De nacht is koud, ik lig als een mummy met mijn buff over mijn hoofd en een paar lagen kleding aan in mijn slaapzak, maar het blijft koud. Mijn zomerslaapzak heeft zijn maximum bereik gehaald, en voor het eerst deze tocht heb ik het onaangenaam koud ’s nachts. Deze nacht besef ik meer dan anders hoe diep ik in de uitgestrekte natuur van het Spaanse binnenland ben. Zo ver weg van de beschaving. Als ik net in mijn tentje lig, hoor ik vlakbij een ree blaffen. Ik schrik even, maar blijf gefascineerd luisteren. Niet zij zijn de vreemden hier, maar ik, als menspersoon midden in hun territorium. Hij blaft nogmaals, en ik hoor de hoeven afzetten in de grond. Overal om me heen, zowel dichtbij als ver weg, hoor ik dat de kudde gehoor geeft aan de roep van deze ree: ze verzamelen zich, weg van mijn tent.

Op mijn plek gezet

Het is indrukwekkend en maakt me nederig. Het zet me op mijn plek als mens, als klein onderdeel van het grotere geheel. Hier zijn de dieren de baas en mensen vreemd, onbekend. Ook deze nacht hoor ik zwijnen, maar gelukkig op veilige afstand. En voor het eerst deze tocht kan ik erbij ontspannen. Ik doezel weg in een lichte slaap. ’s Nachts wint mijn volle blaas het van de kou, en moet ik er toch even echt even uit. Het is nacht, maar de maan schijnt in zijn volle glorie fel over het land. Het is ijzig koud maar ook prachtig, in het licht van de maan.

Vorst aan de grond

De volgende ochtend zie ik hier en daar rijp op de lage begroeiing. Nachtvorst aan de grond dus. Ik word wakker met een magnifiek uitzicht op de opkomende zon, die mij dan ook al vroeg wekt. De yoga sla ik over, daar is het echt veel te koud voor, mijn handen zijn bevroren. Ik probeer mezelf warm te bewegen, de stijfheid uit mijn gewrichten te krijgen als ik mezelf klaarmaak voor vertrek. Nog eenmaal kijk ik achterom naar mijn fijne, veilige kampeerplek zo diep weg van alles en iedereen. “Dankjewel, voor het veilige onderkomen”, zeg ik voordat ik weg loop. Intussen is het mijn gewoonte om de plek, het Universum, Moeder Natuur, God of hoe je het ook wilt noemen te bedanken voor veilige nachten. Tijdens mijn tochten ervaar ik de kwetsbaarheid en nietigheid van ons bestaan, waar vanzelfsprekendheid niet meer bestaat en ik niets voor lief neem.

Groene golven

Het duurt nog tot 11u voor ik eindelijk weer een beetje warm word. De harde wind van gisteren is er nog steeds, afhankelijk van waar ik loop. Soms beschermt de berg me tegen de wind, op andere plekken beukt de wind me er bijna vanaf. De route gaat eerst verder omhoog, om vervolgens een tijdlang relatief vlak te lopen over een breed grindpad. Wat een opluchting en contrast met de vorige dag! Het pad is goed begaanbaar en heeft weinig hoogtemeters. Het landschap blijft hetzelfde en weinig afwisselend, met veel naaldbossen die de herhalende bergen vullen. Als groene golven in een bomenoceaan, wisselen de bergen elkaar af. Hier en daar hebben de bergen steile rotswanden halverwege of bovenaan de bergen. Het gebied is ontzagwekkend weids en uitgestrekt, met naar alle kanten toe alleen maar de stompe bergruggen en groene naaldbossen. Geen wegen, geen huizen, geen enkel teken van beschaving. Op sommige momenten kan ik de zee zien, waar ik nu relatief bij in de buurt loop. Grandioos!

Geiten

Van de 3,5 liter water die ik gister had meegenomen, is nu minder dan 2l over. Dat is weinig om zowel vandaag als morgen mee te moeten doen. Het scheelt dat het niet meer zo warm is en ik relatief weinig hoef te drinken, maar alsnog moet ik goed rantsoeneren in het geval ik geen water meer tegenkom. Op de kaart heb ik een bron aangegeven gezien, maar het is vaker voorgekomen dat bronnen en rivieren droog staan, dus kan ik er niet op rekenen. Dat betekent heel zuinig doen met mijn watervoorraad. Van alles wat ik bij me heb, is water het allerbelangrijkste. Het pad kronkelt verder door de groene heuvels, en na een paar uur hoor ik bellen: vee! Naarmate ik dichterbij kom zie ik een kudde witte geiten, verspreid over de omgeving. Nergens zie ik een boer of een herder, of iets van een boerderij. Maar waar geiten zijn, moet toch ook water in de buurt zijn? Ik probeer te ontdekken of er ergens een bron is, maar kom niks tegen. Ook het landschap en de vegetatie laten geen tekenen van water zien. Teleurgesteld loop ik verder, hoewel de geitjes wel een gezellige afwisseling op mijn pad zijn.

Water rantsoeneren

De route gaat verder, langzaam stijgend tot een splitsing van wegen, hoewel ik nergens een auto of andere tekenen van beschaving zie. Na de middag kom ik aan bij de bron, en hallelujah, hij stroomt! Vers bergwater kabbelt uit een onzichtbare bron uit de berg. Wat een godsgeschenk! Dolgelukkig vul ik mijn 2 flessen en drink terplekke zoveel als een kameel. Ik ben in mijn nopjes, want nu heb ik sowieso genoeg tot aan Cortes de Pallas, waar ik morgen zal aankomen. Soms begrijp ik niet hoe dit soort trails zijn bedacht om uit te voeren. De enige mogelijkheden qua overnachten is wildkamperen, en dan nóg vergt het veel plannen en uitdenken van de route. Water is nergens een garantie. Geen wonder dat er maar heel weinig mensen zijn die deze route lopen.

Koesteren in de laatste zon

Met heel wat kilo’s zwaarder loop ik vol vertrouwen verder de berg op. Na de volgende afdaling ga ik een kampeerplek zoeken, neem ik mezelf voor, want ik heb geen zin in weer een hele lange dag. Dan ga ik de dag erna zoeken naar een rustdag ergens. Na de afdaling bereik ik een dal met een ruïne, waar ik de rest van de middag lekker niks doe. Chillen, genieten van de warme zon, schrijven, lezen, thee drinken (hoera voor voldoende water!) en verder niets.

Zo half oktober hier in de bergen verliest de zon snel haar kracht en warmte, en is elke zonnestraal een welkome warme streling. Zodra de zon achter de bergen is, koelt het snel af. Elke dag komt dat moment eerder. Vorig jaar liep ik eerder in het jaar, en kon ik de avonden nog weleens buiten doorbrengen. Nu merk ik dat het algauw te koud is, en ik liefst mijn tent in duik om de warmte op te zoeken. Warm in mijn nestje kijk ik nog een gedownloade serie op mijn telefoon en lees mijn boek uit. Ik ben zo dankbaar voor de bron die ik vanmiddag vond, omdat ik mezelf daardoor kan trakteren op een hete kop thee.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 / 47 Bolbaite – Teresa de Cofrentes verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 04.00u de wekker gaat, heb ik wel een beetje spijt. Aan de andere kant heb ik toch al weinig geslapen, en kan ik er maar beter uitgaan, want ik lig mezelf alleen maar te ergeren aan dit feit. Slaapdronken schiet ik in 10 lagen kleding deze winterochtend (want: gevoelstemperatuur -4 volgens de weersvoorspelling). Vervolgens hete thee en koffie in thermosflessen schenken, en alle andere zooi in de tas proppen. Steef is zo lief me midden in de nacht een eindje verderop in Sliedrecht af te zetten. Ik wijs een verlaten weg aan die dicht bij de route ligt die ik heb uitgestippeld.

Als Steef wegrijdt sta ik in m’n remi op een verlaten weg in het pikkedonker, in de vrieskou midden in de nacht. Ik lijk wel gek. Er staat 55km op de planning vandaag, en ik heb vanavond nog mijn meditatieavond, dus ik moet wel op tijd vertrekken om het überhaupt op tijd te halen. Het plan is naar Geldermalsen te lopen en daar met de trein terug te gaan.

Dystopische gevoelens

Het is compleet stil om me heen, en er ligt een dikke laag mist over de wereld. Ik rits m’n jas dicht en trek m’n muts, colletje en handschoenen aan. Ook mijn hoofdlampje vis ik uit mijn tas, om vroege vogels en nachtbrakers te waarschuwen dat er een verloren ziel langs de weg loopt. Ik begin mijn route buiten Sliedrecht, waar ik naar Hardinxveld loop. Als de HSL langskomt knetteren de elektriciteitskabels door de vochtige mist, wat groenblauwe lichtwolken geeft en me een dystopisch gevoel geeft.

De eenden en zwanen schrikken van mijn aanwezigheid en vliegen snaterend weg uit hun slootjes. De dorpen bij Hardinxveld en de Giessen zijn schattig en ik geniet, ondanks het tijdstip en de kou, van de mooie geveltjes, oude boerderijen en schattige huisjes. Hier en daar vang ik een glimp van leven op, van mensen die zich klaarmaken voor het werk, of hun auto staan te krabben.

Fantaseren over andermans leven

Ik geniet er altijd van om verhalen te maken bij de taferelen die ik zie. Wat zouden die mensen gaan doen, wat zouden ze zeggen? Ik zie een opa met (denk ik) kleinkinderen naar tekenfilmpjes kijken. Een man in een grote villa die in zijn boxershort in de keuken rommelt, een vrouw peinzend over de eettafel geleund en naar haar telefoonschermpje turend. Wat zouden ze denken, wat zijn hun dromen, hun plannen, hun trauma’s?

De wereld in zwart-wit

Het is zo koud, dat mijn handen direct verkrampen als ik even mijn handschoen uittrek. Ik zie nu al op tegen wildplassen. Omdat ik weet dat hete thee helpt om van binnen te verwarmen, neem ik toch een kleine break om een kop hete thee naar binnen te gieten. Alle potentiële zitplekjes zijn stijf bevroren en zitten vol rijp. Als ik opgewarmd daarna de dorpjes achter me laat, kom ik in het buitengebied van de Giessen. Het is werkelijk prachtig. De wereld is bedekt met een dikke laag rijp, waardoor alles in zwart-wit tinten oogt. Het is nog donker, maar achter de wolken doet de zon zijn best om zijn licht te schijnen, hoewel hij nog niet te zien is. Door de mist hangt er een mystieke sfeer. Slootjes, dorpjes in de verte, een molen… ze worden opgeslokt door de mist, waardoor lijnen vervagen en alles een zachte uitstraling krijgt.

Het is volle maan, en het maanschijnsel verlicht de wereld op dit moment misschien nog wel meer dan de zon die opkomt. Ik maak foto’s en vergaap me aan de winterse pracht. In stilte hoor ik het knisperen van de bevroren grond, geniet ik van de watervogels die snaterend en gakkend laten weten waar ze zich verstopten. Omdat het windstil is, zijn de wateroppervlaktes spiegelglad, waar in de ondiepe stukken ijs ligt.

Fysieke ongemakken

Ik krijg trek en pauzeer door op een vuilniszak op een bankje te gaan zitten. Daar ontdek ik dat mijn jas en tas inmiddels ook zijn bevroren en bedekt zijn met een laagje ijs. Een uurtje later ontdek ik dat ook mijn haar wit is van de rijp. Over de weilanden zie ik hazen sprinten en ik hoor de eerste vogels een nieuwe dag inluiden. In dit gebied ben ik slechts één iemand tegengekomen, het is een zeldzame rust.

Als ik op ongeveer 25km zit, heb ik spijt van de crossfit les de dag ervoor. Ik voel mijn benen langzaamaan protesteren en heb zelfs het idee dat zich voor het eerst een blaar aan het ontwikkelen is. Mijn linker kuit voelt gespannen, terwijl mijn rechterknie juist af en toe gevoelig is. Ik vermoed dat het met de wegverkanting te maken heeft: ik loop op veel kleine weggetjes en dijkweggetjes, waar de weg aan de zijkanten naar beneden toe loopt. Daardoor loop ik ongelijk, met de ene voet hoger dan de andere. Ik probeer daarom de route afwisselend links en rechts te lopen, en dat helpt om de belasting beter te verdelen. Toch valt deze wandeling me zwaarder dan de vorige 3, wat me een nieuwe les geeft: geen workouts de dag voor zo’n wandeling.

Culturele indrukken

Ik slinger mijn route langs de Giessen en later langs de Linge. Ik kom op stukjes die ik eerder met mijn vader liep met de Waterlinieroute. Het geeft houvast om te weten dat ik simpelweg de rivier kan volgen. De geplande oversteekjes met een voetveer gaan niet door, want de veer is pas vanaf april geopend. Geen probleem, want ook aan deze kant van het water is het prachtig. Op mijn route kom ik maar liefst 3 musea tegen: de Koperen Knop, het Glasmuseum en het Bijbelmuseum. Ook loop ik dorpjes in waar ik het bestaan niet van af wist, zoals Gellicum, Rumpt, Beesd en Tricht.

De kringloop in volle glorie

Als rond half 11 de zon eindelijk aan kracht wint, is het magisch wat er gebeurt. Het lijkt alsof de wereld van zwart-wit film ineens een kleurenfilm wordt. De lucht verandert van een dik wolkenpak in een strakblauwe hemel, en alle planten krijgen hun warme kleuren terug. Het ijs op de planten, gras en grond zie ik voor mijn ogen wegsmelten. Waar de schaduw reikt, blijft het wit, op de andere plekken komt de kleur terug. Ik loop onder een laantje met bomen door, waar het lijkt te regenen door het smeltende water dat druppelend uit de takken valt. In de berm zie ik damp van het gras afkomen als de zon erop schijnt. Het ijs dat eerder nog het water bedekte, is al vrijwel verdwenen. Het is een prachtige demonstratie van de kringloop van het water.

De laatste kilometers

Ik pauzeer bij fort Vuren en wordt getrakteerd op een luidruchtig vogelconcert in de plaatselijke boom. Ik vraag me af waarom alle vogels in dezelfde boom gaan zitten, en wat hun criteria is voor de uitverkoren boom? De lente hangt in de lucht voel ik nu, en ik prop mijn dikke jas, muts en sjaal in de tas. Zolang ik blijf lopen is een dikke trui warm genoeg nu. Langs Geofort en de genoemde dorpjes bereik ik uiteindelijk mijn eindbestemming: station Geldermalsen. Tot mijn frustratie moet ik echter nog 4 kilometer om aan de 55 te komen. Ik maak een lus buitenom, maar zit pas op 53,5km. Even twijfel ik, maar ik besluit het op bijna 54 voor gezien te houden, zodat ik mijn trein op tijd haal.

Uiteindelijk heb ik er 11:44u over gedaan. Voor de 60km loop ik mee met een georganiseerde wandelroute: de 56^e OLAT winterserie, die start in Sint-Oedenrode. Het lijkt me fijn om eens een lange tocht met wat meer mensen tegelijk te lopen. Ik merk dat het boven de 40km fysiek uitdagend wordt, en boven de 50km vooral richting afzien gaat. Ik ben er nog niet uit hoe ik de afstanden boven de 60km ga trainen qua tijdsbestek: in de nacht beginnen, of juist de nacht in lopen? Het laatste heeft denk ik mijn voorkeur maar ook wat logistieke uitdagingen. Wordt dus vervolgd.

Het bericht Wandelen in winters wonderschoon langs de Giessen en de Linge verscheen eerst op Struin Stories.

Laatst heb ik voor het eerst in mijn leven meer dan 50 kilometer aan één stuk gelopen. Het was wel een drempel, 50km. Vooral in mijn hoofd klonk het als een afstand die vrij absurd is. De 40’ers qua afstanden klinken ergens nog binnen het normale. De Vierdaagse heeft 40km als standaard afstand, de marathon is 42km… Maar 50? Dat is wel een serieus lange afstand. In mijn laatste 2 wandelingen van 40 en 45 was ik ongeveer 9 en 11 uur bezig. Dat betekende dat ik met 50km rekening moest houden met minimaal 11 uur onafgebroken lopen.

De weersvoorspellingen zijn redelijk gunstig (droog), maar wel guur met een gevoelstemperatuur rond de -3 en een gure wind in open gebieden. Ik dacht het geheel goed gepland te hebben door een route vanaf Roosendaal door de bossen over de Belgische grens te maken, die weer door het buitengebied terug naar Roosendaal loopt. Achteraf bezien valt de route me tegen, het stuk door het bos is relatief kort ten opzichte van de open poldergebieden.

Brabantse Wal, Wouwse Plantage, Kalmhoutse Heide

Steef kon me brengen, en ik kon met de trein terugreizen. Om 4.30 ging de wekker, wat toch een beetje zeer deed, en omdat ik alles al zoveel mogelijk had voorbereid de avond tevoren, stapten we om 5u in de auto, en startte ik 5.30 mijn wandeling in het pikkendonker. Na de avonturen in het donker in het ruige Frankrijk had ik dit keer m’n hoofdlampje meegenomen, wat geen overbodige luxe bleek toen het vroege boerenverkeer met grote trekkers en trucks langs raasden op smalle polderweggetjes en ik regelmatig een duik in de berm moest maken om de grote wielen te ontwijken. Zelfs met hoofdlampje waren de bestuurders duidelijk niet bedacht op nachtelijke wandelaars, waardoor ze meer dan eens op het laatste moment een ruk aan hun stuur gaven toen ze me met hoge snelheid voorbijreden.

Wat denken mensen van me?

Af en toe vraag ik me af wat mensen dan denken, als ze me tegenkomen in het donker, waar de eerste vroege vogels hun hond met zaklampjes uitlaten en me een beetje angstig aankijken. Met mijn muts, donkere kleding, hoofdlampje en grote rugzak zie ik er waarschijnlijk uit als een guur persoon. Een zwerver of inbreker? Mensen ontwijken regelmatig m’n blik of kijken een beetje bang, of op z’n minst met een bedenkelijke frons. Het feit dat ik een vrouw ben maakt het misschien alleen maar verwarrender voor hen.

Ik kwam al gauw in de bossen, waar mijn voeten dankbaar op het zachte zand konden stappen na het harde asfalt. Als ik lange afstanden loop, merk ik pas goed wat een verschil de ondergrond maakt. Onverharde paden zijn soms zwaarder om op te lopen omdat ze ongelijkmatiger zijn, maar ze voelen prettiger voor mijn voetzolen en gewrichten. Ik genoot daarnaast van de stilte in het donker in het bos, die ik op dit goddeloze uur van de dag nog helemaal voor mijzelf had. Ik hoorde enkel het gekraak van mijn jas, mijn stappen gedempt door de zandgrond. De bomen houden het geluid van buiten ook tegen, de wegen waar ik net nog in de buurt liep hoorde ik al gauw niet meer.

Wat denk ik van mensen?

Hier hield ik mijn eerste koffiepauze, terwijl ik de zwart-wit tinten langzaam meer kleuren zag aannemen door het toenemende licht. Toen ik weer verderliep, was het ineens licht geworden, zonder dat ik de zon zag, want die bleef de hele dag verstopt achter de dikke wolken. Ik stak een parkeerplaats over waar twee auto’s stonden geparkeerd met stationair draaiende motoren. Over verdachte zaken gesproken. Wat spoken die mensen hier in vredesnaam uit? Eigenlijk wilde ik het niet weten.

Militair terrein en omleidingen

Na een tijd over de zandvlaktes en bossen bij de Brabantse wal te hebben gelopen, langs militaire terreinen en militaire vliegvelden (hallo collega’s), waarbij ik werd getrakteerd op een paar overvliegende chinooks, liep ik ongemerkt België in. En hier is de bewegwijzering ineens anders, waarbij bovendien bleek dat er op meerdere plekken nieuwe boerderijen werden gebouwd, waardoor de doorsteekpaadjes niet meer gebruikt konden worden. Ik zag inderdaad wel een doodlopende straat bord, maar ging ervan uit dat dit niet gold voor voetgangers. Toen ik die straat in liep, hoorde ik iemand fluiten en zag ik een eind verderop iemand hevig zwaaiend in de deuropening staan. Hij gebaarde dat de straat die ik in liep dicht was, en ik de andere kant op moest gaan. Zo moest ik een paar keer ommetjes maken om uiteindelijk op de goeie route terug te komen. Dit stuk van de route viel me tegen. Open weilanden, waar de wind guur was en veel verkeer over de kleine straatjes ging. Ik vond het meest troosteloze picknickplekje op een drukke kruising in de volle wind, waar ik mijn best deed om mijn salade niet te laten wegwaaien. Ik at zo snel mogelijk, want elk moment dat ik stilzat, voelde ik mijn vingers direct gevoelloos worden.

Een kameel en podcasts

Tegen het einde van de wandeling werd ik verrast door een kameel in de wei. Een kameel!? Ik vroeg me af wie er op het idee kwam een kameel in z’n tuin te zetten. Zou het een gepensioneerde circusdirecteur zijn, of iemand die de kameel heeft geadopteerd van een circus? Of ‘gewoon’ een kamelenliefhebber? Anyway, het was wel super random om ineens een kameel naar je te zien staren. Leverde wel een leuk filmpje op voor het thuisfront.

Gelukkig had ik van tevoren veel leuke podcasts gedownload ter afleiding, die vooral op dit gedeelte van de route goed van pas kwamen. Ik luisterde naar podcasts over andere mensen die van hiken houden, en een paar afleveringen van Patrick Kicken en Kukuru. Als ik begin, zo vroeg op de dag, start ik vaak met een aflevering van Dit is een cursus in Wonderen, wanneer ik me nog in half slaperige toestand bevind. Ik geniet dan van deze materie, die me vaak weer een goede boost en intentie geeft voor de rest van de dag. Na een poosje heb ik ook weer genoeg van het luisteren, en geniet ik er ook van om naar de geluiden om me heen te luisteren. Maar dit keer was er weinig aan: slechts het verkeer en de wind, en helaas nam dit alleen maar toe toen ik door Roosendaal heen liep op weg naar het station.

Lessen voor de volgende keer

Dit bleek een rekenfoutje van mij, omdat het nog zo’n 3km naar het station toelopen bleek. Ik had de 50km al aangetikt en voelde intussen de voorkant van mijn bovenbenen en aanhechtingen daar behoorlijk branden. De spierpijn kwam al opzetten. Gelukkig deden mijn voeten het prima, ik had niet het idee dat ik blaren had, ik had er in ieder geval geen last van. Eenmaal door Roosendaal lopend viel de duisternis alweer in, best een bizar idee: ik had letterlijk van zonsopgang tot zonsondergang gelopen. Eindelijk was ik dan bij het station, waar ik mijn klokje uitzette die 52,7km klokte in 11:44u met een stappenrecord van 74.000 die dag.

Het bleek achteraf gezien de moeite niet waard om hier een half uur voor te rijden. De volgende keer (55km) zal ik dichterbij huis beginnen. Het plan is dan in Sliedrecht te starten en vanaf Geldermalsen met de trein weer terug te rijden.

Het bericht 50km Door bos en polder verscheen eerst op Struin Stories.