Spanje gr7 dag 24 / 53 tussen Chera – Benageber – Chelva

Hikers geluk

Mijn wekker gaat al vroeg. Ik geniet van koffie en havermout die ik eindelijk weer eens met echte melk kan maken, in plaats van de poedermelk. De kleine gelukjes van een hiker. Het is nog donker als ik alweer mijn weg vervolg, en de berg terug oploop naar de plek waar ik hem gisteren verliet. Ondertussen luister ik afleveringen van ‘een cursus in wonderen’, waar ik aandachtspunten voor mezelf in herken in navolging op de inzichten die ik afgelopen weken heb opgedaan. ‘Eén stap tegelijk’ en ‘richt je op het einddoel, laat het tussenliggende los’, zijn twee van die wijsheden. Wat me ook treft is dat ‘gaven’ worden vertaald als ‘dat wat je te geven hebt’, en dat ‘dat wat je te geven hebt’ gaat over wat jij anderen kunt leren. Practise what you preach.

Laat het ‘hoe’ los

En dat is mooi, omdat ik inderdaad steeds meer bezig ben om met groepen te werken, cursussen te geven en weekprogramma’s te organiseren in Slovenië. Toeval? Daar geloof ik niet in. Blijkbaar is de tijd rijp om anderen ook iets te kunnen leren. ‘Vertrouw erop dat je datgene zult krijgen dat nodig is om datgene te kunnen doen dat je het liefste doet’. Dit is ook weer het loslaten van het hoe, het vertrouwen op het pad, dat vanzelf wel zal ontvouwen. En ook een reminder aan mezelf om me niet teveel zorgen te maken over geld. Die zorgen werken waarschijnlijk alleen maar negatief. Het luisteren naar deze afleveringen geeft me rust, geruststelling en hernieuwde hoop. Het leidt me af van de eerste, saaie kilometers waar ik in regenkleding door een groene tunnel loop, zonder uitzicht op de omgeving.

Lopen langs de afgrond

De regen is sinds gisteravond niet meer gestopt, en inmiddels is er een dik pak wolken die elk uitzicht verder ontneemt. Uiteindelijk kom ik bij een splitsing met de opties voor Benageber en Chelva. Hier besluit ik Benageber over te slaan, en direct naar Chelva te lopen. Daarop volgt een steile, spannende afdaling vlak tegen een steile rotswand aan. Het pad is amper 50cm breed en stopt abrupt in een steile afgrond. Ver weg in de diepte onder me hoor ik wel een rivier bulderen, maar ik zit te hoog om er iets van te kunnen zien. Een paar keer glijdt mijn voet weg in het kleine gruis richting de afgrond, en mijn adrenaline giert door mijn aderen.

Tomb Raider

Een aantal stukken op het pad zijn sterk begroeid, en ik voel me alsof ik me ineens in een scene van Indiana Jones of Tomb Raider begeef. Kruipend schuifel ik onder de hangplanten, klimplanten en braamstruiken door, en even vrees ik een herhaling van vorig jaar. Gelukkig blijft de sterke begroeiing bij dit ene stuk en kom ik zonder kleerscheuren beneden bij de rivier, die ik met een ogenschijnlijk gammele hangbrug moet oversteken. Een aantal planken ontbreken, en enkele planken veren angstwekkend ver door als ik mijn gewicht erop plaats. Aan de andere kant van de brug, die direct het laagste punt van de route markeert, besluit ik te pauzeren om ook weer even tot rust te komen. Met wraps en tonijn. De wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik heb nu eenmaal niets anders, mijn tas is alweer bijna leeggegeten.

Wondertonijn

Misschien is het wondertonijn, misschien iets anders, maar na de pauze ga ik tegen alle verwachting in als een malle omhoog. Op sommige momenten voelt het alsof ik bergen kan verzetten. Voetje voor voetje, gestaag ga ik door. Eenmaal boven ben ik nat van het zweet maar ook trots: ik heb het wéér geflikt! Weer een berg bedwongen. De zoveelste berg, de zoveelste hoogtemeters. Vanaf nu zal de route langzaam dalen, op een fijne, begaanbare manier. Ik geniet van de omgeving die steeds verandert. Dit gebied is weer zó anders dan toen ik in de vorige wildernis liep; dat was veel eentoniger. Nu is het gebied ruiger, afwisselender. Het pad neemt me mee met een grote bocht richting Chelva, waar ik de laatste meters weer omhoog het stadje in klim. Als ik zicht krijg op het dorp, ziet het er weer akelig uitgestorven uit. Slechts een paar barretjes zijn open, waaronder degene waar ik nu zit. Er is maar één supermarkt en die opent pas om 18u, wat betekent dat ik mijn tijd moet doden tot die tijd.

Klappertanden van vermoeidheid

Ik snak naar een douche, en een mogelijkheid om mijn powerbanks en elektra op te laden, ze zijn bijna leeg. Maar accommodatie zit hier niet, hoewel ik op google nog een albergue buiten de stad heb gevonden. Hier heeft iemand vorige week nog een review geplaatst, dus ik hoop dat die open is. Ik reken mijn drankje af, en ga op de trap van de kerk zitten om me te warmen in de zon. Ik ril en moet mijn best doen niet te klappertanden. Ondanks mijn trui en de warme zon heb ik het koud. Mijn lichaam is moe, koud en hongerig. Ik kan de warme douchestralen al bijna voelen. En een zacht, comfortabel bed… Eindelijk gaat de supermarkt open, en ik haast me naar binnen, haal flink wat eten, inclusief een zak chips en pak wijn. Vervolgens stap ik stevig door naar de herberg die gelukkig op de route ligt. Ik wil zo snel mogelijk douchen, eten en slapen. Terwijl ik erheen loop doe ik schietgebedjes, ‘please, laat de herberg open zijn!’ prevel ik.

Knakmoment

Op mijn mailtje die ik ruim 2 uur eerder naar de herberg heb verstuurd, heb ik echter nog niks teruggehoord, een veeg teken. Ik loop de heuvel op en zie de herberg er stil en verlaten bij liggen. De luiken zijn dicht. Ik klim nog hoger en kom bij de ingang. De deur zit op slot. Fuck. Een knakmoment. Met bijna lege powerbanks en een zonnepaneel die niks doet zonder zon, begin ik hem aardig te knijpen. Steef belt me, en ik hoor Signe op de achtergrond. Het geluid van hun stemmen, dichtbij maar ook zo ver weg, laat me bijna breken. Ik wil niet huilen aan de telefoon. Er lopen hier mensen op straat en Signe gaat zich misschien zorgen maken. Ik ben gewoon emotioneel. Ik ben zo klaar met vandaag! Nu moet ik na ruim 30km alsnog verder lopen, voor weet ik veel hoe lang, op zoek naar een kampeerplek. Ik zie op tegen alles. Steef voelt mijn wanhoop en frustratie en probeert mee te denken, maar hij staat natuurlijk machteloos. Op de achtergrond hoor ik Signe opperen: ‘kun je geen bus nemen naar Valencia, en daar slapen?’. De slimmerik. Die is niet voor één gat te vangen.

Plekje zoeken

Er gaan hier echter maar weinig bussen: maar één per dag vaak. Nee, er zit niets anders op dan de schouders er weer onder zetten en doorlopen. Ik voel boosheid, en het is oneerlijk die op Steef te projecteren. Ik hing op voordat dit gebeurde en pepte mezelf op. Ik kan dit, ik heb dit vaker gedaan. Ik slik mijn zelfmedelijden weg en richt me op de route. Er zit maar een klein stukje vlak terrein voordat het gebied weer heuvelachtig wordt en de route omhoog gaat. Na een tijdje lopen zie ik een klein vlak stukje met wat bomen. Ik gok het erop. Het gebied is sterk begroeid met prikkelplanten, maar ik wist van de vorige etappe dat ik die weg kan schoppen. De rest van de begroeiing trap ik zoveel mogelijk plat en de taaie stengels snijdt ik los met mijn mes. Alle losse stenen, takken en dergelijke gooi ik weg. Als ik mijn tent neerleg, staat hij letterlijk klem tussen de struiken. Het past nét. De haringen kunnen daardoor niet eens in de grond, maar ik sta gelukkig beschut en slechts op 500m hoogte. Ook is het nog steeds bewolkt, dus het zal niet stevig gaan waaien verwacht ik.

Witte bonen met chips en wijn

Plakkend en stinkend vouw ik mezelf in de tent. Wat een opluchting dat ik nog redelijk snel een plek heb gevonden, en dat ik nu eindelijk klaar ben met vandaag. Gelukkig was ik zo slim om lief voor mezelf te zijn in de supermarkt en eten te kopen wat ik lekker vind. Als kind al was ik dol op witte bonen in tomatensaus, en nog steeds is dat een geliefd kostje. Aangevuld met chips en wijn voel ik me al snel een stuk beter. De kou is weg, het rillen is gestopt met nieuwe energie in mijn lichaam en de wetenschap dat ik nu kan ontspannen. Als ik eenmaal een plek heb gevonden en de tent staat, valt er een last van me af, ik hoef niks meer.

Zeven generaties

Ik app met mijn ma. Ze heeft door dat het wel alleen kan zijn, en ik ben blij met de aandacht vandaag. Met oma gaat het stabiel, maar ze is haar spark kwijt. Mijn lieve oma. Ik voel het verdriet voor mijn moeder en mijzelf. Ik heb het idee dat mijn moeder de laatste tijd zelf ook milder wordt, wat gunstig is voor onze relatie. Vandaag luisterde ik naar Jan Bommerez, die vertelde over traumaverwerking. Omdat trauma’s tot wel 7 generaties doorgegeven kunnen worden, is het aan ons om die verwerking op gang te brengen: zowel voor ons nageslacht als voor onze voorouders. Tijdens het luisteren herinnerde ik me ineens weer dat ik me als kind/tiener heb voorgenomen ‘bij mij stopt het’  (de generationele overdracht). En nu besef ik dat deze verwerking een actief proces is, en als ik bezig ben met mijn eigen spirituele ontwikkeling, ik tegelijkertijd ook een dienst bewijs aan mijn voorouders en eigen kinderen.

Uiteindelijk heb ik het prima naar mijn zin in mijn tentje. Ik voel me geliefd en trots dat ik heb doorgezet. En ook wat aangeschoten van de wijn. Die nacht slaap ik onrustig. Ik droom van alles, over het verkopen van ons huis, een hek op de weg en andere dingen die ik ben vergeten. Het begint te regenen, waardoor ik wakker word en mijn rugzak in de regenhoes stop. Daarna word ik nog een paar keer wakker, om te plassen, te drinken en magnesium in te nemen.