Hoewel ik moe ben, heb ik moeite om die nacht in slaap te vallen en lig ik te draaien en woelen. Ik zie het 2u worden voor ik eindelijk de slaap vat. Als de wekker gaat, besluit ik daarom rustig aan te doen. Deze ochtend maak ik een trage start. Ik lig nog lekker en geniet van het fijne plekje. Het is nog heel mistig buiten mijn tent en ik voel weinig haast om eruit te komen. Als het licht genoeg is, kruip ik uit mijn tent en ontbijt ik aan een van de picknicktafels. Vandaag is het zo’n 21km tot aan Rebollar, dat is prima te doen, dus ik haast me niet.

Code geel

Het loopt al tegen 11u als ik mijn weg vervolg. Ook vandaag is het weer mistig en bewolkt. Het weerbericht geeft code geel af voor regen vandaag en morgen. Maar het geluk is die dag met me, waardoor de meeste regen naast me valt. Ik zie de regen uit de wolken vallen, soms maar enkele meters verderop, en iedere keer is mijn regenkleding overbodig. De regenachtige dag laat de temperatuur ook flink dalen. De paden zijn vandaag tienduizend keer beter begaanbaar in vergelijking met gisteren. De 800 geplande hoogtemeters zie ik op deze manier ook prima zitten. In plaats van los grind stap ik op grote stenen en loop ik geleidelijk omhoog.

Overpeinzingen over bagage en materiaal

Terwijl ik wandel, reflecteer ik op de spullen die ik bij me heb, in het bijzonder mijn stok. Ik lees een boek van iemand die de camino loopt en de stokken uiteindelijk vergeet, maar ze toch maar weer ophaalt. Op de een of andere manier kan ik niet goed met 2 stokken tegelijk lopen. Motorisch is dat een ding, ik struikel over mijn voeten en stokken, en daarmee vorm ik alleen maar extra risico’s. Dus ik wandel met één stok. In mijn jeugd tijdens wandelingen op vakantie wandelde ik ook altijd met één stok. Het is misschien ook maar wat je gewend bent. Is het niet ook logischer, vroeger liepen mensen toch ook maar met één stok? Zo’n houten, waar je die metalen pinnetjes op kon verzamelen. En oude mensen zie ik ook nog steeds maar één stok gebruiken.

Trouwe metgezel en wapen

En die stok, dat is intussen een trouwe, onmisbare metgezel geworden tijdens mijn hikes. Het helpt me mezelf omhoog trekken de berg op, het geeft me balans als ik afdaal. Het is mijn wapen die ik in de buurt houd als ik ga slapen. Zeker in de nachten met de wilde zwijnen was ik heel dankbaar dat ik mijn stok had, om mezelf in het uiterste geval te kunnen verdedigen. De stok heeft al vaker z’n waarde bewezen als ik honden op afstand moest houden. Ook in deze etappe, vrij aan het begin ervan, kwamen twee honden achter me aan stormen die ik gelukkig op afstand kon houden met mijn stok. Een andere situatie is wanneer ik door velden met koeien en stieren moet wandelen. Dan voel ik me behoorlijk kwetsbaar tussen die reusachtige kolossen. Ook al zou ik misschien niet veel uit kunnen richten tegenover een dolle stier, het is toch een prettig idee om iets in handen te hebben.

Valbreker en alleskunner

Wat vaker voorkomt is dat mijn stok een valbreker is. Ik kan niet meer op 2 handen tellen hoe vaak ik al mijn balans verloor, uitgleed of struikelde en dan mijn stok in de grond kon steken om te voorkomen dat ik viel. Ook gisteren was dat aan de lopende band aan de orde. Met die losse stenen, steile paden en topzware bepakking is dat ook niet zo gek. De stok gebruik ik ook regelmatig om het terrein te verkennen. Dan steek ik hem bijvoorbeeld in de grond om te peilen of het drassig is, of hoe diep het water is dat ik over moet steken. Of als de grond sterk begroeid is, kan ik een idee krijgen waar de grond zich onder mij bevindt. Ik gebruik hem als houvast als ik een steentje uit mijn schoen pulk. Als ik door dicht begroeide stukken loop, haal ik de takken en begroeiing opzij met mijn stok, of zwaai ik hem voor me uit om de spinnenwebben weg te halen. Dat laatste is geen overbodige luxe, omdat ik vaak de enige ben die sinds jaren dit pad gebruikt. Soms helpt de stok me om hoger hangend fruit te bereiken, om bijvoorbeeld een vijg of sinaasappel te plukken. Een veelzijdig instrument, en eentje die ik niet zou willen missen.

Pet en zonnepaneel

Mijn pet is ook een geliefd stukje bagage. Het voordeel van een pet ten opzichte van een zonnebril, is dat het wel beschermt tegen de felle zon, maar nog steeds genoeg licht hebt als het bewolkt is. Dat voorkomt dat ik steeds van bril moet wisselen. Mijn pet houdt mijn haar op z’n plek en voorkomt dat mijn krullen in de begroeiing blijven hangen en voor onnodig veel extra klitten zorgen. Een kam heb ik niet bij me, dus na een paar dagen loop ik erbij als een plumeau, dat neem ik voor lief. Dit jaar loop ik voor het eerst met een zonnepaneeltje, en hoewel die erg langzaam laadt, zorgt het wel voor extra batterij. Elk beetje extra energie in de powerbank is meegenomen, en het geeft mee een fijn gevoel dat ik nooit compleet zonder stroom zal komen te zitten. Dat geeft me iets meer speling om bijvoorbeeld wat vaker mijn telefoon te gebruiken, al is het maar om muziek te luisteren of te navigeren.

Aanpassingen in kleding en gas

Een andere aanpassing die ik dit jaar heb gedaan, is dat ik mijn dikkere folierol heb gewisseld voor een dunner foliematje. Daar heb ik spijt van. Het dunne foliematje waait weg, scheurt snel en geeft geen extra comfort onder mijn slaapmat. Dat zal ik volgend jaar weer terug aanpassen. Ook ga ik volgend jaar een warmere slaapzak meenemen, hoewel dat meer gewicht en volume betekent. Ik wil niet riskeren dat ik het echt te koud heb ’s nachts. Ook ga ik mijn afritsbroek thuislaten en in plaats daarvan een extra legging meenemen. Deze reis doe ik nu al 3 weken met hetzelfde gaskannetje, terwijl ik er wel 2 met me meedraag. Het zou mooi zijn als ik volgend jaar halverwege mijn tocht een nieuw gaskannetje kan kopen, scheelt toch weer 420gram. En als ik ergens gas kan kopen, dan zal ik er ook wel droogmaaltijden kunnen halen.

Zeepblokjes en stekkerblok

Op advies van Steef had ik een snellader meegenomen: dit stekkerblok is een stuk groter dan de normale exemplaren en aanzienlijk zwaarder. In de praktijk heb ik die snellader eigenlijk nooit nodig. De enige momenten dat ik iets oplaad, ben ik er een hele nacht, en dan kan het net zo goed met een langzame lader. Die ga ik volgende keer ook omwisselen. Vorig jaar had ik knijpflacons met zeep en shampoo, waar ik direct de eerste nacht de nadelen van ondervond toen één ervan was opengegaan in mijn tas waardoor alles onder de douchegel zat. Dat zou me niet nog eens gebeuren, dus heb ik nu gekozen voor een blokje zeep en stukje shampoobar. Die zitten in een zakje van wetsuit, ideaal want het is waterdicht en lekvrij. De blokjes zijn klein en gaan lang mee, ideaal! Daarentegen ben ik wel een nagelknipper vergeten, ook iets voor op het lijstje volgend jaar.

Van Rebollar naar Siete Aguas

Onderweg zoek ik naar Rebollar op de borden, maar nergens wordt deze plek aangegeven. Wel zie ik een onbekende plek, Siete Aguas, op de borden. Ik pauzeer boven op een berg en pak mijn kaart erbij. Hierop wordt duidelijk dat ik helemaal ben afgebogen van de route zoals ik hem had gepland, en de routemarkering van de gr7 op de grond dus ook hier is aangepast ten opzichte van de papieren en digitale kaarten. Ik loop helemaal niet naar el Rebollar! Nu volg ik de nieuwe gr7 die binnendoor loopt, naar het dorp Siete Aguas. Aan mijn eigen planning heb ik niks meer.

Alles gesloten

Dat betekent dat ik wederom goed moet opletten op de markeringen op de grond, want dat is de enige navigatie die ik nog heb. Dat ik nu naar een dorp loop, geeft me echter ook nieuwe hoop: daar vind ik misschien een supermarkt en cafés voor inkopen! Maar die hoop wordt al snel de kop ingedrukt als ik daar rond 16u aankom: alles is dicht en het hele dorp is compleet uitgestorven. Wat gek? Volgens google maps zitten er aardig wat horeca zaken en een supermarkt, maar niks is open. Misschien is het een feestdag? Wel zie ik een bord met de nieuwe route van de gr7, waarop ik kan zien dat de volgende etappe naar Chera loopt. Morgen zal ik dus opnieuw langs een dorp lopen met kans op winkels en dus nieuwe voorraad. Daarom besluit ik het ‘dorp met de zeven wateren’ achter me te laten en verder te lopen. Maar niet voordat ik nog mijn flessen vulde bij de, jawel, 7 verschillende fonteinen op het centrale dorpspleintje. Zouden ze dan ook allemaal een andere bron en andere smaak hebben?

Area Recreativa

De route is erg mooi buiten Siete Aguas, en duidelijk zeer recent aangelegd. Ik volg een pad door een brede kloof, terwijl donkere regenwolken en felle zon me vergezellen en een mooi lichtspel vormen boven mijn hoofd. Ik geniet van deze laatste kilometers, die goed begaanbaar en met niet al te veel hoogtemeters zijn, en kom uiteindelijk bij een volgende picknickplek aan. Deze area recreativa is weliswaar een stuk kleiner, en meer openbaar, langs een grindweg en met enkele boerderijen in de omgeving. Bij de kraan zitten twee jongens te chillen die zo te zien in de omgeving aan het fietsen zijn en hier pauzeren. Om niet teveel aandacht te trekken besluit ik eerst te gaan eten, en te wachten tot de jongens weg zijn voordat ik begin met het opzetten van mijn tentje. De picknickplek kijkt uit op de kloof waar ik zojuist doorheen ben gelopen, en over een vrij open veld. Op de picknickplek staan enkele jonge populieren als schamele beschutting.

Gesnapt door de boswachter

De jongens maken helaas weinig haast om te vertrekken, en ik voorzie regen, dus besluit ik toch maar te beginnen met het opzetten van mijn tent. Als ik net mijn binnentent op heb staan, komt er een jeep het terrein op rijden. Shit, de boswachter, maakte ik direct op uit de tekst op de zijkant van de jeep, en de zandkleurige kleding van de man achter het stuur. ‘Nu ben ik de sjaak, ik zal een boete krijgen en een reprimande, en waarschijnlijk moet ik hier weg en nog uren ronddolen, of word ik verplicht een veel te dure hotelkamer te boeken’, gaat er door me heen. Ik besluit mijn onschuld en vrouwelijke charmes in de strijd te gooien om de schade zoveel mogelijk in te perken. ‘Goedemiddag, heeft u permissie om hier te kamperen?’. Het heeft geen zin om te liegen. ‘Nee, ik wist niet dat dat nodig was, hoe had ik dit moeten regelen?’, reageer ik, naar waarheid trouwens, want ik zou het echt niet hebben geweten. De man blijkt tot mijn verrassing juist een vaderlijke bezorgdheid te uiten, en is totaal niet bezig met dat ik hier niet mag zijn. Hij kijkt me wat verlegen aan, met vriendelijke, bruine ogen en halflang bruin haar onder een kaki kleurige hoed. Ook laat hij me zien hoe ik bij de plaatselijke gemeente een document kan invullen om hen zo te laten weten wanneer ik waar ben, zodat de lokale autoriteiten er weet van hebben op het moment dat er iets mis zou gaan.

‘Be safe’

De omgeving waar ik me nu in bevindt is behoorlijk uitgestrekt en ondoordringbaar, verdwalen is daarom niet ondenkbaar. Als er iets met me zou gebeuren, is het voor de lokale autoriteiten heel lastig om mijn locatie te bepalen. In een mengeling van Spaans en Engels wissel ik dankbaar en opgelucht woorden uit die hem uitleggen waar ik vandaag kom en wat mijn onderneming inhoud. Hij drukt me op het hart om altijd aan iemand te laten weten waar ik ben, en veilig te doen. Zijn doordringende blik laat geen twijfel dat hij dit oprecht meent. Gelukkig wandel ik buiten het bosbrandseizoen, maar er is wel slecht weer op komst en in de herfst kan het weer onvoorspelbaar en zeer slecht zijn, waarschuwde hij me. Met een tikje op zijn hoed stapt hij weer in de auto en neemt afscheid. Opgelucht dat ik nu met toestemming mag kamperen, eet ik mijn adventure food en zoek daarna mijn tent op, omdat het al snel begint te regenen. Met uitzicht op de ondergaande zon drink ik thee, en geniet van een relaxte avond.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 / 51 Tabarla – Siete Aguas verscheen eerst op Struin Stories.

Wanneer begint deze reis echt? Op het moment van vliegen? Of op het moment dat ik tot dit besluit kwam? Dat besluit kwam in januari dit jaar, maar ook dat moment kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Al in mijn tienerjaren had ik het plan om de deur uit te wandelen naar Denemarken, en misschien verder Scandinavië in. Toen wilde ik vooral weg van huis, als een vlucht van mijn leven daar. Dat is nu wel anders. Ik heb het moeilijk en mijn tranen zitten hoog. Als ik mijn kinderen in tranen zie achter de douanehekken, vraag ik me af wat ik hier doe, en wil ik me enkel nog koesteren in hun nabijheid en warmte. Het loslaten, die allerlaatste knuffel, kus, zwaai, blik… Dat valt me zwaar. Ik wil helemaal niet weg van ze, maar toch is het loskomen van hen de enige manier om deze reis te maken. Hier op de luchthaven ben ik op zoek gegaan naar de ‘meditation lounge’, en vind een aftandse ruimte met een kapotte stoel en wat vieze kleedjes, ingeklemd tussen de toiletten en het café, die moet doorgaan als gebedsruimte. Hier mediteer ik even. Het helpt. Ik voel mijn voeten weer op de grond staan, mijn lijf is wat rustiger en de tranen stoppen.

Klavertje vier

Terwijl ik nu schrijf, worden de eerste priority passengers opgeroepen om te boarden, langzaam komt het moment van vliegen dichterbij. Ik hou niet van vliegen, elke keer brengt het toch weer spanning en angstige gedachtes. ‘Het kan zomaar de laatste keer zijn’, flitst er dan door mijn hoofd. Maar ik weet ook dat het altijd goedkomt, ik heb het vaker gedaan. Gisteren stond er een kadootje van een juwelier op mijn slaapkamer: mijn moeder heeft een zilveren klavertje vier als geluksbrenger voor mijn tocht gekocht, een lief en mooi gebaar. Het hangertje hangt als een gelukstoken om mijn nek en ik merk dat ik er regelmatig naar grijp om er wat steun uit te putten.

Angst onder ogen zien

Mijn backpack zit in het ruim, en het voelt niet prettig om die niet in mijn buurt te hebben. Vanmorgen woog ik zo’n 18 kilo zwaarder door de backpack op mijn rug. Ik voel me als een slak die zijn huisje heeft moeten afstaan. Alles daarin is van belang voor mijn reis. Ik ben als de dood dat ik mijn tas kwijtraak, dat hij achterblijft in het ruim van de bus als ik uitgestapt ben. Angst, angst, angst. Sinds ik ben begonnen met zen, word me steeds duidelijker hoeveel angst er in me zit en word ik me steeds meer bewust van de angstige gedachtes die als vliegen in mijn hoofd rond zoemen. Je zou bijna zeggen dat het een slecht idee is om te mediteren, omdat ik nu die angst gewaar word. Toch ervaar ik juist dat die angst, die er hoe dan ook toch al zou zijn, of ik mediteer of niet, door het mediteren beter hanteerbaar maak voor mezelf. Althans, een beetje. Steeds een beetje meer.

24 sept 2023 12.49

Ik zit al een poos op het vliegveld van Malaga, waar ik rond 10.30 ben geland. Ik kan pas om 14u mijn bus richting Tarifa nemen. Natuurlijk ging het vliegen prima, de angst die ik vooraf heb, ebt snel weg, en maakt ruimte voor verwondering over het fenomeen van stewardessen. Zolang ik me kan herinneren zijn deze altijd mooi, knap, slank en met een flinke dosis make-up en haarlak hun werk aan het uitvoeren. Misschien is het blijven geloven in de illusie van schoonheid, luxe en comfort, die in vroeger tijden wellicht enkel voor de happy few was weggelegd, een wens die we graag in stand houden. Misschien bieden de knappe gezichtjes en zoete glimlachjes wel enige troost en houvast aan diegenen die toch wat gespannen aan boord stappen.

Zelfopgelegde regels verbreken

Een sportvriend, Kees, heeft aangeboden me tijdens mijn reis te helpen met regelzaken en uitzoeken van dingen, mocht dat terplekke nodig zijn, een erg fijn idee! De eerste uitdaging dient zich al aan, want voor het koken heb ik gaskannetjes nodig, die mogen niet mee in het vliegtuig, dus zal ik hier moeten vinden. Het is echter zondag, en ik heb geen idee waar ik deze kan verkrijgen. Dankbaar maak ik direct van het aanbod van Kees gebruik om me te helpen uitzoeken waar ik deze kan vinden. Het voelt een beetje gek, ik wil deze reis vooral op mezelf leren vertrouwen, maar ik merk dat ik behoorlijk wat spanning ervaar en moeilijk kan ontspannen tijdens het wachten. De adrenaline giert door mijn lichaam, en ik grijp continu naar mijn telefoon, om busverbindingen te checken en steun te vragen van Steef. Ik merk dat ik dit gedrag naar mezelf aan het goedpraten ben: ‘ vandaag is nog geen wandeldag, dan geldt de regel van contact met het thuisfront nog niet, vandaag mag ik nog wel, nu is het belangrijkste dat ik mijn spullen op orde krijg’. Ik praat het goed naar mezelf, want ik heb die voornemens enkel met mezelf gemaakt, er is niemand die me controleert of ik me er wel aan houdt. Toch voelt het als valsspelen.

Reisplanning loopt in de soep

Ik maak de fout om een kaartje te kopen naar de plek van de overstap, en ben niet assertief genoeg om te zeggen dat ik een kaartje voor een bus eerder nodig heb. Dit gedrag ken ik zo goed van mezelf, en ik erger me eraan. Ik ben geen held met het vragen, bestellen, bellen, regelen van zaken voor mezelf, en ga die situaties liever uit de weg. En als ik het doe, laat ik me gauw overrulen door de ander, zélfs als ik doorheb dat het niet gaat zoals ik me had voorgenomen, of ik niet krijg wat ik nodig heb. Met als gevolg nu, dat mijn reistijd met nog eens 2 uur toeneemt, met een hele krappe overstaptijd voor de allerlaatste bus die vandaag gaat. Reden genoeg om me behoorlijk op te winden en zorgen te maken of ik die laatste bus wel ga halen. Lekker bezig Mies.

Prikkels

Kees heeft intussen wat tankstations gebeld en een camping, die allemaal beweren dat ze gaskannetjes verkopen. Dat geeft wat rust. Nu maar hopen dat ze het juiste type verkopen die op mijn brander past.
Terwijl ik daar wacht, merk ik dat de drukte van de vele mensen, de geluiden van opstijgende vliegtuigen en al het verkeer behoorlijk vermoeiend zijn. Het lijkt of ik steeds gevoeliger word voor de hoeveelheid prikkels om me heen en kan er elk jaar minder goed tegen. Maar misschien redeneer ik wel verkeerd om, en merk ik tegenwoordig steeds beter en sneller op wat de impact is van de prikkels die er altijd al waren. Nu kan ik in ieder geval maatregelen nemen om mezelf af en toe in rust terug te trekken. Zittend op het vliegveld, droom ik al van de stilte en afzondering in de natuur die voor me ligt.

Eerste contacten

In de bus naar Tarifa tref ik een sacherijnige chauffeur die me boos instrueert om mijn tas in het ruim te doen. Als ik vervolgens wil pinnen, blijkt dit apparaat niet te werken voor mijn pinpas. Blijkbaar is dit bedoeld voor de Spaanse variant van de OV kaart. Ik haal contact geld tevoorschijn en excuseer me dat ik enkel 50 euro heb. Boos blaft de chauffeur naar me dat hij daar niet mee uit de voeten kan en stuurt me met geheven vinger de bus uit, naar een plek om mijn briefgeld te wisselen. Maar dit is de laatste bus, ik kan deze bus niet missen! De moed zinkt me in de schoenen. Op dat moment biedt een oudere vrouw haar OV kaart aan, om voor mij te betalen, en direct daarna bieden twee mannen aan mijn briefgeld te wisselen voor me. Ik voel me opgelucht en dankbaar voor hun hulp. Als vrouw alleen op pad pakt tot nu toe goed uit.

24 sept 23 17.41

Het is zondag en na vijven, de winkels zijn dicht. Ik heb nog altijd geen gaskannetjes. Na de zenuwslopende busreizen ben ik in Tarifa aangekomen, waar ik regelrecht naar het industrieterrein ben gelopen – of gewaaid bijna, wat een krachtige wind staat hier – om gas te regelen. De tankstations die Kees noemde, hadden enkel grote gasbussen en verwezen me door naar de bouwmarkt, die pas maandag open gaat. Met aanzienlijk minder hoop op gaskannetjes dwaal ik door Tarifa, ga door mijn gepieker compleet voorbij aan het prachtige centrum, en kom uiteindelijk uit bij de stranden. Hier zoek ik een terras op, mezelf dwingend om gewoon even te zitten en te realiseren dat ik nu hier ben, in plaats van maar in die actiestand te blijven handelen. Vandaag krijg ik direct lessen in vertragen. Morgen zal ik terug naar Tarifa moeten om het gas te kopen, waardoor ik later dan gehoopt kan beginnen met mijn wandeltocht. Ik heb moeite me over te geven aan het feit dat het anders loopt en allemaal meer tijd kost, merk ik.

Oefening in hier en nu

Zittend op het terras heb ik zicht op het strand en de zee. De krachtige wind doet zijn best doet mijn schrijfschrift en pet van tafel te rukken. Een Amerikaanse vrouw op het terras spreekt me aan, en is enthousiast als ik vertel dat ik morgen start aan mijn wandeltocht. Ze vindt het prachtig en staat erop foto’s van me te nemen, want dit is een bijzonder moment. Ik lach gelaten en voel me ongemakkelijk als ze een foto van me maakt. Pas veel later realiseer ik me dat zij veel meer dan ik voelde wat een bijzonder moment het was.

25 sept 2023 9.18

‘You look marvelous!’ roept de Amerikaanse, als ik mijn rugzak op mijn rug hijs. Ik voel me gevleid. Ik geloof er niks van. Nog geen 5 minuten geleden was ik jaloers dat de Duitse man op het terras een biertje trakteerde aan haar, en niet aan mij. Gek hoe die emoties elkaar zo vlug afwisselen.
Ik ga niet meer naar het centrum, maar naar de camping waar ze misschien gaskannetjes verkopen. Vanaf het terras zet ik mijn eerste stappen op de GR7, de eerste echte stappen van mijn wandeltocht, de eerste etappe van vele. Het biertje van het terras maakt me licht in mijn hoofd, en de wind helpt niet mee om mij en mijn zware rugzak recht te houden. De route loopt over een vlonderpad over het strand, waar de wind de vlonderdelen door de jaren heen schots en scheef heeft gewaaid. Hier en daar is het alsof ik over een gigantische wipwap wandel. Dit alles maakt het direct een uitdaging om niet om te vallen op mijn eerste kilometers richting de camping.

Tarifa, surfwalhalla

Wat is het hier prachtig en relaxt. Het barst hier van de surfers. De sterke wind en grote golven maken de kust hier een surferwalhalla. De parkings staan vol campervans, in vrolijke kleuren graffiti, in vintage of retrostijl. De mensen zijn donkerbruin van de zon, gespierd van het kiten en surfen en gekleed in bikini’s en zwemkleding in bohemien stijl. Met lange, zoute haren en blote, zanderige voeten. Ik val uit de toon met mijn witte huid en degelijke wandeloutfit.

Lantaarnpaal

Rond 19u bereik ik camping Rio Jara, waar ik een gat in de lucht spring als ik ontdek dat ze hier gaskannetjes verkopen! Komt alles toch nog goed. Ik koop er 2 want ik vermoed dat er op de route niet gemakkelijk nieuwe gaskannetjes gevonden zullen worden. Ik kies een plekje aan de buitenkant van de camping, met uitzicht richting de zee. Als Steef later belt en grapt ‘ sta je niet onder een lantaarnpaal?’, omdat we die fout met enige regelmaat hebben gemaakt tijdens het kamperen, kijk ik schuin omhoog en zie, jawel, een lantaarn op een meter van mijn tent staan. Hoe is het mogelijk. Ik ben echter te moe om de boel nog te verplaatsen dus ik leg me erbij neer.

Zeepsop

Als ik even later wil gaan douchen, tref ik een onaangename verrassing in het bovenvak van mijn backpack: de zeepflacon is geëxplodeerd in het vak, en alles zit onder de zeep. Vermoedelijk tijdens het in-/uitladen van het vliegtuig onder druk komen te staan. Alles in het vak zit onder de douchegel, en zo goed en kwaad als ik kan probeer ik de boel schoon te maken, met een hoop zeepsop, bellen en geklieder tot gevolg. Nou ja, het is gelukkig geen honing, troost ik mezelf, want die ervaring heb ik in het verleden ook al eens gehad.

Afsluiting dag 1

Ik mediteer met de ondergaande zon en invallende avond. Het is hier nog een uur langer licht dan in Nederland, en het voelt alsof ik terug in de tijd ben gereisd en weer een stuk zomer meepak. De lucht kleurt perzikroze en oranje. Bij gebrek aan een meditatiekussen gebruik ik mijn kledingzak. Mijn foliemat, die onder mijn slaapmat ligt, gebruik ik als meditatiemat. Moe van de eerste indrukken en spanning van de reis val ik niet veel later al in slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 Tarifa Gibraltar verscheen eerst op Struin Stories.