Als om 04.00u de wekker gaat, heb ik wel een beetje spijt. Aan de andere kant heb ik toch al weinig geslapen, en kan ik er maar beter uitgaan, want ik lig mezelf alleen maar te ergeren aan dit feit. Slaapdronken schiet ik in 10 lagen kleding deze winterochtend (want: gevoelstemperatuur -4 volgens de weersvoorspelling). Vervolgens hete thee en koffie in thermosflessen schenken, en alle andere zooi in de tas proppen. Steef is zo lief me midden in de nacht een eindje verderop in Sliedrecht af te zetten. Ik wijs een verlaten weg aan die dicht bij de route ligt die ik heb uitgestippeld.

Als Steef wegrijdt sta ik in m’n remi op een verlaten weg in het pikkedonker, in de vrieskou midden in de nacht. Ik lijk wel gek. Er staat 55km op de planning vandaag, en ik heb vanavond nog mijn meditatieavond, dus ik moet wel op tijd vertrekken om het überhaupt op tijd te halen. Het plan is naar Geldermalsen te lopen en daar met de trein terug te gaan.

Dystopische gevoelens

Het is compleet stil om me heen, en er ligt een dikke laag mist over de wereld. Ik rits m’n jas dicht en trek m’n muts, colletje en handschoenen aan. Ook mijn hoofdlampje vis ik uit mijn tas, om vroege vogels en nachtbrakers te waarschuwen dat er een verloren ziel langs de weg loopt. Ik begin mijn route buiten Sliedrecht, waar ik naar Hardinxveld loop. Als de HSL langskomt knetteren de elektriciteitskabels door de vochtige mist, wat groenblauwe lichtwolken geeft en me een dystopisch gevoel geeft.

De eenden en zwanen schrikken van mijn aanwezigheid en vliegen snaterend weg uit hun slootjes. De dorpen bij Hardinxveld en de Giessen zijn schattig en ik geniet, ondanks het tijdstip en de kou, van de mooie geveltjes, oude boerderijen en schattige huisjes. Hier en daar vang ik een glimp van leven op, van mensen die zich klaarmaken voor het werk, of hun auto staan te krabben.

Fantaseren over andermans leven

Ik geniet er altijd van om verhalen te maken bij de taferelen die ik zie. Wat zouden die mensen gaan doen, wat zouden ze zeggen? Ik zie een opa met (denk ik) kleinkinderen naar tekenfilmpjes kijken. Een man in een grote villa die in zijn boxershort in de keuken rommelt, een vrouw peinzend over de eettafel geleund en naar haar telefoonschermpje turend. Wat zouden ze denken, wat zijn hun dromen, hun plannen, hun trauma’s?

De wereld in zwart-wit

Het is zo koud, dat mijn handen direct verkrampen als ik even mijn handschoen uittrek. Ik zie nu al op tegen wildplassen. Omdat ik weet dat hete thee helpt om van binnen te verwarmen, neem ik toch een kleine break om een kop hete thee naar binnen te gieten. Alle potentiële zitplekjes zijn stijf bevroren en zitten vol rijp. Als ik opgewarmd daarna de dorpjes achter me laat, kom ik in het buitengebied van de Giessen. Het is werkelijk prachtig. De wereld is bedekt met een dikke laag rijp, waardoor alles in zwart-wit tinten oogt. Het is nog donker, maar achter de wolken doet de zon zijn best om zijn licht te schijnen, hoewel hij nog niet te zien is. Door de mist hangt er een mystieke sfeer. Slootjes, dorpjes in de verte, een molen… ze worden opgeslokt door de mist, waardoor lijnen vervagen en alles een zachte uitstraling krijgt.

Het is volle maan, en het maanschijnsel verlicht de wereld op dit moment misschien nog wel meer dan de zon die opkomt. Ik maak foto’s en vergaap me aan de winterse pracht. In stilte hoor ik het knisperen van de bevroren grond, geniet ik van de watervogels die snaterend en gakkend laten weten waar ze zich verstopten. Omdat het windstil is, zijn de wateroppervlaktes spiegelglad, waar in de ondiepe stukken ijs ligt.

Fysieke ongemakken

Ik krijg trek en pauzeer door op een vuilniszak op een bankje te gaan zitten. Daar ontdek ik dat mijn jas en tas inmiddels ook zijn bevroren en bedekt zijn met een laagje ijs. Een uurtje later ontdek ik dat ook mijn haar wit is van de rijp. Over de weilanden zie ik hazen sprinten en ik hoor de eerste vogels een nieuwe dag inluiden. In dit gebied ben ik slechts één iemand tegengekomen, het is een zeldzame rust.

Als ik op ongeveer 25km zit, heb ik spijt van de crossfit les de dag ervoor. Ik voel mijn benen langzaamaan protesteren en heb zelfs het idee dat zich voor het eerst een blaar aan het ontwikkelen is. Mijn linker kuit voelt gespannen, terwijl mijn rechterknie juist af en toe gevoelig is. Ik vermoed dat het met de wegverkanting te maken heeft: ik loop op veel kleine weggetjes en dijkweggetjes, waar de weg aan de zijkanten naar beneden toe loopt. Daardoor loop ik ongelijk, met de ene voet hoger dan de andere. Ik probeer daarom de route afwisselend links en rechts te lopen, en dat helpt om de belasting beter te verdelen. Toch valt deze wandeling me zwaarder dan de vorige 3, wat me een nieuwe les geeft: geen workouts de dag voor zo’n wandeling.

Culturele indrukken

Ik slinger mijn route langs de Giessen en later langs de Linge. Ik kom op stukjes die ik eerder met mijn vader liep met de Waterlinieroute. Het geeft houvast om te weten dat ik simpelweg de rivier kan volgen. De geplande oversteekjes met een voetveer gaan niet door, want de veer is pas vanaf april geopend. Geen probleem, want ook aan deze kant van het water is het prachtig. Op mijn route kom ik maar liefst 3 musea tegen: de Koperen Knop, het Glasmuseum en het Bijbelmuseum. Ook loop ik dorpjes in waar ik het bestaan niet van af wist, zoals Gellicum, Rumpt, Beesd en Tricht.

De kringloop in volle glorie

Als rond half 11 de zon eindelijk aan kracht wint, is het magisch wat er gebeurt. Het lijkt alsof de wereld van zwart-wit film ineens een kleurenfilm wordt. De lucht verandert van een dik wolkenpak in een strakblauwe hemel, en alle planten krijgen hun warme kleuren terug. Het ijs op de planten, gras en grond zie ik voor mijn ogen wegsmelten. Waar de schaduw reikt, blijft het wit, op de andere plekken komt de kleur terug. Ik loop onder een laantje met bomen door, waar het lijkt te regenen door het smeltende water dat druppelend uit de takken valt. In de berm zie ik damp van het gras afkomen als de zon erop schijnt. Het ijs dat eerder nog het water bedekte, is al vrijwel verdwenen. Het is een prachtige demonstratie van de kringloop van het water.

De laatste kilometers

Ik pauzeer bij fort Vuren en wordt getrakteerd op een luidruchtig vogelconcert in de plaatselijke boom. Ik vraag me af waarom alle vogels in dezelfde boom gaan zitten, en wat hun criteria is voor de uitverkoren boom? De lente hangt in de lucht voel ik nu, en ik prop mijn dikke jas, muts en sjaal in de tas. Zolang ik blijf lopen is een dikke trui warm genoeg nu. Langs Geofort en de genoemde dorpjes bereik ik uiteindelijk mijn eindbestemming: station Geldermalsen. Tot mijn frustratie moet ik echter nog 4 kilometer om aan de 55 te komen. Ik maak een lus buitenom, maar zit pas op 53,5km. Even twijfel ik, maar ik besluit het op bijna 54 voor gezien te houden, zodat ik mijn trein op tijd haal.

Uiteindelijk heb ik er 11:44u over gedaan. Voor de 60km loop ik mee met een georganiseerde wandelroute: de 56^e OLAT winterserie, die start in Sint-Oedenrode. Het lijkt me fijn om eens een lange tocht met wat meer mensen tegelijk te lopen. Ik merk dat het boven de 40km fysiek uitdagend wordt, en boven de 50km vooral richting afzien gaat. Ik ben er nog niet uit hoe ik de afstanden boven de 60km ga trainen qua tijdsbestek: in de nacht beginnen, of juist de nacht in lopen? Het laatste heeft denk ik mijn voorkeur maar ook wat logistieke uitdagingen. Wordt dus vervolgd.

Het bericht Wandelen in winters wonderschoon langs de Giessen en de Linge verscheen eerst op Struin Stories.

Afgelopen kerstvakantie waren we last minute naar Bretagne gegaan. Ik was er als kind van een jaar of 12 al eens geweest, en had er goeie herinneringen aan, ondanks de kilte, harde wind in de zomer. Hoewel Bretagne Noord Frankrijk is, is het toch 10 uur rijden omdat we in het meest westelijke puntje verbleven. Maar ook direct een waanzinnig mooie omgeving. Helaas waren de voorspellingen op z’n zachtst gezegd matig, met dagenlange hoosbuien, code oranje voor overstromingen en windstoten van bijna 100km per uur. Toch weerhield dat ons niet van prachtig wandelen door de ruige natuur.

Slecht weer bestaat niet?

Omdat ik nu eenmaal een ster ben in rechtlullen wat krom is, wist ik ook hier mijn optimisme te gebruiken om er alsnog een enthousiast verhaal van te maken. Denk aan ‘lekker uitwaaien’, ‘slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding’ en meer van die motiverende teksten. Ik had ook al bedacht dat ik in de prachtige omgeving ook direct een trainingsmoment kon inlassen. In april ga ik namelijk een Kennedymars lopen, van 80km, en de volgende afstand die op ’t programma stond was 45km. Ik had gezien dat de GR34, een nationale langeafstandswandeling helemaal langs de kust van Bretagne en Normandië liep, die vrijwel direct langs ons huisje liep. Het leek me tof om hier een stuk van te lopen.

Overgeleverd aan de elementen

Ik geniet er echter alsnog van, de bijna meditatieve toestand van het voetje voor voetje voortbewegen, in eindeloze leegtes, alleen met jezelf en de natuur. Overgeleverd aan de elementen, die zich geen zak aantrekken van jou, waardoor je niks anders kan dan accepteren en anticiperen.

De eerste dagen hadden we al prachtige wandelingen gemaakt in de omgeving van Crozon en Camaret sur Mer, langs rotskliffen en vergezichten, en zelfs ondanks de regen een prachtige blauwe zee, woeste golven en eindeloos witte stranden. Het was werkelijk beeldschoon, en de wandelingen waren afwisselend en uitdagend, waardoor ik alleen maar meer gemotiveerd raakte om ook die 45km aan te tikken, ondanks de hoogtemeters en overstroomde wandelpaden door de vele regen.

Mijn laatste wandeling was 40km geweest in de druilende regen en kou, in een typisch Nederlands landschap. Ik geniet er echter alsnog van, de bijna meditatieve toestand van het voetje voor voetje voortbewegen, in eindeloze leegtes, alleen met jezelf en de natuur. Overgeleverd aan de elementen, die zich geen zak aantrekken van jou, waardoor je niks anders kan dan accepteren en anticiperen.

Wat heb je nou helemaal nodig?

Hoe vrij je je voelt, hoe flexibel en wendbaar je bent met alleen een rugzakje en zo weinig spullen, dat je moet constateren dat je maar zo weinig nodig hebt.

Met de rugzak op pad is ook iets dat ik regelmatig doe en heb gedaan. Backpacken in mijn tienerjaren door Oost Europa, lange wandeltochten met mijn pa inclusief wildkamperen, op wildernisavonturen met NatuurlijkSportief waarin ik ook door Schotland trok, en vorig jaar de primeur door een nachtje in de winter te kamperen met mijn twee oudste kinderen na met de rugzak op 20km te hebben gelopen. Een spannend avontuur voor hen, en voor mij bijzonder om deze fijne hobby door te geven.

Afgelopen zomer zijn we als gezin, inclusief de jongste van net 7 jaar, met de backpack door Griekenland getrokken, waar we als berggeiten steile bergen bewandelden in de bloedverziekende hitte, zeulend met liters water. Het was te gek. Hoe vrij je je voelt, hoe flexibel en wendbaar je bent met alleen een rugzakje en zo weinig spullen, dat je moet constateren dat je maar zo weinig nodig hebt. En het constant in de natuur zijn is gewoon zo fijn. Het voelt heel logisch, en misschien wel meer thuis dan ik me in mijn eigen huis voel, gek genoeg.

Roparun, Vierdaagse, Waterliniepad…

Vorig jaar heb ik meegetraind voor de Vierdaagse die ik met defensie in detachement zou meelopen, maar viel op de valreep uit door een blessure die ik kort ervoor opliep met de Roparun. Dit jaar is de tweede poging voor de Vierdaagse, die ik al één keer eerder uitliep samen met mijn vader in 2019. Toen is de liefde voor lange afstanden wandelen wel ontstaan. Met mijn vader loop ik af en toe etappes van het Waterliniepad, waar ik nog steeds aangenaam getroffen kan worden door het wonderschoon dat ons kleine landje nog steeds heeft.

Met de rugzak door Europa wandelen

Het enige nadeel is dat ik vaak dezelfde stukken loop. Noodgedwongen omdat ik meestal vanuit huis start, waardoor je de eerste 10-20km dezelfde routes aandoet. Ik heb behoefte aan het ervaren van nieuwe plekken en natuur, en het liefst lange tijd achter elkaar. Toen ik in Frankrijk over de GR34 liep, zag ik twee mensen met rugzakken een eindje verder op de route. Het begon onwijs te kriebelen om er ook met de rugzak op uit te gaan, een lang gekoesterde wens. Als tiener riep ik al eens dat ik naar Scandinavië wilde wandelen in mijn eentje. Die wens is er nog steeds, maar de bestemming ligt nog open. Zelf ergens heenlopen, op jezelf aangewezen in de natuur, met maar weinig dat je nodig hebt, dat lijkt me echt een toffe en ook leerzame ervaring.

Gewoon doen

Al een paar jaar loop ik te mijmeren over het volgen van één van de Europese wandelroutes (E-routes). Dat zijn routes die dwars door Europa lopen, vaak rond de 4000-6000km in totaal. Niet iets dat je zomaar even doet dus. Het lijkt me waanzinnig om dit in delen af te leggen en hier ook verslag van te doen of in ieder geval te combineren met mijn schrijfambities.

Er zal waarschijnlijk nooit een ideaal moment komen om zoiets te doen, net zoals dat voor alle grote beslissingen geldt in het leven. Waarom wachten?

Al wandelend in Bretagne, onder het geweld van de machtige wind, uitkijkend in diepe ravijnen waar de golven bulderend gaten sloegen in de rotswanden, besloot ik dat ik het gewoon ga doen. Ik ga een Europese langeafstandswandeling lopen. Ik weet nog niet welke, wanneer en hoe lang ik erover doe, maar dat is een kleinigheid, ik heb tenslotte mijn hele leven nog om erover te doen, hoewel ik liever morgen al begin. Er zal waarschijnlijk nooit een ideaal moment komen om zoiets te doen, net zoals dat voor alle grote beslissingen geldt in het leven. Waarom wachten?

Plannen maken

Eenmaal terug in ons huisje dook ik direct op internet om uit te zoeken welke Europese wandelpaden er eigenlijk zijn en welke me aanspreken. En hoe ik in godsnaam zo’n wild plan ga aanvliegen, want dat ik weer zulke ambities heb, betekent ook een consequentie voor mijn inkomen en het thuisfront. Het moet wel haalbaar zijn natuurlijk.

In overleg komen we tot het plan dat we beiden elkaar in een jaar de ruimte geven om erop uit te trekken, en dat rond de 2 weken weg een goed te overzien tijdsbestek is. Mijn eerste moment wordt in sept/okt dit jaar, waar ik na lang zoeken, lezen en vergelijken heb besloten dat ik de E7 ga wandelen, maar dat ik het eerste stuk door Spanje aanpas naar de E4, die start in Gibraltar. Daar gaat de E4 vanzelf over in de E7, die vervolgens door Andorra, Frankrijk, Italië, Slovenië en Hongarije gaat tot aan de grens van Roemenië.

Avonturen op wandelschoenen

Voor het zover is, heb ik nog genoeg momenten om me voor te bereiden dankzij de Kennedymars en Vierdaagse. Ook gaan we deze vakantie weer backpacken en wandelen, in Bosnië dit keer. Ik zal jullie op de hoogte houden van de ervaringen en voorbereidingen. Voor wie denkt dat wandelen suf is: think bigger, want het lange afstandswandelen, of hiken, zeker met rugzak en meerdaagse varianten doen meer met je dan je denkt. Het is naast een fysieke kwestie ook een mentaal spel, en eentje die veel lessen aan je kan leren, als je er voor open staat. Ik sta in ieder geval al te popelen om weer te gaan!

Het bericht Next level wandelen verscheen eerst op Struin Stories.