De eerste regen van de reis

Het opbreken in de regen is nog best ingewikkeld. Ik kleed me aan in de tent, die gelukkig ruim genoeg is om rechtop te zitten, en probeer alles zoveel mogelijk droog in de tent op te ruimen voordat ik naar buiten ga om te koken. Hier ontkom ik er niet aan om in de regen mijn potje te koken en te moeten eten. Met mijn regenbroek en -jas aan ben ik goed beschut tegen de nattigheid. Het zachte roffelen van de druppels op mijn capuchon en het beperkte zicht ervan maken de sfeer toch behoorlijk troosteloos. Hier zit ik dan, op de grond, in de regen, met een kapotte, zeiknatte tent en het vooruitzicht om de rest van de dag in de regen te lopen. Ik vraag me hardop af waarom ik dit doe. Ik pak de tent in, zwaar van de regen, en hijs mijn rugzak met regenhoes op mijn rug.

Verlangen is lijden

Het eerste stuk van de route gaat, zoals vrijwel op elk begin van de dag, steil omhoog, en binnen de kortste keren ben ik nat, niet van de regen, maar van het zweet dat binnen mijn regenkleding geen kant op kan. Het is maar 5km tot Mecina Bombaron, zeg ik tegen mezelf, misschien kan ik daar even een kopje thee drinken en schuilen voor de regen. Als ik de eerste straten van het dorp bereik, ruik ik open haard en kaarsen, en krijg ik een enorm verlangen naar knus binnen zijn. Beelden van zachte banken met dekentjes, een knappend haarvuur en dampende theemokken dringen zich aan me op.

Verlangens, één van de vormen van lijden volgens de Boeddha. We willen altijd wat we niet hebben. En we willen ook niet wat we wél hebben. Ik voel me alleen terwijl ik hier loop. Wat zou ik nu graag met mijn gezin warm bij de kachel zitten, met thee en een boek. In het dorp aangekomen tref ik inderdaad een bar, nu druk met mensen die de binnenruimte vullen om er te ontbijten of hun ochtendkoffie drinken. Ik kies de laatste vrije tafel om te schrijven en op te drogen met een glas thee.

Na de thee wil ik afrekenen, maar het is inmiddels zo druk, dat het ondanks meerdere pogingen van mijn kant niet lukt om af te rekenen. Ik roep, zwaai met geld, en probeer oogcontact te maken, maar de uitbaters blijven weglopen en anderen bedienen, dat ik het opgeef en wegloop.

De enige foto van mij deze reis

Gelukkig is het intussen gestopt met regenen, en ik prop mijn regenjas in de tas. Op naar Yegen! Ik krijg weer nieuwe moed nu de lucht lichter wordt, en later zelfs af en toe wat zonnestralen door de wolken piepen. En wat een prachtig stuk is dit! Mooie, grillige bergen en rotsen in verschillende tinten rood, wit en zwart, zover ik kan kijken. Het doet me denken aan een grot, maar dan zonder dak. Een goed begaanbaar pad loopt langs deze bijzondere vergezichten. Vlak voordat ik Yegen bereik, lopen twee mannen me tegemoet en zien me foto’s maken. Ze bieden aan een foto van mij te maken. ‘van mij?’ reageer ik wat schaapachtig. ‘Ja natuurlijk van jou!’ reageren ze lachend. Wat verlegen en ongemakkelijk, maar ook trots en blij poseer ik voor de foto. Zo is er toch nog een foto van mij waar ik helemaal opsta deze reis.

Vuurwerk en regenwolken

De etappe vanaf Yegen beschrijft de wandelgids als één van de mooiste etappes, langs diverse dorpjes van de Alpajurras. Ik heb toch een andere mening. De witte dorpjes zijn inderdaad mooi, maar de omgeving blijft voor mij wat eentonig. In één van de dorpjes in de verte wordt al uren vuurwerk afgestoken, waardoor er steeds knallen door het land hoor galmen, en de witte rookpluimen nog minutenlang als mist over de omgeving blijven hangen. De regenwolken verplaatsen zich in de nabije omgeving, waardoor ik in de verte wolken zie breken en de regen zie vallen, terwijl de zon het land ernaast fel verlicht met zijn stralen. Mooie contrasten die elkaar blijven afwisselen.

Op de camping

Ook hier loop ik weer een gedeelte van het pad waar in de gids wordt gewaarschuwd dat het ‘overgrown’ is. Ik vrees een herhaling van zetten van wat ik al eerder ben tegengekomen, en dit blijkt inderdaad zo te zijn. Het ergert me om zo geremd te worden in mijn wandelen op stukken waar de begroeiing zo dicht is en zich vastbijt in mij, mijn kleding of tas. Het vertraagt me gigantisch en beschadigt mij en mijn spullen. De route gaat vooral omhoog, langs de befaamde witte dorpjes die ondanks het feit dat het zaterdag is, behoorlijk uitgestorven op me overkomen. Ik heb mijn zinnen gezet op een camping bij Laroles, maar het is aanpoten om er voor het donker aan te komen.

Pas tegen 19.00u kom ik er eindelijk aan. De receptie, niet meer dan een houten schuurtje, is dicht en heeft een briefje hangen met telefoonnummer om te bellen als deze gesloten is. Ik moet heel nodig plassen, heb honger en wil heel graag douchen, en besluit om die redenen eerst mijn tent op te zetten en mijn dingen te doen. Douchen, kleren wassen en uithangen, tent opzetten en eten koken, en dan te kijken of de receptie open is. Zo niet, dan kijk ik morgen voor ik vertrek wel. Tijdens andere reizen heb ik al zo vaak pas de volgende dag betaald, dat ik hier geen kwaad in zie. Bovendien ben ik te moe om er nog veel werk van te maken. Het wassen van mijn kleren is al bijna teveel moeite. Het liefst wil ik nu direct mediteren en naar bed. Als ik mijn eten eet, (yoghurt met wat cruesli) bel ik even met Steef. Ik haal er steun uit zijn stem te horen en even te kunnen delen over vandaag, wat me toch wel zwaar valt.

Een maatje missen

Tijdens mijn reis voel ik me regelmatig een toeschouwer in het leven van anderen. Ik kom maar weinig mensen tegen, vrijwel alleen in de dorpen. Als ik anderen zie, merk ik dat ik meer nieuwsgierigheid en interesse heb in het observeren van anderen dan in het dagelijkse leven. Ik volg hun bewegingen, fantaseer over hun levens, bezigheden, hun dromen, wensen angsten en trauma’s. De meeste mensen zien mij echter niet, vrijwel niemand spreekt me aan en ik maak zelden een praatje. Er is eigenlijk nooit iemand met wie ik overdag even van gedachten kan wisselen of ervaringen kan delen. Ik weet dat ik alleen wilde gaan, maar had tegelijkertijd ook niet voorzien dat het zó alleen zou zijn. Vaak genoeg vind ik het prima en voel ik me op mijn gemak en comfortabel in het alleen zijn. Maar vooral bij tegenslag, vermoeidheid, die klote doornstruiken, een gebroken tentstok, de hitte, dorst of hoogtemeters… Kortom, als ik er even doorheen zit, dan mis ik een maatje. Iemand die me even tot steun kan zijn, een arm om me heen slaat, me moed inspreekt of gewoon kan zorgen voor een fijne afleiding met verhalen of een grapje. Al die tijd, al die weken, is dat er niet, en deal ik alleen met alles wat ik tegenkom.

Een voornemen voor thuis

Af en toe praat ik hardop tegen mezelf, om mezelf die moed in te spreken. Ik kan heel dankbaar zijn voor iemand die een vriendelijk woord tot me richt. Nu pas besef ik wat het moet betekenen om eenzaam te zijn, wat een gemis dat is. Een gat dat zich langzaam maar zeker steeds verder uitbreid, als een zwart gat in het heelal, een leegte die jezelf langzaam verteert, opslokt, tot er niks meer van jezelf overblijft. Hoe moet het voelen om dagen, maanden, jaren in eenzaamheid door te brengen? Mijn situatie is tijdelijk en zelfverkozen, maar voor veel mensen is dit de bittere, dagelijkse realiteit. Het gat dat langzaam in je hart wordt uitgesleten, met elke dag die voorbijgaat zonder contact, zonder verbinding, moet angstaanjagend pijnlijk zijn. Alsof je langzaam erodeert. Dit besef maakt me ten volle bewust van de waarde die schuilt in kleine gebaren, een vriendelijk woord, een glimlach, oogcontact, de ander even aanraken. Ik neem het mee als een belangrijk inzicht om hier meer handen en voeten aan te geven thuis. Ik neem me voor om mensen op straat aan te kijken, gedag te zeggen en een glimlach te schenken. Wie weet wat voor verschil dit voor iemand kan maken.

Ik duik vermoeid al vroeg mijn bed in, waar ik al snel in slaap val. De wekker zet ik vroeg, want er ligt opnieuw een lange dag voor de boeg met een behoorlijke hoeveelheid hoogtemeters.

Het bericht Spanje gr7 dag 21 Laroles verscheen eerst op Struin Stories.

Deze ochtend kleurt de zon de rotsen roze en oranje, en zoeken de roofvogels opnieuw het luchtruim op, waar ze met tientallen tegelijk majestueus omhoog glijden op de thermiek, in volledige stilte en overgave.
Tijdens het mediteren gaan mijn gedachtes alle kanten op. Mijn antwoorden op mijn koan komen vaak op vanuit situaties die ik zelf meemaak, en door associaties die ik overdag opdoe. Ik denk aan Slovenië, waar we een stuk land gaan kopen, aan onze plannen daarbij en krijg nieuwe ideeën. Het mediteren schept ruimte, en zorgt er voor dat ik vaak op nieuwe ideeën kom. Ik verlang naar een douche en met regelmaat gaan de ’to-do lijstjes’ van het hier en nu door me heen. Bij het wildkamperen ervaar ik soms ineens de spanning om niet gesnapt te worden, en flitsen er talloze beelden en sensaties langs, van wat ik overdag heb meegemaakt. In die momenten dat ik stil zit, voel ik vaak ineens hoe het eigenlijk met mijn lichaam is, de pijntjes, de steken, het ongemak, de vermoeidheid.

Montejaque

Ik blijk slechts 300m van het dorpje Montejaque te hebben geslapen, waar ik met zonsopkomst in loop. Een lief wit dorpje met sinaasappelbomen op het centrale pleintje, en een drukbezocht café door de plaatselijke oude mannetjes die daar hun ochtendkoffie en laatste roddels tot zich nemen. Ik vul een waterfles en loop verder richting Ronda, slechts 11 km verderop. Vandaag heb ik een makkie, want in Ronda zit een camping en daar kan ik de rest van de middag uitrusten. Ik kijk er naar uit mijn spullen te wassen, te schrijven en Ronda te bezoeken. De route naar Ronda valt in het niet vergeleken met de voorgaande dag, maar dat is oké. Het vooruitzicht van een korte dag vandaag met tijd om te relaxen, compenseert volledig voor het mindere natuurschoon van vandaag.

Ronda!

Na een paar kilometer zie ik Ronda liggen, op haar steile klif, wat een gaaf gezicht! Het is nog een pittige klim naar boven toe, en ik walg van mijn eigen zure lucht die om me heen hangt. Ik hoop maar dat anderen dat niet ruiken. Nu ik dichtbij Ronda ben, kom ik ineens weer mensen tegen, en word ik me bewust van mijn lichaam en aanwezigheid. Het zweet trekt in de schouderbanden en het rugpand van mijn rugzak, en wordt elke keer weer opnieuw ‘opgewarmd’ als ik verderloop. Nog eventjes, dan kan ik douchen, troost ik mezelf als ik de drukte van Ronda tegemoet loop.

De drukte en hoeveelheid mensen overvallen me. De stad is overladen met toeristen, die massaal selfies maken op de beroemde brug, in groepen rond gidsen samendrommen, naast ronkende touringcars waar nieuwe ladingen mensen met rolkoffertjes uitstappen. Het centrum is een explosie van kleurige souvenirs die uit stalletjes en kraampjes steken, een plein verderop doet dienst als zomerkermis en ernaast lijkt een bierfestival opgetuigd, waar families bil aan bil aan grote biertafels geschoven zitten. De overgang na zoveel stilte en eenzaamheid is te groot en ik probeer de prikkels buiten te sluiten. Stoïcijns en doelgericht loop ik direct naar de camping, die aan de andere kant van Ronda ligt. Ondanks mijn gigantische rugzak en zure walm, voel ik me onzichtbaar en klein in deze mensenmassa.

1 okt 2023 21.05

De camping in Ronda ligt op ruim een half uur lopen van het centrum vandaan. Het is heerlijk daar, met goed sanitair, een wasmachine en een prachtig zwembad. Na een heerlijke douche, het opzetten van mijn tent en ophangen van de was, ga ik zonder tas zo licht als een veertje naar Ronda. In mijn sneldrogende korte broek en sporttopje zie ik duidelijk dat ik ben afgevallen, en mijn speklaagjes zijn ingeruild voor harde spieren. Mijn bovenbenen voelen stevig en sterk, zonder de last van de rugtas voelt mijn lichaam alsof het is teruggebracht naar zijn essentie, met niks extra’s aan ballast, maar enkel wat er nodig is. Ik geniet van deze gewaarwording en voel me trots.

Eenzaamheid in de drukte

Vandaag is het schreeuwend heet, zo rond de 35 graden. Eenmaal in Ronda merk ik al snel dat ik niet goed kan genieten. Ik weet niet waar ik heen wil, en loop wat verloren door de straatjes, waar groepjes en verliefde stelletjes het stadsbeeld vormen. Plichtsmatig ga ik de bezienswaardigheden langs en maak foto’s, maar voel me eigenlijk overal te veel en niet op mijn plek. Ik voel me ontheemd, wat doe ik hier? Totaal niet op mijn gemak denk ik aan Steef: was hij maar hier, ik hoor hier niet alleen te zijn. Kon ik deze ervaring maar met hem delen. Gek, dat heb ik in de natuur helemaal niet gehad. Daar voel ik me volledig op mijn gemak, thuis, niet bang en ook niet eenzaam, ook al ben ik er helemaal alleen. En nu loop ik in een drukke stad vol met mensen, en voel ik me juist heel eenzaam. Ik heb de neiging om in verbinding te gaan via mijn telefoon, om te voelen dat ik niet alleen ben. Is dat het? Dat het oordeel van anderen iets is dat ik me internaliseer? Dat als anderen mij hier alleen zien, dat dat betekent dat ik alleen ben? Dat ik anderen het tegendeel wil bewijzen dat ik heus niet alleen ben? Ik bestel wat tapas en een sangria op een terras, om toch de ervaring volledig aan te gaan. Beiden smaken me matig.

Oefenen met Spaans

Waar ik kan, probeer ik Spaans te praten. Ik heb wat langer nodig om te verwerken wat er tegen me wordt gezegd, en het blijft een gehannes. Soms schakelen de Spanjaarden over op Engels, maar ik probeer toch Spaans terug te praten, ondanks mijn gêne en ongemak hierbij. Ondanks dat ik mezelf vaak moet herhalen omdat ik het waarschijnlijk niet goed uitspreek. Ik hou vol, omdat ik weet dat dit de enige manier is om eraan te wennen en erin te groeien. Ik doe het, met alle spanning die het op dat moment geeft. Ik ervaar het, maar ik ervaar vooral dat het slechts tijdelijk is en dat ik me trots voel naarmate ik meer probeer. Ik herken tot mijn vreugde al veel woorden en zinnen en tijdens het lopen oefen ik in gedachten met het formuleren van Spaanse zinnetjes in denkbeeldige conversaties. Elke ochtend tijdens mijn ontbijt doe ik een Duolingo lesje, om te blijven oefenen met Spaans.

De betekenis van slaap

Na de tapas loop ik terug naar de camping, dit keer een stuk sneller zonder de zware rugzak. Ik ben moe en besluit te mediteren en vroeg te gaan slapen. Hoe moe ik elke dag ook ben, het slapen blijft matig gaan. Het is te heet, dan weer koud, ik zweet als een otter en kan nooit goed mijn draai vinden. Slaap. Een onderschatte, kostbare schat. Gaan slapen heeft voor mij zoveel meer associaties dan het functioneel uitrusten. Het is ook een moment van verbinding voor mij, van lichamelijke aanraking in knuffels, strelen en meer. Het is het bevestigd worden daarmee, dat ik besta voor de ander en ertoe doe. Het is bovendien mijn plek, mijn veilige plekje, waar ik volledig kwetsbaar kan zijn en me kan overgeven aan het onbekende in de vorm van de nacht. Veiligheid speelt ook hier, of juist hier. Nu ervaar ik die veelzijdigheid van al die facetten ervan. Niet zo gek dat het slapen me niet zo lekker afgaat tijdens mijn reis. Dus ondanks dat ik een lange nacht heb gemaakt, heb ik nog steeds weinig zin om uit bed te gaan als om 7u de wekker gaat.

Het bericht Spanje gr7 dag 7 Ronda verscheen eerst op Struin Stories.