Onderstaande is geschreven rond de zomer van 2023, voordat ik vertrok naar Spanje.

De reden waarom ik in mijn eentje 7000 km wil gaan hiken door Europa, is niet alleen omdat ik van wandelen houd. Er speelt meer mee. Sinds een paar jaar ben ik me op spiritueel vlak en op persoonlijk vlak steeds verder gaan ontwikkelen. Ik ben mezelf op een heel andere manier gaan leren kennen en ontdekken en ook mijn wereldbeeld is daardoor verandert. Toen de grote C in 2020 in ons leven kwam en alles op z’n kop zette, zette dat ook mijn eigen ontwikkeling in een stroomversnelling. Ik las alles wat los en vast zat, volgde diverse cursussen probeerde verschillende technieken uit, leerde Reiki, luisterde eindeloos veel podcast en ging in gesprek met uiteenlopende mensen die elk op hun eigen manier hun visie op spirituele thema’s, maatschappelijke kwesties en filosofische vragen deelden. Ik probeerde wat apps uit om meditaties of bodyscans mee te doen, en besloot dit uiteindelijk serieuzer aan te pakken door me op te geven bij een meditatiecursus.

Mediteren

Deze laatste beslissing zorgde voor een nieuwe stroomversnelling in m’n ontwikkeling, die ik verder verdiepte met een retraite van 4 dagen in een klooster en een vipassana 10-daagse. Inmiddels is dagelijks mediteren een gewoonte. Door mijn onregelmatige weken is het soms puzzelen om momenten op de dag te vinden om te mediteren, maar dat lukt steeds beter. Sinds een jaar ben ik in opleiding tot zenleraar en volg ik daarbij ook zen-coaching om meer zicht te krijgen op mijn blinde vlekken, en m’n bewustzijn verder te vergroten.

Leren door te doen en te ervaren

Ik leer het beste door te ervaren in de praktijk. Of beter gezegd: pas in het dagelijks leven doe ik echte inzichten op, en blijft het niet slechts bij een theorie uit een boekje. Als ik met m’n neus op de feiten word gedrukt in het moment suprême kan ik namelijk niet meer ontsnappen aan de feiten en moet ik de werkelijkheid wel onder ogen zien. Zo leer ik ook binnen defensie, een leeromgeving voor mij waar ik meer dan eens ‘nat’ ga, omdat het om praktijkvaardigheden gaat, en ik me dan niet meer kan redden met mooie praatjes. Voor mij een ideale, en soms harde, confronterende leerschool. Ik kan immers niet beweren dat ik raak heb geschoten als de schietschijf anders laat zien. Mijn zenweg is vergelijkbaar. Ook hier gaat het vooral om doen, voelen, ervaren. En vanuit die ervaringen pas je eigen conclusies te trekken.

Angsten opzoeken

Om die reden wil ik op mijn tocht mijn angsten ook opzoeken, zoals het alleen zijn en het donker. Ook het idee dat ik niet voor mezelf kan zorgen, niet op eigen benen kan staan wil ik tackelen. Tijdens de vippasana heb ik me ontzettend eenzaam gevoeld, wat me erg heeft afgeschrikt om voor langere tijd alleen te zijn. Ik wil hier weer een positieve ervaring in op doen, door dit op te zoeken. Het donker is denk ik een natuurlijke angst en ik heb niet de illusie dat die helemaal zal verdwijnen. Hij is deels terecht en functioneel, maar voor een ander deel irrationeel, en ik hoop daarin de ervaring op te doen dat het wel meevalt, dat ik prima alleen kan zijn en voor mezelf kan zorgen. Het geeft me ook wel een veilig idee dat ik in landen loop waar het toch relatief bekend en veilig is, waar je regelmatig in de bewoonde wereld komt of dat die in ieder geval in de buurt is.

Vrijheid als belangrijkste waarde

In de zencoaching kwam de wens om te wandelen ook naar voren en onderzochten we belangrijke waardes voor mij. Misschien wel de allerbelangrijkste voor mij is vrijheid. Ik kreeg de opdracht om in m’n meditaties de vraag (Koan) aan mezelf te stellen: ‘wat betekent vrijheid voor mij?’ en vervolgens alle antwoorden op te schrijven om daarna weer door te strepen. Dit moest ik keer op keer doen. Er vielen meteen allerlei dingen op voor mezelf: ik kan eindeloos veel antwoorden bedenken, of eigenlijk niet bedenken, ze kwamen gewoon omhoog tijdens het mediteren. Zo had ik allerlei verrassende antwoorden en associaties waar ik zelf nooit rationeel op zou komen. Vervolgens moest ik ze doorstrepen, wat direct weerstand opriep bij me: ‘waarom moet ik ze doorstrepen, het zijn allemaal goede antwoorden!’. Ze zijn allemaal waar, voor m’n gevoel.

Van meer naar minder

Toen ik tijdens de meditatie avond in de dokusan (een 1 op 1 moment met de zenleraar) vervolgens mijn waslijst opsomde die ik tot nu toe had, kreeg ik een vervolgopdracht: ik mocht volgende week maar één ding noemen in de dokusan. Wederom voelde ik weerstand, maar dit keer viel het kwartje bij me: ik wil teveel tegelijk! Ik heb weer mijn energie over 1000 dingen tegelijk verdeeld, waardoor ik de focus en aandacht verlies die ik juist zo graag wil verkrijgen.

Contact minimaliseren

We bespraken ook nog een ander belangrijk onderdeel van de reis: het contact met het thuisfront. Als ik mezelf beter wilde leren kennen, en écht wilde ervaren hoe het is om op mezelf te zijn aangewezen, is het dan wel verstandig om het contact met thuis zo intensief te hebben en houden tijdens de tocht? Het zou immers kunnen afleiden van mijn ervaring. En, vroeg mijn leraar: met welke intentie wil jij eigenlijk dat contact? Ik werd er in eerste instantie nogal boos over. ‘Waarom? Nogal wiedes toch, het is mijn gezin! Ik ben hun moeder, ik moet er voor hen zijn, het is al genoeg dat ik 4 weken weg ben’. Mijn leraar doorbrak mijn relaas echter: als jij vanuit een schuldgevoel contact zoekt, dan is dat geen zuivere intentie. Laat het initiatief bij hen, zodat je echt beschikbaar bent, en niet om je eigen schuldgevoel toe te dekken. Het was de spijker op zijn kop. Het koste vervolgens nog wel de nodige tranen bij mij en ook wat slikken bij Steef toen ik voorstelde om het contact te minimaliseren naar contactmomenten in de avonduren, rond het avondeten, en alleen op hun initiatief. Ik zou overdag mijn internet uit zetten en alleen voor ‘nood’ bereikbaar zijn.

Mezelf beter leren kennen

Het mediteren en de spirituele verdieping helpen me mezelf steeds beter te leren kennen. Ik leer het beste in de praktijk. M’n plan is daarom om dit voort te zetten tijdens het hiken. Tweemaal daags 20 minuten mediteren. Door met koans (gevoelsmatig onoplosbare vragen) te mediteren, hoop ik tijdens m’n reis ook verdere verdieping te vinden. Ik wil tijd inruimen om te schrijven over mijn ervaringen met het wandelen, de avonturen binnen en buiten.

Doelen en intenties

Veel mensen die een thru-hike of langeafstand pad gaan lopen, zetten bepaalde intenties voorafgaande aan hun start. Dit zette me aan het denken: wat wil ik eigenlijk? Wat zijn mijn doelen en intenties met deze lange tocht?

• Ik wil mezelf op een andere manier leren kennen, door alleen te reizen.
• Ik wil leren dat ik mezelf weet te redden en op mezelf kan vertrouwen “in het wild”.
• Ik wil meer terug naar de natuur, naar de oorsprong, back to basic, weg van alle indrukken en prikkels, terug naar the simple life en hoe het voor mijn gevoel hoort te zijn.
• Hierin wil ik ook leren wat ik hiervan meer of vaker in ons leven wil ervaren en ideeën opdoen hoe we deze manier van leven als gezin meer kunnen ervaren.
• Ik wil angsten overwinnen en ervaren dat ik meer aankan en aandurf dan ik dacht.
• Ik wil mijn fysieke grenzen oprekken en opzoeken.
• Ik wil op spiritueel en creatief gebied groeien; meer tijd hebben en nemen om te mediteren en te schrijven.
• Ik wil helder krijgen hoe ik dingen op werkgebied ga aanpakken, wat daarin nodig is, etc.

Dit zijn wel voldoende intenties. Ik hoor mijn meditatieleraar op de achtergrond al mopperen dat ik weer veel te veel tegelijk wil. Maar dat loopt wel los, om in de woordspelingen te blijven, ik heb immers de tijd en het hoeft ook niet allemaal in de eerste etappe te lukken.

Het bericht Solotocht door Spanje: hoe het begon verscheen eerst op Struin Stories.

Het is bijna een jaar geleden dat ik begon met een lang gekoesterde wens: een megalange trektocht te voet maken door Europa. In mijn eentje. De hele dag lopen door de natuur, genieten van van omgeving en nieuwe plekken ontdekken. Fysiek bezig zijn, lekker buiten, op de plek waar ik mij het meest op mijn plek voel. Ik vertrok eind september naar Gibraltar, en liep een maand lang over de GR7 door Andalusië heen. Op mijn rug droeg ik alles wat ik nodig had om zoveel mogelijk zelfvoorzienend over het pad te hiken. Het was een bizar avontuur. Leerzaam, eenzaam, spartaans ook soms. Het bracht me alles en meer waar ik om had gevraagd en op had gehoopt. Het bracht me ook heel veel wat ik niet had kunnen voorzien, en zeker niet had gehoopt. Maar het was een fantastische, rijke ervaring.

Tijd om te verwerken

Ik heb er niet meer over geschreven in mijn blog. Tijdens mijn tocht probeerde ik zoveel mogelijk onderweg te schrijven. Het waren vaak rauwe, pure notities die over die ervaring in het moment gingen. Ik had stiekem de wens er een boek over te schrijven. Misschien komt dat ooit. In ieder geval hield ik de schrijfsels bij me, schreef er later nog meer bij, en las ze veelvuldig terug. Het was een manier om de intense ervaringen ook te verwerken, weer opnieuw te beleven en ook te doorvoelen. Want jemig, wat was het soms intens! Elke dag voelde als een week, ik maakte gevoelsmatig zoveel mee. Ik had tijd nodig om dat wat ik had ervaren ook te integreren in mijn dagelijks leven. Om het een plek te geven en toe te kunnen passen.

Voor het eerst…

Het was de eerste keer voor mij dat ik alleen vloog, alleen naar het buitenland ging, alleen voor zo’n lange tijd bij mijn gezin weg was, dat ik alleen ging wildkamperen. In alle opzichten deed ik zoveel dingen voor het eerst, en ik vond het doodeng, te gek, zo versterkend, fenomenaal, krankzinnig en met tijd en wijlen verschrikkelijk. Ik heb mezelf zien groeien in verschillende opzichten. Mijn lijf werd sterker, ik ontwikkelde veerkracht, oefende een vreemde taal en verdiepte mijn spirituele ontwikkeling. Ik leerde op mijzelf vertrouwen, omdat ik geen andere keuze had. Keer op keer werd ik op mezelf teruggeworpen en kon ik niet anders dan de kracht en moed uit mezelf putten om door te gaan, een oplossing te bedenken, te dealen met alle emoties, pijntjes of discomfort wat er was.

Alleen met de ervaring

Maar ook de positieve ervaringen. Soms miste ik het, dat ik het niet samen met iemand kon delen. Maar op de een of andere manier was het ook iets heel bijzonders en intiems om die momenten helemaal voor mezelf te hebben. Ik dronk de ervaring op, viel ermee samen. Er waren geen woorden nodig, geen uitleg, want er was een instant begrijpen, een ervaren op een veel dieper niveau. Het kon me tot tranen roeren om daar dan te zijn, zittend op een schitterende plek, eindeloze vergezichten in de warme mediterraans kleuren, terwijl er niemand anders was. Het waren sublieme momenten.

Levenslessen

Er waren momenten dat ik leek te kunnen vliegen. Op goede dagen voelde mijn rugzak als een dagrugzakje, en mijn benen op die van een gems. Tredzeker, snoeihard van de spieren die zich in rap tempo aanpasten aan mijn dagelijkse hikes. Maar er waren ook momenten dat ik veel te veel van mezelf vroeg, en rillend met symptomen van oververmoeidheid en zonnesteek in mijn bed lag. In al die ervaringen lagen lessen opgesloten. Ik heb er zeker van geleerd, en ben van plan het aankomende keer dan ook anders te doen. Maar ook dan zal ik weer mijn portie krijgen, weer nieuwe lessen leren. Dat is inherent aan het leven zelf, uiteindelijk.

Meelezen over de avonturen

Binnenkort ga ik voor deel 2. Ik vlieg wederom met een open ticket naar Spanje, en reis af naar het eindpunt van mijn vorige trip, en daarmee het beginpunt van mijn aankomende langdurige hike: Cullar de Baza. Een onbeduidend slaperig dorpje in Andalusië. Omdat veel mensen mij volgen en ook graag meelezen over de avonturen, heb ik besloten met terugwerkende kracht mijn avonturen van mijn eerste etappe hier te delen de komende weken. Zo krijg je een idee van het pad en mijn ervaringen.

Openstaan voor ontmoetingen

Over de tweede etappe zeg ik met opzet maar weinig. De vorige keer heb ik mezelf in de vingers gesneden om hier teveel uitspraken over te doen, waarmee ik mezelf onbewust allerlei verwachtingen en impliciete doelen oplegde. Dat wil ik voorkomen. Wel heb ik mijn intenties voor deze tocht scherp: ik wil vooral openstaan voor ontmoetingen en verwelkomen wat er op mijn pad komt. Letterlijk en figuurlijk. Om die reden sta ik er ook open voor als mensen een tijdje willen aanhaken tijdens mijn tocht.

Het bericht Deel 2 van mijn solotocht door Europa verscheen eerst op Struin Stories.