Als om 6u mijn wekker gaat, voel ik geen angst meer om gesnapt te worden, de nacht zit er immers al op. Ik mediteer, eet mijn ontbijtje, breek mijn tent op en om 7.45u ben ik alweer aan het lopen.
De ochtenden zijn misschien wel het mooiste moment van de dag. Het opkomende licht, dat de wereld in een soft focus zet, nog slaperig, onscherp. De werkelijkheid aan onze eigen interpretatie overlatend, onze eigen illusies. De kleuren zijn zacht, zonder harde lijnen, die een dromerige toestand creëren, gelijk opgaand met het ontwaken van de mensen die ook nog niet zo scherp zijn aan het begin van de dag. Waarin de heuvels, heuvel na heuvel steeds verder vervagen aan de horizon. In allerlei rood, oranje, bruine en roze tinten. Een ontwakende wereld waarin de warmte nog vriendelijk en mild is. Alles is een stuk toleranter in de nazomerochtenden in Andalusië, nog vol beloftes. De ochtend is als als een wiegende moeder die teder en liefkozend fluistert: ‘doe maar rustig aan, je mag nog eventjes blijven liggen’.

Ubrique

Rond 9.30u kom ik in Ubrique, een stadje van formaat waar ik bij de eerste kraan die ik tegenkom een kattenwasje doe en mezelf op de hoek van een straat afspoel met het koude water. Ik vind een supermarkt en doe de nodige boodschappen. Op het randje voor de supermarkt eet ik direct een appel, wat magdalena cakejes en een chocoladereep om plek te maken in mijn tas. Met een loodzware tas vervolg ik mijn weg, die door Ubrique naar boven loopt.

Het Romeinse Pad

Na Ubrique begint het Romeinse pad naar Benaocaz. Ik weet niet waarom dit ‘pad’ geroemd wordt, het is misschien eerder berucht. Ik dacht dat de Romeinen een geciviliseerd volk waren, maar als voor hen een pad gelijk staat aan een paar kuub keien een heuvel afwerpen en het vervolgens als ‘wandelpad’ bestempelen, dalen ze behoorlijk in mijn achting. Ik breek zowat mijn enkels over de ongelijke grote keien, spontane blaren dienen zich aan en mijn gewrichten krijgen de nodige klappen en rare verdraaiingen te verwerken. Het is een ellendig, lang, oneffen, frustrerend ‘pad’. Na iedere bocht draait hij verder omhoog (‘surprise!’) en ik vervloek de Romeinen met hun ´befaamde pad´ met enige regelmaat.

Benaocaz

Eindelijk kom ik dan aan in het slaperige, witte dorpje Benaocaz, waar het pad gelukkig eindigt. Op het zonnige plein eet ik mijn lunch op een bankje in de schaduw. Ik trek mijn schoenen en sokken uit om ze even bij te laten komen na deze martelgang naar boven toe. De koele, gladde stenen van het plein voelen aangenaam tegen mijn rood uitgeslagen voeten. Voordat ik verder ga, smeer ik mezelf dik in, want de zon schijnt ongenadig fel vandaag. Gelukkig staat er een windje, want het is verzengend heet, zelfs met de wind. Het zweet druipt langs mijn armen en slapen en valt van mijn ellenbogen op mijn benen. Ik stel me voor dat de druppels zweet strepen trekken door het spoor van vuil dat zich inmiddels ophoopt op mijn lichaam. Ik verlang naar een douche, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld, want vannacht zal het wederom wildkamperen worden.

30 sept 2023

Ik kom in een schattig wit dorp, Villaluenga del Rosario, via een brede laan die wordt geflankeerd door hoge palmbomen. De dorpskern is een klein pleintje, ingeklemd tussen hoge witte huizen. Er is een café open, en een derde van het plein wordt momenteel in beslag genomen door een podium waar een man de installatie aan het opbouwen is. Ik kies een tafeltje in het midden van het pleintje, waar mijn bezwete lijf direct natte plekken op het plastic stoeltje maakt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te schrijven en van een drankje te genieten. Ik geniet van de mediterraanse sferen, waar mijn lichaam steeds meer aan de hitte begint te wennen en ik steeds meer mijn draai vind in het onderweg zijn.

Op mijn gemak bekijk ik de uitbater, die nonchalant een doekje over de tafeltjes haalt, en af en toe tegen de deurpost van zijn cafe leunt. Zijn armen over elkaar heengeslagen, rustend op zijn dikke buik. Zijn wilde, donkere snor en fronsende voorhoofd geven hem het uiterlijk alsof hij zo één van de verhalen van Annie M.G. Schmidt is uit gewandeld. Af en toe nemen er mannen op leeftijd plaats aan een van de tafeltjes, drinken een biertje, en vervolgen dan hun weg. Het ritme en tempo hier is niet te vergelijken met wat ik ken van mijn leven uit de Randstad. Het helpt me om tot rust te komen, steeds een beetje meer. Ik voel me rijk dat ik hier ben en dat ik dit kan doen.

Bergopwaarts

Op wolkjes verlaat ik het dorpje en vul mijn flessen eerst nog bij een ander café, aan de rand van het dorp. Een man spreekt me aan als hij mijn grote rugzak ziet. Nieuwsgierig vraagt hij naar mijn tocht en vertelt dat hij jaren eerder een vergelijkbare tocht door dit gebied heeft gemaakt. Als hij doorkrijgt dat ik deze tocht alleen loop, roept hij hoe bijzonder dat is en wenst me veel geluk. De jongen achter de bar geeft mijn gevulde flessen aan, en ik zwaai de man gedag als ik het café uitloop. De route vervolgt direct bergopwaarts, een voorbode van wat komen gaat.

Weidsheid en bergmassief

Puffend en nat van het zweet kom ik boven, waar ik spontaan even mijn adem inhoud als ik het uitzicht zie. Een gigantische, lege vlakte opent zich voor me, als een woestijn, met aan de overkant van die vlakte een rotsig bergmassief die uit het niets oprijst. Met open mond vergaap ik me aan de weidse pracht, en voel ik me als een blije puppy die zin heeft om uitgelaten te worden. Mijn route gaat dwars over de vlakte, regelrecht het bergmassief over. Kwispelend drentel ik naar beneden, op naar de overkant. Op de vlakte is nergens schaduw. Er groeit geen boom, geen enkele plant, er is enkel de uitgestrektheid van een harde, zanderige grond. Zover mijn ogen kunnen zien, is er enkel zand en stof, geen mensen, bebouwing of verkeer. Later hoor ik dat er in Andalusië ook regelmatig Westerns zijn opgenomen, en inderdaad krijg ik veel associaties met de woestijnen uit de VS of Australië.

Mijn lichaam past zich aan

De zon brandt vandaag iets minder ongenadig, wat een zegen is voor mijn verbrande benen. Mijn lichaam past zich elke dag een beetje meer aan, aan de omstandigheden waaraan ik het blootstel. Ik maak langere dagen zonder helemaal kapot te zijn aan het einde van de dag. Inmiddels heb ik nu wat energie over om een beetje te lezen voor ik in slaap val. De rugpijn komt wat later op de dag en de zon verbrand me minder snel. Tijdens onze tocht door Bosnië merkte ik dit ook. Daar kreeg ik de indruk dat ik sneller verbrande als ik een zonnebril droeg, alsof mijn lichaam dan gefopt wordt door de informatie die via mijn ogen binnenkomt. Ik draag deze reis geen zonnebril, maar alleen een pet.

Genieten van de fenomenale natuur

Lopend over de vlakte, word ik omringd door Karstbergen. Het paadje is niet meer dan een platgetreden stukje grond, nauwelijks te onderscheiden van de omringende omgeving, dwars door het gigantische niks. Ik zie niet waar het pad de bergen in gaat, maar een ding staat vast: dit wordt klimmen! Sneller dan verwacht sta ik onderaan de berg, waar het pad zigzaggend omhoog kruipt, mij geduldig dragend als ik me hijgend en tollend een weg naar boven baan. Bovenaan de berg komt de GR7 samen met een andere GR route die beiden richting Ronda gaan. Ik geniet van de prachtige uitzichten tijdens het klimmen, en ook als ik bovenaan ben, is de natuur prachtig, met hun grillige bergen die steil vanuit de grond oprijzen, als reusachtige tanden. Ik stel me voor hoe dit ooit is ontstaan, tijdens het schuren van aardplaten over elkaar heen, of het met kracht opstuwen van de aardkorst, om het tot de definitieve vormen van nu te transformeren.

Nog meer wild

Aan deze kant van de berg zijn er meer bossen, en laaf ik me af en toe in de schaduw van hun bomen. Opnieuw ben ik getuige van herten, die op een paar meter van me vandaan hun weg zoeken. Eerder deze week zag ik een beest, een soort grote marmot, het deed me denken aan een bever. Hij stond op zijn achterpoten naast een stammetje en leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Ik ervaar het als een groot geschenk dat ik zoveel wild van dichtbij mag bekijken nu ik voor langere tijd in de natuur leef. De drukte van de stad en toeristische plekken lijk ik al ontwend te zijn. Steeds als ik thuiskom van onze vakantie merk ik dat ook. Ineens erger ik me dan (meer) aan de drukte van de stad en de prikkels overweldigen me bijna.

Mijn lichaam als voertuig

Hier, op mezelf, buiten in de natuur kom ik in een andere staat van zijn. Zuiverder, meer kernachtig. Ontdaan van allerlei ruis en sociale lagen, los van allerlei afleidingen. Ik ervaar mijn lichaam nu echt als mijn voertuig en vind het fascinerend om te ervaren wat het voor me doet, waartoe het in staat is en hoe goed het herstelvermogen is. Soms voelt het alsof mijn lichaam bijna automatisch het werk doet en ik de gelegenheid heb om ‘uit mijn lichaam te treden’ , ik vertoef dan ergens tussen gedachten en puur gewaar zijn, als de toeschouwer van dit hele gebeuren.

Schoongelikte lepel

De dag vordert en ik herhaal wat ik gisteren deed: eerst eten en dan pas een kampeerplek zoeken. Zittend op een grote steen tussen de dennenbomen eet ik chili con carne uit een blikje en neem niet eens de moeite om het warm te maken. Het is te warm om te koken en warm te eten. Voor de vitaminen roer ik er een verse paprika doorheen. De bossen zijn hier stil, de enige geluiden zijn het ruisen van de bomen en af en toe het geschreeuw van een roofvogel wat verder weg. De chili smaakt als een feestmaal, en ik lik mijn lepel zo goed mogelijk schoon bij gebrek aan afwasmogelijkheden. Ik ben de schaamte voorbij. De afgelikte chililepel gaat zonder aarzeling morgenochtend weer de koffie en havermout in. Ik maak me niet meer druk over dit soort futiliteiten.

Mezelf steeds meer vergeten

Ik kan mezelf niet zien, en dat doet iets mafs met me. Hoe langer ik niet geconfronteerd wordt met mijzelf, hoe meer ik mijzelf vergeet. Ik ben niet meer bezig met mijn uiterlijk, hoe mijn haar zit, dat mijn haartjes op mijn benen langer groeien dan ik normaal toelaat in de zomer, dat ik misschien voor gek loop als ik ‘s avonds een legging onder een korte broek draag. Ik denk er niet eens meer over na. Ik vergeet mezelf meer en meer, hoewel ik me tegelijkertijd heel bewust ben van mijn lichaam die dienst doet. Alsof mijn identiteit en ego oplossen, en ik meer en meer samenval met de ervaring. Ergens voelt het als een bevrijding, een zorg minder. Ik hoef geen rekening te houden met de sociale context, gedragscodes en oordelen van mijzelf en anderen.

Zoeken naar een kampeerplek

Als ik verderloop laat ik het bos algauw achter me, waarna ik een ruig en stenig gebied binnen wandel, met de Karstwanden links en rechts van me. Het is in feite een zeer brede kloof waar ik doorheen loop. Oei, dit gaat niet makkelijk worden om een slaapplek te vinden. De zon is al aan het ondergaan, en trekt mijn schaduw meter ver voor me uit. Ik schiet een wens het universum in, om binnen een half uur een beschutte, veilige, ongeziene plek te vinden om te kamperen. Een beetje zenuwachtig loop ik door, terwijl mijn ogen de omgeving afspieden. Vlak voordat ik de bebouwing weer inloop, spot ik een plek dat aan mijn eisen voldoet, hoewel het redelijk in het zicht ligt. Ik gok het erop.

Lekker blijven plakken

De geitenkeutels en prikkelplantjes schop ik zoveel mogelijk weg. Gauw zet ik mijn tent op en maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn pannetje maak ik een sopje waar ik me met mijn schuursponsje provisorisch mee was. Poedelnaakt sta ik in het afnemende licht die de hemel paars en oranje kleurt tussen de machtige bergwanden. Talloze gieren vullen de lucht boven mij en cirkelen op de warme windstromen van de schemering. Ik droog me af en hoop dat ik was beter slaap nu ik wat schoner ben, maar dit blijkt ijdele hoop, ik plak nog steeds. Vaak heb ik moeite om in slaap te vallen, omdat het nog zo warm is en ik zo vies plak. Het plakken van mijn lichaam is echt een groot irritatiepunt. Mijn armen aan mijn gezicht of bovenlijf, het plakken van mijn bovenbenen op elkaar, het nare gevoel dat de slaapzak vastplakt aan mijn ongewassen lijf, bah. Ik probeer zo stil mogelijk te liggen om het gevoel te vermijden, maar ontkom er niet aan om veel vaker dan ik zou willen te draaien, omdat mijn gewrichten pijn doen na een poosje op mijn zij te liggen. Ik slaap die nacht daarom matig.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 Montejaque verscheen eerst op Struin Stories.

Ik heb tijd te kort om te schrijven. Als ik aankom bij een slaapplek ben ik zo moe, dan wil ik het liefst zo snel mogelijk mijn bed in. Alles wat extra is, is dan te veel. Vooral omdat ik door de dag heen pijn in mijn rug krijg. Dan is rechtop zitten, of zitten om te schrijven erg pijnlijk.

Onrealistische verwachtingen

Terwijl ik mediteer probeer ik me niks aan te trekken van de luidruchtig ronkende camper die achteloos hard met zijn deuren blijft slaan. Nog een extra oefening in zijn met dat wat er nu is, ongeacht of dat nu is wat je wilt of niet. Het opbreken kost me wederom langer dan gedacht, maar er komt langzaam aan steeds meer acceptatie bij mezelf. Het blijft gek dat ik mezelf hierin onrealistische verwachtingen blijf stellen, en blijf veroordelen, terwijl ik tegelijkertijd keer op keer aantoon dat het reëel is om anderhalf uur nodig te hebben, en dat dit bovendien helemaal prima is voor de rest van de dag. Wat maakt het ook uit!? Het is zo’n gekke gewaarwording om bewust te zijn van je automatische denkpatronen maar er alsnog doodleuk slachtoffer van te worden. Elke dag is een nieuwe kans om hiermee te oefenen en hier meer afstand in te krijgen.

Meer dan 1000 hoogtemeters

Als eenmaal alles weer in de tas zit, voel ik me weer trots en fit, en heb ik zin in de dag! Ik ben zojuist vertrokken vanaf de camping vanuit Jimena de la Frontera en een start gemaakt aan de route naar Ubrique, ruim 37km verderop. Een pittige afstand, dus ik weet niet of ik dat in een keer ga redden of dat ik de route opbreek. Ik heb in ieder geval maximaal water bij me zodat ik daar geen zorgen hoef te hebben onderweg. Vandaag staan er meer dan 1000 hoogtemeters op de planning. De route gaat direct steil omhoog, de berg op, wat schitterende uitzichten geeft met de opkomende zon die de wereld in haar zacht oranje gloed zet. Ik geniet misschien wel het meest van deze momenten, waarin ik me blijf vergapen aan de schoonheid van de wereld.

Wandelende suikerspin

Op sommige momenten is het zoeken naar het pad, waardoor ik een paar keer verkeerd loop. Het pad is gemarkeerd met steenmannetjes op dit stuk, en het vraagt een geoefend oog om ze te onderscheiden in de rest van de steenachtige omgeving. Het pad gaat ineens van het grotere pad af, duikt het struikgewas in en loopt door begroeide stukken met scherpe planten, die mijn benen van nieuwe schrammen voorzien met hun scherpe stekels en doornen. Bij hogere begroeiing word ik regelmatig behangen met spinnenrag, wat me het gevoel geeft dat ik langzaam maar zeker verander in een wandelende suikerspin. Af en toe is de route misleidend, of liggen er twee routes naast elkaar. Na een hele poos komt mijn avontuurlijke struinpaadje weer uit bij het brede pad waar ik eerder vanaf was geweken: dit geeft een gevoel van frustratie: waar heb ik al die onnodige moeite dan voor geleverd? Ik had net zo goed dat goed begaanbare, brede pad kunnen nemen!

Even liggen…

De vermoeidheid slaat toe, wat ik merk aan het regelmatig struikelen. Met mijn voeten blijf ik hangen achter stenen of boomstronkjes, of simpelweg over mijn eigen voeten, wat resulteert in een boos gefoeter. Het duurt even voor ik kan accepteren dat ik moe ben en dat het verstandig is om te pauzeren. Ik eet wraps met gedroogde worst en ga even op de grond liggen op mijn foliemat. Och, dat is heerlijk voor mijn rug, en ik zou wel willen blijven liggen. Ik geef mezelf echter toch weer een schop onder mijn kont om verder te gaan, het is alsof ik mezelf geen rust gun. Ik moet dóór van mezelf, en de rugpijn neemt gestaag toe naarmate de kilometers optellen. De vaart is er ook duidelijk uit. Met 18km pauzeer ik opnieuw om even te schrijven, het loopt al tegen half 4. Ik heb duidelijk moeite om los te komen van het tijdsconcept en de haast. Mezelf kunnen overgeven aan het ritme van de dag, is nog ver weg. In plaats daarvan forceer ik mezelf om te doen wat ik vind dat ik hoor te kunnen, ik push mezelf verder en ga daarbij nog elke dag over mijn fysieke grenzen.

Wandelcellen

Tegelijkertijd komt mijn lichaam in een andere staat van zijn. M’n pa zegt dat je na een dag of 4 zogenaamde wandelcellen begint aan te maken. Ondanks dat ik maar licht slaap, om de haverklap wakker ben omdat ik weer even moet draaien, iets hoor, of wat dan ook, ben ik verbaasd en onder de indruk van het herstelvermogen van mijn lichaam. Als ik merk hoeveel pijn ik heb aan het einde van de dag, in mijn verbrande kuiten, de rugpijn, hoe moe ik ben, de pijntjes door mijn hele lijf, en dan toch weer fris en sterk wakker word. Dat is ongelooflijk, en vervult me met respect en dankbaarheid voor mijn lichaam. Maar ook het de hele dag buiten zijn, het voelt als zoiets natuurlijks. Ik word er een soort wild van. Niet per se in gedrag, maar… alleen de basics doen er nog maar toe hier. Alle laagjes vallen er af, van alles wat ons wordt wijsgemaakt in de grote boze buitenwereld. Hier is er alleen maar het lopen, de natuur, het buiten zijn, de zon, af en toe eten, slapen, drinken, letten op mijn eigen veiligheid. Enkel nog de basic overlevingsvaardigheden en behoeften. En eigenlijk is dat ook wel heel lekker om alleen maar daarmee bezig te zijn. Bovendien heb ik, tegen verwachting in, ook helemaal niet zo veel honger, in tegenstelling tot eerdere tochten. Ik vermoed dat ik mijn lichaam de afgelopen dagen te veel heb belast, waardoor het niet goed in de ruststand komt en misschien daarom niet zo vraagt om eten. En wat ook meespeelt is dat ik hier zo weinig afleiding heb, waardoor ik misschien extra goed voel hoe weinig ik maar nodig heb, zelfs met zulke inspanningen per dag.

29 sept 2023 13.35

Hoera ik zit aan een tafel! De luxe om rechtop te kunnen zitten en te kunnen schrijven met een koud biertje naast me. Ik ga vandaag lekker rustig aan doen, want het is snikheet. Ik heb mijn schoenen uitgedaan en alles is nat, plakkerig en glibberig van het zweet, vuil en zonnebrand. Ik zit op het plein van Villaluenga de Rosadio, een schattig wit dorpje, terwijl ik dit schrijf.

De route gaat verder door bergachtig gebied en ik prijs me gelukkig dat het grootste deel van de route beschut is door de bomen langs de route, een welkome ontlasting van mijn verbrande kuiten. Ik heb de meeste hoogtemeters van vandaag al gemaakt en blijf nu op vrij vlak terrein rondom de bergtoppen lopen, waar ik van de provincie Malaga de provincie Cádiz inloop. De typische Karst rotsen van deze regio worden steeds prominenter in het beeld, met bergtoppen van rond de 1700m. De kurkbossen, met hun soms knalrode, naakte stammen, worden gevolgd door naaldbossen waar de bodems zacht zijn van de gevallen naalden. Nog een keer passeer ik een kudde koeien en stieren, wat toch de nodige spanning geeft als ik die gigantische hoorns zie.

Mensen!

Voordat ik de doorgaande weg naar Ubrique bereik zoek ik een slaapplek en spot een afgelegen weggetje dat wat dieper ligt dan de rest van de omliggende omgeving. Dat lijkt me een prima plek om straks te slapen, maar voor dat ik mijn kamp maak, besluit ik even te chillen in de zon. Het is de eerste keer op deze tocht dat ik me kan overgeven aan het moment en mijn behoefte aan ontspanning en pauze, zonder het constante gevoel van haast. Ik trek mijn schoenen uit, rol mijn mat op de grond en lig in mijn beha in de zon te soezen, als ik ineens stemmen dichterbij hoor komen. Als ik me opricht, zie ik een groepje wandelaars mijn kant op komen. Huh!? Dagenlang zie ik niemand, en uitgerekend nu komt er een groepje mijn kant op, op een nauwelijks gebruikt pad. Snel trek ik wat kleren aan en sleep mijn spullen van het pad af.

Kans verkeken

Ik zit op een steen naast de weg, met al mijn rotzooi uitgestald om me heen, als een zwerver tussen zijn schamele bezittingen. Zakken met eten en kleren, schoenen, losse sokken die stijf staan van het vuil, een folierol, een kussensloop vol bulten van de kleding erin… Het groepje bereikt me sneller dan ik denk, en ik zie hun blikken over de gênante verzameling spullen glijden. Ze spreken me in het Spaans aan, met gekamde haren, flitsend nieuwe kleding en een zeeplucht die het contrast tussen ons enkel vergroot. Ik doe mijn best alsnog sociaal aangepast over te komen, maar versta weinig van wat ze zeggen. Ja, ik ga naar Ubrique, ja het is mooi hier… De stilte blijft ongemakkelijk tussen ons in hangen en hun glimlachjes doen inmiddels wat verkrampt aan. Als ze weglopen, met hun dag rugzakjes, besef ik dat ze over dezelfde weg zullen terugkomen, want ik ben geen andere afslagen tegengekomen onderweg. De twijfel slaat toe: kan ik hier wel blijven staan? Als er 5 minuten later ook nog een auto op de hoek van het weggetje parkeert om een kijkje te gaan nemen op zijn land erachter, heb ik mijn beslissing gemaakt: ik loop door, maar eet eerst hier.

Ik neem nog even de tijd om op mijn rug liggen en de zachte streling van de zon op mijn blote buik te voelen. Als ik omhoog kijk zie ik de felblauwe hemel, de takken van de bomen naast het pad die loom heen en weer wiegen in het kleine briesje dat er soms staat. Aan de andere kant zie ik het puntje van de bergen vlakbij. Ik geniet van de stilte, het zachte ruisen van de pijnbomen af en toe, en de weldaad van horizontaal liggen voor mijn vermoeide en beurse rug.

Betere energieverdeling

Na het eten van wraps met tonijn, tomaat en komkommer voel ik me zowaar van vervuld met nieuwe energie, en als een jekko vervolg ik mijn route naar Ubrique. Deze tactiek moet ik onthouden: eerst eten en dan pas een stekkie zoeken om te slapen. Voor mijn gevoel doseer ik mijn energie vandaag beter door vaker pauzemomenten te nemen. De route richting Ubrique slingert om en nabij de A-weg naar het dorp toe, en ik speur ondertussen de omgeving af naar kampeerplekken. De mogelijkheden liggen nogal in de kijker, vlakbij de weg of oprit van een huis, in de blaflinie van menig waakhond of de mogelijke plekken zijn overwoekerd door prikplanten op de grond. Turend op de kaart zie ik over ongeveer een kilometer een veelbelovende plek, waar er meer afstand zit tussen de weg en omliggende bebouwing. En inderdaad, daar spot ik een mooi vlak stukje, op een zachte bodem van naalden, tussen de bomen langs het wandelpad.

Bekeken voelen

Terwijl ik mijn rugzak afdoe en mezelf al rijk reken, en de bodem ontdoe van scherpe voorwerpen en stenen, rent er een hardloper voorbij… En nog een… Gevolgd door een boer in zijn auto met aanhanger die zich over mijn wandelpad manouvreert… Wat is dit vandaag! Normaal kom ik nooit mensen tegen, en uitgerekend als ik mijn tent wil opzetten, stikt het van de voorbijgangers. Ik baal, want dit is een perfecte plek om mijn tent op te zetten, en de kans daarop is vrijwel verkeken zodra ik verderga. De nieuwsgierige voorbijgangers draaien hun hoofd als een uil om, vol nieuwsgierigheid naar wat ik aan het doen ben. De hardloper vertraagt zijn pas en blijft een eindje verderop staan om naar me te kijken. Ik voel me bekeken en besluit nog even te wachten, in de hoop dat het rustiger wordt als het donker wordt. Die hardloper zit me niet lekker. Gaat hij me verraden? Ik probeer te doen alsof mijn neus bloed en negeer alle nieuwsgierigheid in alle toonaarden door mijn aandacht te richten op het bestuderen van mijn wandelgids. (Ook hier had ik veel tijd nodig om pas veel later te realiseren dat ik zelf ook het contact uit de weg ging. Mede daarom heb ik nu de intentie om open te staan voor ontmoetingen. In deze etappe voelde ik de nabijheid van mensen als een mogelijke dreiging, terwijl het wellicht tot mooie gesprekken en bijzondere ontmoetingen had kunnen leiden.)

Heimelijk optreden

Om tijd te rekken besluit ik alvast te mediteren, waarin ik me nog steeds bekeken voel door de boer die even verderop zijn auto geparkeerd heeft. Ik blijf stoïcijns zitten, desnoods leg ik de situatie uit, erop vertrouwend dat de anderen ook compassievol zullen reageren. Toch komt er tijdens het mediteren na een poosje een gevoel op dat ik niks nodig heb, waarna het voelt alsof ik alles kan loslaten, inclusief de pijn die ik in mijn lijf voel. Als ik klaar ben met mediteren, schemert het, en neem ik de gok mijn tent zo snel mogelijk op te zetten. Ik heb mijn MSR-tent gekocht met een olijfgroene buitentent, met opzet voor deze situaties: om zo onopvallend mogelijk te blijven. Het heeft de perfecte schutkleur, en algauw is mijn kamp nog amper te herkennen met mijn tentje tussen twee olijfbomen in. Ik duik mijn tent in, en haal opgelucht adem als ik de boer eindelijk weg hoor rijden, en ook de geluiden van de laatste hardlopers langzaam wegsterven. Ik schrik nog twee keer van een langsrijdende auto, maar blijf gelukkig ongezien. Ondanks alles slaap ik als een marmot deze nacht.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 Ubrique verscheen eerst op Struin Stories.