De reis begint als we op vrijdagochtend van huis vertrekken. Het plan was om vroeg te vertrekken, maar zoals altijd duren zaken langer dan verwacht en rijden we pas rond 9u weg, in plaats van de voorgenomen 7u. De afgelopen 2 dagen ben ik non-stop bezig geweest met het gereedmaken van ons huis voor de komst van een Duits gezin die aan het einde van onze vakantie in ons huis zal verblijven. Dan kijk ik toch ineens met andere ogen als ik de laatjes van de kasten opentrek. Doodmoe ben ik van alle voorbereidingen in huis en het inpakken van de vakantiespullen als we de navigatie instellen op Passau. We hebben nog geen bestemming voor vanavond, maar gaan grofweg die richting op. We zien wel hoe het gaat vandaag en waar we eindigen.

Op de bonnefooi

Het is de manier waarop we altijd reizen: geen vaste planning of harde tijden om te halen. De navigatie geeft aan dat we rond 15.30 in Passau zijn. Ik hoop stiekem dat we daar in de buurt kunnen eten, om nog een uurtje door te rijden daarna. In de meivakantie reden we in 1 dag naar Slovenië, zo’n 1200 kilometer. Vandaag hebben we minder geluk, want al snel sluiten we achteraan een kilometerslange polonaise op de snelweg, die de komende dagen zal aanhouden. Over de heenreis doen we daardoor maar liefst twee keer zo lang, en we maken maar weinig stops. Rond 20u ’s avonds komen we behoorlijk gaar aan in Passau, waar we uitstappen met honger als een paard, en direct plaatsnemen in het restaurant in de hoop nog net voor sluitingstijd van de keuken een pizza te scoren. Rond 21u, wanneer we al bijna van de honger aan de tafel zijn begonnen, worden gelukkig heerlijke pizza’s geserveerd die we in no-time weten te verslinden. Daarna zetten we met onze hoofdlampjes onze tentjes op, die we ternauwernood tussen andere tentjes gepropt krijgen op een overvol tentenveld.

Passau: een onverwachte verrassing

Omdat we de volgende dag nog maar 4 uurtjes hoeven te rijden (althans, dat denken we), besluiten we eerst Passau te bezoeken. Passau is een mooie, charmante stad met een mediterrane vibe, ingeklemd tussen de rivieren. We maken een korte rondwandeling en treffen een toffe speeltuin en vrolijke vlooienmarkt. We ontbijten met yoghurt op de trappen van een fontein en rijden daarna op ons gemak richting Slovenië, waar we aan het einde van de middag een afspraak hebben met de eigenaren van een stuk land. We willen onderzoeken of het aankopen van een stuk land een serieuze optie is en hoe het voelt om daar te zijn. Helaas zit het verkeer weer tegen, het is duidelijk topdrukte op de wegen vanwege de vakantieperiode. Pas tegen 17u komen we aan op locatie, waar we vriendelijk worden ontvangen door moeder en dochter. Het loopt al richting de avond, we moeten nog boodschappen doen en morgen is het zondag. Ook moeten we nog een slaapplek vinden voor vannacht. Maar de familie neemt de tijd voor ons, leidt ons rond over het prachtig gelegen stuk land.

Een paradijs in de groene heuvels

Het land is een zonnige heuvel in een afgelegen vallei, met een kabbelende rivier, eigen waterbron, fruitbomen, zonder directe buren. Hoe langer we er rondlopen, hoe meer onze plannen en dromen wortelschieten. Het huis is rijp voor de sloop, maar biedt wel een mogelijkheid er een nieuw huis op de oude fundering te bouwen, ooit. Ik fantaseer over kleine houten huisjes, de mogelijkheid voor een kleine tentenweide, een moestuin en boomgaard, een fijne vuurplaats en buitenkeuken. Het kan hier allemaal. De familie is ontzettend hartelijk, stoppen de kinderen chocolade toe en mij haar eigen gemaakte verzorgingsproducten, op basis van de kruiden die op ‘ons’ land groeien. Hierdoor worden weer nieuwe ideeën en mogelijkheden in mijn hoofd geplant. Dit land ademt een sereniteit en rust uit, ik voel me thuiskomen.

Falling in love…

De vrouwen nemen ons op sleeptouw voor een toeristische toer in de omgeving, met alle bezienswaardigheden en attracties die in de buurt zitten. We wandelen kort langs een prachtige visvijver, waar de forellen speels uit het water omhoog springen, hun gespetter het enige geluid in de verre omtrek. We rijden een stukje verder, waar ons watervallen getoond worden, wandelpaden met themawandelingen (The Orion Trail) en vertellen over een boek dat over deze omgeving is geschreven. Deze streek blijkt namelijk een lange, spirituele geschiedenis te hebben. De loop van de nabijgelegen rivieren reflecteren namelijk de constellatie van verschillende sterrenbeelden in het universum. Dit is niet onopgemerkt gebleven bij diverse stammen en volkeren, die deze gelijkenis als een heilig fenomeen beschouwen en de plekken rondom de rivier gebruikten voor het uitvoeren van verschillende rituelen door de tijd heen. Naast de rivier staan ook diverse bergen uit deze omgeving precies zoals de sterren uit de sterrenbeelden. Dit bijzondere feit bevestigd voor mij des te meer waarom ik me zo voel aangetrokken tot deze plek.

Proef kamperen

We vragen de eigenaren of we mogen kamperen op het terrein, om te voelen hoe het land voelt om er te verblijven. We mogen zo lang blijven als we willen en genieten van een magische zonsondergang na een flinke wolkbreuk. Net op tijd doen we inkopen en schuilen voor de regen in de auto. Als het droog is, verandert de zwartgrijze lucht in een spektakel van paars en roze. ‘Het lijkt wel een schilderij’ zegt Signe, en ik kan het alleen maar beamen. Het is prachtig. We zetten de tentjes op, de kinderen filteren water om te koken en eten in een alles omringende stilte op ‘onze’ berg. Naarmate de uren verstrijken, verschijnen er dunne mistslierten tussen de heuvels, wat de mystieke sfeer verder versterkt. Een stukje hemel op aarde.

Het bericht Het plan: een trektocht van 19 dagen door Bosnië verscheen eerst op Struin Stories.

Lange dagtochten maken in de zomer is een cadeautje. Na de laatste wandeling speurde ik mijn agenda af naar een volgende mogelijkheid, en met een pruillip moest ik constateren dat de eerstvolgende mogelijkheid toch een behoorlijke tijd verderop pas mogelijk was. Ik kruiste hem direct af in mijn agenda, om deze vrije tijd voor mezelf te reserveren, weer of geen weer. Dat er daarna op diezelfde dag nog een rapportgesprek van onze zoon en het afzwemmen van onze dochter bijkwamen, evenals verzoeken om als ouder mee te gaan met excursies van onze oudste dochter, deed een beroep op mijn standvastigheid en flexibiliteit.

Lange afstand wandelpaden en streekroutes

Ik besluit daarom om extra vroeg te vertrekken om op tijd terug te zijn voor het gesprek en afzwemmen. Deze wandeling zoek ik daarom dicht bij huis, om reistijd te besparen. Omdat ik intussen zoveel kilometers in de omgeving heb gemaakt, zijn er maar weinig wandelpaden onbekend voor me. Ik kijk op wandelnet voor inspiratie en ben benieuwd of er nog etappes van LAW routes of streekpaden in de buurt liggen die ik kan doen. En dat blijkt zo te zijn: in de Hoeksche Waard loopt het Biesboschpad en een stuk van de Floris V wandelroute. Die kan ik aan elkaar knopen, zodat ik precies een rondje kan lopen tussen de 30 en 40 kilometer.

Struinen door de Hoeksche Waard

In het verleden heb ik al eens in de Hoeksche Waard gelopen, maar toen volgde ik geen uitgezette routes, maar wandelknooppunten. Ik liep toen redelijk functioneel richting de Binnenmaas, waar we die dag met gezin de middag zouden doorbrengen. Ik heb geen goede herinneringen aan die wandeling: eindeloze kilometers door kale polders, een saai landschap en amper bochten. Tijd voor een herstelervaring dus, want ik weet zeker dat de Hoeksche Waard méér te bieden heeft dan dat. Ik laat me om 6u ’s ochtends afzetten in ’s Gravendeel, waar ik direct inklik op etappe 4 van het Biesboschpad, die ik in omgekeerde richting loop. Daarna loop ik de hele etappe 3 in omgekeerde richting, om bij Strijensas over te stappen op de Floris V route, terug richting de Kiltunnel waar ik weer word opgehaald aan het einde van de wandeling.

Ochtenddauw en sluiers van nevel

Mijn wandeling start in het vroege ochtendlicht, die de wereld in pasteltinten kleurt en een blauwe gloed over de wereld legt. Ik loop langs de Kil, de rivier, en kijk uit naar de Dordtse kant, over het zilverkleurige water. Het is windstil en aangenaam qua temperatuur. De hitte van een paar dagen eerder is ingewisseld voor een frisse zomerochtend. Over de velden hangt de ochtendnevel, en als ik al gauw het pad volg over de onverharde paden, soppen mijn voeten binnen no time in mijn trailschoenen door de ochtenddauw die tussen de grassen en struiken nestelt.

Een zachtere wereld

In de verte hoor ik schoten van jagers, maar de koeien, ganzen en paarden grazen onverstoorbaar door op hun velden. Ze lijken het geluid gewend te zijn. De lucht is geschilderd in tinten blauw, lila, roze en goud, waar de kleuren zachtjes in elkaar overvloeien, als een aquareltekening. Wolken trekken strepen door de lucht, of laten contrastrijke vlokjes achter tegen de lichte hemel. Elke minuut toont de wereld een ander decor waartegen de werkelijkheid zich afspeelt. Ik kan geen genoeg krijgen van dit tijdstip, die alle harde lijnen van de wereld zachter maakt, waardoor alles wat beter verdraagbaar wordt.

Verdraagzaamheid

Ik ploeg door het hoge gras, vol met veldbloemen, maar ook distels of brandnetels en andere planten. Ze klampen zich vast aan mijn benen en sokken, zoeken ingangen bij mijn enkels en nestelen zich op onmogelijke plaatsen rond mijn voeten. Ik stop regelmatig om de stekels, klittenballetjes, zaadjes en restjes planten uit mijn schoenen en sokken te verwijderen. Doordat die algauw doorweekt zijn van de dauw, blijft alles nog gemakkelijker plakken. Het vraagt wat verdraagzaamheid om me hier niet continu aan te ergeren en mijn aandacht op andere dingen te richten. Ook de teken doen hun best zich te vestigen bij mij als gastheer, en regelmatig kan ik ze nog net op tijd van mijn benen en armen afvegen bij een snelle check.

De stilte voor het ontwaken

Vanaf de andere richting passeert een vogelaar me, die de vele vogels in deze prachtige natuur schiet met zijn camera. Ik ben slechts gewapend met mijn telefoon, maar ook daarop komt deze prachtige omgeving goed tot zijn recht. Het is een avontuurlijke route, op verhoogde dijkjes, dwars door het groen, langs de Kil, en dan weer meer door de polders of kleine bosachtige stukjes. Om me heen is het enkel natuur, een stuk verderop loopt een fietspad en nog verder weg ligt de doorgaande weg, maar hier is enkel bestemmingsverkeer. Op de velden staat het vee te grazen, waar hun onderlichamen verdwijnen in de ochtendnevel. Het is een prachtig gezicht, begeleidt door diverse vroege vogels die de nieuwe dag inluiden met hun vrolijke noten. Behalve de vogels hoor ik af en toe het diepe gebrom van een dieselmotor van een passerend binnenvaartschip. De rest van de wereld is stil, de meeste mensen ontwaken net of slapen misschien nog.

De wereld wordt wakker

Ik vouw een vuilniszak uit en eet mijn ontbijtje op, terwijl ik geniet van de zomerse weelde en overvloed van de natuur. Nadat ik mijn sokken leeg heb geplukt, klop ik mijn natte schoenen uit, en vervolg het Biesboschpad richting Puttershoek en Maasdam. Lopend over de dijk, kom ik langs de molens en de woonwijken van beide dorpen. Hier is de wereld net ontwaakt, een heimachine stampt betonnen palen de grond in, een verpletterende herrie als fel contrast tegenover de stilte van net. Ik haast me om buiten gehoorafstand te raken van deze monstermachine, en loop op een wandelpaadje door een parkje langs een slootje.

Krachtmeting

Hier kom ik een volgende uitdaging tegen in de vorm van een zwaan die pontificaal op het smalle gravel pad zit. Hij kijkt me uitdagend aan en houdt me scherp in de gaten, terwijl ik broed op een plan om de zwaan te passeren. Het is net broedseizoen geweest en als dit een moeder of vaderzwaan is, zal hij agressief kunnen reageren om zijn kroost te beschermen. Ik kan niet achter de zwaan langs, daar is geen ruimte. Vóór de zwaan langs betekent dat ik in zijn blikveld passeer en vlak langs het water moet. Ik heb geen idee of daar misschien wel zijn nest zit. Maar in teruglopen heb ik ook geen zin in. Ik schuifel voetje voor voetje naar de waterkant, terwijl ik de zwaan goed in de gaten houdt. Met elke millimeter die ik dichterbij kom, zet hij zijn vleugels net wat verder uit, maakt zich groter. Hij draait zijn nek met mijn bewegingen mee, en ik ben me bewust van de onderlinge krachtmeting waar ik onvrijwillig aan mee doe. Inmiddels sta ik in rechte lijn voor de zwaan en maak de laatste paar stappen wat sneller. Dan pas laat ik mijn adem los, die ik ongemerkt heb ingehouden, als ik eindelijk langs deze machtige watervogel ben.

Souvenirs op de route

Als ik mijn pad vervolg, hoop ik dat ik zo nog een dorp inloop waar een supermarkt open is, want ik ben mijn lunch vergeten mee te nemen en begin behoorlijk trek te krijgen. Niet lang daarna loop ik Maasdam in, maar helaas zonder succes. Hier gaat etappe 4 over in etappe 3, terwijl ik luister naar podcasts over avontuur, reizen en wandelen. Lopend door de bebouwde kom of door stukken direct langs een autoweg is het luisteren naar podcasts een welkome afleiding. Ik loop Maasdam uit en de Sint Anthoniepolder en het Zwanegat in, die zijn naam eer aan doet. Een waterrijk gebied waar de broedende watervogels hun verenpracht massaal hebben verloren, en ik als een schatzoeker mooie ganzen- en zwanenveren bij elkaar sprokkel. Veren zie ik als symbool van vrijheid, je vleugels uitslaan, maar ook als symbool voor schrijven. Het voelt als kleine cadeautjes van de natuur, zoals het meenemen van kastanjes en dennenappels in de herfst. De overvloed van de natuur. Misschien dat ik de veren verwerk in een dromenvanger, of in een vaasje stop, mijmer ik tevreden, terwijl ik kriskras door de polder slinger. Hier en daar spring ik over een klein kreekje heen, of steek ik een vlonder over die zo vol ganzenpoep zit, dat het hout onzichtbaar is geworden.

Knuffelschapen

Eerder baande ik mijn weg langs en op dijken waar de schapen tevreden grazen. Met een luid ‘bèèèh’ waarschuwen ze hun soortgenoten voor mijn komst, waarna ze nieuwsgierig op een afstand blijven staan kijken. Andere schapen lijken juist op te leven van mijn aanwezigheid, en rennen vrolijk op me af, terwijl ze hun kopjes tegen me aan schurken en aan mijn handen snuffelen. Hun warme lijven en zachte wol, de warme adem tegen mijn handen maken me bewust van hun levenskracht en de verbondenheid die we delen met elkaar. Hoe gaaf zou het zijn om straks ook een paar schapen te hebben, vraag ik me af. Of romantiseer ik dit beeld, en vergeet ik doelbewust de nadelen?

Oog voor detail

Naarmate de uren vorderen stijgt de temperatuur, tot een broeierig hoogtepunt. De warmte kan nergens heen, en verzamelt zich in het dichte gras waar ik doorheen stamp, en stoot vervolgens tegen het dak van bewolking dat zich intussen boven me heeft gevormd. Mijn voeten heb ik voor de zoveelste keer opnieuw nat gelopen in het hoge gras, en wederom maak ik een tussenstop om alle stukjes plant uit mijn sokken te trekken. Zittend op het smalle pad ben ik onzichtbaar voor de buitenwereld, omgeven door muren van groen en wuivende planten. Vanuit mijn kikvorsperspectief krijg ik oog voor details. Een spinnetje dat zijn web op de top van een grasstengel heeft geweven, de verschillende soorten bloemen en kleuren om me heen. Ik luister stil naar het geruststellende ruisen van de grassoorten en bomen om me heen, en laat me koesteren door hun fluisteringen.

Gouden golven

Mijn sokken en schoenen zijn weer aan, en ik wandel verder Strijen in, een dorpje waar de speakers met radiomuziek aan de gevels hangen en me een nostalgisch gevoel geven, alsof ik terug in de tijd ben gezet. Hier en daar spot ik mooie oude boerderijen met bont geschilderde luiken en gezellige boerenstraatjes. Ook tref ik een Appie, waar ik in mijn nopjes een salade scoor voor de lunch. Algauw laat ik Strijen weer achter me, en loop in de richting van Strijensas, aan het water. Hier stap ik over op een etappe van het Floris V pad, richting de Kiltunnel. Voordat ik daar ben, loop ik door het buitengebied en de Steenplaats. Ik wandel over een nieuw aangelegd wandelpad, en dwars door weilanden heen. Het staat vol met graan, dat zachtjes golft in de wind, en wordt omzoomd door felgekleurde klaprozen en andere veldbloemen, die fel afsteken tegen het flets gekleurde graan. Het volgen van de golven die de onzichtbare wind maakt in de gewassen, is bijna hypnotiserend. Hun gouden glans weerkaatst tegen de blauwe hemel erboven.

Verborgen in het groen

Ik passeer een theetuin en overweeg even een koffie te nemen, maar voel enige tijddruk dus loop ik door. Na over het hek te klauteren, moet ik uit de klauwen gegroeide brandnetelstruiken trosteren, die hun merktekens de rest van de week erop achterlaten op mijn benen. Charmant. Het kost me moeite om het hoge gewas door te komen, ik hijg soms als een paard, terwijl ik mijn knieën tot aan mijn oren optrek om vooruit te komen. Na nog een hek is er eindelijk een plat gemaaid stukje dijk, die me de ideale lunchplek lijkt. Opnieuw ben ik omgeven door het groen, en onzichtbaar gemaakt voor wie dan ook. In deze geborgenheid trek ik maar weer eens mijn sokken en schoenen uit, in een poging mijn verweekte voeten te laten drogen. Terwijl de zon zijn best doet alles te drogen, eet ik mijn lunch in mijn groene hutje met de blauwe hemel als mijn dak.

Laatste etappe

Het laatste stuk van de wandeling herken ik van een eerdere wandeling, waar ik de andere kant op liep. Het mooiste gedeelte zit duidelijk op de Biesboschpadetappes wat mij betreft. Het maakt me wel nieuwsgierig of de andere etappes van het Floris V pad leuker zijn. Wie weet is dat iets voor een volgende keer, ik ga het in ieder geval verder onderzoeken. Het lijkt me sowieso leuk om weer eens wat langere tijd achtereen te wandelen met de rugzak. Intussen heb ik de Kiltunnel alweer in zicht, en nadert het einde van mijn wandeling. Precies op tijd om nog even te douchen voordat de volgende afspraken volgen. In totaal legde ik bijna 35 kilometer af en maakte een mooi rondje door de Hoeksche Waard.

Het bericht Biesbospad en Floris V pad: 35km door de Hoeksche Waard verscheen eerst op Struin Stories.

Eindelijk heb ik weer eens een dag in het weekend vrij. Mijn werkzaamheden zijn divers en onregelmatig. De weekenden zitten vaak gevuld met defensie activiteiten op de zaterdagen, en zondags ben ik vaker wel dan niet met zen bezig. Ik volg een opleiding tot zen-leraar, en veel activiteiten die worden georganiseerd zijn op zondag: stille zondagen, workshops, themadagen en lesdagen. Het weekend valt bij mij vrijwel nooit in het weekend, maar meestal op woensdag. Maar dat voelt toch niet echt als weekend, met de zorg voor de kinderen en taxitaken die deze doordeweekse dagen meestal met zich meebrengen.

Fietsen voor de verkoeling

Afijn, het is dus alweer een poosje geleden dat we er allemaal zijn op een zondag. Ik ben de dag ervoor terug gekomen van een oefening, en ben wel toe aan een dagje ontspanning. Het wordt tropisch warm vandaag, dus besluiten we te gaan fietsen: een dag bakken aan het strand met temperaturen boven de 30 graden klinkt voor ons niet direct aantrekkelijk, en het fietsen kon misschien nog enige verkoeling geven door de luchtstroom. We hebben een paar jaar geleden een kekke fietsendrager voor maar liefst 4 fietsen gekocht. Nummer 5 past nog nét achterin de auto, zolang het nog een kleine kinderfiets is. We besluiten daarom een fietstocht wat verder van huis te maken, om nieuwe gebieden te verkennen. Steef stelt voor in het Groene Hart, in de buurt van Gouda en Woerden te gaan fietsen.

Fietsknooppunten volgen met de kinderen

Die ochtend zoek ik via de app routiq een leuke route van zo’n 50km via de fietsknooppunten. Ik heb nooit zin om steeds op mijn telefoon te moeten kijken tijdens het fietsen, dus schrijf ik van tevoren de knooppunten op een papiertje, die ik in mijn zak houd. We maken er een spelletje van om steeds om de beurt een nummer van een knooppunt te onthouden en te navigeren. Het volgen van knooppunten voelt op die manier een beetje als het spelen van spoorzoekertje, een leuk extraatje voor de kinderen.

Bodegraven en de Meije

We beginnen onze route in Bodegraven, waar we de auto op de parkeerplaats van de McDonalds zetten. Vanaf daar kunnen we direct het fietspad op om de route te fietsen. We fietsen over een prachtige slingerroute langs vrijstaande huizen en boerderijen, omgeven door slootjes en weilanden. De hele route komen we langs huizen met een eigen toegangsbruggetje over slootjes heen. Vervolgens fietsen we een stukje Bodegraven in, een schattig dorpje, waar we een tussenstop maken bij de supermarkt voor broodjes voor de lunch. Gelukkig is deze open op zondag.

Waterrijke natuurgebieden

Na Bodegraven fietsen we een stuk in de buurt van Meije en de Nieuwkoopse Plassen, terwijl we de wind door onze haren voelen, en de zon op onze huid. Fosse heeft pasgeleden zijn fietsexamen afgelegd en een nieuwe fiets voor zijn verjaardag gekregen, en speert er als een haas vandoor, in zijn element. Fosse is altijd één brok energie, als een duracell konijntje gaat hij elke dag door. Wandelen gaat hem vaak te traag, het liefst rent hij achter een bal aan, over het korfbalveld, of laat kilometers asfalt onder zijn wielen doorrollen op de fiets. Al fietsend verkent hij zijn wereld, maakt hem beetje bij beetje groter. Ik vermoed dat dit zijn manier is om zijn vrijheid te ervaren en zijn grenzen te verleggen.

Picknicken

We komen langs prachtige en statige landhuizen, boerderijen, schattige klokgeveltjes en verzakte oude panden. Soms overwoekerd, dan weer keurig aangeharkt. Overal waar we fietsen is het groen, vollop in bloei, weelderig en beschut. Dat laatste is erg prettig, want het is erg warm buiten, en de zon brandt flink. Door de bomen en begroeiing langs de fietspaden, fietsen we gelukkig toch regelmatig in de schaduw. Rond lunchtijd komen we langs een groenstrook met bomen en picknicktafels en een drinkwaterkraan. De ideale picknickplek! Ik gooi onze handdoek op het gras en begroet de nieuwsgierige eenden, terwijl de anderen de waterflessen vullen en de broodjes smeren. We genieten van de middag met elkaar, een moment om weer even positieve aandacht voor en met elkaar te hebben.

Zwemmen in de grachten

We vervolgen de fietstocht door Zegsveld en Woerden, waar we onze ogen open houden voor een geopende ijssalon die we helaas niet spotten onderweg. Wel halen we extra flessen water bij de lokale Lidl, want ongemerkt zweten we wat af, en moeten we goed blijven drinken. We duiken de A12 onderdoor en passeren de dorpjes Waarder, Westeinde en Driebruggen, waar kinderen in de grachten zwemmen en de brug handmatig wordt opengedraaid door de plaatselijke brugwachter. Naast een bord met het fietsnetwerk treffen we een aangename verrassing in de vorm van een fietspomp, die een goede ziel daar aan de paal heeft bevestigd. Dankbaar maken we daar gebruik aan door de banden van Signes fiets op te pompen, waarna ze gelukkig ook een tandje makkelijker trapt.

Een duik in de Reeuwijkse Plassen

Algauw komen we nu in de buurt van de Reeuwijkse plassen, waar de fietspaden dwars door het gebied lopen en we links en rechts uitzicht hebben op de waterpartijen, die nu afgeladen zijn met dagtoeristen op huurbootjes, sups, in kajaks of zwemmend in het water. In dit gebied barst het van de vakantiewoninkjes en recreatiegebieden, waar families samendrommen om te barbecueën, zwemmen, en stelletjes de romantiek met elkaar opzoeken. We vinden een fijne plek om een verkoelende duik te nemen, eindelijk! De kinderen hebben haast om zo snel mogelijk het water in te springen, om zich vervolgens op te warmen in de zomerzon. Wat is het heerlijk om buiten te leven. We hadden er graag nog langer willen toeven, maar het loopt inmiddels tegen zessen en moeten nog een stukje terugfietsen, dus besluiten we met tegenzin weer op de fiets te stappen.

Bij de zomer hoort ijs

Vlak voor het recreatiestrand van de Surfplas Broekvelden en Vettenbroek slaan we rechtsaf richting Bodegraven, waar onze auto staat geparkeerd. Zo’n mooie zomerse dag is natuurlijk niet compleet zonder lekker ijsje, dus rijden we nog even Bodegraven in, waar we bij toeval De Zoete Inval inwandelen, en een heerlijk ijsje scoren van een ijssalon die al diverse keren in de prijzen is gevallen voor hun lekkere ijs. Een heerlijke afsluiting van een fijne dag. Zodra we Bodegraven uitrijden, valt de jongste als een blok in slaap achterin, loom en warm van de inspanning en zonnige dag.

Het bericht Fietsen door het Groene Hart verscheen eerst op Struin Stories.