Het blijft de hele nacht zachtjes regenen, waardoor ik mijn spullen de volgende ochtend nat in moet pakken. De yoga sla ik om die reden over en al snel ben ik weer op weg, naar Chera dit keer. Vlak voordat ik dit dorp bereik, wandel ik opnieuw in een mooie omgeving, met doorkijkjes in verschillende valleien. Er is ook hier geïnvesteerd in het pad, dat goed af te lezen is aan de staat van het pad, maar ook in de aanleg van bruggetjes, trappetjes en vlonders om het pad speels en toegankelijk te maken. In Chera is gelukkig alles open, en strijk ik neer op een terras, waar ik mijn dagboek bijwerk en op een drankje wacht. Mijn dagboek is na een dik half uur intussen bijgewerkt, maar het drankje kwam nooit, de serveerster doet haar best om me in alle talen te negeren, dus verlaat ik het terras weer enigszins teleurgesteld. Wel vind ik een minisupermarkt en kan ik mijn schamele voorraad gelukkig weer fatsoenlijk aanvullen. Vanavond ga ik wederom wildkamperen, maar morgen hoop ik Benageber te bereiken.

De lessen van het pad

Ik ben nu dus in Chera, een compleet andere plek dan ik volgens mijn eigen planning zou zijn. Een les die ik hier gaandeweg ontdek is deze: steeds als ik van alles plan en allerlei zaken probeer te controleren, word ik door de omstandigheden gedwongen om de controle los te laten en me toe te vertrouwen aan het pad. Het leert me om mezelf toe te vertrouwen aan hoe mijn pad zich als vanzelf, stap voor stap, aan me ontvouwt. Wil ik teveel, kijk ik te ver vooruit of maak ik te grote stappen? Ik krijg steeds meer de indruk dat het de bedoeling is dat ik mijn stappen kleiner maak, en me niet teveel verlies in de vorm. In plaats daarvan lijkt vooral de inhoud belangrijk, en de kwaliteit van het huidige moment. Dit avontuur helpt me om mijn aandacht als vanzelf te richten op mijn intentie, mijn passie, op wat ik te doen heb. Ik leer hiermee om me niet teveel zorgen te maken over het hoe, en me niet teveel te verliezen in scenario’s op de langere termijn, maar erop te vertrouwen dat dat vanzelf wel duidelijk wordt. Dat is waar Steef me ook wel vaak aan herinnerd: blijf trouw aan jezelf.

Overtuigingen worden steeds duidelijker

Ik hoop dat ik de komende dagen meer duidelijk krijg wat ik dan precies kan doen om dit proces te ondersteunen. Tot die tijd oefen ik mezelf in een houding van dankbaarheid en ontvankelijkheid, zodat ik keer op keer weer opensta voor wat zich aandient. Hopelijk zet dat ook al iets in gang. Ik maak me nu bijvoorbeeld minder zorgen om geld. Hopelijk helpt de ontspanning ook om een en ander beter te laten stromen. Het is nog moeilijk voor me, omdat er sterke overtuigingen in me zitten op dit onderwerp: ‘je moet hard werken’, ‘pas als je ergens hard voor hebt gewerkt, kun je wat verdienen’ en ‘niks doen is zonde van je tijd, je moet je tijd nuttig besteden’. Ik zie nog niet wat er dan voor deze overtuigingen in de plaats moet komen.

Open einde

Grappig, want nu ik dit schrijf besef ik dat dat op mijn pad natuurlijk hetzelfde gaat. Daar zie ik ook niet wat er verderop komt. Ik zie slechts één markering, één fragment, één stap. Ik zie slechts wat er zich nu direct om mij heen bevindt, maar niet wat er achter de berg schuilt, wat er na de bocht komt of waar ik morgen zal slapen. Met elke stap krijg ik wat meer zicht op het pad en daarmee op mijn toekomst. ‘Begin, en het zal vanzelf duidelijk worden’, lijkt hier de boodschap. En soms is je bestemming niet je bestemming, maar kom je ineens heel ergens anders uit. Zoals nu, in Chera. Oftewel: ook al dénk ik dat ik een bepaald doel of een situatie nastreef, de werkelijkheid kan toch altijd anders uitpakken. Dat hoeft niet minder leuk of minder mooi te zijn, maar wel onverwacht. Er zijn tenslotte gewoon scenario’s in het leven die je je (nog) niet voor kunt stellen. Wie weet wat me te wachten staat. Het eindpunt open laten geeft daarmee ook rust en vrijheid tegelijk. Waarom zouden we het voor onszelf moeten dicht timmeren of vastzetten? We varen gewoon mee op de golven van het leven, waar we de keuze hebben hier en daar aan te leggen, zonder te weten waar de stroming ons uiteindelijk heen zal voeren.

Het roer om

Deze tocht fantaseer ik ook over iets totaal anders doen dan waarvoor ik ben opgeleid. Bijvoorbeeld om me volledig te wijden aan Steefs onderneming, of iets in de natuur te gaan doen, een praktisch beroep met buiten werken bijvoorbeeld. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad verborgen ligt. Ik had ook een droom, over Slovenië. Er was urgentie om zo snel mogelijk te bouwen aan een huis, een toevluchtsoord, en om het verdiende geld daarin in te investeren, want er stond iets te gebeuren. Iets waardoor we Slovenië nodig zouden hebben om op terug te vallen.

Nog een pauze

Nadat ik inkopen in Chera heb gedaan, heb ik maar weinig zin om verder te lopen. Mijn voeten zijn moe en pijnlijk. Maar het pad verrast me opnieuw, met een mooi plekje, een fonteintje en picknicktafels net buiten het stadje. Ik besluit mezelf nog een verlengde pauze te gunnen en te genieten van dit mooie plekje, weg van pottenkijkers van het dorp. Hoewel ik al yoghurt op heb uit de minimarkt, heb ik nog steeds trek. De eeuwige wraps met chocopasta komen weer uit mijn tas, en vullen in ieder geval mijn knorrende maag, terwijl ik luister naar het kalm stromende water van de fuente naast me. Zo zittend op deze rustige plek moet ik mezelf echt weer motiveren om in beweging te komen. Ik weet dat er een klim tot 1100m aankomt en daarna een gestage afdaling. Omdat het al eind oktober is, zie ik kamperen op hoogte niet meer zo zitten. Ik heb al een paar frisse nachten meegemaakt en slaap liever wat lager. Hopelijk hoef ik niet heel lang te zoeken naar een kampeerplek tijdens de afdaling. Zo gaan mijn gedachten, terwijl ik de wraps wegkauw. ’Stap voor stap’ herinner ik mezelf aan mijn voornemen, terwijl ik alles weer inpak en mijn tas dicht klik op mijn schouders en heupen.

Terugreis plannen

De klim gaat steil omhoog, en vergt direct al mijn aandacht en energie. Het gaat tergend traag en als ik eindelijk op hoogte ben, zie ik, zoals ik al vreesde, geen geschikte kampeerplek. Uren loop ik over de ruggen van deze bergen, zonder echt spectaculair uitzicht. Het zijn oude bergen, stomp en afgerond, met voornamelijk lage begroeiing. Na iedere afdaling volgt direct een nieuwe heuvel, tot mijn frustratie. Ik blijf maar boven de 1000m zitten. Eindelijk komt er een zijpad op de route, en ik besluit die te volgen, puur vanwege het feit dat die heuvelafwaarts gaat, ook al loop ik daarmee weg van de route. Ik kom bij een kale vallei, met enkele braak liggende akkers, ruïnes en wat grindpaden die niet echt ergens heen lijken te leiden. Ik zie in de verste verte geen sterveling of teken van leven. Vlakbij de ruïne vind ik een vlak stukje, aan de rand van de heuvel waar ik eerder bovenop liep. Ik besluit daar mijn tent op te zetten. Ook vandaag begint het te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet, dus ook nu duik ik al vroeg mijn tent in om droog en warm te blijven. Ik bel met Steef en de kinderen en we bekijken samen de opties voor de terugreis. Dit is altijd een gepuzzel, omdat ik een aansluiting moet hebben naar een luchthaven en openbaar vervoer. De luchthaven moet ook aan te rijden zijn voor Steef als hij me ophaalt. Uiteindelijk besluit ik om die praktische overwegingen iets eerder dan gedacht terug te vliegen: op 28 oktober vanaf Valencia naar Brussel.

Dier op bezoek

Het zachte getik van de regen op mijn tent werkt geruststellend, en ik val er heerlijk bij in slaap. Halverwege de nacht word ik wakker door de aanwezigheid van een beest. Weer een zwijn? Maar het kenmerkende geknor en gesnuif is er niet. Wel hoor ik dat het een groot beest is: er rollen keien weg en ik hoor de ademhaling luid en duidelijk. Dit dier is echter alleen, ik hoor geen andere geluiden. Met gespitste oren en ingehouden adem luister ik naar de bewegingen. Wat is het? Het dier verplaatst, ik hoor hem nu hard smakken. Blijkbaar heeft het iets eetbaars gevonden. Een hond? Een groot hert? Een wolf…? Toch voel ik hier niet de angst die ik eerder bij de zwijnen wel voelde. Weet mijn lichaam instinctief dat er geen dreiging is? Kort erop hoor ik het dier wegrennen, en sterft het geluid van de poten op de grond al snel weg. Al snel val ik weer in slaap, en de rest van de nacht blijft het rustig.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 / 52 Siete Aguas – tussen Chera en Benageber verscheen eerst op Struin Stories.

Ik kan niet zeggen dat ik heel lekker heb geslapen, maar het is wel een waanzinnig plekje. Het is windstil maar koud, op zo’n 1300m hoogte. Ik trek extra kleding aan om mezelf warm te houden en rits mijn slaapzak dicht tot mijn nek, zet mijn buff op mijn hoofd, en verstop me zo diep mogelijk in de capuchon van mijn slaapzak. Ik heb een hekel aan kou, en ben een redelijke koukleum. Vanmorgen start ik de dag met yoga terwijl de zon langzaam opkomt en mijn stramme lijf verwarmt, waardoor het kippenvel over mijn lichaam kruipt. Zo heerlijk, zoals die eerste warme stralen onder de douche.

Lavendel

Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Mijn reukzintuig wordt heel snel heel sterk als ik buiten leef. Zo geniet ik bijvoorbeeld heel erg van een geurtje van de deo of zonnebrand. Zeker in contrast met de geur die er nu normaal om me heen hangt, want ik heb nu al vier of vijf dagen niet gedoucht. Maar ook de geuren om me heen komen echt zo binnen. Die warme geuren van de lavendel en de rozemarijn en de dennenbomen. Het is echt een explosie aan geuren soms, zeker in de ochtenden. Een geur kan op die momenten echt een traktatie zijn.

Ik pluk wat lavendel en steek de paarse stengels tussen de lussen van mijn schouderbanden, om af en toe aan te snuffelen tijdens het lopen. Het pad blijft relaxt, een breed grindpad door de bergen waar enkele auto’s me af en toe passeren en ik een jager in de verte hoor. Ik tuur in de richting van waar het geluid van het schot vandaan komt, dat weergalmt tussen de rode bergen. Ik zie niets, ik zie niet scherp. Wacht even. Mijn bril! Met een schok bedenk ik me dat ik mijn bril in het zijvak van de tent had gedaan, en nu niet op mijn neus staat. Ik heb hem met het opbreken van de tent met bril en al opgerold en in de tentzak gepropt. Voorzichtig haal ik de tent weer uit zijn hoes en vind de bril, nog helemaal heel gelukkig. Dankbaar zet ik mijn bril op en vouw nogmaals de tent op. De wereld zie ik nu een stuk scherper.

Wassen bij de kraan

Ik loop al sinds gisteren buiten mobiel bereik, hopelijk maakt Steef zich geen zorgen. De omgeving wordt steeds spectaculairder om me heen, met roodoranje rotswanden waar het pad doorheen slingert. Alsof ik door een mini Grand Canyon loop. Bij een sanctuario, een oud kerkje of klooster, maak ik een plaspauze, en precies daar heb ik even bereik, zodat ik Steef kan laten weten dat alles goed is. Ik loop door naar Fuente de Almeces, waar ik nu ben. Een terrein met picknicktafels en bbq plaatsen, en een klein kraantje langs de weg.

Bij het kleine kraantje kleed ik me uit tot mijn onderbroek en was me zo goed en kwaad als het gaat. Ik wacht tot ik ben opgedroogd, terwijl ik in de zon aan een van de betonnen picknicktafels zit en mijn dagboek bijwerk. Een kolonie mieren vindt mijn aanwezigheid interessant genoeg om met z’n allen te komen kijken, en ook blijk ik de nodige wespen aan te trekken, waar ik minder enthousiast van word. Inmiddels ben ik al 3x van plek veranderd, maar de insecten ook, helaas. Dus besluit ik tenslotte om weer verder te lopen zodra ik droog ben. Hopelijk is er in el Sabinar een supermarkt, want ik ben intussen aardig door mijn voorraad eten heen.

5 oktober 2024 16.18

Na de picknickplek verandert de route. Het wordt een steile klim, en het landschap verandert totaal als ik eenmaal de top heb bereikt. Ik zie veel meer groen en ook lavendelvelden, hoewel ze nu niet meer bloeien. Dit zal in hun bloeitijd een schitterend gezicht zijn. Telkens beland ik weer in een andere sfeer, achter iedere bocht bevindt zich een nieuwe verrassing.

Ik ben moe merk ik. Morgen plak ik misschien een rustdag achter mijn wandeldag vast. Ik ben toe aan een douche en heb zin om gewoon lekker even te chillen op de camping waar ik hopelijk kan overnachten.

Lunchtijd

Verderop heb ik eindelijk weer goed bereik en bel ik met Steef, het voelt fijn om elkaar weer even te horen. Mijn bedoeling was om vóór de siësta in het eerste dorp aan te komen, zodat ik wat inkopen kon doen, maar ik merk dat ik het niet op tijd ga halen dus besluit ik terplekke te gaan lunchen en pauze te houden. Ik stop gewoon midden op de weg, zonder de moeite te nemen een geschikte plek te vinden. Zodra ik zit, voel ik de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik vertraag en besluit op mijn gemak te lunchen. De eeuwige wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik besmeer ze trouw met een blikje tonijn in olijfolie en de overige wraps met jam. Met de suikers, vetten en nieuwe energie in mijn lijf voel ik me al een stuk beter, en na een tijdje krabbel ik op van de grond en vervolg mijn route richting El Sabinar, waar ik eerst door een slaapdorp kom. Hier is het uitgestorven. De bar die er ooit zat blinkt nu uit in vergane glorie, de kraan bij de fontein staat al decennia droog, en er is niemand op straat te vinden. Wat een deceptie. Gelukkig hoef ik nog maar 3km tot aan el Sabinar, wat een iets groter dorpje is.

Onverwachte ontmoeting

Als ik de heuvel afloop en het dorp achter me laat, passeer ik een oude man met een strohoed die in een smal groenstrookje een armzalige moestuin staat te snoeien. Uit een mandje op de grond steken een paar zielige plukjes groen en een courgette die niet groter oogt dan een augurk. Ik begroet hem vrolijk en blijf even staan voor een praatje. In gebroken Spaans vertel ik de man dat ik onderweg ben naar Servië, maar eerst naar El Sabinar loop. Met grote ogen in zijn verweerde gezicht kijkt hij me aan. Servië!? Uit zijn woorden maak ik op dat hij al zijn hele leven hier woont, waarbij hij wijst op zijn huis verderop aan de weg. Met enkel 3 tanden in zijn mond heb ik moeite om hem te volgen, en raak ik nogal eens afgeleid van de inhoud van het gesprek. De man wijst naar mijn wangen en gezicht: ‘je bent rood! Pas op de zon, smeer je goed in!’. ‘En wat zijn dat in vredesnaam voor schoenen?’. Hij trekt een gezicht dat boekdelen spreekt terwijl hij neerkijkt op mijn blauwe trailrunners. Als ik vertel dat ik kampeer en als vrouw alleen op pad ben, verandert zijn uitdrukking naar een variant die grenst aan verbijstering. ‘Meid, het wordt hartstikke koud ’s nachts! Zeker in de bergen. En de wilde dieren dan? Heb je wel een kaart voor de route?’. Geamuseerd wijs ik de man op de witrood markering op een steen vlak naast zijn erf. Hij heeft zijn leven lang niet geweten dat er een Europese lange afstandsroute vlak langs zijn huis gaat. Vol interesse kijkt hij vervolgens mee op mijn horloge en de app, waarop ik de kaart liet zien met de routes. ‘Heb je wel genoeg eten en water bij je?’, probeert hij me nog voor een laatste maal aan mijn verstand te helpen. Ik verzeker hem dat ik alles bij me heb. Vol ongeloof schudt hij zijn hoofd als we afscheid namen. ‘Er zou een reportage over je gemaakt moeten worden!’, roept hij me na, terwijl hij me vriendelijk uitzwaait. 

Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Het doet me goed, deze ontmoetingen. Ik heb mezelf voorgenomen open te staan voor ontmoetingen, en misschien is het mijn mindset, misschien kom ik daadwerkelijk meer mensen tegen, maar ik heb inderdaad meer ontmoetingen. En het contact voedt me, ik geniet van de uitwisseling, de aandacht, de momenten om mijn Spaans te oefenen en om mensen te leren kennen. Deze ontmoetingen kleuren de omgeving, verdiepen de ervaring en geven reliëf aan de route. Ze markeren de momenten en voorkomen vluchtigheid. Het zijn deze ontmoetingen die me sterken en opladen, me energie en kracht geven om weer door te gaan, waardoor ik momenten van eenzaamheid, afzondering of solitude beter verdraag.

Overtuigingen loslaten

Ik heb mijn negatieve overtuigingen vorig jaar in Andalusië achtergelaten. De overtuigingen dat ik alles alleen moet doen, dat ik moet bewijzen dat ik niemand nodig heb, dat ik prima op mezelf kan zijn voor lange tijd. De werkelijkheid heeft me toen ingehaald, en me ermee om de oren geslagen. Die reis voelde ik me met momenten intens eenzaam en alleen. Terwijl ik toch zo goed alleen kon zijn? Het voelde soms als een falen. Het duurde bijna de volledige 4 weken om te beseffen dat dit een onjuiste overtuiging is, die ik stukje bij beetje heb losgelaten. Met elke stap, elke berg die ik bedwong, elke nacht alleen, elke tegenslag waarbij ik weer de moed uit mezelf moest halen, werd duidelijk dat ik sterker ben dan ik ooit had kunnen dromen, in allerlei opzichten. Maar het maakte me ook heel duidelijk dat ik een sociaal dier ben die af en toe behoefte heeft aan menselijk contact. Aan het einde van deze etappe besefte ik dat ik niks hoefde te bewijzen. Niet aan mezelf en niet aan anderen. Ineens viel het kwartje dat het helemaal prima is om niet alles alleen te hoeven kunnen, dat het me geen minder mens maakt. Er kwam ruimte voor mildheid en nieuwe opties. Dat voelde als een gigantische opluchting. Het bracht me tot de intentie voor deze reis: openstaan voor ontmoetingen. Want, als ik niet alles alleen hoef te doen, ben ik benieuwd wat ik van anderen kan leren.

Ander weer

Terwijl ik blij doorloop naar El Sabinar, prijs ik me gelukkig met de route die tot nu toe zo goed begaanbaar is en ook goed staat aangegeven. Hier in Murcia gebruiken ze veel metalen plaatjes op lage prikkers waar de witrood markeringen op geverfd zijn. Dit is met name handig in de open gebieden met gebrek aan bomen of keien om de markering op te verven. Een andere meevaller is het weer. Vorig jaar werd ik levend geschroeid. Het was toen zelfs voor Spaanse begrippen buitengewoon heet voor de tijd van het jaar. De hittegolf bleef maar aanhouden, tot ver in oktober. Nu heb ik bijna elke dag wel wat bewolking, wat de zon minder fel maakt en de warmte draaglijker.

Dit jaar lijken de dagen veel sneller te gaan. Ook merk ik dat ik minder in mijn hoofd zit, maar meer in het moment aanwezig ben. Vorig jaar mediteerde ik vaker onderweg. Deed ik toen te veel mijn best? Werd het misschien te verkrampt? Maakt de yoga elke ochtend me misschien ook meer flexibeler in mijn hoofd?

El Sabinar

Als ik in El Sabinar aankom is het siësta en moet ik wachten tot het mini buurtsupertje rond 17u eindelijk opengaat. Ik zoek een plekje aan een piepklein barretje, waar de mannen zich verdringen rond het schuifraam in de gevel, om zich tegoed te doen aan bier, anis en andere likeurtjes. Om niemand tot last te zijn, trek ik mijn backpack zoveel mogelijk uit het gedrang van mensen en stoeltjes. Ik bestel een ijskoud biertje, terwijl ik uitdamp van de geleverde inspanning en van de gelegenheid gebruik maak om mijn dagboek bij te werken. De vrouwen rechts van me knikken me nieuwsgierig vriendelijk toe. De man links naast me giechelt en wijst op mijn rugzak: ‘je draagt je huis op je rug!’. Ja, inderdaad, ik voel me vaak net een slak. Niet omdat ik zo traag ga, maar omdat ik alles wat ik nodig heb om te overleven op mijn rug draag. Dat vind ik zo’n bevrijdend gevoel. Hoe weinig heb ik als mens nodig. Vrijheid, ruimte, natuur, mijn eigen pad bepalen. Het is zo simpel.

Eenvoudig leven maakt me meer en meer gelukkig. Door de jaren heen heb ik dit steeds meer gemerkt. Hoe heerlijk het voelt om de schuur leeg te ruimen, een kast op te ruimen, alleen over te houden wat essentieel is. In de leegte ontstaan mogelijkheden. In zen leer ik over deze leegte. Leegte is allesomvattend, het is geen synoniem aan ‘niks’, maar de potentie van alles. Er kan pas iets nieuws ontstaan als er ruimte is.

Ruimte in de leegte

Het lopen, elke dag opnieuw, uren achtereen, schept ook die ruimte. Gedachten komen langs, flarden van herinneringen, golven van emoties. Ze wellen op uit mijn geheugen, uit mijn lichaam, uit een onbekende bron. En door verder te lopen lossen al deze sensaties, gedachtes of andere ‘losse eindjes’ als vanzelf op. Alsof het verdampt. Vaak ben ik me niet eens bewust van het feit dat er nog iets zat, dat er ‘iets’ was dat ruimte innam. Maar naarmate ik langer loop, langer onderweg ben, ervaar ik deze leegte die zich steeds verder uitbreidt steeds duidelijker. Het is niet zo dat ik geen nieuwe ervaringen opdoe. Ik leef intens hier, en zie elke dag nieuwe dingen. Ik voel mijn lichaam zoals ik die in het dagelijks leven nooit zo bewust meemaak. Ik ben helemaal in het nu, en ervaar de ervaring ten volle, maximaal. Er is geen ontsnappen aan het huidige moment. Maar het is een andere ervaring. Meer een natuurlijk ritme. Mijn lichaam wéét wat het moet doen, het doet waarvoor het bedoeld is, op een plek waar ik op mijn bestemming ben. Want de natuur is mijn thuis. Het gevoel van vervreemding dat ik vaak ervaar in de stad is niet aan de orde als ik hier loop, langs beken, bergen en bomen.

De buurtsuper is open, en ik zet mijn tas tegen de gevel aan de buitenkant van de winkel. In de piepkleine winkel is amper ruimte tussen de smalle paden, en met mijn tas op ben ik bang dat ik de rekken omvergooi. Mijn hoop op vers fruit, rauwkost, melk, kaas of worst wordt al snel de kop ingedrukt. Behalve houdbare producten en fabrieksvoedsel is er weinig keus. Dus reken ik wat beteuterd een lang houdbaar brood, potje nutella en rol koekjes af. De vitaminen en eiwitten zijn ver te zoeken.

Bij gebrek aan beter

Ik stap weer verder, de open vlaktes naast el Sabinar in, over een weggetje dat redelijk parallel loopt aan de doorgaande weg. Door gebrek aan begroeiing en heuvels kan ik een heel eind terugkijken richting het dorp. Daar zie ik dat er een ongeluk gebeurd is: de zwaailichten van ambulances en polities zie ik al van verre aankomen, maar ik ben al te ver verwijderd om te zien wat er gebeurd is. Door de kale vlakte voel ik me erg in de kijker en blootgesteld, dus zoek ik naar een plek die meer beschutting heeft en me aan het zicht van anderen onttrekt om mijn tentje op te kunnen zetten. Uiteindelijk kies ik voor een stukje gras tussen wat flauwe heuveltjes. Het is nog licht en vroeg op de avond. Voordat ik mijn kamp opzet, besluit ik eerst mijn tent te drogen te leggen in de avondzon, die ik vanmorgen kletsnat van de condens heb ingepakt.

Zigeunerstijl

Terwijl ik als een zigeuner tussen mijn spullen ga zitten, maak ik een simpele maaltijd klaar van houdbaar brood met chocopasta en een blikje tonijn met groente. Geen driegangenmenu, maar met de warmte overdag heb ik ’s avonds vaak niet zoveel trek en al helemaal geen zin om iets ingewikkeld klaar te maken. Vervolgens zoek ik een plekje om te mediteren en de dag van me af te laten glijden, waarbij ik extra uitgedaagd wordt met lokale steekvliegen die zich tegoed doen aan mijn blote benen en armen. Als de zon achter de verre heuvels zakt, wordt het op slag fris, en besluit ik mijn tent op te zetten om de relatieve beschutting van dit kleine huisje op te zoeken. Liggend op mijn rug bel ik met de kinderen. Ik geniet van de vrolijke stem van mijn jongste dochter, die zo enthousiast kan kletsen over haar dagelijkse belevenissen. Wat voel ik me gelukkig om hier te zijn en trots om ook hun moeder te mogen zijn.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 / 34 Canada de la Cruz – El Sabinar verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap vrijwel direct zodra ik ga liggen en droom dat mijn moeder een grote, zware, warme jas voor me heeft gekocht voor mijn tocht. Ik sla de jas af, het is te groot en te zwaar, ik kan het niet meenemen, het past niet in mijn tas. Ook is er veel verwerking van de afgelopen dagen, en heb ik allerlei oordelen over mezelf ten aanzien van mijn beslissing om een rustdag in te lassen.
Tijdens het mediteren besef ik me in één keer dat ik mijn eigen bodem in de lege emmer heb gecreëerd, en daarmee allerlei verwachtingen aan mezelf heb gesteld waarop ik mezelf nu vastpin. Mijn intentie was om deze reis vanuit ultieme vrijheid te gaan lopen. Lopen tot ik geen zin meer heb, en dan mijn tent opzetten. Zonder verder doel qua afstand, plek, kilometers, etc. Maar doordat hier van tevoren toch regelmatig vragen over kwamen (’hoeveel ga je dan lopen, tot hoe ver hoop je te komen, wat loop je dan ongeveer per dag’, etc.) ben ik zelf meer gaan nadenken en rekenen hierover, en heb ik uitspraken gedaan, waarmee ik onbedoeld voor mezelf en anderen bepaalde verwachtingen heb geschept, waar ik mijzelf nu onbewust aan blijf vasthouden. Ik merk nu heel sterk dat ik het een volgende keer anders wil aanpakken. Ik wil immers die vrijheid ervaren, en die ervaar ik vooral zonder haast, doelen of streven. Maar ook zonder het gevoel te krijgen om verantwoording af te moeten leggen. Dus, een volgende keer spreek ik niks meer af qua afstanden, kilometers, of andere ijkpunten waaraan ik mezelf onbedoeld kan vastketenen.
Als ik pauzeer op een fijne, mooie plek en denk ‘wauw hier zou ik wel willen blijven’ dan doe ik dat nooit. Om tal van redenen, maar vooral, zie ik nu in, omdat ik heb uitgesproken rond de 800km te gaan lopen, en zo’n 25 tot 35km per dag. Rustdagen kwamen in dat rekensommetje niet voor. Oftewel, ik moet presteren om mijn belofte en verwachtingen waar te maken, iets waar ik juist mee wilde breken. Ik wil juist weg van het prestatiegerichte handelen, dat al zo’n groot deel van mijn leven heeft ingekleurd. In mijn naïviteit dacht ik mijn vrijheid op te zoeken, maar de werkelijkheid is, dat ik mezelf gewoon in een ander gareel en verwachtingspatroon heb gestopt, wat een giller! Met allerlei onderliggende overtuigingen als brandstof: ‘dit moet ik kunnen, gewoon doorzetten, ik ben toch fit, kom op, ik ben militair, dit wilde ik toch, ik ben toch niet zwak’, etc.

Patronen herkennen en doorbreken

Ik herken hierin dezelfde patronen als tijdens de sesshin (zen meditatie retraite), waarin ik mezelf nog zo had voorgenomen om te onthaasten. Er speelt echter nog meer mee: die 4 weken weg voelen als een heel kostbaar goed, en die tijd moet ik natuurlijk wel nuttig besteden, dan ga ik natuurlijk niet zitten lanterfanten of maar een paar kilometer per dag lopen. ‘Dat kan ik echt niet maken tegenover de kinderen en Steef. Tijd is kostbaar, die moet ik nuttig besteden’. Dit zijn onderliggende aandrijvingen die me beletten om de tijd te nemen, langer of vaker te pauzeren of kortere dagen te maken. Grotendeels vanuit mijzelf, maar ook, besef ik steeds meer, vanuit de omgeving.

In de aanloop naar de reis toe kreeg ik te maken met allerlei reacties en merkte ik dat mijn idee om als vrouw en moeder zo’n tijd van huis te gaan voor een solotocht, toch behoorlijk taboedoorbrekend is. Veel reacties lagen in de trant van: ‘jeetje, en je kinderen dan? Vind je man dat wel goed? Wat een ontzettend lieve man heb je dan dat hij dit voor je over heeft. Goh, vier weken is wel echt heel lang zeg, vinden de kinderen dat niet erg?’.

Taboedoorbrekend

Het klassieke rolpatroon dat de vrouw thuis voor de kinderen zorgt en de man werkt is duidelijk nog aanwezig. Onbedoeld had ik het gevoel dat ik mijzelf keer op keer moest verdedigen, waar ik vaak niet eens goed uit kwam. ‘Nee, ik zit niet in een crisis, en nee, het is niet strikt noodzakelijk om nu weg te gaan. Ja klopt, het is heel lang en ik ga de kinderen gigantisch missen en zij zullen het vast ook moeilijk hebben, maar ik ga toch’. Hoe kun je een innerlijke drijfveer voor zoiets als een solotocht uitleggen of verantwoorden? En moet dat überhaupt wel?

Natuurlijk heb ik zelf ook gestoeid met die vragen en me hier ook behoorlijk rot over gevoeld. En schuldig, bij voorbaat al. Wat voor een moeder ben ik, dat ik ze ‘in de steek laat’, alsof ze me niet interesseren, niet belangrijk voor me zijn. Maar inmiddels kijk ik daar genuanceerder naar. Ik heb gedaan wat ik kon bedenken om mijn afwezigheid zoveel mogelijk te compenseren. Vooruit koken en de vriezer volstoppen met maaltijden, zorgen dat dat er een structuur was in de taken voor iedereen, regel- en uitzoekzaken zoveel mogelijk afhandelen voor mijn vertrek, etc. Ik zie nu ook de andere kant van het gegeven: ik geef mijn kinderen het voorbeeld dat ze altijd hun dromen mogen volgen, en daar tijd en ruimte voor mogen innemen. Dat het belangrijk is om jezelf serieus te nemen en aandacht te besteden aan zingeving en het buitenleven, een avontuurlijke mindset. Ik geef ze juist door mijn afwezigheid ook het vertrouwen in ze dat ze dit aankunnen, en dit is inderdaad wat ik ook terug hoorde na de reis. De eerste reacties van anderen bleken vaak eenzijdig, terwijl de werkelijkheid zoveel genuanceerder is.

‘Ga je alleen op reis? Waarom zou je dat alleen willen doen?’

Het klopt, ik ga alleen, heel bewust alleen. Om diverse redenen, maar de belangrijkste omdat ik wil ervaren hoe dat is, wat er dan gebeurt. Wat ik te leren en te ontdekken heb als ik alleen ga. Omdat ik de tocht ook maak gericht op persoonlijke ontwikkeling, zoek ik het juist op om me af te zonderen, omdat ik vermoed dat ik op die manier zaken zichtbaar ga krijgen die anders verborgen zullen blijven. Als ik alleen ben, is er namelijk geen ontsnappingsmogelijkheid, geen afleiding of vermijding mogelijk. Ik kan me niet achter een ander verschuilen, geen steun zoeken, de ander het niet voor me laten opknappen. Ik moet het zelf ondervinden en ontdekken. Ik wil tot in het diepste van mijn wezen voelen dat ik het ben die deze tocht doet, en dat ik het kan.

‘Is dat niet ontzettend saai, en ben je niet bang dat je je gaat vervelen?’

Voor verveling ben ik niet bang. In het dagelijks leven kom ik tijd tekort om toe te komen aan alles wat ik graag wil doen in mijn eigen tijd. Schrijven, lezen, podcasts of muziek luisteren, wandelen, in de natuur zijn, de rust en tijd hebben om helderheid te krijgen, zaken te verwerken en gewoon simpelweg te zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit verveelde, zelfs als kind niet. Ik had altijd keuzestress. Als 8-jarige had ik een schrift gemaakt met op elke regel een activiteit om te doen. Het schrift was bijna vol met alle activiteiten die ik kon bedenken. Maar het kiezen was altijd een crime, want er was zóveel dat ik kon doen, dat ik onmogelijk kon weten of mijn keuze dan de juiste zou zijn. Ik wijt het maar aan mijn sterrenbeeld, weegschaal, met het eeuwige dilemma van het maken van keuzes. In mijn tocht kan ik de tijd nemen voor mijn favoriete activiteiten, dat is juist een element waar ik enorm naar uitkijk.

‘Dat is toch gevaarlijk als vrouw alleen?’

Deze opmerking krijg ik vaker te horen. Vooral van mannen, die maken zich blijkbaar toch zorgen hierom. En eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik het alleen op pad zijn, en met name het wildkamperen inderdaad eng zou vinden. Natuurlijk voelt het heel spannend om alles alleen te doen, maar dat gevoel van spanning zit hem bij mij meer in het gevoel van onzekerheid en de angst om een bus te missen of een boete te krijgen voor wildkamperen. Ik heb me tijdens de tocht nog geen enkel moment onveilig gevoeld. In de natuur ervaar ik een totale leegte, ik ben helemaal op mezelf, kom vrijwel nooit iemand tegen onderweg. Dus ook geen potentiële vrouwenverkrachters of seriemoordenaars.

Op een doordeweekse avond in de randstad voel ik me bij wijze van spreken vele malen onveiliger. De enige momenten dat ik me weleens kwetsbaar voel, zijn als ik een spannende bergpas heb, of bijvoorbeeld een uitglijder maak. Het besef dat ik kan vallen, me kan blesseren of een been kan breken voelt dan even griezelig. Maar dat gevoel heb ik net zo goed als ik niet alleen ben: het is voor mij ook een functioneel gevoel om scherp en alert te blijven, om valpartijen en ongelukken te voorkomen.

Misschien helpt het ook dat ik door de jaren heen fysiek ook veel zelfvertrouwen heb ontwikkeld in het sporten en bij defensie. In mijn militaire opleidingen en binnen NatuurlijkSportief, een sportconcept waarin fysiek contact niet uit de weg wordt gegaan, heb ik geleerd mijn mannetje te staan, van me af te bijten, sterk te worden en fysiek te reageren op situaties. Zo grapte een vriend eens dat hij bijna medelijden had met de potentiële aanrander die mij zou treffen, toen hij zag hoe ik in een ‘struggle’ een medesporter op zijn plek zette. Al die ervaringen neem ik mee in mijn rugzak, en geven me de moed om situaties aan te gaan, niet uit de weg te gaan. Bovendien wil ik juist graag leren en ervaren dat ik tot deze dingen in staat ben, mijn grenzen opzoeken en verleggen. Ik wéét dat we vaak veel meer kunnen dan we denken, en dat al die belemmerende gedachtes over onszelf ons potentieel in de weg staan.

‘Maar waarom zou je dit nu doen? Die tijd kun je toch veel beter besteden aan…’.

Het uitspreken van wat ik graag wil doen leidt tot veel leuke reacties, waarbij mensen het bijzonder en stoer vinden, of zelf ook wel zoiets zouden willen doen. Maar ik krijg ook kritische reacties, van mensen die het nut niet inzien van mijn onderneming en goedbedoeld suggesties geven om mijn tijd beter te besteden. Aan het ondernemen, werken, verbouwen, of wat dan ook. Vier weken alleen op pad, klinkt in die gevallen vooral als een dure, nutteloze tijdsbesteding waarin je ook geld zou kunnen verdienen. Het is lastig om dan het gesprek te voeren zonder de neiging de ander te moeten overtuigen. Ik houd het dan maar bij mezelf, door te herhalen dat het iets is dat ik heel graag wil doen, ongeacht wat anderen daarvan vinden.

‘Waar ben je dan precies naar op zoek?’ Of: ‘ik hoop dat je vind wat je zoekt’.

Ik krijg wel vaker te horen dat ik zoekende ben. Nog niet zo heel lang geleden kwam ik ergens tegen dat de zoekende geest de gelukkige geest was. Het zoeken zelf is voor mij het antwoord. Het loopt parallel aan het wandelen als metafoor voor het leven: ik ervaar voldoening door het onderweg zijn, in het lopen zelf. De bestemming doet er in feite niet toe. Ik hoop zelfs dat ik mijn bestemming nooit bereik, zodat ik altijd onderweg kan zijn. In mijn leven zal er ook niet een punt zijn waarop ik zeg ‘zo, nu ben ik er, nu ben ik klaar’. Het leven gaat door, het is constant in beweging, in verandering. Het is een continue dans om me te blijven aanpassen aan de veranderende omstandigheden, intern en extern. Maar hoe kan ik dat duidelijk maken als mensen dat niet zo ervaren? Het is voor mij niet in woorden te vatten.

Tijdens het langer onderweg zijn, ontstaat er bijna een verslavend gevoel, een hunkering naar verder lopen, iedere dag weer. Zelfs als ik geen zin heb, is er een onderstroom die sterker is dan dat, die tijdelijke tegenzin overstijgt en uiteindelijk letterlijk voorbijloopt. En natuurlijk, door in beweging te zijn, zet ik ook andere processen in mezelf in beweging. De verwerking van allerlei zaken, de nieuwe inzichten, creatieve ideeën, uitgedaagd worden op allerlei manieren… het zorgt ervoor dat ik mijn leven nu weer anders beleef, het geeft soms antwoorden, soms meer vragen. Het geeft in ieder geval altijd precies wat ik zoek, ook al wist ik dat niet eens van tevoren.

16-10-2023 16.55

Na alle avonturen in de braamstruiken en andere stekels en prikkelplanten, vraag ik me af of er ook een symbolische betekenis voor zou zijn. De doorns zijn vaak symbool voor de ene kant van het dualisme: geen roos zonder doorns. Maar ook voor koppigheid. Terugkijkend op de afgelopen dagen is dat misschien wel een mooie metafoor: was ik te koppig om in te zien dat ik moest vertragen, dat ik dit in feite mezelf aandeed?

In het mediteren kwam ook de vraag op met betrekking tot het opheffen van lijden. Het opheffen van lijden is immers het doorbreken van bepaalde gedachtes over een situatie. Het vrede hebben met welke situatie dan ook. Daar kan ik een heel eind in meegaan. Het maakt immers veel verschil hoe je ergens over denkt: in rampscenario’s of vanuit vertrouwen, bijvoorbeeld. Maar hoe zit dat met het ervaren van fysieke pijn? Hoe kom je dan los van je gedachtes daarover? We zijn toch, juist op die momenten, zo sterk geïdentificeerd met ons lichaam, dat het op die momenten onmogelijk voelt om los te komen van de pijnsensaties en alle bijbehorende gedachtes. Het voelt als een next level oefening om in vrede te kunnen zijn en blijven in zulke situaties.

Avonturier light

De dag vliegt voorbij. Ik rust uit, doe boodschappen, kijk een college terug, was mijn kleding, klop mijn spullen uit om ze te ontdoen van alle takjes, blaadjes en andere souvenirs van mijn gevecht met het pad van gisteren, ruim mijn spullen op neem de tijd om te lezen en schrijven. Mijn lijf komt echt bij, merk ik. Het is een verstandige keuze om een rustdag te nemen. Nu zit ik even in het café om nog wat te schrijven, voordat ik straks vroeg ga slapen om morgen vroeg op pad te kunnen. Ik kijk er nu wel weer naar uit, ook omdat ik al 2 plekken op de route heb gevonden op een gunstige afstand, waar ik waarschijnlijk prima kan wildkamperen. Dat geeft rust. Ik heb er zelfs weer zin in!

Ik kijk nu naar andere avonturiers met gemengde gevoelens. Ergens hanteer ik onzichtbare standaarden voor mezelf. Deze reis heeft veel licht geworpen op dingen. Avontuur? Ja graag, maar wel binnen bepaalde grenzen. Ik heb ook behoefte aan een balans met enige comfort merk ik. Een soort avonturier light. En misschien is dat juist wel weer een kracht om anderen aan te spreken en te inspireren.

Zonder tijdsdruk, in de natuur

Wandelen, zo ontdekte ik al eerder, vind ik heerlijk zonder tijdsdruk. Buiten zijn en in de natuur zijn, dat is misschien nog wel de allerbelangrijkste pijler van dit alles. Want dat is onveranderd gebleven: ik voel me het allerfijnst en gelukkigst als ik buiten ben, in de natuur. En dat hoeft geen wild, avontuurlijk karakter te hebben, maar kan net zo goed statisch zijn, op een vaste plek. Zoals buiten lezen, rond een kampvuurtje zitten, buiten koken, goeie gesprekken voeren in de buitenlucht, luieren in de zon. Maar wel in een omgeving, in de natuur, die uitnodigt tot rust, ruimte en verbinding.

Contact en verbinding

Want ja, dat is het andere element waar ik achter ben gekomen: ik mis op den duur contact, verbinding. Gisteren was er een lieve ober, steeds als ik iets vroeg, raakte hij me even vaderlijk bij mijn schouder aan en wierp me een warme blik, met vriendelijke ogen, zoals die van een trouwe labrador. Jeetje, wat raakte me dat! Ik schrok er bijna van hoeveel me dat deed. Hij had oog voor me, hij zag me echt. Het doet me beseffen hoeveel een glimlach, een woordje, een aanraking of gebaar voor een ander kan betekenen.

Hier, op mijn solotocht, zoek ik zelf steeds het contact op, door in dorpen iedereen die ik zie (dat zijn er niet zoveel) te groeten en een glimlach te schenken, door even oogcontact te maken. Ik wil dat meenemen naar Nederland. Niet als hunkering vanuit mezelf, maar als gift naar de ander. Om de ander compassievol tegemoet te treden. Ik neem me voor om meer tijd te maken voor dat praatje of korte moment van aandacht voor de ander. Het is waar dat je iets pas echt begrijpt als je het zelf hebt ervaren. Verbinding is dus belangrijk voor me. Zien en gezien worden, op zielsniveau. Gekend worden.

3 weken, 600km

Ik ben nu precies 3 weken aan het lopen en het voelt alsof ik al een eeuwigheid weg ben. In deze 3 weken heb ik meer dan 600km gelopen en heb ik het landschap onder mijn voeten zien veranderen, een prachtig gegeven. Lopend, en zeker met een rugzak, ga ik toch echt niet zo hard, maar desondanks toont elke dag zijn eigen karakter. Nu, met de Sierra Nevada achter me, ga ik morgen richting de Sierra de Baza, waar ik opnieuw boven de 2000m zal klimmen.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap slecht en word wakker gehouden door de lichten in het toiletgebouw, een generator en iets of iemand die langs mijn tent rent en mijn vuilniszak weg rooft. En inderdaad, die vuilniszak is spoorloos als ik wakker word. Wel vind ik later her en der stukken afval verspreid over het terrein.

Als ik wakker word, ben ik nog steeds moe en heb pijn in mijn voeten. Ik voel steken in de zijkanten en bij de aanhechtingen van mijn tenen. Ook mijn enkels voelen gevoelig. De wandeling van gisteren heeft duidelijk zijn sporen achtergelaten. Ik zie op tegen het lopen, en helaas verandert mijn tegenzin niet gedurende de dag. Toch heb ik mijn wekker gezet om op tijd te vertrekken. Ik eet mijn havermout die ik aanvul met extra cruesli, en zet oploskoffie waar ik wat melkpoeder aan toevoeg. Ik hoor mezelf zuchten en loop als een houten klaas naar het toiletgebouw, met de stille hoop dat het vast wel beter zal gaan in de loop van de dag. Maar ik vergis me, de hele dag voelt het alsof ik door drijfzand loop.

Als het golft, dan golft het goed

Zoals ik gisteren nog genoot en mijn ogen uitkeek, zo ben ik mezelf vandaag aan het opvreten, irriteren, frustreren. Ik struikel over uitstekende wortels of stenen, glij uit over rollende steentjes en grind, blijf haken achter doornen, ik verdwaal, moet nodeloos weer terug een heuvel oplopen, mijn heupband van mijn tas springt vanzelf open, de gps van mijn horloge slaat meermaals op hol waardoor ik er niks aan heb en 100x mijn horloge opnieuw moet opstarten, en noodgedwongen moet wachten tot hij weer is opgestart om weer verder te kunnen. De tijd rent vooruit , terwijl de kilometers achterblijven, de hoogtemeters ben ik vandaag he-le-maal zat. De stad in mijn blikveld vertikt het om dichterbij te komen en die rotvliegen blijven maar om me heen zoemen zonder reden. Met regelmaat laat ik een oerkreet horen van pure frustratie.

Bericht uit Nederland

Ik kom een plek tegen in de schaduw, waar ik op een rots kan zitten. Och, wat een opluchting om die rottas af te kunnen doen! Ik laat me achterover vallen op de gladde, koele rots, en heb geen zin meer om ooit nog op te staan. Ik zou zo in slaap kunnen vallen. Eten. Ik moet eten. Mechanisch kom ik weer overeind en klik mijn tent van mijn tas, om mijn lunchspullen uit het onderste vak (de keuken) te halen. Uit mijn hoofdvak trek ik de rest: gedroogde worst, een pot chocopasta. Ik smeer wraps en werk het naar binnen. Wat is dit vandaag? Ik kan nergens van genieten. Ik wil alleen maar zitten, en slapen. Mijn schoonzus stuurt me een filmpje, en ik twijfel of ik hem nu wil openen. Ga ik dan niet naar huis verlangen?

Mijn nieuwsgierigheid krijgt de overhand en ik open het filmpje. Ze loopt door de Biesbosch, met haar winterjas aan. Ik hoor de wind in de microfoon blazen. ‘Wauw, in Nederland is het herfst, koud en guur!’. In één klap voel ik me beter. Het zicht op de vlakke, kale landerijen met de wolken erboven doet me beseffen hoe mooi het hier is, dat ik van geluk mag spreken dat ik hier in de zon loop, en elke dag kan genieten van nieuwe landschappen vol afwisseling. Mijn schoonzus vertelt dat ze aan me denkt, me succes wenst en benieuwd is naar hoe ik het heb. Als ik klaar ben met mijn lunch, pak ik met iets meer motivatie mijn spullen weer bij elkaar, en besluit haar een een stukje mee te nemen op mijn wandeling door te filmen terwijl ik loop. Het voelt ineens heel dichtbij en ik voel me gesteund door het idee dat er iemand op dit bewuste moment aan mij denkt. Het helpt me om het volgende uur weer door te stappen.

Cowboy

Na ruim een uur kom ik een heuse cowboy tegen en blijf onder de indruk even staan bij het zien van het beeld van de zongebruinde man met leren hoed op zijn grote, traag stappende paard. Zijn hond huppelt lichtvoetig een paar meter voor hem uit. Hij begroet me en vraagt waar ik heen ga. Trevelez? Ja klopt, ‘pero, estoy muy cansada’, maar ik ben zo moe, jammer ik. ‘Ay’, antwoord hij, ‘tu eres mejores, no esta lejos, menos de tres horas!’ Goedbedoeld zegt dat het nog maximaal 3 uur lopen is, terwijl ik uitgegaan was van maximaal 1 uur. Toch dankbaar voor zijn aanmoediging en compliment dat hij me wel stoer vind, ga ik verder.

Alles lijkt tegen te zitten vandaag. In de zon is het te heet, in de schaduw te koud. Zodra ik ga zitten, wil ik eigenlijk niet meer opstaan. Ik wil niet meer, ik ben moe. Ik wil naar huis. Ik schrik van mijn gedachtes, maar weet dat het niet meer is dan dat: slechts gedachtes. Dus sta ik weer op, hijs mijn rugzak op mijn rug, zet de ene voet voor de andere en ga door. Ik schuifel vooruit, sjok de berg op. Maar vandaag kan ik er niet van genieten. Het uitzicht wordt bovendien vaak weggenomen door omliggende bomen of heuvels.

Reflectie achteraf

(Maanden later leer ik dat mijn hele stemming bepaald werd door mijn fysieke overbelasting. Het is bizar om te merken hoe primaire behoeftes zo gaan domineren, dat ze je hele mentale wereld overheersen. Ook bij dorst heb ik gemerkt dat nadenken lastig wordt, en ik weinig kan hebben. Zodra ik gedronken heb, zakt dit weg. Op deze dag was ik simpelweg te moe, en ik had achteraf gezien gewoon een rustdag moeten inbouwen. Maar dat deed ik niet, waardoor ik over mijn fysieke grenzen heen ben gegaan. Mijn lichaam heeft er alles aan gedaan om mezelf af te remmen, me te laten rusten, maar ik heb het de hele dag overruled met mijn overtuigingen dat ik gewoon door moest gaan. Nu weet ik wel beter. Dit soort momenten zijn uiteindelijk belangrijke lessen en leermomenten, en ook een spiegel voor wat er in het gewone, dagelijkse leven vaak ook gebeurt. En inderdaad, inmiddels luister ik veel beter naar mijn lichaam, kan ik beter mijn grenzen aanvoelen én daarop reageren. Het is geen falen om moe te zijn of rust te pakken. Het is menselijk.)

Mijmeringen onderweg

Door het gebrek aan uitzicht, wordt ik op mezelf teruggeworpen. Mijn aandacht wordt naar binnen getrokken en de hele dag al gaan er allerlei gedachtes door me heen. Stel dat karma bestaat, wat ik ergens een goede motivator vind om goed te doen, hoe kan dan een wezen zonder bewustzijn dan een goed karma verkrijgen? Hoe kunnen stenen, bomen, insecten, etc. Ervoor zorgen dat zij in een volgend leven evolueren? Wat maakt een steen tot een goede steen? Gisteren moest ik ineens terugdenken aan iemand die ik al maanden niet heb gesproken en die avond appt hij me ineens! Telepathie. Dit gevoel van telepathisch vermogen wordt altijd groter als ik meer en meer afgestemd raak op mezelf, veel mediteer en los ben van een veelheid aan prikkels of ruis. Heel bijzonder.

Mentaal gevecht

Ik struggle door, zowel lichamelijk als mentaal. Misschien ook door de vermoeidheid van de afgelopen twee slechte nachten. Maar ik merk ook dat ik denk: ‘ pfff, 4 weken is echt heel lang, is 3 weken niet genoeg?’. Ik heb al zoveel gezien en gedaan, ik heb nu juist weer zin om naar huis te gaan. Ik zou het helemaal niet erg vinden als Steef een ticket voor een week eerder naar huis boekt. Tegelijkertijd wil ik ook de gr7 van het boekje afronden, het voelt niet af om halverwege te stoppen. Ik had zelfs gedacht dat ik nog wel verder zou komen dan de route uit het boekje. En direct erna: ‘waarom moet ik dat per sé afronden? Ik hoef toch niemand iets te bewijzen? Ik doe het toch voor mezelf?’. Ik word af en toe gek van mezelf hierin. Hoe weet ik nu wanneer ik mijn gevoel moet volgen of niet? Laat ik me door angst leiden, door korte termijn genot, of voel ik hier nu oprecht mijn grenzen goed aan? Afgaand op wat mijn lichaam me nu vertelt is dat ik moe ben, dat mijn lijf hersteltijd nodig heeft. Het lijkt zich te uiten in negatieve gedachtes die zich vertalen in vluchten en vermijden.

Trevelez

Na wat een eeuwigheid lijkt, kom ik dan eindelijk aan in Trevelez, een ander wit dorp in de Alpujarra, dat bekend staat om zijn 3 wijken (Barrios) waartussen maar liefst 150 meters aan hoogteverschil zit. Ik kom in Barrio Bajo aan, en doe boodschappen in de buurtsuper, ga schrijven op het terras en vervolg mijn laatste kilometers naar de camping, die claimt de hoogstgelegen camping van Spanje te zijn, op 1700 meter hoogte. Ik ben blij met deze camping, want oorspronkelijk was mijn idee om al veel verder op de route te zijn vandaag. Dat dit niet haalbaar was, bleek al snel. Nu heb ik gelukkig een warme douche om de dag mee af te sluiten. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo lang gedaan over een relatief korte afstand. Na 18km en om 6u opstaan ben ik helemaal op als ik rond 17.30u op de camping aankom.

Het bericht Spanje gr7 dag 19 Trevelez verscheen eerst op Struin Stories.

Storm

Ik zwalk over de weg, waarbij ik probeer te voorkomen me te ver de weg op te laten blazen met het tegemoetkomende verkeer. Ik zwaai met mijn hoofdlampje op de felste stand om aankomend verkeer te waarschuwen voor mijn aanwezigheid. Vaak zien de automobilisten me pas op het laatste moment, waarna ze met een ruk aan hun stuur om me heen slingeren. Dikke, donkere wolken rollen van de bergen af, een dreigend tafereel die zich ophoudt op mijn route. Ik volg de autoweg verder omhoog, waar ik de GR7 tijdelijk verlaat om een omweg te maken naar El Torcal. Ik heb de hoop dat het zal opklaren als ik daar eenmaal ben.

Uitstapje naar El Torcal

Het wordt inderdaad wat lichter en de wind lijkt af en toe wat meer te gaan liggen. Het extra lusje bedraagt minstens 7km en gaat echter precies de dikke donkere wolkenmassa in. Het omhoog lopen kost me meer tijd dan gedacht. Eenmaal op een parkeerplaats gaat het pad over in een wandelpad dwars door het natuurgebied richting het bezoekerscentrum. De natuur is hier schitterend, bijna buitenaards, met zijn grijswitte stenen en rotsen, die soms als enorme platte schijven op elkaar gestapeld lijken, alsof reuzen hier potjes jenga met elkaar hebben gespeeld. Op andere plekken steken de rotsen weer als scherpe tanden omhoog.

Steenbokken

Als de wind wat is gezakt, zoek ik een vlak stukje waar ik ontbijt met havermout en warme koffie. Het is guur, en vandaag heb ik voor het eerst echt warme kleren aan. Ik ben blij met mijn lange mouwen en warme trui, en warm mijn handen aan mijn koffiemok. De wolkenflarden die tussen de bergen en rotsen glijden, geven de omgeving een sinistere uitstraling. Na mijn pap en koffie, pak ik de boel weer in, poets mijn tanden en vervolg mijn pad omhoog. Als ik bijna boven ben, zie ik ineens een steenbok, met grote krullende hoorns, die me nieuwsgierig aankijkt vanaf zijn rots. Na een tijdje doemt hij ineens weer op tussen de stenen, heel dichtbij nu, totaal niet onder de indruk door mijn aanwezigheid. Twee steenbokken zie ik, die lijken te poseren voor mijn foto, voor ze ervandoor rennen. Het uitzicht vanaf de top richting het bezoekerscentrum is fenomenaal, het lijkt wel of ik op een andere planeet ben. Het landschap heeft iets vreemds, buitenaards, met hier en daar een soort stenen pilaren en steenschijven. Ik verwacht hier elk moment een dinosaurus of maanmannetjes.

Behoefte aan een praatje

Bij het bezoekerscentrum is het gedaan met de stilte en de rust: hier worden busladingen scholieren en toeristen afgezet. Ook rijden er bussen heen met trailers vol fietsen, waar de mensen enkel de afdaling naar beneden toe hoeven te maken. Ik wurm me door de warme lijven naar binnenin het café, waar de ramen beslagen zijn door het kille, vochtige weer buiten en de warmte binnen. Als ik terugkom met koffie bij de tafel waar ik mijn tas heb gezet, zitten er twee Engelse dames op mijn plek. Ik schuif bij ze aan en merk dat ik de behoefte heb om even te kletsen. Iets dat ik normaal gesproken eerder uit de weg ga. De vrouwen fietsen samen door Andalusië en hebben het zwaar gehad met de warmte. Ik kom relatief veel fietsers tegen, en sowieso veel Engelsen in de dorpen. Ik laat ze de steenbok van de foto zien, die ik net het gezien, nog vol van het enthousiasme om wild van zo dichtbij tegen te komen.

De eerste (en laatste) hiker op mijn tocht!

De terugweg loop ik via het asfalt naar beneden toe, en ik zie dat het op de route van de heenweg nu ook druk met dagjesmensen is. Tevreden dat ik die drukte heb gemist, en dat de storm eindelijk lijkt te gaan liggen, geniet ik van de omgeving terwijl ik mijn route terugzoek naar de GR7. Hier kom ik na een paar uur mijn allereerste en tevens laatste medewandelaar tegen, een langeafstandshiker die de andere kant op loopt. Hij heeft in de afgelopen 1,5 jaar de E4 gelopen, zo’n 11.000km, een monsterprestatie, en hij is nu bijna aan het einde van zijn route, met Tarifa als eindbestemming. Ik ben als een kwispelend hondje zo enthousiast om iemand tegen te komen en wil alles van hem weten! Als we later afscheid nemen, komen er nog duizend vragen op die ik had willen stellen.

Vrachtwagen

De man, mijn leeftijd, heeft een imposante wilde baard ontwikkeld tijdens zijn tocht, en loopt in typische hiker kleding en draagt een hoed. Ik vergeet te vragen waar hij vandaan komt, maar misschien verraad zijn Franse accent het. Hij heeft af en toe wat weken van rust gepakt, en had een milde winter toen hij in de buurt van Hongarije trok, wat het lopen in de winter goed te doen maakte. Hij draagt enkel een kleine rugzak met een slaapmatje eronder geknoopt. Daarbij vergeleken lijk ik een vrachtwagen met al mijn spullen. Aan zijn tanden te zien heeft hij maar weinig zelfzorgproducten ingepakt.

Schurend imago

Naast hem voel ik me ineens een prinses op de erwt, een luxepaardje. Ik zag mezelf altijd als avontuurlijk, maar de afgelopen dagen ben ik daar een beetje op teruggekomen bij mezelf. Zeker nu ik naast hem sta, voel ik me helemaal niet zo avontuurlijk. Langer dan 1 nacht wildkamperen achter elkaar, is me nog niet gelukt. Terwijl ik me had voorgenomen, heb verkondigd, dat ik vooral zou wildkamperen, en zo veel mogelijk zelfvoorzienend ging reizen. Ik merk dat dit schuurt, en dat ik ergens graag aan dit beeld, dit imago dat ik mezelf heb aangemeten, wil voldoen, maar dat de praktijk me ook heeft laten ervaren, dat de realiteit anders is. Dat ik gewoon behoefte heb aan schoon zijn en goed slapen. Moet ik per se zo minimalistisch en spartaans mogelijk reizen? Of mag ik ook mijn eigen verwachtingen bijstellen? Ik hoef me toch aan niemand te verantwoorden? Waarom vind ik het dan zo lastig? In mijn hoofd ben ik al mijn spullen aan het langslopen en aan het verdedigen waarom ik die écht wel nodig heb. Een extra foliemat onder mijn slaapmat? Omdat ik mijn slaapmat wil beschermen tegen lekkage. Een extra zeiltje onder mijn tent? Omdat ik mijn tent wil beschermen tegen beschadigingen. Al die kleding? Het zekere voor het onzekere, ik ben een koukleum. Hier zit blijkbaar een gevoelige snaar, een zogenaamde bubbel. Een onverwerkte ervaring. Interessant om verder te onderzoeken.

Van alles vinden

Ik loop verder, richting een goedkoop hotel dat ik heb gezien. Om daar te komen moet ik een tijdlang parallel aan een randweg lopen en vervolgens een snelweg oversteken. Maar hoe ik ook kijk op de kaart en mijn navigatie, ik kom er niet uit hoe ik moet lopen. Ik neem mijn verlies en ga onverrichte zaken weer terug richting de route, waar een ander, duurder, hotel staat om een kamer te boeken. Deze beslissing blijft de rest van de dag en de dagen erna aan me knagen, vooral na de ontmoeting met de andere hiker. Het voelt als verraad naar mezelf, maar ook als onnodig. Als geldverspilling en iets dat ik moet verantwoorden naar de buitenwereld. Zoveel heb ik niet gelopen vandaag, ik had best kunnen wildkamperen.

Intern conflict

Het blijft een intern conflict waar ik geen vrede mee krijg. Als ik eenmaal in het hotel aankom, kan ik daardoor maar moeilijk genieten van de luxe. Ik spreek met mezelf af dat ik de komende tijd echt vaker ga kamperen en wat langere afstanden ga afleggen. Als een goedmaker voor de onnodige uitgaven. (Pas veel later begrijp ik dat dit ook te maken heeft met mijn schuldgevoel dat ik dit doe, terwijl Steef thuis is. Iedereen heeft hier wel een mening over, en vaak ten gunste van Steef, wat mij gevraagd of ongevraagd in de positie plaatst om verantwoording over mijn keuzes af te leggen. Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat ik het ook niet goed kan verklaren waaróm ik dit wil doen of waarom het nodig is. Vanuit dit vermeende schuldgevoel wil ik zo min mogelijk tot last zijn en de tijd die ik heb maximaal efficiënt benutten. Wat ik onbewust heb vertaald in zo min mogelijk geld uitgeven omdat het gezamenlijk geld is, en zoveel mogelijk afstand maken in de tijd die je hebt, omdat die tijd als zeer kostbaar voelt.)

Slapen is een uitdaging

Het slapen gaat niet vanzelf. De kamer ruikt alsof er iemand een paar flessen eau de cologne heeft stukgeslagen en het textiel in parfum is gewassen. De geur is zo indringend dat ik er niet aan kan ontsnappen en niet door kan slapen. Een handdoek over mijn kussen om de indringende parfumlucht te dempen, helpt vrijwel niet. Een raam open is geen optie: de snelweg waar het hotel langs ligt, en de geluiden van andere hotelgasten om me heen houden me uit mijn slaap. Het is te warm, en ik ga mijn bed opnieuw uit om de airco aan de praat te krijgen. Binnen slapen geeft me het gevoel opgesloten te zijn, het benauwd me, er is geen luchtstroom, niets. De airco werkt niet. Na een half uur ga ik er voor de zoveelste keer uit, nu op zoek naar oordoppen. Eindelijk heb ik voldoende rust om in slaap te vallen, maar word regelmatig wakker van spierspasmes en krampen. Magnesiumtekort. Morgen mijn tabletten niet vergeten. Ik put mijn lijf uit en geef het te weinig terug. Gisteren wilde ik een salade eten, ik heb zo’n zin in verse groenten steeds, maar het restaurant was die dag gesloten en serveerde enkel simpele broodjes met ham. Voldoende vers eten blijft een uitdaging.

Ik ben oké…

Ik mediteer opnieuw met ‘ ik ben oké’ en mijn lichaam reageert weer fysiek, het grijpt me naar de keel. Pas later in de meditatie ontstaat ontspanning. Een volgende keer dat ik hiermee mediteer ervaar ik minder fysieke weerstand, maar vooral mentale weerstand: ‘ik ga toch maar de koan doen, dit werkt niet, etc.’ Er komt veel verwerking van de afgelopen dagen langs, en ervaar haast in mijn lichaam als ik andere mensen eerder hoor vertrekken dan ik als ik in een hotel slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 11 Villanueva del Cauche verscheen eerst op Struin Stories.