Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

Afgelopen nacht slaap ik op relatief zachte, vlakke grond, ondanks de vrij spartaanse plek midden in een amandelboomgaard. Na Pueblo de Don Fadrique verlaat ik mijn vertrouwde gps route van mijn horloge en moet ik op eigen houtje verder navigeren. Ik weet globaal de richting en ben vooral bezig met het zoeken naar een kampeerplek. Zover het oog reikt zie ik alleen maar velden en vlakke stukken, geen bomen. Er lopen twee vrij grote wegen in de omgeving in een V-vorm naar Pueblo de Don Fadrique toe, dat achter me ligt. Ik heb niet heel veel andere opties dan het kamperen op één van de vele amandelvelden. De grond ziet er van een afstandje uit als mul zand, maar zijn in werkelijkheid vastgekoekte kluiten zand. Naast het veld vind ik een heel klein strookje grond dat relatief vlak is, waar nét mijn tent past. Dat wordt mijn kampeerplek.

Grote ogen

Het is rond de 10 graden als mijn wekker gaat. Ik heb geen zin om in de kou te zitten, dus kook ik mijn havermout in mijn tent. Als ik daardoor ben opgewarmd, doe ik wat yoga, om mijn schouders te openen. Dat voelt heerlijk na het sjouwen van die zware tas, waardoor alles uiteindelijk toch een beetje vast gaat zitten. Ik loop mezelf warm, en pas na kilometers laat ik de amandelvelden wat meer achter me. Een tijdlang loop ik langs een van de grotere doorgaande wegen, langs het gehucht Almaciles. Er is hier niks, behalve een kraantje op een verlaten pleintje. Dankbaar was ik mijn handen en gezicht, doe er mijn vaat van het ontbijt en was mijn vieze sokken uit. Met deze handelingen trek ik het nodige bekijks van de enkele dorpsbewoner die langs loopt. Een oud mannetje staart me met grote ogen aan vanaf zijn plekje op een bankje onder de schaduw van de bomen. Het maakt me niks uit. Intussen ben ik wel gewend dat vrijwel iedereen die ik tegenkom zijn nek als een uil omdraait en me vol ongeloof aanstaart als ik voorbij loop.

Herenigd met een oude vriend

Het voelt heerlijk om het zweet en stof van mijn nek, gezicht en armen af te spoelen. Verfrist ga ik weer op weg. Mijn elektrolytendrankje die ik net heb aangemaakt is vandaag knalroze, en smaakt net zo zoet als het eruit ziet. Als ik het dorp weer uitloop duik ik achter een vangrail voor een sanitaire stop, en steek daarna de grote weg over om te zoeken waar mijn route heen gaat. Na een paar meter staat er ineens een groot, verweerd houten bord in het kale landschap: de E4! Het voelt alsof ik een verloren vriend heb teruggevonden en ben als een kind zo blij dat ik de route weer heb gevonden. Ik moet nog zo’n 3km op de grond volgen, pas daarna heb ik weer een gps koers op mijn horloge om te volgen. Hoewel het bord toch een serieuze afmeting heeft en moeilijk te missen is, zie ik enkel de afdrukken van autobanden, herten en honden op de grond. Er lijkt ook hier niemand de gr7 te lopen.

De grens van Andalusië en Murcia

Ik ben nog niet goed en wel onderweg, als ik een grote stenen zuil passeer die de grens markeert tussen Andalusië en Murcia. Wat een mijlpaal! Ik heb heel Andalusië te voet door gelopen, dat voelt heel bijzonder. En nu breekt er een nieuw hoofdstuk aan: Murcia. Wat heeft deze provincie voor mij in petto? Ik voel me blij en nieuwsgierig, als een kind dat weet dat het cadeautjes gaat krijgen als hij jarig is. Mijn eerste kennismaking met Murcia geeft me de indruk dat het een vrij vlak en leeg landschap is. Wat me direct opvalt is dat de markeringen langs de route ineens heel goed aangegeven zijn. Vaak op metalen paaltjes, maar soms ook met verse witrode verf op de bomen die ik passeer. Het is een verademing om ontspannen te kunnen wandelen, zonder zorgen of ik nog wel goed loop. Mijn eerste tocht in Andalusië was heel anders: daar ontbrak vaker de bewegwijzering dan dat ik die tegenkwam. De paden zijn tot nu toe ook prima begaanbaar. Vaak brede grind- of asfaltwegen die maar weinig of niet gebruikt worden door ander verkeer. Ik loop langs velden vol olijfbomen en amandelbomen in een witte, zanderige bodem.

Canada de la Cruz

Uiteindelijk loop ik het dorpje Canada de la Cruz binnen, waar geen supermarkt blijkt te zijn. Om die reden besluit ik hier te lunchen en van de gelegenheid gebruik te maken om mijn batterijen op te laden, letterlijk en figuurlijk. Vandaag is het weer ineens heet. Daardoor heb ik ontzettende trek in een verse salade. Er staat me zometeen een flinke klim te wachten en ik heb geen idee waar ik vandaag zal eindigen. Bezweet, vies en in een tent, gok ik. Maar dat zijn zorgen voor later. Ik voel nu vooral trots. Trots op mezelf, dat ik hier loop. Dat ik gesprekjes in het Spaans voer. Intussen worden er olijven en een koud biertje voor me neergezet, en ligt mijn powerbank in het stopcontact.

De allerlekkerste salade ooit

Mijn salade wordt voor me neergezet: een enorm bord vol verse salade met toninjn, kappertjes, eieren en olijven. Het is een van de heerlijkste salades die ik ooit op heb, en lik mijn vingers erbij af. Het bord gaat schoon op, en ook het tweede mandje brood. De broodsticks in plastic prop ik in het zijvak van mijn tas als snack voor later. Het voelt goed om mezelf wat beter te verzorgen, af en toe meer de tijd te nemen. Dat heb ik wel echt geleerd van vorig jaar. Ik wil mezelf niet zo blijven pushen. Als ik mijn lunch afreken, rekent de eigenaar korting voor me, zo lief! Hij vult mijn flessen, ik trek mijn powerbank uit het stopcontact en maak me klaar voor het vervolg.

Verkeerd gelopen

Als ik mijn salade afreken ben ik zo intens dankbaar, dat ik met een gelukzalig gevoel verder loop. Rozig door het bier en aangenaam vol van het lekkere eten, heb ik niet in de gaten dat ik faliekant de verkeerde kant op loop. Ik loop precies die route die ik van plan was te vermijden, omdat die een hele hoge berg oversteekt. Het nieuwe alternatief is een route die om de berg heen gaat. Weliswaar iets meer kilometers, maar aanzienlijk minder hoogtemeters en veel beter beloopbaar. Pas als ik zwetend en zwoegend een adempauze neem na de nodige hoogtemeters, dringt dit besef tot me door. Shit! Ga ik terug? Of loop ik door? Hoewel ik al behoorlijk wat hoogte heb gemaakt, moet ik nog véél meer hoogtemeters op deze route. Dat zie ik niet zitten, dus sla ik een gefrustreerde kreet en keer toch maar om, om de kilometers in tegenoverliggende richting opnieuw te maken. Zo heb ik flink wat energie en tijd verloren, en pas na ruim een uur, nadat ik het restaurant ben gepasseerd waar ik heb geluncht, zit ik op de goede route.

Nieuwe landschappen

Vanaf daar zie ik dat ik de juist beslissing heb gemaakt: regenwolken pakken zich samen boven de bergpunt die ik anders over had moeten klimmen. Nu loopt mijn pad eromheen, over een rustige asfaltweg waar amper verkeer rijdt. Hier heb ik uitzicht op de berg naast me, én op de bergen van Andalusië, die ik vanaf nu achter me laat. In de verte zie ik nieuwe heuvels zich alweer aankondigden. Het blijft een feest om iedere keer weer nieuwe landschappen te voet te ontdekken, om al wandelend de wereld onder me te zien veranderen. Ik geniet van het lopen. Ik voel me tevreden. Ik ben gelukkig. Ik loop veel relaxter, zowel qua tempo maar vooral qua mindset.

Wandelen als therapie?

Zo maak ik me veel minder druk om dingen. Door de ervaringen die ik intussen heb opgedaan, heb ik het vertrouwen opgebouwd dat alles wel goed komt. Ook valt me op dat ik het deze keer veel beter verdragen dat ik vies ben, een dag minder goed slaap of minder ver kom dan ik dacht. Morgen is er weer een dag. Wat is er zo veranderd, dat ik het nu zo anders ervaar? Heb ik al wandelend de bedrading in mijn brein aangepast? Is er meer flexibiliteit gekomen? Is de angst afgenomen en ben ik daadwerkelijk meer zelfzeker geworden? Ja, misschien wel. Ik maak me inderdaad veel minder druk om wat anderen van me vinden, en durf veel meer op mijn eigen plan te vertrouwen. Er is in het algemeen ook véél minder stress in mijn leven in het dagelijks leven.

Kampeerplek zoeken

Het pad slingert heel gestaag steeds hoger, over een lage bergkam heen waarmee ik de vallei van Canada de la Cruz achter me heb, en weer een nieuw landschap voor me opent. Af en toe steken er grillige rotspunten uit de bergen, die hier weer meer begroeiing hebben en naast de eeuwige olijfbomen ook af en toe weer naaldbomen en jonge populieren tonen. De lage avondzon maakt de gouden bladeren van de populieren bijna lichtgevend, een prachtig gezicht. Ik zoek nu al een poosje naar een geschikte kampeerplek, tot nu toe zonder succes. Even ben ik bang dat het niet gaat lukken om een geschikte slaapplek te vinden. Ik loop door en zie dan langs de weg een heel stuk lager een mooie, vlakke plek met gras en bomen, maar ik kan daar onmogelijk komen vanwege de steile bergwand waarop ik nu loop. Als ik verder loop zie ik ineens een sluippaadje over een veel minder steil stuk grond, dat op diezelfde plek uitkomt! Ik sta nu beschut, uit het zicht, op een zacht en vlak stuk gras. Een luxe voor een wildkampeerder. Morgen zal ik langs een fuente, een bron of kraantje lopen waar ik me weer lekker kan wassen. Nu sluit ik deze mooie dag af met een meditatie op deze fijne plek en duik daarna mijn bed in om mijn rug rust te gunnen.

Het bericht Spanje gr7 dag 4 / 33 Pueblo de Don Fadrique – Almaciles – Canada de la Cruz verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap onrustig. De kerkklok slaat elk kwartier, dus steeds als ik weer bijna slaap, word ik wakker gebeld. Rond 3u word ik wakker van gerommel, vermoedelijk onweer buiten. Als ik vanmorgen wakker word, motregent het, dus haal ik snel mijn kleding van de waslijn naar binnen. Gelukkig is alles zo goed als droog. Ik ben blij dat ik binnen slaap. Die luxe ervaar ik meer en meer. Met ons stuk grond in Slovenië, waar we regelmatig zijn en kamperen, en mijn werk binnen defensie waar ik af en toe moet bivakkeren, is buiten slapen bijna net zo gewoon geworden als binnen slapen.

Zelfzorg

Ik start mijn dag door goed voor mezelf te zorgen in de vorm van eiwitpoeder die ik door mijn havermout meng, een limonade voor onderweg klaarmaak van de elektrolyten en mijn voornemen om straks kaas en tomaten te halen voor het avondeten. Daar heb ik nu al zin in. Er zijn wel een hoop dingen veranderd ten opzichte van vorig jaar. In hoe ik met mezelf omga en een stuk aardiger voor mezelf ben. Het grootste verschil is dat ik nu veel meer vanuit vertrouwen loop. Ik heb veel meer het gevoel van nou, het komt wel goed. Linksom of rechtsom. Dat geeft me rust en opluchting. Die enorme haast die ik vorig jaar had, heb ik nu echt totaal niet. Ik ben nu juist heel erg voorzichtig, omdat ik weet dat ik niet zo super goed getraind ben. Niet zoals vorig jaar, hoewel mijn rug bijvoorbeeld weer sterker voelt en ik daar minder last van heb dan vorig jaar. Maar mijn benen mogen echt nog wat sterker worden.

In het rood

Vorig jaar heb ik gewoon zo vaak in het rood gelopen. Ik heb toen veel dorst gehad, kreeg te weinig voedingsstoffen en mineralen binnen. Dit keer zorg ik beter voor mezelf. Zo neem ik trouw mijn magnesium in zodat ik goed slaap en voor een goed herstel van mijn spieren zorg. Ook probeer ik goed te kijken naar eiwitrijke en vitaminerijke verse producten als het mogelijk is. Dat is nog best wel een klus af en toe. Waar ik vorig jaar de eerste anderhalf, misschien zelfs twee weken, bijna geen trek had en echt meer functioneel moest eten, heb ik nu al echt vanaf dag één veel trek, dus dat is ook wel anders. Ik luister nu veel meer naar mijn lichaam en pauzeer wat regelmatiger, drink en snack even wat en ga dan weer door.

Vertrek uit Huescar

Als alles weer in mijn tas zit en ik de ruimte achterlaat zoals ik hem aantrof, loop ik de trappen af naar de straten van Huescar. Ik ontwaar niet echt een centrum in dit dorp, en voel me een beetje opgesloten in de smalle, hoge straten waarin je zo kunt verdwalen. Mijn horloge laat met wat piepjes weten welke kant ik op moet om weer op de route te komen, en braaf volg ik deze aanwijzingen op, waardoor ik uiteindelijk het stadje uitloop en een laan oploop die kilometers lang wordt geflankeerd door oude cipressen. In eerste instantie staan er nog wat huizen langs de laan, en begroet ik de dorpsbewoners die een vroege wandeling maken of de hond uitlaten. Na een tijdje laat ik de laatste huizen achter me, en loop ik in de stilte van de natuur.

Laatste etappe van Andalusië

Vandaag loop ik de laatste etappe van het wandelgidsje naar Pueblo de Don Fadric, ongeveer 30 kilometer verderop. Ik ga proberen voorbij pueblo de don fadrique te lopen en dan de eerste de beste mogelijkheid om te kamperen te zoeken. In dat dorpje is mijn route afgelopen van de koers die ik al meer dan 800km volg, sinds mijn start in Gibraltar. Daarna gebruik ik andere routes als navigatie om de gr7/E4/E7 te volgen.

Zoals gebruikelijk kom ik niemand tegen onderweg, dus mijn gedachten gaan met me aan de haal. De laan gaat alsmaar rechtdoor, eindeloos, en al snel kom ik in een flow, met de cadans van mijn voetstappen, ademhaling en de kleine geluidjes die mijn tas op mijn rug maakt. Een eekhoorntje steekt de weg over, en klimt in de boom, waarin ik wat vogels hoor kwetteren.

Dronken van de geuren

Ik blijf voor mijn gevoel nu steeds net achter de regenbui aan, over nat asfalt. In de koelte van de vochtige lucht lijkt het alsof de geuren van de pijnbomen en andere naaldbomen extra worden versterkt. Het maakt de lucht zwaar van een heerlijke, kruidige geur en maakt me dronken van genot. Ik kijk over de vlakke velden naar rechts in de richting van een lage bergkam, waar dikke wolken tegen de flanken aan schurken. Het is een prachtig gezicht om de regen te zien vallen, en tegelijkertijd te zien verdampen in nevelwolken waar de zon hier en daar door de wolken weet heen te breken, en haar warmte laat voelen.

Eindeloze laan

Hoewel ik op een asfaltweg loop, is er geen verkeer. De weg, met zijn gebarsten en hobbelige asfalt, leidt helemaal de bergen in, naar de enkele finca of boerderij die daar nog ligt. Dit gebied is vrij uitgestorven, en vormt geen doorgaande route. Na kilometers rechtdoor stoppen de cipressen abrupt, en loop ik het licht en de openheid in. Het asfalt gaat over in het stof en grind van de heuvels voor me, dat een pad vormt en me meeneemt langs de slingerende, drooggevallen rivier. Ik spot eindeloos veel mooie kampeerplekjes, maar voorlopig ligt de dag nog voor me. Genietend van de zoete geur die de ruisende wind in de pijnbomen meeneemt, hoor ik even later toch het klaterende geluid van de rivier. Hier stroomt hij nog wel.

Moeite om te pauzeren

Ik zie de sappige, groene oevers langs dit beekje. Een uitzonderlijk vruchtbaar stuk land in een verder droog en desolaat landschap. Ik fantaseer over hoe lekker het zou zijn om in het gras te gaan liggen en te genieten van de omgeving, maar mijn lichaam loopt door. Vorig jaar heb ik dit ook vaak gemerkt: het is in de praktijk toch vaak lastig om mezelf een pauze te gunnen. Zeker in deze eerste dagen heb ik blijkbaar toch moeite om die rust te ervaren en te nemen. Er is een soort haast of gedrevenheid die me voortjaagt. Zou het anders zijn als ik nóg langer weg zou zijn? Zoals een thruhiker, die maanden onderweg is? Ook dat idee blijft lonken. Maar maanden weg van mijn gezin, dat heb ik er nu niet voor over. Misschien ooit.

Vandaag loop ik meer hoogtemeters dan de afgelopen dagen. Het is vooralsnog een prima opbouw voor mijn lijf. Mijn rechterbeen hapert soms een beetje. Waarschijnlijk moeten die spieren aan de zijkant van mijn benen, rondom mijn knieën nog wat sterker worden. Het pad meandert langzaam omhoog, de heuvels in die langzaam transformeren in bergen.

Teruglopen is geen optie

Het weer blijft wisselvallig: soms miezert het en heb ik verkleumde handen, dan weer breekt de zon door en smelt ik in mijn kleding. Net als ik een plek heb gekozen om te lunchen, begint het weer te regenen. Ik twijfel: zal ik teruglopen naar die leegstaande gebouwen waar ik net langs liep om in te schuilen? Maar ik vind dat toch een beetje spannend en naargeestig, vooral in mijn eentje. En ik heb een hekel aan teruglopen, dat zijn ongewenste kilometers. Dus hijs ik mijn spullen weer op mijn rug en loop ik door. Ik heb gelezen dat er een picknicktafel langs de route moet zijn, vlakbij een water reservoir, en ik ben daar nog niet langs gelopen. Het kan nu toch niet meer ver weg zijn?

Unesco opgravingen

De weg kronkelt omhoog via een breed grindpad en voert me steeds dieper een kloof in. Ik passeer een archeologische opgravingsplek met Unesco status, die enkel vanachter het hek te bezichtigen is. De plek is niet toegankelijk voor publiek. Hier zijn megalieten en eeuwenoude rotstekeningen gevonden van een vroege beschaving. Best een bevreemdend idee dat zo’n bijzondere plek hier in the middle of nowhere ligt, en dat dit blijkbaar ook niet interessant genoeg wordt gevonden om er een publieke trekpleister van te maken. door de hekken heen kan ik niks zien, helaas.

Hikersvoedsel

Ik ploeter verder omhoog, en dan ineens valt mijn oog op een vijvertje: het waterreservoir! Er stroomt drinkwater uit de bron en even verderop tref ik een paar betonnen picknicktafels aan op een beschut plekje. Ik dank stilletjes de regen, die mij aanspoorde nog even door te lopen zodat ik bij dit mooie pauzeplekje kwam. Als ik eenmaal stil zit, koel ik al snel af. Ik bevind me op zo’n 1200 meter hoogte, en het weer blijft fris. Uit mijn tas trek ik mijn trui, en genietend van de zachte, warme fleece. Ook diep ik een blikje tonijn met groenten uit mijn tas op, waar ik extra van geniet. Dit soort producten smaken echt fantastisch op de trail. Vervolgens smeer ik 3 wraps met jam voor de nodige brandstof. Wraps zijn ultiem hikersvoer: relatief licht, lang houdbaar, weinig volume en vooral veel calorieën. Ik eet ze vooral om die reden, niet omdat ik ze nou zo lekker vind.

Uitzicht op Pueblo de Don Fadrique

Ik heb zin om op de grond te gaan liggen, mijn rug even rust te gunnen, maar voor ik er erg in heb loop ik alweer verder, en klim door tot zo’n 1500m hoogte, voor ik eindelijk de top bereik en uitzicht krijg op de vallei van Pueblo de Don Fadrique, waar het pad voor me slingerend naartoe afdaalt. Deze omgeving bestaat uit lage heuvels, vol met amandelbomen. Dwars door de vallei naar het dorpje toe ligt een nieuw aangelegde weg, als een kaarsrechte grijze streep door de omgeving. In het dorp zie ik ook rechte straten met dito huizen. Pas als ik dichterbij ben en het centrum in loop, ervaar ik meer sfeer, hoewel alles dicht is op dit tijdstip.

Gisteren liep ik door een schapenboerderij, waar de dieren zo oorverdovend hard blaatten, dat het me naar de keel greep. Ik voelde mijn hart tekeergaan in mijn borst. Het was alsof de arme dieren in de stress zaten of in nood verkeerden, en me wanhopig om hulp smeekten. De erbarmelijke omstandigheden waarin ik de beesten aantrof; besmeurd met modder, nergens een schoon, droog stuk grond te zien, met veel te veel op een kluitje gezet, maakten die gedachten nog aannemelijker.

Einde van Andalusië

In Pueblo de Don Fadrique bereik ik een mijlpaal: het einde van mijn routeboekje voor Andalusië. Hierna gaat mijn route verder door Murcia, de tweede provincie waar mijn tocht doorheen gaat. In Pueblo de Don Fadrique vind ik een barretje, waar ik bij mijn biertje een bordje chips met een soort vleessalade als tapas krijg. Vrij snel daarna sluit de bar, en zegt de eigenaar me dat ik gerust mag blijven zitten. Ik kan mijn dagboek bijwerken op een verder uitgestorven terras in een net zo uitgestorven dorp. Waarschijnlijk hebben de mensen siësta. Het maakt niet uit. Hierna hoef ik enkel nog een kampeerplek te vinden en zit de dag er op voor mij.

Kampeerplek

Als ik weer verder loop, wordt het land steeds vlakker, en is er weinig begroeiing. Ik loop als het ware tussen twee grote doorgaande wegen in, waar enkel olijf- en amandelboomgaarden zijn. Er is de komende kilometers geen zicht op een beschutte kampeerplek. Omdat het al laat begint te worden, kies ik bij gebrek aan beter maar een veld waar ik in een vlak stukje berm mijn tentje kan opzetten. Het is verre van ideaal, maar er is weinig zicht op iets beters komende tijd. Ik jaag nog twee honden weg die me venijnig blaffend en grommend achterna komen als ik langs de velden loop. Dit trucje ken ik van vorig jaar, en ik merk dat het me sneller lukt mijn agressieve, grote ego op te roepen en de honden op afstand te houden. Ik zie ze daarna gelukkig niet meer terug.  

Het bericht Spanje gr7 dag 3 / 32 Huescar – Pueblo de Don Fadrique verscheen eerst op Struin Stories.