Het is nu 10.14u en ik ga zo naar de bushalte. Ik mag de bus niet missen, want ik moet hierna nog een trein hebben naar Valencia. Dit soort momenten maken me altijd zenuwachtig, ook al komt het altijd wel goed. Het is zo bijzonder, dat ik nu tijdens het reizen ineens veel meer ontmoetingen heb. Op het treinstation snapte ik weinig van de kaartjesautomaat, waar ik mijn telefoonnummer moet opgeven om het ticket te kunnen betalen, maar dit lukt niet. Ik kijk zoekend voor hulp om me heen en zie een jonge jongen, die ik om hulp vraag. Hij blijkt een Franse student te zijn die tijdelijk in Spanje is voor een studieproject. Hij heeft hetzelfde kaartje nodig, maar loopt tegen hetzelfde probleem aan. We besluiten het erop te gokken en te proberen in de trein een kaartje te kopen bij een conducteur. De trein heeft vertraging, dus staan we nog een tijd met elkaar te kletsen. Hij studeert geschiedenis, meer specifiek de 19^e -eeuwse Spaanse geschiedenis waar hij de afgelopen weken onderzoek naar deed hier in Spanje. Maar nu is het voor hem ook tijd om huiswaarts te gaan.

Vertraagde trein

Net als ik vind hij het reizen met OV spannend. Alleen vandaag al heeft hij ruim 2 uur op een bus gewacht die niet op kwam dagen en ook zijn heenreis verliep slecht. Het is dus geen vanzelfsprekendheid dat mijn reis tot nu toe voorspoedig verloopt. Terwijl we wachten, vertel ik over onze plannen in Slovenië, waarop hij beaamt dat mensen tegenwoordig steeds meer behoefte hebben aan plekken van rust. Retraites zijn niet voor niets zo populair nu, volgens hem. Intussen rolt de trein met vertraging het station binnen en nemen we afscheid van elkaar. Ik zoek een plekje tussen de massa mensen en zoek de conducteur om uit te leggen dat een kaartje kopen niet ging. Van zijn antwoord begrijp ik weinig, maar ik maak eruit op dat het wel goed komt: ‘tranquilo’, verzekert hij me met een grote glimlach. Uiteindelijk heb ik niks betaald en stap ik uit in Valencia, waar nu geen bergen maar betonnen gebouwen hoog boven me uit torenen.

In de grote stad

Ik laat me meevoeren door de stroom mensen en kom uit op een plein, waar ik een bankje vind om mijn spullen te herorganiseren en wat te eten. De jongen naast me heeft een bakje verse paella, en een zachte blik waarmee hij me nieuwsgierig gadeslaat. Een poel van kalmte midden in de drukte van deze hectische, moderne stad. Naast me en bij mijn voeten liggen inmiddels kledingstukken, tasjes en etenswaren verspreid, als een voorbijganger me ineens vraagt of ik een foto wil maken van hem. ‘Eh… ja, momentje…’ Ik kijk wat vertwijfelt naar mijn tas en spullen die nu half open liggen bij de bank. De drukte en veelheid van de grote stad overweldigen me bijna. Zodra ik opsta om foto’s van de man te maken, neemt een oude man pontificaal plaats op mijn plek, pal naast mijn spullen.

Is dit een valstrik?

Ik probeer mijn aandacht te verdelen tussen het maken van de foto’s en het in de gaten houden van mijn spullen, en geef de telefoon daarna terug aan de man. Hij is echter niet tevreden over mijn resultaten, en wijst me directief waar ik moet gaan staan om de beste #instafamous likes te scoren. Ik zucht en zet tegen mijn zin in een paar stappen bij mijn spullen vandaan. Is dit een grap, een valstrik? Hoort die oude man misschien bij de man van de foto en zijn ze van plan me te beroven? Ik ben nog geen 10 minuten in de grote stad en ik ben alweer helemaal terug gezogen in de hectiek van deze wereld. Uiteindelijk is mijn veeleisende tiktokker tevreden over mijn herkansing, en wurm ik daarna mijn billen stoïcijns naast die van de oude man. Misschien wordt de boodschap zo wel duidelijk. Ik ga verder waar ik gebleven ben, en prop wat spullen mijn tas in en beleg een broodje met zweterige restjes salami. De oude man heeft de hint eindelijk begrepen, en houdt het voor gezien, waarna ik opgelucht ademhaal.

Paella

“Where are you from?” vraagt de paella jongen terwijl hij me met heldere, kalme ogen opneemt. Ik voel me direct een stuk beter. Zijn aanwezigheid stelt me op de een of andere manier op mijn gemak. We eten samen onze lunch, terwijl hij vertelt dat hij uit Zweden komt, maar in Madrid woont en werkt als projectmanager. In tegenstelling tot mij, komt hij naar Valencia om de grote stad te ontvluchten. Ik verslik me bijna als hij dat zegt: “is dit dan geen grote stad?”. Valencia is een stuk kleiner, verzekert hij me. “En je moet echt eens de paella proberen! Dit is de stad van de rijst, en de paella is hemels”. Ik neem me voor die volgend jaar te gaan proeven, als ik hier weer terug kom. We spreken over onze thuislanden, de verschillen met Spanje, over hiken en ons werk. Het voelt vertrouwd en geruststellend. De Zweedse jongen likt zijn vingers af, gooit het papieren bakje in de prullenbak en zwaait me gedag. Ineens ben ik alleen op het bankje, alleen in deze grote stad. Het voelt teveel om nu de toerist uit te hangen na al die weken. Misschien volgend jaar.

Begin

De gejaagdheid van de zakenmensen hier vormt een groot contrast met het trage ritme van het wandelen. Wat ongelooflijk dat het erop zit. Vanavond vlieg ik naar huis. Ik kijk er naar uit om weer compleet te zijn met mijn gezin, om er te zijn voor Steef en zijn werk. Ik heb geen antwoord op de vragen rondom mijn werk, behalve één: begin, en vertrouw op wat je wilt doen. De rest zal volgen. Ik denk er dus nog maar niet teveel over na, het pad zal zich vanzelf wel ontvouwen, zoals het hier ook gedaan heeft.

Het bericht Spanje gr7 dag 28 / 57 Montanejos – Valencia – Huis (terugreis) verscheen eerst op Struin Stories.

Ondanks de vermoeiende dag die ik achter de rug heb, val ik moeilijk in slaap. Ik heb mijn tas al zoveel mogelijk ingepakt en klaargezet om snel te kunnen vertrekken. De volgende ochtend word ik met honger wakker en eet ik gulzig mijn havermout op. De hikershonger is ondanks de gebakken eieren op brood nog altijd sterk aanwezig. Al vóór 8u loop ik mijn appartement uit, op weg naar Montan of Montanejos (dat bepaal ik pas later vandaag). Mijn uitgespoelde kleding heb ik uiteindelijk droog gekregen door ze op de verwarming te leggen en die aan te zetten. Gelukkig maar, want het is ronduit koud buiten. Variërend met gevoelstemperaturen tussen de 0 en 8 graden.

De laatste beslissing

Vandaag sta ik voor de keuze: ga ik naar Montán, op ruim 30km afstand, maar zonder accommodatie, waardoor ik dus de laatste nacht weer moet wildkamperen? Of loop ik door naar Montanejos, op ruim 40km afstand, maar met de zekerheid van een hostal? Het is nog te vroeg om te beslissen en ik stel de afweging daarom uit tot het moment dat ik letterlijk op de splitsing zal aankomen. Intussen heb ik wel geleerd dat ik stap voor stap moet nemen, en niet teveel vooruit moet plannen. Het gebied om Bejis heen is nog steeds zwaar aangetast door de bosbranden, en ik loop kilometers lang door troosteloos, dood bos. Door er nu lopend doorheen te trekken, ervaar ik de immensiteit van de brand. Zóveel land dat verloren is gegaan, opgegaan in de vlammen. Urenlang passeer ik verkoolde stammen. Het is niet voor te stellen hoe beangstigend dat moet zijn geweest voor de inwoners hier. Sommige percelen zijn gekapt, waardoor er stapels boomstammen langs het pad liggen, die hoge, donkere muren vormen waar ik langs loop. De sombere dag vol bewolking maakt de sfeer nog troostelozer en doodser. Vandaag loop ik ook in de buurt van een treinspoor, die ook naar Valencia doorloopt. De bedoeling is dat ik met de trein naar Valencia reis morgen, maar vandaag kom ik geen enkele trein tegen. Ik hoop maar dat er morgen wél treinen rijden.

Nog één laatste beproeving

Het regent vandaag de hele dag. Met mijn regenkleding aan en mijn capuchon op, wordt de wereld om mij heen klein en donker. Het geroffel van de druppels op mijn hoofd is vermoeiend. Op sommige stukken is het pad in een modderstroom veranderd, en het voortdurende klimmen en dalen vragen al mijn aandacht. De rotsen waar ik mijn weg over zoek, zijn nat en glibberig. Ik probeer echter mijn tempo hoog te houden, want ik wil zo snel mogelijk aankomen op de plaats van bestemming. Het pad is lang en vermoeiend. Aan het begin van de dag passeer ik twee jagers, hun geweren nonchalant rustend op hun schouders. Ze klagen over het weer. Het is inderdaad bizar slecht voor Spaanse begrippen. In Nederland is het momenteel zonnig en warmer dan hier, een gek idee. Het is alsof deze laatste wandeletappe me nog één keer flink op de proef wil stellen. Fysiek én mentaal. Zowel met de afstand, als met de hoogtemeters en de constante regen.

Mas de Noguera

Maar ik zit goed in de wedstrijd. Waar het pad het toelaat, versnel ik mijn pas, wetende dat ik mijn tijd nodig zal hebben. Als ik rond de 20km heb gelopen, kom ik aan bij albergue ‘Mas de Noguera’. Ik besluit even naar binnen te gaan, om me op te warmen en even droog te zitten. Misschien kan ik hier wat soep krijgen. Ik word liefdevol ontvangen door vrouwen die zo te zien druk bezig zijn met voorbereidingen voor een lunch van een grote groep mensen. Ik krijg een plek toegewezen waar ik niet teveel rotzooi maak met mijn natte tas en kleding, en een glas kruidenthee ingeschonken. De vrouwen zijn zo lief, ze leven met me mee, in dit weer, en het lopen in deze omstandigheden. Ze proberen me over te halen om te blijven, verleiden me met de belofte van een warm bed, een comfortabele maaltijd en om morgen de trein naar Valencia te nemen. Even kom ik in de verleiding. Ik voelde mijn gezicht gloeien door de overgang van de koude regen naar de warme herberg. De warme woorden van de vrouw maken me bijna aan het huilen en ik voel me terplekke veranderen in een klein, kwetsbaar kind.

Op de helft

Gelukkig roept mijn verstand me net op tijd tot de orde. Want als ik hier zou blijven, moet ik morgen nog 8km teruglopen naar Cadiez, een gehucht waar ik eerder vandaag al langs ben gelopen. Dat zou betekenen dat ik me morgen moet haasten om de trein te halen. De angst om de trein te missen is te groot om het risico te nemen. Bovendien, ik twijfel of die treinen hier wel rijden: vandaag heb ik er nog geen één gezien. Nee, dat vind ik te risicovol. Terplekke maak ik een besluit: ik loop vandaag naar Montanejos. Dat betekent dat ik nu ongeveer op de helft van de tocht zit. Met een goede kans dat ik in het donker pas zal aankomen, maar dat verkies ik boven het alternatief van wildkamperen in de kou en de regen, met de consequentie dat ik alles nat de bus en het vliegtuig in moet nemen.

Door de jungle

Na de hartversterkende thee spoel ik mijn glas om in de spoelkeuken en hijs mezelf weer in het regenplastic. De plavuizen laat ik achter met een spoor van modderige druppels, mezelf in stilte verexcuserend voor deze rommel. De laatste kilometers, ruim 22, heb ik nog voor de boeg. Volgens de bordjes is het nog ruim 6u lopen naar Montanejos, en het is nu rond 13u. Ik hoop maar dat het meevalt. Al snel na het vertrek bij de herberg moet ik een enorm steil pad beklimmen. Met alle wolken om me heen, waan ik mezelf eerder in een tropisch regenwoud dan in Spanje. Het landschap is weelderig groen en de laaghangende wolkenflarden geven de omgeving een mystiek tintje.

Sneeuwwitje

Ineens zie ik een appelboom op mijn pad, met schitterende Sneeuwwitje appels, die felrood en begeerlijk glanzend afsteken tegen de groene achtergrond. Er is verder geen enkele andere fruitboom te bekennen. Wat een wonder om deze boom hier aan te treffen. Ik bedank de natuur voor deze onverwachte gulle gift, en pluk 3 perfect rode appeltjes, waarvan ik er één terplekke staand opeet. Nu gaan zitten of pauzeren is met de regen en natte omgeving ronduit onaantrekkelijk. Met stilstaan koel ik bovendien al gauw af. De klim gaat verder, en ik hijg als een karrepaard. Het zweet kan echter geen kant op onder mijn regenkleding, en verzamelt zich in straaltjes over mijn lichaam, waardoor ik langzaam van binnen net zo vochtig wordt als de buitenkant van mijn regenkleding.

Goed doel aan mijn tocht koppelen?

Ik leid mezelf afwisselend af met muziek, waarmee ik zoveel mogelijk meezing – als ik tenminste voldoende adem heb -, en op andere momenten luister ik podcasts, waaronder een aflevering over ‘the barefoot dutchman’, een Nederlander die op blote voeten 3000km door Australië liep om geld op te halen voor het goede doel. Inspirerend en ook herkenbaar als hij spreekt over de verschillende emoties die hij op zijn tocht had. Het zet me ook aan het denken: kan ik een doel of intentie aan mijn tocht koppelen? En welke dan? Het is iets om over na te denken. Het luisteren naar andermans stemmen helpt me om door te lopen, om me over te geven aan de bewegingen van mijn lichaam, die het werk doet. Tweemaal pauzeer ik onder een afdakje en in een leegstaand huis. Maar stil staan betekent koud worden, dus pauzeer ik zo kort mogelijk, om vervolgens mijn lichaam weer in beweging te zetten om warm te worden.

Genieten van de omgeving

Pas vlak voordat ik Montanejos bereik, krijg ik af en toe wat meer uitzicht. En als ik dan door een gat in de wolken kijk, treft me een waanzinnige omgeving, vol steile kliffen en roodbruine rotswanden die steil de diepte in steken. Het is adembenemend mooi, zelfs met de flinke bewolking. De afgronden bevinden zich ook vlak naast mijn pad. Mijn god, dit is geen pad voor iemand met hoogtevrees! Mijn maag draait om als ik probeer de peilloze diepte naast me in te kijken. Ik zie twee steenbokken op hun gemak over de rotswanden scharrelen, niet onder de indruk van de kliffen. Nieuwsgierig blijven ze stilletje naar me kijken, terwijl ik mijn weg voorzichtig zoek. Het is hier echt fenomenaal! Het stel dat ik gisteren tegenkwam had me al gezegd dat dit een hele mooie omgeving is, met een meer en warmwaterbron, waar de lokale bewoners graag zwemmen in de zomer. Wat jammer dat het nu zulk slecht weer is, en ik maar een deel van de schoonheid kan waarnemen. Ik neem me voor hier volgend jaar naar terug te gaan, bij de start van mijn tocht. En aan de andere kant herinner ik mezelf: neem de dingen zoals ze zijn. Dit is hoe het nu is. Verlang niet naar beter. De omstandigheden kun je nu eenmaal niet afdwingen.

Ik ben er bijna!

Het wordt al donker als ik verder loop. De steile rotswand verruil ik voor een veiliger en comfortabeler pad door meer bosrijk gebied. Hier halen de stroompjes van regenwater me links en rechts in, terwijl ik mijn weg in het afnemende daglicht naar beneden zoek. Door de bomen heen vang ik de eerste lichtjes op van wat Montanejos moet zijn. Ik ben er bijna! Intussen is het al 18u. het dorp ligt diep tussen de kliffen, wat betekent dat ik nog een flink eind moet afdalen om er te komen. Ik dwing mezelf om mijn aandacht erbij te houden om ongelukken op de valreep te vermijden. Aan het einde van zo’n onderneming kunnen mensen overmoedig raken en juist op die momenten liggen blessures en ongelukken op de loer. Uiteindelijk, rond 18.30u stap ik het hostal binnen, en check ik in voor mijn laatste nacht op de route. Opgelucht, trots, doodmoe, zeiknat en verkleumd. Op de kamer pak ik mijn spullen uit. Zelfs door mijn regenhoes heen is mijn kleding klam geworden in mijn tas. Niks aan te doen. Ik ben dankbaar dat ik ze nu kan uithangen, en de nacht kan gebruiken om droog en comfortabel op te warmen. Het blijft wederom aan één stuk door regenen.

Het is klaar

Ik neem een warme douche, kleed me warm aan en zoek een plek in de stad om een hapje te eten. Bij een kleine eettent, waar ik veel te veel betaal voor een klein stukje zalm, gun ik mezelf de tijd om te wennen aan het idee dat mijn tocht er op zit. Niet meer wandelen, geen kilometers maken. Enkel nog terugreizen naar Valencia en in het vliegtuig stappen. Het voelt plotseling, en abrupt. Onwerkelijk. Die nacht lig ik vooral te luisteren naar de regen, die onophoudelijk met bakken uit de hemel blijft vallen.

Het bericht Spanje gr7 dag 27 / 56 Bejis – Montanejos verscheen eerst op Struin Stories.

Het is ochtend en ik wil mijn ontbijtje koken, maar durf de tent niet open te doen uit angst dat de wind eronder slaat en hem als een parachute mee omhoog neemt. Om die reden besluit ik in mijn tent te koken. Risicovol, want tentdoek is extreem ontvlambaar. Maar het gaat. Een grote bak havermout en de laatste koffie die ik heb.

Daarna ga ik op pad, richting Bejis, waar ik rond 12u hoop aan te komen. Eenmaal onderweg besef ik al snel dat die streeftijd wat optimistisch is: de paden zijn door de regenval vannacht veranderd in rivieren. De gortdroge grond kan de grote hoeveelheid water die vannacht in één klap naar beneden is gekomen niet opnemen, en de regen spoelt daarmee ongehinderd over de bodem en de rotsen. Later hoor ik dat er die nacht ruim 40mm regen is gevallen. Twee dagen later zal Valencia geteisterd worden door noodweer en overstromingen, waarbij vele doden vallen. Ik weet dat op dit moment echter nog niet, natuurlijk.

Paden worden rivieren

Met moeite stap ik van steen naar steen, waarbij ik mijn best doe om droge voeten te houden en een veilige route te vinden. Naarmate ik lager kom, verzamelt zich steeds meer water op de paden, en wordt het aanvankelijk sijpelende stroompje nu meer en meer een brede, diepe rivier. De witrood markering verdwijnt steeds vaker onder water. De eerste paar kilometers geniet ik van het avontuur, dat het speelse hink-stap-sprong pad oproept. Maar na een paar uur is het bijna onmogelijk om een weg naar beneden te vinden zonder in het inmiddels kolkende bruine water te stappen dat zich een weg naar beneden baant. Iedere bocht speur ik opnieuw de omgeving af, mijn route bepalend om verder te komen.

De restanten van de bosbrand

Aan het einde van deze natuurlijke obstacle run bereik ik een meer bosrijk gebied, waar de schade van de stormen en ongenadige windstoten van afgelopen nacht duidelijk zichtbaar is in de vorm van een pad dat bezaaid ligt met omgevallen bomen en afgewaaide takken. Veel van de bomen die ik zie, zijn verkoold en zwartgeblakerd. Het geeft een unheimisch gevoel. Later leer ik dat er in 2022 een gigantische bosbrand heeft gewoed in dit gebied, waar ik doorheen loop. In één van de gehuchten is daar een monument voor gemaakt. De schade van de toenmalige bosbrand is enorm, en reikt kilometers ver. Ook op de bergen om mij heen zie ik de skeletten van kale, zwarte bomen, de bergen ontdaan van elke kleur en achtergelaten in doodse zwart-grijs tinten.

Omgevallen bomen

Ik zucht als ik opnieuw mijn best moet doen een goed pad te vinden, dit maal bukkend onder omgevallen bomen, klimmend over stammen en mijn evenwicht bewarend in stapels afgebroken takken. De brand heeft de bomen verschroeid en instabiel gemaakt, waarna de storm van afgelopen nacht ze als luciferhoutjes massaal heeft omgeknakt en uit de grond heeft gerukt. Later gaat het pad over op een grindpad dat ook de doorgaande weg is tussen de dorpen. Ik zie een aantal 4×4 auto’s vanuit de verte mijn richting op komen, en om de haverklap stoppen. Mensen stappen uit en ik hoor hun stemmen, maar ben nog te ver verwijderd om te zien wat er gebeurt. Pas als ik dichterbij kom, zie ik wat ze steeds doen: de wind heeft de bomen van de bergen boven het pad massaal omgewaaid, waarvan er enkele op het pad terecht zijn gekomen en de weg barricaderen. Ook de grond is hier en daar simpelweg weggespoeld door de heftige regenval, waardoor er soms enorme rotsblokken op de weg liggen en de doorgang versperren. De mannen stappen uit en duwen met elkaar de obstakels van de weg af, en rollen de omgevallen bomen het ravijn in om de weg vrij te maken. Ze vorderen maar langzaam door de hoeveelheid bomen die er liggen. Als ik langsloop valt mijn oog soms op rotsblokken die op scherp lijken te liggen op de helling boven me. Snel stap ik door, onder de indruk van het immense natuurgeweld en de schade die één nacht kan veroorzaken.

Op naar Bejis

Nu ik dit zie, prijs ik mezelf nog gelukkiger dat ik de nacht veilig ben doorgekomen. Halverwege de berg kom ik een stel tegen die aan het wandelen is. Ze begroeten me enthousiast en vragen me naar mijn tocht. Blij met de aanspraak kletsen we wat, over de storm, de bosbrand van 2022 en hun verhuizing van Valencia naar dit gehucht, waar zij de rust en natuur ervaren waar zij naar verlangen. Ook geven ze de tip dat je in Montanejos heel goed kunt zwemmen, er is een warm water bron en het schijnt er prachtig te zijn. Hoewel vandaag weer een zonnige dag is, is het de afgelopen dagen te koud om te zwemmen, maar ik neem me voor om daar volgend jaar zéker te gaan kijken.

Eindelijk weer een douche!

Ik neem afscheid van ze, en passeer nog 2 andere gehuchten, om rond 13.30u eindelijk aan te komen in Bejis, een klein bergdorp waar ik een accommodatie heb gevonden. Ik bel Rosa, de eigenaresse van het appartement, die me ophaalt op het pleintje en laat zien waar ik die nacht slaap. Ze heeft wat broodjes met jam klaargezet, die ik binnen een uur allemaal met smaak heb verorberd. De hikershonger is goed aanwezig. Na een heerlijke douche spoel ik mijn kleding uit, die het water bruinoranje kleuren, de kleuren van het stof en de Spaanse binnenlanden. Ik span mijn waslijn midden in de kamer en duim dat mijn kleren op tijd droog zijn voor morgen. Het is fris, niet meer zo zonnig, wat het drogen van kleding lastiger maakt. Omdat al mijn andere kleding gewassen aan de lijn hangt, trek ik mijn afritsbroek aan. Hoewel ik blij ben met het comfort van de kamer, verveel ik me ook. Er is geen bar of café geopend, en de minimarkt gaat pas om 19.00u open. Verder is er niks. Het is een dorp waar zo te zien iedereen elkaar kent, en ik voel me nogal opgelaten met alle nieuwsgierige ogen op me als ik door de enkele straat slenter. Ik besluit de privacy van mijn kamer op te zoeken en de tijd te doden met een middagdutje.

Vijf sterren maaltijd

Na het middagdutje in Bejis ga ik ’s avonds op jacht naar eten. Hoewel er staat dat de winkel rond 19.00u opent, blijkt dit pas tegen 20.00u te gebeuren. Rosa spreekt me aan op straat als ze me ziet zoeken naar de openingstijden van de winkel. Als de kleine buurtwinkel eenmaal opent, ontdek ik tot mijn verrassing ook nog een klein bakkertje waar ik 2 verse broden haal. In de winkel koop ik eieren, een banaan, chorizo en wijn. Een 5 sterren hikersmaaltijd volgt: gebakken eieren (zonder olie, want die heb ik niet) met chorizo op vers brood. De rest van de eieren kook ik alvast voor de volgende dag, ik kan die eiwitten wel gebruiken, want morgen zal een lange dag worden. Grappig genoeg eet ik nooit bananen in het dagelijks leven. De enige momenten dat ik er spontaan zin in krijg, zijn de momenten waarop ik fysiek langere tijd intensief bezig ben. Alsof mijn lichaam automatisch aanvoelt dat het de voedingsstoffen van de banaan goed kan gebruiken.

Het bericht Spanje gr7 dag 26 / 55 Andilla – Arteas de Abajo – Bejis verscheen eerst op Struin Stories.

Niet echt uitgerust sta ik vroeg op, omdat ik deze dagen moet gebruiken om bij mijn eindbestemming te komen om de aansluiting naar Valencia te hebben. Ook voor vandaag lijkt er geen accommodatie mogelijk te zijn. Morgen is er godzijdank wél een accommodatie, en daar kijk ik gigantisch naar uit. De eerste kilometers zijn mooi, ik wandel door een smalle kloof en over een modderig pad met veel begroeiing. De regen heeft de natuur zichtbaar goedgedaan, het groen oogt schoon en fris, de grond is op sommige plekken flink verzadigd en in schaduwrijke plekken groeien de planten hard. Hierna loop ik weer een groene tunnel in, die mijn aandacht als vanzelf weer naar binnen richt. Zuchtend loop ik verder, terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten.

Overgeleverd aan mezelf

Alleen lopen betekent dat je in elke situatie aan jezelf bent overgeleverd. Zonder uitzondering, er is geen ontsnapping mogelijk. Ik weet inmiddels dat het uitzicht en de omgeving voor fijne afleiding kan zorgen van je eigen gedachten. Maar zodra die optie wegvalt, groeit de kans op de confrontatie met mijn eigen geest. Van kleine, onbenullige zaken zoals liedjes die maar niet uit m’n hoofd gaan, tot verwerking van allerlei gebeurtenissen. De groene tunnel doet me denken aan Bosnië, waar we ook regelmatig in dit soort omgevingen hebben gelopen. En aan mijn schuldgevoel over de situatie waarin ik de kinderen heb doen belanden. Het is nogal wat, wat we hebben meegemaakt daar. Ik vraag me af in welke manier die ervaringen hen hebben gevormd.

In de soos

Vlak voordat ik Andilla bereik, wordt het pad meer open. De windmolens bij Andilla zingen onheilspellend, in de verdere stille omgeving. Ik loop langs akkers en olijfgaarden, en zie uiteindelijk aan de andere kant van de berg Andilla liggen. Voordat ik daar ben, moet ik eerst een steile afdaling maken, om met een omweg naar het dorpje toe te lopen. Hier vind ik een bar, waar ik binnen plaats neem. Deze bar doet zo te zien ook dienst als jongerensoos. Er staat een gevulde spellenkast tegen de muur. Het is een ongezellige, functionele ruimte, met vergeelde plavuizen, aluminium kozijnen en plastic meubilair. Toch ben ik blij om te kunnen zitten en even te ontspannen. Naast me zit een stopcontact waar ik dankbaar gebruik van maak om mijn powerbank op te laden. Ik maak geen haast, maar de barman laat me na mijn drankje weten dat de kroeg gesloten is, en ik voel me toch verplicht om weer verder te gaan.

Kruising met de gr10

De route vanaf Andilla gaat verder door een soort park. Hier komt de gr10 samen met de gr7 en ook twee andere themaroutes lopen door dit gebied, dat blijkbaar een vindplaats is van archeologische opgravingen. De ene route gaat over Middeleeuwse restanten die in de buurt zijn opgegraven, en de andere route over de oorlog. Ik passeer inderdaad diverse kunstwerken en beelden en ook loopgraven langs de route als herinnnering aan de gevechten die hier in de oorlog hebben plaatsgevonden. Zo slingeren de eerste 2 kilometer door het park over bruggetjes, trappetjes, vlonders en langs diverse opgravingen van o.a. een Middeleeuwse brug, watermolen en aquaduct. Daarna zigzagt het pad verder omhoog de bergen in en zie ik al snel de berghut hoog boven me liggen. Blij omdat ik nu zicht heb op mijn eindbestemming van vandaag loop ik verder omhoog. Naarmate ik hoger en dichterbij kom, zie ik dat deze plek alles had: een fuente (water!), een vlak stuk grond, picknicktafels en beschutting van de berghut zelf, die een afdakje heeft waaronder ik precies mijn tent kan zetten. De berghut zelf is echter gesloten.

Onweer

Als ik aankom betrekt de lucht en pakken dikke wolken zich samen boven het dal waar ik zojuist doorheen ben gelopen. Hoor ik nou gerommel in de verte? Ik check mijn weerapp en schrik: er is een weeralarm afgegeven tot de volgende ochtend 8u voor stormen, regen en onweer. Oei. Gelukkig staat mijn tent onder het afdakje, ik hoop maar dat dat genoeg beschutting biedt. Iedere keer als ik nu ergens aankom en ik de hoop heb te kunnen eten aan de picknicktafel, begint het de laatste dagen te regenen. Het zit niet mee. Hoewel, ik ben aan de andere kant blij dat het iedere keer pas begint te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet. Ook nu weer vallen de eerste druppels als ik net klaar ben met mijn tentje. Ik verschalk me noodgedwongen in mijn tentje terwijl het onweer al snel losbarst. Het blijft echter boven het dal hangen, zodat ik precies op ooghoogte zit met het geflits en gedonder in de verte. Ondertussen eet ik mijn gehaktballen in tomatensaus, brood met chorizo en koekjes. Ik warm me op met thee en probeer van het natuurgeweld vlak voor me te genieten, wat toch wel steeds lastiger wordt als het onweer in rap tempo dichterbij komt.

Regen, héél veel regen

De aaneenschakeling van lichtflitsen en het steeds diepere gedonder brengen me voor de tweede keer vandaag terug in herinnering aan Bosnië, waar we met ons gezin midden in het noodweer belanden tijdens een trektocht. Omdat ik me met de minuut minder comfortabel voel, besluit ik te bellen met Steef, die met de kinderen bij zijn ouders is, waar ook onze nichtjes en hun moeder zijn. Ik laat ze het onweer zien en ben blij met de afleiding om even met ze te kunnen kletsen. Het duurt een hele poos voordat het onweer eindelijk verder trekt. Dan is het de beurt aan de regen, die vervolgens uit de hemel valt alsof er een sluis wordt opengezet. Een eindeloze stroom valt uit de lucht, en ik check meerdere keren of alles droog blijft. Ik prijs me gelukkig met het afdakje van de hut en ben blij met de regenhoes en het extra onderzeiltje dat ik mee heb genomen voor onder mijn tent. Deze vouw ik omhoog, zodat mijn schoenen en dergelijke droog blijven.

Wind

De regen houdt uren aan, en pas tegen de ochtend neemt deze af. De weergoden zijn echter nog niet van plan uit te rusten. De wind wordt als nieuwe speler ingezet, en het brullende, gierende geluid van overal om me heen is om rillingen van te krijgen. Ik meen krakende takken en bomen te horen op de bergen boven me. Af en toe slaat de wind beukend toe, onverwacht en meedogenloos, waardoor de klap van het tentdoek me keer op keer de stuipen op het lijf jaagt. Hoewel ik redelijk gunstig onder het afdakje sta, met de muur van het hutje als beschutting, blijf ik niet gespaard voor de klappen van de wind. In de vallei van Andilla hoor ik haar ijselijk gillen. Het geluid bezorgd me kippenvel. Rusteloos woel ik in mijn tent. Ik weet op dat moment nog niet dat dit de voorbode is van de gigantische overstromingen door dit gebied, enkele dagen later.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 / 54 Chelva – La Pobleta – Andilla verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn wekker gaat al vroeg. Ik geniet van koffie en havermout die ik eindelijk weer eens met echte melk kan maken, in plaats van de poedermelk. De kleine gelukjes van een hiker. Het is nog donker als ik alweer mijn weg vervolg, en de berg terug oploop naar de plek waar ik hem gisteren verliet. Ondertussen luister ik afleveringen van ‘een cursus in wonderen’, waar ik aandachtspunten voor mezelf in herken in navolging op de inzichten die ik afgelopen weken heb opgedaan. ‘Eén stap tegelijk’ en ‘richt je op het einddoel, laat het tussenliggende los’, zijn twee van die wijsheden. Wat me ook treft is dat ‘gaven’ worden vertaald als ‘dat wat je te geven hebt’, en dat ‘dat wat je te geven hebt’ gaat over wat jij anderen kunt leren. Practise what you preach.

Laat het ‘hoe’ los

En dat is mooi, omdat ik inderdaad steeds meer bezig ben om met groepen te werken, cursussen te geven en weekprogramma’s te organiseren in Slovenië. Toeval? Daar geloof ik niet in. Blijkbaar is de tijd rijp om anderen ook iets te kunnen leren. ‘Vertrouw erop dat je datgene zult krijgen dat nodig is om datgene te kunnen doen dat je het liefste doet’. Dit is ook weer het loslaten van het hoe, het vertrouwen op het pad, dat vanzelf wel zal ontvouwen. En ook een reminder aan mezelf om me niet teveel zorgen te maken over geld. Die zorgen werken waarschijnlijk alleen maar negatief. Het luisteren naar deze afleveringen geeft me rust, geruststelling en hernieuwde hoop. Het leidt me af van de eerste, saaie kilometers waar ik in regenkleding door een groene tunnel loop, zonder uitzicht op de omgeving.

Lopen langs de afgrond

De regen is sinds gisteravond niet meer gestopt, en inmiddels is er een dik pak wolken die elk uitzicht verder ontneemt. Uiteindelijk kom ik bij een splitsing met de opties voor Benageber en Chelva. Hier besluit ik Benageber over te slaan, en direct naar Chelva te lopen. Daarop volgt een steile, spannende afdaling vlak tegen een steile rotswand aan. Het pad is amper 50cm breed en stopt abrupt in een steile afgrond. Ver weg in de diepte onder me hoor ik wel een rivier bulderen, maar ik zit te hoog om er iets van te kunnen zien. Een paar keer glijdt mijn voet weg in het kleine gruis richting de afgrond, en mijn adrenaline giert door mijn aderen.

Tomb Raider

Een aantal stukken op het pad zijn sterk begroeid, en ik voel me alsof ik me ineens in een scene van Indiana Jones of Tomb Raider begeef. Kruipend schuifel ik onder de hangplanten, klimplanten en braamstruiken door, en even vrees ik een herhaling van vorig jaar. Gelukkig blijft de sterke begroeiing bij dit ene stuk en kom ik zonder kleerscheuren beneden bij de rivier, die ik met een ogenschijnlijk gammele hangbrug moet oversteken. Een aantal planken ontbreken, en enkele planken veren angstwekkend ver door als ik mijn gewicht erop plaats. Aan de andere kant van de brug, die direct het laagste punt van de route markeert, besluit ik te pauzeren om ook weer even tot rust te komen. Met wraps en tonijn. De wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik heb nu eenmaal niets anders, mijn tas is alweer bijna leeggegeten.

Wondertonijn

Misschien is het wondertonijn, misschien iets anders, maar na de pauze ga ik tegen alle verwachting in als een malle omhoog. Op sommige momenten voelt het alsof ik bergen kan verzetten. Voetje voor voetje, gestaag ga ik door. Eenmaal boven ben ik nat van het zweet maar ook trots: ik heb het wéér geflikt! Weer een berg bedwongen. De zoveelste berg, de zoveelste hoogtemeters. Vanaf nu zal de route langzaam dalen, op een fijne, begaanbare manier. Ik geniet van de omgeving die steeds verandert. Dit gebied is weer zó anders dan toen ik in de vorige wildernis liep; dat was veel eentoniger. Nu is het gebied ruiger, afwisselender. Het pad neemt me mee met een grote bocht richting Chelva, waar ik de laatste meters weer omhoog het stadje in klim. Als ik zicht krijg op het dorp, ziet het er weer akelig uitgestorven uit. Slechts een paar barretjes zijn open, waaronder degene waar ik nu zit. Er is maar één supermarkt en die opent pas om 18u, wat betekent dat ik mijn tijd moet doden tot die tijd.

Klappertanden van vermoeidheid

Ik snak naar een douche, en een mogelijkheid om mijn powerbanks en elektra op te laden, ze zijn bijna leeg. Maar accommodatie zit hier niet, hoewel ik op google nog een albergue buiten de stad heb gevonden. Hier heeft iemand vorige week nog een review geplaatst, dus ik hoop dat die open is. Ik reken mijn drankje af, en ga op de trap van de kerk zitten om me te warmen in de zon. Ik ril en moet mijn best doen niet te klappertanden. Ondanks mijn trui en de warme zon heb ik het koud. Mijn lichaam is moe, koud en hongerig. Ik kan de warme douchestralen al bijna voelen. En een zacht, comfortabel bed… Eindelijk gaat de supermarkt open, en ik haast me naar binnen, haal flink wat eten, inclusief een zak chips en pak wijn. Vervolgens stap ik stevig door naar de herberg die gelukkig op de route ligt. Ik wil zo snel mogelijk douchen, eten en slapen. Terwijl ik erheen loop doe ik schietgebedjes, ‘please, laat de herberg open zijn!’ prevel ik.

Knakmoment

Op mijn mailtje die ik ruim 2 uur eerder naar de herberg heb verstuurd, heb ik echter nog niks teruggehoord, een veeg teken. Ik loop de heuvel op en zie de herberg er stil en verlaten bij liggen. De luiken zijn dicht. Ik klim nog hoger en kom bij de ingang. De deur zit op slot. Fuck. Een knakmoment. Met bijna lege powerbanks en een zonnepaneel die niks doet zonder zon, begin ik hem aardig te knijpen. Steef belt me, en ik hoor Signe op de achtergrond. Het geluid van hun stemmen, dichtbij maar ook zo ver weg, laat me bijna breken. Ik wil niet huilen aan de telefoon. Er lopen hier mensen op straat en Signe gaat zich misschien zorgen maken. Ik ben gewoon emotioneel. Ik ben zo klaar met vandaag! Nu moet ik na ruim 30km alsnog verder lopen, voor weet ik veel hoe lang, op zoek naar een kampeerplek. Ik zie op tegen alles. Steef voelt mijn wanhoop en frustratie en probeert mee te denken, maar hij staat natuurlijk machteloos. Op de achtergrond hoor ik Signe opperen: ‘kun je geen bus nemen naar Valencia, en daar slapen?’. De slimmerik. Die is niet voor één gat te vangen.

Plekje zoeken

Er gaan hier echter maar weinig bussen: maar één per dag vaak. Nee, er zit niets anders op dan de schouders er weer onder zetten en doorlopen. Ik voel boosheid, en het is oneerlijk die op Steef te projecteren. Ik hing op voordat dit gebeurde en pepte mezelf op. Ik kan dit, ik heb dit vaker gedaan. Ik slik mijn zelfmedelijden weg en richt me op de route. Er zit maar een klein stukje vlak terrein voordat het gebied weer heuvelachtig wordt en de route omhoog gaat. Na een tijdje lopen zie ik een klein vlak stukje met wat bomen. Ik gok het erop. Het gebied is sterk begroeid met prikkelplanten, maar ik wist van de vorige etappe dat ik die weg kan schoppen. De rest van de begroeiing trap ik zoveel mogelijk plat en de taaie stengels snijdt ik los met mijn mes. Alle losse stenen, takken en dergelijke gooi ik weg. Als ik mijn tent neerleg, staat hij letterlijk klem tussen de struiken. Het past nét. De haringen kunnen daardoor niet eens in de grond, maar ik sta gelukkig beschut en slechts op 500m hoogte. Ook is het nog steeds bewolkt, dus het zal niet stevig gaan waaien verwacht ik.

Witte bonen met chips en wijn

Plakkend en stinkend vouw ik mezelf in de tent. Wat een opluchting dat ik nog redelijk snel een plek heb gevonden, en dat ik nu eindelijk klaar ben met vandaag. Gelukkig was ik zo slim om lief voor mezelf te zijn in de supermarkt en eten te kopen wat ik lekker vind. Als kind al was ik dol op witte bonen in tomatensaus, en nog steeds is dat een geliefd kostje. Aangevuld met chips en wijn voel ik me al snel een stuk beter. De kou is weg, het rillen is gestopt met nieuwe energie in mijn lichaam en de wetenschap dat ik nu kan ontspannen. Als ik eenmaal een plek heb gevonden en de tent staat, valt er een last van me af, ik hoef niks meer.

Zeven generaties

Ik app met mijn ma. Ze heeft door dat het wel alleen kan zijn, en ik ben blij met de aandacht vandaag. Met oma gaat het stabiel, maar ze is haar spark kwijt. Mijn lieve oma. Ik voel het verdriet voor mijn moeder en mijzelf. Ik heb het idee dat mijn moeder de laatste tijd zelf ook milder wordt, wat gunstig is voor onze relatie. Vandaag luisterde ik naar Jan Bommerez, die vertelde over traumaverwerking. Omdat trauma’s tot wel 7 generaties doorgegeven kunnen worden, is het aan ons om die verwerking op gang te brengen: zowel voor ons nageslacht als voor onze voorouders. Tijdens het luisteren herinnerde ik me ineens weer dat ik me als kind/tiener heb voorgenomen ‘bij mij stopt het’  (de generationele overdracht). En nu besef ik dat deze verwerking een actief proces is, en als ik bezig ben met mijn eigen spirituele ontwikkeling, ik tegelijkertijd ook een dienst bewijs aan mijn voorouders en eigen kinderen.

Uiteindelijk heb ik het prima naar mijn zin in mijn tentje. Ik voel me geliefd en trots dat ik heb doorgezet. En ook wat aangeschoten van de wijn. Die nacht slaap ik onrustig. Ik droom van alles, over het verkopen van ons huis, een hek op de weg en andere dingen die ik ben vergeten. Het begint te regenen, waardoor ik wakker word en mijn rugzak in de regenhoes stop. Daarna word ik nog een paar keer wakker, om te plassen, te drinken en magnesium in te nemen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 / 53 tussen Chera – Benageber – Chelva verscheen eerst op Struin Stories.

Het blijft de hele nacht zachtjes regenen, waardoor ik mijn spullen de volgende ochtend nat in moet pakken. De yoga sla ik om die reden over en al snel ben ik weer op weg, naar Chera dit keer. Vlak voordat ik dit dorp bereik, wandel ik opnieuw in een mooie omgeving, met doorkijkjes in verschillende valleien. Er is ook hier geïnvesteerd in het pad, dat goed af te lezen is aan de staat van het pad, maar ook in de aanleg van bruggetjes, trappetjes en vlonders om het pad speels en toegankelijk te maken. In Chera is gelukkig alles open, en strijk ik neer op een terras, waar ik mijn dagboek bijwerk en op een drankje wacht. Mijn dagboek is na een dik half uur intussen bijgewerkt, maar het drankje kwam nooit, de serveerster doet haar best om me in alle talen te negeren, dus verlaat ik het terras weer enigszins teleurgesteld. Wel vind ik een minisupermarkt en kan ik mijn schamele voorraad gelukkig weer fatsoenlijk aanvullen. Vanavond ga ik wederom wildkamperen, maar morgen hoop ik Benageber te bereiken.

De lessen van het pad

Ik ben nu dus in Chera, een compleet andere plek dan ik volgens mijn eigen planning zou zijn. Een les die ik hier gaandeweg ontdek is deze: steeds als ik van alles plan en allerlei zaken probeer te controleren, word ik door de omstandigheden gedwongen om de controle los te laten en me toe te vertrouwen aan het pad. Het leert me om mezelf toe te vertrouwen aan hoe mijn pad zich als vanzelf, stap voor stap, aan me ontvouwt. Wil ik teveel, kijk ik te ver vooruit of maak ik te grote stappen? Ik krijg steeds meer de indruk dat het de bedoeling is dat ik mijn stappen kleiner maak, en me niet teveel verlies in de vorm. In plaats daarvan lijkt vooral de inhoud belangrijk, en de kwaliteit van het huidige moment. Dit avontuur helpt me om mijn aandacht als vanzelf te richten op mijn intentie, mijn passie, op wat ik te doen heb. Ik leer hiermee om me niet teveel zorgen te maken over het hoe, en me niet teveel te verliezen in scenario’s op de langere termijn, maar erop te vertrouwen dat dat vanzelf wel duidelijk wordt. Dat is waar Steef me ook wel vaak aan herinnerd: blijf trouw aan jezelf.

Overtuigingen worden steeds duidelijker

Ik hoop dat ik de komende dagen meer duidelijk krijg wat ik dan precies kan doen om dit proces te ondersteunen. Tot die tijd oefen ik mezelf in een houding van dankbaarheid en ontvankelijkheid, zodat ik keer op keer weer opensta voor wat zich aandient. Hopelijk zet dat ook al iets in gang. Ik maak me nu bijvoorbeeld minder zorgen om geld. Hopelijk helpt de ontspanning ook om een en ander beter te laten stromen. Het is nog moeilijk voor me, omdat er sterke overtuigingen in me zitten op dit onderwerp: ‘je moet hard werken’, ‘pas als je ergens hard voor hebt gewerkt, kun je wat verdienen’ en ‘niks doen is zonde van je tijd, je moet je tijd nuttig besteden’. Ik zie nog niet wat er dan voor deze overtuigingen in de plaats moet komen.

Open einde

Grappig, want nu ik dit schrijf besef ik dat dat op mijn pad natuurlijk hetzelfde gaat. Daar zie ik ook niet wat er verderop komt. Ik zie slechts één markering, één fragment, één stap. Ik zie slechts wat er zich nu direct om mij heen bevindt, maar niet wat er achter de berg schuilt, wat er na de bocht komt of waar ik morgen zal slapen. Met elke stap krijg ik wat meer zicht op het pad en daarmee op mijn toekomst. ‘Begin, en het zal vanzelf duidelijk worden’, lijkt hier de boodschap. En soms is je bestemming niet je bestemming, maar kom je ineens heel ergens anders uit. Zoals nu, in Chera. Oftewel: ook al dénk ik dat ik een bepaald doel of een situatie nastreef, de werkelijkheid kan toch altijd anders uitpakken. Dat hoeft niet minder leuk of minder mooi te zijn, maar wel onverwacht. Er zijn tenslotte gewoon scenario’s in het leven die je je (nog) niet voor kunt stellen. Wie weet wat me te wachten staat. Het eindpunt open laten geeft daarmee ook rust en vrijheid tegelijk. Waarom zouden we het voor onszelf moeten dicht timmeren of vastzetten? We varen gewoon mee op de golven van het leven, waar we de keuze hebben hier en daar aan te leggen, zonder te weten waar de stroming ons uiteindelijk heen zal voeren.

Het roer om

Deze tocht fantaseer ik ook over iets totaal anders doen dan waarvoor ik ben opgeleid. Bijvoorbeeld om me volledig te wijden aan Steefs onderneming, of iets in de natuur te gaan doen, een praktisch beroep met buiten werken bijvoorbeeld. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad verborgen ligt. Ik had ook een droom, over Slovenië. Er was urgentie om zo snel mogelijk te bouwen aan een huis, een toevluchtsoord, en om het verdiende geld daarin in te investeren, want er stond iets te gebeuren. Iets waardoor we Slovenië nodig zouden hebben om op terug te vallen.

Nog een pauze

Nadat ik inkopen in Chera heb gedaan, heb ik maar weinig zin om verder te lopen. Mijn voeten zijn moe en pijnlijk. Maar het pad verrast me opnieuw, met een mooi plekje, een fonteintje en picknicktafels net buiten het stadje. Ik besluit mezelf nog een verlengde pauze te gunnen en te genieten van dit mooie plekje, weg van pottenkijkers van het dorp. Hoewel ik al yoghurt op heb uit de minimarkt, heb ik nog steeds trek. De eeuwige wraps met chocopasta komen weer uit mijn tas, en vullen in ieder geval mijn knorrende maag, terwijl ik luister naar het kalm stromende water van de fuente naast me. Zo zittend op deze rustige plek moet ik mezelf echt weer motiveren om in beweging te komen. Ik weet dat er een klim tot 1100m aankomt en daarna een gestage afdaling. Omdat het al eind oktober is, zie ik kamperen op hoogte niet meer zo zitten. Ik heb al een paar frisse nachten meegemaakt en slaap liever wat lager. Hopelijk hoef ik niet heel lang te zoeken naar een kampeerplek tijdens de afdaling. Zo gaan mijn gedachten, terwijl ik de wraps wegkauw. ’Stap voor stap’ herinner ik mezelf aan mijn voornemen, terwijl ik alles weer inpak en mijn tas dicht klik op mijn schouders en heupen.

Terugreis plannen

De klim gaat steil omhoog, en vergt direct al mijn aandacht en energie. Het gaat tergend traag en als ik eindelijk op hoogte ben, zie ik, zoals ik al vreesde, geen geschikte kampeerplek. Uren loop ik over de ruggen van deze bergen, zonder echt spectaculair uitzicht. Het zijn oude bergen, stomp en afgerond, met voornamelijk lage begroeiing. Na iedere afdaling volgt direct een nieuwe heuvel, tot mijn frustratie. Ik blijf maar boven de 1000m zitten. Eindelijk komt er een zijpad op de route, en ik besluit die te volgen, puur vanwege het feit dat die heuvelafwaarts gaat, ook al loop ik daarmee weg van de route. Ik kom bij een kale vallei, met enkele braak liggende akkers, ruïnes en wat grindpaden die niet echt ergens heen lijken te leiden. Ik zie in de verste verte geen sterveling of teken van leven. Vlakbij de ruïne vind ik een vlak stukje, aan de rand van de heuvel waar ik eerder bovenop liep. Ik besluit daar mijn tent op te zetten. Ook vandaag begint het te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet, dus ook nu duik ik al vroeg mijn tent in om droog en warm te blijven. Ik bel met Steef en de kinderen en we bekijken samen de opties voor de terugreis. Dit is altijd een gepuzzel, omdat ik een aansluiting moet hebben naar een luchthaven en openbaar vervoer. De luchthaven moet ook aan te rijden zijn voor Steef als hij me ophaalt. Uiteindelijk besluit ik om die praktische overwegingen iets eerder dan gedacht terug te vliegen: op 28 oktober vanaf Valencia naar Brussel.

Dier op bezoek

Het zachte getik van de regen op mijn tent werkt geruststellend, en ik val er heerlijk bij in slaap. Halverwege de nacht word ik wakker door de aanwezigheid van een beest. Weer een zwijn? Maar het kenmerkende geknor en gesnuif is er niet. Wel hoor ik dat het een groot beest is: er rollen keien weg en ik hoor de ademhaling luid en duidelijk. Dit dier is echter alleen, ik hoor geen andere geluiden. Met gespitste oren en ingehouden adem luister ik naar de bewegingen. Wat is het? Het dier verplaatst, ik hoor hem nu hard smakken. Blijkbaar heeft het iets eetbaars gevonden. Een hond? Een groot hert? Een wolf…? Toch voel ik hier niet de angst die ik eerder bij de zwijnen wel voelde. Weet mijn lichaam instinctief dat er geen dreiging is? Kort erop hoor ik het dier wegrennen, en sterft het geluid van de poten op de grond al snel weg. Al snel val ik weer in slaap, en de rest van de nacht blijft het rustig.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 / 52 Siete Aguas – tussen Chera en Benageber verscheen eerst op Struin Stories.

Hoewel ik moe ben, heb ik moeite om die nacht in slaap te vallen en lig ik te draaien en woelen. Ik zie het 2u worden voor ik eindelijk de slaap vat. Als de wekker gaat, besluit ik daarom rustig aan te doen. Deze ochtend maak ik een trage start. Ik lig nog lekker en geniet van het fijne plekje. Het is nog heel mistig buiten mijn tent en ik voel weinig haast om eruit te komen. Als het licht genoeg is, kruip ik uit mijn tent en ontbijt ik aan een van de picknicktafels. Vandaag is het zo’n 21km tot aan Rebollar, dat is prima te doen, dus ik haast me niet.

Code geel

Het loopt al tegen 11u als ik mijn weg vervolg. Ook vandaag is het weer mistig en bewolkt. Het weerbericht geeft code geel af voor regen vandaag en morgen. Maar het geluk is die dag met me, waardoor de meeste regen naast me valt. Ik zie de regen uit de wolken vallen, soms maar enkele meters verderop, en iedere keer is mijn regenkleding overbodig. De regenachtige dag laat de temperatuur ook flink dalen. De paden zijn vandaag tienduizend keer beter begaanbaar in vergelijking met gisteren. De 800 geplande hoogtemeters zie ik op deze manier ook prima zitten. In plaats van los grind stap ik op grote stenen en loop ik geleidelijk omhoog.

Overpeinzingen over bagage en materiaal

Terwijl ik wandel, reflecteer ik op de spullen die ik bij me heb, in het bijzonder mijn stok. Ik lees een boek van iemand die de camino loopt en de stokken uiteindelijk vergeet, maar ze toch maar weer ophaalt. Op de een of andere manier kan ik niet goed met 2 stokken tegelijk lopen. Motorisch is dat een ding, ik struikel over mijn voeten en stokken, en daarmee vorm ik alleen maar extra risico’s. Dus ik wandel met één stok. In mijn jeugd tijdens wandelingen op vakantie wandelde ik ook altijd met één stok. Het is misschien ook maar wat je gewend bent. Is het niet ook logischer, vroeger liepen mensen toch ook maar met één stok? Zo’n houten, waar je die metalen pinnetjes op kon verzamelen. En oude mensen zie ik ook nog steeds maar één stok gebruiken.

Trouwe metgezel en wapen

En die stok, dat is intussen een trouwe, onmisbare metgezel geworden tijdens mijn hikes. Het helpt me mezelf omhoog trekken de berg op, het geeft me balans als ik afdaal. Het is mijn wapen die ik in de buurt houd als ik ga slapen. Zeker in de nachten met de wilde zwijnen was ik heel dankbaar dat ik mijn stok had, om mezelf in het uiterste geval te kunnen verdedigen. De stok heeft al vaker z’n waarde bewezen als ik honden op afstand moest houden. Ook in deze etappe, vrij aan het begin ervan, kwamen twee honden achter me aan stormen die ik gelukkig op afstand kon houden met mijn stok. Een andere situatie is wanneer ik door velden met koeien en stieren moet wandelen. Dan voel ik me behoorlijk kwetsbaar tussen die reusachtige kolossen. Ook al zou ik misschien niet veel uit kunnen richten tegenover een dolle stier, het is toch een prettig idee om iets in handen te hebben.

Valbreker en alleskunner

Wat vaker voorkomt is dat mijn stok een valbreker is. Ik kan niet meer op 2 handen tellen hoe vaak ik al mijn balans verloor, uitgleed of struikelde en dan mijn stok in de grond kon steken om te voorkomen dat ik viel. Ook gisteren was dat aan de lopende band aan de orde. Met die losse stenen, steile paden en topzware bepakking is dat ook niet zo gek. De stok gebruik ik ook regelmatig om het terrein te verkennen. Dan steek ik hem bijvoorbeeld in de grond om te peilen of het drassig is, of hoe diep het water is dat ik over moet steken. Of als de grond sterk begroeid is, kan ik een idee krijgen waar de grond zich onder mij bevindt. Ik gebruik hem als houvast als ik een steentje uit mijn schoen pulk. Als ik door dicht begroeide stukken loop, haal ik de takken en begroeiing opzij met mijn stok, of zwaai ik hem voor me uit om de spinnenwebben weg te halen. Dat laatste is geen overbodige luxe, omdat ik vaak de enige ben die sinds jaren dit pad gebruikt. Soms helpt de stok me om hoger hangend fruit te bereiken, om bijvoorbeeld een vijg of sinaasappel te plukken. Een veelzijdig instrument, en eentje die ik niet zou willen missen.

Pet en zonnepaneel

Mijn pet is ook een geliefd stukje bagage. Het voordeel van een pet ten opzichte van een zonnebril, is dat het wel beschermt tegen de felle zon, maar nog steeds genoeg licht hebt als het bewolkt is. Dat voorkomt dat ik steeds van bril moet wisselen. Mijn pet houdt mijn haar op z’n plek en voorkomt dat mijn krullen in de begroeiing blijven hangen en voor onnodig veel extra klitten zorgen. Een kam heb ik niet bij me, dus na een paar dagen loop ik erbij als een plumeau, dat neem ik voor lief. Dit jaar loop ik voor het eerst met een zonnepaneeltje, en hoewel die erg langzaam laadt, zorgt het wel voor extra batterij. Elk beetje extra energie in de powerbank is meegenomen, en het geeft mee een fijn gevoel dat ik nooit compleet zonder stroom zal komen te zitten. Dat geeft me iets meer speling om bijvoorbeeld wat vaker mijn telefoon te gebruiken, al is het maar om muziek te luisteren of te navigeren.

Aanpassingen in kleding en gas

Een andere aanpassing die ik dit jaar heb gedaan, is dat ik mijn dikkere folierol heb gewisseld voor een dunner foliematje. Daar heb ik spijt van. Het dunne foliematje waait weg, scheurt snel en geeft geen extra comfort onder mijn slaapmat. Dat zal ik volgend jaar weer terug aanpassen. Ook ga ik volgend jaar een warmere slaapzak meenemen, hoewel dat meer gewicht en volume betekent. Ik wil niet riskeren dat ik het echt te koud heb ’s nachts. Ook ga ik mijn afritsbroek thuislaten en in plaats daarvan een extra legging meenemen. Deze reis doe ik nu al 3 weken met hetzelfde gaskannetje, terwijl ik er wel 2 met me meedraag. Het zou mooi zijn als ik volgend jaar halverwege mijn tocht een nieuw gaskannetje kan kopen, scheelt toch weer 420gram. En als ik ergens gas kan kopen, dan zal ik er ook wel droogmaaltijden kunnen halen.

Zeepblokjes en stekkerblok

Op advies van Steef had ik een snellader meegenomen: dit stekkerblok is een stuk groter dan de normale exemplaren en aanzienlijk zwaarder. In de praktijk heb ik die snellader eigenlijk nooit nodig. De enige momenten dat ik iets oplaad, ben ik er een hele nacht, en dan kan het net zo goed met een langzame lader. Die ga ik volgende keer ook omwisselen. Vorig jaar had ik knijpflacons met zeep en shampoo, waar ik direct de eerste nacht de nadelen van ondervond toen één ervan was opengegaan in mijn tas waardoor alles onder de douchegel zat. Dat zou me niet nog eens gebeuren, dus heb ik nu gekozen voor een blokje zeep en stukje shampoobar. Die zitten in een zakje van wetsuit, ideaal want het is waterdicht en lekvrij. De blokjes zijn klein en gaan lang mee, ideaal! Daarentegen ben ik wel een nagelknipper vergeten, ook iets voor op het lijstje volgend jaar.

Van Rebollar naar Siete Aguas

Onderweg zoek ik naar Rebollar op de borden, maar nergens wordt deze plek aangegeven. Wel zie ik een onbekende plek, Siete Aguas, op de borden. Ik pauzeer boven op een berg en pak mijn kaart erbij. Hierop wordt duidelijk dat ik helemaal ben afgebogen van de route zoals ik hem had gepland, en de routemarkering van de gr7 op de grond dus ook hier is aangepast ten opzichte van de papieren en digitale kaarten. Ik loop helemaal niet naar el Rebollar! Nu volg ik de nieuwe gr7 die binnendoor loopt, naar het dorp Siete Aguas. Aan mijn eigen planning heb ik niks meer.

Alles gesloten

Dat betekent dat ik wederom goed moet opletten op de markeringen op de grond, want dat is de enige navigatie die ik nog heb. Dat ik nu naar een dorp loop, geeft me echter ook nieuwe hoop: daar vind ik misschien een supermarkt en cafés voor inkopen! Maar die hoop wordt al snel de kop ingedrukt als ik daar rond 16u aankom: alles is dicht en het hele dorp is compleet uitgestorven. Wat gek? Volgens google maps zitten er aardig wat horeca zaken en een supermarkt, maar niks is open. Misschien is het een feestdag? Wel zie ik een bord met de nieuwe route van de gr7, waarop ik kan zien dat de volgende etappe naar Chera loopt. Morgen zal ik dus opnieuw langs een dorp lopen met kans op winkels en dus nieuwe voorraad. Daarom besluit ik het ‘dorp met de zeven wateren’ achter me te laten en verder te lopen. Maar niet voordat ik nog mijn flessen vulde bij de, jawel, 7 verschillende fonteinen op het centrale dorpspleintje. Zouden ze dan ook allemaal een andere bron en andere smaak hebben?

Area Recreativa

De route is erg mooi buiten Siete Aguas, en duidelijk zeer recent aangelegd. Ik volg een pad door een brede kloof, terwijl donkere regenwolken en felle zon me vergezellen en een mooi lichtspel vormen boven mijn hoofd. Ik geniet van deze laatste kilometers, die goed begaanbaar en met niet al te veel hoogtemeters zijn, en kom uiteindelijk bij een volgende picknickplek aan. Deze area recreativa is weliswaar een stuk kleiner, en meer openbaar, langs een grindweg en met enkele boerderijen in de omgeving. Bij de kraan zitten twee jongens te chillen die zo te zien in de omgeving aan het fietsen zijn en hier pauzeren. Om niet teveel aandacht te trekken besluit ik eerst te gaan eten, en te wachten tot de jongens weg zijn voordat ik begin met het opzetten van mijn tentje. De picknickplek kijkt uit op de kloof waar ik zojuist doorheen ben gelopen, en over een vrij open veld. Op de picknickplek staan enkele jonge populieren als schamele beschutting.

Gesnapt door de boswachter

De jongens maken helaas weinig haast om te vertrekken, en ik voorzie regen, dus besluit ik toch maar te beginnen met het opzetten van mijn tent. Als ik net mijn binnentent op heb staan, komt er een jeep het terrein op rijden. Shit, de boswachter, maakte ik direct op uit de tekst op de zijkant van de jeep, en de zandkleurige kleding van de man achter het stuur. ‘Nu ben ik de sjaak, ik zal een boete krijgen en een reprimande, en waarschijnlijk moet ik hier weg en nog uren ronddolen, of word ik verplicht een veel te dure hotelkamer te boeken’, gaat er door me heen. Ik besluit mijn onschuld en vrouwelijke charmes in de strijd te gooien om de schade zoveel mogelijk in te perken. ‘Goedemiddag, heeft u permissie om hier te kamperen?’. Het heeft geen zin om te liegen. ‘Nee, ik wist niet dat dat nodig was, hoe had ik dit moeten regelen?’, reageer ik, naar waarheid trouwens, want ik zou het echt niet hebben geweten. De man blijkt tot mijn verrassing juist een vaderlijke bezorgdheid te uiten, en is totaal niet bezig met dat ik hier niet mag zijn. Hij kijkt me wat verlegen aan, met vriendelijke, bruine ogen en halflang bruin haar onder een kaki kleurige hoed. Ook laat hij me zien hoe ik bij de plaatselijke gemeente een document kan invullen om hen zo te laten weten wanneer ik waar ben, zodat de lokale autoriteiten er weet van hebben op het moment dat er iets mis zou gaan.

‘Be safe’

De omgeving waar ik me nu in bevindt is behoorlijk uitgestrekt en ondoordringbaar, verdwalen is daarom niet ondenkbaar. Als er iets met me zou gebeuren, is het voor de lokale autoriteiten heel lastig om mijn locatie te bepalen. In een mengeling van Spaans en Engels wissel ik dankbaar en opgelucht woorden uit die hem uitleggen waar ik vandaag kom en wat mijn onderneming inhoud. Hij drukt me op het hart om altijd aan iemand te laten weten waar ik ben, en veilig te doen. Zijn doordringende blik laat geen twijfel dat hij dit oprecht meent. Gelukkig wandel ik buiten het bosbrandseizoen, maar er is wel slecht weer op komst en in de herfst kan het weer onvoorspelbaar en zeer slecht zijn, waarschuwde hij me. Met een tikje op zijn hoed stapt hij weer in de auto en neemt afscheid. Opgelucht dat ik nu met toestemming mag kamperen, eet ik mijn adventure food en zoek daarna mijn tent op, omdat het al snel begint te regenen. Met uitzicht op de ondergaande zon drink ik thee, en geniet van een relaxte avond.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 / 51 Tabarla – Siete Aguas verscheen eerst op Struin Stories.

Door de geul

Al de hele dag gaat de route over los grind en stenen. Het mag de naam pad niet eens dragen. Waar ik in loop is een uitgesleten geul van snelstromend regenwater die watervallen en diepe sporen in het landschap heeft getrokken door de tijd heen. In die geul zijn allerlei steentjes, takken en andere elementen verzameld, waardoor mijn voeten constant wegglijden. Ik kan ze niet goed neerzetten, de geul is te smal en te diep om ze naast elkaar te plaatsen, en met elke stap moet ik eerst mijn balans hervinden. Meerdere keren verlies ik mijn evenwicht, struikel ik en kan ik ternauwernood een val voorkomen. De geul is intussen ook behoorlijk begroeid. Nog niet zo erg als wat ik soms in Andalusië tegenkwam, maar alsnog vertraagd het mijn tempo aanzienlijk. Het is ploeteren en doodvermoeiend.

“Hier rechts afslaan”

In Valencia worden er geen concessies gedaan met het pad. Het is vaak steil omhoog of omlaag, en weinig ertussen. Meteen stroomt het zweet over mijn rug en is de herinnering aan de douche alweer ver weg. Het is alsof de routemaker zich er makkelijk vanaf wilde maken door te denken ‘hier rechts afslaan’ en simpelweg een rechte streep omhoog of omlaag een berg op heeft getrokken. Niks geen leuke slingerpaadjes of haarspeldbochten, gewoon rechtdoor omhoog, soms in een hoek van 60 graden waar ik mijn handen en voeten nodig heb om te klimmen. Mijn kuiten voelen stijf, mijn enkels en voeten voelen gevoelig. De rustdag heeft dit niet kunnen wegnemen.

Gelukkig blijf ik een prachtig uitzicht over het meer houden, terwijl de wolken zich samenpakken naarmate ik verder het pad omhoog klim. De lucht ziet er dreigend uit en voorspeld weinig goeds. Een tijdje loop ik door een bosrijker gebied. Na een poos te hebben geklommen, daalt het pad weer net zo steil naar beneden, in de richting van het dorp. Wat een rotpad! Ook mijn tenen stoot ik vaker dan me lief is tegen stenen en boomwortels, wat ze gevoelig en pijnlijk maakt. Ik ben van plan naar een Area Recreativa te lopen. Daar is het vaak vlak, met picknicktafels en soms ook stromend water. Hopelijk kan ik daar kamperen.

Weer een wild zwijn

Ineens kruist een wild zwijn mijn pad. Het gigantische ruwharige beest flitst op zo’n 10 meter afstand van me voorbij, maar de grote slagtanden zijn niet te missen, net als zijn kolossale formaat. Even sta ik aan de grond genageld: hij boezemt me angst en ontzag in. Zijn dit de beesten die mij al meerdere keren hebben bezocht ’s nachts? Ik ril en voel me een beetje misselijk als ik mijn kwetsbaarheid besef. Kort daarop passeer ik een steenbok. Hij schrikt van mij, maar ik had hem nog helemaal niet gezien. Pas als hij wegrent naar een hogere plek, krijg ik hem in het vizier. Hij blijft op een uitstekende rotspunt poseren, maar ik ben te laat om er een foto van te maken. Wat een prachtig plaatje!

Een Oase in de wildernis

Halverwege de route kom ik bij een gehucht met één wegrestaurant dat de hele regio bedient. Venta de Gaeta heb ik zien staan in reisverslagen van anderen vóór mij, en is mijn oase in de verdere dorre omgeving. Ik bestel wat eten (“doe maar iets met eieren en vlees”) om de eiwitten aan te vullen. Ik krijg een bord met gebakken eieren, aardappels en wat vlees in een flinke portie jus, heerlijke wandelkost. Vanavond zal ik het moeten doen met brood. Ik geniet, reken een schappelijk bedrag af wat me bijna blut achterlaat en vervolg met een beter gemoed de rest van mijn tocht.

Graadje erger

Vanaf Venta de Gaeta wordt het pad moeilijk, heel moeilijk. De berg af is een ware verschrikking. Ik herinner me maar weinig van de omgeving, maar heb nog steeds pijn in mijn voeten en enkels. Over de laatste kilometer heb ik iets van 1,5 uur gedaan. Meermaals brak ik bijna mijn nek, omdat ik zoveel struikelde en weggleed. Ik schreeuwde en vloekte van frustratie! De vele wilde dieren die ik onderweg tegenkom zijn de pijnverzachters op de route. Ze leiden mijn aandacht even af en vervullen me met verwondering en ontzag.

Tabarla, een stukje hemel op aarde

Eindelijk kom ik aan bij de picknickplek, Tabarla, een prachtplek voor wildkamperen. Een groot, vlak terrein met diverse picknicktafels, een overdekte ruimte met tafels, en een klaterend beekje iets verder heuvelafwaarts, met idyllische groene begroeiing eromheen. Het is een plek die bijvoorbeeld gebruikt wordt door schoolkampen. Hoewel mijn aanvankelijke plan was om verder te lopen, besluit ik hier te blijven. Deze prachtplek kan ik niet negeren.

Dit is misschien wel de mooiste plek die ik ooit ben tegengekomen. Midden in het bos, met zachte, vlakke grond waar de zon op verschillende plekken haar stralen laat vallen maar de wind wordt weggehouden door de omringende bergen. Mijn lichaam is moe, van het veeleisende pad. Ik besluit de genieten van de extra tijd, me te warmen in de laatste zonnestralen en op mijn gemak wat te eten straks. Dit soort terrein zijn de kersen op de taart, het is heerlijk om rechtop te kunnen zitten en een overdekt toevluchtsoord te hebben mocht er noodweer komen. Het beekje lonkt, ik zoek een grote, platte steen op waar ik met mijn e-reader geniet van de serene stilte. De luxe van eenvoud.

Let’s call it a day

Hoe weinig heb ik daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn. Hoewel eenzaamheid bij tijd en wijlen pijn kan doen en kan schuren, kan deze pijn tegelijkertijd soms ook prettig voelen. Een besef van onlosmakelijke verbondenheid met alles om me heen. Een herinnering aan de wederzijdse afhankelijkheid die mijn trots en arrogantie temperen, en me achterlaten in een nederig respect en verlangen naar ‘de ander’. Op mijn gemak zoek ik een plek voor mijn tent. In het open terrein of onder de afdak? Ik kies voor de zachte bosgrond.

Het bericht Spanje gr7 dag 21 / 50 Cortes de Pallas – Venta de Gaeta – Tabarla verscheen eerst op Struin Stories.

De volgende ochtend ben ik al ruim voor de wekker wakker, door de kou en de pijn in mijn gewrichten. Om mezelf weer wat warmer en soepel te krijgen doe ik wat yoga van een gedownloade les op mijn telefoon. Thema: overgave, hoe toepasselijk. Ik vertrek en loop een schitterende zonsopkomst tegemoet, waar de zon als een rode bal boven de horizon verschijnt. Het is nog bewolkt en de grijze regenwolken hangen dreigend in de lucht, maar door de zon ontstaat er een dubbele regenboog die fel afsteekt tegen de donkere lucht. Cadeautjes van moeder natuur die me de adem benemen en me vervullen van een dankbaar en gelukzalig gevoel.

Wild en wonderschone natuur

Het eerste stuk van de route leidt door een vrij open vlakte, waar ik al snel een hele groep herten in de verte zie. Het mannetje kijkt me nieuwsgierig aan, met zijn enorme gewei op zijn hoofd, terwijl zijn kudde rustig achter hem staat te grazen. Uiteindelijk besluit de kudde toch maar te vertrekken en weg te rennen. Nog een aantal keer zie ik daarna herten oversteken en wegschieten tussen de bosjes. Het maakt me zo blij om wild te zien, die ik nu dagelijks weer tegenkom. De route draait naar het Oosten en dan krijg ik zicht op het stuwmeer van Cortes de Pallas. Wauw. Dit is ontzagwekkend mooi. Het water is felturkoise en ligt ingeklemd tussen immense rotswanden waar de lokale bevolking graag rotsklimt en wandelt. Het is een schitterende omgeving, met een route die hoog boven het meer loopt en zo een prachtig uitzicht geeft over de omgeving. Ik hoor diverse keren stemmen van boven me, ergens aan de rotswanden, maar kan de klimmers niet ontdekken. De route gaat nog behoorlijk omhoog en omlaag, een laatste stuiptrekking van de route voordat ze haar beloning aan me prijsgaf: het dorpje waar ik mijn zinnen op heb gezet om een rustdag te houden.

Casa Rural

Eindelijk verschijnt ze daar, een klein, schattig dorpje mét hostal. Ik vraag direct om een kamer, maar zie aan het ernstige gezicht van de serveerster dat ze me slecht nieuws gaat brengen: ‘we zitten helemaal vol, sorry’. Ik kijk blijkbaar zo beteuterd dat ze me naar buiten loodst en één van de gasten op het terras vraagt of er ergens anders plek is, in de casa rural die ook in het dorp zit. ‘Een casa rural, dat gaat me flink geld kosten’, schiet er direct door me heen. Ik loop naar de straat, wat niet moeilijk te vinden is, aangezien het dorp amper meer dan 3 straatjes heeft, maar er doet niemand open bij het huis. Ik bel het nummer dat de vriendelijke serveerster me heeft gegeven, en krijg een Spaans sprekende vrouw aan de lijn. Ik leg uit dat ik een kamer nodig heb, waarna zij me uitlegt dat ik bij haar broer langs moet, die in het café van het dorp werkt. Daar moet ik betalen en dan zal ze me de code voor de sleutel sturen.

Ik heb een plek!

Ik wandel weer naar beneden en vraag in mijn duolingo Spaans naar de broer van de vrouw, en leg uit dat ik betaal voor de overnachting. Na wat heen en weer gebel tussen ons drie is de klus geklaard, en heb ik de code van het sleutelkastje. Voor €40 per nacht heb ik een heerlijke, luxe kamer en een fantastische douche. Prima deal! Het enige nadeel is dat er geen raam is of een buiten. Na eindeloos lang douchen en mijn kleren grondig te hebben uitgewassen, voel ik me als herboren. Mijn natte kleding hang ik aan de waslijn door de kamer heen, met de airco flink aan, om het zonder natuurlijke ventilatie zo droog mogelijk te krijgen, en verlaat dan de kamer op zoek naar een menu del dia die ik bij gebrek aan een supermarkt om mezelf te bevoorraden wel moet nemen, om toch voldoende te kunnen eten.

Perzik

Ik heb nog maar weinig contant geld én weinig eten over in mijn tas, wat het een flinke uitdaging maakt om de komende dag goed door te komen. Misschien is het mogelijk via een andere stad of dorp te lopen, om toch eten in te kunnen slaan, of misschien kan ik vragen om doggie bags bij het restaurant en dat meenemen? Het menu van de dag is heerlijk, en ik zit sinds lange tijd echt weer eens vol. De ober, die tevens de broer is van de vrouw die de casa rural runt, is zo lief om het menu voor me uit te schrijven, zodat ik het kan vertalen. Het toetje kan ik niet helemaal lezen, maar ik begrijp dat het iets met perzik is, dus misschien een perzikijsje. Als ik uiteindelijk een hele perzik met een mes op een bord geserveerd krijg moet ik van binnen lachen, dit is dus hoe een toetje in Spanje eruit kan zien. Gewoon een perzik. Maar ik ben allang blij met alle verse producten en voel me helemaal bijkomen.

Opgesloten

De rustdag klinkt altijd leuker dan het in werkelijkheid is. Al snel voel ik me gigantisch opgesloten in de kamer, zeker deze kamer die geen enkel raam of buiten heeft. De vorige kamer had dat trouwens ook al niet. Omdat binnen blijven me verstikt, zoek ik de buitenlucht op. Op het pleintje van de kerk vind ik een bankje in de zon, waar ik lekker mijn boek lees, tot de kerkklokken met een oorverdovend geweld de dienst aankondigden en me noodgedwongen tijdelijk van het plein verjagen. Wat een herrie! De dienst begint rond half 12 en duurt maar een halfuurtje. Slechts een handjevol mensen gaat naar binnen. Na de dienst loopt iedereen linearecta het enige café op het plein op, die de rest van de middag bomvol blijft. In mijn hoofd reken ik uit of ik me een biertje op het terras kan veroorloven, maar ik durf het er niet op te gokken.

Op het terras zie ik allemaal mensen die ik gisteren ook al zag. Het is lastig om me voor te stellen hier te wonen en op te groeien, met slechts een paar mensen waar iedereen elkaar kent. Er is vrijwel niks te doen. Mensen verhuizen van de ene bar naar de enige andere bar onderaan het dorp (bij het hostal), en weer terug. Ondanks dat, zie ik verhoudingsgewijs behoorlijk wat mensen met truien en shirts die Cortes de pallas lijken te promoten. Maar met uitzondering van mijzelf is er geen enkele toerist. Alle gemeentewerkers en vvv-medewerkers hangen daardoor maar een beetje rond bij de terrassen, sigaretten rokend en drinkend. Werkloze brandweerlieden en ambulancemedewerkers slenteren door de enkele straat heen en terug.

The Trail provides

Ik heb geluk. Als ik ’s ochtends toch het dorp afspeur of er misschien ergens een bakker is verstopt, vind ik inderdaad een bakkertje dat geopend is, die ook nog wat houdbare producten heeft. Opgelucht koop ik drie broden, tot enige verontwaardiging van de winkeleigenaresse, en ook nog tonijn, gehaktballetjes in saus, koekjes en melk. In één klap heb ik weer vertrouwen dat mijn reis gaat lukken, en ik niet via Requena om hoef te reizen. ‘The trail provides’ is een bekend gezegde, en niet voor niets: ook nu blijkt deze wandelwijsheid tot waarheid te worden. Ik noem het eerder synchroniciteit. Hoe dan ook, ik kan weer vooruit. Het kost me wel veel meer dan me lief is en heb sterk het gevoel dat ik gigantisch wordt afgezet door de vrouw achter de balie, maar er zijn weinig alternatieven.

Slecht weer op komst

De komende dagen is er veel regen en ook onweer voorspeld. De stormen komen vanuit Amerika en zijn nu Europa ingewaaid, en inmiddels bijna bij mijn locatie aangekomen. Het maakt het weer daardoor ook een stuk koeler dan ik gewend ben van het vorige jaar. Ik merk dat ik het spannend vind om die omstandigheden tegemoet te gaan, van regen en onweer, maar voel nog veel sterker dat dit is wat ik te doen heb. een onderstroom van vertrouwen. Dit hele jaar met alles wat ik nu meemaak voelt als ‘level 2’ van mijn tocht. Fascinerend hoe verschillend de ervaringen zijn, en hoeveel lagen er zitten in het voelen van angst bijvoorbeeld. Er is een groot verschil tussen onzekerheid en je fysiek kwetsbaar voelen. En daartussen zitten nog wel 100 varianten en gradaties.

Level 2

Die middag ga ik lunchen (menu del dia) op het terras bij het hostal, Ik kom de mensen tegen met wie ik gisteren op het terras van de andere bar zat. Waaronder een jonge vrouw met kort, donker haar en een schelle, schreeuwerige lach, donker van het vele roken. Iedere keer komt haar lachsalvo onverwacht en dondert het aan haar tafel, en schrik ik me steeds een ongeluk. Ik erger me, waarom is ze zo luid? Het meisje dat me gisteren te woord stond, serveert me. Ze maakt oogcontact, glimlacht lief, en raakt me steeds even aan op mijn schouder. Oprechte aandacht. Ik ben ontroerd door haar houding, en hoeveel dat doet met me. Ik voel me gewaardeerd en ze stelt me op mijn gemak. Het doet me denken aan mijn ervaring vorig jaar, op de enige rustdag die ik toen nam. De ober daar maakte ook heel vriendelijk contact, raakte me ook af en toe aan. Ik voelde me toen zo verschrikkelijk alleen en eenzaam. Nu ervaar ik veel meer hoe fijn het is om écht contact te maken. Level 2. Vorig jaar ging het om gezien worden  versus onzichtbaarheid, nu veel meer om verbinding en fysiek contact.

Een zoet gemis

Er zit een stelletje voor me, met hun ruggen naar mij toe. Hij komt naast haar zitten en streelt haar schouder en nek, langzaam maar onmiskenbaar. Zij draait zich naar hem toe en zoent hem teder. Als ze later weglopen, schurken ze tegen elkaar, en legt hij zijn handen op haar billen. De liefde straalt er vanaf. Ik mis Steef. Ik mis het om aangeraakt, vastgehouden en geliefkoosd te worden. Ik mis de knuffels met mijn kinderen, maar ook die van mijn vrienden. Ik heb behoefte aan lichamelijk contact. Precies zoals vorig jaar, maar nu is het verlangen minder schrijnend, minder intens. Omdat ik tegelijkertijd voel dat de liefde er al is. Er is geen angst of onzekerheid dat hier iets in ontbreekt of niet klopt, enkel het uitstel en gemis van de liefde. Dit maakt het gemis op een bepaalde manier ook zoet: de wetenschap dat de liefde straks weer beschikbaar is, en dankbaarheid voor wat er in mijn leven aanwezig is. Het voelt rijk, ook al ben ik zo ver weg van mijn geliefden. En toch zou ik deze tocht ook heel graag samen willen doen met anderen. Met Steef, maar ook wel met vrienden. Ik zie het steeds meer zitten om met Jeroen te lopen volgend jaar en begin langzaam aan het idee te wennen.

Het bericht Spanje gr7 dag 19+20 / 48+49 Teresa de Cofrentes -Cortes de Pallas en Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

De nacht is koud, ik lig als een mummy met mijn buff over mijn hoofd en een paar lagen kleding aan in mijn slaapzak, maar het blijft koud. Mijn zomerslaapzak heeft zijn maximum bereik gehaald, en voor het eerst deze tocht heb ik het onaangenaam koud ’s nachts. Deze nacht besef ik meer dan anders hoe diep ik in de uitgestrekte natuur van het Spaanse binnenland ben. Zo ver weg van de beschaving. Als ik net in mijn tentje lig, hoor ik vlakbij een ree blaffen. Ik schrik even, maar blijf gefascineerd luisteren. Niet zij zijn de vreemden hier, maar ik, als menspersoon midden in hun territorium. Hij blaft nogmaals, en ik hoor de hoeven afzetten in de grond. Overal om me heen, zowel dichtbij als ver weg, hoor ik dat de kudde gehoor geeft aan de roep van deze ree: ze verzamelen zich, weg van mijn tent.

Op mijn plek gezet

Het is indrukwekkend en maakt me nederig. Het zet me op mijn plek als mens, als klein onderdeel van het grotere geheel. Hier zijn de dieren de baas en mensen vreemd, onbekend. Ook deze nacht hoor ik zwijnen, maar gelukkig op veilige afstand. En voor het eerst deze tocht kan ik erbij ontspannen. Ik doezel weg in een lichte slaap. ’s Nachts wint mijn volle blaas het van de kou, en moet ik er toch even echt even uit. Het is nacht, maar de maan schijnt in zijn volle glorie fel over het land. Het is ijzig koud maar ook prachtig, in het licht van de maan.

Vorst aan de grond

De volgende ochtend zie ik hier en daar rijp op de lage begroeiing. Nachtvorst aan de grond dus. Ik word wakker met een magnifiek uitzicht op de opkomende zon, die mij dan ook al vroeg wekt. De yoga sla ik over, daar is het echt veel te koud voor, mijn handen zijn bevroren. Ik probeer mezelf warm te bewegen, de stijfheid uit mijn gewrichten te krijgen als ik mezelf klaarmaak voor vertrek. Nog eenmaal kijk ik achterom naar mijn fijne, veilige kampeerplek zo diep weg van alles en iedereen. “Dankjewel, voor het veilige onderkomen”, zeg ik voordat ik weg loop. Intussen is het mijn gewoonte om de plek, het Universum, Moeder Natuur, God of hoe je het ook wilt noemen te bedanken voor veilige nachten. Tijdens mijn tochten ervaar ik de kwetsbaarheid en nietigheid van ons bestaan, waar vanzelfsprekendheid niet meer bestaat en ik niets voor lief neem.

Groene golven

Het duurt nog tot 11u voor ik eindelijk weer een beetje warm word. De harde wind van gisteren is er nog steeds, afhankelijk van waar ik loop. Soms beschermt de berg me tegen de wind, op andere plekken beukt de wind me er bijna vanaf. De route gaat eerst verder omhoog, om vervolgens een tijdlang relatief vlak te lopen over een breed grindpad. Wat een opluchting en contrast met de vorige dag! Het pad is goed begaanbaar en heeft weinig hoogtemeters. Het landschap blijft hetzelfde en weinig afwisselend, met veel naaldbossen die de herhalende bergen vullen. Als groene golven in een bomenoceaan, wisselen de bergen elkaar af. Hier en daar hebben de bergen steile rotswanden halverwege of bovenaan de bergen. Het gebied is ontzagwekkend weids en uitgestrekt, met naar alle kanten toe alleen maar de stompe bergruggen en groene naaldbossen. Geen wegen, geen huizen, geen enkel teken van beschaving. Op sommige momenten kan ik de zee zien, waar ik nu relatief bij in de buurt loop. Grandioos!

Geiten

Van de 3,5 liter water die ik gister had meegenomen, is nu minder dan 2l over. Dat is weinig om zowel vandaag als morgen mee te moeten doen. Het scheelt dat het niet meer zo warm is en ik relatief weinig hoef te drinken, maar alsnog moet ik goed rantsoeneren in het geval ik geen water meer tegenkom. Op de kaart heb ik een bron aangegeven gezien, maar het is vaker voorgekomen dat bronnen en rivieren droog staan, dus kan ik er niet op rekenen. Dat betekent heel zuinig doen met mijn watervoorraad. Van alles wat ik bij me heb, is water het allerbelangrijkste. Het pad kronkelt verder door de groene heuvels, en na een paar uur hoor ik bellen: vee! Naarmate ik dichterbij kom zie ik een kudde witte geiten, verspreid over de omgeving. Nergens zie ik een boer of een herder, of iets van een boerderij. Maar waar geiten zijn, moet toch ook water in de buurt zijn? Ik probeer te ontdekken of er ergens een bron is, maar kom niks tegen. Ook het landschap en de vegetatie laten geen tekenen van water zien. Teleurgesteld loop ik verder, hoewel de geitjes wel een gezellige afwisseling op mijn pad zijn.

Water rantsoeneren

De route gaat verder, langzaam stijgend tot een splitsing van wegen, hoewel ik nergens een auto of andere tekenen van beschaving zie. Na de middag kom ik aan bij de bron, en hallelujah, hij stroomt! Vers bergwater kabbelt uit een onzichtbare bron uit de berg. Wat een godsgeschenk! Dolgelukkig vul ik mijn 2 flessen en drink terplekke zoveel als een kameel. Ik ben in mijn nopjes, want nu heb ik sowieso genoeg tot aan Cortes de Pallas, waar ik morgen zal aankomen. Soms begrijp ik niet hoe dit soort trails zijn bedacht om uit te voeren. De enige mogelijkheden qua overnachten is wildkamperen, en dan nóg vergt het veel plannen en uitdenken van de route. Water is nergens een garantie. Geen wonder dat er maar heel weinig mensen zijn die deze route lopen.

Koesteren in de laatste zon

Met heel wat kilo’s zwaarder loop ik vol vertrouwen verder de berg op. Na de volgende afdaling ga ik een kampeerplek zoeken, neem ik mezelf voor, want ik heb geen zin in weer een hele lange dag. Dan ga ik de dag erna zoeken naar een rustdag ergens. Na de afdaling bereik ik een dal met een ruïne, waar ik de rest van de middag lekker niks doe. Chillen, genieten van de warme zon, schrijven, lezen, thee drinken (hoera voor voldoende water!) en verder niets.

Zo half oktober hier in de bergen verliest de zon snel haar kracht en warmte, en is elke zonnestraal een welkome warme streling. Zodra de zon achter de bergen is, koelt het snel af. Elke dag komt dat moment eerder. Vorig jaar liep ik eerder in het jaar, en kon ik de avonden nog weleens buiten doorbrengen. Nu merk ik dat het algauw te koud is, en ik liefst mijn tent in duik om de warmte op te zoeken. Warm in mijn nestje kijk ik nog een gedownloade serie op mijn telefoon en lees mijn boek uit. Ik ben zo dankbaar voor de bron die ik vanmiddag vond, omdat ik mezelf daardoor kan trakteren op een hete kop thee.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 / 47 Bolbaite – Teresa de Cofrentes verscheen eerst op Struin Stories.