Gisteren genoot ik van een prachtige zonsondergang met een zuurstokroze lucht en roodomrande wolkjes die zo felgekleurd zijn dat ze wel nep lijken. Tijdens het mediteren merk ik dat ik nog moeite heb om de rust te vinden en mijn ademhaling te kalmeren. Ik voel me snel benauwd, ook met de ademhalingsoefeningen tijdens de yoga van net trouwens. Thuis doe ik de laatste tijd 20-30 minuten yoga na het opstaan, en dat bevalt zo goed, dat ik dat tijdens mijn tocht wil blijven doen. Het helpt me om mijn lichaam soepel te maken, na een matige nacht slapen in de tent, waarin mijn lichaam vaak stram en stijf voelt als ik wakker word.

Zenuwbeschadiging?

Ik heb het niet te koud of te warm gehad vannacht, en ik had ook geen last van het plakken van het zweet, maar ik vermoed dat ik vorig jaar een zenuwbeschadiging in mijn schouders heb opgelopen tijdens het hiken, door het dragen van mijn backpack. Nu ik weer begonnen ben met de rugzak op mijn rug, speelt het ineens weer op. Overdag heb ik nergens last van, maar zodra ik wil slapen, krijg ik last van jeuk op mijn bovenarmen en schouders, wat aanvoelt als een soort elektrische tintelingen of slapend gevoel. Ontzettend irritant! Het irriteert zo erg, dat ik mezelf soms openkrab. Na de tocht vorig jaar hielden deze klachten nog enkele weken aan, en ebde toen weg. Ik ben daarna vergeten dat dit aan de hand was, maar nu zijn de klachten ineens in alle hevigheid weer terug.

Iedere reis pas ik weer wat materialen aan in mijn tas. Voor dit jaar heb ik mijn stevige folierol ingeruild voor een dunner, lichter exemplaar in de vorm van een matje. Eigenlijk heb ik nu al een beetje spijt van de keuze. De mat is weliswaar kleiner en lichter, maar een stuk minder stevig. Als ik yoga doe op de mat, merk ik direct dat deze begint te scheuren als ik er druk op uitoefen. Shit. Gelukkig heb ik ook een klein zeiltje bij me, die ik als grondzeiltje onder mijn tent gebruik. Die is een stuk steviger, en kan ook dienstdoen als ýogamat, om me in ieder geval een beetje tegen het stof te beschermen. Ondanks deze opstartproblemen, is het heerlijk om met wat rekken en strekken te starten, om het stramme lijf weer wat leven in te blazen voor ik verder wandel.

Steef belt me en zingt met de kinderen voor mijn verjaardag. Voor de tweede keer in mijn leven vier ik dit alleen, in een ander land. Het bevalt me prima. Ik vier vrijwel nooit mijn verjaardag, en meestal is het een dag als alle anderen. Nu hier in de natuur, ben ik me veel bewuster van de dag, en blijven de herinneringen me veel meer bij. Vorig jaar zat ik op een schitterende plek, aan een zwembad ergens in Andalusië, in de buurt van el Chorro. Het goede leven.

Nummer 2

Ik pak mijn spullen weer in en vervolg mijn weg door de woestijn. Er hangt wat hoge bewolking, maar verder is het helder, de temperatuur voelt aangenaam. Ik heb uitzichten over lage heuvels  en zie eindeloos veel amandel- en olijfvelden. Precies op het moment dat ik voor een nummer 2 de bosjes in duik, zie ik een vrouw mijn kant op lopen. Wat gehaast begraaf ik mijn productie, schop er wat zand overheen en hijs net op tijd mijn broek omhoog. Zul je altijd zien: nergens zie je een levende ziel, tot het moment dat je net met je broek op je enkels zit. Als ik haar nader, zie ik haar al even gehaast de bosjes uit stappen en haar kleding recht trekken. Ik moet lachen, blijkbaar hadden we exact hetzelfde idee op hetzelfde moment. De vrouw is gekleed in stoffige lappen en een vuilgele hoofddoek, en blijkt bij een tomatenkweker te werken waar ik even later langs loop.

Een poosje later komt mijn zandweg samen met een n-weg, waar ik verplicht word tot wat roadwalking, en daarmee m’n koppie erbij moet houden. Hoewel het niet druk is, rijd het verkeer soms wel erg hard, en verwachten ze geen van allen een wandelaar in the middle of nowhere. Om tegemoetkomend verkeer op mijn aanwezigheid te wijzen, loop ik wat verder de weg op, tot ik zie dat ze me hebben gezien en uitwijken. Het is niet mijn favoriete manier van wandelen, maar af en toe een noodzakelijk kwaad om ergens te komen.

Orce, een van de eerste beschavingen

Intussen ben ik Orce ingelopen, een dorp dat claimt een van de oudste beschavingen of vestigingsstadjes Europa te zijn. Er zijn hier met opgravingen schedels gevonden die bewijzen dat er 1,4 miljoen jaar geleden de eerste mensen in Europa hebben gevestigd, vanuit Noord-Afrika. Een bijzonder idee! Op het terras naast de kerk bestel ik een koffie en vul ik mijn fles. Terwijl ik naar de kraan liep naast de oude burcht, zie ik ineens twee varkentjes in de schaduw van de fontein liggen, beiden met een grote, rode strik om hun hals. Wat schattig! Blijkbaar zijn deze feestvarkens door de dorpelingen geadopteerd. Ik zie een lege, plastic bak en wat oude, rottende groente in een houten kistje in hun buurt staan. De varkentjes schrikken als ik de kraan aanzet, en krabbelend verontwaardigd knorrend overeind. Ze werpen een blik in de lege, plastic bak, die ik vul met water voor ze. Dankbaar beginnen ze gebroederlijk met veel gespetter de bak leeg te slobberen. Ik geniet even van dit tafereeltje en bedenk hoe toepasselijk het is om deze twee feestvarkens op mijn verjaardag te treffen.

2 oktober 2024 17:48u

Na mijn pauze in Orce loop ik weer de woestijn in, een desolaat, bijna wit landschap, waar ik langs afgedankte autobanden en vergane schapenskeletten loop. Het pad loopt dwars door het landschap, en zoekt later de flanken van de rotswanden op, waarin tientallen lege cavas cuevas/rotswoningen te zien zijn. Links van me zie ik verderop ineens groene akkers en weiden liggen. Blijkbaar kunnen ze de droge grond toch weer vruchtbaar krijgen hier. Het is een bevreemdend contrast.

Elektrolyten

Ik geniet van de prachtige wandeling. Waar het wat bewolkt begon, is de lucht intussen helemaal opgeklaard. Ik smeer me opnieuw goed in, en neem even een drinkpauze. In de Decathlon heb ik een klein flesje gekocht die ik gebruik om mijn water met elektrolyten te mixen. Bij defensie krijgen we af en toe wol-pakketten (warm-ontbijt-lunch). Dit zijn pakketten met voeding voor 24-uur. Hierin zitten kant en klaar maaltijden, snacks, maar ook eiwitshakes en zakjes met iso-poeder en elektrolyten. In het veld gebruik ik die poederzakjes nooit, dus heb ik deze verzameld en meegenomen om hier te gebruiken. Om die reden drink ik nu een knalblauw en mierzoet smurfendrankje, bomvol suikers en elektrolyten. Het doet me sterk denken aan fernandes.

Tijdens het lopen voel ik een klein steekje achter mijn rechter knieschijf, alsof ik mijn knie te ver de verkeerde kant op heb gebogen. Ik hoop maar dat mijn spieren wat sterker worden naarmate ik meer hoogtemeters maak, zodat het dalen ook wat gemakkelijker zal gaan. Dat is met name belastend voor mijn knieën.

Galera

Na ruim 2 uur lopen kom ik aan in Galera, waar ik op het dorpsplein onder de bomen op een stenen bankje mijn lunch eet van vers brood, chorizo en een kleine komkommer. Ik geniet van het rumoer om me heen, van de mensen op het terras, en de mensen die bezig zijn met het opbreken van marktkramen en aanvegen van de straten, en dorpsvrouwen die bijkletsen op de bankjes rond het plein. Na mijn lunch verhuis ik een paar meter naar link, het terras op om mijn verjaardag te vieren met een biertje, waar ik me op verheug. Het is even slikken als er een Amstel bier voor me wordt neergezet. Dat is nou precies het bier dat ik het minst lekker vind, maar hier blijkbaar populair is. Toch smaakt het biertje me meer dan prima na de afgelopen kilometers.

Rond 15u besluit ik verder te lopen, Galera uit. Vanaf hier is de route minder spectaculair, vrij vlak en wat saai. Ik loop langs stukken grond van mensen, die worden bewaakt door honden die blijven blaffen tot ik uit het zicht of uit hun neusgaten ben. De lucht betrekt en het wordt bewolkt, en ook de wind neemt toe. Voor vannacht is er flinke wind voorspeld en dat zit me toch niet lekker.

Huescar

Inmiddels zit ik hier op een kleine, open plek langs twee wegen op een zogenaamde area recreativa, een soort picknickplek waar Spanjaarden in de zomer graag samenkomen en kunnen bbqen. Meestal zijn dit hele fijne plekken om te kamperen, met vlakke stukken grond, veel beschutting van bomen, en ver verwijderd van de bewoonde wereld. Ideaal om een nachtje te bivakkeren. Maar op deze plek voel ik me nog helemaal niet op mijn gemak. Er is veel meer verkeer dan me lief is, en ik kan mijn tent en mijzelf helemaal niet ongezien verstoppen. Ik zal moeten wachten tot de schemering invalt, om mijn tentje op te zetten. Tot die tijd vermaak ik mezelf met schrijven, eten en mediteren. Vandaag staat er ruim 33km op de teller, wat lekker vlot verliep met dank aan de goede paden en uitblijven van hoogtemeters.

Ook als ik hier een poosje zit, en de tijd heb gedood met schrijven, blijft het me veel te druk met auto’s en pottenkijkers. Er staat al een poosje een busje een eindje verderop stil. Het maakt me onrustig.

2 oktober 2024 20.39u

Na een poos rijdt het busje eindelijk weg, maar er komen andere auto’s voor in de plaats. Twee jongens op de fiets komen ‘mijn’ veldje opfietsen en hangen rond bij het slootje naast het veldje. Net als ik thee wil zetten, rijdt er zelfs politie langs me. Mijn hart klopt in mijn keel. Oh god, die gaat natuurlijk zeggen dat ik hier niet mag zijn, misschien krijg ik wel een boete? Ik speur de omgeving af, maar zie de politie auto ineens nergens meer. De wind trekt aan, en de dunne populieren achter me worden krom getrokken door de windstoten. Ik check buienradar: er is onweer en regen op komst. Dat is de mentale druppel. Ik wil hier niet staan! Booking biedt de redding: voor €55 kan ik een kamer boeken. Dan moet ik wel binnen nu en 5 minuten boeken, want de kamer is boekbaar tot 19u en het is nu 18.55u. De tijdsdruk maakt het voor mij eenvoudiger om de knoop door te hakken. Morgen is er sowieso geen kans op binnenslapen, en vandaag ben ik jarig, dus gun ik mezelf een kamer.

Lopend naar Servië

Snel pak ik alles weer in en loop de laatste kilometers weer terug het dorp Huescar in. Pas om half 8 kom ik aan, ongeveer gelijktijdig met de eigenaar. Een vlotte jongen stapt uit de auto en zegt me gedag, excuseert zich dat hij de kamer nog op orde moet maken, en vraagt me te wachten. Ik vind het helemaal prima. Opgelucht door het vooruitzicht droog en veilig binnen te slapen, en straks een douche te kunnen nemen, trek ik beneden mijn schoenen uit en geniet van het simpelweg op een bankje zitten in de lobby. Eindelijk is het zover, en brengt de vriendelijke jongen me naar boven. Terwijl we samen in de lift staan, vraagt hij nieuwsgierig naar mijn tocht, en zijn mond valt open als ik uitleg wat ik loop. ‘Ik loop naar Servië, elk jaar ga ik een maand op pad’. Hij complimenteert me met mijn onderneming en om het feit dat ik als vrouw alleen op pad ben. Na de lift en vervolgens nog een aantal trappen kom ik bij een zolderverdieping die van alle gemakken is voorzien: een woonkamer, bed, badkamer, keuken, wasmachine, balkon met uitzicht over de daken en op de oude basiliek. Fantastisch! Ik vind een vergeten ijsje in de vriezer die ik mezelf als verjaardagstoetje trakteer, mik mijn vieze, stoffige kloffie in de wasmachine en maak maximaal gebruik van de douche. ’s Avonds geniet ik van de ondergaande zon en de zwoele avond terwijl ik mijn kleding te drogen hang op het balkon.

Het bericht Spanje gr7 dag 2 / 31 Cullar – Orce – Galera – Huescar verscheen eerst op Struin Stories.

Het is oktober! En vandaag begint mijn tocht echt. Straks pak ik de bus naar Cullar de eindbestemming van vorig jaar en de startplek van dit jaar. Maar eerst drink ik mijn koffie en maak ik mijn ontbijt klaar. Nu maak ik nog dankbaar gebruik van de koelkast, waarin ik mijn yoghurt en melk kan koel houden.

Welke avonturen ga ik tegemoet? Ik krijg zoveel leuke reacties van mensen, die me succes wensen, die meelezen op mijn blog en meegenieten. Dat doet me goed, het is fijn om te kunnen delen in geluk. Het maakt me ook nieuwsgierig: waar kan het toe leiden? Ik droom nog steeds van boeken schrijven en meer met schrijven doen in het algemeen.

Het reizen naar de start van mijn wandeltocht geeft me kriebels in mijn buik. Net als vorig jaar ervaar ik toch opnieuw de nodige spanning, hoewel ik het deze keer beter heb aangepakt door al vooruit te plannen en mijn buskaartjes online te boeken. Naar verwachting zal ik rond 12.40u aankomen in Cullar. Daar zal ik nog lunch en avondeten scoren, en dan begint het feest écht.

Mijn nieuwe schoenen voelen onwennig, en onder mijn rechtervoet voelt het gevoelig. Vlak voor vertrek ben ik thuis uitgegleden op de trap en maakte ik een misstap met mijn rechtervoet, die ik nu voel. Hopelijk is dit niets, en is het een kwestie van wennen, maar ik kan de bezorgde gedachtes over de schoenen en mijn voeten toch niet helemaal negeren.

Intenties voor deze reis

Hoeveel etappes zal ik nog in Spanje lopen? Twee? Vorig jaar liep ik 800km, maar dat voelde alsof ik mezelf aan alle kanten overvraagd had. Dit jaar wil ik liever en milder zijn voor mezelf, dus verwacht ik minder kilometers te maken. Ik wil me trouwens helemaal niet richten op die afstanden, maar gewoon genieten van het lopen en kunnen verwelkomen wat zich aandient op mijn pad. Letterlijk én figuurlijk.

Naarmate ik verder naar het noorden loop, zal ik op andere momenten in het jaar moeten gaan lopen. Als ik de Pyreneeën ga oversteken, moet ik ervoor zorgen dat ik de juiste materialen bij me heb, en ook op het juiste moment ga. In oktober kan er al sneeuw vallen. Naarmate ik dichter bij huis loop (relatief gezien dan), is het misschien ook mogelijk om met de trein te reizen om onnodig vliegen te vermijden.

Vandaag verlaat ik de palmbomen, zee en mediterraanse kust. Ik ruil ze in voor het stof en de droogte van de bergen en woestijnen in Andalusië.

1 oktober 2024 19.12u

Na het ontbijt van yoghurt en ‘geleende’ cruesli en idem oploskoffie in het hostel, zet ik koers richting het busstation van Valencia. Via een brede boulevard met prachtige, grote ficussen loop ik die kant op. Wat een bijzondere bomen zijn dit! De hangende slierten die doen denken aan lianen, reiken tot aan de grond, waar ze vervolgens weer aan vastgroeien, zoals stalactieten die door de eeuwen heen een kolos vormen met de stalagmieten. Ik kijk mijn ogen uit. Zouden ze misschien bedoeld zijn als extra steunpilaren om de boom te dragen? Wortelen ze weer in de grond?

Hoeveel heeft een mens nodig?

Aan de linkerkant heb ik uitzicht over de zee, waar in de haven de jachten dobberen. Er staan kiosken vol souvenirs en viskraampjes die hier en daar hun luiken al openen voor vroege klanten. Mijn kleine huisje op mijn rug vormt een schril contrast met de peperdure, meterlange jachten naast me. Hoeveel heeft een mens nu daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn?

Al snel ben ik op het station, en vind ik mijn eerste bus naar Murcia. Er volgt een rustige rit met een krappe overstaptijd op Murcia, wat voor de nodige zenuwen zorgt. Mijn aankomsttijd is precies gelijk met de vertrektijd van de volgende bus. Ik kijk rond, maar zie nergens mijn volgende bus. Na tweemaal vragen vind ik toch de juiste, waar de busschauffeur gelukkig nog bezig is met het inchecken van de passagiers. In tegenstelling tot vorig jaar, toont de buschauffeur zich relaxt en behulpzaam, wat een positieve uitwerking heeft op mijn gemoed en zenuwen.

Ik ben er: de startplek van mijn solotocht

Een wederom rustige rit naar Cullar volgt. Als ik daar aankom, moet ik onwijs nodig plassen na alle uren in de bus. Het is intussen 13.00u als ik mijn rugtas op mijn rug hijs, op precies dezelfde plek waar ik exact een jaar geleden mijn laatste stappen op de trail zette. Ik herken de straat waar het tankstation met die aardige vrouw, en mijn hotel met de oude, kromgebogen man aan zitten. Met snelle passen zoek ik de eerste, beste bar op voor een sanitaire stop. Wat is het maf om terug te zijn! De dames achter de bar kijken me bevreemd aan als ik met de grote backpack binnen loop.

Terug op straat heb ik eindelijk genoeg rust om tot me door te laten dringen dat het zover is: ik ben bij mijn startpunt! Van vorig jaar weet ik dat Cullar een aardig dorpje is met voldoende supermarktjes en barretjes, waar ik mijn lunch en avondeten kan halen. Het busstation is onderaan het dorp, mijn route gaat door het dorp omhoog, het achterland in. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht en de lichte kleuren op de stoffige grond en zandkleurige huizen. Het is heet, tegen de 26 graden. In het dorp vind ik een supermarkt waar ik yoghurt, een soort all brans en een blikje bonen met iets wat op chorizo lijkt koop voor het avondeten. Ik zoek een plekje in de schaduw in het straatje achter de supermarkt en leun tevreden tegen een van de huizen om te eten. Uit een open raam boven me komt harde, spaanse muziek en ik hoor een vrouwenstem gepassioneerd meezingen en het sissende geluid van een pan waarin ze iets aan het bakken is. Lunchtijd voor Spanjaarden, de belangrijkste maaltijd van de dag, die vaak niet eerder dan 14.00u plaatsvind. Ik geniet nu al, terwijl ik mijn ‘ola’s’ en glimlach oefen op de mensen die voorbijlopen. Ik heb me voorgenomen om deze reis open te staan voor ontmoetingen, en voel me bijna verliefd, met fladderende vlinders in mijn buik van de opwinding.

De eerste stappen op de gr7

Al etende, probeer ik mijn gps track te laden op mijn horloge, wat door het grote bestand soms wat tijd kost. Ik prop alle boodschappen in mijn tas, trek verpakkingsmaterialen zoveel mogelijk van de producten af om ruimte te besparen en hang een pedaalemmerzakje aan de buitenkant van mijn tas als vuilniszakje. Het is 14.00u als ik helemaal klaar voor de start ben, en op de ‘start’ knop van mijn horloge druk. De eerste echte stappen op mijn tocht! Ik schuif mijn stok uit tot de juiste lengte (ik loop met één stok, want blijkbaar ben ik motorisch zo onhandig dat ik met twee stokken over mijn eigen stokken en voeten struikel), en sleep mezelf de steile slingerstraatjes door, omhoog het dorp uit. Daar passeer ik de bar waar ik vorig jaar koffie dronk terwijl ik op de bus wachtte. Daar, aan dat tafeltje zat ik, schreef ik!

Bovenaan het dorp heb ik een mooi overzicht over het dorp en zie ik verschillende casas cuevas, de grotwoningen die je in deze regio veel tegenkomt. Terwijl ik een foto sta te maken, stopt er een auto naast me met twee mannen. Ze vragen me waar ik heen ga. Ik vertel dat ik naar Orce loop, waarna ze me duidelijk maken dat dat de andere kant op is. Ik leg uit dat ik de gr7 volg, en dus niet de snelste route hoef te hebben. Met opgetrokken wenkbrauwen vragen ze of ik toch geen lift wil? Ik grinnik en bedank, en loop vrolijk door. Al snel kom ik bij een niet te missen routebord dat Orce aangeeft. Maar in plaats van de beloofde 23km geeft het bord 30,4km aan! Zoveel!? Blijkbaar is de route aangepast. Dat wordt sowieso wildkamperen, want zoveel kilometers gaat op een namiddag niet meer lukken. Gelukkig heb ik voldoende water bij me en hoef ik vandaag niet ver omdat de dag al vergevorderd is. Het is fijn om er op deze manier in te komen.

De woestijn in

Vanuit Cullar loop ik vrijwel direct de woestijn in. Overal om me heen bestaat het landschap uit zand en grind, beige kleuren, lage begroeiing in de vorm van stekelige struikjes in grijsgroene tinten of droge, gele grassen. Maar vaker is het landschap kaal, dor en leeg. Af en toe passeer ik kleine amandelboompjes. Soms doet het landschap denken aan duinlandschap, zonder ergens een zee te zien. Er is vrijwel geen schaduw onderweg, en ook kom ik geen mensen meer tegen, enkel wegschietende konijnen. Dit ben ik gewend van vorig jaar, en ik vind de rust zeker nu aan het begin van mijn tocht juist heerlijk. De stilte en ruimte voor mezelf. Door het gebrek aan bomen, heeft de wind soms vrij spel in deze gebieden, wat een welkome verkoeling geeft in de hete zon. Gelukkig is er soms wat bewolking, waardoor de zon minder brand dan ik me herinner van vorig jaar. Toch stop al snel om mijn t-shirt uit te trekken en in mijn topje verder te lopen. Ik smeer me dik in, wat is het warm! Huizen of dorpen zie ik niet onderweg. Wel loop ik langs enkele leegstaande huizen en boerderijen. Dat geeft me toch altijd een beetje een unheimisch, apocalyptisch gevoel.

Liever voor mezelf

Rond 16.30u krijg ik ineens weer honger. Ik besluit te stoppen om een portie havermout voor mezelf te maken. Vorig jaar heb ik een belangrijke les geleerd: ik was toen zó streng voor mezelf dat ik mezelf uitputte en weinig pauze gunde. Daardoor ben ik allerlei grenzen voor mezelf over gegaan en kon ik minder genieten dan ik had gewild. Dit keer heb ik me voorgenomen milder en liever te zijn voor mezelf en beter naar mijn lichaam te luisteren. Dus dat betekent nu de tijd nemen om wat eten voor mezelf klaar te maken. Het pad bestaat grotendeels uit een breed grind en gravelpad. Soms ligt het grind zo hoog, dat het lopen zwaar is, maar door gebrek aan hoogtemeters is het al met al heel goed te doen. Ik loop van 800 meter hoogte naar ongeveer 1000 meter hoogte, en als ik me omdraai heb ik uitzicht op de silhouetten van de gebergten waar ik vorig jaar doorheen trok. Toen heb ik gigantisch veel hoogtemeters gemaakt.

Op de eentonigere stukken trakteer ik mezelf op muziek waar ik hardop mee meezing. Er is hier niemand die mij hoort of er last van heeft, heerlijk! Een blik op mijn kaart vertelt me dat ik straks voorlopig het laatste naaldbomenbosje ga passeren. Om die reden besluit ik daar een kampeerplek te zoeken. Het is wat passen en meten tussen de boompjes, om een geschikte plek te vinden. In dit gebied maak ik me geen zorgen dat ik wordt gesnapt, maar ik lig wel graag zo vlak en zacht mogelijk, dus ben ik eerst altijd even bezig met het verwijderen van stenen, takjes, dennenappels en andere scherpe objecten, voor ik mijn tent opzet. De grond loopt een tikkeltje af, en ik lig een beetje scheef, maar dit is veruit de beste plek die ik kan vinden.

Afsluiting van de dag

In de laatste zonnestralen die ik probeer op te vangen tussen de pijnbomen, verwarm ik mijn blikje bonen au bain-marie. Dit doe ik echter iets te rigoureus, waardoor het water naar gas smaakt en niet meer bruikbaar is. Als ik iets au bain-marie verwarm, drink ik het verwarmde water vervolgens meestal op als thee, om geen water te verspillen, maar dat laat ik nu maar even zitten. De bonen blijken bovendien geen chorizo te bevatten, maar stukjes glibberig spek, die ik behoorlijk onsmakelijk vind. Geen succesmaaltijd dus. Maar ondanks deze kleine tegenvaller, geniet ik enorm van het gevoel van vrijheid en ruimte, nu ik hier weer midden in de natuur ben. Nadat ik even met thuis heb gebeld, mediteer ik om de dag af te sluiten, en kruip vervolgens tevreden en nieuwsgierig naar de komende dagen mijn tentje in.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 / 30 Alicante – Cullar verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 6u mijn wekker gaat, voel ik geen angst meer om gesnapt te worden, de nacht zit er immers al op. Ik mediteer, eet mijn ontbijtje, breek mijn tent op en om 7.45u ben ik alweer aan het lopen.
De ochtenden zijn misschien wel het mooiste moment van de dag. Het opkomende licht, dat de wereld in een soft focus zet, nog slaperig, onscherp. De werkelijkheid aan onze eigen interpretatie overlatend, onze eigen illusies. De kleuren zijn zacht, zonder harde lijnen, die een dromerige toestand creëren, gelijk opgaand met het ontwaken van de mensen die ook nog niet zo scherp zijn aan het begin van de dag. Waarin de heuvels, heuvel na heuvel steeds verder vervagen aan de horizon. In allerlei rood, oranje, bruine en roze tinten. Een ontwakende wereld waarin de warmte nog vriendelijk en mild is. Alles is een stuk toleranter in de nazomerochtenden in Andalusië, nog vol beloftes. De ochtend is als als een wiegende moeder die teder en liefkozend fluistert: ‘doe maar rustig aan, je mag nog eventjes blijven liggen’.

Ubrique

Rond 9.30u kom ik in Ubrique, een stadje van formaat waar ik bij de eerste kraan die ik tegenkom een kattenwasje doe en mezelf op de hoek van een straat afspoel met het koude water. Ik vind een supermarkt en doe de nodige boodschappen. Op het randje voor de supermarkt eet ik direct een appel, wat magdalena cakejes en een chocoladereep om plek te maken in mijn tas. Met een loodzware tas vervolg ik mijn weg, die door Ubrique naar boven loopt.

Het Romeinse Pad

Na Ubrique begint het Romeinse pad naar Benaocaz. Ik weet niet waarom dit ‘pad’ geroemd wordt, het is misschien eerder berucht. Ik dacht dat de Romeinen een geciviliseerd volk waren, maar als voor hen een pad gelijk staat aan een paar kuub keien een heuvel afwerpen en het vervolgens als ‘wandelpad’ bestempelen, dalen ze behoorlijk in mijn achting. Ik breek zowat mijn enkels over de ongelijke grote keien, spontane blaren dienen zich aan en mijn gewrichten krijgen de nodige klappen en rare verdraaiingen te verwerken. Het is een ellendig, lang, oneffen, frustrerend ‘pad’. Na iedere bocht draait hij verder omhoog (‘surprise!’) en ik vervloek de Romeinen met hun ´befaamde pad´ met enige regelmaat.

Benaocaz

Eindelijk kom ik dan aan in het slaperige, witte dorpje Benaocaz, waar het pad gelukkig eindigt. Op het zonnige plein eet ik mijn lunch op een bankje in de schaduw. Ik trek mijn schoenen en sokken uit om ze even bij te laten komen na deze martelgang naar boven toe. De koele, gladde stenen van het plein voelen aangenaam tegen mijn rood uitgeslagen voeten. Voordat ik verder ga, smeer ik mezelf dik in, want de zon schijnt ongenadig fel vandaag. Gelukkig staat er een windje, want het is verzengend heet, zelfs met de wind. Het zweet druipt langs mijn armen en slapen en valt van mijn ellenbogen op mijn benen. Ik stel me voor dat de druppels zweet strepen trekken door het spoor van vuil dat zich inmiddels ophoopt op mijn lichaam. Ik verlang naar een douche, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld, want vannacht zal het wederom wildkamperen worden.

30 sept 2023

Ik kom in een schattig wit dorp, Villaluenga del Rosario, via een brede laan die wordt geflankeerd door hoge palmbomen. De dorpskern is een klein pleintje, ingeklemd tussen hoge witte huizen. Er is een café open, en een derde van het plein wordt momenteel in beslag genomen door een podium waar een man de installatie aan het opbouwen is. Ik kies een tafeltje in het midden van het pleintje, waar mijn bezwete lijf direct natte plekken op het plastic stoeltje maakt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te schrijven en van een drankje te genieten. Ik geniet van de mediterraanse sferen, waar mijn lichaam steeds meer aan de hitte begint te wennen en ik steeds meer mijn draai vind in het onderweg zijn.

Op mijn gemak bekijk ik de uitbater, die nonchalant een doekje over de tafeltjes haalt, en af en toe tegen de deurpost van zijn cafe leunt. Zijn armen over elkaar heengeslagen, rustend op zijn dikke buik. Zijn wilde, donkere snor en fronsende voorhoofd geven hem het uiterlijk alsof hij zo één van de verhalen van Annie M.G. Schmidt is uit gewandeld. Af en toe nemen er mannen op leeftijd plaats aan een van de tafeltjes, drinken een biertje, en vervolgen dan hun weg. Het ritme en tempo hier is niet te vergelijken met wat ik ken van mijn leven uit de Randstad. Het helpt me om tot rust te komen, steeds een beetje meer. Ik voel me rijk dat ik hier ben en dat ik dit kan doen.

Bergopwaarts

Op wolkjes verlaat ik het dorpje en vul mijn flessen eerst nog bij een ander café, aan de rand van het dorp. Een man spreekt me aan als hij mijn grote rugzak ziet. Nieuwsgierig vraagt hij naar mijn tocht en vertelt dat hij jaren eerder een vergelijkbare tocht door dit gebied heeft gemaakt. Als hij doorkrijgt dat ik deze tocht alleen loop, roept hij hoe bijzonder dat is en wenst me veel geluk. De jongen achter de bar geeft mijn gevulde flessen aan, en ik zwaai de man gedag als ik het café uitloop. De route vervolgt direct bergopwaarts, een voorbode van wat komen gaat.

Weidsheid en bergmassief

Puffend en nat van het zweet kom ik boven, waar ik spontaan even mijn adem inhoud als ik het uitzicht zie. Een gigantische, lege vlakte opent zich voor me, als een woestijn, met aan de overkant van die vlakte een rotsig bergmassief die uit het niets oprijst. Met open mond vergaap ik me aan de weidse pracht, en voel ik me als een blije puppy die zin heeft om uitgelaten te worden. Mijn route gaat dwars over de vlakte, regelrecht het bergmassief over. Kwispelend drentel ik naar beneden, op naar de overkant. Op de vlakte is nergens schaduw. Er groeit geen boom, geen enkele plant, er is enkel de uitgestrektheid van een harde, zanderige grond. Zover mijn ogen kunnen zien, is er enkel zand en stof, geen mensen, bebouwing of verkeer. Later hoor ik dat er in Andalusië ook regelmatig Westerns zijn opgenomen, en inderdaad krijg ik veel associaties met de woestijnen uit de VS of Australië.

Mijn lichaam past zich aan

De zon brandt vandaag iets minder ongenadig, wat een zegen is voor mijn verbrande benen. Mijn lichaam past zich elke dag een beetje meer aan, aan de omstandigheden waaraan ik het blootstel. Ik maak langere dagen zonder helemaal kapot te zijn aan het einde van de dag. Inmiddels heb ik nu wat energie over om een beetje te lezen voor ik in slaap val. De rugpijn komt wat later op de dag en de zon verbrand me minder snel. Tijdens onze tocht door Bosnië merkte ik dit ook. Daar kreeg ik de indruk dat ik sneller verbrande als ik een zonnebril droeg, alsof mijn lichaam dan gefopt wordt door de informatie die via mijn ogen binnenkomt. Ik draag deze reis geen zonnebril, maar alleen een pet.

Genieten van de fenomenale natuur

Lopend over de vlakte, word ik omringd door Karstbergen. Het paadje is niet meer dan een platgetreden stukje grond, nauwelijks te onderscheiden van de omringende omgeving, dwars door het gigantische niks. Ik zie niet waar het pad de bergen in gaat, maar een ding staat vast: dit wordt klimmen! Sneller dan verwacht sta ik onderaan de berg, waar het pad zigzaggend omhoog kruipt, mij geduldig dragend als ik me hijgend en tollend een weg naar boven baan. Bovenaan de berg komt de GR7 samen met een andere GR route die beiden richting Ronda gaan. Ik geniet van de prachtige uitzichten tijdens het klimmen, en ook als ik bovenaan ben, is de natuur prachtig, met hun grillige bergen die steil vanuit de grond oprijzen, als reusachtige tanden. Ik stel me voor hoe dit ooit is ontstaan, tijdens het schuren van aardplaten over elkaar heen, of het met kracht opstuwen van de aardkorst, om het tot de definitieve vormen van nu te transformeren.

Nog meer wild

Aan deze kant van de berg zijn er meer bossen, en laaf ik me af en toe in de schaduw van hun bomen. Opnieuw ben ik getuige van herten, die op een paar meter van me vandaan hun weg zoeken. Eerder deze week zag ik een beest, een soort grote marmot, het deed me denken aan een bever. Hij stond op zijn achterpoten naast een stammetje en leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Ik ervaar het als een groot geschenk dat ik zoveel wild van dichtbij mag bekijken nu ik voor langere tijd in de natuur leef. De drukte van de stad en toeristische plekken lijk ik al ontwend te zijn. Steeds als ik thuiskom van onze vakantie merk ik dat ook. Ineens erger ik me dan (meer) aan de drukte van de stad en de prikkels overweldigen me bijna.

Mijn lichaam als voertuig

Hier, op mezelf, buiten in de natuur kom ik in een andere staat van zijn. Zuiverder, meer kernachtig. Ontdaan van allerlei ruis en sociale lagen, los van allerlei afleidingen. Ik ervaar mijn lichaam nu echt als mijn voertuig en vind het fascinerend om te ervaren wat het voor me doet, waartoe het in staat is en hoe goed het herstelvermogen is. Soms voelt het alsof mijn lichaam bijna automatisch het werk doet en ik de gelegenheid heb om ‘uit mijn lichaam te treden’ , ik vertoef dan ergens tussen gedachten en puur gewaar zijn, als de toeschouwer van dit hele gebeuren.

Schoongelikte lepel

De dag vordert en ik herhaal wat ik gisteren deed: eerst eten en dan pas een kampeerplek zoeken. Zittend op een grote steen tussen de dennenbomen eet ik chili con carne uit een blikje en neem niet eens de moeite om het warm te maken. Het is te warm om te koken en warm te eten. Voor de vitaminen roer ik er een verse paprika doorheen. De bossen zijn hier stil, de enige geluiden zijn het ruisen van de bomen en af en toe het geschreeuw van een roofvogel wat verder weg. De chili smaakt als een feestmaal, en ik lik mijn lepel zo goed mogelijk schoon bij gebrek aan afwasmogelijkheden. Ik ben de schaamte voorbij. De afgelikte chililepel gaat zonder aarzeling morgenochtend weer de koffie en havermout in. Ik maak me niet meer druk over dit soort futiliteiten.

Mezelf steeds meer vergeten

Ik kan mezelf niet zien, en dat doet iets mafs met me. Hoe langer ik niet geconfronteerd wordt met mijzelf, hoe meer ik mijzelf vergeet. Ik ben niet meer bezig met mijn uiterlijk, hoe mijn haar zit, dat mijn haartjes op mijn benen langer groeien dan ik normaal toelaat in de zomer, dat ik misschien voor gek loop als ik ‘s avonds een legging onder een korte broek draag. Ik denk er niet eens meer over na. Ik vergeet mezelf meer en meer, hoewel ik me tegelijkertijd heel bewust ben van mijn lichaam die dienst doet. Alsof mijn identiteit en ego oplossen, en ik meer en meer samenval met de ervaring. Ergens voelt het als een bevrijding, een zorg minder. Ik hoef geen rekening te houden met de sociale context, gedragscodes en oordelen van mijzelf en anderen.

Zoeken naar een kampeerplek

Als ik verderloop laat ik het bos algauw achter me, waarna ik een ruig en stenig gebied binnen wandel, met de Karstwanden links en rechts van me. Het is in feite een zeer brede kloof waar ik doorheen loop. Oei, dit gaat niet makkelijk worden om een slaapplek te vinden. De zon is al aan het ondergaan, en trekt mijn schaduw meter ver voor me uit. Ik schiet een wens het universum in, om binnen een half uur een beschutte, veilige, ongeziene plek te vinden om te kamperen. Een beetje zenuwachtig loop ik door, terwijl mijn ogen de omgeving afspieden. Vlak voordat ik de bebouwing weer inloop, spot ik een plek dat aan mijn eisen voldoet, hoewel het redelijk in het zicht ligt. Ik gok het erop.

Lekker blijven plakken

De geitenkeutels en prikkelplantjes schop ik zoveel mogelijk weg. Gauw zet ik mijn tent op en maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn pannetje maak ik een sopje waar ik me met mijn schuursponsje provisorisch mee was. Poedelnaakt sta ik in het afnemende licht die de hemel paars en oranje kleurt tussen de machtige bergwanden. Talloze gieren vullen de lucht boven mij en cirkelen op de warme windstromen van de schemering. Ik droog me af en hoop dat ik was beter slaap nu ik wat schoner ben, maar dit blijkt ijdele hoop, ik plak nog steeds. Vaak heb ik moeite om in slaap te vallen, omdat het nog zo warm is en ik zo vies plak. Het plakken van mijn lichaam is echt een groot irritatiepunt. Mijn armen aan mijn gezicht of bovenlijf, het plakken van mijn bovenbenen op elkaar, het nare gevoel dat de slaapzak vastplakt aan mijn ongewassen lijf, bah. Ik probeer zo stil mogelijk te liggen om het gevoel te vermijden, maar ontkom er niet aan om veel vaker dan ik zou willen te draaien, omdat mijn gewrichten pijn doen na een poosje op mijn zij te liggen. Ik slaap die nacht daarom matig.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 Montejaque verscheen eerst op Struin Stories.