Ik slaap vrijwel direct zodra ik ga liggen en droom dat mijn moeder een grote, zware, warme jas voor me heeft gekocht voor mijn tocht. Ik sla de jas af, het is te groot en te zwaar, ik kan het niet meenemen, het past niet in mijn tas. Ook is er veel verwerking van de afgelopen dagen, en heb ik allerlei oordelen over mezelf ten aanzien van mijn beslissing om een rustdag in te lassen.
Tijdens het mediteren besef ik me in één keer dat ik mijn eigen bodem in de lege emmer heb gecreëerd, en daarmee allerlei verwachtingen aan mezelf heb gesteld waarop ik mezelf nu vastpin. Mijn intentie was om deze reis vanuit ultieme vrijheid te gaan lopen. Lopen tot ik geen zin meer heb, en dan mijn tent opzetten. Zonder verder doel qua afstand, plek, kilometers, etc. Maar doordat hier van tevoren toch regelmatig vragen over kwamen (’hoeveel ga je dan lopen, tot hoe ver hoop je te komen, wat loop je dan ongeveer per dag’, etc.) ben ik zelf meer gaan nadenken en rekenen hierover, en heb ik uitspraken gedaan, waarmee ik onbedoeld voor mezelf en anderen bepaalde verwachtingen heb geschept, waar ik mijzelf nu onbewust aan blijf vasthouden. Ik merk nu heel sterk dat ik het een volgende keer anders wil aanpakken. Ik wil immers die vrijheid ervaren, en die ervaar ik vooral zonder haast, doelen of streven. Maar ook zonder het gevoel te krijgen om verantwoording af te moeten leggen. Dus, een volgende keer spreek ik niks meer af qua afstanden, kilometers, of andere ijkpunten waaraan ik mezelf onbedoeld kan vastketenen.
Als ik pauzeer op een fijne, mooie plek en denk ‘wauw hier zou ik wel willen blijven’ dan doe ik dat nooit. Om tal van redenen, maar vooral, zie ik nu in, omdat ik heb uitgesproken rond de 800km te gaan lopen, en zo’n 25 tot 35km per dag. Rustdagen kwamen in dat rekensommetje niet voor. Oftewel, ik moet presteren om mijn belofte en verwachtingen waar te maken, iets waar ik juist mee wilde breken. Ik wil juist weg van het prestatiegerichte handelen, dat al zo’n groot deel van mijn leven heeft ingekleurd. In mijn naïviteit dacht ik mijn vrijheid op te zoeken, maar de werkelijkheid is, dat ik mezelf gewoon in een ander gareel en verwachtingspatroon heb gestopt, wat een giller! Met allerlei onderliggende overtuigingen als brandstof: ‘dit moet ik kunnen, gewoon doorzetten, ik ben toch fit, kom op, ik ben militair, dit wilde ik toch, ik ben toch niet zwak’, etc.

Patronen herkennen en doorbreken

Ik herken hierin dezelfde patronen als tijdens de sesshin (zen meditatie retraite), waarin ik mezelf nog zo had voorgenomen om te onthaasten. Er speelt echter nog meer mee: die 4 weken weg voelen als een heel kostbaar goed, en die tijd moet ik natuurlijk wel nuttig besteden, dan ga ik natuurlijk niet zitten lanterfanten of maar een paar kilometer per dag lopen. ‘Dat kan ik echt niet maken tegenover de kinderen en Steef. Tijd is kostbaar, die moet ik nuttig besteden’. Dit zijn onderliggende aandrijvingen die me beletten om de tijd te nemen, langer of vaker te pauzeren of kortere dagen te maken. Grotendeels vanuit mijzelf, maar ook, besef ik steeds meer, vanuit de omgeving.

In de aanloop naar de reis toe kreeg ik te maken met allerlei reacties en merkte ik dat mijn idee om als vrouw en moeder zo’n tijd van huis te gaan voor een solotocht, toch behoorlijk taboedoorbrekend is. Veel reacties lagen in de trant van: ‘jeetje, en je kinderen dan? Vind je man dat wel goed? Wat een ontzettend lieve man heb je dan dat hij dit voor je over heeft. Goh, vier weken is wel echt heel lang zeg, vinden de kinderen dat niet erg?’.

Taboedoorbrekend

Het klassieke rolpatroon dat de vrouw thuis voor de kinderen zorgt en de man werkt is duidelijk nog aanwezig. Onbedoeld had ik het gevoel dat ik mijzelf keer op keer moest verdedigen, waar ik vaak niet eens goed uit kwam. ‘Nee, ik zit niet in een crisis, en nee, het is niet strikt noodzakelijk om nu weg te gaan. Ja klopt, het is heel lang en ik ga de kinderen gigantisch missen en zij zullen het vast ook moeilijk hebben, maar ik ga toch’. Hoe kun je een innerlijke drijfveer voor zoiets als een solotocht uitleggen of verantwoorden? En moet dat überhaupt wel?

Natuurlijk heb ik zelf ook gestoeid met die vragen en me hier ook behoorlijk rot over gevoeld. En schuldig, bij voorbaat al. Wat voor een moeder ben ik, dat ik ze ‘in de steek laat’, alsof ze me niet interesseren, niet belangrijk voor me zijn. Maar inmiddels kijk ik daar genuanceerder naar. Ik heb gedaan wat ik kon bedenken om mijn afwezigheid zoveel mogelijk te compenseren. Vooruit koken en de vriezer volstoppen met maaltijden, zorgen dat dat er een structuur was in de taken voor iedereen, regel- en uitzoekzaken zoveel mogelijk afhandelen voor mijn vertrek, etc. Ik zie nu ook de andere kant van het gegeven: ik geef mijn kinderen het voorbeeld dat ze altijd hun dromen mogen volgen, en daar tijd en ruimte voor mogen innemen. Dat het belangrijk is om jezelf serieus te nemen en aandacht te besteden aan zingeving en het buitenleven, een avontuurlijke mindset. Ik geef ze juist door mijn afwezigheid ook het vertrouwen in ze dat ze dit aankunnen, en dit is inderdaad wat ik ook terug hoorde na de reis. De eerste reacties van anderen bleken vaak eenzijdig, terwijl de werkelijkheid zoveel genuanceerder is.

‘Ga je alleen op reis? Waarom zou je dat alleen willen doen?’

Het klopt, ik ga alleen, heel bewust alleen. Om diverse redenen, maar de belangrijkste omdat ik wil ervaren hoe dat is, wat er dan gebeurt. Wat ik te leren en te ontdekken heb als ik alleen ga. Omdat ik de tocht ook maak gericht op persoonlijke ontwikkeling, zoek ik het juist op om me af te zonderen, omdat ik vermoed dat ik op die manier zaken zichtbaar ga krijgen die anders verborgen zullen blijven. Als ik alleen ben, is er namelijk geen ontsnappingsmogelijkheid, geen afleiding of vermijding mogelijk. Ik kan me niet achter een ander verschuilen, geen steun zoeken, de ander het niet voor me laten opknappen. Ik moet het zelf ondervinden en ontdekken. Ik wil tot in het diepste van mijn wezen voelen dat ik het ben die deze tocht doet, en dat ik het kan.

‘Is dat niet ontzettend saai, en ben je niet bang dat je je gaat vervelen?’

Voor verveling ben ik niet bang. In het dagelijks leven kom ik tijd tekort om toe te komen aan alles wat ik graag wil doen in mijn eigen tijd. Schrijven, lezen, podcasts of muziek luisteren, wandelen, in de natuur zijn, de rust en tijd hebben om helderheid te krijgen, zaken te verwerken en gewoon simpelweg te zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit verveelde, zelfs als kind niet. Ik had altijd keuzestress. Als 8-jarige had ik een schrift gemaakt met op elke regel een activiteit om te doen. Het schrift was bijna vol met alle activiteiten die ik kon bedenken. Maar het kiezen was altijd een crime, want er was zóveel dat ik kon doen, dat ik onmogelijk kon weten of mijn keuze dan de juiste zou zijn. Ik wijt het maar aan mijn sterrenbeeld, weegschaal, met het eeuwige dilemma van het maken van keuzes. In mijn tocht kan ik de tijd nemen voor mijn favoriete activiteiten, dat is juist een element waar ik enorm naar uitkijk.

‘Dat is toch gevaarlijk als vrouw alleen?’

Deze opmerking krijg ik vaker te horen. Vooral van mannen, die maken zich blijkbaar toch zorgen hierom. En eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik het alleen op pad zijn, en met name het wildkamperen inderdaad eng zou vinden. Natuurlijk voelt het heel spannend om alles alleen te doen, maar dat gevoel van spanning zit hem bij mij meer in het gevoel van onzekerheid en de angst om een bus te missen of een boete te krijgen voor wildkamperen. Ik heb me tijdens de tocht nog geen enkel moment onveilig gevoeld. In de natuur ervaar ik een totale leegte, ik ben helemaal op mezelf, kom vrijwel nooit iemand tegen onderweg. Dus ook geen potentiële vrouwenverkrachters of seriemoordenaars.

Op een doordeweekse avond in de randstad voel ik me bij wijze van spreken vele malen onveiliger. De enige momenten dat ik me weleens kwetsbaar voel, zijn als ik een spannende bergpas heb, of bijvoorbeeld een uitglijder maak. Het besef dat ik kan vallen, me kan blesseren of een been kan breken voelt dan even griezelig. Maar dat gevoel heb ik net zo goed als ik niet alleen ben: het is voor mij ook een functioneel gevoel om scherp en alert te blijven, om valpartijen en ongelukken te voorkomen.

Misschien helpt het ook dat ik door de jaren heen fysiek ook veel zelfvertrouwen heb ontwikkeld in het sporten en bij defensie. In mijn militaire opleidingen en binnen NatuurlijkSportief, een sportconcept waarin fysiek contact niet uit de weg wordt gegaan, heb ik geleerd mijn mannetje te staan, van me af te bijten, sterk te worden en fysiek te reageren op situaties. Zo grapte een vriend eens dat hij bijna medelijden had met de potentiële aanrander die mij zou treffen, toen hij zag hoe ik in een ‘struggle’ een medesporter op zijn plek zette. Al die ervaringen neem ik mee in mijn rugzak, en geven me de moed om situaties aan te gaan, niet uit de weg te gaan. Bovendien wil ik juist graag leren en ervaren dat ik tot deze dingen in staat ben, mijn grenzen opzoeken en verleggen. Ik wéét dat we vaak veel meer kunnen dan we denken, en dat al die belemmerende gedachtes over onszelf ons potentieel in de weg staan.

‘Maar waarom zou je dit nu doen? Die tijd kun je toch veel beter besteden aan…’.

Het uitspreken van wat ik graag wil doen leidt tot veel leuke reacties, waarbij mensen het bijzonder en stoer vinden, of zelf ook wel zoiets zouden willen doen. Maar ik krijg ook kritische reacties, van mensen die het nut niet inzien van mijn onderneming en goedbedoeld suggesties geven om mijn tijd beter te besteden. Aan het ondernemen, werken, verbouwen, of wat dan ook. Vier weken alleen op pad, klinkt in die gevallen vooral als een dure, nutteloze tijdsbesteding waarin je ook geld zou kunnen verdienen. Het is lastig om dan het gesprek te voeren zonder de neiging de ander te moeten overtuigen. Ik houd het dan maar bij mezelf, door te herhalen dat het iets is dat ik heel graag wil doen, ongeacht wat anderen daarvan vinden.

‘Waar ben je dan precies naar op zoek?’ Of: ‘ik hoop dat je vind wat je zoekt’.

Ik krijg wel vaker te horen dat ik zoekende ben. Nog niet zo heel lang geleden kwam ik ergens tegen dat de zoekende geest de gelukkige geest was. Het zoeken zelf is voor mij het antwoord. Het loopt parallel aan het wandelen als metafoor voor het leven: ik ervaar voldoening door het onderweg zijn, in het lopen zelf. De bestemming doet er in feite niet toe. Ik hoop zelfs dat ik mijn bestemming nooit bereik, zodat ik altijd onderweg kan zijn. In mijn leven zal er ook niet een punt zijn waarop ik zeg ‘zo, nu ben ik er, nu ben ik klaar’. Het leven gaat door, het is constant in beweging, in verandering. Het is een continue dans om me te blijven aanpassen aan de veranderende omstandigheden, intern en extern. Maar hoe kan ik dat duidelijk maken als mensen dat niet zo ervaren? Het is voor mij niet in woorden te vatten.

Tijdens het langer onderweg zijn, ontstaat er bijna een verslavend gevoel, een hunkering naar verder lopen, iedere dag weer. Zelfs als ik geen zin heb, is er een onderstroom die sterker is dan dat, die tijdelijke tegenzin overstijgt en uiteindelijk letterlijk voorbijloopt. En natuurlijk, door in beweging te zijn, zet ik ook andere processen in mezelf in beweging. De verwerking van allerlei zaken, de nieuwe inzichten, creatieve ideeën, uitgedaagd worden op allerlei manieren… het zorgt ervoor dat ik mijn leven nu weer anders beleef, het geeft soms antwoorden, soms meer vragen. Het geeft in ieder geval altijd precies wat ik zoek, ook al wist ik dat niet eens van tevoren.

16-10-2023 16.55

Na alle avonturen in de braamstruiken en andere stekels en prikkelplanten, vraag ik me af of er ook een symbolische betekenis voor zou zijn. De doorns zijn vaak symbool voor de ene kant van het dualisme: geen roos zonder doorns. Maar ook voor koppigheid. Terugkijkend op de afgelopen dagen is dat misschien wel een mooie metafoor: was ik te koppig om in te zien dat ik moest vertragen, dat ik dit in feite mezelf aandeed?

In het mediteren kwam ook de vraag op met betrekking tot het opheffen van lijden. Het opheffen van lijden is immers het doorbreken van bepaalde gedachtes over een situatie. Het vrede hebben met welke situatie dan ook. Daar kan ik een heel eind in meegaan. Het maakt immers veel verschil hoe je ergens over denkt: in rampscenario’s of vanuit vertrouwen, bijvoorbeeld. Maar hoe zit dat met het ervaren van fysieke pijn? Hoe kom je dan los van je gedachtes daarover? We zijn toch, juist op die momenten, zo sterk geïdentificeerd met ons lichaam, dat het op die momenten onmogelijk voelt om los te komen van de pijnsensaties en alle bijbehorende gedachtes. Het voelt als een next level oefening om in vrede te kunnen zijn en blijven in zulke situaties.

Avonturier light

De dag vliegt voorbij. Ik rust uit, doe boodschappen, kijk een college terug, was mijn kleding, klop mijn spullen uit om ze te ontdoen van alle takjes, blaadjes en andere souvenirs van mijn gevecht met het pad van gisteren, ruim mijn spullen op neem de tijd om te lezen en schrijven. Mijn lijf komt echt bij, merk ik. Het is een verstandige keuze om een rustdag te nemen. Nu zit ik even in het café om nog wat te schrijven, voordat ik straks vroeg ga slapen om morgen vroeg op pad te kunnen. Ik kijk er nu wel weer naar uit, ook omdat ik al 2 plekken op de route heb gevonden op een gunstige afstand, waar ik waarschijnlijk prima kan wildkamperen. Dat geeft rust. Ik heb er zelfs weer zin in!

Ik kijk nu naar andere avonturiers met gemengde gevoelens. Ergens hanteer ik onzichtbare standaarden voor mezelf. Deze reis heeft veel licht geworpen op dingen. Avontuur? Ja graag, maar wel binnen bepaalde grenzen. Ik heb ook behoefte aan een balans met enige comfort merk ik. Een soort avonturier light. En misschien is dat juist wel weer een kracht om anderen aan te spreken en te inspireren.

Zonder tijdsdruk, in de natuur

Wandelen, zo ontdekte ik al eerder, vind ik heerlijk zonder tijdsdruk. Buiten zijn en in de natuur zijn, dat is misschien nog wel de allerbelangrijkste pijler van dit alles. Want dat is onveranderd gebleven: ik voel me het allerfijnst en gelukkigst als ik buiten ben, in de natuur. En dat hoeft geen wild, avontuurlijk karakter te hebben, maar kan net zo goed statisch zijn, op een vaste plek. Zoals buiten lezen, rond een kampvuurtje zitten, buiten koken, goeie gesprekken voeren in de buitenlucht, luieren in de zon. Maar wel in een omgeving, in de natuur, die uitnodigt tot rust, ruimte en verbinding.

Contact en verbinding

Want ja, dat is het andere element waar ik achter ben gekomen: ik mis op den duur contact, verbinding. Gisteren was er een lieve ober, steeds als ik iets vroeg, raakte hij me even vaderlijk bij mijn schouder aan en wierp me een warme blik, met vriendelijke ogen, zoals die van een trouwe labrador. Jeetje, wat raakte me dat! Ik schrok er bijna van hoeveel me dat deed. Hij had oog voor me, hij zag me echt. Het doet me beseffen hoeveel een glimlach, een woordje, een aanraking of gebaar voor een ander kan betekenen.

Hier, op mijn solotocht, zoek ik zelf steeds het contact op, door in dorpen iedereen die ik zie (dat zijn er niet zoveel) te groeten en een glimlach te schenken, door even oogcontact te maken. Ik wil dat meenemen naar Nederland. Niet als hunkering vanuit mezelf, maar als gift naar de ander. Om de ander compassievol tegemoet te treden. Ik neem me voor om meer tijd te maken voor dat praatje of korte moment van aandacht voor de ander. Het is waar dat je iets pas echt begrijpt als je het zelf hebt ervaren. Verbinding is dus belangrijk voor me. Zien en gezien worden, op zielsniveau. Gekend worden.

3 weken, 600km

Ik ben nu precies 3 weken aan het lopen en het voelt alsof ik al een eeuwigheid weg ben. In deze 3 weken heb ik meer dan 600km gelopen en heb ik het landschap onder mijn voeten zien veranderen, een prachtig gegeven. Lopend, en zeker met een rugzak, ga ik toch echt niet zo hard, maar desondanks toont elke dag zijn eigen karakter. Nu, met de Sierra Nevada achter me, ga ik morgen richting de Sierra de Baza, waar ik opnieuw boven de 2000m zal klimmen.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

Storm

Ik zwalk over de weg, waarbij ik probeer te voorkomen me te ver de weg op te laten blazen met het tegemoetkomende verkeer. Ik zwaai met mijn hoofdlampje op de felste stand om aankomend verkeer te waarschuwen voor mijn aanwezigheid. Vaak zien de automobilisten me pas op het laatste moment, waarna ze met een ruk aan hun stuur om me heen slingeren. Dikke, donkere wolken rollen van de bergen af, een dreigend tafereel die zich ophoudt op mijn route. Ik volg de autoweg verder omhoog, waar ik de GR7 tijdelijk verlaat om een omweg te maken naar El Torcal. Ik heb de hoop dat het zal opklaren als ik daar eenmaal ben.

Uitstapje naar El Torcal

Het wordt inderdaad wat lichter en de wind lijkt af en toe wat meer te gaan liggen. Het extra lusje bedraagt minstens 7km en gaat echter precies de dikke donkere wolkenmassa in. Het omhoog lopen kost me meer tijd dan gedacht. Eenmaal op een parkeerplaats gaat het pad over in een wandelpad dwars door het natuurgebied richting het bezoekerscentrum. De natuur is hier schitterend, bijna buitenaards, met zijn grijswitte stenen en rotsen, die soms als enorme platte schijven op elkaar gestapeld lijken, alsof reuzen hier potjes jenga met elkaar hebben gespeeld. Op andere plekken steken de rotsen weer als scherpe tanden omhoog.

Steenbokken

Als de wind wat is gezakt, zoek ik een vlak stukje waar ik ontbijt met havermout en warme koffie. Het is guur, en vandaag heb ik voor het eerst echt warme kleren aan. Ik ben blij met mijn lange mouwen en warme trui, en warm mijn handen aan mijn koffiemok. De wolkenflarden die tussen de bergen en rotsen glijden, geven de omgeving een sinistere uitstraling. Na mijn pap en koffie, pak ik de boel weer in, poets mijn tanden en vervolg mijn pad omhoog. Als ik bijna boven ben, zie ik ineens een steenbok, met grote krullende hoorns, die me nieuwsgierig aankijkt vanaf zijn rots. Na een tijdje doemt hij ineens weer op tussen de stenen, heel dichtbij nu, totaal niet onder de indruk door mijn aanwezigheid. Twee steenbokken zie ik, die lijken te poseren voor mijn foto, voor ze ervandoor rennen. Het uitzicht vanaf de top richting het bezoekerscentrum is fenomenaal, het lijkt wel of ik op een andere planeet ben. Het landschap heeft iets vreemds, buitenaards, met hier en daar een soort stenen pilaren en steenschijven. Ik verwacht hier elk moment een dinosaurus of maanmannetjes.

Behoefte aan een praatje

Bij het bezoekerscentrum is het gedaan met de stilte en de rust: hier worden busladingen scholieren en toeristen afgezet. Ook rijden er bussen heen met trailers vol fietsen, waar de mensen enkel de afdaling naar beneden toe hoeven te maken. Ik wurm me door de warme lijven naar binnenin het café, waar de ramen beslagen zijn door het kille, vochtige weer buiten en de warmte binnen. Als ik terugkom met koffie bij de tafel waar ik mijn tas heb gezet, zitten er twee Engelse dames op mijn plek. Ik schuif bij ze aan en merk dat ik de behoefte heb om even te kletsen. Iets dat ik normaal gesproken eerder uit de weg ga. De vrouwen fietsen samen door Andalusië en hebben het zwaar gehad met de warmte. Ik kom relatief veel fietsers tegen, en sowieso veel Engelsen in de dorpen. Ik laat ze de steenbok van de foto zien, die ik net het gezien, nog vol van het enthousiasme om wild van zo dichtbij tegen te komen.

De eerste (en laatste) hiker op mijn tocht!

De terugweg loop ik via het asfalt naar beneden toe, en ik zie dat het op de route van de heenweg nu ook druk met dagjesmensen is. Tevreden dat ik die drukte heb gemist, en dat de storm eindelijk lijkt te gaan liggen, geniet ik van de omgeving terwijl ik mijn route terugzoek naar de GR7. Hier kom ik na een paar uur mijn allereerste en tevens laatste medewandelaar tegen, een langeafstandshiker die de andere kant op loopt. Hij heeft in de afgelopen 1,5 jaar de E4 gelopen, zo’n 11.000km, een monsterprestatie, en hij is nu bijna aan het einde van zijn route, met Tarifa als eindbestemming. Ik ben als een kwispelend hondje zo enthousiast om iemand tegen te komen en wil alles van hem weten! Als we later afscheid nemen, komen er nog duizend vragen op die ik had willen stellen.

Vrachtwagen

De man, mijn leeftijd, heeft een imposante wilde baard ontwikkeld tijdens zijn tocht, en loopt in typische hiker kleding en draagt een hoed. Ik vergeet te vragen waar hij vandaan komt, maar misschien verraad zijn Franse accent het. Hij heeft af en toe wat weken van rust gepakt, en had een milde winter toen hij in de buurt van Hongarije trok, wat het lopen in de winter goed te doen maakte. Hij draagt enkel een kleine rugzak met een slaapmatje eronder geknoopt. Daarbij vergeleken lijk ik een vrachtwagen met al mijn spullen. Aan zijn tanden te zien heeft hij maar weinig zelfzorgproducten ingepakt.

Schurend imago

Naast hem voel ik me ineens een prinses op de erwt, een luxepaardje. Ik zag mezelf altijd als avontuurlijk, maar de afgelopen dagen ben ik daar een beetje op teruggekomen bij mezelf. Zeker nu ik naast hem sta, voel ik me helemaal niet zo avontuurlijk. Langer dan 1 nacht wildkamperen achter elkaar, is me nog niet gelukt. Terwijl ik me had voorgenomen, heb verkondigd, dat ik vooral zou wildkamperen, en zo veel mogelijk zelfvoorzienend ging reizen. Ik merk dat dit schuurt, en dat ik ergens graag aan dit beeld, dit imago dat ik mezelf heb aangemeten, wil voldoen, maar dat de praktijk me ook heeft laten ervaren, dat de realiteit anders is. Dat ik gewoon behoefte heb aan schoon zijn en goed slapen. Moet ik per se zo minimalistisch en spartaans mogelijk reizen? Of mag ik ook mijn eigen verwachtingen bijstellen? Ik hoef me toch aan niemand te verantwoorden? Waarom vind ik het dan zo lastig? In mijn hoofd ben ik al mijn spullen aan het langslopen en aan het verdedigen waarom ik die écht wel nodig heb. Een extra foliemat onder mijn slaapmat? Omdat ik mijn slaapmat wil beschermen tegen lekkage. Een extra zeiltje onder mijn tent? Omdat ik mijn tent wil beschermen tegen beschadigingen. Al die kleding? Het zekere voor het onzekere, ik ben een koukleum. Hier zit blijkbaar een gevoelige snaar, een zogenaamde bubbel. Een onverwerkte ervaring. Interessant om verder te onderzoeken.

Van alles vinden

Ik loop verder, richting een goedkoop hotel dat ik heb gezien. Om daar te komen moet ik een tijdlang parallel aan een randweg lopen en vervolgens een snelweg oversteken. Maar hoe ik ook kijk op de kaart en mijn navigatie, ik kom er niet uit hoe ik moet lopen. Ik neem mijn verlies en ga onverrichte zaken weer terug richting de route, waar een ander, duurder, hotel staat om een kamer te boeken. Deze beslissing blijft de rest van de dag en de dagen erna aan me knagen, vooral na de ontmoeting met de andere hiker. Het voelt als verraad naar mezelf, maar ook als onnodig. Als geldverspilling en iets dat ik moet verantwoorden naar de buitenwereld. Zoveel heb ik niet gelopen vandaag, ik had best kunnen wildkamperen.

Intern conflict

Het blijft een intern conflict waar ik geen vrede mee krijg. Als ik eenmaal in het hotel aankom, kan ik daardoor maar moeilijk genieten van de luxe. Ik spreek met mezelf af dat ik de komende tijd echt vaker ga kamperen en wat langere afstanden ga afleggen. Als een goedmaker voor de onnodige uitgaven. (Pas veel later begrijp ik dat dit ook te maken heeft met mijn schuldgevoel dat ik dit doe, terwijl Steef thuis is. Iedereen heeft hier wel een mening over, en vaak ten gunste van Steef, wat mij gevraagd of ongevraagd in de positie plaatst om verantwoording over mijn keuzes af te leggen. Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat ik het ook niet goed kan verklaren waaróm ik dit wil doen of waarom het nodig is. Vanuit dit vermeende schuldgevoel wil ik zo min mogelijk tot last zijn en de tijd die ik heb maximaal efficiënt benutten. Wat ik onbewust heb vertaald in zo min mogelijk geld uitgeven omdat het gezamenlijk geld is, en zoveel mogelijk afstand maken in de tijd die je hebt, omdat die tijd als zeer kostbaar voelt.)

Slapen is een uitdaging

Het slapen gaat niet vanzelf. De kamer ruikt alsof er iemand een paar flessen eau de cologne heeft stukgeslagen en het textiel in parfum is gewassen. De geur is zo indringend dat ik er niet aan kan ontsnappen en niet door kan slapen. Een handdoek over mijn kussen om de indringende parfumlucht te dempen, helpt vrijwel niet. Een raam open is geen optie: de snelweg waar het hotel langs ligt, en de geluiden van andere hotelgasten om me heen houden me uit mijn slaap. Het is te warm, en ik ga mijn bed opnieuw uit om de airco aan de praat te krijgen. Binnen slapen geeft me het gevoel opgesloten te zijn, het benauwd me, er is geen luchtstroom, niets. De airco werkt niet. Na een half uur ga ik er voor de zoveelste keer uit, nu op zoek naar oordoppen. Eindelijk heb ik voldoende rust om in slaap te vallen, maar word regelmatig wakker van spierspasmes en krampen. Magnesiumtekort. Morgen mijn tabletten niet vergeten. Ik put mijn lijf uit en geef het te weinig terug. Gisteren wilde ik een salade eten, ik heb zo’n zin in verse groenten steeds, maar het restaurant was die dag gesloten en serveerde enkel simpele broodjes met ham. Voldoende vers eten blijft een uitdaging.

Ik ben oké…

Ik mediteer opnieuw met ‘ ik ben oké’ en mijn lichaam reageert weer fysiek, het grijpt me naar de keel. Pas later in de meditatie ontstaat ontspanning. Een volgende keer dat ik hiermee mediteer ervaar ik minder fysieke weerstand, maar vooral mentale weerstand: ‘ik ga toch maar de koan doen, dit werkt niet, etc.’ Er komt veel verwerking van de afgelopen dagen langs, en ervaar haast in mijn lichaam als ik andere mensen eerder hoor vertrekken dan ik als ik in een hotel slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 11 Villanueva del Cauche verscheen eerst op Struin Stories.

De hele dag wil ik al schijven en de hele dag loopt alles al anders. Überhaupt het vinden van een goede schrijfplek en schrijfhouding is lastig. Ik zit nu op een winderige plek met vergezichten richting Algeciras en de bergen van Gibraltar.

Plakkerig van het zweet en stof, ga ik vroeg mijn bed in. Ik heb me wel ‘ gewassen’ met babydoekjes, maar dat helpt niks. Toch geniet ik om met mijn tentje een beetje open, het geluid van de wind en wat loeiende koeien in de verte in slaap te vallen. Tot er een keiharde knal klinkt: een geweerschot niet ver van me vandaan. Het geluid galmt tegen de rotswanden om me heen. Ik schrik me te pletter en lig verstijfd te wachten tot het volgende schot. Het schot klinkt veel dichterbij dan me lief is. Zijn er jagers actief? Lig ik in hun jachtgebied? Mijn groene tentje heeft een groene kleur die opgaat in de omgeving, met het risico dat ze me misschien over het hoofd zien. Het blijft gelukkig bij dat ene schot, en uiteindelijk val ik weer in slaap, om om 6u gewekt te worden door mijn wekker.

Ochtendgloren verdrijft de angst

Buiten is het aardedonker en intens stil als de wekker gaat. Ineens voel ik me toch een beetje bang, zo alleen in de wildernis. Buiten de tent mediteren zie ik niet zitten, en ik besluit ‘veilig’ in mijn tentje te blijven zitten. Alsof die micrometer nylon me ergens tegen kan beschermen, maar toch voelt het als een beschutte, veilige plek. Het is eigenlijk te krap in de tent, en mijn hoofd zit tegen de bovenkant van het tentdoek, verre van ideaal.

Na het mediteren komt heel langzaam het eerste licht in de wereld, en waag ik me buiten het nylon om mijn havermout te maken en mijn kamp op te breken. Ik trek mijn foliematje uit mijn tent, om als zitplek te gebruiken. Er groeien hier veel droge, stekelige planten, waarvan de scherpe en stekelige bladeren en naaldjes in mijn kleding en spullen blijven hangen. Terwijl ik water kook voor mijn koffie en havermout, trek ik de venijnige plantenresten uit mijn mat en sokken, en zie het licht langzaam toenemen om me heen. De zon verdrijft ook mijn laatste unheimische gevoelens, die worden verruild voor ontzag en enthousiasme. Wat is het te gek om hier te zijn, in mijn eentje. Ik flik dit gewoon!

Geen rust gunnen

Opnieuw valt het me tegen hoeveel tijd ik nodig heb. Die onafgebroken haast die in mijn vezels zit, komt op dit soort momenten tot uitdrukking. Ik gun mezelf geen rustige opstart, maar veroordeel mezelf in plaats daarvan dat ik zo traag ben. Het is een patroon dat ik ken, waar ik me bewust van ben, maar wat ontzettend hardnekkig is om verandering in te brengen.

De route kwijtraken

Terwijl ik de eerste meters maak, geniet ik van de prachtige zonsopkomst, die de wereld langzaam in haar oranjegouden gloed hult, alsof de dimmer langzaam verder wordt opengedraaid. De heuvels hullen zich in een bleek, heiig licht, en zet de verder weg liggende bergen in een soft focus. Na een kilometer buigt de route van de grote weg af, het struikgewas in. Ik ben de route direct kwijt. Onverhoopt probeer ik diverse paadjes, maar mijn gps is het daar steeds niet mee eens. Ik begrijp er niks van, word het zat en besluit om dan maar dwars door het struikgewas te banjeren, in de veronderstelling dat ik later de goeie route wel weer op zal pakken. Die wordt straks wel weer herkenbaar, stel ik mezelf gerust.

Het landschap is een soort zandvlakte op een bergrug, vol met dicht struikgewas her en der, dat de doorgang blokkeert en dwingt tot andere richtingen. Ik kan me maar moeilijk oriënteren hier, en zie nergens een herkenningspunt dat erop wijst dat daar een pad loopt. Af en toe denk ik een paadje te zien en volg het een poosje, maar de vele wildpaden misleiden me hier keer op keer. Ze lokken me alleen maar verder het struikgewas in. De struiken hebben scherpe takken en blaadjes, en sommige zijn voorzien van stekels. Mijn vuilniszakje scheurt open, en zuchtend raap ik alle vieze zakdoekjes en afval bij elkaar. Leave no trace behind, tenslotte. Provisorisch knoop ik de restjes plastic aan elkaar en zie ondertussen dat mijn benen en armen onder de schrammen zitten. Ook mijn pet blijft regelmatig hangen aan de takken boven mijn hoofd.

Zoeken, zoeken…

Het zoeken naar de juiste route, wat slechts een paar kilometer beslaat, duurt op deze manier uren. Steeds als ik even op het juiste pad lijk te lopen, raak ik deze algauw weer kwijt omdat het verdwijnt in de omgeving. Het frustreert me mateloos, en even ben ik bang dat ik hier de rest van de dag dolend zal doorbrengen. Eindelijk lijk ik nu de route teruggevonden te hebben en loop ik over een redelijk begaanbaar gebied, als ik na een ruime kilometer constateer dat ik aan de andere kant van het hek moet lopen. Het hek is te hoog om overheen te klimmen, en aan de andere kant van het hek is de grond een stuk lager. Zuchtend en wat krachttermen de wereld in slingerend keer ik weer om, en loop dat ellendige roteind weer terug naar een splitsing die ik eerder over het hoofd heb gezien: een groen hekje moet ik door, om nu langs de goede kant van het hek te lopen.

Een rivier!

Aan deze kant is het ‘pad’ niet veel beter, en heeft het meer weg van een survivalparcours. Ik sla takken voor mijn blikveld weg, en trek mijn voeten los uit woekerende planten die tussen en naast de rotsblokken groeien die het ‘pad vormen’. Ineens valt mijn oog op beweging rechts van me en ontdek tot mijn grote vreugde dat hier een heuse rivier naast me stroomt! Doordat ik zo bezig was met het begaanbaar maken van mijn route, merkte ik het geluid van de zacht kabbelende rivier niet eerder op. Ik plak, zit onder de takkenzooi van de afgelopen kilometers en omdat ik toch nog helemaal niemand ben tegengekomen, besluit ik terplekke een ‘bad’ te nemen. Voorzichtig steek ik de rivier over, en zoek een plek aan de oever om mijn tas neer te zetten. Ik doe mijn stoffige kleren en schoenen uit, en leg ze naast de oever. Uit het bovenvak van mijn tas vis ik een toilettasje, waar ik een kleine flacon douchegel in heb zitten.

Wandelende waslijn

Poedelnaakt stap ik in het heerlijke, frisse water. Ik was mezelf en mijn kleren, en voel me vrijer dan ooit. Tot voor kort was ik helemaal niet oké met situaties waar ik uit de kleren moest. Een douche op een sportvereniging, een sauna, omkleden op het strand, of wat voor situatie dan ook: ik vermeed het. In de afgelopen jaren is daarin al het een en ander verandert, dat zich heeft vertaald in meer acceptatie van mijn lichaam en vooral minder druk maken over de mening van anderen hierover. Maar nog steeds is dit altijd een drempel. Nu, in mijn eentje in de wildernis van Andalusië sta ik echter totaal ontspannen mijn kleding te wassen in Evakostuum, en geniet ik van de vrijheid die het geeft. Ik geniet van het schone gevoel, en koester de warme zon die mijn lichaam snel laat drogen. De natte sokken, slip, broek en topje knoop ik aan de bovenkant van mijn rugtas, die nu dienstdoet als wandelende waslijn.

Schijncontrole

Het is nu wel duidelijk dat ik Los Barrios, dat ongeveer 10km van mijn kampeerplek ligt, niet ga bereiken binnen de twee uur die ik mijzelf had gegeven hiervoor. Het stemt me nederig, ik word hier keer op keer met mijn neus op de feiten gedrukt dat de planning in de soep loopt, dat zaken anders lopen dan gedacht, dat ik meer tijd nodig heb voor vrijwel alles, en dat ik dus moet stoppen met allerlei verwachtingen stellen of manieren toe te passen om schijncontrole te houden. Die heb ik simpelweg niet. Het zal me benieuwen tot hoever ik vandaag dan kom. Het rustig aan doen en oké zijn met situaties die langer duren en meer tijd vragen is één grote oefening deze tocht.

Cactusknuffelen

Het is dat ik echt inkopen moet doen, anders had ik Los Barrios misschien wel overgeslagen. Om daar te komen, moet ik namelijk een heen-en-weertje doen op de route. Vanuit Los Barrios moet ik straks weer 3km over hetzelfde stuk terug om de route te vervolgen. En die 3km is een saai stuk, langs een doorgaande route met veel verkeer. Eén keer word ik bijna van mijn sokken gereden door een tegemoetkomende auto. Ik spring noodgedwongen de berm in, tegen een cactusachtige plant die zijn scherpe stekels in mijn armen plant, au! Eenmaal in Los Barrios zoek ik een tijdlang naar een supermarkt. Opnieuw moet ik mijn verwachtingen bijstellen, want van supermarkten is vanaf nu geen sprake meer. Het zijn enkel kleine buurtsupertjes met het hoognodige aan producten, die tussen 14 en 17u meestal dicht zijn tijdens de siësta.

Topzware tas

Soms zijn de winkeltjes zo krap, dat ik mijn tas buiten moet laten staan om niet de schappen omver te stoten. Als ik de buurtsuper eenmaal gevonden heb, zijn mijn ogen duidelijk groter dan mijn maag, en krijg ik het gekochte eten bijna niet in mijn rugtas gepropt. Ik eet zoveel mogelijk direct op, maar heb nog altijd geen trek. Meer functioneel eet ik de broodjes kaas en een appel. Met een tas vol eten, val ik bijna achterover als ik weer mijn weg vervolg. Ik zucht als ik de saaie 3km langs de weg weer terug moet, zet mijn verstand op 0 en laat mijn benen het werk doen. Eindelijk kom ik weer bij de kruising, waar ik de route kan vervolgen en het pad geleidelijk aan steeds meer omhoogloopt. Hier staan enkele landhuizen verstopt achter hoge hekken en lange opritten. Ik loop langs een militair complex en draai dan tenslotte een natuurpark in, waar ik gelukkig weer uitzicht krijg en een heerlijk windje waait, om me te verkoelen in de hitte. Het is echt heel warm, en ook vandaag kom ik geen water tegen. Stom dat ik dat in het dorp niet heb gehaald! Hopelijk kan ik nog ergens water vragen.

27 sept 2023 6.57

Na mijn pauze voel ik me wonderwel een stuk beter, ondanks de zeurende rugpijn. Het pad slingert een gebied in waar volop wordt gegraven door gigantische graafmachines, bulldozers en andere zware jongens op grote wielen. Ze werpen dikke stofwolken op, door het verplaatsen van grond en het rondrijden over het terrein, dat een paar meter boven het pad ligt waar ik loop. De stofwolken rollen de bergen af, mijn pad op, en dringen in mijn ogen, neus en mond, en laten een roodoranje zandlaagje achter op alles wat ik meedraag. De brullende motoren, gedonder van metalen laadbakken en gepiep van achteruitrijdende wagens is weinig rustgevend, en ik hou de pas erin om snel uit deze misère te komen. De zon brandt, mijn mond is droog, en de enkele finca die op mijn pad ligt, is bewaakt door manshoge hekken, een roedel waakse honden of bewakingscamera’s. Ik heb geen idee hoe ik hier om water kan vragen, ik tref geen mens op mijn route. Terwijl ik het stof nog uit mijn neus snuit, passeer ik een uitgebrande auto, en loop ik alweer het volgende onnatuurlijke landschap in. Dit houdt het midden tussen een bouwplaats, afgraving, een houtopslag en een sloop. De GR7 loopt hier tot mijn verbazing dwars doorheen. Twee mannen vanuit een bouwkeet roepen mij na en wijzen welke kant ik op moet lopen.

Vanaf dit stuk heb ik ineens weer uitzicht op Algeciras en Gibraltar, met zijn kenmerkende rotsen in het water. Mijn pad slingert naar lager gelegen terrein en terwijl ik afdaal overweeg ik even om hier mijn tent op te zetten: er komt hier geen kip en er zijn plekjes genoeg. Maar het gebrek aan water drijft me verder. Beneden kom ik bij een, helaas, drooggevallen rivier en mooie schaduwrijke plekken onder bomen, met hier en daar wat loslopend vee. De ideale kampeerplek. Maar ja, ik heb nog altijd geen water, dus laat ook deze plek met tegenzin achter me. Ik ben de 30km al gepasseerd en heb geen zin meer om te lopen. Mijn lichaam is moe en ik wil uitrusten. Mijn lijf is nat van het zweet, waar het eerdere bouwstof in een dikke laag aan vast zit gekoekt.

Mooie kampeerplekjes maar geen water

Ik laat de schaduw van de bomen achter me, en loop de hete zon weer in, dwars door dorre stukken land waar tientallen stieren vrij rondlopen. Stieren met enorme hoorns die bijna een meter in de breedte zijn. Dit zijn de stieren die speciaal gefokt worden voor het stierenvechten, dat tot op de dag van vandaag een populaire sport is in Andalusië. Al eerder ben ik ze tegengekomen, bij Los Barrios passeerde ik imposante exemplaren met een gebrandmerkt nummer op hun dijen. Met mijn blik op de scherpe hoorn loop ik hier niet bepaald op mijn gemak. Ik ben me maar al te goed bewust van de schade die deze dieren kunnen aanrichten met hun hoorns. Zouden zij mijn angst of onzekerheid ruiken? Leidt dat niet tot onvoorspelbaar gedrag? Waarom staan die beesten eigenlijk niet achter een hek!? Ik zet mijn verstand op nul, doorlopen, geen onverwachte bewegingen maken. Als ik de imposante dieren op een meter afstand passeer, voel ik me ineens heel erg kwetsbaar. Iedere keer als ik er dan voorbij bent, voelt het als een overwinning. De stieren staan nu loom grazend in het veld, zich niet bewust van hun tragische lot dat elk van hen te wachten staat. Voor het vermaak en vertier van mensen. Ik heb dat nooit begrepen, en kan er ook geen sympathie voor opbrengen.

Hulp van anderen afslaan…

Als ik voorbij de stieren ben, besluit ik google maps te raadplegen om meer zicht te krijgen op een plek waar ik water kan vinden en kan kamperen. Terwijl ik daar sta, stopt een auto met een echtpaar naast me, die me een lift aanbiedt. Ik sla het vriendelijk af, hoe aantrekkelijk het ook klinkt, uit principe wil ik elke meter zelf lopen. Ik vraag of ze water hebben, maar helaas kunnen ze me daar niet aan helpen. Ook de kaart biedt weinig hoop: ik moet eerst een kleine bergpas over om aan de andere kant bij een doorgaande weg te komen, waar twee wegrestaurants zitten. Na een interne peptalk hijs ik de loodzware tas weer op mijn rug en pep mezelf op. Ik ga proberen snel die pas over te zijn, want als ik straks water heb, is de volgende vraag waar ik mijn tent kan opzetten. In de buurt van de doorgaande weg loopt een spoorlijn en een dorp. Opties voor wildkamperen zijn er ogenschijnlijk niet. Peinzend stamp ik over de asfaltweg, die tegelijkertijd een Europese fietsroute is, en gestaag steeds verder omhoog slingert. Links en rechts staan weer hekken langs de weg, eventuele kampeeropties nog verder reducerend. Ik word hier af en toe ingehaald door een fanatieke fietser, die het zo te zien net zo zwaar hebben als ik. Wat later zie ik dat er iets in brand staat in de berm, en trap een beginnende bermbrand snel uit. Het is hier gortdroog, en een smeulende peuk kan hier tot enorme ravage leiden. Op picknickplekken staan borden dat het standaard verboden is te barbecueën tussen half mei en half oktober.

Bermbrandje

Het bermbrandje houd me nog even bezig, omdat het een symbool is voor hoe alles met alles samenhangt. Zou er iemand zijn peuk daar neer hebben gegooid? Iemand met weer een hele eigen geschiedenis, reden waarom hij daar rijdt en bestemming. Het toeval (of niet) wil dat ik precies daar langskom als het brandje begint. Wat nou als ik het niet uittrap, tot welke gevolgen leidt dat, en hoe haakt dat weer aan alles? Welke mensen zouden daar weer door beïnvloed worden? Niks staat op zichzelf, dat is wel duidelijk.

‘Stiekem’… over zelfopgelegde regels

De asfaltweg duurt gevoelsmatig een eeuwigheid en mijn voeten branden pijnlijk van de afstand. Eindelijk kom ik dan bij het kruispunt waar de restaurants zitten en ik mijn flessen kan vullen. Om niet nog meer tijd te verliezen, vervolg ik direct mijn route, terwijl mijn schaduw steeds langer wordt en de zon sneller dan ik wil naar de horizon zakt. Ik heb nog altijd geen oplossing voor het slapen, maar kijk stiekem of er goedkope slaapopties binnen zijn. Stiekem, zo voelt het, omdat het niet is wat ik mezelf heb voorgenomen. Ik zie een hotel voor zo’n 60 euro op nog een uur lopen. Dat zit in de buurt van de enige mogelijkheid om eventueel te kamperen: in een parkje, tussen een woonwijk en de spoorbaan. In een park, vlak bij de bewoonde wereld… Dat voelt spannend en ik ben er niet gerust op dat dat een verstandig idee is. Een boete voor wildkamperen is heel wat hoger dan de prijs van een hotelovernachting.

Verwijtende stemmen

Inmiddels heeft het idee van een warme douche en een zacht bed zich al in mijn hoofd genesteld en drukt de gedachtes aan wildkamperen steeds verder naar de achtergrond. Tegelijkertijd schaam ik me: ‘kom op Mies, je zou toch zoveel mogelijk wildkamperen? Je wilde toch zo ver van de bewoonde wereld zijn om jezelf goed te leren kennen, om jezelf uit te dagen? Je was toch zo avontuurlijk? En nu ga je serieus op de tweede dag al overwegen om in een hotel te slapen?’ In mijn hoofd is een gevecht gaande tussen wat ik me voornam, mijn idee van hoe ik zou moeten zijn, doen en handelen, en wat ik in het hier en nu ervaar. Ik herken strenge, zelfs straffende gedachtepatronen en voel me er rot bij. Het zijn oude bekenden, maar geen welkome gasten. Ze blijven de rest van de wandeling met me meelopen, me van ongevraagde verwijten voorzien.

44km en een hotel

Mijn kuiten zijn verschrikkelijk verbrand in de zon vandaag, ze staan in vuur en vlam en de huid voelt alsof het onder enorme spanning staat. Wat zou ik graag mijn huid koelen met een koude douchestraal… Ik hak de knoop door: naar het hotel. Die demonen blijven met me meelopen naar het hotel, maar ik negeer ze waar ik kan. En dat is maar goed ook. Als ik daar om 19.54u aankom en de 44km heb aangetikt, kan ik niet meer. Mijn rug doet zoveel pijn, en ik krijg amper eten door mijn keel. Alles kost moeite. Ik stroop de vieze kleding van mijn lijf en mik ze in de badkuip, neem een heerlijke douche en spoel de kleding goed uit.

28-9-2023 14.42

Er blijft een berg zand in de badkuip achter als ik mijn kleding ophang aan mijn waslijntje op het balkon. Met de laatste restjes energie kook ik een potje van diepvriesgroenten en rijst, waarvan ik zoveel als ik kan naar binnen werk, maar minstens de helft door de wc wegspoel. De kamer is luxe, het balkon kijkt uit op een binnentuin dat me doet denken aan de tuinen van het Alhambra. Ik ben in Andalusië, maar ik kan nu niet genieten, het doet me niks. Ik handel op de automatische piloot . Het zakje diepvriesgroente is overdag door de zon ontdooit en het groentevocht is gaan lekken in mijn tas. Iedere keer dat ik met wind mee loop, komt een walgelijke geur van kool en ui me tegemoet. Daar zal ik nog wel even last van houden. Nog snel stop ik wat apparaten in de stopcontacten om op te laden, en dan stort ik in.

Het bericht Spanje gr7 dag 3 Castellar de la Frontera verscheen eerst op Struin Stories.

Op blote voeten loop ik als een halfkreupele van de auto naar de voordeur, waar ik algauw rillend en klappertandend onder de douche sta. Compleet versleten en uitgeput na die 65km. Ik slaap die avond vroeger dan mijn dochter van 7 en moet vechten tegen de slaap als de wekker de volgende ochtend weer afgaat. Waar doe ik dit voor? Schiet er weer eens door mijn hoofd. Ik weet het antwoord eerlijk gezegd ook niet altijd meer. Ik weet wél dat dit eens en nooit meer is. Na de Kennedymars loop ik alleen nog afstanden die comfortabel voelen.

Van Dordrecht, via Werkendam richting Breda

Mijn dag begint als de wekker om 3.30 afgaat. Om 4.15 stap ik naar buiten, dit keer begin ik weer vanuit huis. Mijn doel is om de eerste pont van Dordrecht naar Werkendam de pakken, en via de Biesbos via Hank naar Breda station te lopen en met de trein naar huis te gaan.

Het is droog, fris en pikkedonker als ik start, de straten verlaten. Deze uren staan bekend als ‘de hondenwacht’ binnen defensie, en ik herinner me maar al te goed hoe doods en eenzaam deze uren voelen als je nachtdiensten draait. De wereld slaapt als ik door het centrum loop, langs parken die nog gesloten zijn, en uiteindelijk door de polder onder de heldere sterrenhemel loop. Daar kom ik de eerste vroege vogels tegen. De onzekere zaklampjes van hondenbezitters die zo vlug mogelijk huiswaarts keren naar het comfort en warmte van binnen. Een wielrenner, en vroege forenzen op de fiets. Ik word aan de kant gesnauwd door een vrouw die duidelijk schrikt van mijn onverwachte aanwezigheid, waar ik op mijn beurt weer van schrik. Ook goedemorgen.

Sluimerwereld

In deze onbestemde uren, waarin ik normaal nog slaap, verkeer ik in een sluimertoestand tussen waken en dromen. Ik luister dan graag naar ‘een cursus in wonderen’, die in al zijn abstractie toch altijd raak weet te zijn op die momenten. Zo luister ik naar conflict tussen willen en doen, word ik er nog maar eens aan herinnerd dat angst de vreemdeling is en daarmee onwerkelijk, en dat iedereen elkaar beoordeeld, dus dat het gemakkelijker is dit als een feit aan te nemen dan ons er druk over te maken. Weer een zorg minder.

Zonsopkomst in de Biesbosch

Intussen vaart de eerste pont net voor mijn neus weg, en drink ik in de verplichte pauze mijn eerste bakkie koffie. Om 6.15u stap ik uit in Brabant, waar de zon net zijn best doet zich door de laatste wolken te wurmen. De klok is dit weekend vooruitgegaan, wat de mazzel geeft dat ik al eerder getrakteerd wordt op het zonnegloren. Strepen blauw en geel kleuren de lucht en weerkaatsen in de rivieren eronder. Dit deel van de Biesbosch is misschien wel mijn favoriete stuk. Er is in de afgelopen jaren veel geïnvesteerd in de aanleg van wandel- en fietspaden, wat de mogelijkheid geeft dwars door het gebied te lopen. Veel van die paden zijn daarbij autovrij, wat als een luxe voelt. Ik geniet van de uitgestrekte velden, sloten, moerassen en bomen die als skeletten uit het water steken.

Zijn is genoeg

Vlak voor mijn voeten steken twee grote hazen over, en als ik ze met mijn blik volg, zie ik vervolgens een groep herten nieuwsgierig mijn kant op kijken. Terwijl ik naderbij kom, blijf de dapperste van het stel staan, tot ook hij het hazenpad kiest en bijna lijkt te vliegen over het hoge gras, als een bruin witte streep door de nog donkere hemel. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zoveel moois zie, en geniet volop. De oordopjes berg ik op, want de vogels zingen zich schor bij het opkomen van de zon. Toch prachtig dat vogels zich niet druk maken over hun prestaties. Geen twijfels of ze wel goed genoeg zingen, hoe ze overkomen, wat anderen van ze zullen denken. Ze zingen gewoon en zijn daarmee genoeg. Natuur in zijn perfectie. Wat zou het heerlijk zijn als wij mensen dat vertrouwen ook hadden, en gewoon onszelf konden zijn, zonder iets te hoeven bereiken of bewijzen.

Valken en buizerds schreeuwen boven mijn hoofd, en cirkelen boven velden en bomen. Ik loop over eenzame paden, passeer opnieuw een groep herten, en niet veel later nóg een groep! Het lukt zelfs deze laatste groep te filmen, nieuwsgierig als ze zijn blijven ze toch even staan om te kijken wie hen zo vroeg passeert. Ze rennen zigzaggend over de velden, alsof ze niet goed kunnen kiezen waar ze heen willen gaan. Of misschien spelen ze tikkertje. Ik voel me compleet. De zon komt door, het is droog, ik ben compleet alleen in de natuur met deze dieren. Ik zucht en voel me intens tevreden. Volgens mij is het zo bedoeld. Iedere keer dat ik wandel en op dit soort plekken kom, voel ik het weer.

De boot gemist

Gisteren checkte ik nog even mijn geplande route (via RouteYou), en kwam er achter dat er een pontverbinding over het Steurgat ingepland stond, die echter nog niet open is op dit moment. Dat betekent dat ik om moet lopen via Werkendam. Wijt het aan de vroege ochtend, of mijn slechte navigatieskills, ik was me hier volledig bewust van en tóch loop ik verkeerd. Alsof ik naar het pontje toe word getrokken. Dit is een terugkerend ding, want ik ben hier al zeker 5x eerder tegenaan gelopen. Ik en pontjes, blijkbaar geen goede combinatie. Mopperend keer ik dus weer om en maak ik onbedoeld in totaal 5 kilometers extra op mijn route. Vervelend, want dat betekende automatisch dat ik niet uit kom bij het station van Breda. Ik loop een heel stuk langs de linkerflank van de Steur, en vervolgens langs de rechterflank van de Steur.

Wisselende weerbeelden

Intussen is het weerbeeld behoorlijk veranderlijk. Als ik net besluit te ontbijten, begint het uit het niks hard te regenen, dus stel ik mijn maaltje nog even uit. Daarna word ik meermaals overvallen door hevige buien, maar ook door sneeuw en hagel. In een kwestie van minuten schijnt de zon vervolgens weer. Het levert mooie, dramatische luchten op, waar het lijkt of de grijze verf van de regenwolken is uitgelopen in vegen naar beneden. Ook tonen de luchten harde contrasten tussen het loodgrijs van de regenwolk, en de bleekgele zonverlichte lucht ernaast. Soms kleuren de wolken rozepaars, terwijl even verderop het blauw van de hemel te zien is. Ik loop over betonnen vlonderpaden over vijvers, waar het me opvalt dat er de afgelopen jaren overal kleine metalen windmolentjes zijn geplaatst in het water.

Meditatie voor mannen

Tussen de buien door vind ik een plekje om mijn havermout te eten, die ik aanmaak met heet water uit mijn thermosfles. Een warm ontbijt voelt troostrijk op zo’n koude dag. Ik eet nog wat appel en noten, en vervolg dan mijn weg. Inmiddels is de wereld wakker, en passeer ik oude van dagen op hun ochtend wandeling, vaklui op hun werkplaatsen en gehaaste forenzen. Lopend langs de Steur zie ik drijvende donuts, die elk net groot genoeg zijn om een visser te dragen. De ronde bootjes dobberen in stilte over het water. Meditatie voor mannen, denk ik. In stilte in de natuur. Wel samen, maar toch ieder voor zich. Er wordt geen woord gewisseld. Ik sla af, weg van de Steur, op weg naar Hank. Hier word ik nogmaals overvallen door een gure bui terwijl ik langs boerderijen in de polder loop. Als de regen weer plaatsmaakt voor de zon, loop ik de Oostwaard binnen, een mooi gebied met knotwilgen en moerasgrond. Hier kom ik bij een Griendwerkershuisje waar je vrij mag kamperen, compleet met vuurplaats en picknicktafel. Wat tof! Ik wist niet dat we dit soort plekken nog hadden, en ga deze zeker onthouden voor eventuele micro avonturen.

Afscheid van de natuur

Ik loop onverhard over modderige grasbulten, wat de snelheid uit mijn wandeling haalt. Niet erg, want links van mij is een open veld, waar opnieuw een groep herten over rent. Wauw, ik heb nog nooit zoveel herten op één dag gezien! Ze laten me lang genieten van hun wilde schoonheid, tot ze aan de horizon achter de bomen verdwijnen. Hierna loop ik uit het natuurgebied en de bewoonde wereld van Hank in, waarna het voorlopig over is met de natuurpret. Noodgedwongen moet ik de snelweg volgen over de rivier heen om in Raamsdonksveer te komen. Hier staat de bekende kolencentrale die het natuurbeeld verstoort vanuit de Biesbos. Als ik langs het stadje loop, klinkt er ineens een enorme knal, alsof er een gigantische explosie plaatsvindt. Ik schrik me kapot en kijkt om me heen of andere mensen ook schrikken, en in de veronderstelling dat ik nu vast ergens grote rookwolken zal zien van een explosie. Er gebeurt echter niets. Mensen lopen onverstoorbaar verder en lijken niks gehoord te hebben. Blijkbaar zit er in deze buurt iets van een fabriek of plek waarin zulke knallen vaker geproduceerd worden?

Niets is blijvend

Mijn route vanaf Hank gaat spreekwoordelijk bergafwaarts, net als mijn moraal. Ik loop saaie stukken, langs N-wegen en alsmaar rechtdoor. Over asfalt, waardoor ik mijn zolen voel branden en de eentonigheid van de ondergrond en beweging een belasting vormt voor mijn lichaam. Mijn lijf houdt zich overigens verder goed, ik heb geen noemenswaardige pijntjes, maar voel met elke kilometer wel meer kleine protestsignaaltjes hier en daar. Een steek in mijn teen, een krampend gevoel links, een gespannen kuit, een gevoelige lies. Het golft, ontstaat en vergaat. Komt en ebt weer weg. Ik merk het op in de wetenschap en met het vertrouwen dat alles tijdelijk is, niets is blijvend. Het is een les die ik in vipassana aan den lijven heb ondervonden, en in zen meditatie verder beoefen. Het is een geruststelling en oefening tegelijkertijd.

Turborotonde

Ik heb honger. Voor Hank heb ik mijn boterhammen al gulzig naar binnen geschrokt. Ik ben zelfs een stuk teruggelopen toen ik erachter kwam dat ik een boterham (in het zakje nog) had laten vallen. Hongerig als ik was, wilde ik die niet missen. Ik had de stille hoop dat ik misschien langs een supermarkt zou lopen en fantaseerde wat ik daar zou kopen. Een pizzabroodje misschien, of een zoete koek? Ik leidde mijn saaie weg over een fietspad af met gedachtes aan iets lekkers straks. Het is maar goed dat ik toen nog niet wist dat dat moment er nooit zou komen. In mijn tas zit het laatste restant van mijn appel en wat noten, die ik bewaar voor een goede pauzeplek.

Maar lopend langs voorbijrazend verkeer vind ik geen plek waar ik wil blijven, dus loop ik verder en verder en verder. Ik beland op een turborotonde, vlak langs de snelweg, het meest troosteloze plekje met windkracht 10, maar waar ik eindelijk een bankje vind om fatsoenlijk te zitten. Zuchtend trek ik mijn schoenen uit en geniet van mijn laatste appelpartjes, terwijl ik het geloei van de A59 en de uitlaatgassen probeer te ontkennen. Naast me staat een informatiebord over de turborotonde, alsof er een doelgroep bestaat die zich hiervoor interesseert. Het houdt in ieder geval iets van de wind tegen.

Pijntjes en mentale uitdaging

Mijn voeten doen pijn. Tijdens het buitenfestijn, dat toch al 2 weken terug was, ben ik op mijn enkel getrapt, waar nog een lelijke schaafplek zit die niet goed heelt. Misschien omdat er aarde in is gekomen, of doordat het telkens schuurt met mijn sokken en schoenen. De plek voelt alsof het weer open is en vormt een irritante pijn tijdens het lopen die stiekem steeds meer toeneemt. Op mijn kleine tenen vormen zich intussen ook blaren, dat ben ik gewend en deze zijn verder niet erg pijnlijk tijdens het lopen.

Met tegenzin trek ik mijn schoenen weer aan en vervolg mijn weg. Ik kom stroef en stram overeind en voel me een bejaarde als ik weer begin te stappen. Na het zitten voelt alles stijf, en lijkt mijn lijf me te waarschuwen: ga nou niet verder! Dit is ver genoeg, nu moet je rusten. Het mentale spel begint nu, weet ik. Boven de 40km is het fysiek uitdagend voor me. Tot die tijd lukt het eigenlijk allemaal wel prima. Boven de 50km vind ik het gewoon niet leuk meer, omdat mijn lichaam er dan genoeg van heeft. Dan begint het mentale spel. Mind over matter. Ik spreek mezelf moed in. Het wordt vanzelf beter als ik begin te wandelen. Ik kan dit.

Vrachelse Heide, Oosterhout, Dorst

Na de turborotonde loop ik Den Hout in, waar ik inmiddels traditiegetrouw een lama op de foto zet voor mijn oudste dochter, die gek is op die beesten. Vervolgens loop ik weer een saai stuk dat ik herken van mijn micro avontuur met mijn dochter in februari. Ik steek weer de snelweg over en pep mezelf op door naar podcasts te luisteren. Ze leiden me in ieder geval een beetje af van de eentonigheid en saaiheid van de plekken waar ik op dat moment loop. Eindelijk loop ik dan de bossen bij Oosterhout en Dorst weer in, over de Vrachelse Heide. Mijn plek op mijn voet brandt en zeurt, ik sleep inmiddels mijn ene voet voor de andere en heb het gevoel dat ik slaapwandel. Ik ben er klaar mee. Al die tijd heb ik geen supermarkt gezien, en ik heb honger! Als ik later zie dat ik 4000kcal heb verbrand die dag, snap ik dat ineens ook beter. Ik voel me zielig en wil naar huis. Het lukt me niet meer goed te genieten van de omgeving, hoewel ik wel dankbaar ben als ik onverhard kan lopen door de bossen, wat een verademing is voor mijn voeten.

Verlossing op 4 wielen

Steef is er al voordat ik de 65km heb aangetikt. Een laatste mentale uitdaging: ‘waarom stap je niet gewoon in, wat maakt dat laatste stukje nou uit?’ verleidt hij me. Nee, dit is de training, anders moet ik volgende keer nóg verder in één keer. Dus rijdt mijn verlossing op 4 wielen weg, uit mijn zicht, en zit er niks anders op dan door te stiefelen tot ik de auto weer tegenkom als ik 65km klok in Dorst. Als een oude oma ga ik uiteindelijk naast mijn man zitten, die ik voor zijn diensten bedank door mijn schoenen uit te trekken en hem te trakteren op een intense zweetvoetengeur. Die man moet wel heel veel van me houden, dat hij dit allemaal voor me over heeft.

Het bericht 65km Door de Biesbosch en Brabant verscheen eerst op Struin Stories.