De Groene Vallei

Het weer is helderder dan gisteren, ik kan verder kijken, terwijl de temperatuur minder benauwd en warm aanvoelt. Langzaam maar zeker krijg ik meer zicht op bergen voor me, en krijg ik het felblauwe stuwmeer in het vizier. Het is als een saffier, zo fel blauw steekt het water af tussen de bergen. Het landschap doet me denken aan de Groene Vallei uit de film ‘Platvoet en zijn vriendjes’. Het ontroert me, zo mooi is het. Het is bijzonder hoe gevoelig ik word als ik zo lang in de buitenlucht en de natuur ben, alsof er allerlei laagjes van me af gaan, en zulke indrukken rechtstreeks mijn ziel raken. Wát een schoonheid.

De Uluru van Murcia

Bocht na bocht kom ik dichterbij, tot ik langs het meer loop en mannen passeer die bezig zijn met onderhoudswerkzaamheden. Verder kom ik niemand tegen. Nadat ik het stuwmeer achter me heb gelaten, buig ik van het asfalt af, en neemt de route me mee de bossen in, waar ik dankbaar ben voor de schaduw van de bomen. Het is intussen goed heet geworden. Al langere tijd heb ik uitzicht op één imposante, stompe berg, de Almorchón, die me door zijn vorm, kleur en plek in het landschap doet denken aan de bekende berg, de Uluru in Australië. De E4 loopt in een grote cirkel om de Almorchón heen, maar omdat ik heb gezien dat er een waterbron en picknickplek staat aangegeven in de buurt, wijk ik een paar kilometer van de route af in de hoop daar vers water te vinden. Helaas staat de fuente droog, kom ik tot mijn teleurstelling na de extra kilometers achter. Wel word ik getrakteerd op picknicktafels om aan te lunchen. Ik droom weer levendig, net als vorig jaar. Het lijkt of de scheidslijn tussen het bewuste en onbewuste leven steeds dunner wordt doordat alle ruis en afleiding wegvalt. Hier lopen heeft hetzelfde effect als intensief mediteren voor mij.

Herinneringen

Soms moet ik ineens weer terugdenken aan momenten van vorig jaar die ik eigenlijk al min of meer was vergeten. Zo zag ik van de week paardenpoep liggen, en ineens kwamen er weer herinneringen boven aan vorig jaar, waar ik op een hoge heuvel op zoek was naar de route. Daar was een boerderij met heel veel hekken en ingesloten stukjes grond. De hekken hadden wel houtje-touwtje verbindingen om doorheen te gaan, en in sommige veldjes stonden paarden. Vóór het terrein lag een waterleiding die open stond, waardoor het één groot drassig gebied was geworden waar ik doorheen moest. Terwijl ik het ene na het andere hekje probeerde, vond ik de route niet, tot grote frustratie. Iedere keer was ik bezig om het hek weer fatsoenlijk dicht te knopen, en moest ik mijn best doen om een manier te vinden om min of meer om die natte zooi heen te lopen. Om vervolgens opnieuw een vruchteloze poging te doen om de route te vinden.

Verschillen tussen vorig jaar en dit jaar

Ineens schoot deze herinnering weer bij me binnen, ik was het al bijna vergeten. Er zijn veel momenten geweest vorig jaar waarin ik zó heb gezocht naar de route en me gefrustreerd voelde vanwege de slechte routemarkering. Dat is dit jaar echt een wereld van verschil. Hier in Murcia zie je daadwerkelijk af en toe wit-rood markering onderweg, waar het in Andalusië nogal willekeurig leek waar ze die markeringen plaatsten. En meestal ontbraken de aanwijzingen juist waar ik ze het hardst nodig had. Een ander verschil is dat er in Andalusië vaak geen pad was, maar bijvoorbeeld gewoon een veld  waar ik doorheen moest. Of een bos, een akker of wat dan ook. Dan had ik natuurlijk wel mijn gps-lijntje op mijn horloge die min of meer de richting aangaf, maar als ik daar een paar meter van afweek, doordat ik bijvoorbeeld moest uitwijken omdat het begroeid was, dan kon dat best wel grote consequenties hebben over een iets langere afstand. Dan kwam ik bijvoorbeeld een paar meter hoger uit, dan het pad. Hier moest ik dan met kunst- en vliegwerk terug klimmen om op dat pad te komen. Soms waren dat best hachelijke situaties, zeker met een topzware rugzak die me instabiel maakt. Andalusië voelt voor mij veel rauwer en ongestructureerder dan hier in Murcia. Ik ben vooral heel erg blij dat het pad nu gewoon goed begaanbaar is. Het is gemakkelijk te vinden en te volgen, ik hoef geen halsbrekende toeren meer uit te halen, en dat scheelt een heleboel frustratie.

Uitgeleide

Ik loop op mijn gemak over het pad, en zie ineens een bord staan die wegwerkzaamheden aankondig. Ineens vallen me de geluiden op van gesnoei en gezaag, en zie ik verder bergafwaarts mensen en voertuigen staan die druk bezig zijn met snoeien, zagen, hakken en ruimen rondom de weg. Een jongen loopt mijn richting op, om het bord weg te halen. In het Spaans legt hij uit dat ze bezig zijn, en dat het gevaarlijk is om daar nu te zijn. Waar moet ik heen? Als ik vertel dat ik de kant op moet waar zij bezig zijn, kijk ik blijkbaar wat hulpeloos, want de jongen gebaart om hem te volgen. Op mijn gemak wandel ik achter hem aan, terwijl hij een helm uit een auto vist en opzet, en vervolgens hard op zijn vingers fluit, zwaait en roept naar zijn collega’s die her en der in de berm en begroeiing staan.

Een stuk of 10 mensen staken hun werkzaamheden, waarna een relatieve stilte voor de jankende zagen en bladblazers in de plaats komt. De mensen laten hun kettingzagen en andere gereedschappen stationair draaien, terwijl de jongen mij escorteert, wijzend op mij en de weg waar ik naartoe ga. Iedereen begroet me vriendelijk, terwijl ze volledig gehuld in dikke veiligheidspakken, stofmaskers, helmen, brillen en handschoenen aan het werk zijn. Het kwik tikt met gemak de 30 graden aan, arme zielen. Het voelt maf om als een koningin een uitgeleide te krijgen terwijl iedereen zijn werk neerlegt. Uit ongemak probeer ik zo snel mogelijk te lopen, om ze niet langer op te houden dan nodig. Pas als ik een heel eind voorbij de laatste werkman ben, hervatten de werklui hun werk weer, en is de lucht weer gevuld met het zeurende en scheurende geluid van zagen, bijlen en versnipperaars.

Dramatisch landschap

Het landschap is dramatisch veranderd ten opzichte van gisteren, waar ik vooral door witbeige steengronden liep, met uitgestrekte vlaktes en vrijwel niets dat het landschap interessant maakte, behalve de silhouetten van bergen in de verte. Vandaag loop ik in die bergen, met hun roodbruine grond, scherpe reliëfs, hoekige en grillige puntvormen, waarin de lagere omgeving begroeid is met grijsgroene struikjes. Land het water van het stuwmeer groeien bomen, die het landschap een vruchtbare indruk geven. Regelmatig loop ik door naaldboombossen en passeer ik de vertrouwde olijfboomgaarden. De bergen en rotswanden trekken de aandacht met hun vormen, en de route slingert er tussendoor, waardoor ik steeds een ander uitzicht heb. aan het einde van de dag krijg ik in de verte zicht op Cieza.

En het werd een lange nacht…

De hemel kleurt dan al roze en lavendelpaars, terwijl ik de eerste huisjes al langs de weg zie komen. dichter bij de stad betekent meer mensen, en minder kans om ongezien een kampeerplek te vinden. Ik loop nu op een flauwe heuvelrug, met weinig begroeiing om me heen. En dan gaat de route onverwacht naar beneden, waar het een drooggevallen rivier oversteekt. In dit dal vind ik de ideale kampeerplek, met de hoge heuvels links en rechts van me, die me aan het zicht onttrekken van voorbijgangers hoger op de heuvels. Ik ben blij met mijn plekje, die ligt  in een soort kom, met een mooie, vlakke ondergrond. Het is wel direct aan het pad, maar omdat ik toch niemand tegenkom onderweg, durf ik het er wel op te gokken. Maar natuurlijk, precies als ik dan besluit ergens te gaan kamperen, komen er ineens allemaal mensen op de MTB langs fietsen. Super ongemakkelijk, terwijl ik daar voor mijn tentje zit en wens dat ik onzichtbaar ben. Die nacht hoor ik zelfs 2 auto’s voorbijkomen, waardoor ik even bang ben ontdekt te worden. Gelukkig rijden ze door. Daardoor lig ik niet erg op mijn gemak.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 / 37 Calasparra – Cieza verscheen eerst op Struin Stories.

Leven in het ritme van de natuur

Het is vandaag dag 4 van ons avontuur, en ik merk dat mijn lichaam zich aanpast aan het ritme van de natuur. Ik sta op als het licht wordt, wordt moe als de zon ondergaat. Ik leef in beweging, van de ene plek naar de andere, me steeds gewaar van mijn lichaam, de inspanning die mijn spieren leveren in het dragen van het gewicht, het opvangen van de schokken met afdalen, het inspannen bij beklimmingen. De vermoeidheid en honger die het geeft, de energie die door mijn lijf golft na het eten van een maaltijd. De warmte die zich verspreid als ik hete thee of soep drink. Het is een heerlijk puur, eenvoudig bestaan. Het voelt alsof ik de resetknop heb ingedrukt van mijn bioritme. Zelfs mijn cyclus lijkt te normaliseren, en af te stemmen met de maanstand. Intern voelt het alsof alle radartjes die op elkaar inwerken weer met elkaar in balans komen, waardoor synergie ontstaat.

Troostvoer

De dag start bewolkt, een waterig zonnetje houdt zich meestal schuil achter de wolken die zich meer op de voorgrond dringen vandaag. Af en toe valt er een drupje regen, maar het merendeel van de dag kunnen de regenjassen in de tas blijven. De kinderen spelen op het basketbalveldje en in het speelhuisje, terwijl Steef op zijn gemak ons kamp opbreekt en ik het ontbijt klaarmaak. De havermout is inmiddels verworden tot een troostrijk momentje van warmte en energie. Thuis trekt de oudste vaak lange gezichten, en ook aan het begin van deze tocht zat Meia vaak met lange tanden te eten. Maar ergens is dat veranderd. Misschien door het simpele feit dat er gewoonweg niks anders is.

Minder keuzes, meer geluk?

Heeft het wegnemen van keuzemogelijkheden misschien ook invloed op onze stemming? Ik heb weleens begrepen dat we ongelukkig worden van de veelheid aan keuzemogelijkheden in ons leven. 40 soorten thee, 30 soorten jam, 4 formaten hagelslag, nog los van de smaakvarianten.  Het geeft stress, want enkele mogelijkheid extra, geeft ook een extra mogelijkheid om de verkeerde keuze te maken. Uit datzelfde onderzoek bleek dat wanneer de keuze wordt beperkt tot 3, we ons het gelukkigst voelen, omdat we dan nog wel een gevoel van autonomie en keuze hebben, maar zonder de stress van hierboven. Het samendoen van de bekende klusjes, zoals het inpakken of opnieuw indelen van de tassen, het afwassen van het weinige keukengerei, of het helpen met uittrekken van de haringen bij het opbreken van onze tenten, is inmiddels een automatisme, waar de kinderen langzaam maar zeker ook in te lijken groeien.

Ochtendgymnastiek

Direct met de start van de route, moeten we een flinke heuvel over. Hoewel de totale afstand voor vandaag niet ver is, valt deze steile berg toch even rauw op ons dak. De berg is dichtbegroeid, en omhuld ons links en rechts met duizend tinten groen. Het is soms alsof we in een jungle lopen. Soms krijgen we ineens een doorkijkje, waarin we over de vallei kunnen kijken, maar Tolmin blijft aan ons zicht onttrokken tot we er vlakbij zijn. Na de heuvel lopen we door groene velden vol lentebloemen, en gele koolzaadvelden, waar de kinderen zich tijdens de route vermaken met het plukken van zoveel mogelijk verschillende soorten bloemen. Niet lang daarna steken we de rivier de Soca over, waar vissers tot hun middel in het snelstromende en ijskoude water staan te vliegvissen. Als we vlakbij Tolmin zijn, valt er meer regen: we koersen af op de Lidl, en als we naar buiten lopen is het gelukkig alweer droog.

In polonaise door de Lidl

In de Lidl slaan we onze nieuwe voorraad in. We nemen één winkelwagen waar we onze backpacks in mikken, en één wagen voor de boodschappen. Mensen kijken ons wat bevreemd aan als we in polonaise met de karretjes door de winkelgangen rijden, maar het kan ons niet schelen. We kopen vooral veel fruit en wat groente. Zwaar om te sjouwen, maar broodnodig voor de vitaminen. Het fruit proberen we om die reden zo snel mogelijk op te eten, dat scheelt gewicht in de tassen. Voor de rest laad ik allerlei varianten van droogmaaltijden in, droge worst, snickers, vers brood met beleg voor de lunch, wraps, noten en een pak muesli. Steef waarschuwt me niet teveel mee te nemen, want morgen zijn de winkels immers ook nog open. Ik leg de extra snickers, havermout en andere producten daarom weer terug, met een niet al te gerust gevoel. Morgen is de laatste dag waarop de winkels open zijn, voordat ze voor maar liefst 3 dagen (2 feestdagen en een zondag) gesloten zullen zijn. Als we bij de parkeerplaats van de Lidl een paar dozen aardbeien en appels naar binnen werken, komt prompt de campingbaas van de camping die we vanmorgen verlieten aan wandelen. Wat een toeval! Slovenië blijkt een kleine wereld.

Aan de oevers van de Soca

Als onze buikjes rond gegeten zijn en we de hele kar proviand met moeite in alle kieren en hoekjes van onze uitpuilende tassen hebben gepropt, lopen we de laatste 40 minuten naar Camping Gabrje. Hoe bijzonder is het, om dezelfde camping nu te voet te bereiken, waar we in 2017 met ons gezin al eerder hebben gekampeerd. Zowel ik als Steef hebben hier nog levendige herinneringen aan, maar voor de kinderen is het graven in hun geheugen. Tot we het gravelpad naast de rivier oplopen, en de eerste herinneringen weer bij ze terugkomen: de paragliders, de schommels bij de bar, het vuurtje dat we toen aanlegden op de oever van de Soca waar we marshmallows roosterden. De camping ziet er nog verlaten uit, met hier en daar een camperbusje en ergens één tent. De bar is nog dicht. Ook hier blijkt de camping officieel nog gesloten te zijn, maar de eigenaars tonen zich coulant en laten ons een plekje kiezen op het tentenveldje, direct aan de Soca. Het is werkelijk adembenemend mooi, en dat we hier wederom als enigen staan voelt heel bijzonder. We hebben zelfs een picknicktafel tot onze beschikking!

Zwevend naar de Tolmin kloof

Snel mikken we de zware tassen neer, en laden de tafel vol met onze lunchwaren. Ondanks het fruitmoment, hebben we nog steeds trek. We lijken wel onverzadigbaar op de trail! Ik kook een hele doos eieren, en als hongerige wolven eten we alles in no time op. Snel zetten we de tenten op, en maken we ons klaar voor de volgende onderneming: de Tolmin kloof. We twijfelen of we hier nou zijn geweest in 2017, maar het kan ook de Vintgarkloof zijn. Het blijkt ongeveer een uur lopen te zijn, en de kloof sluit om 17u, dus gaan we direct op pad. Het lopen zonder tas voelt alsof we zweven, en we genieten van het lichte, vrije gevoel. Ondanks dat, merkt iedereen ook des te meer hoe moe onze voeten zijn van het vele stappen, de afgelopen dagen.

Als we bij de kloof aankomen, blijkt dit inderdaad dezelfde te zijn als die we eerder bezochten, maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft waanzinnig mooi, en omdat onze kinderen er geen herinneringen meer aan hebben, is het voor hen alsnog een nieuwe ervaring. De vorige keer dat Signe, onze jongste, hier was, droegen we haar in de draagzak. We hebben de kloof voor onszelf: zo vroeg in het jaar, op het einde van de dag vlak voor sluitingstijd blijkt een hele strategische zet! Ik weet nog dat het file lopen was vorige keer, en ik nergens een foto zonder mensen kon maken. Nu zijn wij de enigen, en hebben we ook nog eens de mazzel dat het water van de Soca sprankelend helder, turkooise blauw is. De kleur van de rivier is afhankelijk van het seizoen en weersomstandigheden: na veel regen kan het water bijvoorbeeld modderiger en bruiner van kleur zijn. De kloof blijft ook dit tweede bezoek schitterend, en ook de wiebelende hangbrug is weer een spannende attractie voor de kinderen. Ze vergapen zich aan de diep uitgesleten rotswanden, waar de rivier zich een weg doorheen heeft gebaand.

Pijnlijke voeten en record afstanden

Als we uit de kloof komen, besluiten we terug te lopen via Tolmin, waar we misschien nog een terrasje kunnen scoren. Dit stadje zelf vinden we verder niet erg interessant. Het oogt als een slapend wintersportresort, met veel functionele, onaantrekkelijke gebouwen. Toch vinden we uiteindelijk een fijn cafeetje, M bar, waar de kinderen een soort warme chocoladepudding bestellen, en wij een lokaal biertje proeven. Als ik een blik op ons kilometeraantal van die dag werp, zie ik dat we in plaats van de geplande 7 inmiddels al 22 kilometer hebben gelopen! In plaats van de kortste dag, is deze dag in een record afstand veranderd. Niet zo gek dat we allemaal onze voeten voelen.

Zwoele avond in het gouden uurtje

Als we teruglopen naar de camping is het gouden uurtje. De zon strijkt haar gouden licht over de grasvelden en begroeide heuvels om ons heen. We blazen paardenbloemen uit, waarvan de pluisjes schitteren in de avondzon en de witte bollen bijna licht lijken te geven. We voelen ons intens gelukkig, de lucht voelt bijna zwoel, alsof het al zomer is. Eenmaal terug bij onze tent, koelen we onze pijnlijke voeten in het ijskoude water van de Soca. De rivier is glashelder, en stroomt over, tussen en langs de witte kiezels en keien die de vallei sieren. De meiden bouwen dammetjes in het water, terwijl Fosse probeert een vuurtje te stoken op de vuurplaats naast me, waar ik me op het klaarmaken van het avondeten richt. Steef neemt de taak van het regelen van onze slaapplekjes op zich.

Fikkie stoken

Helaas hebben we weinig succes met het aanmaken van het vuurtje, terwijl we vlak naast ons het knetteren van droog hout horen, en de zoete geur van de rook ruiken die zich langzaam verspreid. Blijkbaar heeft onze buurman meer succes. Als we onze buikjes warm gegeten hebben, valt de kille avond snel in. Het blijft tenslotte nog maar april. Het vuurtje naast ons klinkt zo aantrekkelijk, dat we onze stoute slippers aantrekken, en vragen of we erbij mogen komen zitten. Het vuur doet denken aan een vreugdevuur. Het is een formaat waar je u tegen zegt, en die je noodzaakt alle overbodige kleding gauw uit te trekken.

Saamhorigheid rond het vuur

Om het vuur heen staan banken en zitplekken, en niet lang nadat we hebben plaatsgenomen, druppelen meer mensen binnen bij de vuurplek. Het blijkt de centrale ontmoetingsplek te zijn van de locals, de paragliders die zich hier elk jaar verzamelen vóór de camping opengaat, om samen te vliegen en tijd met elkaar door te brengen. Er gaat wijn, bier en chips rond, en hoewel we een andere taal spreken, is er een relaxte sfeer van gezamenlijkheid. Fosse, aangetrokken tot vuur zoals altijd, werpt zich al snel op als vuurmeester om het vuur brandende te houden. Signe kruipt bij papa op schoot en valt compleet ontspannen, knus en warm algauw in slaap. We wisselden ervaringen en verhalen uit met elkaar, waar de Slovenen over het paragliden vertellen, en wij over onze trip, waar zij op hun beurt weer veel bewondering voor tonen. Deze avond is voor ons de kers op de taart van deze toch al prachtige dag. Laat, maar compleet gelukkig kruipen we uiteindelijk in ons tentje.

Het bericht Dag 4 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 11 verscheen eerst op Struin Stories.