De volgende ochtend ben ik al ruim voor de wekker wakker, door de kou en de pijn in mijn gewrichten. Om mezelf weer wat warmer en soepel te krijgen doe ik wat yoga van een gedownloade les op mijn telefoon. Thema: overgave, hoe toepasselijk. Ik vertrek en loop een schitterende zonsopkomst tegemoet, waar de zon als een rode bal boven de horizon verschijnt. Het is nog bewolkt en de grijze regenwolken hangen dreigend in de lucht, maar door de zon ontstaat er een dubbele regenboog die fel afsteekt tegen de donkere lucht. Cadeautjes van moeder natuur die me de adem benemen en me vervullen van een dankbaar en gelukzalig gevoel.

Wild en wonderschone natuur

Het eerste stuk van de route leidt door een vrij open vlakte, waar ik al snel een hele groep herten in de verte zie. Het mannetje kijkt me nieuwsgierig aan, met zijn enorme gewei op zijn hoofd, terwijl zijn kudde rustig achter hem staat te grazen. Uiteindelijk besluit de kudde toch maar te vertrekken en weg te rennen. Nog een aantal keer zie ik daarna herten oversteken en wegschieten tussen de bosjes. Het maakt me zo blij om wild te zien, die ik nu dagelijks weer tegenkom. De route draait naar het Oosten en dan krijg ik zicht op het stuwmeer van Cortes de Pallas. Wauw. Dit is ontzagwekkend mooi. Het water is felturkoise en ligt ingeklemd tussen immense rotswanden waar de lokale bevolking graag rotsklimt en wandelt. Het is een schitterende omgeving, met een route die hoog boven het meer loopt en zo een prachtig uitzicht geeft over de omgeving. Ik hoor diverse keren stemmen van boven me, ergens aan de rotswanden, maar kan de klimmers niet ontdekken. De route gaat nog behoorlijk omhoog en omlaag, een laatste stuiptrekking van de route voordat ze haar beloning aan me prijsgaf: het dorpje waar ik mijn zinnen op heb gezet om een rustdag te houden.

Casa Rural

Eindelijk verschijnt ze daar, een klein, schattig dorpje mét hostal. Ik vraag direct om een kamer, maar zie aan het ernstige gezicht van de serveerster dat ze me slecht nieuws gaat brengen: ‘we zitten helemaal vol, sorry’. Ik kijk blijkbaar zo beteuterd dat ze me naar buiten loodst en één van de gasten op het terras vraagt of er ergens anders plek is, in de casa rural die ook in het dorp zit. ‘Een casa rural, dat gaat me flink geld kosten’, schiet er direct door me heen. Ik loop naar de straat, wat niet moeilijk te vinden is, aangezien het dorp amper meer dan 3 straatjes heeft, maar er doet niemand open bij het huis. Ik bel het nummer dat de vriendelijke serveerster me heeft gegeven, en krijg een Spaans sprekende vrouw aan de lijn. Ik leg uit dat ik een kamer nodig heb, waarna zij me uitlegt dat ik bij haar broer langs moet, die in het café van het dorp werkt. Daar moet ik betalen en dan zal ze me de code voor de sleutel sturen.

Ik heb een plek!

Ik wandel weer naar beneden en vraag in mijn duolingo Spaans naar de broer van de vrouw, en leg uit dat ik betaal voor de overnachting. Na wat heen en weer gebel tussen ons drie is de klus geklaard, en heb ik de code van het sleutelkastje. Voor €40 per nacht heb ik een heerlijke, luxe kamer en een fantastische douche. Prima deal! Het enige nadeel is dat er geen raam is of een buiten. Na eindeloos lang douchen en mijn kleren grondig te hebben uitgewassen, voel ik me als herboren. Mijn natte kleding hang ik aan de waslijn door de kamer heen, met de airco flink aan, om het zonder natuurlijke ventilatie zo droog mogelijk te krijgen, en verlaat dan de kamer op zoek naar een menu del dia die ik bij gebrek aan een supermarkt om mezelf te bevoorraden wel moet nemen, om toch voldoende te kunnen eten.

Perzik

Ik heb nog maar weinig contant geld én weinig eten over in mijn tas, wat het een flinke uitdaging maakt om de komende dag goed door te komen. Misschien is het mogelijk via een andere stad of dorp te lopen, om toch eten in te kunnen slaan, of misschien kan ik vragen om doggie bags bij het restaurant en dat meenemen? Het menu van de dag is heerlijk, en ik zit sinds lange tijd echt weer eens vol. De ober, die tevens de broer is van de vrouw die de casa rural runt, is zo lief om het menu voor me uit te schrijven, zodat ik het kan vertalen. Het toetje kan ik niet helemaal lezen, maar ik begrijp dat het iets met perzik is, dus misschien een perzikijsje. Als ik uiteindelijk een hele perzik met een mes op een bord geserveerd krijg moet ik van binnen lachen, dit is dus hoe een toetje in Spanje eruit kan zien. Gewoon een perzik. Maar ik ben allang blij met alle verse producten en voel me helemaal bijkomen.

Opgesloten

De rustdag klinkt altijd leuker dan het in werkelijkheid is. Al snel voel ik me gigantisch opgesloten in de kamer, zeker deze kamer die geen enkel raam of buiten heeft. De vorige kamer had dat trouwens ook al niet. Omdat binnen blijven me verstikt, zoek ik de buitenlucht op. Op het pleintje van de kerk vind ik een bankje in de zon, waar ik lekker mijn boek lees, tot de kerkklokken met een oorverdovend geweld de dienst aankondigden en me noodgedwongen tijdelijk van het plein verjagen. Wat een herrie! De dienst begint rond half 12 en duurt maar een halfuurtje. Slechts een handjevol mensen gaat naar binnen. Na de dienst loopt iedereen linearecta het enige café op het plein op, die de rest van de middag bomvol blijft. In mijn hoofd reken ik uit of ik me een biertje op het terras kan veroorloven, maar ik durf het er niet op te gokken.

Op het terras zie ik allemaal mensen die ik gisteren ook al zag. Het is lastig om me voor te stellen hier te wonen en op te groeien, met slechts een paar mensen waar iedereen elkaar kent. Er is vrijwel niks te doen. Mensen verhuizen van de ene bar naar de enige andere bar onderaan het dorp (bij het hostal), en weer terug. Ondanks dat, zie ik verhoudingsgewijs behoorlijk wat mensen met truien en shirts die Cortes de pallas lijken te promoten. Maar met uitzondering van mijzelf is er geen enkele toerist. Alle gemeentewerkers en vvv-medewerkers hangen daardoor maar een beetje rond bij de terrassen, sigaretten rokend en drinkend. Werkloze brandweerlieden en ambulancemedewerkers slenteren door de enkele straat heen en terug.

The Trail provides

Ik heb geluk. Als ik ’s ochtends toch het dorp afspeur of er misschien ergens een bakker is verstopt, vind ik inderdaad een bakkertje dat geopend is, die ook nog wat houdbare producten heeft. Opgelucht koop ik drie broden, tot enige verontwaardiging van de winkeleigenaresse, en ook nog tonijn, gehaktballetjes in saus, koekjes en melk. In één klap heb ik weer vertrouwen dat mijn reis gaat lukken, en ik niet via Requena om hoef te reizen. ‘The trail provides’ is een bekend gezegde, en niet voor niets: ook nu blijkt deze wandelwijsheid tot waarheid te worden. Ik noem het eerder synchroniciteit. Hoe dan ook, ik kan weer vooruit. Het kost me wel veel meer dan me lief is en heb sterk het gevoel dat ik gigantisch wordt afgezet door de vrouw achter de balie, maar er zijn weinig alternatieven.

Slecht weer op komst

De komende dagen is er veel regen en ook onweer voorspeld. De stormen komen vanuit Amerika en zijn nu Europa ingewaaid, en inmiddels bijna bij mijn locatie aangekomen. Het maakt het weer daardoor ook een stuk koeler dan ik gewend ben van het vorige jaar. Ik merk dat ik het spannend vind om die omstandigheden tegemoet te gaan, van regen en onweer, maar voel nog veel sterker dat dit is wat ik te doen heb. een onderstroom van vertrouwen. Dit hele jaar met alles wat ik nu meemaak voelt als ‘level 2’ van mijn tocht. Fascinerend hoe verschillend de ervaringen zijn, en hoeveel lagen er zitten in het voelen van angst bijvoorbeeld. Er is een groot verschil tussen onzekerheid en je fysiek kwetsbaar voelen. En daartussen zitten nog wel 100 varianten en gradaties.

Level 2

Die middag ga ik lunchen (menu del dia) op het terras bij het hostal, Ik kom de mensen tegen met wie ik gisteren op het terras van de andere bar zat. Waaronder een jonge vrouw met kort, donker haar en een schelle, schreeuwerige lach, donker van het vele roken. Iedere keer komt haar lachsalvo onverwacht en dondert het aan haar tafel, en schrik ik me steeds een ongeluk. Ik erger me, waarom is ze zo luid? Het meisje dat me gisteren te woord stond, serveert me. Ze maakt oogcontact, glimlacht lief, en raakt me steeds even aan op mijn schouder. Oprechte aandacht. Ik ben ontroerd door haar houding, en hoeveel dat doet met me. Ik voel me gewaardeerd en ze stelt me op mijn gemak. Het doet me denken aan mijn ervaring vorig jaar, op de enige rustdag die ik toen nam. De ober daar maakte ook heel vriendelijk contact, raakte me ook af en toe aan. Ik voelde me toen zo verschrikkelijk alleen en eenzaam. Nu ervaar ik veel meer hoe fijn het is om écht contact te maken. Level 2. Vorig jaar ging het om gezien worden  versus onzichtbaarheid, nu veel meer om verbinding en fysiek contact.

Een zoet gemis

Er zit een stelletje voor me, met hun ruggen naar mij toe. Hij komt naast haar zitten en streelt haar schouder en nek, langzaam maar onmiskenbaar. Zij draait zich naar hem toe en zoent hem teder. Als ze later weglopen, schurken ze tegen elkaar, en legt hij zijn handen op haar billen. De liefde straalt er vanaf. Ik mis Steef. Ik mis het om aangeraakt, vastgehouden en geliefkoosd te worden. Ik mis de knuffels met mijn kinderen, maar ook die van mijn vrienden. Ik heb behoefte aan lichamelijk contact. Precies zoals vorig jaar, maar nu is het verlangen minder schrijnend, minder intens. Omdat ik tegelijkertijd voel dat de liefde er al is. Er is geen angst of onzekerheid dat hier iets in ontbreekt of niet klopt, enkel het uitstel en gemis van de liefde. Dit maakt het gemis op een bepaalde manier ook zoet: de wetenschap dat de liefde straks weer beschikbaar is, en dankbaarheid voor wat er in mijn leven aanwezig is. Het voelt rijk, ook al ben ik zo ver weg van mijn geliefden. En toch zou ik deze tocht ook heel graag samen willen doen met anderen. Met Steef, maar ook wel met vrienden. Ik zie het steeds meer zitten om met Jeroen te lopen volgend jaar en begin langzaam aan het idee te wennen.

Het bericht Spanje gr7 dag 19+20 / 48+49 Teresa de Cofrentes -Cortes de Pallas en Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.