Wedstrijdje met de mountainbikers

Gelukkig zie ik na een poosje wat meer mensen, en ben ik weer gerustgesteld. Als zij hier wandelen of hardlopen, dan zal het wel veilig zijn. Het is zondag, dus er zijn veel mensen in de natuur: trailrunners, mtb’ers, mensen met de hond en wandelverenigingen. Een tijdlang loop ik in de buurt van twee jongens die op hun mtb de berg op ploeteren. Qua snelheid gaan we gelijk op. Een pittige, maar lekkere klim. Tijdens zo’n klim kom ik compleet in het moment, in het hier en nu. Ik heb dan al mijn aandacht en concentratie nodig om mijn voeten goed neer te zetten en mijn tempo zo constant mogelijk te houden. Trots bereik ik uiteindelijk de top, waar de jongens op de mtb ook staan uit te puffen. Ik loop hen voorbij en kies een plek verderop om even te pauzeren. Ik heb al vroeg trek, dus besluit terplekke te lunchen met brood, kaas en tomaat. Mijn banaan heb ik al op. Verse en zware spullen eet ik het liefst zo snel mogelijk op, om gewicht uit mijn tas te halen. Bij de Spar kocht ik gisteren een blik witte bonen in tomatensaus, mijn diner voor vanavond. Mijn plan is om vandaag zo ver mogelijk te lopen, zodat ik morgen naar de camping verderop kan lopen.

Contrasten

De route gaat verder waar mensen die op dagavontuur zijn, weer terugkeren. Deze ervaring heb ik vaker, en geeft me een gevoel van vrijheid. Het maakt me nieuwsgierig naar deze vrij onontdekte gebieden. De natuur wordt dichter. Het pad kronkelt soms door smallere kloven, en klimt dan weer omhoog de bergen in. Ik passeer het dorp Castalla, en loop langs Onil. Hier is een area recreativa die op deze warme zondagmiddag bomvol zit met families die er samen lunchen en barbecueën. Alle tafels zijn bezet en de grond staat vol met koelboxen en tassen met etenswaren. Kinderen rennen gillend en schaterend langs, en mijn oren tuten van de plotselinge hoeveelheid geluiden van lachende, pratende en gillende mensen. Een contrast met de stilte van de bossen waar ik eerder doorheen liep. Ik zie het niet zitten om hier te pauzeren. Te druk. Wel zoek ik een kraan op om mezelf wat water in mijn gezicht te spatten en mijn flessen bij te vullen. Daarna laat ik de mensenmassa achter me, en loop ik over een asfaltweg die een speciaal gedeelte van de weg heeft gemarkeerd als wandelstrook.

Spontane praatjes onderweg

Hier kom ik een stelletje tegen, dat me spontaan vraagt naar mijn reis, en ook hier leg ik vrolijk uit wat ik doe. Het lijkt of de mensen hier spontaner zijn en sneller contact zoeken dan vorig jaar. Of ligt dat aan mij? Ik loop de laatste kilometers weer het bos in, waar het weinig moeite kost om een geschikte kampeerplek te vinden.  Een lange dag, met 32 kilometers en 1000 hoogtemeters. Dat is al even geleden dat ik zulke statistieken neerzette, en dat voel ik aan mijn lijf. Als ik ga struikelen over mijn eigen voeten, of over onzichtbare steentjes, dan weet ik dat ik moet stoppen. Dan ben ik gewoon moe.

Een vrije middag

Ik vind een vlak stuk grond in een soort brede kloof, waar ik besluit mijn tentje op te zetten. De route slingert daarna weer het pad omhoog en ik zie het niet meer zitten om mezelf voor onbekende tijd weer een berg op te hijsen. Als ik mijn kamp maak is het nog vroeg, nog geen half vijf. Dit geeft me nog uren om gewoon lekker een beetje te chillen, lekker lezen en op mijn gemakje eten maken. Ik vlei mezelf op mijn zeiltje om te genieten van de simpele luxe van puur liggen. Zo ontlast ik mijn rug. De rest van de middag en avond gebruik ik om een beetje te liggen en niks te doen, mijn boek te lezen en op mijn gemakje eten klaar te maken. Gewoon simpelweg hier aanwezig zijn en genieten. Voor ik het weet heb ik de droge worst op. De zoute, vette smaak van deze snack is een lekkernij na een hele dag in de buitenlucht.

Het voelt alsof ik zeeën van tijd heb. Wat zal ik gaan doen? Had ik misschien gewoon lang moeten pauzeren en eten, en daarna nog verder moeten lopen? Want nu voel ik me alweer een stuk fitter en energieker. Weer een nieuwe les geleerd: ook al kan ik me op een moment helemaal kapot voelen, na een flinke pauze kan dat toch al snel weer heel anders voelen. Zo zie je maar, alles gaat voorbij, niets is blijvend.

Vijf sterren cuisine

De witte bonen in tomatensaus smaken als een 5 sterren gerecht. Het water dat ik gebruik om het blikje au bain-marie op te warmen, gebruik ik vervolgens om thee van te maken. Water is kostbaar, en ik verspil geen druppel. Ondanks mijn beperkte gebruik, zou ik de volgende ochtend nog minder dan een liter water hebben. Ik geniet van de rust, en voel me trots dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd, op tijd gestopt ben en mezelf gun om gewoon te kunnen zijn. Het is bijzonder wat buiten leven met me doet. Het is als een harde reset van mijn eigen bioritme. Het vele lopen en sjouwen met gewicht maakt me lichamelijk moe, een voldane vermoeidheid die past bij de inspanning die ik lever. Niet die mentale brain fog die ik ook ken.

Om 19u heb ik gewoon al zin om mijn bed in te gaan, wat niet geheel toevallig samenvalt met het ondergaan van de zon. Ook al slaap ik dan nog niet direct, ik geniet wel van het lekker zacht kunnen liggen en lezen.

Het wildkamperen blijft een avontuur, vooral na het bezoek laatst, van de wilde zwijnen die mijn tentje kwamen inspecteren. Sinds dat voorval ben ik nog bewuster geworden van hoe kwetsbaar ik ben in deze afgelegen gebieden, waar niemand in de buurt is en ik geen telefoonbereik heb. Met die wetenschap ga ik nogal alert slapen.

Bezoekuur

Rond 23.15 uur word ik wakker van geluiden om mijn tent. Daar zijn ze weer—de wilde zwijnen. Ik herken het geknor en het hoefgetrappel op de droge grond meteen. Het contrast met de stilte van de nacht is groot. Ik houd me muisstil, mijn oren gespitst om te lokaliseren waar ze zitten. Ik hoor dat het er weer heel veel zijn, maar ze zijn gelukkig nog op afstand. Hebben ze me geroken? Dat is tenslotte niet heel moeilijk momenteel. Alles stinkt. Hoewel ik alles wat etensluchtjes kan verspreiden in mijn tas heb gedaan, en die zo goed mogelijk dicht gedaan en opgeborgen. Ik wil elke kans dat ze op me afkomen nu eenmaal minimaliseren. Maar ze hebben me alsnog gevonden. Dit is duidelijk hun habitat, hun territorium, en ik ben de indringer—onwelkom.

Gelukkig blijven ze op grote afstand, dribbelend in een brede boog om mijn tent heen, en langzaam verdwijnen de geluiden weer. Maar het is nog geen middernacht, en ik vraag me af of ze me de rest van de nacht met rust zullen laten. Uiteindelijk val ik toch weer in slaap, en de rest van de nacht verloopt verrassend rustig.

Deze nacht brengt weer een waardevolle ervaring. De plek waar mijn tent nu staat heeft veel meer ruimte dan waar ik de vorige keer stond. Tijdens het vorige nachtelijke wilde zwijnen bezoekuur stond mijn tent in een kleine kom tussen twee hellingen in.  De zwijnen konden toen niet anders dan vlak langs mijn tent lopen, want er was gewoon niet genoeg plek. Vannacht hebben ze daarentegen de mogelijkheid om om mijn tent heen te lopen. Het avontuur gaat door, en met elke nacht leer ik meer over deze onvoorspelbare en prachtige natuur.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 / 42 Elda – Onil verscheen eerst op Struin Stories.