Met Pasen gingen we er als gezin op uit. de bedoeling was een kano-avontuur te maken in de Hollandse Biesbosch, maar de kanoverhuurders waarschuwden ons voor het koude water en de mogelijkheid om onderkoeld te raken. Nu zijn we wel gewend af en toe koud te douchen en te dippen in de koude rivier tijdens de winter, maar onze kinderen wilden we ongeplande dompelmomenten in de kou besparen. Onze jongste is een keer tijdens een herfstvakantie omgeslagen met een kano, waarna ze, zachtjes uitgedrukt, niet bepaald stond te juichen toen we voorstelden weer te gaan kanoën. Om die reden zetten we onze kano-ambities nog meer even in de ijskast, om ze met warmer weer nog maar eens te ontdooien.

Het Veluwse Zwerfpad

We gooiden ons plan om en besloten een tripje te maken naar de Veluwe, en daar een camping te zoeken om te kamperen. Plan was om de auto ergens te parkeren, naar de camping toe te lopen en de volgende dag via een andere route weer terug te lopen. Na wat zoek- en vergelijkwerk kwamen we uit op etappes van het Veluwse Zwerfpad. Mijn man stelde ambitieus zo’n 27 kilometer voor, die ik even het gedowngrade naar een behapbaardere, maar nog steeds flinke kluif van 20 klikjes. Onze geplande overnachtingsplek vonden we bij Natuurkampeerterrein De Toekomst, waar we enigszins van de route voor moesten afbuigen. Om die reden, en lichtelijk protest van de jongere deelnemers van ons gezelschap vanwege opkomende blaren en ander kinderleed, kortten we de route voor dag 2 in, waardoor we die dag niet over het Veluwse Zwerfpad liepen, maar onze eigen struinroute door de Veluwe.

Met het gezin op pad

Ons gezin bestaat momenteel uit twee tieners (10 en 12) en een meid van 7 jaar. We mogen over het algemeen in onze handjes knijpen met de harmonie tussen de guppen, en ook vanwege het feit dat ze eigenlijk altijd overal voor open staan en ook het avontuur en de lol kunnen inzien van onbekende en onverwachte situaties. Daar prijs ik me enorm gelukkig mee en voel ik me heel erg bevoorrecht in, want ik realiseer me maar al te goed dat dit geen vanzelfsprekendheid is.

Juliana Trail Slovenië

Fosse (10) was echter wel lichtelijk aan het mopperen toen hij lucht kreeg van de streep die door het kanoen ging, en het alternatieve plan om te lopen. Met rugzak. Hoewel hij de meest energieke van ons allemaal is, gaat zijn voorkeur meer uit naar snelle, dynamische activiteiten. Toch hees ook hij met frisse tegenzin zijn rugzak op zijn rug, die uitpuilde van een veel te grote en zware slaapzak, net als bij de meiden. Dit is een investering die nog moet gebeuren, zeker met onze vooruitzichten om in de meivakantie een deel van de Juliana Trail in Slovenië te gaan lopen. Dan is een lichtere slaapzak geen overbodige luxe. Ook het sjouwen van veel te zware en onhandige jassen was dit weekend de realiteit, en tevens een onderstreping van mijn to-do punt om voor de kinderen te zorgen voor goede, warme en droge kleding die niet teveel weegt.

Van Elspeet via Vierhouten naar Emst

Na veel later dan gewenst te vertrekken, met dank aan de puberdochter die nog allerlei Belangrijke Zaken op tiktok en snapchat moest afhandelen en om 10 minuten voor vertrek nog in pyjama bleek te staan, zetten we koers in de richting van Elspeet. Hier parkeren we de auto, en starten we onze route op etappe 7, die van Elspeet naar Vaassen loopt, via Vierhouten. Wij lopen vandaag echter niet naar Vaassen, maar slaan boven de Gortselse Heide af richting Schaveren en Emst, waar camping de Toekomst ligt.

Pasen vieren op de Veluwe

Het is eerste Paasdag en ik verwacht dat het druk zal zijn op de Veluwe, het is immers prachtig weer. Zonnig, met een paar kleine plukjes wolk. We trekken al bij de eerste bocht onze jassen en thermoshirts uit, die we uit voorzorg allemaal hadden meegenomen of aangetrokken. Niet veel later maken we opnieuw een stop, en gaan ook eventuele extra leggings, vesten of lange mouwen nog verder uit. Wat een verschil met afgelopen tijd! We genieten volop van de zon, en de warmte die het ons geeft. Bij de start van onze route krijgen we direct aanspraak van een dorpsbewoner, die ons naar onze avonturen vraagt. Hij wenst ons een goede reis. Ik geniet volop van het beeld van de hobbelende rugzakken, waar overal beentjes onderuit steken. De hoofdjes zijn niet te zien doordat de tassen tot boven hun hoofdjes reiken.

Heide en bossen

We lopen van de boerderijen vrijwel direct een prachtig bos in, en kort daarna slingeren we al de Veluwe in. Het pad kronkelt, de titel Zwerfpad doet zijn naam eer aan. Het is heerlijk om over olifantenpaadjes en slingerende weggetjes onder dennenbomen door te struinen, of door de heide te banjeren. Hier en daar loopt het pad over een ruiterpad, maar gelukkig wel goed begaanbaar met een meer verhard deel. Mijn zoontje merkt op hoe fijn hij het vindt om op de zachte bodem te lopen (kind van zijn moeder), omdat het zo fijn voelt aan zijn voeten. We lopen langs een heideveld, met steeds de bossen naast ons en hebben ver zicht over de vlakte. Tegen alle verwachtingen in komen we maar weinig andere wandelaars tegen. Deze houden zich blijkbaar vooral aan de randen van de Veluwe op, waar wij ze uiteindelijk kwijtraken doordat we langere afstanden lopen.

Na een uurtje lopen, komen we wat hellingen tegen. Het geeft een speels accent in het landschap en maakt ons steeds nieuwsgierig naar wat er zich achter de heuvels bevindt. Vanaf de heuvels hebben we mooi overzicht over de omgeving. We komen langs een doorgesneden grafheuvel, die hier ook in de omgeving liggen.

‘We zien wel’-mentaliteit

Aangezien we pas na 11u begonnen met onze hike, duurt het niet lang of de eerste vragen naar de lunch reizen op. Ik heb geen lunch meegenomen, enkel wat appels. Op goed geluk zijn we gaan lopen, in de hoop dat we ergens zullen komen waar ze misschien een café hebben die open is en plek heeft op deze feestdag. Ik weet het, plantechnisch kan het natuurlijk veel beter, maar ik had geen zin om nog meer tijd kwijt te zijn voor we konden starten. En misschien is het gestelde vertrouwen en onze ‘we zien wel’ mentaliteit ook wel juist de reden dat we met lunchtijd in een terrassenwalhalla liepen, in de vorm van Vierhouten, waar het Veluwse Zwerfpad direct doorheen kruist. Vanwege het heerlijke weer zitten alle terrassen vol, maar is er tevens voldoende keus en plek om ergens een lunch te krijgen. We vieren deze paasdag daarom met een pannenkoek, uitsmijters en kroketten op het terras van De Boswachter, en kunnen vol nieuwe energie weer verder. De eerste 7 kilometer zijn reeds een feit.

Verscholen Dorp en Gortelse Heide

We verlaten Vierhouten en lopen de Veluwe weer in, waar het pad verder zwerft langs heidevelden en waar we voelen dat de droge zandgrond de warmte van de vroege lentezon lijkt te weerkaatsen. Het groene gras van een enkel veldje oogt felgroen tussen de pasteltinten van de paarse en bruine heide en het lichte zand. De kinderen hebben intussen hun draai gevonden en kletsen honderuit, waarin spelletjes worden gespeeld en moppen worden getapt. Hand en hand lopen ze in gemixte samenstelling voor ons of naast ons. We passeren een dicht bos vol dunne naaldbomen, waar willekeurig oranje graffitistippen zijn aangebracht. We vragen ons allemaal af wat het zou betekenen (worden ze gekapt?).

Even later komen we langs het Verscholen Dorp, een oorlogsmonument, waar huizen zijn nagemaakt uit de tweede wereldoorlog, die gebruikt zijn als onderduikplekken. De huizen of hutten zijn half in de grond begraven en afgecamoufleerd met natuurlijke materialen. Niet lang hierna bereiken we de bovenkant van de Gortselse Heide, wat voor ons het punt is waar we het Veluwse Zwerfpad verlaten, en afbuigen in onze eigen route naar de camping. We lopen hier het domein van Het Loo in en het Feithenhof, waar we over prachtige lanen lopen waar we niemand tegenkomen.

Natuurkampeerterrein De Toekomst

Steef geniet van de vogels en het weer. Het is voor hem weer sinds lange tijd dat hij in de natuur is en het valt hem op hoe hard de vogels zingen. We pauzeren midden op het pad met een appel, waar we dankbaar onze rugzakken op de grond leggen en hem als stoel gebruiken. Het gewicht begint door te wegen en de kinderen verlangen naar het eindpunt, wat ik me goed kan voorstellen. We zitten al op 15km. We lopen onze laatste etappe, langs weilanden en maneges, aan de rand van bossen, waar mensen prachtige huizen hebben staan. Na onbedoeld een verkeerde kant op te zijn gelopen, nog even een bezoekje te hebben gebracht aan de plaatselijke minibieb, zien we dan eindelijk de straat waaraan camping De Toekomst is gelegen.

Het tentenbos voor onszelf

De Toekomst is een natuurkampeerterrein, waar je een vrije kampeerplek mag kiezen als je meer dan één nacht verblijft. Als je, net als wij, slechts één nacht verblijft, is er plek op een klein trekkersveldje.  We hebben echter geluk, en mogen een vrije plek in het tentenbos kiezen, aangezien er verder geen tentenkampeerders zijn. We kiezen een ruime plaats met een picknicktafel, waar iedereen opgelucht zijn schoenen uittrekt en we de tentjes opzetten. De defensiedrills zitten er een beetje in, merk ik: zorg eerst dat je shit op orde is, en dan pas verder met de rest. Je shit op orde is in dit geval zorgen dat het onderkomen in orde is, zodat je in het donker of wanneer je niet meer kan nadenken van vermoeidheid zó je slaapzak in kunt rollen.

Vogels spotten en takken slijpen

Bij aankomst krijgen de kinderen alle drie een vel met vogels en bijen, de bijbehorende kenmerken en namen. We vermaken ons deze uren uitstekend met een prachtige zonsondergang en het shazammen van vogelgeluiden met de app birdnerd. Zo leren we het geluid van de merel onderscheiden van die van de tjiftjaf en de gaai. Ondertussen slijpt mijn zoon takken met een mes waar hij mij de stuipen mee op het lijf jaagt, die hij van zijn spaargeld kocht op het buitenfestijn. Terwijl ik water voor de thee, cup a soup en adventure food zakjes opwarm, dartelen de kinderen vrij rond over de camping door de bossen. Het is hier prachtig. We zijn de enigen in het tentenbos, en genieten van de frisse dennengeuren, het vogelconcert die de ondergaande zon begeleid en het feit dat we verder niks hoeven. De zon kleurt de bovenkant van de dennenbomen en sparren goud en koperkleurig, en het hele bos baadt in een warm avondlicht. Ik ontdek een paar nieuwe, eigenwijze sproeten op de neus van onze jongste, na de hele dag in de zon te hebben doorgebracht.

Bedtijd

Rond acht uur is iedereen moe, zijn de buikjes rond gegeten met saté babi, hotpot of pasta bolognese, en kruipen we al snel onze tentjes in. Steef en ik genieten van het gedempte geluid van onze kinderstemmen, die nog vrolijk kletsen in het tentje naast ons, en de laatste vogels die de dag afsluiten. Binnen no-time is het stil in de kindertent, maar ook naast me. Ik heb het behaaglijk warm met de extra slaapzak, maar moet om de haverklap draaien vanwege pijn in mijn gewrichten (vooral mijn heupen), die ik altijd krijg als ik buiten slaap.

Omdat ik altijd erg bang ben dat onze kinderen het te koud krijgen, zaten de kindertassen voornamelijk gevuld met warme kleding en slaapzakken. We sjouwden zelfs twee extra slaapzakken mee, om over de kinderen en onszelf te leggen. De kinderen dosten hun slaapteneu uit met thermokleding, pyjama’s en onesies. Ze hebben het bloedheet gehad.

Geen lunch vandaag

Na een rustige nacht wordt iedereen rond 8u wakker, en zet ik water op voor onze havermoutontbijtjes. Ik heb op de valreep thuis nog maar wat ontbijtjes gemaakt voor iedereen, wat maar ook maar goed blijkt te zijn, want we zitten ver van eventuele supermarkten vandaan, die bovendien pas om 12u opengaan vanwege tweede paasdag. Om die reden zullen we tot we bij de auto zijn ook geen lunch kunnen eten, ik heb niks anders meer bij me. De puberdochter grijpt dit gegeven aan als een legitiem argument om de kont in de krib te gooien en de tocht van vandaag dramatisch te openen. Gelukkig kiest ze al snel eieren voor haar geld en besluit ze er maar het beste van te maken. Na het ontbijt zijn de tentjes vlot ingepakt, en plak ik hier en daar een drukplek en blaar af, waarna we onze weg verder vervolgen.

Grootste stiltegebied van Nederland

We lopen vandaag dwars door de Veluwe, waar we langs de onderkant van de Gortelse Heide komen, vervolgen door Kroondomein Het Loo lopen, richting Niersen lopen, om onze weg te vervolgen langs het Cannenburgergat en Koninklijke Houtvesterij het Loo om uiteindelijk bij de Elspeetse Struiken aan te komen, voor we Elspeet weer inlopen en de auto terugvinden. Doordat we van het Veluwse Zwerfpad afwijken, komen we bijna geen mensen tegen. We beseffen nog meer hoe uitgestrekt dit gebied is. Het Buitenfestijn, waar we een paar weken eerder waren, was in de buurt van Epe, in het grootste stiltegebied van Nederland.

De relativiteit van tijd en ruimte

Fosse vertelt geanimeerd over zijn boeken die hij gelezen heeft met verhalen over de tweede wereldoorlog, waar mensen op de Veluwe wonen, of mensen van Groningen naar de Veluwe lopen om te vluchten of te helpen in het verzet. Door nu in de omgevingen van zijn boeken te lopen, laat de verhalen tot leven komen en tot de verbeelding spreken. We ervaren nu beter hoe het zou voelen om dagenlang te voet het land te doorkruisen, al is Nederland nog zo klein. Afstand, tijd en ruimte zijn ook in deze situatie slechts relatief.  

Het voordeel van uitgezette routes

De meiden spelen steen, papier, schaar en woordspelletjes tijdens het lopen om hun gedachten te verzetten. Als de meiden een eind voor ons uitlopen, worden ze aangesproken door een nieuwsgierige oudere man, die hen vraagt waar ze naartoe op weg zijn en of ze alleen op pad zijn. Met enige trots vertellen ze dat we gekampeerd hebben en naar Elspeet onderweg zijn. De man loopt zichtbaar onder de indruk verder als hij ons passeert. Doordat we vandaag niet over het Veluwse Zwerfpad lopen, lopen we soms wat langere stukken rechtdoor, om wat kilometers van de route af te snoepen. We ervaren daardoor dat het volgen van de uitgezette wandelpaden leuker en speelser is, en dat dit onze voorkeur heeft om te bewandelen. Het slingerende, speelse karakter maakt het avontuurlijk. Je weet niet wat er zich achter de volgende bocht bevindt, en wordt daardoor regelmatig verrast. Toch is ook vandaag geen straf.

Elk bos zijn eigen sfeer

De zon doet zijn best om in kracht te winnen en de temperatuur is aangenaam, hoewel er vandaag bewolking overheerst. Onze gedempte stappen op de zandpaden en de verstrengelende boomtakken die zich als een dak boven onze hoofden spannen, vormen een knusse plek. We lopen vandaag vooral door de bossen, met kleine uitstapjes over heidegebieden. Elk bos heeft zijn eigen sfeer. Dicht opeengepakte dunne naaldbomen, ver uiteenstaande loofbomen, bomen op een zachte, vochtige, felgroene mosgrond, of juist op een droog, bruin bladerdek. Bruine, ruwe stammen of grijsglanzende gladde stammen. Het ene moment verwacht je zomaar een hert te zien, andere momenten ervaar je je in een lord of the rings scene waar je ieder moment een Hobbit tegen het lijf kunt lopen.

De laatste meters

We laten de Elspeetse Struiken achter ons, en komen Elspeet binnen, de laatste meters van onze wandeltocht. We zwaaien naar senioren, geiten en loopeenden in tuinen, en zien uiteindelijk de schaapskooi waar onze auto staat geparkeerd. Na een high five laat iedereen zijn rugzak met een opgeluchte uitroep van zijn rug glijden, en plunderen we een supermarkt voor een late lunch. Als we thuiskomen voelt het alsof we langer dan 2 dagen zijn weggeweest: we hebben genoten en het maximale uit de tijd gehaald, zo voelt het. Tijd duurt langer wanneer je in de natuur bent.

Het bericht Struinen over het Veluwse Zwerfpad verscheen eerst op Struin Stories.

Een tijdje terug was het dan zover: een micro-avontuur met mijn oudste dochter van 12. Een weekend gerichte één op één aandacht voor elkaar, lekker actief buiten zijn en direct een mooie gelegenheid om mijn aangeschafte spullen voor het hike avontuur in september/oktober dit jaar uit te proberen. Ik ben wel eens vaker met mijn kinderen gaan hiken en backpacken, maar het was alweer een poos geleden dat ik alleen met mijn dochter op pad ging.

We lieten ons die zaterdagochtend afzetten op zo’n 30km afstand van ons huis, vlakbij dus. Daar begonnen we in het Mastbos, Breda. Ik was even vergeten dat precies dat weekend in Brabant carnaval in alle hevigheid was losgebarsten, maar dat zouden we snel genoeg ondervinden. Om 10 ’s ochtends hijsen we onze rugtassen op onze ruggen. Die van Meia moet opnieuw gesteld worden blijkt, want intussen is ze aardig de lucht in geschoten qua lengte. Dit weekend wordt mijn vuurdoop met mijn gloednieuwe Osprey Aether, nadat ik mijn 60l van defensie moest inleveren bij de baas.

Uitproberen van materiaal en apps

Onze globale route loopt om Breda heen, waar we in het Mastbos beginnen richting Bavel, door Dorst en dan via een omweg naar Den Hout. Daar heb ik een Campspace geregeld bij een boer in de achtertuin, waar ik ook extra hout heb besteld om ’s avonds een fikkie te stoken. Daar kijk ik nu al naar uit, want hoewel de temperatuur redelijk mild is, is het weer erg vochtig en kan ik na zulke natte dagen extra genieten van een knappend vuurtje en een warme kop thee erbij.

De route heb ik vooraf globaal gepland via routeIQ, een app waar ik de wandelknooppunten met elkaar kan verbinden. Een voordeel is dat het gemakkelijk plant, een nadeel is dat het vaak de juist leuke smalle kruip door sluip door paadjes overslaat en ik om die reden vaak afwijk van de geplande route om de leukere kleine paadjes op te zoeken. Voor mijn volgende trip heb ik de app RouteYou gebruikt, ik ga dan ervaren hoe dat bevalt.

Een andere app die we tijdens ons micro-avontuur uitproberen is Polarsteps, een app waarop je kunt bijhouden met foto’s en reisverslagen aan de thuisblijvers hoe je het hebt, terwijl de app op de achtergrond je locatie bijhoudt. Ik ben vooral benieuwd hoe nauwkeurig deze app werkt en hoeveel batterij het kost als het doorlopend mijn gps signaal opvraagt. Voor de grotere trip straks is dat vrij essentieel, omdat het bepaald hoe snel mijn batterij leeg gaat, hoe vaak ik dus mijn batterij moet opladen met mijn powerbank, en hoe snel het nodig is om mijn powerbank op te moeten laden.

Doorgeven van je passie

Genoeg gepraat over digitaal geneuzel. We trapten af in het Mastbos, waar we invoegden tussen de hondenuitlatende mensen en Brabanders die zich terugtrokken uit het carnavalsgeweld uit de omgeving. Een nieuwsgierig stel vroeg ons waar we naartoe op weg waren en waren onder de indruk van ons als avontuurlijke vrouwen. Ik geniet er ook onwijs van dat ik dit kan delen met mijn dochter, je kunt als ouders immers zelf iets heel leuk vinden, maar dat kun je niet afdwingen bij je kinderen.

Maar Meia heeft er zin in, en heeft zelfs voor de gelegenheid haar telefoon thuisgelaten, waar ik heel dankbaar voor ben! Dapper stapt ze voorwaarts en kletst de oren van mijn hoofd over de afgelopen dagen op school, haar favoriete vakken en docenten die ze juist niet mocht. Het is leuk om op deze manier echt de volle aandacht voor elkaar te hebben, omdat de gesprekken over koetjes, kalfjes, logistieke zaken en dagelijkse irritaties worden ingeruild voor een diepere laag. De eerste kilometers slingeren we door de bossen, over heuveltjes en slootjes, komen we langs vennetjes en trekken we al snel onze jassen uit omdat we het er warm van krijgen.

Wandelen door carnavallend Brabant

In Bavel komen we de eerste carnavallers tegen, die in apenpakken, als koning of clown op de fiets langskomen, of in een feestkeet achter een trekker door het bos hossen. Als we de supermarkt in stappen om ons avondeten te scoren (chili con carne, een chorizo worst en een flesje fanta cq. bier on the side), staat de halve winkel verkleed zijn boodschappen te doen. Ik kan maar niet wennen aan deze komische vertoning, maar wij hoeven ons in ieder geval geen zorgen te maken dat we op wat voor manier voor gek lopen deze dagen.

De weg wordt vervolgt door een woonwijk in Bavel, waar ze een mooie groenstrook hebben aangelegd, waar vlonders en stapstenen over ondiepe plassen lopen, tot groot vermaak van Meia, die als een berggeit haar route zoekt over de stenen. Na weer een paar uur lopen passeren we Dorst, waar we met onze neus in de boter vallen en midden in een feestende mensenmassa terecht komen, die net aan hun optocht met praalwagens begint. Het is nog geen 12 uur, maar ik heb het idee dat veel mensen nu al aangeschoten zijn. Alle huizen, straten en kerken waar we op onze route langskomen zijn versierd met vlaggen, slingers en andere tierlantijnen, wat een gezellige uitstraling geeft.

Fantaseren over wonen in de natuur

Als we na alle drukte en muziek (nouja, ‘muziek’…) in het bos komen, zijn we allebei opgelucht om in de stilte en rust terug te zijn. We zoeken een omgevallen boomstam en eten onze lunch van gesmeerd brood die we van huis meenamen. Meia merkt op dat ze het echt niet zou trekken om dagenlang in die herrie zou moeten doorbrengen. Dat verbaast me niets, ze is al sinds baby af aan prikkelgevoelig, en ik heb er door de jaren heen ook steeds meer last van. Het lijkt haar wel wat om ook in de natuur te wonen, en we fantaseren over wat we allemaal zouden maken als we de ruimte hadden. We hebben al bedacht een schommelbank, vuurplaats en boomhut te bouwen als het zover is.

Lopen met bepakking

De tassen zijn gelukkig niet te zwaar, omdat we maar één nachtje weggaan. Wel draag ik water voor ons beiden (4l), waardoor mijn tas een redelijk representatief gewicht heeft waarmee ik straks ook op pad ga. Dan zullen er nog wel extra kilo’s bijkomen van extra spullen, kleding en eten. Maar al met al ben ik erg blij hoe het bevalt, de tas zit goed en mijn heupen dragen het meeste gewicht, en ik houd het prima vol om met gewicht te lopen.

Kleine geluksmomentjes

Ondanks het sombere weer genieten we ervan om de wind door de takken te horen ruisen, de vogels te horen kwetteren en onze voeten op de zachte bosgrond te zetten. Er gaan uren voorbij dat we vrijwel geen woord wisselen, maar allebei compleet tevreden zijn. We zoeken een plekje bij een bankje, waar we even de tijd nemen om soep op te warmen op ons gasstelletje. Dat vind ik een ultiem geluksmomentje, water verwarmen voor een cup a soupie, en dan onze handen kunnen opwarmen aan onze mokken.

Wandelen door Brabantse bossen met bepakking

Ons eerste deel van ons avontuur zit erop. We zitten intussen op 19 kilometer, en Meia voelt haar liezen trekken. Ik voel mijn rechterkuit erg op spanning staan. Het is nog ongeveer 7km lopen naar de Campspace, dus nadat onze buikjes weer zijn opgewarmd, hijsen we onze huisjes op onze ruggen en vervolgen met hernieuwde energie onze weg. We lopen door de bossen tussen Dorst en Teteringen, richting de Vrachelse Heide. Hier heb ik meerdere keren oefeningen gehad met de Natres, en het is grappig nu over het terrein te lopen met een ander doel, waarbij ik merk dat ik meer van het gebied kan genieten. Het is inmiddels al 16.00u geweest en trek de conclusie dat we vanmorgen iets te rustig aan hebben gedaan door pas om half 10 te starten.

Vrachelse Heide, Houtse Meer, Den Hout

Ik kies een pad door de Vrachelse Heide die parallel loopt aan de grotere autoweg, maar helaas blijkt hier de doorsteek over privé terrein te lopen, waar we resoluut weer worden teruggestuurd door de bewoner. Sacherijnig keren we om, maar besluiten om de avontuurlijke off road route te kiezen door het bos, in plaats weer het hele stuk terug te moeten lopen. Banjerend door de bosjes bereiken we de goeie weg weer, om na een klein halfuurtje opnieuw een verkeerde afslag te nemen en alsnog onbedoeld extra meters te maken. Meia zucht intussen hoorbaar, en ik geef haar geen ongelijk, we zitten al op ruim 23km en we moeten zo te zien nog een klein uur lopen. We besluiten om die reden de snelste route te nemen, want we zijn beiden toe aan een warm maal en een beetje ontspanning. Het laatste stuk voert ons langs het Houtse meer, en door een stuk open polder, waar we zicht hebben op fabrieken en hoogspanningskabels, die het geheel behoorlijk troosteloos maken. Van links zie ik dikke grijze wolken onze kant op komen, en ik vrees dat we onze tent in de regen moeten opzetten. De laatste straat vertekent, en blijkt een rechte weg van zo’n 1,5km te zijn, waardoor Meia de laatste meters op karakter doet en ik in stilte bid dat het droog blijft.

Bestemming gehaald!

Eindelijk slaan we dan de straat in waar onze Campspace is, en lopen een prachtig terrein op, compleet met privé bosje, een eigen vijver, een vuurplaats en eigen sanitair. Opgelucht laten we onze tassen van onze ruggen glijden en ons rondleiden door de bewoner. Het schemert intussen als ik onze tent opzet, maar het is wel droog gebleven gelukkig. Meia ligt languit in het gras en gooit wat tienerdramakreten het universum in die variëren tussen ‘ik ga dood!!’ en ‘ik blijf hier voor altijd liggen’, maar ook ‘ik ben zo trots op mezelf, dat ik dit gewoon doe!’. We hebben ruim 27km gelopen vandaag.

Omgaan met teleurstellingen en vroeg naar bed

Ons fijne tentje staat in een zucht en een scheet, en Meia is intussen weer boven Jan, waarna ze helpt met het neerleggen van onze slaapspullen en ik het eten klaarmaak. Ik kom er achter dat ik mijn knijpertje voor mijn pan en lucifers ben vergeten. Met geleende lucifers probeer ik het vuurtje aan te krijgen, maar dit blijkt tevergeefs. Het hout is nat, en tot overmaat van ramp begint het te miezeren en zet ook de wind flink aan, waardoor het vuur niet pakt, ondanks onze inspanningen. We lepelen de hete chili naar binnen, gevolgd door hete thee, en besluiten dat we koud en moe zijn en het ons niks kan schelen dat we al gaan slapen. Om 19.30u poetsen we onze tanden en kruipen we onze warme slaapzak in, waar we nog eventjes lezen terwijl we luisteren naar de wind.

Rukwinden en lekker lang stinken

Die wind neemt maar toe, en mijn luiheid wordt afgestraft wanneer ik door de rukwinden het tentzeil meermaals in mijn gezicht krijg. Ik verzamel even wat moed om de kou te trotseren en de scheerlijnen allemaal aan te spannen en vast te zetten, maar ben daarna blij dat ik het gedaan heb. Eindelijk wordt het stiller in de tent en val ik af en toe in slaap. Mijn dunne matje is niet geschikt voor zijslapers, en na de zoveelste keer wakker te worden van pijnlijke gewrichten besluit ik binnenkort een ander matje aan te schaffen zodat ik in ieder geval goed kan uitrusten tijdens mijn tochten. Om 8u worden we dan eindelijk ‘wakker’, en hebben dus meer dan 12u liggen stinken in onze tent.

‘En we zijn weer onderweg!’

We ontbijten, proberen de kletsnatte tent zo droog mogelijk in te pakken en pakken alles weer in. Om 10.20u klikken we onze tassen dicht en zegt Meia: ‘zo, en we zijn weer op pad!’, waar enthousiasme en goeie zin in doorklinkt. Ze heeft lekker geslapen, geen pijn meer in haar voeten en wel nog spierpijn in haar liezen, maar dat wordt na eventjes lopen ook weer soepeler. Ook mijn gespannen kuit voelt weer ontspannen en ik voel me ondanks de gebroken nacht best uitgerust. We vervolgen onze weg door bosjes en polders langs (helaas) de snelweg. Het is vandaag kouder dan gisteren en lopen de hele route met onze jassen aan.

Vertragen en genieten

In één van de bosjes blijven we stilstaan als we een specht horen, en zoeken hem in de toppen van de bomen. Na een poosje vinden we hem, waar we geboeid naar het ritmisch tikken van zijn snavel kijken. We lopen langs landingsplaatsen van ganzen, die Meia in eerste instantie aanzag voor bruine begroeiing. Nadat we de snelweg onderdoor duiken, lopen we meer uit de wind, en ontvangt Terheijden ons met haar carnavalsgedruis. We vluchten gauw de drukte weer uit en vinden een fijne picknickplek in De Kleine Schans, een oude vestingsplek. Onder de blauwe lucht eten we onze broodjes en merken op hoe goed we nu voelen wanneer we voldoende hebben gegeten en naar ons lijf luisteren.

Dankbaarheid voelen

Na Terheijden lopen we door de polders richting het schattige Wagenberg en uiteindelijk Hoge Zwaluwe. We hebben dan bijna 15km gemaakt en besluiten het hierbij te laten vandaag. We verlangen naar een warme douche en een vuurtje. Om de hele dag in de buitenlucht te zijn laat je de vanzelfsprekendheden van alledag des te meer waarderen. Droge kleren, een zacht bed, een goeie stoel. Het contrast is blijkbaar nodig om de dankbaarheid extra te voelen. We worden opgepikt door Steef, en besluiten dit met lekker weer gauw nog eens te herhalen.

Micro avontuur: leuk, makkelijk én goedkoop!

Terugkijkend op het weekend kan ik alleen maar aanbevelen om op micro avontuur te gaan. Dicht bij huis of niet, dat maakt in feite niks uit, want te voet heb je mogelijkheden te over en is er altijd wel een nieuw pad te ontdekken. Een goedkope overnachting met een tentje via Campspace, natuurkampeerterreinen of een boerencamping in de buurt maakt het avontuur af, zeker als je het vuur wél aankrijgt. Tip voor de volgende keer: aanmaakspul mee, zoals fireboosters die we thuis gebruiken. Het buiten zijn in de natuur, met alle aandacht voor elkaar is zo waardevol. Het dwingt je in het hier en nu, in het vertragen, weg van de afleiding. Het hoeft niet duur te zijn. We waren voor de overnachting inclusief hout voor vuur nog geen €30 kwijt. Eten moet je anders toch al betalen.

Solo tocht: hiken door Duitsland

Het volgende avontuur dat gepland staat is mijn generale repetitie in maart, waar ik een solotocht ga doen vanaf Nijmegen nét over de grens in Duitsland. Ik overnacht 5 nachten waar ik de tijd neem om mijn materiaal grondig te testen, maar vooral hoe het is om alleen te kamperen en langer achter elkaar met bepakking te lopen. Vind je het leuk om me live te volgen, dan kun je een volgverzoekje in Polarsteps plaatsen.

Het bericht Op micro-avontuur met dochter van 12 verscheen eerst op Struin Stories.