Zittend in de zon op het terras. Op mijn niet-wandeldag, maar reisdag naar Almería. Ik ben 4 weken hier en ben zenuwachtig voor het vertrek. Als er een deadline of tijddruk speelt, dan werkt dat op mijn zenuwen. Het idee dat ik de bus kan missen, mijn aansluiting kan missen en daarmee mijn vlucht kan missen benauwd me. Ik merk dat het idee alleen al mijn hart laat bonken. Blijkbaar betekent het veel voor me. Blijkbaar wil ik heel graag naar huis. Maar het is meer: ik wil dit ook zelf kunnen, me zelfstandig, onafhankelijk voelen. Ik voel me soms nog onbeholpen, als dat kleine kind dat niks zelf kan. Dat het niet alleen kan doen.

Jeetje, nu ik hierbij stilsta, besef ik terplekke dat ik al mijn hele leven bezig ben om het tegendeel te bewijzen, op allerlei manieren. Waar is het idee dat ik dit niet alleen kan ontstaan? Want dat het een illusie is, moge nu wel duidelijk zijn. Ik doe en kan zoveel alleen en zelfstandig. Volgens mij twijfelt niemand daar ook aan, behalve ikzelf blijkbaar. Nu, 4 weken later, vraag ik zelf in het Spaans naar de bushalte, en begrijp ik al redelijk wat er wordt gezegd. Ik heb zelf alles uitgezocht zonder daarbij bevestiging te zoeken bij anderen. Dit geeft een boost van vertrouwen en ik merk dat ik hierin stap voor stap groei.

Buskaartjes scores

Ik ben aan het wachten in Lorca op de volgende bus naar Almeria, om 16.55. De eerste is alvast gelukt, hoera! Met gerede twijfel ga ik toch maar alvast naar het busstation, wat geen fysiek station is, maar enkel een pijltje op google maps langs de weg. Ik spreek mensen bij het tankstation aan om te checken of de bus hier inderdaad stopt. Zij leggen me uit dat ik een kaartje moet kopen aan de overkant, in een schimmig kantoortje dat ik volledig over het hoofd heb gezien. Het is maar goed dat ik alvast ben gaan kijken, want de kaartjes moeten vooraf geregeld worden, en dat blijkt een behoorlijk tijdrovend karwei te zijn. De kaarten worden op naam gezet en per stoel verkocht, zoals in een vliegtuig, compleet aan de hand van mijn paspoortnummer.

Als ik het kantoortje in loop, tref ik een vrouw, met een bos wilde zwartgrijze krullen, een gedrongen postuur en amper 5 tanden in haar mond. Met een luide, bijna krijsende stem en schelle lach, begroet ze me op volledig onverstaanbare wijze. Ze doet me denken aan de vrouw uit een bekend youtube filmpje, die dwars door een nieuwsreportage heen loopt, hard ‘Hassan!!’ roepend, terwijl er een verslaggever een serieuze reportage op locatie maakt.

De vrouw hier is één en al vriendelijkheid, lacht regelmatig schaterend om zichzelf en probeert met haar dikke worstvingers op haar kleine telefoonscherm de kaarten voor mij te regelen. Ik vertel haar welke bus ik moet hebben, met de bijbehorende overstap en juiste tijd. Het gaat me niet nog eens gebeuren dat ik een verkeerd busticket koop. Terwijl de vrouw het papierwerk regelt, maant ze me te gaan zitten, zichtbaar in haar nopjes met de welkome afleiding in het verder totaal verlaten hokje. Zo te zien verdient ze vooral de kost met het verkopen van loterijkaartjes en krasloten, maar ik zie de hele middag verder geen andere klanten.

Adios Amiga!

Een half uur later rollen de papieren tickets dan eindelijk uit de printer, waarvan ze er eentje naar binnen vouwt en me met een groots gebaar overhandigt: ‘als een sandwich!’ en vervolgens in een bulderend gelach uitbarst en de tranen van haar wangen veegt. Ik bedank haar grinnikend en neem de sandwichtickets mee naar buiten, waar ik tegen een muurtje in de zon ga zitten. Vandaag is het weer een stuk aangenamer, en ik koester me in de warme zonnestralen op deze windstille middag. Als de vrouw even later vertrekt om boodschappen te doen, drukt ze me op het hart goed op te letten als de bus komt en flink te zwaaien naar de chauffeur. Ze neemt afscheid: ‘adios amiga!’ en ik hoor haar schelle stem nog minutenlang door de straten verderop schallen, in zichzelf kletsend of tegen ingebeelde amiga’s.

Als het bijna tijd is, neem ik mijn plek in naast de weg, speurend naar de bus. Als ik eerst naar een verkeerde bus zwaai, komt de vrouw van het tankstation naar me toe, die me vertelt dat het een blauwe bus is en vaak te laat komt. Het voelt fijn dat mensen zich over me ontfermen. Inderdaad, 5 minuten te laat arriveert er een blauwe bus die me naar Lorca brengt. In de bus schieten de kilometers onder me door, en flitst het landschap voorbij door de ruiten. Het voelt maf om ineens zo snel te reizen, na het trage wandeltempo van afgelopen weken.

Almeria

Na een paar uur reizen met de bus, kom ik in Almeria aan. Vanaf het busstation loop ik naar het centrum, waar ik een goedkope kamer heb geboekt. De kamer is ongeveer net zo groot als mijn kledingkast thuis, en de muren tussen mij en de kamers ernaast ongeveer net zo dik. Ik vang letterlijk het telefoongesprek van de buurvrouw op. Gelukkig heb ik oordopjes. Voor de laatste keer slaap ik hier in Spanje. Morgen vlieg ik naar huis. Ik besluit die avond nog de stad in de gaan, en verbaas mezelf door in de drukte een tafeltje te kiezen om een salade te eten. Het ongemak dat ik eerder voelde, in Ronda, is verdwenen. Ik voel me comfortabel genoeg om te kunnen genieten in mijn eentje hier aan tafel, terwijl ik geamuseerd kijk naar de vriendinnengroepen die hier met elkaar samendrommen en plezier maken.

De volgende dag hoef ik pas eind van de middag naar het vliegveld, dus besluit ik verder op verkenning te gaan door Almeria. Ik bezoek het Alcazabar, een soort klein Alhambra dat gratis toegankelijk is voor EU inwoners. Ik haal een too good to go pakket op met restanten ontbijtproducten bij een superluxe hotel, en gebruik het als brunch op het strand. Hier geniet ik van de zon, urenlang lezen, en broodjes met 3 soorten kaas en worst, verse jus d’orange en fruitsalade. Ik prijs me gelukkig dat ik hier ben, dit kan doen. Ik gebruik de dag om de ervaringen van afgelopen weken te verwerken, en me mentaal voor te bereiden op de overgang naar huis. Trots en intens dankbaar sluit ik dit prachtige avontuur voorlopig af.

30 september 2024 vlieg ik naar Alicante, en ga ik verder waar ik gebleven ben.

Het bericht Spanje gr7 dag 28 – Cullar naar Almeria verscheen eerst op Struin Stories.

Als de wekker gaat, wil ik helemaal niet opstaan. Zoveel weerstand als ik nu voel heb ik nog niet eerder gehad. Ik krijg mezelf maar met moeite in beweging nadat ik een aantal keer de snooze knop heb ingedrukt. Vandaag hoef ik gelukkig maar zo’n 25km dus ik kan op mijn gemak doen, ik heb de hele dag. Mijn ontbijt is zoals altijd havermout, vandaag met cruesli en echte melk, een traktatie waar ik graag de extra liters melk voor meesjouw. Koffie met melk is zoveel lekkerder dan met melkpoeder. In de avond verheug ik me al op het warme, zoete comfortontbijt. De gelukjes van een langeafstandswandelaar.

Landschap te voet

Als alles weer op mijn rug hangt, loop ik verder bergafwaarts, laat de Sierra de Baza steeds verder achter me, de tweede serieuze bergketen van deze tocht verlatend. Ik loop naar Baza toe, een redelijk grote stad op mijn route. De omgeving bestaat het eerste stuk vooral uit naaldbomen, droog liggende riviertjes en rotsige bergwanden. Baza komt in beeld, een grote stad in een verder lege vlakte, met daarachter weer de belofte van nieuwe gebergtes, kilometers verder. Gelukkig wordt het vandaag weer ouderwets warm, en kan ik mijn afritsbroek afkorten tot een kort exemplaar.

Het is gaaf om te voet een landschap te ervaren. De reliëfs en alle kleine verschillen en nuances krijgen betekenis. Soms boezemt het landschap me ontzag in, of angst, soms word ik gegrepen door de pure schoonheid. De bergmassieven, stijle kliffen, zonovergoten valleien, of hemel gevuld met gieren. Regelmatig sta ik even stil om me te vergapen aan de weidsheid en uitgestrektheid van dit gigantische land. Ik kan me ook verbazen of verwonderen over zoiets afschuwelijks als uit de toon vallende solar plants of eindeloze kilometers gevuld met groenteteelt of gedumpte rotzooi onderweg.

Baza

Ongemerkt loop ik het stadje in. Ik passeer een huis met een voortuin gevuld met verwijzingen naar de gr7, wat leuk! Handgeschilderde houten bordjes vol vrolijke kleuren die de wandelaars welkom heten. Het is voor het eerst dat ik zie dat de gr7 hier bekend is bij de Spanjaarden zelf. Baza zelf kan me niet grijpen. Ik weet dat ik na Baza vandaag in Zujar nog de kans heb om inkopen te doen, dus koop ik in Baza enkel een salade en 2 melige appels voor de lunch. Het is iedere keer weer een afknapper dat het fruit- en groenteassortiment in de supermarktjes zo slecht is, terwijl het hier om me heen vers aan de bomen groeit. Bij de bakker koop ik onderweg een heerlijk vers brood en trakteer mezelf op een chocoladebroodje. Ik wacht netjes op mijn beurt, gekleed in mijn short en sporttopje, grote backpack waaraan mijn vuilniszakje ritselt met elke beweging die ik maak. De andere kanten staren me aan, en ik kan me hun verbazing voorstellen. Ik hoop maar dat ik niet te erg stink.

Als ik Baza uitloop, loop ik het eerste stuk parallel aan de snelweg, op een paadje richting een grote begraafplaats, waar ik word ingehaald door een rouwstoet. Vanuit de begraafplaatsen steken barokke zuilen prominent de lucht in, vaak voorzien van crucifixen. De dood. Het symbool voor de vergankelijkheid en de eindigheid van alles. Mijn tocht komt ook tot een einde. Ik weet op dat moment echter nog niet dat dat al sneller is dan ik denk.

Wind en storm

Vanaf het pad draai ik de witte zanderige heuvels in die naast de snelweg liggen en me richting Zujar moeten leiden. Er is code oranje afgegeven voor de wind vandaag, voor het einde van de middag tot in de nacht, maar nu al word ik gegeseld door de wind die me probeert van de berg af te blazen. Het lukt haar regelmatig bijna. Ik ploeter voort, over akkerlanden met rulle aarde, waarin mijn voeten tot mijn enkels wegzakken en ik mijn schoenen volschep met zand. Ondertussen doe ik mijn best om mezelf staande te houden en tegen de wind in beuk, me een weg vooruit banend.

Onverwachte traktatie

Het pad is slechts een suggestie, ik kan in de verre omtrek niks herkennen dat ervoor moet doorgaan, dus kies ik ervoor om dwars door de heuvels te trekken, terwijl de wind mijn ogen laat tranen en voor een oorverdovend gebulder in mijn oren zorgt. Eindelijk draai ik met de route mee, en verlaat ik het windgat. Een relatieve rust daalt neer. Wat een opluchting! Kort erna loop ik de buitenwijken van Zujar in, waar een auto langzaam naast me komt rijden. Een vrouw draait het raam open, en steekt haar arm met cellofaan bedekte pakketjes eten naar buiten: ‘quieres comer?’ vraagt ze een aantal keren. Mijn bescheiden ik slaat het uit automatisme af, maar ik ben blij dat ze me eerst niet goed hoort, want als ik daarna alsnog haar aanbod aanneem, word ik getrakteerd op kleine bladerdeeghapjes en een soort appelflap, heerlijk! Maar goed ook, want in Zujar vind ik geen supermarkt meer die nog open is, en zijn de gedoneerde hapjes ook direct mijn avondeten.

Zujar

Rond 15.15 bereik ik het hostal, en neem ik eerst een uitgebreide, lang verlangde douche. Ik was ook weer eens goed mijn kleding, want bah, wat wordt alles snel vies tijdens het lopen! Zand, bruin water, takjes, naalden en andere souvenirs uit de natuur spoelen door het putje. Helaas blijkt het restaurant beneden gesloten, en ben ik daarmee veroordeeld tot mijn fantasieloze kamer voor de rest van de middag en avond. Het voelt een beetje als huisarrest of quarantaine dat ik hier zit, in een uithoek van Zujar, een verder weinig interessant dorp. De kamer heeft geen balkon en buiten trekt de storm aan, waardoor het nu niet aantrekkelijk is om de ramen open te zetten.

De terugreis plannen

De was wappert aan de lijn in de badkamer naast het geopende kleine raampje, terwijl ik fris gewassen aan het bureautje onderzoek doe naar de terugreis. Het einde van mijn wandelperiode komt inmiddels in zicht en ik heb nog geen ticket terug geboekt. Ik moet uitzoeken wanneer ik kan vliegen, vanaf welke luchthaven en hoe ik daar met openbaar vervoer op tijd naartoe kan komen. Al zoekende kom ik er achter dat dit een stuk lastig is dan ik had voorzien. Vooral de aansluiting met openbaar vervoer is een uitdaging. Ineens sta ik voor de keuze: doorlopen tot Pueblo de Don Fadrique, van waaruit ik simpelweg geen aansluiting heb met het openbaar vervoer, en de reis naar een luchthaven enkel via een dure taxirit en talloze bus-overstappen gaat. Of stoppen in Cullar, waar ik morgen verwacht aan te komen, en vanaf daar afreizen naar een luchthaven. Cullar is voorlopig de laatste plek die naast een N-weg ligt en waar bussen komen. Het vinden en boeken van mijn terugvlucht blijkt een behoorlijke puzzel.

Morgen is de laatste wandeldag

Uiteindelijk hak ik de knoop door: het wordt Almeria, vanwaar ik naar Charleroi terugvlieg. Morgen zal mijn laatste wandeldag zijn tot in Cullar. Het besef dat morgen ineens mogelijk mijn laatste wandeldag zal zijn, voelt deels onwerkelijk, maar voelt vooral helemaal goed. Het is goed zo, ik ben verzadigd. Ik heb zoveel gezien en meegemaakt. Zoveel inzichten en lessen, dat ik het nu vooral verder wil gaan verwerken in het gewone leven. Ik had echt nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen of ook maar zou overwegen. En ik weet dat ik misschien na 2 dagen alweer terugverlang om te wandelen als ik eenmaal thuis ben. Maar er is thuis veel om mee aan de slag te gaan, en daar heb ik vooral zin in.

Het is maar goed dat ik binnen slaap vannacht, want buiten wordt de storm van kwaad tot erger, het is beestenweer. Dakpannen worden van de daken gerukt, de palmbomen staan schuin in de gierende wind. Ik prijs me extra dankbaar dat ik vannacht binnen slaap, want het is duidelijk dat mijn tent dit weer niet had overleefd.

Het bericht Spanje gr7 dag 26 Zujar verscheen eerst op Struin Stories.