Als we op vakantie gaan, plannen we eigenlijk nooit wat. Dat is er door de jaren heen steeds meer ingeslopen. We hebben ook wel vakanties gehad waarin we huisjes op verschillende locaties huurden. Maar dan zaten we ergens met slecht weer en zaten we vast aan de geboekte accommodatie. Dat gaf geen gevoel van vrijheid, maar eerder een beperking. Kijkend op de weersberichten zag ik dat het 100km verderop lekker weer was: frustrerend! Om die ervaring te voorkomen, besloten we daarna op de bonnefooi te gaan. We hadden dan wel een bestemming, vaak in de vorm van een land, en keken van tevoren af en toe wat ons leuke gebieden leken van dat land, of we hoorden suggesties van anderen die daar al eens geweest waren, of kwamen tips op internet tegen.

Avontuurlijk leven als mindset

Avontuur opzoeken is wat mij betreft vooral een instelling. Kies je voor zekerheid, of durf je je over te geven aan het onbekende? Hoe flexibel kun je omgaan met verschillende situaties? Nu klinkt het alsof wij dat met twee vingers in ons neus doen: dat klopt niet. Ook hierin ben ik nog altijd aan het leren. Afgelopen vakantie hebben we aardig wat lesjes op ons bordje gekregen, waar ik toch regelmatig op mijn achterhoofd moest krabben en mezelf tot bedaren moest roepen als zaken tegenvielen. Ik leer hierin nog elke keer, maar dit geeft juist ook weer vertrouwen. Het geeft immers niet als je, plat gezegd, op je bek gaat, want dan is er geen man overboord, je probeert het gewoon nog eens, of kiest een andere aanpak. Het vergt flexibiliteit om te denken in oplossingen en mogelijkheden, en het basale vertrouwen te hebben dat het wel goed komt. Want zeg nou zelf, wat is nou echt het ergste dat er kan gebeuren? Een nachtje in de auto slapen? Heb je tenminste een memorabele gebeurtenis om later op terug te kijken.

Oefenen in flexibiliteit

Avontuur begint thuis al. Meestal weten we niet eens wanneer we vertrekken, en die flexibiliteit geeft ruimte. Er is geen deadline, we hoeven nergens op tijd aan te komen, we hebben geen haast. Is er file, dan doen we er langer over. In ons geval betekent dat dat we wat eerder een camping opzoeken om ons tentje op te zetten. En dat kan dan zomaar eens een verborgen parel zijn waar je anders nooit was gekomen. Zo hebben we afgelopen vakantie echt súper lekkere pizza’s gegeten op onze doorreiscamping. Toch een klein cadeautje op zo’n moment. We zijn ook weleens wakker geworden aan een schitterend meer, toen we bij de schemering de avond ervoor onze tent opzetten. Dan kun je gewoon besluiten wat langer te blijven. Andere vakanties (vaker dan ons lief is trouwens) hebben we pech met het weer en regent het pijpenstelen. Dan is het fijn om op de kaart van Europa te kijken waar de zon schijnt, en de navigatie die kant op in te stellen. Al vaker hebben we de zon achterna gereisd, en lieten we het lot bepalen waar we neerstreken.

Roadtrip en rijden zolang het leuk is

In het autorijden hebben we een heel simpele afspraak: zolang het goed gaat, kunnen we doorrijden. Is het niet meer gezellig, is iedereen er klaar mee, hangt er een rotsfeer? Stoppen. Dit stoppen kan zijn om een stadje terplekke te zoeken, ergens te lunchen, of een camping voor de overnachting te zoeken. Soms is een wc-bezoekje al voldoende om de gemoederen tot bedaren te brengen. De kinderen hebben wat speelgoed achterin liggen (leesvoer en tekenmateriaal), waar ze zich aardig mee weten te vermaken. Ook muziek en meezingen zijn we allemaal voor te porren, en meestal is de sfeer daardoor prima.

Neem kleine stapjes

Als je wat meer avontuur met je gezin wilt aangaan, zou ik aanraden dat in kleine stapjes te doen. Maak kleine aanpassingen in plaats van jezelf en je gezinsleden in het diepe te gooien, met als teleurstellingen en tegenvallers tot gevolg. Als je nog nooit gekampeerd hebt, is het boeken van een camping met bijvoorbeeld een ingerichte tent al een hele stap. Of ga niet meteen 4 weken weg, maar probeer het eerst eens een weekendje uit. Er zijn daarnaast ook 1000 manieren van kamperen. We hebben eens een bakfietsvakantie gedaan, van Dordrecht naar Ameland, en gekampeerd op natuurkampeerterreinen. Dat zijn in principe altijd mooi gelegen campings, maar sommigen zijn primitief. Zo stonden we eens waanzinnig mooi in de bossen, maar zonder een douche en enkel een composttoilet in een houten hokje. Wij genoten, maar ik kan me net zo goed voorstellen dat mensen er niet aan moeten denken. En toch, misschien is het opzoeken van dat soort ervaringen dan misschien juist ook heel leerzaam 😉

Terplekke pas beslissen

We houden vooral van natuur, het buitenleven, maar ook mooie, culturele plekken spreken ons aan. Zo hadden we soms al wat ruwe stippen op de kaart gezet, waar we onze navigatie in de auto op instelden. Eenmaal in de buurt, zochten we campings in de omgeving. De ene keer bekeek ik gewoon google maps, dan weer zocht ik op internet, of had ik wat gevonden in een reisgidsje of via via gehoord. Maar net zo vaak reden we een stad of dorp in om in de VVV te vragen welke campings er in de omgeving lagen. Ook komen we soms toevallig langs een bordje langs de weg die naar een camping verwijst, die we dan desgewenst kunnen volgen.

Nieuwsgierige, open blik

Avontuur kun je natuurlijk ook in het klein zoeken. In een nieuwsgierige houding, samen met je kinderen. ‘kom, laten we daar eens gaan kijken’, is een zinnetje die we veel gebruiken. Staan we aan de heuvel, dan willen we toch even gaan kijken wat er nou áchter die heuvel zit. Komen we langs een leegstaand gebouw, kunnen we het niet laten om even naar binnen te spieken. Het kan ontzettend leuk zijn om juist je kind hierin te volgen, die een natuurlijke exploratiedrang heeft, en nog open en nieuwsgierig in de wereld staat. Zo ziet mijn zoontje een gi-gan-tische naaktslak waar wij blindelings langslopen. En mijn jongste plukt de prachtigste bloemen onderweg.

Wat voor soort camping kies je?

De campingkeuze kan veel uitmaken voor het avontuur-gehalte in de vakantie. Het is maar net waar je voor kiest, en wat je het liefst wilt. Zowel voor jezelf als voor de kinderen. Ook wij hebben weleens een all inclusive vakantie in Turkije gehad, met entertainment voor de kinderen. Trouwens, als kind heb ik regelmatig meegedaan met de knutselclub op de grote Franse campings, en daar hele leuke herinneringen aan. Het een is niet beter dan het ander, het zijn de afwegingen waarom je voor het een of het ander kiest. De afweging kan bijvoorbeeld zijn: kies je ervoor om je kinderen te laten entertainen, of wil je het prikkelen om zichzelf te leren vermaken? Een simpele camping met een grasveld en een beekje lijkt op het oog misschien saai tegenover die camping met 14 glijbanen bij het zwembad, maar doet wel een ander beroep op je kind. Ik kan eerlijk zeggen dat onze kinderen zich echt nog nooit hebben verveeld op een camping. En op sommige campings was echt niet meer dan een stuk gras. Het is ongelooflijk hoe creatief en inventief kinderen worden op die plekken. Maak je dus geen zorgen dat je kind het saai, stom of vervelend zal vinden. Dat zal misschien wel de eerste reactie zijn, zeker als dit een nieuwe ervaring is, maar dat is ook de schakeltijd die nodig is om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving die je kind op heel andere manieren uitdaagt.

Zekerheid of spontane verrassingen?

Voor veel mensen is het vertrekken zonder enige planning al een stap die mijlenver buiten hun comfort zone ligt. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Je wilt immers geen stress omdat je straks misschien geen geschikte plek vindt, ineens nog urenlang verder moet rijden, of dat de plek ontzettend tegenvalt. Want inderdaad, ook die ervaringen hebben we, en dat is niet altijd rozengeur en maneschijn. Door van tevoren te boeken, weet je dat alles geregeld is, weet je precies waar je aan toe bent en voorkom je onaangename verrassingen. Tenminste, dat zijn vaak de meest genoemde argumenten. Geen stress willen hebben omdat er nog onduidelijkheden of onzekerheden zijn.

Ruimte om ja te zeggen

Onze ervaring is echter dat het op avontuur gaan en de planning durven loslaten, leidt tot de meest toffe en rijke ervaringen, de leukste herinneringen. Het openhouden van al je opties, qua plek, tijd, dagen, slapen, of wat je gaat doen, maakt dat je openstaat voor alle opties. Ook degene die je nog niet op je netvlies had en waar je anders nooit op zou zijn gekomen. Die pareltjes van verrassingen en uitnodigingen waar anders geen tijd of ruimte voor zou zijn, maar die je nu gewoon kunt aannemen en onderzoeken. En, mocht het toch tegenvallen of anders uitpakken dan je hoopte, dan zit je ook nergens aan vast, wat je alle vrijheid geeft om je plan weer bij te stellen en aan te passen.

Houd je opties (een beetje) open

Maar dat vertrouwen dat het wel goed komt, groeit door het te ervaren. Begin met kleine stapjes om jezelf er ook in te laten wennen. Probeer niet alles vast te leggen, maar ergens ook opties open te houden. Je zult zien dat dit vaak tot verrassend leuke ervaringen leidt.

Zo hebben we tijdens onze laatste vakantie in Bosnië de meest bijzondere ontmoetingen gehad met de lokale bevolking. Door mensen aan te spreken, gewoon hallo zeggen, of even een fles water laten bijvullen, raken we al snel in gesprek met mensen. Deze vakantie hebben we gekampeerd bij een bewaker van een bos, waar we met elkaar bacon op een zelfgemaakt vuurtje roosterden, zijn we spontaan te gast uitgenodigd in een schattig houten huisje op het terrein van twee Bosniërs, waar we mochten overnachten, sliepen we in de tuinen bij de vriendelijkste mensen, kregen we biertjes tijdens onze wandelingen, of zaten we rond 11u ineens met de hele familie rond de tafel aan de zelfgemaakte kersensiroop en slivovic.

Vertragen, de tijd nemen

Dit komt door verschillende dingen: al wandelend ben je traag, en heb je meer tijd en aandacht voor de mensen die je tegenkomt. Er ontstaat daardoor automatisch ruimte om even een praatje te maken. Maar het komt ook door hoe je in de ervaring staat. Het is trouwens iets wat ik pas recent heb geleerd: niet direct nee zeggen, maar gewoon de opties open houden en eens ja zeggen tegen onbekende uitnodigingen. Zo kreeg ik laatst in Nederland tijdens een relaxte wandeling de vraag van de eigenaar van een leuke boekenzaak, of ik wilde dat hij me rondleidde. Voorheen zou ik altijd met een standaard ‘nee hoor, ik kijk alleen even’ hebben gereageerd en me al snel opgelaten, te veel of opgejaagd voelen. Maar nu dacht ik: waarom niet? Ik heb de tijd en ben eigenlijk wel nieuwsgierig. Het is een houding die ik nog aan het trainen ben via zen, maar die al wel af en toe lukt.

Mooie ontmoetingen

In Slovenië liepen we bijvoorbeeld een stukje van de st Jakobsroute, de pelgrimsroute die door Slovenië loopt. We haalden onze pelgrimspaspoorten op in Ljubljana, waar we direct onze eerste stempel bij de kathedraal haalden. Toevallig zag de priester ons, en kwam een praatje maken. Hij vroeg of we tijd hadden voor een rondleiding door de kathedraal, die op dat moment eigenlijk nog gesloten was. Ja, leuk! Hij nam ons mee voor een interessante rondleiding, en gaf ons tips en zegeningen voor de tocht die we gingen doen. Een bijzondere, en mooie ervaring die alleen heeft kunnen plaatsvinden door ja te zeggen tegen spontane uitnodigingen.

Het bericht Meer avontuur tijdens je vakanties verscheen eerst op Struin Stories.

De laatste wandeling vóór de Kennedymars is een feit. 89230 stappen, 4,7 liter geschat vochtverlies, 4115 verbrande calorieën en 66 kilometers verslonden. Ik denk er nog maar even niet over na dat ik tijdens de Kennedymars nog 14 kilometer verder moet lopen. Nog twee weken om me mentaal voor te bereiden.

Vandaag heb ik mazzel. Het wordt een zonnige dag en ik ga naar verwachting een mooie route lopen door veel natuurgebieden. Steef zet me om 4u ’s nachts af bij Lage Zwaluwe, waar ik mijn route midden in de nacht begin in een gebied dat intussen bijna voelt als mijn achtertuin, zo vaak heb ik inmiddels in de Brabantse buitengebieden gelopen. De eerste uren zijn donker, stil en koud. De lange polderwegen zijn weinig inspirerend, en ik hoop steeds weer dat de waakhonden achter gesloten hekken zitten als ik langs de boerderijen loop.

In vertrouwen door het donker

Traditiegetrouw begin ik in deze half slaap-waaktoestand met het luisteren van de cursus in wonderen. Vaak ben ik slechts halfbewust tijdens het luisteren, en kan ik het niet eens goed navertellen wat ik nou precies heb geluisterd, en toch voelt het fijn, als een punt van herkenning en geborgenheid. Ik word er nogmaals aan herinnerd dat angst de vreemdeling is in ons leven. En dat wie in angst leeft, niet volledig leeft. Het helpt me om in vertrouwen door te stappen in het duister. In de verte zie ik de snelweg, waar het eerste verkeer al zijn weg zoekt.

Vandaag ben ik van plan de stukken waar ik langs wegen of saaie stukken loop, mezelf te motiveren wat sneller te lopen. Vorige week is me namelijk erg tegengevallen. Ik deed er gevoelsmatig heel lang over, ging traag en had het erg zwaar aan het eind van de tocht. Als ik probeer sneller te lopen op saaie stukken, kan ik wat langer of vaker pauzeren, is mijn redenatie.

Zonsopkomst in fotonegatief

Tegen 6 uur komt de zon langzaam op. De maan is helder en bijna vol, en kruipt langzaam steeds verder over de hemel. Als ik achterom kijk, zie ik de maan, voor me komen de eerste perzikkleurige strepen die de aarde van de hemel scheiden. Ik blijf staan en gefascineerd om me heen kijken. Ineens valt me op dat ik veel méér kleuren waarneem dan ooit tijdens een zonsopkomst. Het is alsof ik naar een regenboog spectrum in een fotonegatief kijk. De hemel pulseert in bijna ultraviolette kleurschakeringen van blauw, naar paars en purper, en uiteindelijk het lichte zalmroze en gelige licht aan de horizon. Het is werkelijk schitterend. Waarom is dit me nooit eerder opgevallen? Of tref ik vandaag een bijzondere dag?

Herinneringen aan mijn micro-avontuur

Ik loop het eerste dorp binnen, Wagenberg en vervolgens Terheijden. Hier liep ik een tijdje terug ook met mijn oudste dochter tijdens ons micro avontuur. Nu loop ik echter de andere kant op. Opnieuw kom ik bij het Markkanaal en het Houtse Meer, waar de zon inmiddels in een vlammend oranjeroze haar plek inneemt voor een nieuwe dag, en reflecteert in het water eronder. Een passerend binnenvaartschip trekt strepen in het wateroppervlak en de stilte van die ochtend even doorbreekt met een zacht brommende dieselmotor.

Ontbijten met lammetjes

Inmiddels heb ik trek, en ik maak mijn ontbijtje klaar bij een paar boomstamzitjes, waar drie enthousiaste lammetje luid mekkerend op me af rennen. Hun moeder komt er sjokkend en blatend achteraan, als om hun enthousiasme in te dammen. Het is inmiddels licht, en de laatste nevels hangend boven het met rijp bedekte gras. Vandaag is zo’n dag die twijfelend tussen winter en voorjaar inhangt. Voorlopig is het nog winters koud. Ik draag 3 shirts, een fleecevest, donsjack en regenjas. Dik ingepakt blijven lopen is de enige remedie om warm genoeg te blijven. Ik zeg de lammetjes gedag, en vervolg mijn route richting Oosterhout.

Woningnood in de bossen van Dorst

Na de A27 over te hebben gestoken, kom ik in de bossen van Dorst, waar ik vorige week op mijn tandvlees lopend aankwam. Ik kon toen echt niet meer genieten van de omgeving. Vandaag besluit ik daarom voor de herkansing te gaan, want ik vind dit een erg mooi gebied. De route stuurt me over mountainbike routes, die ik normaal nooit zou bewandelen, maar om 7u ’s ochtends is er nog vrijwel niemand, en waag ik de gok. Blijkbaar is er niet alleen woningnood in de randstad, maar ook bij de spechten van Dorst. Overal om me heen hoor ik een driftig geklop en getik, dichtbij en verder weg van spechten die ijverig aan een nieuw onderkomen werken. Ik passeer vennetjes en heide, waar de zonnestralen fluweelzacht tussen de takken van de bomen doorschijnen. Het licht is prachtig.

Gekrompen schoenen

Lopend op de zachte grond slaak ik een diepe zucht. Elke keer als ik na een tijdlang verhard te hebben gelopen weer op zachte grond loop, voelt het als een weldaad. Het branderige gevoel onder mijn voetzolen neemt af, en ook de klappen op mijn gewrichten worden zachter. Soms kies ik er bewust voor in de berm te lopen naast asfaltwegen. Vermoeiender, of trager wellicht, maar op de lange termijn echt fijner voor mijn lichaam. Bij lange afstanden merk ik die verschillen heel goed. Vandaag voel ik dat mijn schoenen wat knellen bij mijn buitenste kleine tenen. Hoe kan dat? Zijn mijn voeten gegroeid, mijn schoenen gekrompen? Of zijn mijn voeten gewoon uitgezakt door de kilometers die ik heb afgelegd?

Spoorzoekertje op de gps

Na de bossen van Dorst loop ik richting Dongen. Hier steek ik maar liefst drie keer het Wilhelminakanaal over, die ik afwisselend aan beide oevers bewandel. Het is een lang stuk rechtdoor, en ik merk dat dit soort stukken mijn moraal een beetje onderuit dreigen te halen. Ik trakteer mezelf daarom op up tempo muziek uit de jaren 90, en vervolg met nieuwe moed mijn weg. Hoewel ik vlot doorloop, gaan de kilometers traag. Ik zit nog niet eens op de helft! Om mezelf op de been te houden stel ik voor mezelf kleine doelen. Het volgen van mijn navigatie via mijn horloge werkt perfect. Het voelt soms als spoorzoekertje: gewoon opvolgen waar de pijlen me heen sturen, en dan maar zien waar ik uitkom. Ik heb geen idee wat er achter elke bocht is. De afstanden tot een volgende bocht zijn meestal een paar honderd meter. In het slechtste geval zo’n 3 kilometer. Dat zijn de doelen die ik mezelf steeds stel: nog 500 meter tot de volgende bocht. Nog 1,5 kilometer. Deze kleine stukjes rijgen zich aaneen, en vormen uiteindelijk de totale afstand.

Juiste mindset

Als ik Dongen voorbij ben, loop ik een gebied in waar zich eindeloos veel tuinderijen bevinden. Velden na velden met plantjes, kassen en kavels die met folie zijn bedekt. Het is een inspiratieloos stuk en ik dreig weer even in zelfmedelijden te vervallen. Al snel gaan mijn gedachten naar een sportmaatje, die momenteel op sterven ligt. Mijn leeftijd. Nog geen 3 maanden geleden was er niets aan de hand, en nu kan het elk moment gedaan zijn. Het doet me beseffen hoe relatief alles is. Deze verdrietige situatie houdt me al weken bezig, maar voelen de laatste dagen extra intens en het verdriet drukt soms zwaar op me. Ik neem mezelf voor vandaag voor haar te lopen, om in gedachten bij haar te zijn en haar de kracht en moed voor deze tijd toe te wensen. Mijn zelfmedelijden is direct verdampt en heeft geen recht van bestaan meer. Iedere keer dat ik pijn voel of even mijn motivatie verlies, denk ik weer aan mijn voornemen, wat me helpt om in de juiste mindset te komen.

Blij in de wei

Het weer is prachtig, de zon straalt in een compleet blauwe hemel. Ik verruil mijn muts voor een pet en mijn donsjack is inmiddels ook uit. Na de zoveelste tuinderij loop ik naar een leeg veld, waar een schaapsherder bezig is de schapen op het veld te sturen. Ik geniet van de schapen, de honden en de herder die allemaal enthousiast over het veld rennen en blij lijken te zijn met de vrijheid van het open veld na de bedompte winterstallen. De herder zwaait met zijn stok en ik grijns breed van dit tijdloze plaatje wat toch een beetje nostalgisch aandoet als ik voorbijloop. Ook aan het begin van de Loonse en Drunense Duinen tref ik een schaapsherder, een vrouw ditmaal, die haar schapen naar hun zomeronderkomen brengt. Als ik langsloop, rennen de schapen als groep luid blatend met me mee. Hun enthousiasme stemt me vrolijk. Wat me ook vrolijk maakt, is het bordje dat de Loonse en Drunense Duinen aankondigd. Ik ben hier gewoon helemaal naartoe gelopen! Ik weet dat dit toch best een eindje rijden met de auto is. Verwachtingsvol zet ik mijn route voort, ik heb stiekem het vermoeden dat dit het mooiste stuk van de route zal zijn.

Snot voor de ogen

Een paar kilometer verder hijg ik als een paard, waait het snot mijn neus uit en vervloek ik mezelf voor het belachelijke idee om dwars over de zandverstuivingen te gaan lopen. Wie komt er op zo’n achterlijk idee! Heb je je ooit afgevraagd waarom je nooit mensen tegenkomt die de duinen dwars oversteken? Nou, ik weet het antwoord nu: Niet. Te. Doen. Enkeldiep zak ik steeds weg in het mulle zand, waar ik als een dronken tor zwaaiend met mijn armen mijn evenwicht probeer te bewaren vooruit probeer te komen in een chronische tegenwind. Hoe kan het dat het tegenwind blijf als ik bochten maak? Het lijkt wel opzet.

Mijn lippen zijn zo schraal als stukken uitgedroogd hout, en ik doe niet eens meer mijn best om te voorkomen dat het snot me om de oren vliegt. Gelukkig is er niemand die van deze farce verslag te doen, behalve ik zelf. Om mezelf af te leiden besluit ik mijn laatste boterhammen te eten tijdens het lopen, maar ik concludeer al snel dat lopen, ademen en kauwen lastiger is dan ik dacht. Stukken halfgekauwd brood vallen uit mijn mond, terwijl ik naar lucht hap en een nieuwe zandhelling opploeter.

Eindeloze zandvlaktes

Toch lukt het me ook om te genieten van de prachtige omgeving, die me doen denken aan een woestijn. Hoe zou het voelen om in de woestijn te lopen? In het eindeloze monotone landschap van helling na helling, onder een brandende zon. Ik streep die bestemmingen in gedachten alvast van mijn bucketlist. Dat lijkt me niks. Steeds als ik denk dat ik aan het einde van een kom ben, en opgelucht naar de top van een helling zwalk, word ik verrast door een nieuwe kom zandverstuiving. Ik ben oprecht verbaasd (of geschokt, eerder) dat dit natuurgebied zó uitgestrekt is! Mocht ik nog een keer op het geniale idee komen om door dit gebied te gaan lopen, dan weet ik dat ik óm de zandverstuivingen heen ga lopen. Weer wat geleerd.

Op adem komen

Uitgewrongen en oververhit kom ik uit de duinen, en zoek ik een plekje om op adem te komen. Het voelt alsof ik in de afgelopen kilometers mijn voeten om zeep heb geholpen en een halve kilo zand als souvenir met me mee tors. Ik trek mijn schoenen uit en hoor nog net geen engelengezang. De koude wind voelt als een weldaad tegen mijn brandende en opgezette voeten. Over het moment dat dit schoenen weer aan moeten denk ik nog maar even niet. Ik zit nu op zo’n 49 kilometer.

Herinneringen uit een ‘ander leven’

Ik vervolg mijn pad en kom langs de Rustende Jager. De laatste keer dat ik hier was, was in het coronatijdperk. Het terras gesloten en leeg, maar de omliggende parkeerplaatsen vol mensen die de wereld van toen probeerden te ontsnappen door met de mountainbike, hond of benenwagen de bossen in te duiken. Via een raam kon je koffie to go halen. Ook wij huurden toen mountainbikes en waanden ons een dag lang in een wereld zonder corona, genieten van de zomer waar geen einde aan leek te komen, de natuur en fysiek bezig zijn. Misschien is er toen al wel een zaadje geplant, want ik voelde toen heel duidelijk dat ik lééfde, dat dit me gelukkig maakte. Nu, 3 jaar later loop ik hier alleen, zitten de terrassen weer vol en is er ogenschijnlijk niks veranderd. Ogenschijnlijk.

Nieuwe verrassingen

Het tweede deel van de Loonse en Drunense Duinen loop ik meer verhard, door de bossen. Een oranjekleurige eekhoorn schiet voor mijn voeten weg in de boom, waar hij me veilig vanaf zijn tak met nieuwsgierige oogjes gadeslaat. Het lijkt wel een stripfiguurtje, met de pluimpjes op zijn oren en de pootjes over de tak geklemd. Even later verruil ik het bos voor groene vlaktes waar koeien grazen en de plassen op de paden stukjes knalblauwe hemel weerkaatsen. Het is nog steeds schitterend weer, de golfbanen die ik passeer worden drukbezocht door de welgestelde pensionado’s en regelmatig maak ik plaats voor passerende fietsers en andere recreanten. Via de Loonse Baan loop ik naar de Ijzeren Man, een meer bij de Vughtse Heide. Het is allemaal nieuw gebied voor me, en ik geniet van alle verrassingen die me steeds te wachten staan. Ook het lopen langs de Ijzeren Man is de moeite waard: een aarden paadje, doorvlochten met de wortels van bomen die over het water reiken maken het lopen langs het meer avontuurlijk.

Negativiteit tussen mensen

Als ik een plaspauze inlas, wordt deze abrupt verstoort door een stel die ik niet zag aankomen, die me zonder op te merken ruziemakend passeert. Een beetje gegeneerd mompel ik gedag en loop dan in hun voetsporen, als onwillige getuige van hun verdere over-en-weer-verwijten die ze elkaar toewerpen. Ik vertraag om buiten gehoorafstand te raken, en wordt vervolgens ingehaald door een luid sprekend stel mannen, over de gemiste erkenning voor de inspanningen die zij voor hun werkgever hebben gedaan.

Ik zucht en besluit om nog maar een eierkoek te eten om ook dit klagende stel voorbij te laten, terwijl ik me verbaas over de hoeveelheid negativiteit die er soms kan heersen tussen mensen, en dat in de kern iedereen uiteindelijk hetzelfde wil. Soms voelt het alsof we het onszelf en anderen onnodig ingewikkeld maken, en onze trots en ego’s in de weg staan voor zoiets simpels als echt verbinding, erkenning en geliefd voelen. Ik mijmer hierover door, terwijl ik probeer mijn pijnlijke voeten te negeren, evenals de pijntjes die steekt frequenter door mijn lijf schieten.

Vliegers in de avondzon

Na het meer kruis ik de Vughtse Heide, militair oefenterrein. Sommige ingangen van het gebied zijn afgezet en even vrees ik dat ik op militaire oefeningen zal stuiten, wat me zou dwingen om om te lopen, maar ik heb geluk. Ook dit gebied is erg mooi om doorheen te lopen, zeker met het zonnetje dat inmiddels al lager aan de hemel staat, en lange schaduwen vormt. Het licht is zacht, de contrasten minder hard. De kleuren vloeien in elkaar over en absorberen de gouden tinten van de avondzon, terwijl kinderen hun vliegers opgooien naar de blauwe hemel. Regelmatig zijn de paden ondergelopen, net als op de Loonse en Drunense Duinen, waardoor ik door de dorre heidestruiken moet lopen om mijn weg te vervolgen.

Skyline van Den Bosch

Als ik uit de Vughtse Heide kom, loop ik langs het Drongelens Kanaal, waar forenzen zich gehaast een weg naar huis spoeden. Een enkeling heeft het beter bekeken en heeft een plekje in het gras aan de oever gezocht om te genieten van de eerste warmte van de voorjaarszon, of een lange wandeling met de hond maakt. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik mag vertragen (hoewel, liever niet teveel) en kan genieten van de schoonheid van dit gebied, waar de zon schittert in het kanaal. Even verderop krijg ik zicht op mijn eindbestemming: de Skyline van ’s Hertogenbosch. Fiere gebouwen rijzen uit een verder groene vlakte, waar regelmatig een trein het landschap doorkruist. Hé een trein! Die neem ik straks ook naar huis, dat betekent dat ik niet ver meer hoef. Nog zo’n 3 kilometer volgens mijn horloge.

Haast versus traagheid

Deze laatste kilometers worden gevuld door de drukte van een grote stad. Haast, veel mensen, glazige blikken en earpods. Bakfietsen, hardlopers in hippe lycra snellen me voorbij. Ik ga alsmaar trager. In Den Bosch loop ik parallel aan het spoor door een wijkje waar de bewoners genieten van de laatste zonnestralen op stoeltjes voor hun huis, glazen wijn als trouwe metgezellen naast hen op de grond. Als ik het station inloop, tik ik de 66 kilometer aan. Vier minder dan gepland, maar goedgemaakt door het zwoegen door de duinvlaktes. Ik heb nog 20 minuten voor mijn trein komt en trek mijn schoenen uit, natte plekken makend op het perron. Ik dank mijn lichaam voor de inspanningen, dank de weergoden voor het mooie weer, en voel intense dankbaarheid dat ik dit mag en kan doen.

Het bericht Meters maken door Duinen en Bossen verscheen eerst op Struin Stories.