Niet echt uitgerust sta ik vroeg op, omdat ik deze dagen moet gebruiken om bij mijn eindbestemming te komen om de aansluiting naar Valencia te hebben. Ook voor vandaag lijkt er geen accommodatie mogelijk te zijn. Morgen is er godzijdank wél een accommodatie, en daar kijk ik gigantisch naar uit. De eerste kilometers zijn mooi, ik wandel door een smalle kloof en over een modderig pad met veel begroeiing. De regen heeft de natuur zichtbaar goedgedaan, het groen oogt schoon en fris, de grond is op sommige plekken flink verzadigd en in schaduwrijke plekken groeien de planten hard. Hierna loop ik weer een groene tunnel in, die mijn aandacht als vanzelf weer naar binnen richt. Zuchtend loop ik verder, terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten.

Overgeleverd aan mezelf

Alleen lopen betekent dat je in elke situatie aan jezelf bent overgeleverd. Zonder uitzondering, er is geen ontsnapping mogelijk. Ik weet inmiddels dat het uitzicht en de omgeving voor fijne afleiding kan zorgen van je eigen gedachten. Maar zodra die optie wegvalt, groeit de kans op de confrontatie met mijn eigen geest. Van kleine, onbenullige zaken zoals liedjes die maar niet uit m’n hoofd gaan, tot verwerking van allerlei gebeurtenissen. De groene tunnel doet me denken aan Bosnië, waar we ook regelmatig in dit soort omgevingen hebben gelopen. En aan mijn schuldgevoel over de situatie waarin ik de kinderen heb doen belanden. Het is nogal wat, wat we hebben meegemaakt daar. Ik vraag me af in welke manier die ervaringen hen hebben gevormd.

In de soos

Vlak voordat ik Andilla bereik, wordt het pad meer open. De windmolens bij Andilla zingen onheilspellend, in de verdere stille omgeving. Ik loop langs akkers en olijfgaarden, en zie uiteindelijk aan de andere kant van de berg Andilla liggen. Voordat ik daar ben, moet ik eerst een steile afdaling maken, om met een omweg naar het dorpje toe te lopen. Hier vind ik een bar, waar ik binnen plaats neem. Deze bar doet zo te zien ook dienst als jongerensoos. Er staat een gevulde spellenkast tegen de muur. Het is een ongezellige, functionele ruimte, met vergeelde plavuizen, aluminium kozijnen en plastic meubilair. Toch ben ik blij om te kunnen zitten en even te ontspannen. Naast me zit een stopcontact waar ik dankbaar gebruik van maak om mijn powerbank op te laden. Ik maak geen haast, maar de barman laat me na mijn drankje weten dat de kroeg gesloten is, en ik voel me toch verplicht om weer verder te gaan.

Kruising met de gr10

De route vanaf Andilla gaat verder door een soort park. Hier komt de gr10 samen met de gr7 en ook twee andere themaroutes lopen door dit gebied, dat blijkbaar een vindplaats is van archeologische opgravingen. De ene route gaat over Middeleeuwse restanten die in de buurt zijn opgegraven, en de andere route over de oorlog. Ik passeer inderdaad diverse kunstwerken en beelden en ook loopgraven langs de route als herinnnering aan de gevechten die hier in de oorlog hebben plaatsgevonden. Zo slingeren de eerste 2 kilometer door het park over bruggetjes, trappetjes, vlonders en langs diverse opgravingen van o.a. een Middeleeuwse brug, watermolen en aquaduct. Daarna zigzagt het pad verder omhoog de bergen in en zie ik al snel de berghut hoog boven me liggen. Blij omdat ik nu zicht heb op mijn eindbestemming van vandaag loop ik verder omhoog. Naarmate ik hoger en dichterbij kom, zie ik dat deze plek alles had: een fuente (water!), een vlak stuk grond, picknicktafels en beschutting van de berghut zelf, die een afdakje heeft waaronder ik precies mijn tent kan zetten. De berghut zelf is echter gesloten.

Onweer

Als ik aankom betrekt de lucht en pakken dikke wolken zich samen boven het dal waar ik zojuist doorheen ben gelopen. Hoor ik nou gerommel in de verte? Ik check mijn weerapp en schrik: er is een weeralarm afgegeven tot de volgende ochtend 8u voor stormen, regen en onweer. Oei. Gelukkig staat mijn tent onder het afdakje, ik hoop maar dat dat genoeg beschutting biedt. Iedere keer als ik nu ergens aankom en ik de hoop heb te kunnen eten aan de picknicktafel, begint het de laatste dagen te regenen. Het zit niet mee. Hoewel, ik ben aan de andere kant blij dat het iedere keer pas begint te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet. Ook nu weer vallen de eerste druppels als ik net klaar ben met mijn tentje. Ik verschalk me noodgedwongen in mijn tentje terwijl het onweer al snel losbarst. Het blijft echter boven het dal hangen, zodat ik precies op ooghoogte zit met het geflits en gedonder in de verte. Ondertussen eet ik mijn gehaktballen in tomatensaus, brood met chorizo en koekjes. Ik warm me op met thee en probeer van het natuurgeweld vlak voor me te genieten, wat toch wel steeds lastiger wordt als het onweer in rap tempo dichterbij komt.

Regen, héél veel regen

De aaneenschakeling van lichtflitsen en het steeds diepere gedonder brengen me voor de tweede keer vandaag terug in herinnering aan Bosnië, waar we met ons gezin midden in het noodweer belanden tijdens een trektocht. Omdat ik me met de minuut minder comfortabel voel, besluit ik te bellen met Steef, die met de kinderen bij zijn ouders is, waar ook onze nichtjes en hun moeder zijn. Ik laat ze het onweer zien en ben blij met de afleiding om even met ze te kunnen kletsen. Het duurt een hele poos voordat het onweer eindelijk verder trekt. Dan is het de beurt aan de regen, die vervolgens uit de hemel valt alsof er een sluis wordt opengezet. Een eindeloze stroom valt uit de lucht, en ik check meerdere keren of alles droog blijft. Ik prijs me gelukkig met het afdakje van de hut en ben blij met de regenhoes en het extra onderzeiltje dat ik mee heb genomen voor onder mijn tent. Deze vouw ik omhoog, zodat mijn schoenen en dergelijke droog blijven.

Wind

De regen houdt uren aan, en pas tegen de ochtend neemt deze af. De weergoden zijn echter nog niet van plan uit te rusten. De wind wordt als nieuwe speler ingezet, en het brullende, gierende geluid van overal om me heen is om rillingen van te krijgen. Ik meen krakende takken en bomen te horen op de bergen boven me. Af en toe slaat de wind beukend toe, onverwacht en meedogenloos, waardoor de klap van het tentdoek me keer op keer de stuipen op het lijf jaagt. Hoewel ik redelijk gunstig onder het afdakje sta, met de muur van het hutje als beschutting, blijf ik niet gespaard voor de klappen van de wind. In de vallei van Andilla hoor ik haar ijselijk gillen. Het geluid bezorgd me kippenvel. Rusteloos woel ik in mijn tent. Ik weet op dat moment nog niet dat dit de voorbode is van de gigantische overstromingen door dit gebied, enkele dagen later.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 / 54 Chelva – La Pobleta – Andilla verscheen eerst op Struin Stories.

Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

Wedstrijdje met de mountainbikers

Gelukkig zie ik na een poosje wat meer mensen, en ben ik weer gerustgesteld. Als zij hier wandelen of hardlopen, dan zal het wel veilig zijn. Het is zondag, dus er zijn veel mensen in de natuur: trailrunners, mtb’ers, mensen met de hond en wandelverenigingen. Een tijdlang loop ik in de buurt van twee jongens die op hun mtb de berg op ploeteren. Qua snelheid gaan we gelijk op. Een pittige, maar lekkere klim. Tijdens zo’n klim kom ik compleet in het moment, in het hier en nu. Ik heb dan al mijn aandacht en concentratie nodig om mijn voeten goed neer te zetten en mijn tempo zo constant mogelijk te houden. Trots bereik ik uiteindelijk de top, waar de jongens op de mtb ook staan uit te puffen. Ik loop hen voorbij en kies een plek verderop om even te pauzeren. Ik heb al vroeg trek, dus besluit terplekke te lunchen met brood, kaas en tomaat. Mijn banaan heb ik al op. Verse en zware spullen eet ik het liefst zo snel mogelijk op, om gewicht uit mijn tas te halen. Bij de Spar kocht ik gisteren een blik witte bonen in tomatensaus, mijn diner voor vanavond. Mijn plan is om vandaag zo ver mogelijk te lopen, zodat ik morgen naar de camping verderop kan lopen.

Contrasten

De route gaat verder waar mensen die op dagavontuur zijn, weer terugkeren. Deze ervaring heb ik vaker, en geeft me een gevoel van vrijheid. Het maakt me nieuwsgierig naar deze vrij onontdekte gebieden. De natuur wordt dichter. Het pad kronkelt soms door smallere kloven, en klimt dan weer omhoog de bergen in. Ik passeer het dorp Castalla, en loop langs Onil. Hier is een area recreativa die op deze warme zondagmiddag bomvol zit met families die er samen lunchen en barbecueën. Alle tafels zijn bezet en de grond staat vol met koelboxen en tassen met etenswaren. Kinderen rennen gillend en schaterend langs, en mijn oren tuten van de plotselinge hoeveelheid geluiden van lachende, pratende en gillende mensen. Een contrast met de stilte van de bossen waar ik eerder doorheen liep. Ik zie het niet zitten om hier te pauzeren. Te druk. Wel zoek ik een kraan op om mezelf wat water in mijn gezicht te spatten en mijn flessen bij te vullen. Daarna laat ik de mensenmassa achter me, en loop ik over een asfaltweg die een speciaal gedeelte van de weg heeft gemarkeerd als wandelstrook.

Spontane praatjes onderweg

Hier kom ik een stelletje tegen, dat me spontaan vraagt naar mijn reis, en ook hier leg ik vrolijk uit wat ik doe. Het lijkt of de mensen hier spontaner zijn en sneller contact zoeken dan vorig jaar. Of ligt dat aan mij? Ik loop de laatste kilometers weer het bos in, waar het weinig moeite kost om een geschikte kampeerplek te vinden.  Een lange dag, met 32 kilometers en 1000 hoogtemeters. Dat is al even geleden dat ik zulke statistieken neerzette, en dat voel ik aan mijn lijf. Als ik ga struikelen over mijn eigen voeten, of over onzichtbare steentjes, dan weet ik dat ik moet stoppen. Dan ben ik gewoon moe.

Een vrije middag

Ik vind een vlak stuk grond in een soort brede kloof, waar ik besluit mijn tentje op te zetten. De route slingert daarna weer het pad omhoog en ik zie het niet meer zitten om mezelf voor onbekende tijd weer een berg op te hijsen. Als ik mijn kamp maak is het nog vroeg, nog geen half vijf. Dit geeft me nog uren om gewoon lekker een beetje te chillen, lekker lezen en op mijn gemakje eten maken. Ik vlei mezelf op mijn zeiltje om te genieten van de simpele luxe van puur liggen. Zo ontlast ik mijn rug. De rest van de middag en avond gebruik ik om een beetje te liggen en niks te doen, mijn boek te lezen en op mijn gemakje eten klaar te maken. Gewoon simpelweg hier aanwezig zijn en genieten. Voor ik het weet heb ik de droge worst op. De zoute, vette smaak van deze snack is een lekkernij na een hele dag in de buitenlucht.

Het voelt alsof ik zeeën van tijd heb. Wat zal ik gaan doen? Had ik misschien gewoon lang moeten pauzeren en eten, en daarna nog verder moeten lopen? Want nu voel ik me alweer een stuk fitter en energieker. Weer een nieuwe les geleerd: ook al kan ik me op een moment helemaal kapot voelen, na een flinke pauze kan dat toch al snel weer heel anders voelen. Zo zie je maar, alles gaat voorbij, niets is blijvend.

Vijf sterren cuisine

De witte bonen in tomatensaus smaken als een 5 sterren gerecht. Het water dat ik gebruik om het blikje au bain-marie op te warmen, gebruik ik vervolgens om thee van te maken. Water is kostbaar, en ik verspil geen druppel. Ondanks mijn beperkte gebruik, zou ik de volgende ochtend nog minder dan een liter water hebben. Ik geniet van de rust, en voel me trots dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd, op tijd gestopt ben en mezelf gun om gewoon te kunnen zijn. Het is bijzonder wat buiten leven met me doet. Het is als een harde reset van mijn eigen bioritme. Het vele lopen en sjouwen met gewicht maakt me lichamelijk moe, een voldane vermoeidheid die past bij de inspanning die ik lever. Niet die mentale brain fog die ik ook ken.

Om 19u heb ik gewoon al zin om mijn bed in te gaan, wat niet geheel toevallig samenvalt met het ondergaan van de zon. Ook al slaap ik dan nog niet direct, ik geniet wel van het lekker zacht kunnen liggen en lezen.

Het wildkamperen blijft een avontuur, vooral na het bezoek laatst, van de wilde zwijnen die mijn tentje kwamen inspecteren. Sinds dat voorval ben ik nog bewuster geworden van hoe kwetsbaar ik ben in deze afgelegen gebieden, waar niemand in de buurt is en ik geen telefoonbereik heb. Met die wetenschap ga ik nogal alert slapen.

Bezoekuur

Rond 23.15 uur word ik wakker van geluiden om mijn tent. Daar zijn ze weer—de wilde zwijnen. Ik herken het geknor en het hoefgetrappel op de droge grond meteen. Het contrast met de stilte van de nacht is groot. Ik houd me muisstil, mijn oren gespitst om te lokaliseren waar ze zitten. Ik hoor dat het er weer heel veel zijn, maar ze zijn gelukkig nog op afstand. Hebben ze me geroken? Dat is tenslotte niet heel moeilijk momenteel. Alles stinkt. Hoewel ik alles wat etensluchtjes kan verspreiden in mijn tas heb gedaan, en die zo goed mogelijk dicht gedaan en opgeborgen. Ik wil elke kans dat ze op me afkomen nu eenmaal minimaliseren. Maar ze hebben me alsnog gevonden. Dit is duidelijk hun habitat, hun territorium, en ik ben de indringer—onwelkom.

Gelukkig blijven ze op grote afstand, dribbelend in een brede boog om mijn tent heen, en langzaam verdwijnen de geluiden weer. Maar het is nog geen middernacht, en ik vraag me af of ze me de rest van de nacht met rust zullen laten. Uiteindelijk val ik toch weer in slaap, en de rest van de nacht verloopt verrassend rustig.

Deze nacht brengt weer een waardevolle ervaring. De plek waar mijn tent nu staat heeft veel meer ruimte dan waar ik de vorige keer stond. Tijdens het vorige nachtelijke wilde zwijnen bezoekuur stond mijn tent in een kleine kom tussen twee hellingen in.  De zwijnen konden toen niet anders dan vlak langs mijn tent lopen, want er was gewoon niet genoeg plek. Vannacht hebben ze daarentegen de mogelijkheid om om mijn tent heen te lopen. Het avontuur gaat door, en met elke nacht leer ik meer over deze onvoorspelbare en prachtige natuur.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 / 42 Elda – Onil verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag loop ik op vleugels, om meerdere redenen. Ik voel me uitgerust en ga op tijd op pad, om 8u loop ik alweer de stad uit. Het weer is perfect, er hangt een beetje sluierbewolking waardoor de zon niet zo hard brand. De wandeling is tof, met nieuwe uitzichten en volop afwisseling. Bergen die voor me opdoemen, een afwisselend maar goed begaanbaar pad, weinig hoogtemeters en een uitstekend aangegeven route. Hierdoor hoef ik vrijwel niet op de gps op mijn horloge te kijken. Om de haverklap zie ik witrode strepen op een paaltje of boom.

Mede hikers!

Het is zo bijzonder dat ik deze reis de intentie heb gezet om open te staan voor ontmoetingen, en dat lijkt inderdaad echt zo te werken. Een paar kilometer buiten el Pinoso zie ik ineens twee jongens met backpacks en houten stokken op me afkomen. ‘Hé, andere backpackers!’. We zijn zo blij om elkaar te zien, en deze ontmoeting geeft me zo’n boost! Ook zij zijn blij om mij te zien, omdat ik de eerste ben die ze tegenkomen na een maandlang hiken, en met wie ze wat ervaringen kunnen uitwisselen. De twee mannen van mijn leeftijd met verwilderde baarden en gebruinde huid, komen uit Toulouse, Frankrijk. Vanaf Alicante zijn ze al een maand onderweg: eerst over de gr4 en nu over de gr7. Ze slapen ook in hun tent, en hun rugzak weegt net zoveel als de mijne. Ze zijn erg onder de indruk van het feit dat ik in mijn eentje loop. Dat vinden ze bijzonder, ook omdat het best wel uitgestorven kan zijn op de paden. Zij lopen gemiddeld twintig kilometer per dag. Als ik zeg dat ik misschien wel dertig kilometer per dag loop, vallen ze bijna om van verbazing. We wisselen wat feitjes en ervaringen uit Zo vertel ik mijn ervaringen met Andalusië en Tarifa, waar ze nu heen lopen. Vanaf Tarifa maken ze de oversteek naar Marokko. Deze twee gasten zijn niet aan tijd gebonden, wat een vrijheid!

Motivatie boost

Uiteindelijk vraag ik of ik een foto mag maken, met z’n drieën. Want zo vaak kom je geen andere hikers tegen. Het is jammer dat ik niet iemand tegenkom die dezelfde kant op loopt, om een tijdje met elkaar op te kunnen trekken, dat lijkt me ook leuk. De ontmoeting doet me zoveel goed, dat ik vervolgens bijna huppelend verder loop. Ongelooflijk wat een nieuwe energie en een boost dat geeft in mijn motivatie. Om even gewoon het contact te hebben, en als een soort gelijke te worden erkend, om  die herkenning te hebben in elkaar.

Bergen betekent mooie uitzichten

Ik loop verder over het pad, door de schitterende omgeving. Ik geniet van deze mooie wandeldag. Na een tijdje krijg ik uitzicht op de nieuwe bergen in Valencia. Als ik de bergen zie, krijg ik zin in om die omgeving te gaan ontdekken. Ik weet dat er de komende dagen best wel wat hoogtemeters zullen komen, maar ik zie daar niet tegenop, ik heb er juist zin in. Hoogtemeters zijn pittig, maar het betekent vaak ook wel mooie routes, dus daar kijk ik er heel erg naar uit. Ik kronkel met mijn weggetjes door het landschap, waar ik langs oude Romeinse aquaducten loop en de ruïnes van wat lijkt op een soort stenen iglo’s.

Nieuwe ontmoetingen

Het is zaterdag, en het lijkt alsof daarmee alle Spaanse mannen uit de regio op de fiets stappen. Ze gebruiken de gr7 als mountainbike route, waardoor het vandaag een komen en gaan is van mannen op de fiets. Ik geniet van de drukte om me heen. Vervolgens loop ik net weer een beetje de drukte uit en zie ik twee vrouwen bezig in een tuin, om amandelen uit de boom te slaan met een stok. Het oogt een beetje onervaren. Terwijl ik naar ze kijk, denk ik: volgens mij zijn dat geen Spanjaarden. Eén van de vrouwen roept me gedrag en vraagt: ‘ben je aan het wandelen?’. Aan het accent te horen waren het Nederlanders. ‘Volgens mij zijn jullie niet Spaans, klopt dat?’ reageerde ik terug in het Spaans. ‘Nee we zijn Nederlands, en Duits, we wonen hier en zijn bezig met het renoveren van het huis van de Duitsers’. Een leuk gesprek ontstaat opnieuw. De vrouwen zijn nieuwsgierig naar het pad, de route, hoe ik overnacht, enzovoort. Bij het afscheid krijg ik nog wat amandelen toegestopt.

De praatjes doen me goed, merk ik. Dit jaar gaat in alle opzichten gemakkelijker dan vorig jaar. Vandaag voelt als een topdag, en ik ben intens dankbaar voor wat ik nu al meemaak, en de intentie die ik heb gezet voorafgaande aan deze reis. Het lijkt inderdaad alsof het ontmoeten en genieten gemakkelijker gaat.

Elda

De route slingert door het landschap, waar ik Elda al vroeg op de route zie liggen. Het duurt echter nog uren voor ik er ben. Ik loop een viaduct onderdoor, waarna mijn pad wat hoger boven de weg verder gaat. Ik geniet van de prachtige details die me opvallen. De gouden randen van de ochtendzon om de bladeren van de bomen. De felroze bloemen langs de weg. De oude ruïnes, een bizarre begraafplaats met een gigantische, pompeuze poort die je eerder het idee geeft dat je een pretpark binnengaat. Eenmaal in Elda zoek ik een tijdlang naar een café. Het centrum kan ik niet echt ontwaren in de wirwar van straten. Misschien heeft Elda geen historisch centrum? Uiteindelijk vind ik een nieuwbouwplein met terrassen waar ik een halve liter bier bestel. Wat een dag, wat een rijkdom!

Ander soort hostel

Leuke anekdote: toen ik opzocht wat het adres van het hostel in Elda was, zag ik in de omschrijving op google ‘hostel voor werkende vrouwen’ staan. Ik vond de naam ‘Hostel XXX’ al zo’n vreemde naam, maar had er verder weinig aandacht aan besteed. Het hostel kreeg bovendien heel goede recensies en het was goedkoop. Maar toen ik nog eens goed de foto’s van het hostel bekeek, zag ik ineens dat de wc midden in de kamer stond, zonder een scheidingswandje. Wacht even. Ik las de goede recensies ineens héél anders! Dit was niet het hostel waar ik graag de nacht doorbracht. Gelukkig kwam ik er op tijd achter, en zocht ik snel een alternatief.

Logeren bij opa en oma

Gelukkig was er een airbnb in de buurt bij een lief, oud koppel. Als ik aankom bij het Spaanse koppel op leeftijd, is het direct weer een goede oefening van mijn Spaans. Ik heb er echt lol in om nu kleine gesprekjes in het Spaans te kunnen voeren. De camino de Santiago loopt ook door Elda heen, dus mensen hier spreken me aan of ik naar Santiago loop. Iedere keer moet ik uitleggen dat ik een andere, voor hen onbekende route loop, wat steeds een leuk praatje oplevert.

Het blijkt vandaag een feestdag te zijn: er wordt gevierd dat Columbus op deze dag Spanje heeft ontdekt. Om die reden is er veel dicht en is ergens een hapje eten niet mogelijk. Gelukkig blijkt er een spar open, waar ik boodschappen kan doen, ook voor de zondag. Ik haal brood, kaas, tomaten, banaan, yoghurt en een blik bonen voor morgen en eet de bakjes yoghurt bij wijze van avondeten op mijn balkon van de kamer. Ik geniet van de luxe van nog een nachtje veilig en schoon binnen slapen voor mijn avontuur begint.

Het bericht Spanje gr7 dag 12 / 41 el Pinoso – Elda verscheen eerst op Struin Stories.

Rond middernacht zwelt de wind aan, die als enorme golven over het land rolt. Ik hoorde de vlagen al aankomen: zich in kracht opbouwend, hoger tegen de helling, om vervolgens met een donderend geraas naar beneden te rollen, als een lawine die in kracht toeneemt, en uiteindelijk over en tegen mijn tentje beukt. Iedere keer schrik ik zo erg van de klap, en ben ik bang dat de woeste wind mijn stokken als twijgjes zal breken. Ik wist wat het risico was om mijn tent zo bloot te stellen aan de elementen, en nu betaal ik de prijs. Ongenadig word ik afgeranseld door de wind, die mijn tentje keer na keer probeert kapot te beuken. Ik overweeg mijn opties. Zo te horen blijft de wind in zijn kracht redelijk constant, er was geen sprake van een storm. Het is slechts het lege, kale landschap waar wind en erosie vrij spel hebben en door niks gehinderd worden, en het landschap hier langzaam maar zeker helemaal uithollen. In Slovenië heeft mijn tentje ook de nodige onweersbuien doorstaan met heel harde windvlagen. En als ik nu ga opbreken, wat dan? Het opbreken zal op zichzelf al lastig zijn. Maar als ik zo vroeg al ga lopen, kom ik in el Pinoso aan als alles nog dicht is. Nee, daar heb ik niks aan. Ik besluit mijn tijd uit te zitten en te wachten tot de ochtend. Niet slapen, maar wel soezen en rusten. Ik voel mijn benen nu al verbeteren, zelfs zonder slaap.

Tijd voor ontbijt

De windvlagen houden aan tot een uur of half 7, waarna ik besluit op te staan en op te breken. Tegen mijn zin in, want ik ben nog zo moe! Omdat de wind nog zo krachtig is, besluit ik pas later op de ochtend ergens te eten, als ik meer beschutting vind. Dat laat nog lang op zich wachten, de wind houdt de hele dag aan. Tegen een soort dijkje, met mijn tas als gedeeltelijke beschutting, kook ik later wat water voor de havermout en mijn koffie. Ondertussen komt de zon op en zet ik mijn tocht voort, met oordopjes en de top2000 in. Ik zing hard mee met de bekende nummers, een voordeel van lege trails en eenzame paden.

De grens tussen Murcia en Valencia

Een poos later pauzeer ik nogmaals om mijn brood te eten. Daarna is het nog een uurtje lopen tot el Pinoso, waarbij ik opnieuw een mijlpaal passeer: de grens tussen Murcia en Valencia! Ik laat Murcia achter me, en ga de derde provincie in Spanje in, zo tof! En spannend, want ik heb begrepen en gezien dat Valencia heel dunbevolkt is en stukken heeft op de gr7 waarbij ik dagen zonder dorpen zal lopen. Dat vraagt de nodige voorbereiding en goede planning.

El Pinoso

El Pinoso is groter dan ik dacht. Ik boek een kamer voor €36, een zeer basic kamer zonder raam of uitzicht, maar gelukkig met bedden die lang genoeg zijn voor mijn vermoeide lijf. Ik neem een douche, was mijn kleren en duik mijn bed in. Na deze siësta zoek ik de zon weer op om even te schrijven op een terras en te genieten van een van de bekende wijntjes uit deze streek (Bodega) en te chillen. Dit is genieten zo! Er zit een normale supermarkt met voldoende verse producten, wat voor een hiker héél fijn is. Er zitten ook een paar barretjes, waar ik er één van kies om lekker van de zon te genieten, van de wijn en de tijd neem om te schrijven.

Nederlandse enclave

Als ik hier zit, hoor ik ineens Nederlanders achter me. Een Nederlands stel. Ze zitten ook overal. Als er kort daarna nog een Nederlands stel aanschuift, krijgen deze stellen elkaar al gauw in de gaten, en schuiven gezellig aan. Ik ben onbedoeld toehoorder van al hun gesprekken. Het blijkt hier een populaire bestemming om naartoe te emigreren voor Nederlanders. Het ene stel is net hierheen verhuisd, het andere stel is momenteel aan het zoeken in de regio. Ze wisselen hun ervaringen en tips uit. het voelt maf om ineens in zo’n gehucht in een Nederlandse enclave te zijn. Toch kan ik het me heel goed voorstellen dat mensen overwinteren in dit zonnige zuiden. De zon op je huid en het buitenleven maken zoveel verschil voor je hele stemming en gemoed. Ik heb in toenemende mate last van winterdepressies, en het maakt veel verschil als ik deze maand hier in Spanje loop en op die manier nog zonuren maak. Een soort preventieve antidepressiva aan het begin van de winter.

Rustdag

Een rustdag. Dat komt neer op zoveel mogelijk kleding wassen, alle apparaten maximaal opladen, mijn rugzak opnieuw inpakken en herorganiseren, overtollige dingen eruit halen en weggooien, mijn slaapzak luchten, extra lang yoga doen, uitslapen, weinig stappen maken, mijn knieën veelvuldig insmeren met gewrichtsgel, heel veel gebruik maken van wifi door muziek, yoga en documentaires te downloaden, foto’s te uploaden, etc. Ik ga af en toe naar buiten, om op een bankje in de zon mijn lunch te eten. Ik slenter door de straatjes van het stille dorp, bekijk op mijn gemak langslopende schoolkinderen en breng veel tijd lezend door. Ook kijk ik wat documentaires nu ik gebruik kan maken van wifi en stroom.

De laatste voorbereidingen

Verder werk ik de planning en voorbereiding voor de komende dagen goed uit. Ik bekijk waar de waterpunten op de route liggen, wat optionele kampeerplekken lijken te zijn op basis van de omgeving en landschapselementen, en waar ik kan herbevoorraden. Dat laatste vind ik veruit het spannendst. Vanaf Bocairent ga ik echt van de radar, met zeker weten één waterpunt, en daarna 70km zonder zekerheid van water. Dat is midden in de wildernis, waarschijnlijk zonder bereik en met héél veel hoogtemeters. Ik zal mijn adventure food moeten aanspreken en verder leven op havermout en wraps. Vanavond eet ik nog lekker een verse salade en yoghurt, om de nodige vitamines en mineralen binnen te krijgen. Daarna ga ik vroeg naar bed, om ook vroeg op te kunnen staan. Ik heb nu alweer zin om op pad te gaan! Wat ik kan, heb ik voorbereid. In Elda doe ik misschien nog een hostal, daarna wordt het voorlopig kamperen. Een spannende week ga ik tegemoet!

Het bericht Spanje gr7 dag 10+11 / 39+40 Venta Roman – el Pinoso verscheen eerst op Struin Stories.

Rond 5.15u word ik wakker van een geknor, dat steeds dichterbij komt. Een wild zwijn! Het geknor wordt meer, en ik herken steeds meer dieren om me heen. Niet alleen geknor, maar ook een gesnuif, hoefgetrappel en het wegrollen van steentjes onder de hoeven. De geluiden komen steeds dichterbij, en lijken ook van steeds meer kanten te komen. Ik kom overeind. Wat moet ik doen? Bij die beweging maak ik wat geluid, waar de zwijnen vlakbij mij van schrikken, en wegrennen. Ik hoor het gesnuif, en de hoeven op de grond bonken. Het is duidelijk dat het grote, zware beesten zijn, een stuk of 4 direct rondom mijn tent, schat ik. Ik ga weer liggen, in de veronderstelling dat ze weg zijn. Maar dan hoor ik opnieuw geknor en gesnuif. Ditmaal wel héél dichtbij. Ik weet zéker dat er een wild zwijn aan de andere kant van mijn tentdoek is. Shit. Ruiken ze mijn afval? Mijn eten? Voelen ze zich bedreigd door mijn aanwezigheid? Wat nou als ze gaan aanvallen? Straks rennen ze dwars door mijn tent heen! Het geknor, geschuifel en snuiven wordt luider, en ik voel me ingesloten. Dit zijn er minstens 10!

Wilde zwijnen!

Dan knort het zwijn naast me, en hij is zó dichtbij dat ik een kreet sla van angst, terwijl ik tegelijkertijd naar mijn stok reik om mezelf mee te verdedigen als het nodig is. Mijn gil laat de beesten schrikken, waarna ze halsoverkop luid knorrend en snuivend wegrennen, ik hoor het grind van alle kanten van de berg rollen en onder hun hoeven wegspatten. Verstijfd van angst wacht ik af tot ze door mijn tent heen komen, maar godzijdank lopen ze er allemaal omheen en keert uiteindelijk de rust weer terug. Door deze ervaring kan ik echter niet meer slapen, dus besluit ik vroeg op te staan. Vandaag moet ik toch veel kilometers maken.

Verboden toegang

Vrij snel na mijn vertrek vandaag kom ik bij een hek met een verbodsbord. ‘Geen doorgang in verband met een gevaarlijke omgeving’ zegt de tekst onder het bord. Ik tuur voorbij het hek, waar ik nog een eind het gebied in kan kijken en een aantal wandelpaden zie. Er is niks dat wijst op gevaar. Wat nu? Mijn route loopt over deze weg, en als ik een andere route moet doen, moet ik heel ver omlopen. Terwijl ik sta te twijfelen over mijn plan, komt er een hardloper uit het verboden gebied. Dat stelt me gerust: als hij daar loopt, dan zal het gevaar wel meevallen, toch? Terwijl ik mijn route vervolg over het hoofdpad dat langs een berg loopt, zie ik bergafwaarts verschillende smallere wandelpaadjes kronkelen. Vermoedelijk kwam de hardloper van één van die paden. Mijn eigen pad blijft op vrijwel dezelfde hoogte lopen, langs de bergwand.

Instortingsgevaar

Een paar honderd meter verderop word me ineens duidelijk waarom dit gebied is afgezet. Er liggen steeds meer en grotere rotsblokken op het pad, afgebroken van de bergwand. In rap tempo nemen ze toe in omvang en hoeveelheden. Bij sommige blokken kan ik zien dat ze er al even liggen. Er groeien plantjes langs de onderkant, of de kleur is duidelijk anders door de weersinvloeden. Maar bij meer rotsblokken dan me lief is, is het héél duidelijk dat ze daar nog niet lang liggen. In de kanten die vastzaten aan de berg, is duidelijk de lichtere, schone tint te zien, en de kleinere, afgebroken en weg gespatte scherven liggen in een logisch patroon om de rotsblokken heen, zonder opzij geschopt of weggewaaid te zijn. Als ik langs de bergwand omhoog kijk, zie ik inderdaad verschillende gigantische rotsblokken ter grootte van een auto of camper op scherp staan. Het asfalt vertoont grote barsten van de impact van eerder gevallen blokken, en ineens loop ik niet meer op mijn gemak.

Omgaan met angst en gevaar

Ik zie de krantenkoppen al voor me: ‘eigenwijze wandelaar bedolven onder rotsblokken na negeren van verbodsbord’. Het doet me denken aan het butterfly effect: hoe een vleugelslag hier, elders een lawine kan veroorzaken. Ik durf niet meer mijn stok op de grond te tikken, uit angst dat de trilling de spreekwoordelijke druppel zou zijn. Ondanks mijn kolossale omvang door de rugtas deed ik mijn best mijn voeten zo zachtjes mogelijk neer te zetten. Eindelijk zie ik het einde van het pad, met aan die zijde ook een afgesloten hek en verbodsbord. Opgelucht klim ik langs de afzetting. Ik ben weer op veilige grond. Het lijkt wel of ik de afgelopen uren en dagen extra met mijn neus op de gevaren word gedrukt. Kort daarna loop ik Cieza binnen, waar ik mezelf trakteer op een koffie en chocoladebroodje. Ook heb ik net heerlijk mijn handen kunnen wassen en heb ik vooruitzicht op een supermarkt om inkopen te doen.

Cieza

Nadat ik inkopen heb gedaan in een gigantische supermarkt in Cieza, ga ik topzwaar beladen weer verder. De route gaat langs een drukke, vieze weg, met nauwelijks ruimte om veilig te lopen zonder kans om als een bowlingkegel omver te worden gereden. Wat is Cieza een stinkstad! Veel te lang loop ik langs de drukte en het verkeer, waar de bermen bezaaid zijn met zwerfvuil en uitwerpselen. Er lijken ontluchtingskanalen van het ondergrondse kanaal langs de weg te zitten, want er hangt een bijna ondraaglijke vieze rioollucht, zo dik dat hij bijna te snijden is. De bewolking van vandaag en vuurtjes die in de omgeving branden helpen niet mee. Met het langsrazende verkeer moet ik me concentreren op waar ik loop. Pas na een hele poos slaat de route af van de doorgaande weg, langs een industriegebied, gevolgd door al evenzo inspiratieloze kassen en tuinderijen. Het voordeel is dat ik nu geen druk verkeer meer om me heen heb en ongestoord meezingers kan draaien om mezelf een beetje op te peppen. Heerlijk, om ongegeneerd mee te bleren en dit in alle vrijheid te kunnen doen.

Mentale mindfucks

Vandaag is een mentaal spel. Wetende dat ik zal wildkamperen, en niet kan douchen en dergelijke, moet ik mezelf blijven motiveren en tegelijkertijd ook mijn kop erbij houden om mezelf heel te houden. Zeker als het zo uitgestorven is, moet ik goed voor mezelf blijven zorgen. Op een gegeven moment merk ik dat ik word gestoken op mijn benen, armen, nek, gezicht… overal waar blote huid is, zitten ineens muggen. Niet één, nee, ze komen met tientallen tegelijk! Ik mep ze met 2 of 3 tegelijk dood, waardoor ik bloederige vlekken op mijn lichaam maak. Hoeveel steken heeft een mens nodig voordat ze vergiftigd raakt, of een allergische reactie optreedt? Ik stop om even te plassen en mijn flesje deet te zoeken in mijn EHBO zakje. Na bijna het hele busje leeggespoten te hebben, loop ik opnieuw verder. Het is tevergeefs. Ik hoor de kleine parasieten bijna spottend lachen: ‘haha! Het idee dat die 80% deet ons zou moeten afschrikken!’. En met dezelfde snelheid landen ze weer op mijn blote huid. Dit doet me aan een zenverhaal denken. Zijn dit de muizen in mijn habijt? Toch heb ik minder moeite met deze muggen, dan ik vorig jaar met de vliegen had, die in grote getalen om mijn gezicht en lijf zoemden. Progressie? Ik heb ook weleens begrepen dat je je beter eerst helemaal lek kunt laten steken door muggen, zodat ze daarna niet meer zullen bijten. Nouja, we zullen zien.

Wat wandelen met me doet

De route gaat door uitgestrekte vlaktes met flauwe heuvels en vooral een eindeloze aaneenschakeling van nietsigheid. Soms loop ik langs braakliggende akkers vol roodbruine aarde, dan weer is de grond bezaaid met eentonige begroeiing van een soort helmgras. Ik ben verwend, door de prachtige landschappen en bergen waar ik al doorheen ben gelopen. Het kan natuurlijk niet elke dag grandioos zijn. Dat geeft ook niet. De ‘saaiheid’ van een landschap werkt er ook voor om de aandacht als vanzelf naar binnen te richten, en te dealen met mijn eigen gedachten, neigingen en overtuigingen. Het is een training op allerlei niveaus. Hoewel het niet direct als fijn of leuk ervaren wordt, merk ik dat ik met elke stap meer opruim en ruimte schep. Dat ik ballast loslaat, dat er knopen die vastzaten in mijn lichaam als het ware beetje bij beetje losweek, en ze steeds meer ontrafel, ontwar. Dat kan soms tot een grote chaos leiden zonder zicht op verbetering of een oplossing. Maar aan het einde van het verhaal is de knoop ontward, en kan ik de draad weer keurig oprollen. Het is de heling die als vanzelf op gang komt door het ritmische lopen, stap voor stap. De geluiden van het ploffen van mijn voeten in het droge stof, het knerpen van de schouderbanden, het ritme van mijn ademhaling, in en uit, in en uit. Ik kom in een cadans, en soms een tranceachtige staat, waarin het lichaam loopt en als vanzelf beweegt, en ik enerzijds heel dicht bij de ervaring ben, en tegelijkertijd soms mijlenver verwijderd van mijn gedachten. Alsof ik in een tijdloze ruimte zweef, zonder lichaam of geest. Het is moeilijk in woorden te vatten.

Venta Roman

En nu ben ik hier, in Venta Roman. Hier heb ik in online verslagen van andere wandelaars over gelezen, en dan voelt het zo maf om nu zelf hier op de betreffende plek te zitten. Onwerkelijk om al zo ver te zijn. Venta Roman is niet meer dan een wegrestaurant langs een snelweg, waar af en toe een trucker stopt voor een maaltijd. Behalve dit vrij armoedige wegrestaurant is er niks, enkel de snelweg in kilometers open vlakte. Ik ben moe, mijn voeten doen zeer, mijn knieën zijn gevoelig. Ik moet niet vergeten om vanavond magnesium in te nemen en mijn voeten en gewrichten in te smeren. Hopelijk slaap ik dan beter, want wat een avontuur was het afgelopen nacht! Ik kijk zo uit naar morgen: een douche, een bed, een rustdag! Ik hoop maar dat het betaalbaar is.

Prachtige zonsondergang

In het toilet was ik me tot 2x toe provisorisch, waar ik met water en de zeeppomp mijn ledematen, nek, gezicht, buik en rug zo goed en kwaad als het gaat afspoel. Direct voel ik me moreel gesterkt. Ik hoef nog maar een klein stukje, en heb er vertrouwen in dat ik een slaapplek zal vinden. Als ik het tunneltje onder de snelweg door duik, kom ik direct in een mooier landschap terecht. De zon zakt al naar de horizon en werpt zowel gouden licht en lange schaduwen over het landschap voor me. Op mijn Gaia gps-app heb ik een mogelijke kampeerlocatie gezien, maar die blijkt verder weg dan ik dacht. Ik bekijk meerdere opties, maar besluit toch steeds om door te lopen, naar de plek die een mysterieuze en anonieme wandelaar eerder op de gr7 heeft gemarkeerd volgens mijn gps-bestand. Uiteindelijk is het al na 19u als ik nog steeds niet in de buurt van mijn beoogde kampeerplek ben, en besluit om de eerste de beste plek te kiezen. Het wordt snel donker en ik moet ook nog wat eten. In het gebied waar ik nu loop zijn helemaal geen bomen of andere beschutting. Ik loop op een kale heuvel, boven een evenzo kale vallei. Omdat het op dit moment windstil is, besluit ik de gok te wagen en zet mijn tent een eindje van het pad af, met een schitterend uitzicht en ondergaande zon.

Eindelijk slapen!

Ik geniet, want wát een magnifieke zonsondergang heb ik hier! Ik eet wat brood met kaas voor mijn tent, terwijl het laatste licht deze kant van de wereld verlaat. Ik probeer het feit dat ik ondertussen compleet word lek geprikt door muggen maar even te negeren. Zodra de zon onder is, zoek ik mijn heil in de tent, die gelukkig vrij van muggen is. Het is echter bloedheet en er staat geen zuchtje wind. Ondanks de vermoeidheid die mijn spieren en gewrichten intussen uitschreeuwen, val ik niet snel in slaap. In plaats daarvan geniet ik simpelweg van het kunnen liggen. Mijn knieën en enkels voelen overbelast en pijnlijk. Ik weet hoe belangrijk het is om mijn rust te pakken. Morgen, beloof ik mezelf plechtig. En wie weet rust ik vannacht ook wel uit.

Het bericht Spanje gr7 dag 9 / 38 Cieza – Venta Roman verscheen eerst op Struin Stories.

De Groene Vallei

Het weer is helderder dan gisteren, ik kan verder kijken, terwijl de temperatuur minder benauwd en warm aanvoelt. Langzaam maar zeker krijg ik meer zicht op bergen voor me, en krijg ik het felblauwe stuwmeer in het vizier. Het is als een saffier, zo fel blauw steekt het water af tussen de bergen. Het landschap doet me denken aan de Groene Vallei uit de film ‘Platvoet en zijn vriendjes’. Het ontroert me, zo mooi is het. Het is bijzonder hoe gevoelig ik word als ik zo lang in de buitenlucht en de natuur ben, alsof er allerlei laagjes van me af gaan, en zulke indrukken rechtstreeks mijn ziel raken. Wát een schoonheid.

De Uluru van Murcia

Bocht na bocht kom ik dichterbij, tot ik langs het meer loop en mannen passeer die bezig zijn met onderhoudswerkzaamheden. Verder kom ik niemand tegen. Nadat ik het stuwmeer achter me heb gelaten, buig ik van het asfalt af, en neemt de route me mee de bossen in, waar ik dankbaar ben voor de schaduw van de bomen. Het is intussen goed heet geworden. Al langere tijd heb ik uitzicht op één imposante, stompe berg, de Almorchón, die me door zijn vorm, kleur en plek in het landschap doet denken aan de bekende berg, de Uluru in Australië. De E4 loopt in een grote cirkel om de Almorchón heen, maar omdat ik heb gezien dat er een waterbron en picknickplek staat aangegeven in de buurt, wijk ik een paar kilometer van de route af in de hoop daar vers water te vinden. Helaas staat de fuente droog, kom ik tot mijn teleurstelling na de extra kilometers achter. Wel word ik getrakteerd op picknicktafels om aan te lunchen. Ik droom weer levendig, net als vorig jaar. Het lijkt of de scheidslijn tussen het bewuste en onbewuste leven steeds dunner wordt doordat alle ruis en afleiding wegvalt. Hier lopen heeft hetzelfde effect als intensief mediteren voor mij.

Herinneringen

Soms moet ik ineens weer terugdenken aan momenten van vorig jaar die ik eigenlijk al min of meer was vergeten. Zo zag ik van de week paardenpoep liggen, en ineens kwamen er weer herinneringen boven aan vorig jaar, waar ik op een hoge heuvel op zoek was naar de route. Daar was een boerderij met heel veel hekken en ingesloten stukjes grond. De hekken hadden wel houtje-touwtje verbindingen om doorheen te gaan, en in sommige veldjes stonden paarden. Vóór het terrein lag een waterleiding die open stond, waardoor het één groot drassig gebied was geworden waar ik doorheen moest. Terwijl ik het ene na het andere hekje probeerde, vond ik de route niet, tot grote frustratie. Iedere keer was ik bezig om het hek weer fatsoenlijk dicht te knopen, en moest ik mijn best doen om een manier te vinden om min of meer om die natte zooi heen te lopen. Om vervolgens opnieuw een vruchteloze poging te doen om de route te vinden.

Verschillen tussen vorig jaar en dit jaar

Ineens schoot deze herinnering weer bij me binnen, ik was het al bijna vergeten. Er zijn veel momenten geweest vorig jaar waarin ik zó heb gezocht naar de route en me gefrustreerd voelde vanwege de slechte routemarkering. Dat is dit jaar echt een wereld van verschil. Hier in Murcia zie je daadwerkelijk af en toe wit-rood markering onderweg, waar het in Andalusië nogal willekeurig leek waar ze die markeringen plaatsten. En meestal ontbraken de aanwijzingen juist waar ik ze het hardst nodig had. Een ander verschil is dat er in Andalusië vaak geen pad was, maar bijvoorbeeld gewoon een veld  waar ik doorheen moest. Of een bos, een akker of wat dan ook. Dan had ik natuurlijk wel mijn gps-lijntje op mijn horloge die min of meer de richting aangaf, maar als ik daar een paar meter van afweek, doordat ik bijvoorbeeld moest uitwijken omdat het begroeid was, dan kon dat best wel grote consequenties hebben over een iets langere afstand. Dan kwam ik bijvoorbeeld een paar meter hoger uit, dan het pad. Hier moest ik dan met kunst- en vliegwerk terug klimmen om op dat pad te komen. Soms waren dat best hachelijke situaties, zeker met een topzware rugzak die me instabiel maakt. Andalusië voelt voor mij veel rauwer en ongestructureerder dan hier in Murcia. Ik ben vooral heel erg blij dat het pad nu gewoon goed begaanbaar is. Het is gemakkelijk te vinden en te volgen, ik hoef geen halsbrekende toeren meer uit te halen, en dat scheelt een heleboel frustratie.

Uitgeleide

Ik loop op mijn gemak over het pad, en zie ineens een bord staan die wegwerkzaamheden aankondig. Ineens vallen me de geluiden op van gesnoei en gezaag, en zie ik verder bergafwaarts mensen en voertuigen staan die druk bezig zijn met snoeien, zagen, hakken en ruimen rondom de weg. Een jongen loopt mijn richting op, om het bord weg te halen. In het Spaans legt hij uit dat ze bezig zijn, en dat het gevaarlijk is om daar nu te zijn. Waar moet ik heen? Als ik vertel dat ik de kant op moet waar zij bezig zijn, kijk ik blijkbaar wat hulpeloos, want de jongen gebaart om hem te volgen. Op mijn gemak wandel ik achter hem aan, terwijl hij een helm uit een auto vist en opzet, en vervolgens hard op zijn vingers fluit, zwaait en roept naar zijn collega’s die her en der in de berm en begroeiing staan.

Een stuk of 10 mensen staken hun werkzaamheden, waarna een relatieve stilte voor de jankende zagen en bladblazers in de plaats komt. De mensen laten hun kettingzagen en andere gereedschappen stationair draaien, terwijl de jongen mij escorteert, wijzend op mij en de weg waar ik naartoe ga. Iedereen begroet me vriendelijk, terwijl ze volledig gehuld in dikke veiligheidspakken, stofmaskers, helmen, brillen en handschoenen aan het werk zijn. Het kwik tikt met gemak de 30 graden aan, arme zielen. Het voelt maf om als een koningin een uitgeleide te krijgen terwijl iedereen zijn werk neerlegt. Uit ongemak probeer ik zo snel mogelijk te lopen, om ze niet langer op te houden dan nodig. Pas als ik een heel eind voorbij de laatste werkman ben, hervatten de werklui hun werk weer, en is de lucht weer gevuld met het zeurende en scheurende geluid van zagen, bijlen en versnipperaars.

Dramatisch landschap

Het landschap is dramatisch veranderd ten opzichte van gisteren, waar ik vooral door witbeige steengronden liep, met uitgestrekte vlaktes en vrijwel niets dat het landschap interessant maakte, behalve de silhouetten van bergen in de verte. Vandaag loop ik in die bergen, met hun roodbruine grond, scherpe reliëfs, hoekige en grillige puntvormen, waarin de lagere omgeving begroeid is met grijsgroene struikjes. Land het water van het stuwmeer groeien bomen, die het landschap een vruchtbare indruk geven. Regelmatig loop ik door naaldboombossen en passeer ik de vertrouwde olijfboomgaarden. De bergen en rotswanden trekken de aandacht met hun vormen, en de route slingert er tussendoor, waardoor ik steeds een ander uitzicht heb. aan het einde van de dag krijg ik in de verte zicht op Cieza.

En het werd een lange nacht…

De hemel kleurt dan al roze en lavendelpaars, terwijl ik de eerste huisjes al langs de weg zie komen. dichter bij de stad betekent meer mensen, en minder kans om ongezien een kampeerplek te vinden. Ik loop nu op een flauwe heuvelrug, met weinig begroeiing om me heen. En dan gaat de route onverwacht naar beneden, waar het een drooggevallen rivier oversteekt. In dit dal vind ik de ideale kampeerplek, met de hoge heuvels links en rechts van me, die me aan het zicht onttrekken van voorbijgangers hoger op de heuvels. Ik ben blij met mijn plekje, die ligt  in een soort kom, met een mooie, vlakke ondergrond. Het is wel direct aan het pad, maar omdat ik toch niemand tegenkom onderweg, durf ik het er wel op te gokken. Maar natuurlijk, precies als ik dan besluit ergens te gaan kamperen, komen er ineens allemaal mensen op de MTB langs fietsen. Super ongemakkelijk, terwijl ik daar voor mijn tentje zit en wens dat ik onzichtbaar ben. Die nacht hoor ik zelfs 2 auto’s voorbijkomen, waardoor ik even bang ben ontdekt te worden. Gelukkig rijden ze door. Daardoor lig ik niet erg op mijn gemak.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 / 37 Calasparra – Cieza verscheen eerst op Struin Stories.

Plannen maken voor de dag

Ik twijfel over mijn plan voor vandaag. Als ik naar de camping boven Calasparra zou gaan om een rustdag te houden, moet ik 4,5 km extra lopen, en de dag erna ook om weer terug op de route te komen. Dat komt op 9km extra neer waar ik niet naar uitkijk. Bovendien rust ik nou niet fantastisch uit op mijn slaapmatje. De camping heeft bovendien geen bar of restaurant. Niet omdat ik graag iets wil eten, maar omdat dat voor mij betekent dat ik op een stoel kan zitten. Een stukje luxe dat ik graag opzoek, zeker als ik een rustdag houd. De camping lijkt dus geen goede optie, en in plaats daarvan vind ik een kamer voor €40 in het stadje zelf. Zoals ik me nu voel, hoef ik geen rustdag morgen, maar misschien dat ik wel lekker rustig opstart en later vertrek. Dan zoek ik vervolgens een kampeerplek in de buurt van Cieza. Want ná Cieza zal ik weer 45km zonder dorpen moeten bewandelen. Het is vandaag maandag, en alles wat ik tot nu toe ben tegengekomen onderweg is dicht. Hopelijk kan ik toch nog ergens iets te eten scoren vandaag.

Moratalla

Het eerste stuk van de route vandaag is bijzonder. Ik loop naar Moratalla, een stadje van een aardig formaat wat verder weinig indruk op me maakte. Het komt allemaal wat shabby en armoedig over hier. Dat vind ik eigenlijk voor alle dorpen die ik tot nu toe heb gezien in Murcia. In de verte zie ik mooie, grillig gevormde heuvels en onderweg passeer ik veel vakantiewoningen, tot mijn verrassing. Het weer is een beetje heiig, bewolkt maar warm, boven de 30 graden. Als ik bijna Moratalla in loop, passeer ik wegwerkers, die me aanspreken. Eén van hen, een jonge, knappe Spaanse man, vraagt me nieuwsgierig waar ik heen loop. Zijn oorbel glinstert in het zonlicht. ‘Ik loop naar Servië, vorig jaar ben ik in Tarifa begonnen’, grijns ik. ‘Madre mia!’ roepen de mannen in koor, waarna de knappe me onderzoekend aankijkt: ‘ben je getrouwd? Loop je helemaal alleen?’. Ze kunnen het bijna niet geloven, en fluiten vol ontzag als ik beaam dat ik alleen loop. Grinnikend neem ik afscheid, terwijl ze me op het hart drukken voorzichtig te zijn. Ik geniet van dit soort momenten. Het blijft bijzonder dat het deze reis veel vaker gebeurt. Straal ik iets anders uit? Zijn de mensen hier anders?

Slechte timing

In Moratalla vind ik een supermarkt van formaat, en hier sla ik groots in: zakdoekjes (mijn wc papier), koffie, yoghurt, worst, zoutjes, kiwi’s. Op het pleintje naast de supermarkt eet ik alle vier de yoghurtjes op en een kiwi. Ik loos zoveel mogelijk verpakkingsmateriaal en afval om ruimte en gewicht te besparen, en prop in elke zak een pakje zakdoeken. Met een volle buik en zware tas klim ik naar het hoogste punt van Moratalla, bij de kerk, van waar ik uitzicht heb over de omgeving. Deze is echter niet zo spectaculair op dit moment. De wolkenflarden ontnemen bovendien ook het grootste gedeelte van het uitzicht. Bezweet en plakkerig daal ik weer af, mijn route vervolgend door Moratalla uit te lopen. Terwijl ik langs tuinen en stukjes grond van mensen loop, zoek ik een geschikte plek om even te plassen. Dit is nog lastig, omdat ik nu langs een druk weggetje loop en er weinig beschutting is om me te verstoppen. Als ik het uiteindelijk niet langer houdt, hurk ik tussen wat olijfbomen. Helaas is mijn gevoel voor timing niet optimaal, en twee verbaasde en nieuwsgierige bestuurders rijden langzaam langs terwijl ik op dat moment wens om onzichtbaar te zijn. Met een rood hoofd, maar lege blaas vervolg ik mijn weg. Ik pluk wat rijpe vijgen die ik uit het vuistje eet, en verruil dan eindelijk de laatste bebouwing voor een leeg, stoffig landschap.

Dansend door Murcia

Een gevoel van euforie en geluk overvalt me. Ik voel me ineens intens blij en dankbaar dat ik hier loop, dat ik dit kan doen. Mijn tas voelt licht, ondanks de boodschappen. Mijn lichaam voelt sterk, en zelfs de stoffige hitte van vandaag krijgt geen vat op me. Ik zet muziek op en dans blij door het landschap, terwijl ik uit volle borst meezing. Wat bof ik, dat het pad nog steeds zo goed begaanbaar is!

Pas uren later verandert het pad in een stenig pad dat meer van mijn aandacht vraagt. Dit soort paden zijn potentiele enkelbrekers. Het slingert langs struiken en gaat soms steil omhoog of juist omlaag. En dan ineens moet ik een riviertje oversteken, en vervolgens nog eens. Het scheelt weinig, of ik had natte voeten gehad. Ik baan me een weg door manshoog riet, dat ook achter mijn rugzak blijft hangen, alsof de rietstengels hun best doen me met hun lange vingers vast te grijpen en terug te trekken. Ik probeer het hoge riet omver te duwen, voor me uit, om een soort brug te maken om overheen te lopen. Terwijl ik daar druk mee ben, vergeet ik om me heen te kijken. Na een poosje heb ik de paar meer droog over het water afgelegd, en het riet overwonnen.

Koeien

Terwijl ik de plukjes rietstengel nog van me afklop, zie ik ineens dat ik midden in een koeienveld sta. Fuck. Ik zie tientallen grote koeien en stieren, met hoorns die links en rechts van hun kop uitsteken en met gemak een meter breed zijn. Direct zit mijn hart in mijn keel, en voel ik de adrenaline toestromen. De koeien staan stil, en kijken allemaal mijn kant op. Mijn komst is natuurlijk grootschalig aangekondigt door mijn gevecht met het riet en de rivier, en alle dieren zijn daardoor gealarmeerd en nu op hun hoede. Eén blik op mijn horloge vertelt me dat ik niet op de route ben, wat me gezien de huidige omstandigheden niet verbaasd. Ik tuur in de omgeving, maar ik herken nergens een pad. Het lijkt alsof het pad in het niets is opgelost zodra ik van de heuvel ben afgelopen. Op mijn telefoon kijk ik in een andere navigatie-app, die ook aangeeft dat ik van de route af ben. Het pad lijkt grofweg zo’n 100 tot 200 meter achter het koeienveld te liggen. Ik snap er niks van, maar de enige conclusie die ik kan trekken is dat ik door de koeien heen zal moeten lopen, om verderop de route weer terug te vinden.

Zo onopvallend mogelijk…

Op de vorige etappe heb ik al vaker door stierenvelden heen gelopen, en iedere keer gaf me dat toch de nodige angst. Ik wéét dat koeien en stieren behoorlijk gevaarlijk kunnen zijn. Ik had een cliënt die ooit is aangevallen door een koe, en daardoor het ziekenhuis in is gedraaid. Ik heb ook begrepen dat er meer dodelijke incidenten zijn met koeien, dan met beren. Geen geruststellende feiten om op zo’n moment weer aan te denken. Heel rustig en met gecontroleerde bewegingen loop ik door het veld. Ik vermijd elk oogcontact, maar probeer toch vanuit mijn ooghoeken te zien waar de koeien zich bevinden, en wat ze doen. Sommige koeien bewegen zich van me af, maar er lopen ook koeien meer mijn richting op. Het zweet staat op mijn ruggengraat, en ik voel de adrenaline in mijn vingertoppen tintelen.

Hart in mijn keel

Intussen ben ik zo’n 50 meter verder, en moet nu over een smal stuk land een koe frontaal passeren. Ze bevindt zich een meter of 5 links van me. Zachtjes zet ik mijn voeten neer, waarbij ik probeer zo min mogelijk geluid te maken. Dan ineens schrikt ze ergens van, en doet een sprongetje mijn kant op. Ik versteen, en mijn hartslag giert door mijn keel en borstkas. Ik hap naar adem, en even denk ik dat dit het startsein is voor de koeien om me aan te vallen. Ik zet me schrap. De geschrokken koe is duidelijk zwanger, zie ik nu, en rent precies een stukje in de richting waar ik sta. Oh fuck fuck fuck… ik durf amper adem te halen en kan me niet bewegen, mijn blik is wazig. Ik forceer mijn loodzware benen om stapjes vooruit te zetten. De koe sta nu stil, en houdt mij scherp in de gaten. Er zit amper 3 meter tussen ons in. Ik zet nog een paas passen, en houdt mijn bovenlijf volkomen stil.

Ik wil hier weg!

En dan, eindelijk, ben ik voorbij haar. Héél langzaam laat ik mijn adem ontnappen. Als ik op veilige afstand ben, kijk ik opnieuw op de route: wéér verkeerd! Het lijkt erop dat ik tussen een stel andere koeien nogmaals het water moet oversteken en daar het pad moet terugvinden. Er is geen tijd voor zelfmedelijden. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ik verzamel moed, en loop richting het water. Om daar te komen, moet ik opnieuw langs een aantal koeien. Godzijdank blijven deze rustig liggen en kan ik het riviertje nu voor de derde keer oversteken, die een veilige afgrenzing vormt tussen mij en de dieren. Opgelucht haal ik adem, en maak ik foto’s. Ja, nu durf ik het pas!

De vermoeidheid slaat toe

Niet lang daarna vind ik inderdaad de route terug, hoewel het een raadsel is hoe ik nou had moeten lopen. Ik word ineens overvallen door vermoeidheid. Mijn rug doet pijn en ik heb een enorme dorst. Een duidelijke tol voor het spannende stressmoment van zonet. Ik pauzeer, maak mijn lunch klaar en drink bijna al mijn water op. Wat een hitte en een raar weer is het toch! Zo anders dan vorig jaar. Het voelt drukkend warm en heiig, alsof het zo zou kunnen gaan onweren. De lunch en de pauze doen me goed. Ik vervolg de route, en het landschap is opnieuw totaal anders dan een paar kilometers geleden. Het lijkt wel alsof er hier met grof materieel grond is afgegraven zonder duidelijk systeem, en vervolgens met crossmotoren of supertrucks overheen is gereden. De zanderige bodems zitten vol bandensporen. Beige velden vol grind, steen, zand en keien. Er groeit hier niets, behalve een verdwaald dennenbosje hier en daar.

Vogelgeluiden zonder vogels?

Ik lees momenteel een boek over het ‘lezen’ van bomen van Tristan Gooley, en het is onwijs leuk om de theorie direct in de praktijk te kunnen oefenen. Maar momenteel is het landschap zo eentonig en met gebrek aan bomen, dat het lastig is om de materie te toetsen. Ik kom naast naaldbomen ook maar weinig andere soorten tegen. In de verte zie ik de vage omtrekken van de bergen die voor me liggen, en ik herken ook de bergen die ik achter me heb gelaten. Na een poos kruis ik de doorgaande weg en wandel wat hoger en parallel aan deze weg in de richting van Calasparra. Uit het niets hoor ik ineens een helder vogelgefluit. Het klinkt onwerkelijk. Ik hoor wel 30 verschillende soorten vogels fluiten, maar er is in geen velden of wegen een boom te bekennen waar ze in kunnen zitten. Ik begrijp er niets van. Waar komt dit vandaan? Ik speur het landschap af en probeer te lokaliseren waar het geluid vandaan komt. Het lijkt wel van de elektriciteitspaal te komen, maar ik zie geen vogels op de draden zitten. Als ik uiteindelijk onder de elektriciteitsdraden doorloop, zie ik een speaker aan de paal bevestigt zitten. En inderdaad, uit deze speaker komen de vogelgeluiden! Nouja! Wat is dit voor iets mafs? Er is hier helemaal niets, behalve een doorgaande weg verderop. Geen bebouwing, geen begroeiing. Waarom hangt hier een speaker in nomandsland met vogelgeluiden? Het heeft iets bevreemdends.

Ik nader Calasparra

Ik laat de speaker achter me, steek de weg over en vervolg mijn pad richting Calasparra. Pas als ik er bijna ben, zie ik weer een bord dat de gr7 en e4 aangeeft. Altijd leuk om die als een soort supporters onderweg tegen te komen. Mijn route gaat vanaf hier een tijdje gelijk op met de gr251, de camino del Altiplano en Sendero de los Romeros. Omdat dit een regionale route is, staat het nu ineens weer om de haverklap aangegeven. Dat maakt me toch altijd blij, de bordjes voelen als vriendjes onderweg die me soms op de meest verrassende plekken een beetje aanmoedigen.

Langzaam loop ik Calasparra via de buitenwijken in, langs een stierenvecht arena en voetbalvelden. Mijn kamer blijkt een volledig appartement te zijn, met 3 slaapkamers, wasmachine, keuken, en een dakterras. Heerlijk! Dolblij met de luxe zet ik een was aan, douche ik me, hang mijn spullen uit, laad mijn elektra op en ga vervolgens op zoek naar wat te eten in een restaurantje.

Nog een laatste uitdaging

Helaas loopt de zoektocht naar een restaurantje om lekker bij te eten op niks uit. Alles is hier dicht, op een paar lokale barretjes na, maar die serveren geen eten. Ik besluit daarom bij de supermarkt ingrediënten voor een lekkere salade te halen, met extra groenten. Met een tas vol eten loop ik terug. Als ik de sleutel van het appartement in de buitendeur stop, blijkt deze niet te passen. Huh? Ik heb geen andere sleutel gekregen en er hangt ook geen sleutelkastje waar nog een sleutel is. Shit. Ik ben moe en hongerig, en kijk er naar uit om lekker te zitten. In plaats daarvan zoek ik in de gegevens van de accommodatie en bel ik de eigenaar. In gebrekkig Spaans en half Engels leg ik uit dat ik niet naar binnen kan. De vrouw aan de andere kant van de lijn stelt allerlei vragen die me mateloos irriteren. Ja natuurlijk heb ik het al geprobeerd, ja ik heb al ingecheckt, ik ben al binnen geweest, maar was even weg, enz. Pas na eindeloos veel vragen lijkt ze te snappen wat ik bedoel. Ze heeft het over een sleutelkastje, maar ik zie nergens iets hangen. Uiteindelijk stuurt ze me foto’s, en blijkt er een tweede sleutelkastje een eindje verderop bij de ingang van een parkeerterrein te hangen. Eindelijk lukt het me om de deur open te krijgen, en opgelucht ga ik mijn kolossale appartement weer in.

Eindelijk, de dag zit erop!

Inmiddels is het al half 8, en ik moet nog beginnen met het eten klaarmaken. Ik mik een lading olijven, sperziebonen, flinke klodders mayo en nog meer in de sla, en neem een bord vol mee naar het buitenterras. Hier geniet ik van de zwoele avond, en de geluiden van trainende jeugd op de nabijgelegen voetbalvelden. Wat is het heerlijk om te kunnen zitten op een stoel, aan een tafel te eten en iets anders te eten dan de eeuwige wraps. Ik eet zoveel als ik kan van de verse ingrediënten waar mijn lichaam zo naar snakt. Rozig van het bier en de vermoeidheid duik ik mijn bed in. ’s Nachts word ik wakker van lichtflitsen en gerommel: onweer. Het begint hard te regenen en de flitsen volgen elkaar in rap tempo op. Wat een mazzel dat ik binnen lig!

Het bericht Spanje gr7 dag 7 / 36 Camping La Puerta – Moratalla – Calasparra verscheen eerst op Struin Stories.

Ik kan niet zeggen dat ik heel lekker heb geslapen, maar het is wel een waanzinnig plekje. Het is windstil maar koud, op zo’n 1300m hoogte. Ik trek extra kleding aan om mezelf warm te houden en rits mijn slaapzak dicht tot mijn nek, zet mijn buff op mijn hoofd, en verstop me zo diep mogelijk in de capuchon van mijn slaapzak. Ik heb een hekel aan kou, en ben een redelijke koukleum. Vanmorgen start ik de dag met yoga terwijl de zon langzaam opkomt en mijn stramme lijf verwarmt, waardoor het kippenvel over mijn lichaam kruipt. Zo heerlijk, zoals die eerste warme stralen onder de douche.

Lavendel

Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Mijn reukzintuig wordt heel snel heel sterk als ik buiten leef. Zo geniet ik bijvoorbeeld heel erg van een geurtje van de deo of zonnebrand. Zeker in contrast met de geur die er nu normaal om me heen hangt, want ik heb nu al vier of vijf dagen niet gedoucht. Maar ook de geuren om me heen komen echt zo binnen. Die warme geuren van de lavendel en de rozemarijn en de dennenbomen. Het is echt een explosie aan geuren soms, zeker in de ochtenden. Een geur kan op die momenten echt een traktatie zijn.

Ik pluk wat lavendel en steek de paarse stengels tussen de lussen van mijn schouderbanden, om af en toe aan te snuffelen tijdens het lopen. Het pad blijft relaxt, een breed grindpad door de bergen waar enkele auto’s me af en toe passeren en ik een jager in de verte hoor. Ik tuur in de richting van waar het geluid van het schot vandaan komt, dat weergalmt tussen de rode bergen. Ik zie niets, ik zie niet scherp. Wacht even. Mijn bril! Met een schok bedenk ik me dat ik mijn bril in het zijvak van de tent had gedaan, en nu niet op mijn neus staat. Ik heb hem met het opbreken van de tent met bril en al opgerold en in de tentzak gepropt. Voorzichtig haal ik de tent weer uit zijn hoes en vind de bril, nog helemaal heel gelukkig. Dankbaar zet ik mijn bril op en vouw nogmaals de tent op. De wereld zie ik nu een stuk scherper.

Wassen bij de kraan

Ik loop al sinds gisteren buiten mobiel bereik, hopelijk maakt Steef zich geen zorgen. De omgeving wordt steeds spectaculairder om me heen, met roodoranje rotswanden waar het pad doorheen slingert. Alsof ik door een mini Grand Canyon loop. Bij een sanctuario, een oud kerkje of klooster, maak ik een plaspauze, en precies daar heb ik even bereik, zodat ik Steef kan laten weten dat alles goed is. Ik loop door naar Fuente de Almeces, waar ik nu ben. Een terrein met picknicktafels en bbq plaatsen, en een klein kraantje langs de weg.

Bij het kleine kraantje kleed ik me uit tot mijn onderbroek en was me zo goed en kwaad als het gaat. Ik wacht tot ik ben opgedroogd, terwijl ik in de zon aan een van de betonnen picknicktafels zit en mijn dagboek bijwerk. Een kolonie mieren vindt mijn aanwezigheid interessant genoeg om met z’n allen te komen kijken, en ook blijk ik de nodige wespen aan te trekken, waar ik minder enthousiast van word. Inmiddels ben ik al 3x van plek veranderd, maar de insecten ook, helaas. Dus besluit ik tenslotte om weer verder te lopen zodra ik droog ben. Hopelijk is er in el Sabinar een supermarkt, want ik ben intussen aardig door mijn voorraad eten heen.

5 oktober 2024 16.18

Na de picknickplek verandert de route. Het wordt een steile klim, en het landschap verandert totaal als ik eenmaal de top heb bereikt. Ik zie veel meer groen en ook lavendelvelden, hoewel ze nu niet meer bloeien. Dit zal in hun bloeitijd een schitterend gezicht zijn. Telkens beland ik weer in een andere sfeer, achter iedere bocht bevindt zich een nieuwe verrassing.

Ik ben moe merk ik. Morgen plak ik misschien een rustdag achter mijn wandeldag vast. Ik ben toe aan een douche en heb zin om gewoon lekker even te chillen op de camping waar ik hopelijk kan overnachten.

Lunchtijd

Verderop heb ik eindelijk weer goed bereik en bel ik met Steef, het voelt fijn om elkaar weer even te horen. Mijn bedoeling was om vóór de siësta in het eerste dorp aan te komen, zodat ik wat inkopen kon doen, maar ik merk dat ik het niet op tijd ga halen dus besluit ik terplekke te gaan lunchen en pauze te houden. Ik stop gewoon midden op de weg, zonder de moeite te nemen een geschikte plek te vinden. Zodra ik zit, voel ik de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik vertraag en besluit op mijn gemak te lunchen. De eeuwige wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik besmeer ze trouw met een blikje tonijn in olijfolie en de overige wraps met jam. Met de suikers, vetten en nieuwe energie in mijn lijf voel ik me al een stuk beter, en na een tijdje krabbel ik op van de grond en vervolg mijn route richting El Sabinar, waar ik eerst door een slaapdorp kom. Hier is het uitgestorven. De bar die er ooit zat blinkt nu uit in vergane glorie, de kraan bij de fontein staat al decennia droog, en er is niemand op straat te vinden. Wat een deceptie. Gelukkig hoef ik nog maar 3km tot aan el Sabinar, wat een iets groter dorpje is.

Onverwachte ontmoeting

Als ik de heuvel afloop en het dorp achter me laat, passeer ik een oude man met een strohoed die in een smal groenstrookje een armzalige moestuin staat te snoeien. Uit een mandje op de grond steken een paar zielige plukjes groen en een courgette die niet groter oogt dan een augurk. Ik begroet hem vrolijk en blijf even staan voor een praatje. In gebroken Spaans vertel ik de man dat ik onderweg ben naar Servië, maar eerst naar El Sabinar loop. Met grote ogen in zijn verweerde gezicht kijkt hij me aan. Servië!? Uit zijn woorden maak ik op dat hij al zijn hele leven hier woont, waarbij hij wijst op zijn huis verderop aan de weg. Met enkel 3 tanden in zijn mond heb ik moeite om hem te volgen, en raak ik nogal eens afgeleid van de inhoud van het gesprek. De man wijst naar mijn wangen en gezicht: ‘je bent rood! Pas op de zon, smeer je goed in!’. ‘En wat zijn dat in vredesnaam voor schoenen?’. Hij trekt een gezicht dat boekdelen spreekt terwijl hij neerkijkt op mijn blauwe trailrunners. Als ik vertel dat ik kampeer en als vrouw alleen op pad ben, verandert zijn uitdrukking naar een variant die grenst aan verbijstering. ‘Meid, het wordt hartstikke koud ’s nachts! Zeker in de bergen. En de wilde dieren dan? Heb je wel een kaart voor de route?’. Geamuseerd wijs ik de man op de witrood markering op een steen vlak naast zijn erf. Hij heeft zijn leven lang niet geweten dat er een Europese lange afstandsroute vlak langs zijn huis gaat. Vol interesse kijkt hij vervolgens mee op mijn horloge en de app, waarop ik de kaart liet zien met de routes. ‘Heb je wel genoeg eten en water bij je?’, probeert hij me nog voor een laatste maal aan mijn verstand te helpen. Ik verzeker hem dat ik alles bij me heb. Vol ongeloof schudt hij zijn hoofd als we afscheid namen. ‘Er zou een reportage over je gemaakt moeten worden!’, roept hij me na, terwijl hij me vriendelijk uitzwaait. 

Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Het doet me goed, deze ontmoetingen. Ik heb mezelf voorgenomen open te staan voor ontmoetingen, en misschien is het mijn mindset, misschien kom ik daadwerkelijk meer mensen tegen, maar ik heb inderdaad meer ontmoetingen. En het contact voedt me, ik geniet van de uitwisseling, de aandacht, de momenten om mijn Spaans te oefenen en om mensen te leren kennen. Deze ontmoetingen kleuren de omgeving, verdiepen de ervaring en geven reliëf aan de route. Ze markeren de momenten en voorkomen vluchtigheid. Het zijn deze ontmoetingen die me sterken en opladen, me energie en kracht geven om weer door te gaan, waardoor ik momenten van eenzaamheid, afzondering of solitude beter verdraag.

Overtuigingen loslaten

Ik heb mijn negatieve overtuigingen vorig jaar in Andalusië achtergelaten. De overtuigingen dat ik alles alleen moet doen, dat ik moet bewijzen dat ik niemand nodig heb, dat ik prima op mezelf kan zijn voor lange tijd. De werkelijkheid heeft me toen ingehaald, en me ermee om de oren geslagen. Die reis voelde ik me met momenten intens eenzaam en alleen. Terwijl ik toch zo goed alleen kon zijn? Het voelde soms als een falen. Het duurde bijna de volledige 4 weken om te beseffen dat dit een onjuiste overtuiging is, die ik stukje bij beetje heb losgelaten. Met elke stap, elke berg die ik bedwong, elke nacht alleen, elke tegenslag waarbij ik weer de moed uit mezelf moest halen, werd duidelijk dat ik sterker ben dan ik ooit had kunnen dromen, in allerlei opzichten. Maar het maakte me ook heel duidelijk dat ik een sociaal dier ben die af en toe behoefte heeft aan menselijk contact. Aan het einde van deze etappe besefte ik dat ik niks hoefde te bewijzen. Niet aan mezelf en niet aan anderen. Ineens viel het kwartje dat het helemaal prima is om niet alles alleen te hoeven kunnen, dat het me geen minder mens maakt. Er kwam ruimte voor mildheid en nieuwe opties. Dat voelde als een gigantische opluchting. Het bracht me tot de intentie voor deze reis: openstaan voor ontmoetingen. Want, als ik niet alles alleen hoef te doen, ben ik benieuwd wat ik van anderen kan leren.

Ander weer

Terwijl ik blij doorloop naar El Sabinar, prijs ik me gelukkig met de route die tot nu toe zo goed begaanbaar is en ook goed staat aangegeven. Hier in Murcia gebruiken ze veel metalen plaatjes op lage prikkers waar de witrood markeringen op geverfd zijn. Dit is met name handig in de open gebieden met gebrek aan bomen of keien om de markering op te verven. Een andere meevaller is het weer. Vorig jaar werd ik levend geschroeid. Het was toen zelfs voor Spaanse begrippen buitengewoon heet voor de tijd van het jaar. De hittegolf bleef maar aanhouden, tot ver in oktober. Nu heb ik bijna elke dag wel wat bewolking, wat de zon minder fel maakt en de warmte draaglijker.

Dit jaar lijken de dagen veel sneller te gaan. Ook merk ik dat ik minder in mijn hoofd zit, maar meer in het moment aanwezig ben. Vorig jaar mediteerde ik vaker onderweg. Deed ik toen te veel mijn best? Werd het misschien te verkrampt? Maakt de yoga elke ochtend me misschien ook meer flexibeler in mijn hoofd?

El Sabinar

Als ik in El Sabinar aankom is het siësta en moet ik wachten tot het mini buurtsupertje rond 17u eindelijk opengaat. Ik zoek een plekje aan een piepklein barretje, waar de mannen zich verdringen rond het schuifraam in de gevel, om zich tegoed te doen aan bier, anis en andere likeurtjes. Om niemand tot last te zijn, trek ik mijn backpack zoveel mogelijk uit het gedrang van mensen en stoeltjes. Ik bestel een ijskoud biertje, terwijl ik uitdamp van de geleverde inspanning en van de gelegenheid gebruik maak om mijn dagboek bij te werken. De vrouwen rechts van me knikken me nieuwsgierig vriendelijk toe. De man links naast me giechelt en wijst op mijn rugzak: ‘je draagt je huis op je rug!’. Ja, inderdaad, ik voel me vaak net een slak. Niet omdat ik zo traag ga, maar omdat ik alles wat ik nodig heb om te overleven op mijn rug draag. Dat vind ik zo’n bevrijdend gevoel. Hoe weinig heb ik als mens nodig. Vrijheid, ruimte, natuur, mijn eigen pad bepalen. Het is zo simpel.

Eenvoudig leven maakt me meer en meer gelukkig. Door de jaren heen heb ik dit steeds meer gemerkt. Hoe heerlijk het voelt om de schuur leeg te ruimen, een kast op te ruimen, alleen over te houden wat essentieel is. In de leegte ontstaan mogelijkheden. In zen leer ik over deze leegte. Leegte is allesomvattend, het is geen synoniem aan ‘niks’, maar de potentie van alles. Er kan pas iets nieuws ontstaan als er ruimte is.

Ruimte in de leegte

Het lopen, elke dag opnieuw, uren achtereen, schept ook die ruimte. Gedachten komen langs, flarden van herinneringen, golven van emoties. Ze wellen op uit mijn geheugen, uit mijn lichaam, uit een onbekende bron. En door verder te lopen lossen al deze sensaties, gedachtes of andere ‘losse eindjes’ als vanzelf op. Alsof het verdampt. Vaak ben ik me niet eens bewust van het feit dat er nog iets zat, dat er ‘iets’ was dat ruimte innam. Maar naarmate ik langer loop, langer onderweg ben, ervaar ik deze leegte die zich steeds verder uitbreidt steeds duidelijker. Het is niet zo dat ik geen nieuwe ervaringen opdoe. Ik leef intens hier, en zie elke dag nieuwe dingen. Ik voel mijn lichaam zoals ik die in het dagelijks leven nooit zo bewust meemaak. Ik ben helemaal in het nu, en ervaar de ervaring ten volle, maximaal. Er is geen ontsnappen aan het huidige moment. Maar het is een andere ervaring. Meer een natuurlijk ritme. Mijn lichaam wéét wat het moet doen, het doet waarvoor het bedoeld is, op een plek waar ik op mijn bestemming ben. Want de natuur is mijn thuis. Het gevoel van vervreemding dat ik vaak ervaar in de stad is niet aan de orde als ik hier loop, langs beken, bergen en bomen.

De buurtsuper is open, en ik zet mijn tas tegen de gevel aan de buitenkant van de winkel. In de piepkleine winkel is amper ruimte tussen de smalle paden, en met mijn tas op ben ik bang dat ik de rekken omvergooi. Mijn hoop op vers fruit, rauwkost, melk, kaas of worst wordt al snel de kop ingedrukt. Behalve houdbare producten en fabrieksvoedsel is er weinig keus. Dus reken ik wat beteuterd een lang houdbaar brood, potje nutella en rol koekjes af. De vitaminen en eiwitten zijn ver te zoeken.

Bij gebrek aan beter

Ik stap weer verder, de open vlaktes naast el Sabinar in, over een weggetje dat redelijk parallel loopt aan de doorgaande weg. Door gebrek aan begroeiing en heuvels kan ik een heel eind terugkijken richting het dorp. Daar zie ik dat er een ongeluk gebeurd is: de zwaailichten van ambulances en polities zie ik al van verre aankomen, maar ik ben al te ver verwijderd om te zien wat er gebeurd is. Door de kale vlakte voel ik me erg in de kijker en blootgesteld, dus zoek ik naar een plek die meer beschutting heeft en me aan het zicht van anderen onttrekt om mijn tentje op te kunnen zetten. Uiteindelijk kies ik voor een stukje gras tussen wat flauwe heuveltjes. Het is nog licht en vroeg op de avond. Voordat ik mijn kamp opzet, besluit ik eerst mijn tent te drogen te leggen in de avondzon, die ik vanmorgen kletsnat van de condens heb ingepakt.

Zigeunerstijl

Terwijl ik als een zigeuner tussen mijn spullen ga zitten, maak ik een simpele maaltijd klaar van houdbaar brood met chocopasta en een blikje tonijn met groente. Geen driegangenmenu, maar met de warmte overdag heb ik ’s avonds vaak niet zoveel trek en al helemaal geen zin om iets ingewikkeld klaar te maken. Vervolgens zoek ik een plekje om te mediteren en de dag van me af te laten glijden, waarbij ik extra uitgedaagd wordt met lokale steekvliegen die zich tegoed doen aan mijn blote benen en armen. Als de zon achter de verre heuvels zakt, wordt het op slag fris, en besluit ik mijn tent op te zetten om de relatieve beschutting van dit kleine huisje op te zoeken. Liggend op mijn rug bel ik met de kinderen. Ik geniet van de vrolijke stem van mijn jongste dochter, die zo enthousiast kan kletsen over haar dagelijkse belevenissen. Wat voel ik me gelukkig om hier te zijn en trots om ook hun moeder te mogen zijn.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 / 34 Canada de la Cruz – El Sabinar verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap onrustig. De kerkklok slaat elk kwartier, dus steeds als ik weer bijna slaap, word ik wakker gebeld. Rond 3u word ik wakker van gerommel, vermoedelijk onweer buiten. Als ik vanmorgen wakker word, motregent het, dus haal ik snel mijn kleding van de waslijn naar binnen. Gelukkig is alles zo goed als droog. Ik ben blij dat ik binnen slaap. Die luxe ervaar ik meer en meer. Met ons stuk grond in Slovenië, waar we regelmatig zijn en kamperen, en mijn werk binnen defensie waar ik af en toe moet bivakkeren, is buiten slapen bijna net zo gewoon geworden als binnen slapen.

Zelfzorg

Ik start mijn dag door goed voor mezelf te zorgen in de vorm van eiwitpoeder die ik door mijn havermout meng, een limonade voor onderweg klaarmaak van de elektrolyten en mijn voornemen om straks kaas en tomaten te halen voor het avondeten. Daar heb ik nu al zin in. Er zijn wel een hoop dingen veranderd ten opzichte van vorig jaar. In hoe ik met mezelf omga en een stuk aardiger voor mezelf ben. Het grootste verschil is dat ik nu veel meer vanuit vertrouwen loop. Ik heb veel meer het gevoel van nou, het komt wel goed. Linksom of rechtsom. Dat geeft me rust en opluchting. Die enorme haast die ik vorig jaar had, heb ik nu echt totaal niet. Ik ben nu juist heel erg voorzichtig, omdat ik weet dat ik niet zo super goed getraind ben. Niet zoals vorig jaar, hoewel mijn rug bijvoorbeeld weer sterker voelt en ik daar minder last van heb dan vorig jaar. Maar mijn benen mogen echt nog wat sterker worden.

In het rood

Vorig jaar heb ik gewoon zo vaak in het rood gelopen. Ik heb toen veel dorst gehad, kreeg te weinig voedingsstoffen en mineralen binnen. Dit keer zorg ik beter voor mezelf. Zo neem ik trouw mijn magnesium in zodat ik goed slaap en voor een goed herstel van mijn spieren zorg. Ook probeer ik goed te kijken naar eiwitrijke en vitaminerijke verse producten als het mogelijk is. Dat is nog best wel een klus af en toe. Waar ik vorig jaar de eerste anderhalf, misschien zelfs twee weken, bijna geen trek had en echt meer functioneel moest eten, heb ik nu al echt vanaf dag één veel trek, dus dat is ook wel anders. Ik luister nu veel meer naar mijn lichaam en pauzeer wat regelmatiger, drink en snack even wat en ga dan weer door.

Vertrek uit Huescar

Als alles weer in mijn tas zit en ik de ruimte achterlaat zoals ik hem aantrof, loop ik de trappen af naar de straten van Huescar. Ik ontwaar niet echt een centrum in dit dorp, en voel me een beetje opgesloten in de smalle, hoge straten waarin je zo kunt verdwalen. Mijn horloge laat met wat piepjes weten welke kant ik op moet om weer op de route te komen, en braaf volg ik deze aanwijzingen op, waardoor ik uiteindelijk het stadje uitloop en een laan oploop die kilometers lang wordt geflankeerd door oude cipressen. In eerste instantie staan er nog wat huizen langs de laan, en begroet ik de dorpsbewoners die een vroege wandeling maken of de hond uitlaten. Na een tijdje laat ik de laatste huizen achter me, en loop ik in de stilte van de natuur.

Laatste etappe van Andalusië

Vandaag loop ik de laatste etappe van het wandelgidsje naar Pueblo de Don Fadric, ongeveer 30 kilometer verderop. Ik ga proberen voorbij pueblo de don fadrique te lopen en dan de eerste de beste mogelijkheid om te kamperen te zoeken. In dat dorpje is mijn route afgelopen van de koers die ik al meer dan 800km volg, sinds mijn start in Gibraltar. Daarna gebruik ik andere routes als navigatie om de gr7/E4/E7 te volgen.

Zoals gebruikelijk kom ik niemand tegen onderweg, dus mijn gedachten gaan met me aan de haal. De laan gaat alsmaar rechtdoor, eindeloos, en al snel kom ik in een flow, met de cadans van mijn voetstappen, ademhaling en de kleine geluidjes die mijn tas op mijn rug maakt. Een eekhoorntje steekt de weg over, en klimt in de boom, waarin ik wat vogels hoor kwetteren.

Dronken van de geuren

Ik blijf voor mijn gevoel nu steeds net achter de regenbui aan, over nat asfalt. In de koelte van de vochtige lucht lijkt het alsof de geuren van de pijnbomen en andere naaldbomen extra worden versterkt. Het maakt de lucht zwaar van een heerlijke, kruidige geur en maakt me dronken van genot. Ik kijk over de vlakke velden naar rechts in de richting van een lage bergkam, waar dikke wolken tegen de flanken aan schurken. Het is een prachtig gezicht om de regen te zien vallen, en tegelijkertijd te zien verdampen in nevelwolken waar de zon hier en daar door de wolken weet heen te breken, en haar warmte laat voelen.

Eindeloze laan

Hoewel ik op een asfaltweg loop, is er geen verkeer. De weg, met zijn gebarsten en hobbelige asfalt, leidt helemaal de bergen in, naar de enkele finca of boerderij die daar nog ligt. Dit gebied is vrij uitgestorven, en vormt geen doorgaande route. Na kilometers rechtdoor stoppen de cipressen abrupt, en loop ik het licht en de openheid in. Het asfalt gaat over in het stof en grind van de heuvels voor me, dat een pad vormt en me meeneemt langs de slingerende, drooggevallen rivier. Ik spot eindeloos veel mooie kampeerplekjes, maar voorlopig ligt de dag nog voor me. Genietend van de zoete geur die de ruisende wind in de pijnbomen meeneemt, hoor ik even later toch het klaterende geluid van de rivier. Hier stroomt hij nog wel.

Moeite om te pauzeren

Ik zie de sappige, groene oevers langs dit beekje. Een uitzonderlijk vruchtbaar stuk land in een verder droog en desolaat landschap. Ik fantaseer over hoe lekker het zou zijn om in het gras te gaan liggen en te genieten van de omgeving, maar mijn lichaam loopt door. Vorig jaar heb ik dit ook vaak gemerkt: het is in de praktijk toch vaak lastig om mezelf een pauze te gunnen. Zeker in deze eerste dagen heb ik blijkbaar toch moeite om die rust te ervaren en te nemen. Er is een soort haast of gedrevenheid die me voortjaagt. Zou het anders zijn als ik nóg langer weg zou zijn? Zoals een thruhiker, die maanden onderweg is? Ook dat idee blijft lonken. Maar maanden weg van mijn gezin, dat heb ik er nu niet voor over. Misschien ooit.

Vandaag loop ik meer hoogtemeters dan de afgelopen dagen. Het is vooralsnog een prima opbouw voor mijn lijf. Mijn rechterbeen hapert soms een beetje. Waarschijnlijk moeten die spieren aan de zijkant van mijn benen, rondom mijn knieën nog wat sterker worden. Het pad meandert langzaam omhoog, de heuvels in die langzaam transformeren in bergen.

Teruglopen is geen optie

Het weer blijft wisselvallig: soms miezert het en heb ik verkleumde handen, dan weer breekt de zon door en smelt ik in mijn kleding. Net als ik een plek heb gekozen om te lunchen, begint het weer te regenen. Ik twijfel: zal ik teruglopen naar die leegstaande gebouwen waar ik net langs liep om in te schuilen? Maar ik vind dat toch een beetje spannend en naargeestig, vooral in mijn eentje. En ik heb een hekel aan teruglopen, dat zijn ongewenste kilometers. Dus hijs ik mijn spullen weer op mijn rug en loop ik door. Ik heb gelezen dat er een picknicktafel langs de route moet zijn, vlakbij een water reservoir, en ik ben daar nog niet langs gelopen. Het kan nu toch niet meer ver weg zijn?

Unesco opgravingen

De weg kronkelt omhoog via een breed grindpad en voert me steeds dieper een kloof in. Ik passeer een archeologische opgravingsplek met Unesco status, die enkel vanachter het hek te bezichtigen is. De plek is niet toegankelijk voor publiek. Hier zijn megalieten en eeuwenoude rotstekeningen gevonden van een vroege beschaving. Best een bevreemdend idee dat zo’n bijzondere plek hier in the middle of nowhere ligt, en dat dit blijkbaar ook niet interessant genoeg wordt gevonden om er een publieke trekpleister van te maken. door de hekken heen kan ik niks zien, helaas.

Hikersvoedsel

Ik ploeter verder omhoog, en dan ineens valt mijn oog op een vijvertje: het waterreservoir! Er stroomt drinkwater uit de bron en even verderop tref ik een paar betonnen picknicktafels aan op een beschut plekje. Ik dank stilletjes de regen, die mij aanspoorde nog even door te lopen zodat ik bij dit mooie pauzeplekje kwam. Als ik eenmaal stil zit, koel ik al snel af. Ik bevind me op zo’n 1200 meter hoogte, en het weer blijft fris. Uit mijn tas trek ik mijn trui, en genietend van de zachte, warme fleece. Ook diep ik een blikje tonijn met groenten uit mijn tas op, waar ik extra van geniet. Dit soort producten smaken echt fantastisch op de trail. Vervolgens smeer ik 3 wraps met jam voor de nodige brandstof. Wraps zijn ultiem hikersvoer: relatief licht, lang houdbaar, weinig volume en vooral veel calorieën. Ik eet ze vooral om die reden, niet omdat ik ze nou zo lekker vind.

Uitzicht op Pueblo de Don Fadrique

Ik heb zin om op de grond te gaan liggen, mijn rug even rust te gunnen, maar voor ik er erg in heb loop ik alweer verder, en klim door tot zo’n 1500m hoogte, voor ik eindelijk de top bereik en uitzicht krijg op de vallei van Pueblo de Don Fadrique, waar het pad voor me slingerend naartoe afdaalt. Deze omgeving bestaat uit lage heuvels, vol met amandelbomen. Dwars door de vallei naar het dorpje toe ligt een nieuw aangelegde weg, als een kaarsrechte grijze streep door de omgeving. In het dorp zie ik ook rechte straten met dito huizen. Pas als ik dichterbij ben en het centrum in loop, ervaar ik meer sfeer, hoewel alles dicht is op dit tijdstip.

Gisteren liep ik door een schapenboerderij, waar de dieren zo oorverdovend hard blaatten, dat het me naar de keel greep. Ik voelde mijn hart tekeergaan in mijn borst. Het was alsof de arme dieren in de stress zaten of in nood verkeerden, en me wanhopig om hulp smeekten. De erbarmelijke omstandigheden waarin ik de beesten aantrof; besmeurd met modder, nergens een schoon, droog stuk grond te zien, met veel te veel op een kluitje gezet, maakten die gedachten nog aannemelijker.

Einde van Andalusië

In Pueblo de Don Fadrique bereik ik een mijlpaal: het einde van mijn routeboekje voor Andalusië. Hierna gaat mijn route verder door Murcia, de tweede provincie waar mijn tocht doorheen gaat. In Pueblo de Don Fadrique vind ik een barretje, waar ik bij mijn biertje een bordje chips met een soort vleessalade als tapas krijg. Vrij snel daarna sluit de bar, en zegt de eigenaar me dat ik gerust mag blijven zitten. Ik kan mijn dagboek bijwerken op een verder uitgestorven terras in een net zo uitgestorven dorp. Waarschijnlijk hebben de mensen siësta. Het maakt niet uit. Hierna hoef ik enkel nog een kampeerplek te vinden en zit de dag er op voor mij.

Kampeerplek

Als ik weer verder loop, wordt het land steeds vlakker, en is er weinig begroeiing. Ik loop als het ware tussen twee grote doorgaande wegen in, waar enkel olijf- en amandelboomgaarden zijn. Er is de komende kilometers geen zicht op een beschutte kampeerplek. Omdat het al laat begint te worden, kies ik bij gebrek aan beter maar een veld waar ik in een vlak stukje berm mijn tentje kan opzetten. Het is verre van ideaal, maar er is weinig zicht op iets beters komende tijd. Ik jaag nog twee honden weg die me venijnig blaffend en grommend achterna komen als ik langs de velden loop. Dit trucje ken ik van vorig jaar, en ik merk dat het me sneller lukt mijn agressieve, grote ego op te roepen en de honden op afstand te houden. Ik zie ze daarna gelukkig niet meer terug.  

Het bericht Spanje gr7 dag 3 / 32 Huescar – Pueblo de Don Fadrique verscheen eerst op Struin Stories.