De volgende dag lig ik zo lekker warm en comfortabel in mijn tent, dat ik mijn warme nestje eigenlijk niet wil verlaten. De nachten koelen hier af naar de 6 tot 8 graden, voor mij koud genoeg om een hele dikke slaapzak te willen. Afgelopen wandeling over het Roots Natuurpad had ik mijn mammut slaapzak mee, maar zelfs die kon mij niet warm genoeg houden. Voor de zekerheid heb ik mijn dikke (en zware) defensieslaapzak meegenomen, waarin ik het tot nu toe enkel minstens warm en meestal bloedheet heb gehad. Het feit dat we nu met z’n tweeën en drieën in de tent liggen, scheelt ook aanzienlijk in de warmte, gelukkig.

Ochtendrituelen

De vogels luiden de nieuwe dag fluitend in, en we breken de tenten af met het krieken van de dag. In de beschutting van de shelter rollen we de foliematjes uit, die we gebruiken als bank. De folielaag zorgt ervoor dat we warm op de stenen vloer van de hut kunnen zitten. Een soort mobiel bankstel dus. Ik warm water op voor havermout, terwijl Steef de tenten opbreekt. Terwijl we de slaap nog uit onze ogen wrijven, komen de eerste hondenuitlaters, hardlopers en mountainbikers al voorbij. Het is bewolkt maar droog, en het voelt als goed wandelweer. Ik tape de hielen en een aantal tenen van de kinderen in met Leukoplast tape ter voorkoming van blaren. Zodra ze drukplekken voelen, is het intapen vaak al genoeg om blaarvorming tegen te gaan. Een middel die ik elke wandelaar kan aanraden!

Vooruitplannen en bevoorrading

Vandaag zullen we via de Dörenther Klippen door Tecklenburg lopen, en uiteindelijk overnachten in een tuin via 1nitetent in het dorp Lengerich. Omdat alles dicht is met de Paasdagen, willen we vanavond ergens proberen te eten. Vandaag is het zaterdag, en daarmee de enige mogelijkheid dat we misschien nog wat inkopen kunnen doen voor de komende twee dagen. Ik maak de havermout en thee aan met het laatste water. Met 5 personen gaat het water hard. Gelukkig zitten we niet ver van de bewoonde wereld, en willen we bij de camping waar we straks langs zullen lopen onze flessen bijvullen. Het is de enige mogelijkheid in de komende 10km en we hebben stiekem best wat dorst. Op de website lees ik dat de camping nog niet geopend is, maar ik ga er vanuit dat er alsnog wel mogelijkheden zijn om aan water te komen.

Dorst!

Eenmaal bij de camping aangekomen, stuit ik op een deceptie. Ik loop met drie lege flessen het erf op en tref een man die staat af te wassen in zijn keuken van het huis. Vrolijk begroet ik hem en vraag hem vriendelijk of we wat water mogen. De man reageert totaal anders dan verwacht: ‘waar kom jij vandaan? We zijn gesloten! Je bevind je op privé terrein, nee je krijgt geen water, dit is privé terrein!’. Met zijn natte handen wijst hij me van zijn erf af. Ik probeer nog beduusd te zeggen dat we aan het wandelen zijn, maar hij onderbreekt me direct. Totaal flabbergasted van zoveel gebrek aan sympathie keer ik op mijn schreden terug. Tot zover de werking van mijn vrouwelijke charmes. Hoe is het mogelijk om iemand geen water te gunnen, terwijl je notabene met je handen in het stromende water staat af te wassen? Ik probeer het naast me neer te leggen, maar met de beteuterde en dorstige gezichtjes van de kinderen naast me, kost me dat enige moeite. In het ergste geval is het nu nog zo’n 10km lopen tot Tecklenburg, maar misschien komen we eerder iets tegen.

Voorzieningen langs de route

We lopen door een hogere bergkam, en het vlakke terrein waar we gisteren overheen liepen, is veranderd in glooiend heuvelachtig terrein met regelmatige klimmetjes waar we het goed warm van krijgen. hier en daar zijn bomen op het pad gevallen, en moeten we eroverheen klauteren, of gaan we er limbo dansend onderdoor. Soms staan er relax bankjes langs de route, waar de kinderen languit op kunnen liggen, en zelfs een hangmat treffen we op de route, tot grote vreugde van de kinderen. De veelheid aan bankjes, picknicktafels en voorzieningen langs de route is echt een luxe, zo anders dan in Nederland. Het landschap verandert in wat ruiger landschap, waar we soms langs steile kliffen lopen en regelmatig rotsklimwanden passeren.

Variatie in de landschappen

Ik vind het bijzonder om te zien hoeveel soorten bossen we doorkruisen, en hoe het toch steeds weer een variërend landschap is. Zo treffen we in een volgend bos ineens een kapelletje en lopen we langs kleine begraafplaatsen van oorlogsslachtoffers, waar de kruizen zijn versierd met paaseieren en de narcissen op de graven een vrolijk plaatje maken. Hier en daar liggen vennetjes in het bos, dan weer lopen we tussen een soort verhoogde dammetjes, waar rotsen aan weerszijden van het pad zijn opgestapeld, en met felgroen mos begroeid. Af en toe wijken de bomen, en kijken we uit over velden en de omgeving erachter. De rest van Duitsland oogt vlak, met enkel in de verte de eerste heuvels.

Baggerschoenen en beige vloerbedekking

Na zo’n 5km na de camping lopen we ineens pal op een hotel af. Dit blijkt een chic 4 sterren hotel te zijn, en even houden we halt. Ik kijk naar onze besmeurde modderbroeken, de takjes in onze haren en rouwranden onder de nagels. Twee dagen niet douchen en door het bos rauzen laat zijn sporen na. Maar onze behoefte aan iets warms drinken is groter dan de gêne, dus stappen we dapper naar binnen in de entree met fonteinen, glimmend marmeren tegels en vergulde deurknoppen. We mogen, na wat overleg tussen de kelners en bedienden in klassiek zwart-wit gesteven overhemden en revers, aan de bar plaatsnemen. We zetten onze grote tassen zoveel mogelijk uit het zicht, en lopen met onze baggerschoenen toch enigszins beschroomd over de beige, zachte vloerbedekking de salon in. Hier zit een Nederlandse familie die hun gezamenlijke verjaardagen vieren. Als we hebben plaatsgenomen op de barkrukken, en wat stil en onder de indruk rondkijken, wordt er een gigantische taart naar binnen gebracht voor de familie. Vijf paar begerige ogen draaien met de taart mee, en het water loopt in onze monden.

‘Had u gebeld, mevrouw?’

We bestellen koffie en warme chocomelk, en deze wordt geserveerd door een kelner met handschoentjes aan, met een witte theedoek over zijn arm, en de bescheiden kopjes op een zilveren dienblad. Het lijkt wel of we ineens in een filmscène zijn beland, en het voelt toch wat ongemakkelijk allemaal. Terwijl we genieten van de warmte, en de zachte stoelen, komt één van de verjaardag vierende vrouwen naar ons toe en bied ons taart aan, ze hebben tenslotte toch over. Ik zie de ogen van mijn kinderen fonkelen, en grote dankbare glimlachjes ontstaan. Er worden extra bordjes en vorken gebracht door de kelner: ‘had u gebeld, mevrouw?’. Verward volg ik zijn blik, en zie een knopje in de muur achter me, blijkbaar bedoeld om de bedienden op te roepen. Ik moet inwendig lachen om het contrast tussen de voorgaande uren en de pracht en praal waar we nu ineens in zijn beland. De taart is goddelijk, met luchtige kwark, verse aalbessen en een krokante koekjesbodem. De gigantische stukken gaan tegen de verwachting van de andere familie allemaal schoon op. Wat vallen we met onze neus in de boter!

Eindelijk water!

Met gevulde buiken en rode wangen van de aangename warmte, stappen we het hotel weer uit, op naar Tecklenburg. Pas na een paar minuten, als we al halverwege de berg omhoog klimmen, besef ik me dat we helemaal vergeten zijn onze waterflessen bij te vullen. Stom! We passeren drie mannen met backpacks de andere kant op, en ook later op de route zien we af en toe backpackers. Grappig, in Spanje kwam ik in 4 weken tijd slechts één keer een mede backpacker tegen, en deze week in zowel Nederland als Duitsland zie ik ze regelmatig. Het paasweekend lijkt hier in Duitsland een populaire tijd om eropuit te trekken. Na een poosje lopen we langs de rand van een dorpje, en treffen we een huis waar de deur open staat. De zon is intussen doorgebroken en het is een mooie, zonnige dag geworden. We roepen naar binnen en een vriendelijke man begroet ons, vult met liefde onze flessen en stopt ons nog een vierde fles frisdrank toe als hij ziet hoe we massaal dorstig de flessen in no time leeglurken. Dit lieve gebaar laat de vervelende ervaring met de campingeigenaar gelukkig snel wegsmelten.

Tecklenburg

Compleet tevreden en voldaan lopen we niet veel later Tecklenburg in, een leuke verrassing met vakwerkhuizen en een snoezig pleintje vol cafés en schattige boetiekjes. Hier zitten de terrassen vol, vult het plein zich met fietsers en spotten we nog meer backpackers en wandelaars in de straten. Als kers op de taart blijkt de supermarkt inderdaad open te zijn, en scoren we brood, havermout en chips voor morgen, en kopen we fruit, yoghurt en brood voor onze lunch nu. Wat is het genieten om na wat als een eeuwigheid voelt, weer een verse appel te eten en een krakend broodje. Met volle teugen genieten we van deze kleine verlichtingsmomentjes en besluiten onze pauze nog verder te verlengen met thee in het warme café. Het is nog vroeg zat, en we hoeven nog maar zo’n 5 a 6km naar onze kampeertuin te lopen, dus genieten we nog even van de luxe hier.

Lengerich

Het zonnetje is helaas weer verdwenen en de wolken hebben haar plaats ingenomen. De temperatuur is echter prima, en tevreden lopen we richting Lengerich, waar we dicht bij de route een overnachtingsplek hebben. om hier te komen, dalen we van de heuvelrug af, waar we al de hele dag overheen lopen. Als snel hebben we het adres gevonden en ze vrouw des huizes verwelkomt ons hartelijk. We zijn niet de enigen in deze gigantische tuin! Aan de andere kant staat nog een tentje, waar een Duits koppel overnacht. Wat een toeval! Ook zij lopen de Hermannsweg, blijkt later.

Schandalig schransen

’s Avonds gaan we op zoek naar en pizzeria, maar degene die we op het oog hadden blijkt gesloten. De andere optie blijkt een pizza-dönerzaak, maar met een onstilbare honger van het wandelen vinden we dat allang best, en eten tot we niet meer kunnen. Er blijkt nog een winkel open, waar we een reiseditie van yahtzee en een kaartspel kopen, en brengen de rest van de avond in een nabijgelegen hotel door, waar we spelletjes spelen en regelmatig de slappe lach krijgen. Uiteindelijk is iedereen moe en slapen we binnen no time in.

Het bericht Hermannshöhetrail dag 2 verscheen eerst op Struin Stories.

Een warme douche en een ijsbad

Steef begint zijn dag goed met een ijsbad in de Soca, die nu zo’n 5 a 6 graden is. Hij liever dan ik, maar toch stoer als hij helemaal koppie onder gaat. Ook de kinderen zijn na het douchen bij het water te vinden, waar opnieuw een poging wordt ondernomen om de rivier een andere koers te laten stromen door dammen te bouwen. De zon wint snel aan kracht, en al gauw voelt het zomers warm. Vandaag maken we een rustige start, en pas rond half 12 vertrekken we om onze 13 kilometer naar Kobarid te gaan maken. Niet zo veel op papier, dus we voelen geen haast. Ook qua hoogtemeters valt het erg mee, lezen we. De Juliana Trail loopt dwars over de camping heen, waardoor we direct kunnen aanhaken op de route met etappe 12.

Een relaxte wandeling door de vallei

Deze etappe loopt, anders dan onze voorgaande etappes, grotendeels over verharde wegen en asfalt wegen. Maar dit is niet te vergelijken met Nederlandse omstandigheden, want Slovenië is klein, en lokaal verkeer rijdt er maar zelden. Het voelt daardoor niet onveilig en bovendien is het uitzicht de gehele route ook vandaag weer prachtig. Soms was de Soca zichtbaar, met kajakkers of raften, dan weer liepen we door schattige dorpjes en vrijwel de hele dag door spotten we paragliders in de lucht. Doordat we steeds vlak bij de rivier lopen, hebben we constant mooi zicht op de bergen rondom ons, die steeds wisselen als we een bocht om gaan. De zon houden we links van ons, waardoor we met z’n allen behoorlijk zijn verbrand aan deze kant van ons lichaam, ondanks veelvuldig smeren.

Wandelende waslijnen

Omdat we maar weinig kleding meedragen, om precies te zijn het setje dat we dragen en nog één ander setje, maken we er een gewoonte van onze vuile was tijdens het douchen te wassen met een kattenwasje. Omdat we vanmorgen hebben gedoucht, is de was nog niet droog bij vertrek, en hangen we die aan onze rugzakken. Het is een mooi gezicht, onze rugzakken behangen met een roze Spongebob boxer, sneldrogende handdoeken wapperend als vlaggen aan de tas, en onderbroeken en sokken geknoopt aan de riempjes.

Slangen, een wilde stier en andere dieren

We lopen langs weilanden met koeien en een waakzame stier, die zijn taak wel érg serieus neemt. Even ben ik bang dat hij door de fragiele schrikdraad heen breekt en ons achterna komt, maar nét voor het einde van het weiland blijft hij briesend en loeiend staan, waarna we in versnelde pas doorlopen. Naast koeien passeren we talloze andere dieren. Kippen, paarden, veulens, schapen, geiten, ezels… er is overal wel wat te zien, tot groot vermaak van de kinderen. Ook slangen treffen we aan, eenmaal stapt Meia er per ongeluk bijna op! We wandelen langs een voormalige militaire begraafplaats van slachtoffers uit de tweede wereldoorlog, waar de slachtoffers een paar jaar geleden naar hun land van herkomst zijn teruggebracht en enkel de herdenkingsmonumenten achter zijn gebleven.

Dromen over later

Een deel van het pad wijkt af van de doorgaande weg, en duikt het bos in, door een feeëriek landschap, waar we over een smal paadje tussen muurtjes van keien door wandelen, die door de jaren heen groen zijn uitgeslagen van het mos en de begroeiing. Het voelt als de toegang tot de geheime tuin uit het gelijknamige boek. Bij de verschillende huizen en schuren doet Steef inspiratie op van alles wat hier met hout wordt gedaan en wat hij met houtbewerking kan doen. Ik zie hem glunderen als hij foto’s neemt voor later. Ik droom stiekem over onze eigen plek hier met een grote werkplaats voor hem, om al zijn dromen te realiseren.

Kobarid, klein stadje met veel mogelijkheden

We steken de Soca over via een hoge stenen boogbrug (Napoleons Brug), waarna we naar Kobarid lopen. Dit stadje is een hip stadje, waar watersportliefhebbers en moderne hippies zich verzamelen. Wij koersen echter eerst af op de supermarkt, want we moeten nog wat laatste inkopen doen voor de komende drie dagen waarop de winkels zijn gesloten. Het ziet er echter wel héél leeg en stil uit bij de supermarkt… Geen auto’s op de parkeerplaats en geen lichten binnen: ons voorgevoel wordt bevestigd met een opgeplakt a4’tje op de deur dat de winkel vandaag om 14.00u dicht gaat. Het is nu 15.30u. Direct schiet er van alles door me heen: ‘waren we maar niet zo laat vertrokken vandaag, dan waren we nu op tijd geweest’ en ‘zie je wel, ik had toch goed aangevoeld dat ik gisteren méér wilde meenemen toen we boodschappen deden’.

Creatief bevoorraden

Ik zucht diep en mijn brein schiet direct in de overdrive om te berekenen wat we aan eten over hebben en hoe we dat over de komende 3 dagen kunnen verdelen. Het wordt krap, maar als we zuinig doen, dan komt het misschien nét uit. Met een beetje geluk is er nu iets open van horeca in het stadje, dan kunnen we hier lunchen, redeneer ik. Het is niet anders. We hijsen onze tassen weer op en lopen omhoog, het dorp in, terwijl de zon flink brandt. Na wat speurwerk vinden we een minimarket waar we het laatste brood scoren, en veel te dure artikelen zoals kleine yoghurtjes en plakjes worst kopen om de lunch mee aan te vullen. Want we willen toch eten.

Eco Kamp Koren

Terwijl we een bankje in de schaduw confisqueren, hebben we uitzicht op terrassen met koud bier en schepijs. Zodra de lunch op is, schuiven we een paar meter verder op, om ijs voor de kinderen te scoren. Dit blijkt een populaire en hippe ijszaak te zijn, waarin per gram wordt afgerekend, en je als klant een soort snoepbuffet langsgaat met je bakje ijs, om zelf naar hartenlust te scheppen. Voor de kinderen natuurlijk een natte droom, voor onze portemonnee iets minder. Na een beetje bijgekomen te zijn op het terras, lopen we het dorpje weer uit, richting camping Koren die vlakbij de brug ligt, aan de Soca.

Lessen in geduld

Inmiddels gaan we er bijna aan wennen dat we de enige gasten zijn op het tentenveld, die op deze camping is aangelegd in terrassen tegen een berghelling aan. De camping heeft een kleine speeltuin waar de kinderen zich prima vermaken. Bij het klaarmaken van ons avondeten, laat ik tot overmaat van ramp onze dubbele portie chamignonsoep aanbranden, die daardoor niet meer eetbaar is. Het lijkt wel een thema deze dagen. Misschien zit hier wel een les in dat ik wat meer geduld mag beoefenen. Dit is wel flink balen, want we zaten al op rantsoen. Gelukkig blijkt er een kleine keuken op de camping te zitten waar we gebakken aardappeltjes bestellen om onze rijstmaaltijd mee aan te vullen. Voor de ochtend kunnen we bij navraag ook broodjes kopen, dat is een meevaller, want de havermout is nu echt op en ik heb nog maar een restje muesli. Ook onze gaskannetjes raken leeg. Het wordt met de dag avontuurlijker!

Deze avond sluiten we gezellig af met potjes beverbende, hete thee en op tijd naar bed. Voor morgen staat etappe 13 op het programma, die we willen splitsen. Het is de langste etappe van de trail, ruim 20 kilometer, en we hopen door het te splitsen iets meer rust in onze dagen te krijgen en tijd over te houden voor het bezoeken van nabijgelegen waterbronnen en watervallen.

Het bericht Dag 5 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 12 verscheen eerst op Struin Stories.

Leven in het ritme van de natuur

Het is vandaag dag 4 van ons avontuur, en ik merk dat mijn lichaam zich aanpast aan het ritme van de natuur. Ik sta op als het licht wordt, wordt moe als de zon ondergaat. Ik leef in beweging, van de ene plek naar de andere, me steeds gewaar van mijn lichaam, de inspanning die mijn spieren leveren in het dragen van het gewicht, het opvangen van de schokken met afdalen, het inspannen bij beklimmingen. De vermoeidheid en honger die het geeft, de energie die door mijn lijf golft na het eten van een maaltijd. De warmte die zich verspreid als ik hete thee of soep drink. Het is een heerlijk puur, eenvoudig bestaan. Het voelt alsof ik de resetknop heb ingedrukt van mijn bioritme. Zelfs mijn cyclus lijkt te normaliseren, en af te stemmen met de maanstand. Intern voelt het alsof alle radartjes die op elkaar inwerken weer met elkaar in balans komen, waardoor synergie ontstaat.

Troostvoer

De dag start bewolkt, een waterig zonnetje houdt zich meestal schuil achter de wolken die zich meer op de voorgrond dringen vandaag. Af en toe valt er een drupje regen, maar het merendeel van de dag kunnen de regenjassen in de tas blijven. De kinderen spelen op het basketbalveldje en in het speelhuisje, terwijl Steef op zijn gemak ons kamp opbreekt en ik het ontbijt klaarmaak. De havermout is inmiddels verworden tot een troostrijk momentje van warmte en energie. Thuis trekt de oudste vaak lange gezichten, en ook aan het begin van deze tocht zat Meia vaak met lange tanden te eten. Maar ergens is dat veranderd. Misschien door het simpele feit dat er gewoonweg niks anders is.

Minder keuzes, meer geluk?

Heeft het wegnemen van keuzemogelijkheden misschien ook invloed op onze stemming? Ik heb weleens begrepen dat we ongelukkig worden van de veelheid aan keuzemogelijkheden in ons leven. 40 soorten thee, 30 soorten jam, 4 formaten hagelslag, nog los van de smaakvarianten.  Het geeft stress, want enkele mogelijkheid extra, geeft ook een extra mogelijkheid om de verkeerde keuze te maken. Uit datzelfde onderzoek bleek dat wanneer de keuze wordt beperkt tot 3, we ons het gelukkigst voelen, omdat we dan nog wel een gevoel van autonomie en keuze hebben, maar zonder de stress van hierboven. Het samendoen van de bekende klusjes, zoals het inpakken of opnieuw indelen van de tassen, het afwassen van het weinige keukengerei, of het helpen met uittrekken van de haringen bij het opbreken van onze tenten, is inmiddels een automatisme, waar de kinderen langzaam maar zeker ook in te lijken groeien.

Ochtendgymnastiek

Direct met de start van de route, moeten we een flinke heuvel over. Hoewel de totale afstand voor vandaag niet ver is, valt deze steile berg toch even rauw op ons dak. De berg is dichtbegroeid, en omhuld ons links en rechts met duizend tinten groen. Het is soms alsof we in een jungle lopen. Soms krijgen we ineens een doorkijkje, waarin we over de vallei kunnen kijken, maar Tolmin blijft aan ons zicht onttrokken tot we er vlakbij zijn. Na de heuvel lopen we door groene velden vol lentebloemen, en gele koolzaadvelden, waar de kinderen zich tijdens de route vermaken met het plukken van zoveel mogelijk verschillende soorten bloemen. Niet lang daarna steken we de rivier de Soca over, waar vissers tot hun middel in het snelstromende en ijskoude water staan te vliegvissen. Als we vlakbij Tolmin zijn, valt er meer regen: we koersen af op de Lidl, en als we naar buiten lopen is het gelukkig alweer droog.

In polonaise door de Lidl

In de Lidl slaan we onze nieuwe voorraad in. We nemen één winkelwagen waar we onze backpacks in mikken, en één wagen voor de boodschappen. Mensen kijken ons wat bevreemd aan als we in polonaise met de karretjes door de winkelgangen rijden, maar het kan ons niet schelen. We kopen vooral veel fruit en wat groente. Zwaar om te sjouwen, maar broodnodig voor de vitaminen. Het fruit proberen we om die reden zo snel mogelijk op te eten, dat scheelt gewicht in de tassen. Voor de rest laad ik allerlei varianten van droogmaaltijden in, droge worst, snickers, vers brood met beleg voor de lunch, wraps, noten en een pak muesli. Steef waarschuwt me niet teveel mee te nemen, want morgen zijn de winkels immers ook nog open. Ik leg de extra snickers, havermout en andere producten daarom weer terug, met een niet al te gerust gevoel. Morgen is de laatste dag waarop de winkels open zijn, voordat ze voor maar liefst 3 dagen (2 feestdagen en een zondag) gesloten zullen zijn. Als we bij de parkeerplaats van de Lidl een paar dozen aardbeien en appels naar binnen werken, komt prompt de campingbaas van de camping die we vanmorgen verlieten aan wandelen. Wat een toeval! Slovenië blijkt een kleine wereld.

Aan de oevers van de Soca

Als onze buikjes rond gegeten zijn en we de hele kar proviand met moeite in alle kieren en hoekjes van onze uitpuilende tassen hebben gepropt, lopen we de laatste 40 minuten naar Camping Gabrje. Hoe bijzonder is het, om dezelfde camping nu te voet te bereiken, waar we in 2017 met ons gezin al eerder hebben gekampeerd. Zowel ik als Steef hebben hier nog levendige herinneringen aan, maar voor de kinderen is het graven in hun geheugen. Tot we het gravelpad naast de rivier oplopen, en de eerste herinneringen weer bij ze terugkomen: de paragliders, de schommels bij de bar, het vuurtje dat we toen aanlegden op de oever van de Soca waar we marshmallows roosterden. De camping ziet er nog verlaten uit, met hier en daar een camperbusje en ergens één tent. De bar is nog dicht. Ook hier blijkt de camping officieel nog gesloten te zijn, maar de eigenaars tonen zich coulant en laten ons een plekje kiezen op het tentenveldje, direct aan de Soca. Het is werkelijk adembenemend mooi, en dat we hier wederom als enigen staan voelt heel bijzonder. We hebben zelfs een picknicktafel tot onze beschikking!

Zwevend naar de Tolmin kloof

Snel mikken we de zware tassen neer, en laden de tafel vol met onze lunchwaren. Ondanks het fruitmoment, hebben we nog steeds trek. We lijken wel onverzadigbaar op de trail! Ik kook een hele doos eieren, en als hongerige wolven eten we alles in no time op. Snel zetten we de tenten op, en maken we ons klaar voor de volgende onderneming: de Tolmin kloof. We twijfelen of we hier nou zijn geweest in 2017, maar het kan ook de Vintgarkloof zijn. Het blijkt ongeveer een uur lopen te zijn, en de kloof sluit om 17u, dus gaan we direct op pad. Het lopen zonder tas voelt alsof we zweven, en we genieten van het lichte, vrije gevoel. Ondanks dat, merkt iedereen ook des te meer hoe moe onze voeten zijn van het vele stappen, de afgelopen dagen.

Als we bij de kloof aankomen, blijkt dit inderdaad dezelfde te zijn als die we eerder bezochten, maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft waanzinnig mooi, en omdat onze kinderen er geen herinneringen meer aan hebben, is het voor hen alsnog een nieuwe ervaring. De vorige keer dat Signe, onze jongste, hier was, droegen we haar in de draagzak. We hebben de kloof voor onszelf: zo vroeg in het jaar, op het einde van de dag vlak voor sluitingstijd blijkt een hele strategische zet! Ik weet nog dat het file lopen was vorige keer, en ik nergens een foto zonder mensen kon maken. Nu zijn wij de enigen, en hebben we ook nog eens de mazzel dat het water van de Soca sprankelend helder, turkooise blauw is. De kleur van de rivier is afhankelijk van het seizoen en weersomstandigheden: na veel regen kan het water bijvoorbeeld modderiger en bruiner van kleur zijn. De kloof blijft ook dit tweede bezoek schitterend, en ook de wiebelende hangbrug is weer een spannende attractie voor de kinderen. Ze vergapen zich aan de diep uitgesleten rotswanden, waar de rivier zich een weg doorheen heeft gebaand.

Pijnlijke voeten en record afstanden

Als we uit de kloof komen, besluiten we terug te lopen via Tolmin, waar we misschien nog een terrasje kunnen scoren. Dit stadje zelf vinden we verder niet erg interessant. Het oogt als een slapend wintersportresort, met veel functionele, onaantrekkelijke gebouwen. Toch vinden we uiteindelijk een fijn cafeetje, M bar, waar de kinderen een soort warme chocoladepudding bestellen, en wij een lokaal biertje proeven. Als ik een blik op ons kilometeraantal van die dag werp, zie ik dat we in plaats van de geplande 7 inmiddels al 22 kilometer hebben gelopen! In plaats van de kortste dag, is deze dag in een record afstand veranderd. Niet zo gek dat we allemaal onze voeten voelen.

Zwoele avond in het gouden uurtje

Als we teruglopen naar de camping is het gouden uurtje. De zon strijkt haar gouden licht over de grasvelden en begroeide heuvels om ons heen. We blazen paardenbloemen uit, waarvan de pluisjes schitteren in de avondzon en de witte bollen bijna licht lijken te geven. We voelen ons intens gelukkig, de lucht voelt bijna zwoel, alsof het al zomer is. Eenmaal terug bij onze tent, koelen we onze pijnlijke voeten in het ijskoude water van de Soca. De rivier is glashelder, en stroomt over, tussen en langs de witte kiezels en keien die de vallei sieren. De meiden bouwen dammetjes in het water, terwijl Fosse probeert een vuurtje te stoken op de vuurplaats naast me, waar ik me op het klaarmaken van het avondeten richt. Steef neemt de taak van het regelen van onze slaapplekjes op zich.

Fikkie stoken

Helaas hebben we weinig succes met het aanmaken van het vuurtje, terwijl we vlak naast ons het knetteren van droog hout horen, en de zoete geur van de rook ruiken die zich langzaam verspreid. Blijkbaar heeft onze buurman meer succes. Als we onze buikjes warm gegeten hebben, valt de kille avond snel in. Het blijft tenslotte nog maar april. Het vuurtje naast ons klinkt zo aantrekkelijk, dat we onze stoute slippers aantrekken, en vragen of we erbij mogen komen zitten. Het vuur doet denken aan een vreugdevuur. Het is een formaat waar je u tegen zegt, en die je noodzaakt alle overbodige kleding gauw uit te trekken.

Saamhorigheid rond het vuur

Om het vuur heen staan banken en zitplekken, en niet lang nadat we hebben plaatsgenomen, druppelen meer mensen binnen bij de vuurplek. Het blijkt de centrale ontmoetingsplek te zijn van de locals, de paragliders die zich hier elk jaar verzamelen vóór de camping opengaat, om samen te vliegen en tijd met elkaar door te brengen. Er gaat wijn, bier en chips rond, en hoewel we een andere taal spreken, is er een relaxte sfeer van gezamenlijkheid. Fosse, aangetrokken tot vuur zoals altijd, werpt zich al snel op als vuurmeester om het vuur brandende te houden. Signe kruipt bij papa op schoot en valt compleet ontspannen, knus en warm algauw in slaap. We wisselden ervaringen en verhalen uit met elkaar, waar de Slovenen over het paragliden vertellen, en wij over onze trip, waar zij op hun beurt weer veel bewondering voor tonen. Deze avond is voor ons de kers op de taart van deze toch al prachtige dag. Laat, maar compleet gelukkig kruipen we uiteindelijk in ons tentje.

Het bericht Dag 4 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 11 verscheen eerst op Struin Stories.

Gisteren hoorden we per toeval dat het vandaag en verderop in de week feestdagen zijn in Slovenië. Alles is dan dicht. Shit. Na de aangebrande havermout van gisteren ben ik door onze grootste voorraad heen, en we hebben geen kans om nieuwe voorraden in te slaan vandaag. Gelukkig bood de campingeigenaar gisteren aan om broodjes voor ons te bakken, voor de lunch. Hij had toch nog een berg afbakbroodjes liggen thuis. En zo brengt de campingbaas ons vanmorgen een zak vol minibroodjes, nog warm van de oven. Ik noemde hem een engel, maar krijg spontaan de neiging hierop terug te komen als hij bij het afrekenen maar liefst 20 euro voor 15 miniscule broodjes rekent! Maar we hebben geen keus, dus slik ik mijn verontwaardiging in en hijs in plaats daarvan mijn tas op de rug, pluk de kinderen van de trampoline, waarna we onze weg vervolgen.

Meedogenloos steile afdalingen

Vandaag maken we het laatste stukje van etappe 9 af en vervolgen met etappe 10. Na de twee pittigste etappes achter de rug te hebben, verwachten we vandaag dat het een stukje makkelijker zal worden. Er staan zo’n 700 hoogtemeters op de planning, en een gierend steile afdaling aan het einde van de wandeling: 600 meter dalen over 2,5 kilometer. Dat hebben we geweten. Het normale gekibbel en geklets, de spelletjes en raadsels die over en weer worden uitgewisseld maakten plaats voor een geconcentreerde stilte. Iedereen focust op het rustig neerzetten van de volgende voet, voorzichtig, want het pad is smal en meedogenloos steil. Met elke stap voel ik het gewicht van de backpack in mijn knieën. Ik probeer mee te veren, mijn gewrichten zoveel mogelijk te ontzien, maar het is bijna onmogelijk. Er lijkt geen einde aan de afdaling te komen, we zien alleen maar groen, groen, groen. Een smal pad naar beneden, gevolgd door een haarspeldbocht de andere kant op.

Een mentale beproeving

Eindelijk breekt er licht en lucht door de boomtoppen, wat het einde van de afdaling verraad, en krijg ik de daken van de huizen onder ons in zicht. Een dorp! Een weg, een asfaltweg! Opgelucht komen we bezweet en lichtelijk sacherijnig uit het groen tevoorschijn. We plunderen de waterflessen en slaken kreten van opluchting dat dit stuk er eindelijk op zit. Het was een mentale beproeving, zo op het einde van onze wandeling, maar we hebben hem doorstaan. Nadat we zijn bijgekomen, vervolgen we vrolijk de rest van de vlakke route, op weg naar onze volgende overnachtingsplek. Het is nu niet ver meer. Denken we.

Buitenleven in sprookjesachtig mooi Slovenië

Maar terug naar de start van deze wandeling. Vanmorgen komt de zon al fier en warm op, en starten we onze dag in korte broek. Het is warm vandaag, en zonnig. Het lijkt wel zomer! We prijzen ons dankbaar en gelukkig met zoveel mazzel zo vroeg in het seizoen, zelfs als het zweet onze ruggen nat maakt en zelfs in straaltjes langs onze armen loopt of op onze neus staat. We genieten, we verbranden, we slurpen de vitamine D op als dieren die net uit hun winterslaap kruipen. Onze route is ook vandaag weer prachtig. We slingeren langs paadjes, en door valleien, waar we continu omringd worden door glooiende bergen, die er aaibaar zacht uitzien. We passeren schattige dorpjes die soms stil lijken te staan in de tijd en lopen een sprookjesachtig landschap in. Rondom de dorpjes werken mensen vaak rondom hun huis of op het land. Buurvrouwen slaan hun handen inéén bij het onderhouden van een openbaar pad, vader en zoon rijden op de tractor met bouwmateriaal om de stal te repareren, de oude van dagen kijken op van het werken in hun moestuin als we hen vrolijk toezwaaien.

Oorsprong van mythen en legenden

Hier in de bossen, waar bemoste rotsen en kronkelende bomen domineren, zullen verschillende mythen hun oorsprong hebben. We wandelen langs gigantische rotsblokken, alsof reuzen hier een potje hebben geknikkerd. Het pad slingert tussen de bomen, langs kreekjes waar we ons water filteren en bijvullen. Als we het bos uitlopen, zijn we zonder het te merken een stuk geklommen, en kijken we uit over de groene weiden en valleien. De sappige groene velden nodigen zó uit, dat onze kinderen besluiten zich van de heuvels af te laten rollen. Mijn jongste dochter spot de voorjaarsbloemen in allerlei tinten, en verzamelt er regelmatig een paar om haar vlechten op te sieren. Regelmatig lopen we door bossen waar het ruikt naar soep en maggi: is het de maggiplant die hier groeit? Ik zou heel graag meer leren over eetbare planten in de natuur, die staat als avontuur zeker op de bucketlist!

Een ommetje naar de Waterval Sopota

We maken een uitstapje van de route af, naar Slap Sopota. Steef had gelezen dat er vlakbij de route een mooie waterval is. nu we hier toch zijn, kunnen we die net zo goed meepakken. Het is wel een flinke klim naar boven, dus besluiten we onze backpacks een beetje te verstoppen onderaan het pad, om wat gemakkelijker naar boven te lopen. Ook dit stukje is een prachtige route. De uitlopers van de waterval stromen al om ons heen, hier en daar opgevangen in natuurkraantjes, of doorkruist door houten bruggetjes. De natuur is weelderig en barst bijna uit haar voegen door de rijkdom aan water vlakbij. Na een flinke stiefel omhoog, worden we begroet door een flink geruis van het vallende water, dat voor een koele nevel zorgt. De slanke waterval stort van 62 meter hoogte naar beneden, waar de mineralen uit het water de rotswand allerlei kleurtinten geven: van geel, tot roodbruin en zwart. Het is een prachtig gezicht. Ondanks de feestdag treffen we hier slechts één ander stel aan, dat geniet van het natuurschoon. Verschillende mossen en kimplanten, maar ook bomen begroeien de muren, en even voelt het alsof we in de jungle staan.

Crossmotoren in de bergen

De route slingert constant tussen de bergen, waardoor het uitzicht steeds verandert. Soms krijgen we de besneeuwde bergtoppen en het Triglav weer te zien, om na een tijdje weer een bocht te maken en verrast te worden door een totaal nieuw vergezicht. Als het tijd is voor de lunch, eten we zo zuinig mogelijk van onze hap-slik-weg-broodjes. Best een uitdaging met iedereen die continu trek heeft. Ik haal droge worst uit de tas om de broodjes wat op te sieren, maar als alles op is heeft eigenlijk iedereen nog trek. We wandelen verder, terwijl we op een grote grindheuvel vlakbij crossmotoren zien racen, hun bulderende motoren echoënd tegen de bergwanden, terwijl hun wielen grote stofwolken de lucht in trappen. Onze zoon kijkt zijn ogen uit.

Een unheimisch voorgevoel

Hierna volgt de laatste klim van de dag, waar we worden beloond met een prachtig uitzichtpunt over de Socavallei, waar we Tolmin zien liggen, de stad waar we morgen naartoe zouden lopen, en ook de plek waar we denken dat de camping ligt. Ik tuur naar die betreffende plek: er is niets te zien. Geen tenten, auto’s, mensen, of enig teken van leven. Een lichte spanning bekruipt me, maar ik druk het direct weg. Ik wil de rest niet onnodig ongerust maken van mijn voorgevoel. We delen de laatste snicker netjes in 5 stukjes, een muizenhapje voor elk. De voorraad eten slinkt nu hard en het is maar de vraag of we vanavond ergens kunnen eten op deze feestdag. Maar de onzekerheid en het onbekende is deel van het avontuur, juist ook iets dat we bewust opzoeken. Het leven heb je niet in de hand, soms is het goed om controle los te laten en je over te geven aan hoe het leven loopt. Leven vanuit vertrouwen.

The trail provides

Na het prachtige uitzicht volgt de genoemde steile afdaling. Hierna zit de etappe er bijna op. Het lopen op vlak terrein voelt als een weldaad, en ons tempo neemt toe, mentaal gesterkt door het vooruitzicht van het eindpunt deze dag. We lopen het stadje Most na Soci in, waar we regelrecht tegen een geopende ijssalon lopen! Eerder die middag fantaseerden we over diverse waterijsjes en hoeveel zin we daarin hadden, net als een koud biertje. We maken een vreugdedansje als we zien dat deze zaak open is, én dat er tegenover de ijssalon een geopende pizzeria zit! Ook ons avondeten is daarmee verzekerd, onze gebeden zijn verhoord. Ik voel me koning te rijk. In boeken lees ik weleens de uitspraak ‘the trail provides’. Het pad geeft wat je nodig hebt. Voor mij is dit een verbastering van het leven in vertrouwen, het leven in overgave en het loslaten van controle. Hier krijg je precies dat wat je nodig hebt.

De charmes van Most na Soci

We koesteren ons in de warme zon, terwijl we nippen van een koud biertje en genieten van de weldaad van het ijs. Het is al tegen etenstijd, en de camping is hier vlakbij. We besluiten straks de tent op te zetten en dan terug te lopen naar de pizzeria. Als we de laatste kilometers vervolgen, voel ik de alcohol in mijn benen zakken en ben ik licht in mijn hoofd. De fysieke inspanning in combinatie met weinig eten, maakt dat het biertje er goed inhakt. Het dorpje Most na Soci is een schattig dorp dat bekend staat om zijn oude brug, die over de rivier loopt waar ook onze camping aan ligt. Het meer is een kunstmatig meer, ontstaan door een stuwdam. Het is een mooie plek om een rondje rond het meer te wandelen.

Gesnapt tijdens wildplassen

Naarmate de camping steeds dichterbij komt, wordt mijn vermoeden van eerder die dag bevestigd: hij is dicht. Wat nu? Doorlopen naar Tolmin, zo’n 7 kilometer verder, of wildkamperen? Hoewel iedereen moe is, spreekt wildkamperen ons nu niet aan. Fosse en Meia moeten intussen behoorlijk nodig plassen, en zoeken een bosje in de buurt, terwijl Steef en ik afwegen wat we zullen doen. Precies op dat moment komt er een man op de fiets het terrein oprijden. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt hij hoe mijn dochter gehurkt in het gras zit. Is dat de campingbaas? Hij zet even verderop zijn fiets tegen een gebouwtje en verdwijnt naar binnen. Als een pijl uit een boog vliegt Steef achter hem aan, om te vragen of hij inderdaad van de camping is.

Lopen op wolkjes

Het kan vandaag niet op, want ook hier hebben we geluk! De man is inderdaad de campingeigenaar, en hoewel Camping Senca nog niet open is (hij kwam slechts wat ophalen), mogen we voor twee tientjes een plekje zoeken op zijn mooie terrein. De kinderen juichen nu echt, gooien hun tassen neer en verdwijnen in de nabijgelegen speeltuin. Het voelt of ik op wolkjes loop. Ik kijk om me heen, over het azuurblauwe water van de rivier, omzoomd door blauwgroene bergen en groene grasvelden, onze spelende kinderen die ik hoor, het vooruitzicht van een warme maaltijd straks. Wat een rijkdom. De zon zet de vallei in de schijnwerpers, met haar oranjegouden stralen, waarin we onze tentjes opzetten voor de nacht. We huppelen een uurtje later nog net niet op onze slippers naar de pizzeria. Morgen hoeven we maar 7 kilometer. We kunnen uitslapen, uitrusten, spelen, lezen. We hoeven niets en zijn vrij.

Het bericht Dag 3 op de Juliana Trail in Slovenië, Etappe 10 verscheen eerst op Struin Stories.