Spanje gr7 dag 23 / 52 Siete Aguas – tussen Chera en Benageber
Chera
Het blijft de hele nacht zachtjes regenen, waardoor ik mijn spullen de volgende ochtend nat in moet pakken. De yoga sla ik om die reden over en al snel ben ik weer op weg, naar Chera dit keer. Vlak voordat ik dit dorp bereik, wandel ik opnieuw in een mooie omgeving, met doorkijkjes in verschillende valleien. Er is ook hier geïnvesteerd in het pad, dat goed af te lezen is aan de staat van het pad, maar ook in de aanleg van bruggetjes, trappetjes en vlonders om het pad speels en toegankelijk te maken. In Chera is gelukkig alles open, en strijk ik neer op een terras, waar ik mijn dagboek bijwerk en op een drankje wacht. Mijn dagboek is na een dik half uur intussen bijgewerkt, maar het drankje kwam nooit, de serveerster doet haar best om me in alle talen te negeren, dus verlaat ik het terras weer enigszins teleurgesteld. Wel vind ik een minisupermarkt en kan ik mijn schamele voorraad gelukkig weer fatsoenlijk aanvullen. Vanavond ga ik wederom wildkamperen, maar morgen hoop ik Benageber te bereiken.
De lessen van het pad
Ik ben nu dus in Chera, een compleet andere plek dan ik volgens mijn eigen planning zou zijn. Een les die ik hier gaandeweg ontdek is deze: steeds als ik van alles plan en allerlei zaken probeer te controleren, word ik door de omstandigheden gedwongen om de controle los te laten en me toe te vertrouwen aan het pad. Het leert me om mezelf toe te vertrouwen aan hoe mijn pad zich als vanzelf, stap voor stap, aan me ontvouwt. Wil ik teveel, kijk ik te ver vooruit of maak ik te grote stappen? Ik krijg steeds meer de indruk dat het de bedoeling is dat ik mijn stappen kleiner maak, en me niet teveel verlies in de vorm. In plaats daarvan lijkt vooral de inhoud belangrijk, en de kwaliteit van het huidige moment. Dit avontuur helpt me om mijn aandacht als vanzelf te richten op mijn intentie, mijn passie, op wat ik te doen heb. Ik leer hiermee om me niet teveel zorgen te maken over het hoe, en me niet teveel te verliezen in scenario’s op de langere termijn, maar erop te vertrouwen dat dat vanzelf wel duidelijk wordt. Dat is waar Steef me ook wel vaak aan herinnerd: blijf trouw aan jezelf.
Overtuigingen worden steeds duidelijker
Ik hoop dat ik de komende dagen meer duidelijk krijg wat ik dan precies kan doen om dit proces te ondersteunen. Tot die tijd oefen ik mezelf in een houding van dankbaarheid en ontvankelijkheid, zodat ik keer op keer weer opensta voor wat zich aandient. Hopelijk zet dat ook al iets in gang. Ik maak me nu bijvoorbeeld minder zorgen om geld. Hopelijk helpt de ontspanning ook om een en ander beter te laten stromen. Het is nog moeilijk voor me, omdat er sterke overtuigingen in me zitten op dit onderwerp: ‘je moet hard werken’, ‘pas als je ergens hard voor hebt gewerkt, kun je wat verdienen’ en ‘niks doen is zonde van je tijd, je moet je tijd nuttig besteden’. Ik zie nog niet wat er dan voor deze overtuigingen in de plaats moet komen.
Open einde
Grappig, want nu ik dit schrijf besef ik dat dat op mijn pad natuurlijk hetzelfde gaat. Daar zie ik ook niet wat er verderop komt. Ik zie slechts één markering, één fragment, één stap. Ik zie slechts wat er zich nu direct om mij heen bevindt, maar niet wat er achter de berg schuilt, wat er na de bocht komt of waar ik morgen zal slapen. Met elke stap krijg ik wat meer zicht op het pad en daarmee op mijn toekomst. ‘Begin, en het zal vanzelf duidelijk worden’, lijkt hier de boodschap. En soms is je bestemming niet je bestemming, maar kom je ineens heel ergens anders uit. Zoals nu, in Chera. Oftewel: ook al dénk ik dat ik een bepaald doel of een situatie nastreef, de werkelijkheid kan toch altijd anders uitpakken. Dat hoeft niet minder leuk of minder mooi te zijn, maar wel onverwacht. Er zijn tenslotte gewoon scenario’s in het leven die je je (nog) niet voor kunt stellen. Wie weet wat me te wachten staat. Het eindpunt open laten geeft daarmee ook rust en vrijheid tegelijk. Waarom zouden we het voor onszelf moeten dicht timmeren of vastzetten? We varen gewoon mee op de golven van het leven, waar we de keuze hebben hier en daar aan te leggen, zonder te weten waar de stroming ons uiteindelijk heen zal voeren.
Het roer om
Deze tocht fantaseer ik ook over iets totaal anders doen dan waarvoor ik ben opgeleid. Bijvoorbeeld om me volledig te wijden aan Steefs onderneming, of iets in de natuur te gaan doen, een praktisch beroep met buiten werken bijvoorbeeld. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad verborgen ligt. Ik had ook een droom, over Slovenië. Er was urgentie om zo snel mogelijk te bouwen aan een huis, een toevluchtsoord, en om het verdiende geld daarin in te investeren, want er stond iets te gebeuren. Iets waardoor we Slovenië nodig zouden hebben om op terug te vallen.
Nog een pauze
Nadat ik inkopen in Chera heb gedaan, heb ik maar weinig zin om verder te lopen. Mijn voeten zijn moe en pijnlijk. Maar het pad verrast me opnieuw, met een mooi plekje, een fonteintje en picknicktafels net buiten het stadje. Ik besluit mezelf nog een verlengde pauze te gunnen en te genieten van dit mooie plekje, weg van pottenkijkers van het dorp. Hoewel ik al yoghurt op heb uit de minimarkt, heb ik nog steeds trek. De eeuwige wraps met chocopasta komen weer uit mijn tas, en vullen in ieder geval mijn knorrende maag, terwijl ik luister naar het kalm stromende water van de fuente naast me. Zo zittend op deze rustige plek moet ik mezelf echt weer motiveren om in beweging te komen. Ik weet dat er een klim tot 1100m aankomt en daarna een gestage afdaling. Omdat het al eind oktober is, zie ik kamperen op hoogte niet meer zo zitten. Ik heb al een paar frisse nachten meegemaakt en slaap liever wat lager. Hopelijk hoef ik niet heel lang te zoeken naar een kampeerplek tijdens de afdaling. Zo gaan mijn gedachten, terwijl ik de wraps wegkauw. ’Stap voor stap’ herinner ik mezelf aan mijn voornemen, terwijl ik alles weer inpak en mijn tas dicht klik op mijn schouders en heupen.
Terugreis plannen
De klim gaat steil omhoog, en vergt direct al mijn aandacht en energie. Het gaat tergend traag en als ik eindelijk op hoogte ben, zie ik, zoals ik al vreesde, geen geschikte kampeerplek. Uren loop ik over de ruggen van deze bergen, zonder echt spectaculair uitzicht. Het zijn oude bergen, stomp en afgerond, met voornamelijk lage begroeiing. Na iedere afdaling volgt direct een nieuwe heuvel, tot mijn frustratie. Ik blijf maar boven de 1000m zitten. Eindelijk komt er een zijpad op de route, en ik besluit die te volgen, puur vanwege het feit dat die heuvelafwaarts gaat, ook al loop ik daarmee weg van de route. Ik kom bij een kale vallei, met enkele braak liggende akkers, ruïnes en wat grindpaden die niet echt ergens heen lijken te leiden. Ik zie in de verste verte geen sterveling of teken van leven. Vlakbij de ruïne vind ik een vlak stukje, aan de rand van de heuvel waar ik eerder bovenop liep. Ik besluit daar mijn tent op te zetten. Ook vandaag begint het te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet, dus ook nu duik ik al vroeg mijn tent in om droog en warm te blijven. Ik bel met Steef en de kinderen en we bekijken samen de opties voor de terugreis. Dit is altijd een gepuzzel, omdat ik een aansluiting moet hebben naar een luchthaven en openbaar vervoer. De luchthaven moet ook aan te rijden zijn voor Steef als hij me ophaalt. Uiteindelijk besluit ik om die praktische overwegingen iets eerder dan gedacht terug te vliegen: op 28 oktober vanaf Valencia naar Brussel.
Dier op bezoek
Het zachte getik van de regen op mijn tent werkt geruststellend, en ik val er heerlijk bij in slaap. Halverwege de nacht word ik wakker door de aanwezigheid van een beest. Weer een zwijn? Maar het kenmerkende geknor en gesnuif is er niet. Wel hoor ik dat het een groot beest is: er rollen keien weg en ik hoor de ademhaling luid en duidelijk. Dit dier is echter alleen, ik hoor geen andere geluiden. Met gespitste oren en ingehouden adem luister ik naar de bewegingen. Wat is het? Het dier verplaatst, ik hoor hem nu hard smakken. Blijkbaar heeft het iets eetbaars gevonden. Een hond? Een groot hert? Een wolf…? Toch voel ik hier niet de angst die ik eerder bij de zwijnen wel voelde. Weet mijn lichaam instinctief dat er geen dreiging is? Kort erop hoor ik het dier wegrennen, en sterft het geluid van de poten op de grond al snel weg. Al snel val ik weer in slaap, en de rest van de nacht blijft het rustig.
