Het is nu 10.14u en ik ga zo naar de bushalte. Ik mag de bus niet missen, want ik moet hierna nog een trein hebben naar Valencia. Dit soort momenten maken me altijd zenuwachtig, ook al komt het altijd wel goed. Het is zo bijzonder, dat ik nu tijdens het reizen ineens veel meer ontmoetingen heb. Op het treinstation snapte ik weinig van de kaartjesautomaat, waar ik mijn telefoonnummer moet opgeven om het ticket te kunnen betalen, maar dit lukt niet. Ik kijk zoekend voor hulp om me heen en zie een jonge jongen, die ik om hulp vraag. Hij blijkt een Franse student te zijn die tijdelijk in Spanje is voor een studieproject. Hij heeft hetzelfde kaartje nodig, maar loopt tegen hetzelfde probleem aan. We besluiten het erop te gokken en te proberen in de trein een kaartje te kopen bij een conducteur. De trein heeft vertraging, dus staan we nog een tijd met elkaar te kletsen. Hij studeert geschiedenis, meer specifiek de 19^e -eeuwse Spaanse geschiedenis waar hij de afgelopen weken onderzoek naar deed hier in Spanje. Maar nu is het voor hem ook tijd om huiswaarts te gaan.

Vertraagde trein

Net als ik vind hij het reizen met OV spannend. Alleen vandaag al heeft hij ruim 2 uur op een bus gewacht die niet op kwam dagen en ook zijn heenreis verliep slecht. Het is dus geen vanzelfsprekendheid dat mijn reis tot nu toe voorspoedig verloopt. Terwijl we wachten, vertel ik over onze plannen in Slovenië, waarop hij beaamt dat mensen tegenwoordig steeds meer behoefte hebben aan plekken van rust. Retraites zijn niet voor niets zo populair nu, volgens hem. Intussen rolt de trein met vertraging het station binnen en nemen we afscheid van elkaar. Ik zoek een plekje tussen de massa mensen en zoek de conducteur om uit te leggen dat een kaartje kopen niet ging. Van zijn antwoord begrijp ik weinig, maar ik maak eruit op dat het wel goed komt: ‘tranquilo’, verzekert hij me met een grote glimlach. Uiteindelijk heb ik niks betaald en stap ik uit in Valencia, waar nu geen bergen maar betonnen gebouwen hoog boven me uit torenen.

In de grote stad

Ik laat me meevoeren door de stroom mensen en kom uit op een plein, waar ik een bankje vind om mijn spullen te herorganiseren en wat te eten. De jongen naast me heeft een bakje verse paella, en een zachte blik waarmee hij me nieuwsgierig gadeslaat. Een poel van kalmte midden in de drukte van deze hectische, moderne stad. Naast me en bij mijn voeten liggen inmiddels kledingstukken, tasjes en etenswaren verspreid, als een voorbijganger me ineens vraagt of ik een foto wil maken van hem. ‘Eh… ja, momentje…’ Ik kijk wat vertwijfelt naar mijn tas en spullen die nu half open liggen bij de bank. De drukte en veelheid van de grote stad overweldigen me bijna. Zodra ik opsta om foto’s van de man te maken, neemt een oude man pontificaal plaats op mijn plek, pal naast mijn spullen.

Is dit een valstrik?

Ik probeer mijn aandacht te verdelen tussen het maken van de foto’s en het in de gaten houden van mijn spullen, en geef de telefoon daarna terug aan de man. Hij is echter niet tevreden over mijn resultaten, en wijst me directief waar ik moet gaan staan om de beste #instafamous likes te scoren. Ik zucht en zet tegen mijn zin in een paar stappen bij mijn spullen vandaan. Is dit een grap, een valstrik? Hoort die oude man misschien bij de man van de foto en zijn ze van plan me te beroven? Ik ben nog geen 10 minuten in de grote stad en ik ben alweer helemaal terug gezogen in de hectiek van deze wereld. Uiteindelijk is mijn veeleisende tiktokker tevreden over mijn herkansing, en wurm ik daarna mijn billen stoïcijns naast die van de oude man. Misschien wordt de boodschap zo wel duidelijk. Ik ga verder waar ik gebleven ben, en prop wat spullen mijn tas in en beleg een broodje met zweterige restjes salami. De oude man heeft de hint eindelijk begrepen, en houdt het voor gezien, waarna ik opgelucht ademhaal.

Paella

“Where are you from?” vraagt de paella jongen terwijl hij me met heldere, kalme ogen opneemt. Ik voel me direct een stuk beter. Zijn aanwezigheid stelt me op de een of andere manier op mijn gemak. We eten samen onze lunch, terwijl hij vertelt dat hij uit Zweden komt, maar in Madrid woont en werkt als projectmanager. In tegenstelling tot mij, komt hij naar Valencia om de grote stad te ontvluchten. Ik verslik me bijna als hij dat zegt: “is dit dan geen grote stad?”. Valencia is een stuk kleiner, verzekert hij me. “En je moet echt eens de paella proberen! Dit is de stad van de rijst, en de paella is hemels”. Ik neem me voor die volgend jaar te gaan proeven, als ik hier weer terug kom. We spreken over onze thuislanden, de verschillen met Spanje, over hiken en ons werk. Het voelt vertrouwd en geruststellend. De Zweedse jongen likt zijn vingers af, gooit het papieren bakje in de prullenbak en zwaait me gedag. Ineens ben ik alleen op het bankje, alleen in deze grote stad. Het voelt teveel om nu de toerist uit te hangen na al die weken. Misschien volgend jaar.

Begin

De gejaagdheid van de zakenmensen hier vormt een groot contrast met het trage ritme van het wandelen. Wat ongelooflijk dat het erop zit. Vanavond vlieg ik naar huis. Ik kijk er naar uit om weer compleet te zijn met mijn gezin, om er te zijn voor Steef en zijn werk. Ik heb geen antwoord op de vragen rondom mijn werk, behalve één: begin, en vertrouw op wat je wilt doen. De rest zal volgen. Ik denk er dus nog maar niet teveel over na, het pad zal zich vanzelf wel ontvouwen, zoals het hier ook gedaan heeft.

Het bericht Spanje gr7 dag 28 / 57 Montanejos – Valencia – Huis (terugreis) verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn wekker gaat al vroeg. Ik geniet van koffie en havermout die ik eindelijk weer eens met echte melk kan maken, in plaats van de poedermelk. De kleine gelukjes van een hiker. Het is nog donker als ik alweer mijn weg vervolg, en de berg terug oploop naar de plek waar ik hem gisteren verliet. Ondertussen luister ik afleveringen van ‘een cursus in wonderen’, waar ik aandachtspunten voor mezelf in herken in navolging op de inzichten die ik afgelopen weken heb opgedaan. ‘Eén stap tegelijk’ en ‘richt je op het einddoel, laat het tussenliggende los’, zijn twee van die wijsheden. Wat me ook treft is dat ‘gaven’ worden vertaald als ‘dat wat je te geven hebt’, en dat ‘dat wat je te geven hebt’ gaat over wat jij anderen kunt leren. Practise what you preach.

Laat het ‘hoe’ los

En dat is mooi, omdat ik inderdaad steeds meer bezig ben om met groepen te werken, cursussen te geven en weekprogramma’s te organiseren in Slovenië. Toeval? Daar geloof ik niet in. Blijkbaar is de tijd rijp om anderen ook iets te kunnen leren. ‘Vertrouw erop dat je datgene zult krijgen dat nodig is om datgene te kunnen doen dat je het liefste doet’. Dit is ook weer het loslaten van het hoe, het vertrouwen op het pad, dat vanzelf wel zal ontvouwen. En ook een reminder aan mezelf om me niet teveel zorgen te maken over geld. Die zorgen werken waarschijnlijk alleen maar negatief. Het luisteren naar deze afleveringen geeft me rust, geruststelling en hernieuwde hoop. Het leidt me af van de eerste, saaie kilometers waar ik in regenkleding door een groene tunnel loop, zonder uitzicht op de omgeving.

Lopen langs de afgrond

De regen is sinds gisteravond niet meer gestopt, en inmiddels is er een dik pak wolken die elk uitzicht verder ontneemt. Uiteindelijk kom ik bij een splitsing met de opties voor Benageber en Chelva. Hier besluit ik Benageber over te slaan, en direct naar Chelva te lopen. Daarop volgt een steile, spannende afdaling vlak tegen een steile rotswand aan. Het pad is amper 50cm breed en stopt abrupt in een steile afgrond. Ver weg in de diepte onder me hoor ik wel een rivier bulderen, maar ik zit te hoog om er iets van te kunnen zien. Een paar keer glijdt mijn voet weg in het kleine gruis richting de afgrond, en mijn adrenaline giert door mijn aderen.

Tomb Raider

Een aantal stukken op het pad zijn sterk begroeid, en ik voel me alsof ik me ineens in een scene van Indiana Jones of Tomb Raider begeef. Kruipend schuifel ik onder de hangplanten, klimplanten en braamstruiken door, en even vrees ik een herhaling van vorig jaar. Gelukkig blijft de sterke begroeiing bij dit ene stuk en kom ik zonder kleerscheuren beneden bij de rivier, die ik met een ogenschijnlijk gammele hangbrug moet oversteken. Een aantal planken ontbreken, en enkele planken veren angstwekkend ver door als ik mijn gewicht erop plaats. Aan de andere kant van de brug, die direct het laagste punt van de route markeert, besluit ik te pauzeren om ook weer even tot rust te komen. Met wraps en tonijn. De wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik heb nu eenmaal niets anders, mijn tas is alweer bijna leeggegeten.

Wondertonijn

Misschien is het wondertonijn, misschien iets anders, maar na de pauze ga ik tegen alle verwachting in als een malle omhoog. Op sommige momenten voelt het alsof ik bergen kan verzetten. Voetje voor voetje, gestaag ga ik door. Eenmaal boven ben ik nat van het zweet maar ook trots: ik heb het wéér geflikt! Weer een berg bedwongen. De zoveelste berg, de zoveelste hoogtemeters. Vanaf nu zal de route langzaam dalen, op een fijne, begaanbare manier. Ik geniet van de omgeving die steeds verandert. Dit gebied is weer zó anders dan toen ik in de vorige wildernis liep; dat was veel eentoniger. Nu is het gebied ruiger, afwisselender. Het pad neemt me mee met een grote bocht richting Chelva, waar ik de laatste meters weer omhoog het stadje in klim. Als ik zicht krijg op het dorp, ziet het er weer akelig uitgestorven uit. Slechts een paar barretjes zijn open, waaronder degene waar ik nu zit. Er is maar één supermarkt en die opent pas om 18u, wat betekent dat ik mijn tijd moet doden tot die tijd.

Klappertanden van vermoeidheid

Ik snak naar een douche, en een mogelijkheid om mijn powerbanks en elektra op te laden, ze zijn bijna leeg. Maar accommodatie zit hier niet, hoewel ik op google nog een albergue buiten de stad heb gevonden. Hier heeft iemand vorige week nog een review geplaatst, dus ik hoop dat die open is. Ik reken mijn drankje af, en ga op de trap van de kerk zitten om me te warmen in de zon. Ik ril en moet mijn best doen niet te klappertanden. Ondanks mijn trui en de warme zon heb ik het koud. Mijn lichaam is moe, koud en hongerig. Ik kan de warme douchestralen al bijna voelen. En een zacht, comfortabel bed… Eindelijk gaat de supermarkt open, en ik haast me naar binnen, haal flink wat eten, inclusief een zak chips en pak wijn. Vervolgens stap ik stevig door naar de herberg die gelukkig op de route ligt. Ik wil zo snel mogelijk douchen, eten en slapen. Terwijl ik erheen loop doe ik schietgebedjes, ‘please, laat de herberg open zijn!’ prevel ik.

Knakmoment

Op mijn mailtje die ik ruim 2 uur eerder naar de herberg heb verstuurd, heb ik echter nog niks teruggehoord, een veeg teken. Ik loop de heuvel op en zie de herberg er stil en verlaten bij liggen. De luiken zijn dicht. Ik klim nog hoger en kom bij de ingang. De deur zit op slot. Fuck. Een knakmoment. Met bijna lege powerbanks en een zonnepaneel die niks doet zonder zon, begin ik hem aardig te knijpen. Steef belt me, en ik hoor Signe op de achtergrond. Het geluid van hun stemmen, dichtbij maar ook zo ver weg, laat me bijna breken. Ik wil niet huilen aan de telefoon. Er lopen hier mensen op straat en Signe gaat zich misschien zorgen maken. Ik ben gewoon emotioneel. Ik ben zo klaar met vandaag! Nu moet ik na ruim 30km alsnog verder lopen, voor weet ik veel hoe lang, op zoek naar een kampeerplek. Ik zie op tegen alles. Steef voelt mijn wanhoop en frustratie en probeert mee te denken, maar hij staat natuurlijk machteloos. Op de achtergrond hoor ik Signe opperen: ‘kun je geen bus nemen naar Valencia, en daar slapen?’. De slimmerik. Die is niet voor één gat te vangen.

Plekje zoeken

Er gaan hier echter maar weinig bussen: maar één per dag vaak. Nee, er zit niets anders op dan de schouders er weer onder zetten en doorlopen. Ik voel boosheid, en het is oneerlijk die op Steef te projecteren. Ik hing op voordat dit gebeurde en pepte mezelf op. Ik kan dit, ik heb dit vaker gedaan. Ik slik mijn zelfmedelijden weg en richt me op de route. Er zit maar een klein stukje vlak terrein voordat het gebied weer heuvelachtig wordt en de route omhoog gaat. Na een tijdje lopen zie ik een klein vlak stukje met wat bomen. Ik gok het erop. Het gebied is sterk begroeid met prikkelplanten, maar ik wist van de vorige etappe dat ik die weg kan schoppen. De rest van de begroeiing trap ik zoveel mogelijk plat en de taaie stengels snijdt ik los met mijn mes. Alle losse stenen, takken en dergelijke gooi ik weg. Als ik mijn tent neerleg, staat hij letterlijk klem tussen de struiken. Het past nét. De haringen kunnen daardoor niet eens in de grond, maar ik sta gelukkig beschut en slechts op 500m hoogte. Ook is het nog steeds bewolkt, dus het zal niet stevig gaan waaien verwacht ik.

Witte bonen met chips en wijn

Plakkend en stinkend vouw ik mezelf in de tent. Wat een opluchting dat ik nog redelijk snel een plek heb gevonden, en dat ik nu eindelijk klaar ben met vandaag. Gelukkig was ik zo slim om lief voor mezelf te zijn in de supermarkt en eten te kopen wat ik lekker vind. Als kind al was ik dol op witte bonen in tomatensaus, en nog steeds is dat een geliefd kostje. Aangevuld met chips en wijn voel ik me al snel een stuk beter. De kou is weg, het rillen is gestopt met nieuwe energie in mijn lichaam en de wetenschap dat ik nu kan ontspannen. Als ik eenmaal een plek heb gevonden en de tent staat, valt er een last van me af, ik hoef niks meer.

Zeven generaties

Ik app met mijn ma. Ze heeft door dat het wel alleen kan zijn, en ik ben blij met de aandacht vandaag. Met oma gaat het stabiel, maar ze is haar spark kwijt. Mijn lieve oma. Ik voel het verdriet voor mijn moeder en mijzelf. Ik heb het idee dat mijn moeder de laatste tijd zelf ook milder wordt, wat gunstig is voor onze relatie. Vandaag luisterde ik naar Jan Bommerez, die vertelde over traumaverwerking. Omdat trauma’s tot wel 7 generaties doorgegeven kunnen worden, is het aan ons om die verwerking op gang te brengen: zowel voor ons nageslacht als voor onze voorouders. Tijdens het luisteren herinnerde ik me ineens weer dat ik me als kind/tiener heb voorgenomen ‘bij mij stopt het’  (de generationele overdracht). En nu besef ik dat deze verwerking een actief proces is, en als ik bezig ben met mijn eigen spirituele ontwikkeling, ik tegelijkertijd ook een dienst bewijs aan mijn voorouders en eigen kinderen.

Uiteindelijk heb ik het prima naar mijn zin in mijn tentje. Ik voel me geliefd en trots dat ik heb doorgezet. En ook wat aangeschoten van de wijn. Die nacht slaap ik onrustig. Ik droom van alles, over het verkopen van ons huis, een hek op de weg en andere dingen die ik ben vergeten. Het begint te regenen, waardoor ik wakker word en mijn rugzak in de regenhoes stop. Daarna word ik nog een paar keer wakker, om te plassen, te drinken en magnesium in te nemen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 / 53 tussen Chera – Benageber – Chelva verscheen eerst op Struin Stories.

Het blijft de hele nacht zachtjes regenen, waardoor ik mijn spullen de volgende ochtend nat in moet pakken. De yoga sla ik om die reden over en al snel ben ik weer op weg, naar Chera dit keer. Vlak voordat ik dit dorp bereik, wandel ik opnieuw in een mooie omgeving, met doorkijkjes in verschillende valleien. Er is ook hier geïnvesteerd in het pad, dat goed af te lezen is aan de staat van het pad, maar ook in de aanleg van bruggetjes, trappetjes en vlonders om het pad speels en toegankelijk te maken. In Chera is gelukkig alles open, en strijk ik neer op een terras, waar ik mijn dagboek bijwerk en op een drankje wacht. Mijn dagboek is na een dik half uur intussen bijgewerkt, maar het drankje kwam nooit, de serveerster doet haar best om me in alle talen te negeren, dus verlaat ik het terras weer enigszins teleurgesteld. Wel vind ik een minisupermarkt en kan ik mijn schamele voorraad gelukkig weer fatsoenlijk aanvullen. Vanavond ga ik wederom wildkamperen, maar morgen hoop ik Benageber te bereiken.

De lessen van het pad

Ik ben nu dus in Chera, een compleet andere plek dan ik volgens mijn eigen planning zou zijn. Een les die ik hier gaandeweg ontdek is deze: steeds als ik van alles plan en allerlei zaken probeer te controleren, word ik door de omstandigheden gedwongen om de controle los te laten en me toe te vertrouwen aan het pad. Het leert me om mezelf toe te vertrouwen aan hoe mijn pad zich als vanzelf, stap voor stap, aan me ontvouwt. Wil ik teveel, kijk ik te ver vooruit of maak ik te grote stappen? Ik krijg steeds meer de indruk dat het de bedoeling is dat ik mijn stappen kleiner maak, en me niet teveel verlies in de vorm. In plaats daarvan lijkt vooral de inhoud belangrijk, en de kwaliteit van het huidige moment. Dit avontuur helpt me om mijn aandacht als vanzelf te richten op mijn intentie, mijn passie, op wat ik te doen heb. Ik leer hiermee om me niet teveel zorgen te maken over het hoe, en me niet teveel te verliezen in scenario’s op de langere termijn, maar erop te vertrouwen dat dat vanzelf wel duidelijk wordt. Dat is waar Steef me ook wel vaak aan herinnerd: blijf trouw aan jezelf.

Overtuigingen worden steeds duidelijker

Ik hoop dat ik de komende dagen meer duidelijk krijg wat ik dan precies kan doen om dit proces te ondersteunen. Tot die tijd oefen ik mezelf in een houding van dankbaarheid en ontvankelijkheid, zodat ik keer op keer weer opensta voor wat zich aandient. Hopelijk zet dat ook al iets in gang. Ik maak me nu bijvoorbeeld minder zorgen om geld. Hopelijk helpt de ontspanning ook om een en ander beter te laten stromen. Het is nog moeilijk voor me, omdat er sterke overtuigingen in me zitten op dit onderwerp: ‘je moet hard werken’, ‘pas als je ergens hard voor hebt gewerkt, kun je wat verdienen’ en ‘niks doen is zonde van je tijd, je moet je tijd nuttig besteden’. Ik zie nog niet wat er dan voor deze overtuigingen in de plaats moet komen.

Open einde

Grappig, want nu ik dit schrijf besef ik dat dat op mijn pad natuurlijk hetzelfde gaat. Daar zie ik ook niet wat er verderop komt. Ik zie slechts één markering, één fragment, één stap. Ik zie slechts wat er zich nu direct om mij heen bevindt, maar niet wat er achter de berg schuilt, wat er na de bocht komt of waar ik morgen zal slapen. Met elke stap krijg ik wat meer zicht op het pad en daarmee op mijn toekomst. ‘Begin, en het zal vanzelf duidelijk worden’, lijkt hier de boodschap. En soms is je bestemming niet je bestemming, maar kom je ineens heel ergens anders uit. Zoals nu, in Chera. Oftewel: ook al dénk ik dat ik een bepaald doel of een situatie nastreef, de werkelijkheid kan toch altijd anders uitpakken. Dat hoeft niet minder leuk of minder mooi te zijn, maar wel onverwacht. Er zijn tenslotte gewoon scenario’s in het leven die je je (nog) niet voor kunt stellen. Wie weet wat me te wachten staat. Het eindpunt open laten geeft daarmee ook rust en vrijheid tegelijk. Waarom zouden we het voor onszelf moeten dicht timmeren of vastzetten? We varen gewoon mee op de golven van het leven, waar we de keuze hebben hier en daar aan te leggen, zonder te weten waar de stroming ons uiteindelijk heen zal voeren.

Het roer om

Deze tocht fantaseer ik ook over iets totaal anders doen dan waarvoor ik ben opgeleid. Bijvoorbeeld om me volledig te wijden aan Steefs onderneming, of iets in de natuur te gaan doen, een praktisch beroep met buiten werken bijvoorbeeld. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad verborgen ligt. Ik had ook een droom, over Slovenië. Er was urgentie om zo snel mogelijk te bouwen aan een huis, een toevluchtsoord, en om het verdiende geld daarin in te investeren, want er stond iets te gebeuren. Iets waardoor we Slovenië nodig zouden hebben om op terug te vallen.

Nog een pauze

Nadat ik inkopen in Chera heb gedaan, heb ik maar weinig zin om verder te lopen. Mijn voeten zijn moe en pijnlijk. Maar het pad verrast me opnieuw, met een mooi plekje, een fonteintje en picknicktafels net buiten het stadje. Ik besluit mezelf nog een verlengde pauze te gunnen en te genieten van dit mooie plekje, weg van pottenkijkers van het dorp. Hoewel ik al yoghurt op heb uit de minimarkt, heb ik nog steeds trek. De eeuwige wraps met chocopasta komen weer uit mijn tas, en vullen in ieder geval mijn knorrende maag, terwijl ik luister naar het kalm stromende water van de fuente naast me. Zo zittend op deze rustige plek moet ik mezelf echt weer motiveren om in beweging te komen. Ik weet dat er een klim tot 1100m aankomt en daarna een gestage afdaling. Omdat het al eind oktober is, zie ik kamperen op hoogte niet meer zo zitten. Ik heb al een paar frisse nachten meegemaakt en slaap liever wat lager. Hopelijk hoef ik niet heel lang te zoeken naar een kampeerplek tijdens de afdaling. Zo gaan mijn gedachten, terwijl ik de wraps wegkauw. ’Stap voor stap’ herinner ik mezelf aan mijn voornemen, terwijl ik alles weer inpak en mijn tas dicht klik op mijn schouders en heupen.

Terugreis plannen

De klim gaat steil omhoog, en vergt direct al mijn aandacht en energie. Het gaat tergend traag en als ik eindelijk op hoogte ben, zie ik, zoals ik al vreesde, geen geschikte kampeerplek. Uren loop ik over de ruggen van deze bergen, zonder echt spectaculair uitzicht. Het zijn oude bergen, stomp en afgerond, met voornamelijk lage begroeiing. Na iedere afdaling volgt direct een nieuwe heuvel, tot mijn frustratie. Ik blijf maar boven de 1000m zitten. Eindelijk komt er een zijpad op de route, en ik besluit die te volgen, puur vanwege het feit dat die heuvelafwaarts gaat, ook al loop ik daarmee weg van de route. Ik kom bij een kale vallei, met enkele braak liggende akkers, ruïnes en wat grindpaden die niet echt ergens heen lijken te leiden. Ik zie in de verste verte geen sterveling of teken van leven. Vlakbij de ruïne vind ik een vlak stukje, aan de rand van de heuvel waar ik eerder bovenop liep. Ik besluit daar mijn tent op te zetten. Ook vandaag begint het te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet, dus ook nu duik ik al vroeg mijn tent in om droog en warm te blijven. Ik bel met Steef en de kinderen en we bekijken samen de opties voor de terugreis. Dit is altijd een gepuzzel, omdat ik een aansluiting moet hebben naar een luchthaven en openbaar vervoer. De luchthaven moet ook aan te rijden zijn voor Steef als hij me ophaalt. Uiteindelijk besluit ik om die praktische overwegingen iets eerder dan gedacht terug te vliegen: op 28 oktober vanaf Valencia naar Brussel.

Dier op bezoek

Het zachte getik van de regen op mijn tent werkt geruststellend, en ik val er heerlijk bij in slaap. Halverwege de nacht word ik wakker door de aanwezigheid van een beest. Weer een zwijn? Maar het kenmerkende geknor en gesnuif is er niet. Wel hoor ik dat het een groot beest is: er rollen keien weg en ik hoor de ademhaling luid en duidelijk. Dit dier is echter alleen, ik hoor geen andere geluiden. Met gespitste oren en ingehouden adem luister ik naar de bewegingen. Wat is het? Het dier verplaatst, ik hoor hem nu hard smakken. Blijkbaar heeft het iets eetbaars gevonden. Een hond? Een groot hert? Een wolf…? Toch voel ik hier niet de angst die ik eerder bij de zwijnen wel voelde. Weet mijn lichaam instinctief dat er geen dreiging is? Kort erop hoor ik het dier wegrennen, en sterft het geluid van de poten op de grond al snel weg. Al snel val ik weer in slaap, en de rest van de nacht blijft het rustig.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 / 52 Siete Aguas – tussen Chera en Benageber verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap onrustig. De kerkklok slaat elk kwartier, dus steeds als ik weer bijna slaap, word ik wakker gebeld. Rond 3u word ik wakker van gerommel, vermoedelijk onweer buiten. Als ik vanmorgen wakker word, motregent het, dus haal ik snel mijn kleding van de waslijn naar binnen. Gelukkig is alles zo goed als droog. Ik ben blij dat ik binnen slaap. Die luxe ervaar ik meer en meer. Met ons stuk grond in Slovenië, waar we regelmatig zijn en kamperen, en mijn werk binnen defensie waar ik af en toe moet bivakkeren, is buiten slapen bijna net zo gewoon geworden als binnen slapen.

Zelfzorg

Ik start mijn dag door goed voor mezelf te zorgen in de vorm van eiwitpoeder die ik door mijn havermout meng, een limonade voor onderweg klaarmaak van de elektrolyten en mijn voornemen om straks kaas en tomaten te halen voor het avondeten. Daar heb ik nu al zin in. Er zijn wel een hoop dingen veranderd ten opzichte van vorig jaar. In hoe ik met mezelf omga en een stuk aardiger voor mezelf ben. Het grootste verschil is dat ik nu veel meer vanuit vertrouwen loop. Ik heb veel meer het gevoel van nou, het komt wel goed. Linksom of rechtsom. Dat geeft me rust en opluchting. Die enorme haast die ik vorig jaar had, heb ik nu echt totaal niet. Ik ben nu juist heel erg voorzichtig, omdat ik weet dat ik niet zo super goed getraind ben. Niet zoals vorig jaar, hoewel mijn rug bijvoorbeeld weer sterker voelt en ik daar minder last van heb dan vorig jaar. Maar mijn benen mogen echt nog wat sterker worden.

In het rood

Vorig jaar heb ik gewoon zo vaak in het rood gelopen. Ik heb toen veel dorst gehad, kreeg te weinig voedingsstoffen en mineralen binnen. Dit keer zorg ik beter voor mezelf. Zo neem ik trouw mijn magnesium in zodat ik goed slaap en voor een goed herstel van mijn spieren zorg. Ook probeer ik goed te kijken naar eiwitrijke en vitaminerijke verse producten als het mogelijk is. Dat is nog best wel een klus af en toe. Waar ik vorig jaar de eerste anderhalf, misschien zelfs twee weken, bijna geen trek had en echt meer functioneel moest eten, heb ik nu al echt vanaf dag één veel trek, dus dat is ook wel anders. Ik luister nu veel meer naar mijn lichaam en pauzeer wat regelmatiger, drink en snack even wat en ga dan weer door.

Vertrek uit Huescar

Als alles weer in mijn tas zit en ik de ruimte achterlaat zoals ik hem aantrof, loop ik de trappen af naar de straten van Huescar. Ik ontwaar niet echt een centrum in dit dorp, en voel me een beetje opgesloten in de smalle, hoge straten waarin je zo kunt verdwalen. Mijn horloge laat met wat piepjes weten welke kant ik op moet om weer op de route te komen, en braaf volg ik deze aanwijzingen op, waardoor ik uiteindelijk het stadje uitloop en een laan oploop die kilometers lang wordt geflankeerd door oude cipressen. In eerste instantie staan er nog wat huizen langs de laan, en begroet ik de dorpsbewoners die een vroege wandeling maken of de hond uitlaten. Na een tijdje laat ik de laatste huizen achter me, en loop ik in de stilte van de natuur.

Laatste etappe van Andalusië

Vandaag loop ik de laatste etappe van het wandelgidsje naar Pueblo de Don Fadric, ongeveer 30 kilometer verderop. Ik ga proberen voorbij pueblo de don fadrique te lopen en dan de eerste de beste mogelijkheid om te kamperen te zoeken. In dat dorpje is mijn route afgelopen van de koers die ik al meer dan 800km volg, sinds mijn start in Gibraltar. Daarna gebruik ik andere routes als navigatie om de gr7/E4/E7 te volgen.

Zoals gebruikelijk kom ik niemand tegen onderweg, dus mijn gedachten gaan met me aan de haal. De laan gaat alsmaar rechtdoor, eindeloos, en al snel kom ik in een flow, met de cadans van mijn voetstappen, ademhaling en de kleine geluidjes die mijn tas op mijn rug maakt. Een eekhoorntje steekt de weg over, en klimt in de boom, waarin ik wat vogels hoor kwetteren.

Dronken van de geuren

Ik blijf voor mijn gevoel nu steeds net achter de regenbui aan, over nat asfalt. In de koelte van de vochtige lucht lijkt het alsof de geuren van de pijnbomen en andere naaldbomen extra worden versterkt. Het maakt de lucht zwaar van een heerlijke, kruidige geur en maakt me dronken van genot. Ik kijk over de vlakke velden naar rechts in de richting van een lage bergkam, waar dikke wolken tegen de flanken aan schurken. Het is een prachtig gezicht om de regen te zien vallen, en tegelijkertijd te zien verdampen in nevelwolken waar de zon hier en daar door de wolken weet heen te breken, en haar warmte laat voelen.

Eindeloze laan

Hoewel ik op een asfaltweg loop, is er geen verkeer. De weg, met zijn gebarsten en hobbelige asfalt, leidt helemaal de bergen in, naar de enkele finca of boerderij die daar nog ligt. Dit gebied is vrij uitgestorven, en vormt geen doorgaande route. Na kilometers rechtdoor stoppen de cipressen abrupt, en loop ik het licht en de openheid in. Het asfalt gaat over in het stof en grind van de heuvels voor me, dat een pad vormt en me meeneemt langs de slingerende, drooggevallen rivier. Ik spot eindeloos veel mooie kampeerplekjes, maar voorlopig ligt de dag nog voor me. Genietend van de zoete geur die de ruisende wind in de pijnbomen meeneemt, hoor ik even later toch het klaterende geluid van de rivier. Hier stroomt hij nog wel.

Moeite om te pauzeren

Ik zie de sappige, groene oevers langs dit beekje. Een uitzonderlijk vruchtbaar stuk land in een verder droog en desolaat landschap. Ik fantaseer over hoe lekker het zou zijn om in het gras te gaan liggen en te genieten van de omgeving, maar mijn lichaam loopt door. Vorig jaar heb ik dit ook vaak gemerkt: het is in de praktijk toch vaak lastig om mezelf een pauze te gunnen. Zeker in deze eerste dagen heb ik blijkbaar toch moeite om die rust te ervaren en te nemen. Er is een soort haast of gedrevenheid die me voortjaagt. Zou het anders zijn als ik nóg langer weg zou zijn? Zoals een thruhiker, die maanden onderweg is? Ook dat idee blijft lonken. Maar maanden weg van mijn gezin, dat heb ik er nu niet voor over. Misschien ooit.

Vandaag loop ik meer hoogtemeters dan de afgelopen dagen. Het is vooralsnog een prima opbouw voor mijn lijf. Mijn rechterbeen hapert soms een beetje. Waarschijnlijk moeten die spieren aan de zijkant van mijn benen, rondom mijn knieën nog wat sterker worden. Het pad meandert langzaam omhoog, de heuvels in die langzaam transformeren in bergen.

Teruglopen is geen optie

Het weer blijft wisselvallig: soms miezert het en heb ik verkleumde handen, dan weer breekt de zon door en smelt ik in mijn kleding. Net als ik een plek heb gekozen om te lunchen, begint het weer te regenen. Ik twijfel: zal ik teruglopen naar die leegstaande gebouwen waar ik net langs liep om in te schuilen? Maar ik vind dat toch een beetje spannend en naargeestig, vooral in mijn eentje. En ik heb een hekel aan teruglopen, dat zijn ongewenste kilometers. Dus hijs ik mijn spullen weer op mijn rug en loop ik door. Ik heb gelezen dat er een picknicktafel langs de route moet zijn, vlakbij een water reservoir, en ik ben daar nog niet langs gelopen. Het kan nu toch niet meer ver weg zijn?

Unesco opgravingen

De weg kronkelt omhoog via een breed grindpad en voert me steeds dieper een kloof in. Ik passeer een archeologische opgravingsplek met Unesco status, die enkel vanachter het hek te bezichtigen is. De plek is niet toegankelijk voor publiek. Hier zijn megalieten en eeuwenoude rotstekeningen gevonden van een vroege beschaving. Best een bevreemdend idee dat zo’n bijzondere plek hier in the middle of nowhere ligt, en dat dit blijkbaar ook niet interessant genoeg wordt gevonden om er een publieke trekpleister van te maken. door de hekken heen kan ik niks zien, helaas.

Hikersvoedsel

Ik ploeter verder omhoog, en dan ineens valt mijn oog op een vijvertje: het waterreservoir! Er stroomt drinkwater uit de bron en even verderop tref ik een paar betonnen picknicktafels aan op een beschut plekje. Ik dank stilletjes de regen, die mij aanspoorde nog even door te lopen zodat ik bij dit mooie pauzeplekje kwam. Als ik eenmaal stil zit, koel ik al snel af. Ik bevind me op zo’n 1200 meter hoogte, en het weer blijft fris. Uit mijn tas trek ik mijn trui, en genietend van de zachte, warme fleece. Ook diep ik een blikje tonijn met groenten uit mijn tas op, waar ik extra van geniet. Dit soort producten smaken echt fantastisch op de trail. Vervolgens smeer ik 3 wraps met jam voor de nodige brandstof. Wraps zijn ultiem hikersvoer: relatief licht, lang houdbaar, weinig volume en vooral veel calorieën. Ik eet ze vooral om die reden, niet omdat ik ze nou zo lekker vind.

Uitzicht op Pueblo de Don Fadrique

Ik heb zin om op de grond te gaan liggen, mijn rug even rust te gunnen, maar voor ik er erg in heb loop ik alweer verder, en klim door tot zo’n 1500m hoogte, voor ik eindelijk de top bereik en uitzicht krijg op de vallei van Pueblo de Don Fadrique, waar het pad voor me slingerend naartoe afdaalt. Deze omgeving bestaat uit lage heuvels, vol met amandelbomen. Dwars door de vallei naar het dorpje toe ligt een nieuw aangelegde weg, als een kaarsrechte grijze streep door de omgeving. In het dorp zie ik ook rechte straten met dito huizen. Pas als ik dichterbij ben en het centrum in loop, ervaar ik meer sfeer, hoewel alles dicht is op dit tijdstip.

Gisteren liep ik door een schapenboerderij, waar de dieren zo oorverdovend hard blaatten, dat het me naar de keel greep. Ik voelde mijn hart tekeergaan in mijn borst. Het was alsof de arme dieren in de stress zaten of in nood verkeerden, en me wanhopig om hulp smeekten. De erbarmelijke omstandigheden waarin ik de beesten aantrof; besmeurd met modder, nergens een schoon, droog stuk grond te zien, met veel te veel op een kluitje gezet, maakten die gedachten nog aannemelijker.

Einde van Andalusië

In Pueblo de Don Fadrique bereik ik een mijlpaal: het einde van mijn routeboekje voor Andalusië. Hierna gaat mijn route verder door Murcia, de tweede provincie waar mijn tocht doorheen gaat. In Pueblo de Don Fadrique vind ik een barretje, waar ik bij mijn biertje een bordje chips met een soort vleessalade als tapas krijg. Vrij snel daarna sluit de bar, en zegt de eigenaar me dat ik gerust mag blijven zitten. Ik kan mijn dagboek bijwerken op een verder uitgestorven terras in een net zo uitgestorven dorp. Waarschijnlijk hebben de mensen siësta. Het maakt niet uit. Hierna hoef ik enkel nog een kampeerplek te vinden en zit de dag er op voor mij.

Kampeerplek

Als ik weer verder loop, wordt het land steeds vlakker, en is er weinig begroeiing. Ik loop als het ware tussen twee grote doorgaande wegen in, waar enkel olijf- en amandelboomgaarden zijn. Er is de komende kilometers geen zicht op een beschutte kampeerplek. Omdat het al laat begint te worden, kies ik bij gebrek aan beter maar een veld waar ik in een vlak stukje berm mijn tentje kan opzetten. Het is verre van ideaal, maar er is weinig zicht op iets beters komende tijd. Ik jaag nog twee honden weg die me venijnig blaffend en grommend achterna komen als ik langs de velden loop. Dit trucje ken ik van vorig jaar, en ik merk dat het me sneller lukt mijn agressieve, grote ego op te roepen en de honden op afstand te houden. Ik zie ze daarna gelukkig niet meer terug.  

Het bericht Spanje gr7 dag 3 / 32 Huescar – Pueblo de Don Fadrique verscheen eerst op Struin Stories.

Ik word steeds trager met opstaan en vertrekken, maar voel nog altijd haast in mijn lichaam als ik de ‘hotelburen’ eerder hoor vertrekken dan ikzelf. Die eeuwige haast, dat is ook zo’n sterke overtuiging. Haast om wat van mijn leven te maken, te genieten, te doen waarvoor ik ben gekomen. Het is niet eens zo erg om dit gevoel van tijdelijkheid te ervaren, want het zet zaken in perspectief en het helpt me afwegen in wat echt belangrijk is, en wat nu prioriteit heeft. Het helpt me met het voelen van een bepaalde urgentie. Maar het zit me net zo dikwijls in de weg. Vooral, en dat is meestal, als ik geen haast heb, maar dit wel voel. Zoals dus hier, als mensen eerder vertrekken dan ik. ‘Die hebben meer aan hun dag’, schiet er dan door me heen. Terwijl ik mediteer, voelt dat ineens als tijdverspilling, en die haast manifesteert zich dan als een energiestroom in mijn lichaam, met de neiging om in beweging te komen, mijn lijf in de actie te zetten. Ik ervaar het, blijf ermee zitten en zit het ongemak uit. Ik verander ondanks de gevoelde haast ook niks aan mijn ochtendroutine. Zover ben ik in ieder geval al. Ik merk het op en kies er bewust voor er niet naar te handelen.

Nostalgie is zo gek nog nie

Gisteren heb ik geen melk meer kunnen halen want in Zujar was er geen supermarkt meer open, dus maak ik mijn havermout weer ouderwets aan met melkpoeder en heet water en mijn laatste beetje cruesli. Alles raakt op in mijn tas. Ik maak koffie van het laatste restje oploskoffie. Voordat ik mijn pocketrocket aanzet, een brander met het geluid van een vliegtuigmotor, controleer ik de kamer op de aanwezigheid van rookmelders en sprinklers. Zou toch wel lullig zijn als straks alles zeiknat is, omdat ik mijn water kook. In deze gevallen ben ik blij met de armoedige, ouderwetse en basic kamers waarin ik verblijf, zonder moderne of luxe melders en sensors. Hurkend op de glimmende jaren 70 tegels in de badkamer wacht ik tot het water kookt. De kamers waar ik overnacht staan vaak bol van vergane glorie, en ik waan me afwisselend in de jaren 20, 70 of op bezoek bij oma. Hier bestaat de kamer uit zwaar zwart-gouden details, met hoogglanzende zwartmarmeren tegels en koperen raam- en deurposten.

Stormachtig vertrek

Mijn was is in de tussentijd droog gewaaid, wat aardig lukte met de storm buiten. Terwijl ik knus binnen sliep, loeide de wind om het gebouw en kwam de regen horizontaal langs de ramen. De wind had bijna een orkaankracht. Ik was extra dankbaar dat ik binnen sliep, én dat het bed ook eindelijk een keertje groot genoeg was om ook mijn voeten erop te laten passen. De te korte bedden zijn behoorlijk irritant als je vermoeide voeten hebt die je gewoon wilt laten rusten.

Ineens is het de laatste wandeldag. Via Benmaural loop ik vandaag naar Cullar, vanwaar ik een betere aansluiting heb om naar de luchthaven te komen. De bus die ik nodig heb haal ik vandaag niet meer, dus zal ik blijven slapen in Cullar en morgen de bus nemen richting Almeria. Als ik vertrek is het nog steeds stormachtig, met een kille, venijnige wind die me regelmatig onverwachts aanvalt en me dan bijna van mijn sokken blaast. Al snel stop ik om extra warme kleren aan te trekken, terwijl ik een wedstrijdje doe met de dreigende regenwolken. Meestal weet ik hen voor te blijven, maar af en toe halen ze me in, en dwingen ze me mijn regenjas aan te trekken en mijn hoes om mijn tas te doen als ze hun eerste dikke druppels naar beneden laten vallen.

Afsluiten in de herfst

Er liggen enorme regenplassen op de route en het is nog altijd code geel vanwege de sterke wind. De sporen van de storm zijn overal zichtbaar: omgewaaide containers, paaltjes en hekken, weggerolde stenen, kapot gevallen dakpannen, de bergwanden die zijn weggespoeld en een dikke laag roodbruine modder over het pad hebben uitgesmeerd. Zelfs hele stukken van het pad zijn weggeslagen, tot sinkholes verworden, en zo gevaarlijke situaties voor automobilisten creëren. Olijfbomen staan nu in diepe vijvers na maanden van droogte.

Afhankelijk van aan welke kant van de berg ik loop, word ik óf bijna uit mijn verschoning gewaaid, óf geniet ik van de luwte en de zon die zich af en toe even laat zien. De gevoelstemperatuur varieert daarmee constant. De feitelijke temperatuur ligt rond de 13 graden, en daarmee een bevestiging van de herfst die toch echt is ingetreden. Het is echt gedaan met de zomerse temperaturen lijkt het. Een mooi, symbolisch moment om af te sluiten. Gestart met bloedhete temperaturen, niet uit te houden soms, die gaandeweg steeds draaglijker werden, tot aan nu, waarop de herfst komt. Ik ben verzadigd van alle indrukken, van alles wat ik heb gezien en gedaan. Mijn hele eigen onderneming daarin is voor mezelf op zoveel manieren grensverleggend geweest en bracht daarmee allerlei inzichten. Inzichten en lessen waar ik nog even op wil kauwen, die ik voor mezelf verder wil verwerken.

Tijd om naar huis te gaan

Ik merk dat ik nu al een paar dagen wandel, en dat de omgeving mij niet zo erg meer kan raken. Dat voelt niet goed, daarmee doe ik de ervaring van het wandelen tekort. Want ik weet hoe heerlijk het is om in de natuur te zijn, te vertoeven, te kunnen wandelen. En nu merk ik dat ik daar een soort numb, verdoofd voor raak, voor mij een teken dat het genoeg is zo, dat het tijd is voor een afronding. Vandaag loop ik met dubbele gevoelens: enerzijds blij om te lopen en daardoor geniet ik extra van alles, anderzijds ook blij dat ik hierna niet meer hoef te lopen. Ik trakteer mezelf veel op muziek vandaag om mee te zingen tijdens het lopen. Het helpt me om opgewekt te blijven.

Het eerste gedeelte van de route loop ik rondom de grote berg die naast Zujar ligt, het dorp waar ik vannacht verbleef. Vanaf hier krijg ik uitzicht op een gigantisch meer dat naast Zujar en de berg ligt, waar ook warmwaterbronnen zitten. Het meer ligt op veel plekken droog, waardoor het landschap op die plaatsen is veranderd in een moeraslandschap, vol groene, frisse planten. Het doet me denken aan de moerassen in Montenegro, waar Steef en ik op de motor doorheen reden, waar het landschap daar bedekt was met groene leliebladeren en waterplanten.

Benamaural

Na zo’n 24 kilometer kom ik aan in Benamaural, waar ik op zoek ga naar een café om een dagmenu te eten. Ik heb geen eten meer in mijn tas zitten en de supermarkten zijn net weer dichtgegaan vanwege de siësta. In een bruine kroeg vol mannen aan de bar (inmiddels het standaardbeeld voor mij, ik blijf me toch telkens afvragen waar de vrouwen zijn en waarom er alleen mannen aan de bar zitten), word ik bekeken als een attractie. Mijn verschijning is duidelijk onderwerp van gesprek en leidt tot verwonderde gezichten. Ik ben het intussen bijna gewend en het maakt me niet meer uit. Ik ben nu zelfs zo ver dat ik me al snel thuis voel in willekeurig welk café of op welk terras dan ook, en van de gelegenheid gebruik maak om even mijn schoenen uit te trekken en te schrijven.

Dagmenu

Het dagmenu blijkt een grote traktatie. Voor 12 euro krijg ik een grote salade, kippenpootjes met friet, tiramisu en een biertje. Helemaal blij eet ik mijn buik rond en laat een fooi achter, waar de barvrouw zichtbaar dankbaar voor is. Dat verbaast me hier vaker, hoe oprecht dankbaar mensen zich hier uiten, waar Nederlanders in mijn ervaring vanzelfsprekend rekenen op een fooi, en hier eerder onverschillig of zelfs ontevreden op reageren. De Spanjaarden hebben de kunst om elk moment als een nieuw moment te nemen wat dat betreft beter onder de knie, waardoor ze steeds opnieuw verrast en dankbaar kunnen zijn met een fooi.

Als ik mezelf weer klaar maak voor vertrek, met de heupband een standje losser na het vele eten, hoef ik nog maar zo’n 14km over vrij vlak terrein. Van moeraslandschap slingert het pad naar woestijnachtig landschap, met witte, kale heuvels, bedekt met een soort helmgras, waardoor het ineens voelt alsof ik door de Noord-Hollandse duinen wandel. Dit gevoel wordt versterkt door de dreigende regenwolken boven mijn hoofd.

Afscheid van Spanje

De allerlaatste etappe. Licht van mijn biertje en met het makkelijke pad, vier ik mijn afscheid van mijn solotocht. Ik zing hard mee met de muziek, doe spontane dansjes en gebruik mijn wandelstok als microfoon. Ik eer Spanje en dank haar voor de afgelopen weken, waarin ik te gast was in haar natuur en hier dit deel van mijn leven mocht ervaren en erin mocht groeien. Ik dank haar voor de veilige doortocht die zij mij heeft gegund, de lessen die ze me heeft geleerd, waarmee ze me sterker en zelfverzekerder heeft gemaakt. Met weemoed laat ik de laatste restjes van dit deel van mijn reis in Andalusië achter me, en voor ik het weet stap ik ineens Cullar al binnen.

Volgeboekt

Het hostal blijkt volledig volgeboekt. De tweede optie zit te ver weg, langs de snelweg. Ik heb nog één optie over: hotel Lunamar. Maar als ik daar aankom is de deur op slot en het licht uit. Een lichte paniek kruipt omhoog, maar dan zie ik een briefje op de deurpost met een telefoonnummer. Ik bel, en in het Spaans leg ik uit dat ik voor het hotel sta en wil overnachten. Gelukkig, de eigenaar komt al snel naar het hotel en laat me binnen.

De oude man, een vriendelijke opa-figuur die net boven mijn navel komt met zijn kromme gestalte, wil uit beleefdheid mijn tas naar de kamer dragen. Net op tijd red ik hem van een mogelijke hernia of dwarslaesie, door snel zelf mijn tas op mijn rug te hijsen. Als hij had geprobeerd die op te tillen, was die arme, kleine man waarschijnlijk terplekke doormidden gebroken.

Alles voor de laatste keer

Terwijl de man het papierwerk in orde maakt, waarbij hij laat zien dat hij de kunst van het vertragen behoorlijk goed beheerst, druk ik mijn horloge met de wandeling voor de laatste keer uit. De wandeling sluit ik af, met vandaag een ruime 37 kilometer toegevoegd aan het totaal van de 800 kilometers en ruim 24.000 hoogtemeters. Eenmaal in mijn kamer weet ik niet goed wat ik voel. Ik betreed een niemandsland, opnieuw. Alles wat ik nu doe is nog precies hetzelfde als de dagen ervoor: douchen, wasjes draaien, eten kopen en koken. Maar alles doe ik met de wetenschap dat er morgen geen herhaling komt, dat elke handeling nu de laatste keer is. Daarmee wordt mijn dagelijkse routine ineens een ritueel afsluiten van alles dat mijn reis vormde. Het maakt me melancholisch.

Morgen hoef ik niet vroeg op, dan ga ik niet lopen. Het voelt gek, abrupt. Ik weet ook niet goed hoe ik nu mijn tijd moet invullen. Tot vandaag was alles duidelijk, gewoon opstaan en lopen, ik hoefde er niet over na te denken. Maar nu is er ineens tijd, ruimte. Wat ga ik in vredesnaam doen? Ik neem me voor om extra lang op de kamer te blijven en gebruik te maken van de wifi om wat colleges terug te kijken. Om half 11 verlaat ik dan eindelijk mijn kamer, en begint het grote, zenuwachtige wachten op de bus en de reis terug.

Reflectie tijdens meditatie

In het mediteren gaan mijn gedachtes al naar toekomstige etappes, en de dingen die ik dan anders wil doen. Ik ben benieuwd of er dan mensen zijn die een gedeelte willen meelopen, en hoe ik dat zou vinden. Wil ik dat nog wel? Tijdens het mediteren fascineert het me altijd dat mijn waarneming anders wordt. De kleuren worden soms fluorescerend, of juist in fotonegatief. De ruimte voelt niet meer vast, maar dromerig, alsof ik zweef, of de muren, vloer en plafond golven. Ik zie vaak van alles in de grond, de tegels, vloerbedekking of wat er maar voor me ligt. Tijdens het mediteren voel ik vaak energie opbouwen, wat zich uit in warmte die vanuit mijn hart en borstkas lijkt uit te stralen naar de rest van mijn bovenlijf, armen en benen. Soms krijg ik bijvoorbeeld ineens hele warme handen.

Op deze laatste wandeldag komen er dubbele gevoelens op in de meditatie en tijdens het lopen. Er komen herinneringen op uit mijn kindertijd, aan moeders van vrienden en vriendinnen, waar ik als kind veel steun van ervaarde. Nu ik zelf moeder ben, zie ik dat mijn kinderen ook kunnen leunen op vertrouwde ouders van vrienden. Ineens voel ik dat ik hier voor mijzelf ook meer vorm aan wil geven, en meer betrokken wil zijn als moeder van mijn kinderen. Oog hebben voor wie er over de vloer komt, beschikbaar zijn voor anderen en hierin durven geven, mezelf laten zien.

Relativeren en berusting

In een andere meditatie komen beelden op dat ik mezelf alleen op het terras zie zitten. Iets dat ik nooit eerder deed, en nu aanga, met een beetje spanning misschien, maar daar vooral oké mee zijn. Ik kan zelfs genieten van het observeren van anderen op het terras, en heb het gevoel dat de illusies om me heen, waar anderen en ikzelf in leven, steeds beter zichtbaar worden. Ineens doorzie ik soms de absurditeit en relativiteit van alles, waarmee ik een opluchting, rust en vooral berusting voel. Het hoeft allemaal niet zo zwaar of serieus, het leven mag ook speels en luchtig zijn. Het vervult me met trots dat ik deze reis zoveel dingen aan ben gegaan voor het eerst, alleen, en met succes.

Verlangen naar huis

Ik verlang ook weer heel erg naar huis, om weer bij mijn gezin te zijn en weer betrokken te zijn bij het leven daar. Vooraf had ik niet gedacht dat ik dat zo sterk zou gaan voelen. Alle ervaringen maken me ook bewust van wat ik prettig vind en wat ik volgende keer anders zal aanpakken. Zo zal ik vooraf al goed de route en omgeving bestuderen om potentiële kampeerplekken aan te merken. Door deze ervaring weet ik nu een beetje waar ik naar kan zoeken en wat ik nodig heb. Ik weet ook wat ik aankan qua afstanden, hoogtemeters en wat prettige afstanden zijn. Wat ik me ook heel erg voorneem is goed kijken welke dag ik vlieg en hoe de aansluiting tot aan de beginplek of juist de eindplek is. Het zijn praktische zaken waarin ik al de nodige voorpret kan ervaren en wat rust geeft tijdens het wandelen zelf.

Lessen voor later

De volgende keer zal ik mijn intenties voor de reis voor mezelf houden, zodat ik mezelf er ook niet op kan vastpinnen vanuit een idee dat ik dan daaraan moet voldoen, of dat ik iets heb gezegd wat ik dan waar moet maken. Daar ben ik nu echt heel erg tegenaan gelopen. In de veronderstelling dat ik de ultieme vrijheid ging ervaren, zette ik mezelf juist vast door onbewuste verwachtingen. Sinds ik dat door heb, ben ik daar wel relaxter in geworden, waaruit ik opmaak dat het soms nodig is om tegen dingen aan te lopen. Door het inzicht lukt het me om er vervolgens overheen te kunnen stappen en andere keuzes te maken.

Het bericht Spanje gr7 dag 27 Cullar – laatste wandeldag verscheen eerst op Struin Stories.