Het is nu 10.14u en ik ga zo naar de bushalte. Ik mag de bus niet missen, want ik moet hierna nog een trein hebben naar Valencia. Dit soort momenten maken me altijd zenuwachtig, ook al komt het altijd wel goed. Het is zo bijzonder, dat ik nu tijdens het reizen ineens veel meer ontmoetingen heb. Op het treinstation snapte ik weinig van de kaartjesautomaat, waar ik mijn telefoonnummer moet opgeven om het ticket te kunnen betalen, maar dit lukt niet. Ik kijk zoekend voor hulp om me heen en zie een jonge jongen, die ik om hulp vraag. Hij blijkt een Franse student te zijn die tijdelijk in Spanje is voor een studieproject. Hij heeft hetzelfde kaartje nodig, maar loopt tegen hetzelfde probleem aan. We besluiten het erop te gokken en te proberen in de trein een kaartje te kopen bij een conducteur. De trein heeft vertraging, dus staan we nog een tijd met elkaar te kletsen. Hij studeert geschiedenis, meer specifiek de 19^e -eeuwse Spaanse geschiedenis waar hij de afgelopen weken onderzoek naar deed hier in Spanje. Maar nu is het voor hem ook tijd om huiswaarts te gaan.

Vertraagde trein

Net als ik vind hij het reizen met OV spannend. Alleen vandaag al heeft hij ruim 2 uur op een bus gewacht die niet op kwam dagen en ook zijn heenreis verliep slecht. Het is dus geen vanzelfsprekendheid dat mijn reis tot nu toe voorspoedig verloopt. Terwijl we wachten, vertel ik over onze plannen in Slovenië, waarop hij beaamt dat mensen tegenwoordig steeds meer behoefte hebben aan plekken van rust. Retraites zijn niet voor niets zo populair nu, volgens hem. Intussen rolt de trein met vertraging het station binnen en nemen we afscheid van elkaar. Ik zoek een plekje tussen de massa mensen en zoek de conducteur om uit te leggen dat een kaartje kopen niet ging. Van zijn antwoord begrijp ik weinig, maar ik maak eruit op dat het wel goed komt: ‘tranquilo’, verzekert hij me met een grote glimlach. Uiteindelijk heb ik niks betaald en stap ik uit in Valencia, waar nu geen bergen maar betonnen gebouwen hoog boven me uit torenen.

In de grote stad

Ik laat me meevoeren door de stroom mensen en kom uit op een plein, waar ik een bankje vind om mijn spullen te herorganiseren en wat te eten. De jongen naast me heeft een bakje verse paella, en een zachte blik waarmee hij me nieuwsgierig gadeslaat. Een poel van kalmte midden in de drukte van deze hectische, moderne stad. Naast me en bij mijn voeten liggen inmiddels kledingstukken, tasjes en etenswaren verspreid, als een voorbijganger me ineens vraagt of ik een foto wil maken van hem. ‘Eh… ja, momentje…’ Ik kijk wat vertwijfelt naar mijn tas en spullen die nu half open liggen bij de bank. De drukte en veelheid van de grote stad overweldigen me bijna. Zodra ik opsta om foto’s van de man te maken, neemt een oude man pontificaal plaats op mijn plek, pal naast mijn spullen.

Is dit een valstrik?

Ik probeer mijn aandacht te verdelen tussen het maken van de foto’s en het in de gaten houden van mijn spullen, en geef de telefoon daarna terug aan de man. Hij is echter niet tevreden over mijn resultaten, en wijst me directief waar ik moet gaan staan om de beste #instafamous likes te scoren. Ik zucht en zet tegen mijn zin in een paar stappen bij mijn spullen vandaan. Is dit een grap, een valstrik? Hoort die oude man misschien bij de man van de foto en zijn ze van plan me te beroven? Ik ben nog geen 10 minuten in de grote stad en ik ben alweer helemaal terug gezogen in de hectiek van deze wereld. Uiteindelijk is mijn veeleisende tiktokker tevreden over mijn herkansing, en wurm ik daarna mijn billen stoïcijns naast die van de oude man. Misschien wordt de boodschap zo wel duidelijk. Ik ga verder waar ik gebleven ben, en prop wat spullen mijn tas in en beleg een broodje met zweterige restjes salami. De oude man heeft de hint eindelijk begrepen, en houdt het voor gezien, waarna ik opgelucht ademhaal.

Paella

“Where are you from?” vraagt de paella jongen terwijl hij me met heldere, kalme ogen opneemt. Ik voel me direct een stuk beter. Zijn aanwezigheid stelt me op de een of andere manier op mijn gemak. We eten samen onze lunch, terwijl hij vertelt dat hij uit Zweden komt, maar in Madrid woont en werkt als projectmanager. In tegenstelling tot mij, komt hij naar Valencia om de grote stad te ontvluchten. Ik verslik me bijna als hij dat zegt: “is dit dan geen grote stad?”. Valencia is een stuk kleiner, verzekert hij me. “En je moet echt eens de paella proberen! Dit is de stad van de rijst, en de paella is hemels”. Ik neem me voor die volgend jaar te gaan proeven, als ik hier weer terug kom. We spreken over onze thuislanden, de verschillen met Spanje, over hiken en ons werk. Het voelt vertrouwd en geruststellend. De Zweedse jongen likt zijn vingers af, gooit het papieren bakje in de prullenbak en zwaait me gedag. Ineens ben ik alleen op het bankje, alleen in deze grote stad. Het voelt teveel om nu de toerist uit te hangen na al die weken. Misschien volgend jaar.

Begin

De gejaagdheid van de zakenmensen hier vormt een groot contrast met het trage ritme van het wandelen. Wat ongelooflijk dat het erop zit. Vanavond vlieg ik naar huis. Ik kijk er naar uit om weer compleet te zijn met mijn gezin, om er te zijn voor Steef en zijn werk. Ik heb geen antwoord op de vragen rondom mijn werk, behalve één: begin, en vertrouw op wat je wilt doen. De rest zal volgen. Ik denk er dus nog maar niet teveel over na, het pad zal zich vanzelf wel ontvouwen, zoals het hier ook gedaan heeft.

Het bericht Spanje gr7 dag 28 / 57 Montanejos – Valencia – Huis (terugreis) verscheen eerst op Struin Stories.

De nacht is koud, ik lig als een mummy met mijn buff over mijn hoofd en een paar lagen kleding aan in mijn slaapzak, maar het blijft koud. Mijn zomerslaapzak heeft zijn maximum bereik gehaald, en voor het eerst deze tocht heb ik het onaangenaam koud ’s nachts. Deze nacht besef ik meer dan anders hoe diep ik in de uitgestrekte natuur van het Spaanse binnenland ben. Zo ver weg van de beschaving. Als ik net in mijn tentje lig, hoor ik vlakbij een ree blaffen. Ik schrik even, maar blijf gefascineerd luisteren. Niet zij zijn de vreemden hier, maar ik, als menspersoon midden in hun territorium. Hij blaft nogmaals, en ik hoor de hoeven afzetten in de grond. Overal om me heen, zowel dichtbij als ver weg, hoor ik dat de kudde gehoor geeft aan de roep van deze ree: ze verzamelen zich, weg van mijn tent.

Op mijn plek gezet

Het is indrukwekkend en maakt me nederig. Het zet me op mijn plek als mens, als klein onderdeel van het grotere geheel. Hier zijn de dieren de baas en mensen vreemd, onbekend. Ook deze nacht hoor ik zwijnen, maar gelukkig op veilige afstand. En voor het eerst deze tocht kan ik erbij ontspannen. Ik doezel weg in een lichte slaap. ’s Nachts wint mijn volle blaas het van de kou, en moet ik er toch even echt even uit. Het is nacht, maar de maan schijnt in zijn volle glorie fel over het land. Het is ijzig koud maar ook prachtig, in het licht van de maan.

Vorst aan de grond

De volgende ochtend zie ik hier en daar rijp op de lage begroeiing. Nachtvorst aan de grond dus. Ik word wakker met een magnifiek uitzicht op de opkomende zon, die mij dan ook al vroeg wekt. De yoga sla ik over, daar is het echt veel te koud voor, mijn handen zijn bevroren. Ik probeer mezelf warm te bewegen, de stijfheid uit mijn gewrichten te krijgen als ik mezelf klaarmaak voor vertrek. Nog eenmaal kijk ik achterom naar mijn fijne, veilige kampeerplek zo diep weg van alles en iedereen. “Dankjewel, voor het veilige onderkomen”, zeg ik voordat ik weg loop. Intussen is het mijn gewoonte om de plek, het Universum, Moeder Natuur, God of hoe je het ook wilt noemen te bedanken voor veilige nachten. Tijdens mijn tochten ervaar ik de kwetsbaarheid en nietigheid van ons bestaan, waar vanzelfsprekendheid niet meer bestaat en ik niets voor lief neem.

Groene golven

Het duurt nog tot 11u voor ik eindelijk weer een beetje warm word. De harde wind van gisteren is er nog steeds, afhankelijk van waar ik loop. Soms beschermt de berg me tegen de wind, op andere plekken beukt de wind me er bijna vanaf. De route gaat eerst verder omhoog, om vervolgens een tijdlang relatief vlak te lopen over een breed grindpad. Wat een opluchting en contrast met de vorige dag! Het pad is goed begaanbaar en heeft weinig hoogtemeters. Het landschap blijft hetzelfde en weinig afwisselend, met veel naaldbossen die de herhalende bergen vullen. Als groene golven in een bomenoceaan, wisselen de bergen elkaar af. Hier en daar hebben de bergen steile rotswanden halverwege of bovenaan de bergen. Het gebied is ontzagwekkend weids en uitgestrekt, met naar alle kanten toe alleen maar de stompe bergruggen en groene naaldbossen. Geen wegen, geen huizen, geen enkel teken van beschaving. Op sommige momenten kan ik de zee zien, waar ik nu relatief bij in de buurt loop. Grandioos!

Geiten

Van de 3,5 liter water die ik gister had meegenomen, is nu minder dan 2l over. Dat is weinig om zowel vandaag als morgen mee te moeten doen. Het scheelt dat het niet meer zo warm is en ik relatief weinig hoef te drinken, maar alsnog moet ik goed rantsoeneren in het geval ik geen water meer tegenkom. Op de kaart heb ik een bron aangegeven gezien, maar het is vaker voorgekomen dat bronnen en rivieren droog staan, dus kan ik er niet op rekenen. Dat betekent heel zuinig doen met mijn watervoorraad. Van alles wat ik bij me heb, is water het allerbelangrijkste. Het pad kronkelt verder door de groene heuvels, en na een paar uur hoor ik bellen: vee! Naarmate ik dichterbij kom zie ik een kudde witte geiten, verspreid over de omgeving. Nergens zie ik een boer of een herder, of iets van een boerderij. Maar waar geiten zijn, moet toch ook water in de buurt zijn? Ik probeer te ontdekken of er ergens een bron is, maar kom niks tegen. Ook het landschap en de vegetatie laten geen tekenen van water zien. Teleurgesteld loop ik verder, hoewel de geitjes wel een gezellige afwisseling op mijn pad zijn.

Water rantsoeneren

De route gaat verder, langzaam stijgend tot een splitsing van wegen, hoewel ik nergens een auto of andere tekenen van beschaving zie. Na de middag kom ik aan bij de bron, en hallelujah, hij stroomt! Vers bergwater kabbelt uit een onzichtbare bron uit de berg. Wat een godsgeschenk! Dolgelukkig vul ik mijn 2 flessen en drink terplekke zoveel als een kameel. Ik ben in mijn nopjes, want nu heb ik sowieso genoeg tot aan Cortes de Pallas, waar ik morgen zal aankomen. Soms begrijp ik niet hoe dit soort trails zijn bedacht om uit te voeren. De enige mogelijkheden qua overnachten is wildkamperen, en dan nóg vergt het veel plannen en uitdenken van de route. Water is nergens een garantie. Geen wonder dat er maar heel weinig mensen zijn die deze route lopen.

Koesteren in de laatste zon

Met heel wat kilo’s zwaarder loop ik vol vertrouwen verder de berg op. Na de volgende afdaling ga ik een kampeerplek zoeken, neem ik mezelf voor, want ik heb geen zin in weer een hele lange dag. Dan ga ik de dag erna zoeken naar een rustdag ergens. Na de afdaling bereik ik een dal met een ruïne, waar ik de rest van de middag lekker niks doe. Chillen, genieten van de warme zon, schrijven, lezen, thee drinken (hoera voor voldoende water!) en verder niets.

Zo half oktober hier in de bergen verliest de zon snel haar kracht en warmte, en is elke zonnestraal een welkome warme streling. Zodra de zon achter de bergen is, koelt het snel af. Elke dag komt dat moment eerder. Vorig jaar liep ik eerder in het jaar, en kon ik de avonden nog weleens buiten doorbrengen. Nu merk ik dat het algauw te koud is, en ik liefst mijn tent in duik om de warmte op te zoeken. Warm in mijn nestje kijk ik nog een gedownloade serie op mijn telefoon en lees mijn boek uit. Ik ben zo dankbaar voor de bron die ik vanmiddag vond, omdat ik mezelf daardoor kan trakteren op een hete kop thee.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 / 47 Bolbaite – Teresa de Cofrentes verscheen eerst op Struin Stories.

Ik bedenk me nu dat ik precies op het midden van mijn reis zit. Jeetje, het midden pas, niet te geloven. Wat een rijkdom om hier vier weken te mogen lopen. Deze reis gaat gevoelsmatig wel een stuk sneller dan vorige keer. Dat heeft meerdere oorzaken. Ik weet natuurlijk meer wat ik kan verwachten. Qua wandelen, qua omgeving, qua hoe het lichamelijk voelt, de staat van de paden, de Spanjaarden, de dorpjes, de faciliteiten onderweg. Dus dat is allemaal niet meer zo nieuw.

Misschien is het voornaamste verschil wel mijn mindset. Als ik dat vergelijk met vorig jaar, goh, ik moest toen zoveel van mezelf zeg, jemig. Ik was zo ontzettend met de zweep over mezelf aan het gaan! De thema’s van vorig jaar heb ik niet direct scherp, maar eenzaamheid was er één van, en dat is zo’n verschil met hoe ik dat nu ervaar. Sowieso vind ik in Valencia de mensen een stuk gezelliger. Ze lijken veel nieuwsgieriger en spontaner, ze spreken me gewoon aan, bevragen me over van alles en houden me staande als ik mensen tegemoet loop. De mensen in Valencia laten een soort speelsheid en levendigheid zien, die ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Verschillen en geleerde lessen

Natuurlijk sta ik er nu zelf ook meer voor open. Als ik mensen tegenkom, doe ik mijn oordopjes uit en groet de mensen zelf. En hoewel ik dat de vorige keer ook deed, doe ik dat nu veel meer vanuit vertrouwen en de gedachte: ‘misschien wordt het wel een ontmoeting, misschien kan ik even een praatje maken’. Vorig jaar overheerste de overtuiging: ‘oh, ze zien mij niet staan, ze vinden mij een paria’, of: ‘ik ben onzichtbaar’. Daarnaast wilde ik (onbewust) ook heel veel kilometers maken en was ik meer prestatiegericht dan ik door had. En ook competitief, omdat ik mezelf wilde bewijzen.

Nu denk ik: ‘dat heb ik al gedaan, ik hoef dat niet nog een keer te doen. Iedereen weet het al, ik hoef dat niet te herhalen of opnieuw te bewijzen’. Die gedachte neemt heel erg de druk weg. Nog steeds maak ik veel kilometers, maar als ik veel kilometers maak, dan heeft dat nu vaak een praktische afweging. Bijvoorbeeld omdat hier best wat stukken zitten zonder dorpjes, en dus zonder water, of eten. Dat vraagt een goede voorbereiding, zoals vooral voldoende water meenemen, maar er ook niet te lang over doen. Want hoe langer ik erover doe, hoe meer water ik nodig heb.

Verschillende soorten angst

Tegelijkertijd, wat wel maf is, is dat ik vorig jaar het wildkamperen echt heel fijn vond. Ik voelde me zó op mijn gemak in de natuur, helemaal veilig. Terwijl er toen trouwens meer wild was om me heen, zoals gemzen, herten, reeën en steenbokken. Nu heb ik nog maar weinig wild gezien. Dit jaar vind ik het wildkamperen ineens een stuk spannender, sinds het bezoek van die zwijnen. Het is de angst van kwetsbaarheid, van het mogelijke gevaar voor lichamelijk letsel. Dat is totaal nieuw en een heel primair gevoel van angst, gerelateerd aan mijn overlevingsinstinct.

Handelen vanuit intrinsieke motivatie

Dan is er nog een verschil. Dit jaar doe ik vrijwel iedere ochtend 20 tot 30 minuten yoga, maar schiet het mediteren er juist vaker bij in, terwijl ik dat vorige etappe dagelijks deed. Ik merk dat ik een beetje zoekende ben hierin, omdat ik me afvraag: wanneer doe ik het nou voor mezelf, en wanneer is het vanuit een idee ‘het moet zo’, ‘het hoort zo’, of: ‘het is goed voor je’. De laatste tijd heb ik vaker dan ik zou willen het idee dat die laatste argumenten meestal de drijfveren zijn, en ik denk niet dat dat de bedoeling is. Daarom heb ik mezelf de vrijheid gegund om het te laten, om het gewoon te doen zoals het komt. En komt het niet, dan komt het niet, dan komt het daarna wel weer.

Mediteren brengt me veel, zoals het beseffen dat het heel belangrijk is om keuzes te maken voor jezelf en dus niet vanuit de verwachtingen van anderen. Ik moet daar voor mezelf een nieuwe modus in vinden en mezelf daartoe opnieuw verhouden. Ik wil het mediteren meer ondersteunend aan andere zaken maken, in plaats van dat meditatie beoefenen een doel op zich wordt. Als ik zo lang in de natuur ben, is dat al een meditatie op zich. Het is zo enorm verstillend, verwerkend, vertragend, verwonderend. Ja, dat doet al zo ontzettend veel, dat het mediteren ook minder noodzakelijk voelt hier. Daardoor ervaar ik dat ik naast mediteren ook andere manieren heb ontdekt, zoals schrijven, de natuur in trekken, en yoga, die ontzettend bijdragen aan mijn eigen ontwikkeling en het bevorderen van bewustzijn. Het is tenslotte niet één weg die naar Rome leidt.

Op weg naar Bocairent

Ik heb echt zo lekker geslapen vannacht! Het verrast me hoe fit en goed ik me voel na een nacht doorslapen, hoewel ik wel even wakker werd door de regen, tussen twee en drie uur ongeveer, maar dat was eigenlijk heel gezellig. Daarna heb ik weer verder geslapen tot een uur of acht. Toen werd ik wakker met brandende heupen en drukplekken, wat vaak gebeurt als ik lang in één positie heb gelegen. Maar het was het waard.

Gisteren was het een waanzinnige dag, met zulke prachtige natuur, en vandaag heb ik een heerlijke, korte wandeldag in het vooruitzicht. Ik kan rustig aan doen, ik hoef alleen maar naar Bocairent, dat zo’n 11km verderop ligt. Daar heb ik mijn zinnen gezet op een mini camping, waar ik de rest van de dag de tijd kan nemen om mijn kleding te wassen, inkopen te doen en lekker te luieren. Als alles voorspoedig verloopt, heb ik daar de middag om m’n dingetjes te doen en me voor te bereiden op de komende dagen. Na Bocairent wordt het weer wildkamperen voor een aantal nachten, waarbij ik vermoedelijk ook geen dorpen tegenkom. Vandaag is dus een halve rustdag die ik goed ga benutten om orde op zaken te stellen en zoveel mogelijk schoon te krijgen en lekker een beetje te chillen. Bocairent is een middeleeuws dorpje boven op een heuvel, en schitterend gelegen. Het stikt er van de kriskras straatjes, trappetjes, balkonnetjes en uitzichtplekken. Zeker de moeite waard om te bezoeken.

Eeuwenoude olijfboom

Het is nog even afwachten wat het weer doet, want er is regen en onweer voorspeld. Ik zie inderdaad grijze wolken, maar de zon schijnt ook, dus het kan alle kanten op. Na de wandeltocht van gisteren is het indrukwekkend hoe mijn lichaam zich zo razendsnel aanpast aan de omstandigheden en blijkbaar alweer grotendeels is hersteld. Op mijn linkervoet bij mijn kleine teentjes, heb ik sinds een week een paar blaren die op die plekken blijven terugkomen. Normaal gesproken loop ik vrijwel nooit blaren. Deze reis dus wel, misschien toch door de andere schoenen. Maar ze zijn niet heel pijnlijk, en ze hinderen me niet tijdens het lopen, gelukkig. Wel voel ik wat extra spierpijn aan de voorkant van mijn bovenbenen, vermoedelijk van het gecontroleerd neerzetten van mijn voeten tijdens de afdalingen. Voor de rest voel ik me eigenlijk wel weer prima, ik heb zin in deze dag en geniet van de eekhoorntjes om me heen.

Omdat ik weet dat ik maar weinig kilometers hoef, vertraag ik bewust mijn tempo. Onderweg kom ik langs een eeuwenoude olijfboom, die naast een oud klooster staat. De boom is zo oud, dat hij is gespleten, en wordt ondersteund door gemetselde muurtjes, alsof hij op krukken steunt. Een bordje waarschuwt dat deze boom niet mag worden aangeraakt, vanwege de kwetsbare gezondheid en de lage weerstand, waardoor hij snel ziektes kan oplopen. Daarmee krijgt de ouderdom bijna iets menselijks. Ik verwonder me over de plek waar deze oude reus staat. Er is op zijn aanwezigheid niets interessants op te merken. Wat heeft deze boom allemaal gezien? De boom als enige constante in het steeds veranderende landschap.

Villa Carmen

Eerder dan ik verwacht kom ik aan bij Villa Carmen. De eigenaars blijken twee Nederlanders te zijn, en ook op hun terrein zie ik Nederlandse nummerborden. Het is maf om ineens weer op mijn moedertaal terug te kunnen vallen. Helaas blijkt er geen plek meer op de camping, maar gelukkig is het stel zo vriendelijk me op hun privé gazon te laten kamperen. Dat is een geluk bij een ongeluk! Op het terrein is een luxe badkamer en overdekt keukentje én overdekte zithoek. Er is zelfs een zwembad, maar er is onweer en regen op komst, dus sla ik de duik over.

Als ik mijn kleding uitgewassen aan de lijn hang, loop ik tevreden en schoon gewassen naar Boicarent, een schittend middeleeuws dorp op de tegenoverliggende heuvel. Hier zoek ik een terras op en doe ik inkopen voor de komende dagen. Ik hang op mijn gemak de toerist uit, genietend van het lichte gevoel om zonder tas te lopen. Alsof de zwaartekracht minder aanwezig is. Hoewel, als ik de trappetjes en steile paadjes omhoog loop het dorp in, word ik toch weer aan zijn aanwezigheid herinnerd.

Als ik terug naar de camping loop, begint het te regenen. Net op tijd haal ik de was van mijn lijntje en schuil ik voor de druppels in het zithoekje onder het afdakje. Vrijwel direct daarna barst het onweer los. Wat een luxe om dan droog te kunnen zitten! Wat een luxe om überhaupt op een relaxte stoel te kunnen zitten. De bui houdt een poosje aan en koelt de omgeving behoorlijk af. Ze laat die kenmerkende prikkelende geur achter van een zomerbui.

Tijd voor verbinding

Al snel breekt de zon weer door, en koester ik me in haar warmte in een stoel aan het zwembad, terwijl ik mijn boek lees. Rond een uur of 17u krijg ik trek en besluit ik te gaan eten. Inmiddels zijn er twee andere Nederlanders, Alicia en Hans, onder de overkapping gaan zitten, en algauw raken we in gesprek. Het stel blijkt net een jaar verkering te hebben, en nog in de prille fase van wederzijds aftasten te zitten. Beiden hebben een langdurige relatie achter de rug, en zijn zoekende om opnieuw vorm te geven aan hun leven. Hans is digital nomad en reist nu al een aantal maanden met zijn campertje door Europa, Alicia is naar hem toe gevlogen om samen hun vakantie hier in Spanje door te brengen.

Wat is dat toch altijd bijzonder met dit soort ontmoetingen: vaak sla je de hele fase van koetjes en kalfjes over, en duik je direct de diepte in, over onderwerpen die er écht toe doen. Misschien komt het door mijn intentie, ‘openstaan voor ontmoetingen’, misschien komt het door de tocht zelf, waardoor ik veel beter in verbinding sta met mijzelf en de omgeving, en daardoor simpelweg meer ruimte en aandacht heb om de ander echt te horen. Hoe dan ook, ik geniet van de mooie gesprekken die we voeren, over relaties, en het geheim van goede relaties, het belang om jongeren voor te bereiden op de toekomst, hoe je achter je passie kunt komen en hier meer naar kan leven, over spiritualiteit, over mijn tocht en ervaringen daarbij, over de maatschappij met hun snelle oordelen en de rol van spiritualiteit om daarin een verzachting te brengen.

We kletsen honderduit, en het loopt al tegen 21u als Hans en Alicia toch écht zoveel trek krijgen dat ze verkassen naar hun campertje om wat te eten. Na hun vertrek blijf ik zinderend van de energie die deze ontmoeting geeft achter, en geniet nog na. Door mijn ervaringen van afgelopen dagen te delen, besef ik des te meer hoe bijzonder het is om dit te kunnen doen, en hoe dankbaar ik me voel dat het mogelijk is. Dat ik gesteund word door Steef om deze dromen te volgen. De rest van de avond gebruik ik om me voor te bereiden op de dagen die voor me liggen en wachten tot mijn powerbanks voldoende opgeladen zijn. Opnieuw slaap ik heerlijk, waarschijnlijk door het zachte, vlakke gazon waar ik mijn tentje mocht neerzetten.

Het bericht Spanje gr7 dag 15 / 44 camping Mariola – Bocairent verscheen eerst op Struin Stories.

Wedstrijdje met de mountainbikers

Gelukkig zie ik na een poosje wat meer mensen, en ben ik weer gerustgesteld. Als zij hier wandelen of hardlopen, dan zal het wel veilig zijn. Het is zondag, dus er zijn veel mensen in de natuur: trailrunners, mtb’ers, mensen met de hond en wandelverenigingen. Een tijdlang loop ik in de buurt van twee jongens die op hun mtb de berg op ploeteren. Qua snelheid gaan we gelijk op. Een pittige, maar lekkere klim. Tijdens zo’n klim kom ik compleet in het moment, in het hier en nu. Ik heb dan al mijn aandacht en concentratie nodig om mijn voeten goed neer te zetten en mijn tempo zo constant mogelijk te houden. Trots bereik ik uiteindelijk de top, waar de jongens op de mtb ook staan uit te puffen. Ik loop hen voorbij en kies een plek verderop om even te pauzeren. Ik heb al vroeg trek, dus besluit terplekke te lunchen met brood, kaas en tomaat. Mijn banaan heb ik al op. Verse en zware spullen eet ik het liefst zo snel mogelijk op, om gewicht uit mijn tas te halen. Bij de Spar kocht ik gisteren een blik witte bonen in tomatensaus, mijn diner voor vanavond. Mijn plan is om vandaag zo ver mogelijk te lopen, zodat ik morgen naar de camping verderop kan lopen.

Contrasten

De route gaat verder waar mensen die op dagavontuur zijn, weer terugkeren. Deze ervaring heb ik vaker, en geeft me een gevoel van vrijheid. Het maakt me nieuwsgierig naar deze vrij onontdekte gebieden. De natuur wordt dichter. Het pad kronkelt soms door smallere kloven, en klimt dan weer omhoog de bergen in. Ik passeer het dorp Castalla, en loop langs Onil. Hier is een area recreativa die op deze warme zondagmiddag bomvol zit met families die er samen lunchen en barbecueën. Alle tafels zijn bezet en de grond staat vol met koelboxen en tassen met etenswaren. Kinderen rennen gillend en schaterend langs, en mijn oren tuten van de plotselinge hoeveelheid geluiden van lachende, pratende en gillende mensen. Een contrast met de stilte van de bossen waar ik eerder doorheen liep. Ik zie het niet zitten om hier te pauzeren. Te druk. Wel zoek ik een kraan op om mezelf wat water in mijn gezicht te spatten en mijn flessen bij te vullen. Daarna laat ik de mensenmassa achter me, en loop ik over een asfaltweg die een speciaal gedeelte van de weg heeft gemarkeerd als wandelstrook.

Spontane praatjes onderweg

Hier kom ik een stelletje tegen, dat me spontaan vraagt naar mijn reis, en ook hier leg ik vrolijk uit wat ik doe. Het lijkt of de mensen hier spontaner zijn en sneller contact zoeken dan vorig jaar. Of ligt dat aan mij? Ik loop de laatste kilometers weer het bos in, waar het weinig moeite kost om een geschikte kampeerplek te vinden.  Een lange dag, met 32 kilometers en 1000 hoogtemeters. Dat is al even geleden dat ik zulke statistieken neerzette, en dat voel ik aan mijn lijf. Als ik ga struikelen over mijn eigen voeten, of over onzichtbare steentjes, dan weet ik dat ik moet stoppen. Dan ben ik gewoon moe.

Een vrije middag

Ik vind een vlak stuk grond in een soort brede kloof, waar ik besluit mijn tentje op te zetten. De route slingert daarna weer het pad omhoog en ik zie het niet meer zitten om mezelf voor onbekende tijd weer een berg op te hijsen. Als ik mijn kamp maak is het nog vroeg, nog geen half vijf. Dit geeft me nog uren om gewoon lekker een beetje te chillen, lekker lezen en op mijn gemakje eten maken. Ik vlei mezelf op mijn zeiltje om te genieten van de simpele luxe van puur liggen. Zo ontlast ik mijn rug. De rest van de middag en avond gebruik ik om een beetje te liggen en niks te doen, mijn boek te lezen en op mijn gemakje eten klaar te maken. Gewoon simpelweg hier aanwezig zijn en genieten. Voor ik het weet heb ik de droge worst op. De zoute, vette smaak van deze snack is een lekkernij na een hele dag in de buitenlucht.

Het voelt alsof ik zeeën van tijd heb. Wat zal ik gaan doen? Had ik misschien gewoon lang moeten pauzeren en eten, en daarna nog verder moeten lopen? Want nu voel ik me alweer een stuk fitter en energieker. Weer een nieuwe les geleerd: ook al kan ik me op een moment helemaal kapot voelen, na een flinke pauze kan dat toch al snel weer heel anders voelen. Zo zie je maar, alles gaat voorbij, niets is blijvend.

Vijf sterren cuisine

De witte bonen in tomatensaus smaken als een 5 sterren gerecht. Het water dat ik gebruik om het blikje au bain-marie op te warmen, gebruik ik vervolgens om thee van te maken. Water is kostbaar, en ik verspil geen druppel. Ondanks mijn beperkte gebruik, zou ik de volgende ochtend nog minder dan een liter water hebben. Ik geniet van de rust, en voel me trots dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd, op tijd gestopt ben en mezelf gun om gewoon te kunnen zijn. Het is bijzonder wat buiten leven met me doet. Het is als een harde reset van mijn eigen bioritme. Het vele lopen en sjouwen met gewicht maakt me lichamelijk moe, een voldane vermoeidheid die past bij de inspanning die ik lever. Niet die mentale brain fog die ik ook ken.

Om 19u heb ik gewoon al zin om mijn bed in te gaan, wat niet geheel toevallig samenvalt met het ondergaan van de zon. Ook al slaap ik dan nog niet direct, ik geniet wel van het lekker zacht kunnen liggen en lezen.

Het wildkamperen blijft een avontuur, vooral na het bezoek laatst, van de wilde zwijnen die mijn tentje kwamen inspecteren. Sinds dat voorval ben ik nog bewuster geworden van hoe kwetsbaar ik ben in deze afgelegen gebieden, waar niemand in de buurt is en ik geen telefoonbereik heb. Met die wetenschap ga ik nogal alert slapen.

Bezoekuur

Rond 23.15 uur word ik wakker van geluiden om mijn tent. Daar zijn ze weer—de wilde zwijnen. Ik herken het geknor en het hoefgetrappel op de droge grond meteen. Het contrast met de stilte van de nacht is groot. Ik houd me muisstil, mijn oren gespitst om te lokaliseren waar ze zitten. Ik hoor dat het er weer heel veel zijn, maar ze zijn gelukkig nog op afstand. Hebben ze me geroken? Dat is tenslotte niet heel moeilijk momenteel. Alles stinkt. Hoewel ik alles wat etensluchtjes kan verspreiden in mijn tas heb gedaan, en die zo goed mogelijk dicht gedaan en opgeborgen. Ik wil elke kans dat ze op me afkomen nu eenmaal minimaliseren. Maar ze hebben me alsnog gevonden. Dit is duidelijk hun habitat, hun territorium, en ik ben de indringer—onwelkom.

Gelukkig blijven ze op grote afstand, dribbelend in een brede boog om mijn tent heen, en langzaam verdwijnen de geluiden weer. Maar het is nog geen middernacht, en ik vraag me af of ze me de rest van de nacht met rust zullen laten. Uiteindelijk val ik toch weer in slaap, en de rest van de nacht verloopt verrassend rustig.

Deze nacht brengt weer een waardevolle ervaring. De plek waar mijn tent nu staat heeft veel meer ruimte dan waar ik de vorige keer stond. Tijdens het vorige nachtelijke wilde zwijnen bezoekuur stond mijn tent in een kleine kom tussen twee hellingen in.  De zwijnen konden toen niet anders dan vlak langs mijn tent lopen, want er was gewoon niet genoeg plek. Vannacht hebben ze daarentegen de mogelijkheid om om mijn tent heen te lopen. Het avontuur gaat door, en met elke nacht leer ik meer over deze onvoorspelbare en prachtige natuur.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 / 42 Elda – Onil verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag loop ik op vleugels, om meerdere redenen. Ik voel me uitgerust en ga op tijd op pad, om 8u loop ik alweer de stad uit. Het weer is perfect, er hangt een beetje sluierbewolking waardoor de zon niet zo hard brand. De wandeling is tof, met nieuwe uitzichten en volop afwisseling. Bergen die voor me opdoemen, een afwisselend maar goed begaanbaar pad, weinig hoogtemeters en een uitstekend aangegeven route. Hierdoor hoef ik vrijwel niet op de gps op mijn horloge te kijken. Om de haverklap zie ik witrode strepen op een paaltje of boom.

Mede hikers!

Het is zo bijzonder dat ik deze reis de intentie heb gezet om open te staan voor ontmoetingen, en dat lijkt inderdaad echt zo te werken. Een paar kilometer buiten el Pinoso zie ik ineens twee jongens met backpacks en houten stokken op me afkomen. ‘Hé, andere backpackers!’. We zijn zo blij om elkaar te zien, en deze ontmoeting geeft me zo’n boost! Ook zij zijn blij om mij te zien, omdat ik de eerste ben die ze tegenkomen na een maandlang hiken, en met wie ze wat ervaringen kunnen uitwisselen. De twee mannen van mijn leeftijd met verwilderde baarden en gebruinde huid, komen uit Toulouse, Frankrijk. Vanaf Alicante zijn ze al een maand onderweg: eerst over de gr4 en nu over de gr7. Ze slapen ook in hun tent, en hun rugzak weegt net zoveel als de mijne. Ze zijn erg onder de indruk van het feit dat ik in mijn eentje loop. Dat vinden ze bijzonder, ook omdat het best wel uitgestorven kan zijn op de paden. Zij lopen gemiddeld twintig kilometer per dag. Als ik zeg dat ik misschien wel dertig kilometer per dag loop, vallen ze bijna om van verbazing. We wisselen wat feitjes en ervaringen uit Zo vertel ik mijn ervaringen met Andalusië en Tarifa, waar ze nu heen lopen. Vanaf Tarifa maken ze de oversteek naar Marokko. Deze twee gasten zijn niet aan tijd gebonden, wat een vrijheid!

Motivatie boost

Uiteindelijk vraag ik of ik een foto mag maken, met z’n drieën. Want zo vaak kom je geen andere hikers tegen. Het is jammer dat ik niet iemand tegenkom die dezelfde kant op loopt, om een tijdje met elkaar op te kunnen trekken, dat lijkt me ook leuk. De ontmoeting doet me zoveel goed, dat ik vervolgens bijna huppelend verder loop. Ongelooflijk wat een nieuwe energie en een boost dat geeft in mijn motivatie. Om even gewoon het contact te hebben, en als een soort gelijke te worden erkend, om  die herkenning te hebben in elkaar.

Bergen betekent mooie uitzichten

Ik loop verder over het pad, door de schitterende omgeving. Ik geniet van deze mooie wandeldag. Na een tijdje krijg ik uitzicht op de nieuwe bergen in Valencia. Als ik de bergen zie, krijg ik zin in om die omgeving te gaan ontdekken. Ik weet dat er de komende dagen best wel wat hoogtemeters zullen komen, maar ik zie daar niet tegenop, ik heb er juist zin in. Hoogtemeters zijn pittig, maar het betekent vaak ook wel mooie routes, dus daar kijk ik er heel erg naar uit. Ik kronkel met mijn weggetjes door het landschap, waar ik langs oude Romeinse aquaducten loop en de ruïnes van wat lijkt op een soort stenen iglo’s.

Nieuwe ontmoetingen

Het is zaterdag, en het lijkt alsof daarmee alle Spaanse mannen uit de regio op de fiets stappen. Ze gebruiken de gr7 als mountainbike route, waardoor het vandaag een komen en gaan is van mannen op de fiets. Ik geniet van de drukte om me heen. Vervolgens loop ik net weer een beetje de drukte uit en zie ik twee vrouwen bezig in een tuin, om amandelen uit de boom te slaan met een stok. Het oogt een beetje onervaren. Terwijl ik naar ze kijk, denk ik: volgens mij zijn dat geen Spanjaarden. Eén van de vrouwen roept me gedrag en vraagt: ‘ben je aan het wandelen?’. Aan het accent te horen waren het Nederlanders. ‘Volgens mij zijn jullie niet Spaans, klopt dat?’ reageerde ik terug in het Spaans. ‘Nee we zijn Nederlands, en Duits, we wonen hier en zijn bezig met het renoveren van het huis van de Duitsers’. Een leuk gesprek ontstaat opnieuw. De vrouwen zijn nieuwsgierig naar het pad, de route, hoe ik overnacht, enzovoort. Bij het afscheid krijg ik nog wat amandelen toegestopt.

De praatjes doen me goed, merk ik. Dit jaar gaat in alle opzichten gemakkelijker dan vorig jaar. Vandaag voelt als een topdag, en ik ben intens dankbaar voor wat ik nu al meemaak, en de intentie die ik heb gezet voorafgaande aan deze reis. Het lijkt inderdaad alsof het ontmoeten en genieten gemakkelijker gaat.

Elda

De route slingert door het landschap, waar ik Elda al vroeg op de route zie liggen. Het duurt echter nog uren voor ik er ben. Ik loop een viaduct onderdoor, waarna mijn pad wat hoger boven de weg verder gaat. Ik geniet van de prachtige details die me opvallen. De gouden randen van de ochtendzon om de bladeren van de bomen. De felroze bloemen langs de weg. De oude ruïnes, een bizarre begraafplaats met een gigantische, pompeuze poort die je eerder het idee geeft dat je een pretpark binnengaat. Eenmaal in Elda zoek ik een tijdlang naar een café. Het centrum kan ik niet echt ontwaren in de wirwar van straten. Misschien heeft Elda geen historisch centrum? Uiteindelijk vind ik een nieuwbouwplein met terrassen waar ik een halve liter bier bestel. Wat een dag, wat een rijkdom!

Ander soort hostel

Leuke anekdote: toen ik opzocht wat het adres van het hostel in Elda was, zag ik in de omschrijving op google ‘hostel voor werkende vrouwen’ staan. Ik vond de naam ‘Hostel XXX’ al zo’n vreemde naam, maar had er verder weinig aandacht aan besteed. Het hostel kreeg bovendien heel goede recensies en het was goedkoop. Maar toen ik nog eens goed de foto’s van het hostel bekeek, zag ik ineens dat de wc midden in de kamer stond, zonder een scheidingswandje. Wacht even. Ik las de goede recensies ineens héél anders! Dit was niet het hostel waar ik graag de nacht doorbracht. Gelukkig kwam ik er op tijd achter, en zocht ik snel een alternatief.

Logeren bij opa en oma

Gelukkig was er een airbnb in de buurt bij een lief, oud koppel. Als ik aankom bij het Spaanse koppel op leeftijd, is het direct weer een goede oefening van mijn Spaans. Ik heb er echt lol in om nu kleine gesprekjes in het Spaans te kunnen voeren. De camino de Santiago loopt ook door Elda heen, dus mensen hier spreken me aan of ik naar Santiago loop. Iedere keer moet ik uitleggen dat ik een andere, voor hen onbekende route loop, wat steeds een leuk praatje oplevert.

Het blijkt vandaag een feestdag te zijn: er wordt gevierd dat Columbus op deze dag Spanje heeft ontdekt. Om die reden is er veel dicht en is ergens een hapje eten niet mogelijk. Gelukkig blijkt er een spar open, waar ik boodschappen kan doen, ook voor de zondag. Ik haal brood, kaas, tomaten, banaan, yoghurt en een blik bonen voor morgen en eet de bakjes yoghurt bij wijze van avondeten op mijn balkon van de kamer. Ik geniet van de luxe van nog een nachtje veilig en schoon binnen slapen voor mijn avontuur begint.

Het bericht Spanje gr7 dag 12 / 41 el Pinoso – Elda verscheen eerst op Struin Stories.

Rond middernacht zwelt de wind aan, die als enorme golven over het land rolt. Ik hoorde de vlagen al aankomen: zich in kracht opbouwend, hoger tegen de helling, om vervolgens met een donderend geraas naar beneden te rollen, als een lawine die in kracht toeneemt, en uiteindelijk over en tegen mijn tentje beukt. Iedere keer schrik ik zo erg van de klap, en ben ik bang dat de woeste wind mijn stokken als twijgjes zal breken. Ik wist wat het risico was om mijn tent zo bloot te stellen aan de elementen, en nu betaal ik de prijs. Ongenadig word ik afgeranseld door de wind, die mijn tentje keer na keer probeert kapot te beuken. Ik overweeg mijn opties. Zo te horen blijft de wind in zijn kracht redelijk constant, er was geen sprake van een storm. Het is slechts het lege, kale landschap waar wind en erosie vrij spel hebben en door niks gehinderd worden, en het landschap hier langzaam maar zeker helemaal uithollen. In Slovenië heeft mijn tentje ook de nodige onweersbuien doorstaan met heel harde windvlagen. En als ik nu ga opbreken, wat dan? Het opbreken zal op zichzelf al lastig zijn. Maar als ik zo vroeg al ga lopen, kom ik in el Pinoso aan als alles nog dicht is. Nee, daar heb ik niks aan. Ik besluit mijn tijd uit te zitten en te wachten tot de ochtend. Niet slapen, maar wel soezen en rusten. Ik voel mijn benen nu al verbeteren, zelfs zonder slaap.

Tijd voor ontbijt

De windvlagen houden aan tot een uur of half 7, waarna ik besluit op te staan en op te breken. Tegen mijn zin in, want ik ben nog zo moe! Omdat de wind nog zo krachtig is, besluit ik pas later op de ochtend ergens te eten, als ik meer beschutting vind. Dat laat nog lang op zich wachten, de wind houdt de hele dag aan. Tegen een soort dijkje, met mijn tas als gedeeltelijke beschutting, kook ik later wat water voor de havermout en mijn koffie. Ondertussen komt de zon op en zet ik mijn tocht voort, met oordopjes en de top2000 in. Ik zing hard mee met de bekende nummers, een voordeel van lege trails en eenzame paden.

De grens tussen Murcia en Valencia

Een poos later pauzeer ik nogmaals om mijn brood te eten. Daarna is het nog een uurtje lopen tot el Pinoso, waarbij ik opnieuw een mijlpaal passeer: de grens tussen Murcia en Valencia! Ik laat Murcia achter me, en ga de derde provincie in Spanje in, zo tof! En spannend, want ik heb begrepen en gezien dat Valencia heel dunbevolkt is en stukken heeft op de gr7 waarbij ik dagen zonder dorpen zal lopen. Dat vraagt de nodige voorbereiding en goede planning.

El Pinoso

El Pinoso is groter dan ik dacht. Ik boek een kamer voor €36, een zeer basic kamer zonder raam of uitzicht, maar gelukkig met bedden die lang genoeg zijn voor mijn vermoeide lijf. Ik neem een douche, was mijn kleren en duik mijn bed in. Na deze siësta zoek ik de zon weer op om even te schrijven op een terras en te genieten van een van de bekende wijntjes uit deze streek (Bodega) en te chillen. Dit is genieten zo! Er zit een normale supermarkt met voldoende verse producten, wat voor een hiker héél fijn is. Er zitten ook een paar barretjes, waar ik er één van kies om lekker van de zon te genieten, van de wijn en de tijd neem om te schrijven.

Nederlandse enclave

Als ik hier zit, hoor ik ineens Nederlanders achter me. Een Nederlands stel. Ze zitten ook overal. Als er kort daarna nog een Nederlands stel aanschuift, krijgen deze stellen elkaar al gauw in de gaten, en schuiven gezellig aan. Ik ben onbedoeld toehoorder van al hun gesprekken. Het blijkt hier een populaire bestemming om naartoe te emigreren voor Nederlanders. Het ene stel is net hierheen verhuisd, het andere stel is momenteel aan het zoeken in de regio. Ze wisselen hun ervaringen en tips uit. het voelt maf om ineens in zo’n gehucht in een Nederlandse enclave te zijn. Toch kan ik het me heel goed voorstellen dat mensen overwinteren in dit zonnige zuiden. De zon op je huid en het buitenleven maken zoveel verschil voor je hele stemming en gemoed. Ik heb in toenemende mate last van winterdepressies, en het maakt veel verschil als ik deze maand hier in Spanje loop en op die manier nog zonuren maak. Een soort preventieve antidepressiva aan het begin van de winter.

Rustdag

Een rustdag. Dat komt neer op zoveel mogelijk kleding wassen, alle apparaten maximaal opladen, mijn rugzak opnieuw inpakken en herorganiseren, overtollige dingen eruit halen en weggooien, mijn slaapzak luchten, extra lang yoga doen, uitslapen, weinig stappen maken, mijn knieën veelvuldig insmeren met gewrichtsgel, heel veel gebruik maken van wifi door muziek, yoga en documentaires te downloaden, foto’s te uploaden, etc. Ik ga af en toe naar buiten, om op een bankje in de zon mijn lunch te eten. Ik slenter door de straatjes van het stille dorp, bekijk op mijn gemak langslopende schoolkinderen en breng veel tijd lezend door. Ook kijk ik wat documentaires nu ik gebruik kan maken van wifi en stroom.

De laatste voorbereidingen

Verder werk ik de planning en voorbereiding voor de komende dagen goed uit. Ik bekijk waar de waterpunten op de route liggen, wat optionele kampeerplekken lijken te zijn op basis van de omgeving en landschapselementen, en waar ik kan herbevoorraden. Dat laatste vind ik veruit het spannendst. Vanaf Bocairent ga ik echt van de radar, met zeker weten één waterpunt, en daarna 70km zonder zekerheid van water. Dat is midden in de wildernis, waarschijnlijk zonder bereik en met héél veel hoogtemeters. Ik zal mijn adventure food moeten aanspreken en verder leven op havermout en wraps. Vanavond eet ik nog lekker een verse salade en yoghurt, om de nodige vitamines en mineralen binnen te krijgen. Daarna ga ik vroeg naar bed, om ook vroeg op te kunnen staan. Ik heb nu alweer zin om op pad te gaan! Wat ik kan, heb ik voorbereid. In Elda doe ik misschien nog een hostal, daarna wordt het voorlopig kamperen. Een spannende week ga ik tegemoet!

Het bericht Spanje gr7 dag 10+11 / 39+40 Venta Roman – el Pinoso verscheen eerst op Struin Stories.