Stilte als luxe

Deze Kennedymars wordt georganiseerd door de Rotterdamse Wandelvereniging. Er lopen vooral groepjes mensen van diverse wandelorganisaties mee, die in tweetallen of kleine groepjes optrekken. Als ik rondkijk, heb ik het vermoeden dat ik de enige ben die alleen loopt. Niet erg, ik vind de stilte in mezelf en om me heen vaak meer een luxe dan een gebrek.

Als om 23.00u het startschot wordt gegeven, vertrekken 145 deelnemers met een tempo waar je u tegen zegt. De hoofdlampjes worden aangeknipt om de witte stoepkrijtpijlen op de weg te kunnen zien. Algauw word ik, net als bij de 60km ervaring, links en rechts ingehaald. Voor me zie ik een lange slinger van rode en witte lichtjes, als een soort kerstpolonaise. Ze geven een mooie indicatie van de te volgen route. Ik probeer mijn best te doen een beetje het tempo bij te houden, uit angst dat ik straks achteraan loop en de route kwijtraak. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat dat echt niet onmogelijk is. Het lukt me om nét niet helemaal achteraan te lopen, tot mijn tevredenheid.

Duiveltjes op m’n schouder

Nog voor we een kilometer hebben gelopen, maakt een vrouw een flinke smak over een stoeprandje. Gelukkig is er geen ernstig letsel, maar het zet de zintuigen nog even goed op scherp. Het is vrijdagavond laat, en het weinige verkeer dat passeert bestaat vooral uit jongeren die de stad opzoeken of huiswaarts keren. In het donker en na een volle werkdag én emotionele week, vraagt dit extra veel van mijn concentratie. Vanmorgen maakte ik een verkeerde beweging en schoot er een pijnscheut door mijn rug. De hele dag heb ik al last van mijn rug met bepaalde bewegingen en daarnaast een bak met spierpijn van eerdere trainingen die week. Ik heb me fysiek nog nooit zo ellendig gevoeld aan de start van een lange wandeling. Perfecte timing. Vanbinnen komen mijn duiveltjes direct in de actie: ‘je kan ook gewoon lekker afzeggen en je bed in’, ‘je hoeft toch niet te lopen? Kan je net zo goed thuisblijven’, etc. Ik stop ze terug in hun hoek, en herinner mezelf eraan dat het juist hierom gaat: die drempels nemen, het oncomfortabele opzoeken.

Mind over matter?

Deze week is een sportvriendin overleden na een zeer kort en heftig ziekbed. Enorm verdrietig en het maakt diepe indruk op mij en al onze sportmaatjes. Van mijn leeftijd en blakend van gezondheid, tot voor kort. Dit verdriet neem ik mee tijdens de Kennedymars, en ik wil daar juist ook plaats en aandacht aan geven. In het besef dat ik deze mars wél kan maken, en zij niet meer. In dat licht heb ik niks te klagen. Een beetje spierpijn, pijntjes in mijn rug. In welke verhouding staat dat tot elkaar? Het is misschien wel een kwestie van mind over matter. Laten we maar eens zien wat er lukt en tot hoeveel ik in staat ben. Als ik echt niet meer kan, dan kan ik altijd dán nog stoppen. Ik ga niet bij voorbaat opgeven. Die neiging ken ik, en ik besluit terplekke die neiging te negeren en ondanks al mijn innerlijke protesten en angsten tóch te gaan. Voetje voor voetje, kilometer voor kilometer.

Wandelen in het donker

De eerste kilometer is een feit. Nog 79 te gaan. Ik besluit me daar niet te veel op te focussen om de moed niet te verliezen. Om mezelf een beetje sane te houden, knip ik de route op in stukjes. Van rust naar rust. Ik herinner mezelf eraan dat ik morgen om dit tijdstip lekker in mijn bed lig en dit alles achter de rug is. Op die manier wordt het hanteerbaar. We wandelen door de Biesbosch, over paden die ik nog niet kende, maar ik baal dat het donker is. Wat stom eigenlijk, dat we in het donker lopen. Nu zien we niks van de natuur en de omgeving. Het merendeel van de tocht is door het donker, ik heb me dat van tevoren maar weinig gerealiseerd. Nou ja, in dat geval zet ik maar wat afleveringen van een cursus in wonderen op, maar ik merk dat ik mijn aandacht er niet goed bij houd en word afgeleid door gesprekken om me heen. Ik loop bijna de gehele route in stilte.

Rustposten en zintuigen op scherp

De rustposten zijn uitstekend verzorgd. Bijna elke 7km is er een rustpost, waar iedere keer een andere versnapering is. Soep, snoepjes, boterhammen, stroopwafels, vlaflip… aan creativiteit geen gebrek! Vooral de dropjes waardeer ik zeer op die momenten. Het is zoeken naar een goeie wildplasplek in de open vlaktes, en wanneer ik eindelijk mijn broek laat zakken, blijk ik plaats te hebben genomen op een bed van brandnetels. De tweede rustpost sla ik over, ik heb nu geen behoefte aan iets te eten of drinken, en hoop zo wat tijd te winnen. Het helpt me om wat meer voor mensen uit te lopen. Intussen begin ik hier en daar ook anderen weer in te halen. Blijkbaar is snel starten voor anderen ook niet vol te houden. Ik loop gestaag door, langs de Merwelanden en de brug over naar Sliedrecht. Hier valt vlak achter mij een tweede persoon, een man op leeftijd. Gelukkig lijkt ook deze valpartij met een sisser af te lopen, maar herinnert me maar weer om scherp te blijven.

Actieve dieren in de nacht

Na de Biesbosch lopen we door de bewoonde wereld van Sliedrecht en Papendrecht, waar ik soms zonder mensen in de buurt loop intussen, en zelf goed de pijlen zoek op de grond. Mijn hoofdlampje is leeg, en zonder licht is het soms een uitdaging om te zien waar ik heen moet. In mijn andere tas, waar ik op 20km bij kan, zit nog een reservelampje, die ik later zal pakken. Een nieuwe ervaring voor me, is dat er ’s nachts ook vogels actief zijn en de nacht door zingen. Of misschien hebben we hen in de war gebracht met onze nachtelijke activiteiten, net als de kuddes schapen die ons luid blatend vergezellen langs de dijken. In Papendrecht draaien we weer de bossen in, waar een rat mijn pad kruist en waar een groep lopers bijna dreigt te verdwalen door slechte markering. Net op tijd sturen we bij en vervolgen onze route door de Alblasserwaard.

Lopen als meditatie

Ik loop door mijn achtertuin, waar ik vele malen tijdens eerdere wandelingen heb gelopen, in het licht. Bij bekende plekken merk ik dat er direct associaties en herinneringen worden opgeroepen. Aan die keer dat we hier als gezin in de regen liepen, die keer dat ik naar een conferentie in Landvast ging, die collega die daar werkte, de snackbar waar we ooit een frietje aten… Het is een prettig gemijmer en direct een soort meditatieve manier van het verwerken van al deze bijna vergeten herinneringen. Het herhalende, ritmische bewegen helpt om in een natuurlijke tranceachtige staat te komen. De nacht lijkt hier nog extra behulpzaam bij te zijn, alsof het lichaam ergens nog beseft dat de nacht bedoeld is voor verwerking.

Slaapwandelen

Na Alblasserdam door te zijn gelopen, lopen we een stuk langs de A15 in de richting van Ridderkerk. Ik krijg het zwaar. Ik loop door, maar ik lijk mentaal uit mijn lichaam te glijden, zonder dat mijn ogen dichtgaan. Soms schrik ik ineens wakker, hoewel mijn lichaam nog steeds in actie is. Dan ben ik er ineens weer ‘bij’. Ik ben doodmoe, en besef dat ik letterlijk slaapwandel. Ik val al lopend in slaap, en ben niet meer bewust van mijn omgeving. In zo’n staat zou ik gewoon een straat kunnen oversteken zonder te kijken. Wow, ik schrik hiervan en doe mijn best wakker te blijven, mijn kop erbij te houden. Het is nu niet ver meer tot de tweede rust, bij 40km. Eenmaal daar, bestel ik zo snel mogelijk een koffie. Ik móet wakker blijven. Ik trek wat laagjes kleding uit, in de hoop dat de frisse buitenlucht me alert zal maken. Ik wissel mijn sokken voor een nieuw paar en spoel een paar paracetamolletjes weg tegen de spierpijn en rugpijn voor ik weer naar buiten loop. De koffie en het pauzemoment doen wonderen, ik voel me weer wakker en alert, en stuif weg, gemotiveerd door het besef dat ik nu aan de tweede helft begin en kan gaan aftellen! Alles wat ik nu nog loop, wordt alleen maar minder dan wat ik al heb gelopen.

Pannenkoeken en mentale support

Van thuis krijg ik op de vroege ochtend een foto van de pannenkoeken die worden gebakken en straks gebracht gaan worden. Nog een sterke motivatie om door te lopen, pannenkoeken! Na deze grote rust loop ik het buitengebied in bij Rijsoord, met de opkomende zon die ons vergezelt. Het wordt een prachtige dag en ik voel de warmte van de zon al goed. Mijn muts heb ik voor mijn pet verwisseld en mijn mouwen stroop ik op. Als ik net heb plaatsgenomen bij de volgende rust, komen mijn man en dochters de pannenkoeken brengen, wat een feest! Ze combineren deze mentale support met het praktische wegbrengen van mijn zoon naar een wedstrijd. Ik eet met smaak de zoete traktatie en krijg dikke knuffels als toetje. Blij en trots loop ik weer verder. Ik loop nog altijd op tempo, veel sneller dan ik gewend ben om te lopen, en ik houd het vooralsnog prima vol. Op dit tempo kom ik rond 15u aan in plaats van 17u die ik had voorspeld. Het geeft me rust om te weten dat ik voldoende speling heb om wat te kunnen vertragen of wat langer rust te pakken.

Landschappen vol belofte

Natuurlijk voel ik mijn lijf wel. Mijn voeten branden, door het snelle lopen en vooral het lopen op het vele asfalt. Veel van de route gaat over verharde stukken. Ook heb ik pijntjes in mijn heupen en voelt alles steeds een beetje strammer. Gaan zitten, bukken of een trap oplopen gaat allang niet zo soepel meer. Ik zit nu bijna op tweederde van de afstand en loop intussen aan de rand van Barendrecht en Heerjansdam. Dit gedeelte van de route is voor mij de grootste en leukste verrassing. Een prachtig natuurgebied waar ik nooit eerder kwam en mijn ogen uitkijk. Hier lopen we over vlonders over het water, waar meerkoeten met rietstengels langs zwemmen om een nestje te bouwen en de zwanen me vergezellen als ik langsloop. Ik tref een prachtige uil op de route, die me verwonderd aankijkt vanaf haar tak, waar zij ook een nest heeft. Verliefde stelletjes zoeken de anonimiteit op de vele bankjes op de route. De vele regen van afgelopen maanden maken de olifantenpaadjes soms een uitdaging, waarbij het pad is veranderd in een modderige rivier waarin mijn voeten wegzakken en vastzuigen. Gelukkig heb ik dan nog mijn hoge Meindls aan, en lukt het me overeind te blijven staan en droge voeten te houden. De felle zon die dag maakt het frisse lentegroen nog intenser. Alles oogt nieuw en vruchtbaar, vol belofte voor de komende maanden.

Schoenenwissel

Ik beland op de derde en laatste grote rustplaats, op 60km, waar ik mijn kinderen en man weer zie. Ze hebben mijn trailschoenen meegenomen, die ik de laatste 20km op goed geluk zal dragen. Inmiddels zijn mijn voeten gevoelsmatig 3 maten gegroeid en doet alles zeer. Ik hoop dat het dragen van mijn lichte trailschoenen wat meer comfort en ventilatie zal geven, en andere drukpunten dan die ik nu heb. Ik geniet nog even van de rust in het zonnetje en het gezelschap van mijn gezinnetje, en wordt aangemoedigd door mensen die nieuwsgierig vragen wat ik aan het doen ben. Als ik wegloop van dit rustpunt, laat ik opnieuw meer mensen achter me. Van bijna laatste loper, loop ik nu in de voorhoede van de deelnemers, wie had dat gedacht! Opgetogen ga ik verder, genietend van de warmte van de zon op mijn huid en de lichte tred die ik nu heb door mijn andere schoenen.

Emoties in golven

Het stuk door Zwijndrecht heen duurt gevoelsmatig erg lang. Eén lange rechte weg, en mijn gedachtes dwalen weer af naar herinneringen. Af en toe, vooral wanneer ik pijn ervaar, of de verveling toeslaat, of wanneer ik een andere mentale uitdaging bemerk, glijden mijn gedachtes weer af naar mijn overleden sportmaatje. Soms gevolgd door een golf verdriet of ontzetting. Het blijft voor mij nog zo onwerkelijk. Dan ebt het weer weg, alsof ik het letterlijk uit mijn lichaam loop. Wat er achter blijft is vooral dankbaarheid voor het leven, voor de ervaring dat ik dit kan doen, voor mijn gezin die dit alles faciliteert en steunt. Ik zie vlinders op mijn weg, en groet haar in gedachten. Uiteindelijk steek ik de Zwijndrechtse brug over, en loop ik mijn home town binnen. Daar tref ik mijn man op de fiets, die gezellig een stukje met me meefietst en kletst. ‘Je loopt nog hartstikke soepel joh, je gaat als een trein! Nog even volhouden, dan ben je er!’, spreekt hij me moed in. Ik geniet van zijn gezelschap en afleiding.

Een ommetje naar de wc

In Dordrecht is het één groot feest. De zon schijnt, de terrassen zitten afgeladen, er spelen bigbands, de kleinste boetiekjes hebben hun waren buiten uitgestald en overal heerst een vrolijke sfeer. Ik moet al kilometers enórm plassen, en besluit een omweg te maken via mijn huis. Je eigen wc zit uiteindelijk toch het lekkerste. Het is een raar gevoel om tijdens deze mars ineens je huis in te lopen, het voelt bijna stiekem wat ik doe. Op ons plein is het eveneens een gezellige boel, met een drukbezochte bijen- en honingmarkt. Met dit uitstapje heb ik een dikke halve kilometer extra gelopen. Alsof 80 nog niet voldoende is. zodra ik de 70 klikjes aantik, voel ik aan alles dat ik op mijn reserves loop. Mentaal ben ik er nog goed bij. Ik geniet van de gezellige omgeving in het historische centrum, maar hoe ik het ook probeer, mijn benen en voeten gehoorzamen niet meer aan de door mij gewenste snelheid. Ik loop op mijn maximum, en die is een stuk trager dan aan de start. De laatste 10 kilometers duren gevoelsmatig een eeuwigheid, waarbij ik mezelf blijvend moed in spreek terwijl ik langs plekken loop waar ik zoveel herinneringen heb liggen.

Stoppen met verwachtingen

Als ik uiteindelijk door het Wantijpark loop, heb ik het moeilijk. Dit is onze thuisbasis van onze sporters. Waar zoveel herinneringen gemaakt zijn met elkaar. Ik draag deze mars en deze laatste pittige kilometers in gedachten op aan haar. Hier is ook de laatste rustpost, de volgende rust is de finish. Nog 7 kilometer. Ik kan niet meer. Ik sleep mijn voeten mee, terwijl de ene na de andere zucht uit mijn mond ontsnapt. Weer een lange weg rechtdoor, alsmaar rechtdoor. Een groep fanatieke lopers haalt me in, terwijl ze met elkaar nog even het tempo opvoeren alsof ze een ommetje maken. Ik begrijp er niets van, maar ben gestopt meer van mezelf te verwachten. Als ik nog 2 kilometer moet, staat Steef me weer op te wachten, de engel! Hij praat me er doorheen, terwijl ik voortstrompel en elke pas eruit pers. Als ik de finish in zicht heb, zie ik mijn schoonouders langs de kant staan, met bloemen en chocola. De lieverds! Ik word er verlegen van. Eindelijk ben ik er! Het is 16u en 11 min later sinds ik ben gestart, en ik heb ruim 82 kilometer afgelegd. Ik heb het gehaald, en op een tempo waar ik zelf van onder de indruk ben.

Niet meer: ‘geen tijd hebben’

Wel weet ik dat dit een ‘eens, maar nooit meer’ ervaring is. Ik weet nu dat ik het kan. Ik weet hoe het voelt. En ik weet des te meer waaróm ik loop: omdat ik graag buiten ben, geniet van de natuur, geniet van de vrijheid, het niets hoeven. Ik wil me niet opgejaagd voelen, ik wil in het gras kunnen liggen en de wolken willen bekijken als ik zin heb. Of een dutje doen onder een boom, als ik slaap krijg. Ik wil me laten fascineren door een vlinder op zijn bloem, me verliezen in het moment. Ik heb vandaag geen foto’s gemaakt, gevoelsmatig had ik daar geen tijd voor. Ik wil niet meer ‘geen tijd hebben’. Ik wil leven in het nu, en vrij zijn!

Het bericht Kennedymars: 82km Dordrecht – Ridderkerk verscheen eerst op Struin Stories.

Estafetteloop voor het goede doel

De Roparun is een estafetteloop waarbij geld wordt opgehaald voor goede doelen, die allemaal iets te maken hebben met kanker. Denk aan onderzoek hiernaar, behandelingen bekostigen, preventiewerk, maar ook geld voor hospices, het toevoegen aan meer leven aan dagen, waar geen dagen aan het leven zijn toe te voegen. Het loodswezen rent al sinds het begin mee met team 23, en haalt elk jaar een mooi bedrag op. Het is een evenement met een serieuze ondertoon, waarbij de uitvoering vooral een groot feest is, en een fysieke uitdaging.

Vertrouwen terugwinnen in mijn lichaam

Maar even terug naar het begin. Vorig jaar deed ik mee als loper en liep in dat weekend een knieblessure. Ik had het evenement en de impact hiervan behoorlijk onderschat. Dit jaar betekende voor mij de herkansing, en het terugwinnen van het vertrouwen in mijn lichaam was tevens ook mijn persoonlijke doel binnen mijn zencursus. Van tevoren had ik daarom al de nodige kilometers in mijn lichaam zitten, hoewel dit vooral in de vorm van lange afstanden wandelen en hiken met bepakking was. Maar tijdens die trips merkte ik al dat mijn benen sterker werden en dat langdurige belasting geen problemen gaf voor mijn knie. Ik had goede hoop voor dit jaar, ondanks de weinige momenten van hardlopen vooraf. De laatste 3, 4 weken probeerde ik een kleine inhaalslag te maken door zo’n 4x per week een kort rondje te hardlopen.

Hoe het in zijn werk gaat

Het moment suprême brak aan, en zaterdagnacht stonden mijn mede teamgenootjes voor onze deur om naar de Heijplaat te rijden, de opkomstlocatie van Team 23, van het Loodswezen Rotterdam. In totaal bestaat het team uit zo’n 25 man. Van teamcaptain, tot koks, sportmasseur, lopers, fietsers, chauffeurs, navigators en ondersteunende staf voor het op- en afbreken van het kamp. Van deze 25 man zijn er 2 teams. Elk team heeft 4 lopers, 2 fietsers, een chauffeur en een navigator. Als een team onderweg is, blijft het andere team op het kamp, waar er tijd is om te eten, een massage te krijgen, en vervolgens in de rust te gaan.

Slapen doen we thuis wel

Hoewel rust meer een theoretisch concept is. Met een bezweet lichaam in een rijdende camper proberen te slapen, heeft meer weg van een tennisbal in een droger, inclusief de hoge temperaturen. Niet zelden waande ik me in het schommelschip op de kermis, en het afremmen en optrekken went nooit. Slapen wordt een luxe die maar voor de lucky few is weggelegd deze dagen. Wanneer de campers het volgende plekje hadden gevonden, begon de opbouw van het kamp, zoals altijd begeleidt met het nodige gestommel, gebonk en gelach. Bovendien gierde de adrenaline vaak nog in mijn lijf, waardoor ik vaker half opgefokt naar boven lag te staren, dan dat het lukte om schaapjes te tellen. Nee, slapen doen we thuis weer.

Rennen, eten, rusten, repeat

Het lopende team heeft steeds zo’n 45 tot 50 kilometer te overbruggen, verdeeld over 4 lopers. Vaak waren we daar 4 tot 5 uur mee bezig, met een gemiddelde snelheid rond de 12 kilometer per uur. Dat is een tempo die ik in mijn vrije tijd nooit op zoek. Maar omdat het steeds 1 kilometer per keer is, is het nét te doen. Na elke kilometer tik je je teammaatje aan, die het stokje overneemt en verder rent. Vervolgens stap je de lopersbus weer in, die op elke kilometer stopt voor een nieuwe wissel. Tussen het rennen heb je dan ongeveer 15 minuten rust, hoewel je niet echt uitrust met het steeds in- en uitstappen, drinken van wat water, leegeten van een zakje chips of het aan- of uittrekken van een kledingstuk vanwege de warmte.

Perfecte weersomstandigheden

Dit jaar begon het andere team. Wij mochten dus eerst in de rust, en hadden die zaterdag ochtend en middag om nog een beetje bij te slapen, en van het heerlijke weer te genieten. In tegenstelling tot de stortbuien en eindeloze regen vorig jaar, is dit weekend qua weersverwachtingen perfect: zonnig, rond de 20 graden. De nachten zullen wat kouder zijn, maar daar is op te kleden. Ik ben allang blij dat het droog blijft, omdat ik vorig jaar merkte dat mijn spieren snel afkoelde door de regen en ik ze niet meer goed warm kreeg met steeds een kilometer rennen. We doden de tijd met sterke verhalen, ons nog maar een keertje insmeren tegen de zon, en het snoepbuffet soldaat maken uit verveling. Niks doen is lastiger dan het lijkt als er iets spannends te wachten staat.

Rennend door heel feestend Nederland

Eindelijk was het zo ver en werden we afgelost door team A. We gingen van start, vol adrenaline en goede zin! Onze startplek was in de buurt van Vasse, boven Tubbergen. We eindigden deze etappe boven Coevorden, waar we direct een leuke doorkomst hadden. Mensen langs de route, en vooral bij de dorpjes en steden waar we doorheen rennen maken er werk van om ons aan te moedigen. Er zitten regelmatig mensen langs de weg, er worden tuinfeestjes gehouden, slingers opgehangen, muziek gedraaid, snoepjes uitgedeeld door kinderen, en andere feestelijkheden. Ook ’s avonds en ‘s nachts worden we niet vergeten: borden en teksten langs de weg, opgehangen lampjes of geplaatste potjes met waxinelichtjes langs de weg, feestjes tot in de late uurtjes, een verlicht hart, foto’s van mensen waarvoor we het doen… het is hartverwarmend.

Verlies verwerken met elkaar

Deze editie heeft een extra bijzondere lading. Onze gezamenlijke sportvriendin is in april overleden aan kanker. De chauffeur van ons team heeft haar foto uitgeprint om in de lopersbus te hangen, zodat zij met ons mee reist deze trip, en zodat we goed blijven herinneren waar we dit evenement voor doen. Van een loper uit het andere lopersteam is kortgeleden zijn vader aan kanker overleden. En van een derde loper ligt haar schoonvader op sterven, waarvoor ze een t-shirt draagt met zijn foto. Het gezamenlijke verlies en leed verbroederd en maakt ons nog meer vastberaden de finish te halen.

Laan der Bezinning

Het is dan ook een heel bijzonder moment als we onder Almelo de welbekende Laan der Bezinning oprijden. Hier verzamelen de nabestaanden van slachtoffers aan kanker, en schrijven de teamleden en anderen naar wens een boodschap aan mensen die overleden zijn aan deze ziekte, of hier nu aan lijden. Als we de stoepkrijtjes aan het begin krijgen uitgereikt, verwacht ik niet dat deze al zo snel op zijn: iedereen schrijft wel één of meer namen op. Als ik ons teamgenootje ‘mama’ op zie schrijven en zie volschieten, krijgen we het allemaal even te kwaad, en zoeken we troost bij elkaar met een groepsknuffel. Het samen kunnen rouwen en tonen van dit verdriet, maakt dat er geen woorden nodig zijn. De verbinding en het samen zijn met elkaar is genoeg. Het is een waardevol moment voor ons allemaal.

Ondergedompeld in het feestgedruis

Even later is het alweer tijd voor feest, en is het één grote gekte in Almelo, met afgeladen terrassen, bands, podia en overal applaudisserende en joelende mensen. Wát een genot. Op deze doorkomsten stapt iedereen op de fiets, om te genieten van het feestgedruis, en doen we een run-bike-run. In plaats van terug de bus in te gaan, pakken we een fiets, en wisselen we op die manier door. Ook op plekken waar de bus niet kan komen, bijvoorbeeld in afgesloten natuurgebieden, doen we run-bike-runs. Soms duurt het meer dan een uur voor we als team weer compleet zijn en de bus weer terugzien.

Hartverwarmende verrassing bij naderend knakmomentje

In de tweede nacht heeft de chauffeur samen met de navigator in zo’n run-bike-run-tussentijd een verrassing georganiseerd: op zijn campingaz heeft hij voor ons allemaal warme chocomelk warm gemaakt, en een massa break light staafjes ingeslagen, waarmee we vervolgens vol worden gehangen. Voor de lopers en fietsers heeft hij nog lichtgevende diademen, die het plaatje helemaal afmaken. Als een soort knipperende, fluorescerende stickmans rennen en fietsen we de nacht verder in, terwijl in de bus de overgebleven breaklights als slingers worden opgehangen. Wát en toffe verrassing, die precies op een moment komt dat we het kunnen gebruiken. De tweede nacht staat erom bekend dat hij zwaar is. Toenemende vermoeidheid door slaapgebrek en fysieke belasting stapelen op, en dan kan het moeilijk zijn gemotiveerd te blijven. Toch blijft het binnen ons team een fijne sfeer. Er is geen competitie of onenigheid. We brullen mee met slechte nummers, de fietsers leiden ons af met anekdotische verhalen of opzwepende muziek, de navigator en chauffeur blijven maar vrolijk en optimistisch. We grazen uit de bodemloze bakken van zoute noten, dropjes, chips en allerlei varianten candybars. Het is luilekkerland op wielen in de bus.

Dwars door het bejaardentehuis

We boffen met onze routes. We hebben veel doorkomst locaties, en rennen door bejaardentehuizen, hospices, de brandweerkazerne en andere grappige plekken heen. Het weer blijft schitterend, en we rennen door glooiende heuvels langs de Duitse grens en dorpjes die ik van naam ken (Bourtange, Ter Apel), maar niet eerder ben geweest. We rennen met elkaar zó hard, dat we door de organisatie op een gegeven moment worden verzocht te wachten. We moeten een uurtje doden voor we verder mogen rennen, die we gebruiken door een boerderij te bezoeken met melkkoeien, waar de boer trots uitlegt hoe een en ander in zijn werk gaat. Ook rennen we langs plaatsen, zoals Emmen, Apeldoorn en over de Veluwe, waar ik met Steef als tiener regelmatig met zijn ouders op vakantie ben geweest. Het is bijzonder hier, zo’n 20 jaar later, weer samen met de Roparun doorheen te rennen.

Sterke teams

Beide teams doen het goed, fysiek zijn we allemaal in goeie doen, niemand heeft last van noemenswaardige blessures, en hoewel het lichaam natuurlijk steeds meer begint te protesteren en stroef en stram voelt, weet de masseur iedere keer toch weer het ergste weg te masseren, waardoor we weer verder kunnen. Intens dankbaar ben ik voor mijn gezonde lichaam, die deze last voor mij kan dragen, en ook trots en blij dat dit nu lukt. Het vertrouwen in mijn lichaam is hiermee hersteld, ik heb nu ervaren dat ik hier zelf invloed op kan uitoefenen.

Afsluiten van een verdrietig hoofdstuk

Ergens op de route wordt ons busje gespot door een verslaggever van de Roparun radio. De foto van ons sportmaatje trekt de aandacht, en de verslaggever komt verhaal halen: of ik mee wil werken aan een interview. Ik stoot mijn medeloper aan, die óók een verhaal heeft met betrekking tot haar schoonvader, en beiden lichten we onze situatie toe. Hoe ontzettend bijzonder dat dit zo loopt, het voelt alsof het zo moest zijn. Ik ben blij en dankbaar dat we onze verhalen kunnen delen, ook met de nabestaanden van Jonneke. Het lopen van de Roparun voelt voor mij als een afsluiting van dit hoofdstuk, een ontbrekend puzzelstukje dat nu is gelegd.

Bekenden tegenkomen

We rennen door de Graafstroom, het mooie buitengebied in de buurt van onze woonplaats. Daar kom ik, hoe is het mógelijk, een bekende tegen terwijl ik net even buiten sta te wachten tot iedereen weer terug is van een plaspauze. Het is mijn groepsgenootje van defensie, die mij bij toeval herkende terwijl hij langsreed in de auto. Niet veel later belt een andere vriend, die ook langs de route staat. Het zien van bekenden onderweg geeft een extra boost en draagt bij aan de algehele fijne stemming.

De laatste kilometers op karakter

Het einde komt in zicht, de laatste etappe doen we met beide teams in de vorm van run-bike-run. het is nog zo’n 26 kilometer tot de finish op de Coolsingel. Deze kilometers gaan op karakter, waarbij ik soms het gevoel heb dat ik vlieg, en soms alsof ik mezelf door drijfzand moet voortbewegen. Ik kijk uit naar de finish, het feest in Rotterdam, en ook naar het moment van die warme douche en mijn zachte, stilliggende bed. We pakken feestjes mee in Ridderkerk en Barendrecht, waar we moedwillig eventjes de weg blokkeren om ook andere teams met ons mee te laten dansen op de feestmuziek die de dj draait. Het is één en al euforie. Als we dan eindelijk door de haag van mensen Rotterdam in komen, vallen we elkaar kort daarna in de armen. Wat een editie, wat een prestatie. Wat is het een eer om hieraan mee te kunnen doen en wat ben ik intens dankbaar voor ons fijne team, de toporganisatie en mijn lichaam, die mij deze dagen heeft gedragen.

Het bericht RopaRun editie 2023 een feest met een lach en een traan verscheen eerst op Struin Stories.