerveus. Alle voorbereidingen die ik heb gedaan wat betreft de route, blijken nu voor niks te zijn! Ik zit in tweestrijd. Wat doe ik, volg ik de route volgens mijn gps zoals ik het heb voorbereid? Of kies ik de, blijkbaar nieuwe of aangepaste route zoals die op de grond is, zonder te weten wat dat praktisch zal betekenen? Een klein stemmetje (intuïtie?) vertelt me: ‘loslaten!’, en daarmee gooi ik al mijn zekerheid en houvast in één klap overboord.

Naar Ontinyent

De nieuwe route wijst me naar Ontinyent, een stad waar mijn gps-route niet langs komt. Dat betekent dat ik vanaf nu afhankelijk ben van de routemarkeringen op de grond. Toch voelt het goed, om die controle los te laten. Het is zo’n metafoor voor het leven, voor mijn constante pogingen om alles maar te sturen of te controleren. Puntje bij paaltje is dat natuurlijk allemaal maar schijn. We hebben helemaal geen controle over hoe het leven loopt. Dus besluit ik er dan maar helemaal voor te gaan. Leven in overgave. Ik ga wel zien waar ik uitkom. Maar vanaf nu moest ik wel alert zijn op de witrood markeringen, want  als ik die mis, zou ik zo verkeerd kunnen lopen. Gelukkig is de markering het eerste stuk van mijn route prima aangegeven, en word ik de berg naast Bocairent opgeleid en over geleid, om richting de stad Ontinyent te lopen.

Waar is de witrood markering?

Als ik de berg afloop, langs de begraafplaats en de eerste huizen die de stad aankondigen, ben ik ineens de markering kwijt. Ik loop een stuk terug, in de veronderstelling dat ik misschien een afslag heb gemist, maar kan niets vinden. Ik zucht. Wat nu? Deze grote stad is een wirwar van straatjes en verkeer, hier vind ik die markering nooit meer terug. Het nerveuze gevoel bekruipt me weer en besluit om even pas op de plaats te nemen. Eerst eens koffie drinken, dan kan ik rustig opnieuw de kaart bekijken en zien wat mijn opties zijn. Misschien kan ik vanaf hier wel weer teruglopen naar mijn oorspronkelijke gps route.

Ondanks het vooruitzicht van de koffie, merk ik hoe snel mijn stemming is omgeslagen. Vanmorgen voelde ik me opgetogen, als een jonge hond wilde ik op pad, het avontuur in. En nu voel ik me zwaar, ik merk dat ik baal. Ik moet een heel stuk door de stad heen en extra kilometers maken om weer op mijn eigen gps route te komen. En wie weet of die route nog wel bestaat en wordt bijgehouden? Ik voorzie slechte paden en zie op tegen praktijken van vorig jaar, waar ik amper door de overwoekerde paden heen kon bewegen. Mijn hoofd vult zich met mokkende en zware gedachtes, die mijn aanwezigheid vertroebelen. Daardoor mis ik een heel stuk van de stad en kan ik moeilijk genieten van wat ik tegenkom. Wel valt me op dat er behoorlijk wat toeristen op de been zijn, die met bussen naar de oude stadsmuren worden gebracht, of in polonaise achter de bordjes van hun gids aan hobbelen. Ik laat de drukte achter me, en merk dat mijn lichaam nog moe is.

Aandacht voor wat er is

Vermoeidheid heeft ook effect op mijn stemming, heb ik ontdekt. Het stijgen gaat moeizaam, ik struikel over mijn voeten en zucht regelmatig diep. Ineens mis ik thuis heel erg. Waar komt dit ineens vandaan? In plaats van me te laten meeslepen met de mistroostige gedachten en zelfmedelijden, verleg ik mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik probeer op te merken waar ik de gevoelens en emoties voel in mijn lijf, wat nog niet gemakkelijk is omdat ik tegelijkertijd omhoog loop, en de druk van de zware tas op mijn lijf voel. Maar naast de gebruikelijke lichamelijke sensaties van het lopen, voel ik een licht misselijk gevoel, en een gevoel alsof er een steen in mijn maag ligt. Ik loop langzaam door, ‘ik kom die markeringen vanzelf wel weer tegen’, monter ik mezelf op.

In de steek gelaten

Ineens krijg ik een inzicht. Het klinkt gek, maar ik voel me in de steek gelaten, verraden zelfs! Ik heb mijn vertrouwen gesteld in de route, in de markeringen op de grond. Ik heb de beslissing gemaakt om mijn controle los te laten en mezelf over te geven aan het onbekende, te vertrouwen op de markering. En nu laten ze mij in de steek. Ineens moet ik het zelf uitzoeken. Is mijn vertrouwen en overgave toch geen goede zet geweest? Het voelt een beetje alsof ik in de maling ben genomen.

Terwijl ik dit inzicht tot me door laat dringen, passeer ik een rotonde, en in een flits zie ik roodwit. Wacht even. Een reflector? Ik doe een paar passen terug. Nee, het is de witroodmarkering! Nouja! Een enorm gevoel van opluchting overvalt me. Ik speur de vier straten die op de rotonde uitkomen af, maar kan niet ontdekken waar de markering vandaan komt, of waar het naartoe gaat. De opluchting wordt direct gevolgd door frustratie en boosheid. “Zoek het uit! Ik volg mijn eigen pad wel!”. Na een paar honderd meter is daar dan ineens wederom weer de markering! En dit keer blijft hij consistent met mijn eigen route. Hoera! Ik ben weer terug op het pad! Eind goed al goed. Wat een bijzondere ervaring! Een stuk lichter loop ik verder, de stad uit.

Loodrecht omhoog

De route leidt me eerst langs vrijstaande huizen aan de rand van de stad, om uiteindelijk aan de voet van een berg uit te komen. Ik kan de route recht omhoog de berg op volgen: een pad van nauwelijks 40cm breed, dwars door jonge dennenbomen die het zicht links en rechts volledig wegnemen. Niks geen zigzag of speelse route, maar iemand die lijnrecht een streep omhoog lijkt te hebben getrokken naar de top van de berg. Steil omhoog. Tot zover ik kan kijken. Het ziet er verschrikkelijk uit, maar er zit niets anders op. De route gaat daarheen. Na een diepe teug adem zet ik mijn voeten schuin de berg op. Het hellingsvlak is zo steil, dat de berg mij voortdurend probeert van zich af te schudden, en ik met regelmaat de neiging heb achterover te vallen. De takken links en rechts grijpen naar mijn rugzak en vertragen mijn pas nog verder. Ik ploeter voort, en trek mezelf kreunend en krakend omhoog aan mijn stok. Ik zie de top afvlakken, en krijg hoop: ik ben er bijna! Maar als ik op dat punt aankom, blijkt het niet meer dan een tijdelijke verflauwing van de hellingshoek, en volgen er enkel nog meer hoogtemeters.

De emoties zitten hoog

De groene tunnel benauwd me, het ontneemt me elk uitzicht of perspectief. Opgeslokt tussen de begroeiing heb ik geen flauw benul hoever ik nog moet of waar ik me op de heuvel bevindt. Opnieuw ben ik in de veronderstelling dat ik er ben, maar ook nu houdt de berg me voor de gek, en buigt het pad verder omhoog, een onverbiddelijk smal, steil pad. Ik voel het bekende gevoel van opkomende tranen, ergens ver achter in mijn keel en borst, en als ik dan eindelijk de asfaltweg bereik waar het pad op uitmondt, branden de tranen inmiddels achter m’n ogen. Ik kom op adem, tank een halve liter water leeg, en voel me langzaam kalmeren.

Terwijl ik op het asfalt zit, en uitzicht heb op de berg die ik zojuist heb beklommen, popt er ineens een liedje in mijn hoofd en een sterke drang om dit liedje te luisteren. Omdat ik de titel van het liedje niet weet, zet ik de hele cd op. Intussen is de route een stuk beter begaanbaar, omdat ik bijna bovenaan de berg ben. Het asfalt gaat over in een breed gravelpad en leidt me langs een kerkje bovenop de bergtop en neemt me daarna weer slingerend omlaag. En dan ineens speelt het nummer dat in mijn hoofd kwam, en begin ik te huilen. Hartstochtelijk te huilen, alsof het van heel diep van binnen mij komt. Alsof het iets is dat er nu pas uitkomt, met hulp van de muziek. Het moet eruit. Een pijnlijk, heet verdriet, dat een brandend gevoel achterlaat in mijn keel en me hortend laat ademen. Terwijl ik huil, voel ik ook dat er iets oplost, van binnen. Het is alsof er iets diep in mij ontspant, alsof er ruimte ontstaat tussen de cellen. Hoewel er geen woorden of beelden zijn, voel ik naast de scherpe emoties de verkramping verminderen in mijn lichaam. Ook al snap ik niet waar dit mee te maken heeft, of wat de oorzaak is van deze emoties, het lucht gigantisch op. Het maakt eigenlijk ook niks uit, ik hoef het helemaal niet te begrijpen.

Opgeruimd weer verder

Met een opgeruimd gevoel en lichter gemoed zet ik daarna mijn tocht voort. Met de recente bergtop nog vers in het geheugen, blijft de rest van de route tamelijk lastig. Ik maak veel hoogtemeters en de paden zijn steil, ook als ik afdaal. Vooral het dalen doet zeer aan mijn inmiddels gevoelige voeten. Ik ben moe. Mijn lichaam is nog niet helemaal hersteld van de vorige uitputtingsslag.

Braaf blijf ik de witroodmarkeringen volgen, en dan eindelijk, vlak voor Vallada, sluit de  route op de grond ineens weer aan op de gps route op mijn horloge. Het geeft een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid dat ik nu weer een back-up heb op mijn horloge. Zo kan ik niet verdwalen. Nu ben ik ineens in Vallada, waar ik volgens mijn eigen planning pas morgen zou aankomen. Blijkbaar heeft de nieuwe route een stuk afgesneden. Opgelucht en uitgeput ga ik op een terras zitten en bestel een ijskoud biertje. In Vallada is niks aan accommodatie of camping, dus zal ik straks buiten Vallada een kampeerplek zoeken.

Op de camino

Na mijn biertje reken ik af, en vraagt de vrouw achter de bar of ik soms de camino naar Santiago loop. Ik vertel over mijn route en als ik het dorp weer uitloop, zie ik inderdaad de kenmerkende blauwgele camino wegmarkeringen en de schelpen die de route aanduiden. Erg leuk om af en toe een stukje van de camino mee te pikken. Hoe hoger ik in Spanje kom, hoe meer routes zullen samenkomen, vermoed ik. Vrolijk van het biertje en de gedachte dat ik nu alleen nog maar een kampeerplek hoef te vinden, loop ik Vallada uit. Ik passeer sinaasappelboomgaarden en verzamelde enkele gevallen exemplaren van de grond. Vaak moet ik dan wel een deel van de sinaasappel wegsnijden, omdat ze slechte plekken hebben, maar wát is een verse sinaasappel, rechtstreeks van de boom een traktatie! Het zoetzure, tintelende sap is een ware smaakexplosie en welkome afwisseling of de eeuwige wraps, havermout en andere vitaminen-ontberende voedingsmiddelen.

Onder de snelweg door… of toch niet?

De route gaat een snelweg onderdoor, met aan de andere kant een prima kampeermogelijkheid, lijkt het op de kaart. Maar als ik op het punt kom waar de route volgens mijn horloge de snelweg onderdoor gaat, is er in werkelijkheid een bord met een groot kruis, die duidelijk maakt dat er geen route meer is die kant op. En inderdaad, als ik die kant op kijk, zie ik een oerwoud aan metershoge begroeiing, een soort ophoping van regenwater, modder en vooral heel veel zwerfafval. Het rode kruis op het bord is duidelijk dat de route daar niet heen gaat. Maar waarheen dan wel? Ik sta op een t-splitsing met de kant waar ik vandaan kom, rechts de snelweg onderdoor, of rechtdoor naar… ja, waarheen? Ik raadpleeg de kaart opnieuw. De weg rechtdoor gaat naar een ander dorp, kilometers verderop, en buigt naar links af, terwijl mijn route juist rechts verdergaat. Ergens verderop is ook nog een mogelijkheid om de snelweg over de steken, maar dat is vanaf hier nog zo’n 2,5 kilometer verderop! Dat zou betekenen dat ik nu 5km extra moet lopen om op hetzelfde punt aan de andere kant van de snelweg uit te komen. Ik zucht gefrustreerd.

Het wordt donker

Ondertussen belt Steef, want het is rond half 8, de tijd waarop ik normaal gesproken al lang en breed voor mijn tent zit en heb gegeten. De zon zakt als een malle achter de horizon, en benadrukt de beperkte tijd die ik heb om met het laatste licht te lopen. Met een zwaar gemoed neem ik op, en ventileer mijn frustratie. Ik wil tóch proberen of ik niet onder de snelweg doorkom, het eerste stuk lijkt nog enigszins mogelijk om doorheen te komen. Met de telefoon aan mijn oor sla ik de planten links en rechts opzij, en plaats mijn voeten zoveel mogelijk op droge stukken, zorgvuldig om de vieze luiers, verroeste blikken, en opengereten vuilniszakken met ondefinieerbare inhoud, heen stappend. Getver wat een smerige boel, en wat een onmogelijk pad! Het “pad” wordt steeds dieper onder de snelweg door, en waar eerst hier en daar plasjes water of modder liggen, wordt dit nu steeds meer, en uiteindelijk een soort vieze, drabberige sloot. Ik heb geen keus, ik moet omkeren. Ik staak mijn poging en ga terug. Weer een half uur van mijn tijd verloren. De zon flirt al met de avond, en werpt lange schaduwen voor me.

De laatste kilometers

Eenmaal terug op de t-splitsing zet ik de vaart erin en wil maar één ding: een kampeerplek vinden. Zonder veel aandacht te besteden aan mijn omgeving trap ik mijn gaspedaal in en stamp door. Ik heb er een hekel aan om in het donker een slaapplek te moeten vinden, zeker met de ervaringen van de wilde zwijnen van laatst. Liever weet ik op wat voor plek ik sta, hoe het zit met bomen, hoe vlak de grond is, of er water in de buurt is, of ik dierensporen zie, etc. Vaak maak ik mijn plek nog even ‘schoon’ door steentjes, takjes en andere losliggende zooi weg te schoppen of te vegen, zodat ik zo vlak mogelijk sta en mijn matje bescherm tegen lekkage.

Eindelijk steek ik een viaduct over en loop ik nu langs een bedrijventerrein aan de andere kant van de drukke snelweg. Als de zon nét de horizon verlaat, draait de route links weg van de snelweg, en neemt me mee een kloof in. Links en rechts verrijzen steeds steiler en hoger wordende rotswanden. Hoe vind ik hier een kampeerplek? Maar in het allerlaatste restje licht vind ik dan eindelijk een prachtig plekje: een stukje vlakke grond vlakbij het pad, omsloten door de rotswanden. Als een malle zet ik snel mijn tent op, in het licht van mijn hoofdlamp, trek warme kleren aan en ga dan hongerig en uitgeput op mijn matje zitten. Ik ben te moe om mijn eten op te warmen, dus eet mijn kant en klaar maaltijd van gehaktballetjes in saus met het laatste restje brood koud op. Het is verrukkelijk. De laatste druppel saus schraap ik met mijn brood uit de hoekjes van het bakje. Eten smaakt het allerbeste na een hele dag buiten zijn en wandelen. Moe van de dag, kruip ik vrijwel direct daarna al mijn slaapzak in.

En opnieuw zijn daar de zwijnen

Ik dommel in, en schrik rond 21u alweer wakker. Het is een herhaling van een paar nachten hiervoor: wilde zwijnen. Opnieuw waren het er veel en vlakbij. De snuivende geluiden en wroetende poten die steentjes laten wegrollen zijn bijna voelbaar door mijn dunne tentdoek heen. Doodstil blijf ik liggen, in de hoop dat ze zullen weggaan. Ik app Steef – gelukkig heb ik bereik – en hij stelt me gerust dat er vrijwel nooit zwijnen zijn die mensen aanvallen. Op verschillende fora leest hij ervaringen van andere wildkampeerders, die de tip geven om vooral stil te blijven. Maar als er ineens een zwijn vlák naast me luid knorrend en snuivend polshoogte komt nemen, ontsnapt een gil van angst uit mijn keel. Direct slaat de paniek toe: ‘nu gaan ze me aanvallen, nu komen ze dwars door mijn tent heen’, schiet er door me heen. De zwijnen schrikken blijkbaar net zo hard van mij als ik van hen, want ineens hoor ik overal hoefgetrappel en gesnuif en geknor.

De zwijnen nemen wat afstand, maar blijven voor mijn gemoedsrust véél te dichtbij. Met een hart dat in mijn keel bonkte, rits ik heel voorzichtig mijn binnentent open, op zoek naar mijn mes en mijn stok. Ik kom zo stil mogelijk overeind met het mes in mijn ene hand, en de stok in de andere. Klaar om toe te slaan zodra één van de zwijnen besluit dat ik een dreiging ben voor ze. Wanneer voelen zwijnen zich bedreigd? Zit ik in hun territorium? Zien ze mijn tent als een vreemd object, hoe interpreteren ze mijn geur? Oh god, ze ruiken vast mijn eten! En daar komen ze op af! Mijn mond is droog, en ik voel me duizelig van angst. Steef blijft geruststellende appjes sturen, wat eventjes helpt, maar het haalt de aanwezigheid van de beesten niet weg! Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik besef dat hun geluid minder hard klinkt en ze verder weg zijn. Eindelijk durf ik mijn stok neer te leggen, maar mijn mes houd ik vlak bij me, mochten ze besluiten terug te keren. Het is tenslotte nog geen nacht! Om mezelf af te leiden ga ik lezen, mét alle angst in mijn lijf.

Mijn lichaam neemt het over

Het is bijzonder om te ervaren hoe je reageert in omstandigheden waarin je helemaal aan jezelf bent overgeleverd. Hoe doe je dan, ben je in staat tot handelen? Ik heb het gevoel dat ik terugval op een basaal en primair overlevingsinstinct. Ik ben écht in staat mijn mes en stok te gebruiken als zelfverdediging. Maar ik ben óók in staat om ergens ver weg, achter de emotie van angst, te beseffen: dit heb ik nu al een paar keer meegemaakt en het is toen ook goed gegaan. Ik kon daardoor de emotie op een gegeven moment laten bestaan en meer rationeel de beslissing maken om te gaan lezen, om tóch, ondanks alles, te gaan proberen te slapen. Want ik was ook moe, en wat kon ik anders? Ik heb geen controle over de situatie. En gek genoeg val ik nog redelijk vlug in slaap ook. Blijkbaar is de noodzaak aan slaap en rust nóg een tikkie urgenter dan mijn alerte zelfverdedigingsmechanisme. Het lichaam neemt dus bepaalde processen ook over als het erop aankomt, hoe bijzonder is dat? Deze tochten leer ik zoveel over mezelf en mijn lichaam, en ontwikkel ik vooral een diep respect en bewondering voor dit soort processen en mechanismen.

Het bericht Spanje gr7 dag 16 / 45 Bocairent – Ontinyent – Vallada verscheen eerst op Struin Stories.

Ik bedenk me nu dat ik precies op het midden van mijn reis zit. Jeetje, het midden pas, niet te geloven. Wat een rijkdom om hier vier weken te mogen lopen. Deze reis gaat gevoelsmatig wel een stuk sneller dan vorige keer. Dat heeft meerdere oorzaken. Ik weet natuurlijk meer wat ik kan verwachten. Qua wandelen, qua omgeving, qua hoe het lichamelijk voelt, de staat van de paden, de Spanjaarden, de dorpjes, de faciliteiten onderweg. Dus dat is allemaal niet meer zo nieuw.

Misschien is het voornaamste verschil wel mijn mindset. Als ik dat vergelijk met vorig jaar, goh, ik moest toen zoveel van mezelf zeg, jemig. Ik was zo ontzettend met de zweep over mezelf aan het gaan! De thema’s van vorig jaar heb ik niet direct scherp, maar eenzaamheid was er één van, en dat is zo’n verschil met hoe ik dat nu ervaar. Sowieso vind ik in Valencia de mensen een stuk gezelliger. Ze lijken veel nieuwsgieriger en spontaner, ze spreken me gewoon aan, bevragen me over van alles en houden me staande als ik mensen tegemoet loop. De mensen in Valencia laten een soort speelsheid en levendigheid zien, die ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Verschillen en geleerde lessen

Natuurlijk sta ik er nu zelf ook meer voor open. Als ik mensen tegenkom, doe ik mijn oordopjes uit en groet de mensen zelf. En hoewel ik dat de vorige keer ook deed, doe ik dat nu veel meer vanuit vertrouwen en de gedachte: ‘misschien wordt het wel een ontmoeting, misschien kan ik even een praatje maken’. Vorig jaar overheerste de overtuiging: ‘oh, ze zien mij niet staan, ze vinden mij een paria’, of: ‘ik ben onzichtbaar’. Daarnaast wilde ik (onbewust) ook heel veel kilometers maken en was ik meer prestatiegericht dan ik door had. En ook competitief, omdat ik mezelf wilde bewijzen.

Nu denk ik: ‘dat heb ik al gedaan, ik hoef dat niet nog een keer te doen. Iedereen weet het al, ik hoef dat niet te herhalen of opnieuw te bewijzen’. Die gedachte neemt heel erg de druk weg. Nog steeds maak ik veel kilometers, maar als ik veel kilometers maak, dan heeft dat nu vaak een praktische afweging. Bijvoorbeeld omdat hier best wat stukken zitten zonder dorpjes, en dus zonder water, of eten. Dat vraagt een goede voorbereiding, zoals vooral voldoende water meenemen, maar er ook niet te lang over doen. Want hoe langer ik erover doe, hoe meer water ik nodig heb.

Verschillende soorten angst

Tegelijkertijd, wat wel maf is, is dat ik vorig jaar het wildkamperen echt heel fijn vond. Ik voelde me zó op mijn gemak in de natuur, helemaal veilig. Terwijl er toen trouwens meer wild was om me heen, zoals gemzen, herten, reeën en steenbokken. Nu heb ik nog maar weinig wild gezien. Dit jaar vind ik het wildkamperen ineens een stuk spannender, sinds het bezoek van die zwijnen. Het is de angst van kwetsbaarheid, van het mogelijke gevaar voor lichamelijk letsel. Dat is totaal nieuw en een heel primair gevoel van angst, gerelateerd aan mijn overlevingsinstinct.

Handelen vanuit intrinsieke motivatie

Dan is er nog een verschil. Dit jaar doe ik vrijwel iedere ochtend 20 tot 30 minuten yoga, maar schiet het mediteren er juist vaker bij in, terwijl ik dat vorige etappe dagelijks deed. Ik merk dat ik een beetje zoekende ben hierin, omdat ik me afvraag: wanneer doe ik het nou voor mezelf, en wanneer is het vanuit een idee ‘het moet zo’, ‘het hoort zo’, of: ‘het is goed voor je’. De laatste tijd heb ik vaker dan ik zou willen het idee dat die laatste argumenten meestal de drijfveren zijn, en ik denk niet dat dat de bedoeling is. Daarom heb ik mezelf de vrijheid gegund om het te laten, om het gewoon te doen zoals het komt. En komt het niet, dan komt het niet, dan komt het daarna wel weer.

Mediteren brengt me veel, zoals het beseffen dat het heel belangrijk is om keuzes te maken voor jezelf en dus niet vanuit de verwachtingen van anderen. Ik moet daar voor mezelf een nieuwe modus in vinden en mezelf daartoe opnieuw verhouden. Ik wil het mediteren meer ondersteunend aan andere zaken maken, in plaats van dat meditatie beoefenen een doel op zich wordt. Als ik zo lang in de natuur ben, is dat al een meditatie op zich. Het is zo enorm verstillend, verwerkend, vertragend, verwonderend. Ja, dat doet al zo ontzettend veel, dat het mediteren ook minder noodzakelijk voelt hier. Daardoor ervaar ik dat ik naast mediteren ook andere manieren heb ontdekt, zoals schrijven, de natuur in trekken, en yoga, die ontzettend bijdragen aan mijn eigen ontwikkeling en het bevorderen van bewustzijn. Het is tenslotte niet één weg die naar Rome leidt.

Op weg naar Bocairent

Ik heb echt zo lekker geslapen vannacht! Het verrast me hoe fit en goed ik me voel na een nacht doorslapen, hoewel ik wel even wakker werd door de regen, tussen twee en drie uur ongeveer, maar dat was eigenlijk heel gezellig. Daarna heb ik weer verder geslapen tot een uur of acht. Toen werd ik wakker met brandende heupen en drukplekken, wat vaak gebeurt als ik lang in één positie heb gelegen. Maar het was het waard.

Gisteren was het een waanzinnige dag, met zulke prachtige natuur, en vandaag heb ik een heerlijke, korte wandeldag in het vooruitzicht. Ik kan rustig aan doen, ik hoef alleen maar naar Bocairent, dat zo’n 11km verderop ligt. Daar heb ik mijn zinnen gezet op een mini camping, waar ik de rest van de dag de tijd kan nemen om mijn kleding te wassen, inkopen te doen en lekker te luieren. Als alles voorspoedig verloopt, heb ik daar de middag om m’n dingetjes te doen en me voor te bereiden op de komende dagen. Na Bocairent wordt het weer wildkamperen voor een aantal nachten, waarbij ik vermoedelijk ook geen dorpen tegenkom. Vandaag is dus een halve rustdag die ik goed ga benutten om orde op zaken te stellen en zoveel mogelijk schoon te krijgen en lekker een beetje te chillen. Bocairent is een middeleeuws dorpje boven op een heuvel, en schitterend gelegen. Het stikt er van de kriskras straatjes, trappetjes, balkonnetjes en uitzichtplekken. Zeker de moeite waard om te bezoeken.

Eeuwenoude olijfboom

Het is nog even afwachten wat het weer doet, want er is regen en onweer voorspeld. Ik zie inderdaad grijze wolken, maar de zon schijnt ook, dus het kan alle kanten op. Na de wandeltocht van gisteren is het indrukwekkend hoe mijn lichaam zich zo razendsnel aanpast aan de omstandigheden en blijkbaar alweer grotendeels is hersteld. Op mijn linkervoet bij mijn kleine teentjes, heb ik sinds een week een paar blaren die op die plekken blijven terugkomen. Normaal gesproken loop ik vrijwel nooit blaren. Deze reis dus wel, misschien toch door de andere schoenen. Maar ze zijn niet heel pijnlijk, en ze hinderen me niet tijdens het lopen, gelukkig. Wel voel ik wat extra spierpijn aan de voorkant van mijn bovenbenen, vermoedelijk van het gecontroleerd neerzetten van mijn voeten tijdens de afdalingen. Voor de rest voel ik me eigenlijk wel weer prima, ik heb zin in deze dag en geniet van de eekhoorntjes om me heen.

Omdat ik weet dat ik maar weinig kilometers hoef, vertraag ik bewust mijn tempo. Onderweg kom ik langs een eeuwenoude olijfboom, die naast een oud klooster staat. De boom is zo oud, dat hij is gespleten, en wordt ondersteund door gemetselde muurtjes, alsof hij op krukken steunt. Een bordje waarschuwt dat deze boom niet mag worden aangeraakt, vanwege de kwetsbare gezondheid en de lage weerstand, waardoor hij snel ziektes kan oplopen. Daarmee krijgt de ouderdom bijna iets menselijks. Ik verwonder me over de plek waar deze oude reus staat. Er is op zijn aanwezigheid niets interessants op te merken. Wat heeft deze boom allemaal gezien? De boom als enige constante in het steeds veranderende landschap.

Villa Carmen

Eerder dan ik verwacht kom ik aan bij Villa Carmen. De eigenaars blijken twee Nederlanders te zijn, en ook op hun terrein zie ik Nederlandse nummerborden. Het is maf om ineens weer op mijn moedertaal terug te kunnen vallen. Helaas blijkt er geen plek meer op de camping, maar gelukkig is het stel zo vriendelijk me op hun privé gazon te laten kamperen. Dat is een geluk bij een ongeluk! Op het terrein is een luxe badkamer en overdekt keukentje én overdekte zithoek. Er is zelfs een zwembad, maar er is onweer en regen op komst, dus sla ik de duik over.

Als ik mijn kleding uitgewassen aan de lijn hang, loop ik tevreden en schoon gewassen naar Boicarent, een schittend middeleeuws dorp op de tegenoverliggende heuvel. Hier zoek ik een terras op en doe ik inkopen voor de komende dagen. Ik hang op mijn gemak de toerist uit, genietend van het lichte gevoel om zonder tas te lopen. Alsof de zwaartekracht minder aanwezig is. Hoewel, als ik de trappetjes en steile paadjes omhoog loop het dorp in, word ik toch weer aan zijn aanwezigheid herinnerd.

Als ik terug naar de camping loop, begint het te regenen. Net op tijd haal ik de was van mijn lijntje en schuil ik voor de druppels in het zithoekje onder het afdakje. Vrijwel direct daarna barst het onweer los. Wat een luxe om dan droog te kunnen zitten! Wat een luxe om überhaupt op een relaxte stoel te kunnen zitten. De bui houdt een poosje aan en koelt de omgeving behoorlijk af. Ze laat die kenmerkende prikkelende geur achter van een zomerbui.

Tijd voor verbinding

Al snel breekt de zon weer door, en koester ik me in haar warmte in een stoel aan het zwembad, terwijl ik mijn boek lees. Rond een uur of 17u krijg ik trek en besluit ik te gaan eten. Inmiddels zijn er twee andere Nederlanders, Alicia en Hans, onder de overkapping gaan zitten, en algauw raken we in gesprek. Het stel blijkt net een jaar verkering te hebben, en nog in de prille fase van wederzijds aftasten te zitten. Beiden hebben een langdurige relatie achter de rug, en zijn zoekende om opnieuw vorm te geven aan hun leven. Hans is digital nomad en reist nu al een aantal maanden met zijn campertje door Europa, Alicia is naar hem toe gevlogen om samen hun vakantie hier in Spanje door te brengen.

Wat is dat toch altijd bijzonder met dit soort ontmoetingen: vaak sla je de hele fase van koetjes en kalfjes over, en duik je direct de diepte in, over onderwerpen die er écht toe doen. Misschien komt het door mijn intentie, ‘openstaan voor ontmoetingen’, misschien komt het door de tocht zelf, waardoor ik veel beter in verbinding sta met mijzelf en de omgeving, en daardoor simpelweg meer ruimte en aandacht heb om de ander echt te horen. Hoe dan ook, ik geniet van de mooie gesprekken die we voeren, over relaties, en het geheim van goede relaties, het belang om jongeren voor te bereiden op de toekomst, hoe je achter je passie kunt komen en hier meer naar kan leven, over spiritualiteit, over mijn tocht en ervaringen daarbij, over de maatschappij met hun snelle oordelen en de rol van spiritualiteit om daarin een verzachting te brengen.

We kletsen honderduit, en het loopt al tegen 21u als Hans en Alicia toch écht zoveel trek krijgen dat ze verkassen naar hun campertje om wat te eten. Na hun vertrek blijf ik zinderend van de energie die deze ontmoeting geeft achter, en geniet nog na. Door mijn ervaringen van afgelopen dagen te delen, besef ik des te meer hoe bijzonder het is om dit te kunnen doen, en hoe dankbaar ik me voel dat het mogelijk is. Dat ik gesteund word door Steef om deze dromen te volgen. De rest van de avond gebruik ik om me voor te bereiden op de dagen die voor me liggen en wachten tot mijn powerbanks voldoende opgeladen zijn. Opnieuw slaap ik heerlijk, waarschijnlijk door het zachte, vlakke gazon waar ik mijn tentje mocht neerzetten.

Het bericht Spanje gr7 dag 15 / 44 camping Mariola – Bocairent verscheen eerst op Struin Stories.