Als ik wakker word ziet de wereld er direct een stuk vriendelijker uit. Het is iets magisch dat er ’s nachts een totaal andere wereld tot leven komt dan overdag. In mysteriën gehuld, grotendeels onzichtbaar voor ons mensen. Maar de aanwezigheid van al het leven om me heen is voelbaar, onmiskenbaar. Het is inderdaad een schitterende plek waar ik heb geslapen. Omhuld in de rotswanden, onttrokken aan elk zicht, maar toch relatief vlakbij de bewoonde wereld. Ik pak alles in en wil net beginnen met mijn yoga, als het begint te regenen. Shit! Snel pak ik de laatste dingen in en haal ik mijn regenkleding en regenhoes tevoorschijn. Dan maar geen yoga.

De betekenis van de zwijnen

Ingepakt begin ik aan mijn dag. De buien zijn echter kort, en ik kan mijn regenkleding algauw weer opbergen. De route blijft de kloof volgen, die steeds indrukwekkender wordt. Wederom loop ik hier weer in totale afzondering, ik kom geen levende ziel tegen. Waar zijn de wilde zwijnen die ’s nachts met tientallen om mijn tent scharrelen overdag? Waarom komen die dit jaar zo frequent bij mij buurten? Welke boodschap zit daarin gelegen?

Ik heb opgezocht wat de betekenis zou kunnen zijn van de wilde zwijnen. Het blijkt dat in veel culturen een wild zwijn een positieve associatie heeft. Ik citeer: “het is een krachtig totemdier dat je aanmoedigt moeilijke situaties aan te gaan, je instincten te volgen en de verbinding met de aarde te voelen”. Op een andere plek lees ik: “het zwijn moedigt je aan om je wortels te kennen, op je instincten te vertrouwen en door te wroeten je nieuwe groei te vinden. Het vertegenwoordigt het primitieve, krachtige overlevingsinstinct en de wijsheid die voortkomt uit het confronteren van de duisternis.” Hoe bijzonder! Vorig jaar zag of hoorde ik ze nergens, nu bezoeken ze me heel frequent. Ben ik er nu meer klaar voor? Ik geloof niet in toeval, ik geloof dat alles met een reden gebeurt.

Naar beneden

Na de kloof gaat de route een berg op via één van de rotswanden waar ik lange tijd zicht op had. Eenmaal boven, duikt de route weer steil naar beneden, wat eigenlijk nog veel zwaarder is dan bergopwaarts lopen. Als ik omhoog loop, heb ik grip op waar ik mijn voeten zet. Naar beneden lopen is een aanslag op mijn gewrichten en mijn voeten glijden regelmatig weg met de losse steentjes van het pad. Het is veel vermoeiender en belastend voor mijn lichaam.

Als ik eenmaal beneden ben aangekomen, zie ik nergens meer de routemarkering. Ik check mijn horloge en mijn telefoon. Beiden navigaties zeggen dat ik ingeveer 100m van de route ben verwijderd. Ik besluit af te snijden en zo rechtstreeks mogelijk naar de route te lopen, om weer op de route te komen. Om daar te komen, moet ik 100m door hoge begroeiing en struikgewas lopen, die vaak tot aan mijn schouders reikt. Het gaat heel moeizaam. De scherpe planten bijten zich vast in mijn kleding, tas en zelfs mijn stok.

Weggemaakte routemarkering

Eindelijk kom ik op een nauwelijks herkenbaar paadje en al snel word me duidelijk dat ik weer een oude, in onbruik geraakte route te pakken heb, die dus ook niet wordt onderhouden. Maarja, in teruglopen heb ik ook weinig zin, ik was immers de route al eerder kwijt, dus heb er weinig vertrouwen in dat ik die terugvind. Wat het belang is van onderhoud aan de route ervaar ik kort daarop. De uit de klauwen gegroeide planten links en rechts van het pad is nog mijn minste zorg. Het pad ligt echter vol met omgevallen bomen, takken en stammen, die het op sommige plekken bijna onmogelijk maken om doorheen te komen.

De oude witroodmarkering is hier grijs geverfd, om duidelijk te maken dat dit niet meer het pad is, maar ik heb op dit moment weinig alternatief. Het lijkt erop of er alles aan gedaan is om het pad zo onbegaanbaar mogelijk te maken, als een soort afschrikbeleid. Alle obstakels lijken moedwillig als versperring op het pad gegooid te zijn. Ik duw mijn rugzak voor me uit, klim over een gevalle boom heen, en wurm me in onmogelijke hoeken naar voren toe. Het voelt als een onbedoelde obstacle run waar ik ineens aan meedoe. Mijn knieën trillen in wild protest van de inspanning als ik mezelf aan rotsblokken omhoog trek. Mijn haar zit vol relikwieën uit de natuur en ik neem me voor straks mijn kleding en schoenen te ontdoen van alle takjes, steentjes, prikkels en andere zaken die zich daar hebben verzameld.

Even snikkeren

Na deze frustrerende periode, bereik ik uit het niets een hekje, zoals een veehek of tuinhek. Daarachter ligt een groot, overzichtelijk veld en een soort boerderij. Thank god, ik kan eindelijk even uitrusten en ontsnappen uit deze verstikkende jungle! Boven op de helling plof ik neer, uitpuffend van het recente avontuur. Ik neem de tijd om mijn kleding, schoenen en tas uit te kloppen en mezelf te trakteren op een snicker. ‘Even snikkeren’, maakte mijn jongste dochter er jaren eerder van, als we er allemaal even doorheen zaten en een mentale oppepper konden gebruiken.

Onverwacht gezelschap

Terwijl ik geniet van de zoete chocola, bekijk ik de kaart om me te oriënteren. Hoe loopt de route in godesnaam verder? Het lijkt wel dwars over het terrein van deze boerderij te lopen. ‘Buenos tardes!’ hoor ik ineens luid achter me. Ik schrik op, draai me om en zie een man vrolijk op me afkomen. Door de wind die hier over het open terrein waait, versta ik hem pas als hij bijna bij me is. Ik klop de graspollen van mijn bezwete lijf, en veeg vlug mijn mond af na de snicker. ‘Hoe ben jij hier nou beland?’ vraagt hij met een grote grijns. De man is mijn leeftijd, iets ouder misschien, en ziet er wat verfomfaaid uit, met vettige, zwarte piekharen die alle kanten op waaien en enkele ontbrekende tanden in zijn gebit. Zijn ogen zijn echter vol leven, met een ondeugende twinkeling. Ik voel me direct op mijn gemak. Als ik wijs naar het hekje dat ik net ben doorgekomen, en vertel over de gr7 die ik volg, gaat er een lichtje branden bij hem. ‘Oh de gr7, die ken ik! Wat sportief, dat zou ik nooit kunnen. Het enige wat ik nodig heb hier is marihuana en mijn dieren’ zegt de man, terwijl hij trots zijn hand over het terrein laat glijden, waar ik nu inderdaad dieren onderscheid. Schapen, paarden, geiten… ‘Heb je wat nodig? Kom, ik haal wat fruit, en water natuurlijk. Kom, dan laat ik de dieren zien. Heb je het niet koud? Zet die tas maar neer, neem pauze! Wauw, zo’n zware tas en zoveel wandelen, ik zou het niet kunnen. Madre Mia!’ fluit hij tussen zijn overgebleven tanden.

Opvangcentrum voor dieren

‘Dit is een opvangcentrum voor dieren die iets mankeren. We werken hier met vrijwilligers en verblijven om toerbeurten steeds een paar maanden hier, weg van de drukte en de stad. Enkel natuur en de dieren, dat is wat mij gelukkig maakt! De steden zijn me te druk, hier vind ik mijn rust’. Ik kan me er alles bij voorstellen. Ik ervaar het leven in de randstad ook in toenemende mate als te druk, en ik herken ook de rust die ik vind in de natuur. Ik neem het terrein in me op terwijl mijn nieuwe vriend binnen fruit en water voor me haalt. Nu pas zie ik de verschillende dierenverblijven, en de grote verscheidenheid aan dieren. Een dik bruin schaap stoot ineens tegen mijn been, en snuffelt nieuwsgierig aan me. Ik schrik, maar als ik de bruine rastaharen van deze grote goedzak zie, maakt de schrik plaats voor vertedering, en ik kriebel het schaap over zijn kop.

Een uitgeleide naar het vervolg van mijn route

‘We vangen de dieren op die afgedankt worden, of die niet goed genoeg zijn. Anders worden ze afgemaakt, maar hier hebben ze een goed leven’ legt de vrijwilliger uit terwijl hij met appels en mandarijnen naar buiten loopt. ‘De gr7 loopt daar weer verder, maar dan moet je door de dierenverblijven. Ik zal met je meelopen, om de dieren rustig te houden. Ze zijn angstig, snap je, veel van hen zijn getraumatiseerd. Als ik bij je blijf, dan blijven ze rustig.’ Hij neemt me mee door de hokken, terwijl hij de dieren aanwijst en benoemt. Paarden, koeien, ganzen, andere vogels, honden… We lopen richting de grote bergketen die de boerderij flankeert. Dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting en het warme welkom neem ik afscheid met een hand en wederzijdse gelukwensen. Hij zwaait me uit als ik met een nieuwe fles water en hernieuwde motivatie de gr7 verder op wandel.

Verder over het verkeerde pad

Helaas loop ik nog altijd op het oude, in onbruik geraakte pad. En de toestand van het pad wordt van kwaad tot erger, kom ik al snel achter. Het pad vanaf de boerderij loopt als het ware ‘dood’ tegen een rotswand aan. De weg gaat wel verder naar rechts, langs de rotswand, maar mijn route geeft duidelijk aan dat ik rechtdoor moet, óver de rotswand heen. Een beetje in de war check ik nog eens of ik het wel goed zie. Op de berg kan ik inderdaad een smal, zeer steil paadje ontwaren, niet meer dan een wildpad. Ik neem een diepe teug adem en spreek mezelf toe. ‘Er zit niets anders op. Met dit bijltje heb ik wel vaker gehakt, dus let’s go!’. Met een kleine aanloop om wat momentum te creëren, stiefel ik het paadje op, enigszins naar voren gebogen om te voorkomen dat het gewicht van mijn tas mij achterover trekt.

Botten op het plateau

Ik volg het rotspad verder bergopwaarts, dat op sommige plekken nauwelijks te onderscheiden is van de rest van de omgeving. Soms loop ik op goed geluk maar verder omhoog, over rotsen en stammen heen klimmend. Tot ik op een soort stenen richel kom, met links van me een verticale rotswand waar ik onmogelijk omhoog kan komen, tenzij ik zou bergklimmen. Rechts van me is een steile afgrond. Het smalle plateau waar ik op sta, loopt naar mijn smaak veel te schuin naar beneden. Één uitglijder, en ik lig onderaan de berg. Mijn hart klop in mijn keel, dit is echt doodeng! Wat niet meehelpt, is dat ik de richel bezaaid zie liggen met botten. Blijkbaar zijn er dierenlijken naar beneden gevallen en hier de afgelopen jaren verder verteerd. Een morbide setting. Toch moet ik een weg naar boven zoeken, en klim ik op grote rotsblokken die me uiteindelijk langs de steile rotswand over de bergtop heen helpen.

Waar is Wally

Opgelucht haal ik weer adem, terwijl mijn handen nog trillen van de spanning. Ik heb het overleefd! Ik ben weer op veilig terrein! Hier loop ik op een vlak bergplateau, en volg nu een groen-wit markering. Hoe verzin je het, dat je groen-wit gebruikt in de natuur waar het overal groen is. Een soort Waar is Wally. Tot mijn vreugde loop ik gelukkig al vrij snel weer op het goede, nieuwe pad van de gr7. Hier in het open terrein heeft de krachtige wind weer vat op me, en zorgt daarmee voor een nieuwe uitdaging door een aantal keer mijn pet van mijn hoofd te blazen. Met deze wind is het onmogelijk om mijn tent op te zetten. Inmiddels passeer ik bijna de 1000m grens, en volg ik de gr7 een poosje slingerend omlaag, om daarna al snel opnieuw omhoog te gaan.

De regen komt dichterbij

Gezien het tijdstip en de gemaakte kilometers, wil ik een kampeerplek vinden. Ik speur de kaart af op zoek naar geschikte plekjes en zet mijn zinnen op een huisje met een ruïne op de kaart. Mogelijk kan de ruïne wat beschutting geven tegen de wind. Maar tot die tijd loop ik nog steeds omhoog, met naast me het uitzicht over het dal en de bergen waar ik eerder die dag overheen ben geklommen. Het is een schitterend gezicht, vooral als de wolken boven het dal hun regen loslaten, die als een subtiele neveldouche over de vallei eronder valt. De zon schijnt tegelijkertijd ook nog een beetje, en ik stond nog altijd droog, terwijl de regen langzaam naar me toe beweegt. Een prachtig gezicht. Snel pak ik ook mijn regenjas, die ook helpt tegen de kou, want op deze hoogte en met de straffe wind koel ik behoorlijk af nu.

Eind goed, al goed

Als de regen mij bereikt, vind ik het pad dat van de route afbuigt, richting de ruïne. Helaas ligt de grond rondom het huisje en de ruïne bezaaid met brokstukken, en is het terrein nog steeds blootgesteld aan de wind. Maar iets verderop valt mijn oog op een lager gelegen veldje met wat olijfbomen, die zowel uit het zicht ligt, maar, nog belangrijker: uit de wind! Dit is een meevaller die ik absoluut niet meer had verwacht, en intens dankbaar zet ik mijn tentje op, waar ik direct in kruip. Met extra warme kleding geniet ik van mijn premium spot en het ‘eind goed, al goed’ gevoel dat me kan vervullen na een dag vol avontuur in mijn eentje. Ik heb het niet alleen koud door de vermoeidheid en de honger. Het werd écht koud die nacht.

Het bericht Spanje gr7 dag 17 / 46 Vallada – Bolbaite verscheen eerst op Struin Stories.

Ik bedenk me nu dat ik precies op het midden van mijn reis zit. Jeetje, het midden pas, niet te geloven. Wat een rijkdom om hier vier weken te mogen lopen. Deze reis gaat gevoelsmatig wel een stuk sneller dan vorige keer. Dat heeft meerdere oorzaken. Ik weet natuurlijk meer wat ik kan verwachten. Qua wandelen, qua omgeving, qua hoe het lichamelijk voelt, de staat van de paden, de Spanjaarden, de dorpjes, de faciliteiten onderweg. Dus dat is allemaal niet meer zo nieuw.

Misschien is het voornaamste verschil wel mijn mindset. Als ik dat vergelijk met vorig jaar, goh, ik moest toen zoveel van mezelf zeg, jemig. Ik was zo ontzettend met de zweep over mezelf aan het gaan! De thema’s van vorig jaar heb ik niet direct scherp, maar eenzaamheid was er één van, en dat is zo’n verschil met hoe ik dat nu ervaar. Sowieso vind ik in Valencia de mensen een stuk gezelliger. Ze lijken veel nieuwsgieriger en spontaner, ze spreken me gewoon aan, bevragen me over van alles en houden me staande als ik mensen tegemoet loop. De mensen in Valencia laten een soort speelsheid en levendigheid zien, die ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Verschillen en geleerde lessen

Natuurlijk sta ik er nu zelf ook meer voor open. Als ik mensen tegenkom, doe ik mijn oordopjes uit en groet de mensen zelf. En hoewel ik dat de vorige keer ook deed, doe ik dat nu veel meer vanuit vertrouwen en de gedachte: ‘misschien wordt het wel een ontmoeting, misschien kan ik even een praatje maken’. Vorig jaar overheerste de overtuiging: ‘oh, ze zien mij niet staan, ze vinden mij een paria’, of: ‘ik ben onzichtbaar’. Daarnaast wilde ik (onbewust) ook heel veel kilometers maken en was ik meer prestatiegericht dan ik door had. En ook competitief, omdat ik mezelf wilde bewijzen.

Nu denk ik: ‘dat heb ik al gedaan, ik hoef dat niet nog een keer te doen. Iedereen weet het al, ik hoef dat niet te herhalen of opnieuw te bewijzen’. Die gedachte neemt heel erg de druk weg. Nog steeds maak ik veel kilometers, maar als ik veel kilometers maak, dan heeft dat nu vaak een praktische afweging. Bijvoorbeeld omdat hier best wat stukken zitten zonder dorpjes, en dus zonder water, of eten. Dat vraagt een goede voorbereiding, zoals vooral voldoende water meenemen, maar er ook niet te lang over doen. Want hoe langer ik erover doe, hoe meer water ik nodig heb.

Verschillende soorten angst

Tegelijkertijd, wat wel maf is, is dat ik vorig jaar het wildkamperen echt heel fijn vond. Ik voelde me zó op mijn gemak in de natuur, helemaal veilig. Terwijl er toen trouwens meer wild was om me heen, zoals gemzen, herten, reeën en steenbokken. Nu heb ik nog maar weinig wild gezien. Dit jaar vind ik het wildkamperen ineens een stuk spannender, sinds het bezoek van die zwijnen. Het is de angst van kwetsbaarheid, van het mogelijke gevaar voor lichamelijk letsel. Dat is totaal nieuw en een heel primair gevoel van angst, gerelateerd aan mijn overlevingsinstinct.

Handelen vanuit intrinsieke motivatie

Dan is er nog een verschil. Dit jaar doe ik vrijwel iedere ochtend 20 tot 30 minuten yoga, maar schiet het mediteren er juist vaker bij in, terwijl ik dat vorige etappe dagelijks deed. Ik merk dat ik een beetje zoekende ben hierin, omdat ik me afvraag: wanneer doe ik het nou voor mezelf, en wanneer is het vanuit een idee ‘het moet zo’, ‘het hoort zo’, of: ‘het is goed voor je’. De laatste tijd heb ik vaker dan ik zou willen het idee dat die laatste argumenten meestal de drijfveren zijn, en ik denk niet dat dat de bedoeling is. Daarom heb ik mezelf de vrijheid gegund om het te laten, om het gewoon te doen zoals het komt. En komt het niet, dan komt het niet, dan komt het daarna wel weer.

Mediteren brengt me veel, zoals het beseffen dat het heel belangrijk is om keuzes te maken voor jezelf en dus niet vanuit de verwachtingen van anderen. Ik moet daar voor mezelf een nieuwe modus in vinden en mezelf daartoe opnieuw verhouden. Ik wil het mediteren meer ondersteunend aan andere zaken maken, in plaats van dat meditatie beoefenen een doel op zich wordt. Als ik zo lang in de natuur ben, is dat al een meditatie op zich. Het is zo enorm verstillend, verwerkend, vertragend, verwonderend. Ja, dat doet al zo ontzettend veel, dat het mediteren ook minder noodzakelijk voelt hier. Daardoor ervaar ik dat ik naast mediteren ook andere manieren heb ontdekt, zoals schrijven, de natuur in trekken, en yoga, die ontzettend bijdragen aan mijn eigen ontwikkeling en het bevorderen van bewustzijn. Het is tenslotte niet één weg die naar Rome leidt.

Op weg naar Bocairent

Ik heb echt zo lekker geslapen vannacht! Het verrast me hoe fit en goed ik me voel na een nacht doorslapen, hoewel ik wel even wakker werd door de regen, tussen twee en drie uur ongeveer, maar dat was eigenlijk heel gezellig. Daarna heb ik weer verder geslapen tot een uur of acht. Toen werd ik wakker met brandende heupen en drukplekken, wat vaak gebeurt als ik lang in één positie heb gelegen. Maar het was het waard.

Gisteren was het een waanzinnige dag, met zulke prachtige natuur, en vandaag heb ik een heerlijke, korte wandeldag in het vooruitzicht. Ik kan rustig aan doen, ik hoef alleen maar naar Bocairent, dat zo’n 11km verderop ligt. Daar heb ik mijn zinnen gezet op een mini camping, waar ik de rest van de dag de tijd kan nemen om mijn kleding te wassen, inkopen te doen en lekker te luieren. Als alles voorspoedig verloopt, heb ik daar de middag om m’n dingetjes te doen en me voor te bereiden op de komende dagen. Na Bocairent wordt het weer wildkamperen voor een aantal nachten, waarbij ik vermoedelijk ook geen dorpen tegenkom. Vandaag is dus een halve rustdag die ik goed ga benutten om orde op zaken te stellen en zoveel mogelijk schoon te krijgen en lekker een beetje te chillen. Bocairent is een middeleeuws dorpje boven op een heuvel, en schitterend gelegen. Het stikt er van de kriskras straatjes, trappetjes, balkonnetjes en uitzichtplekken. Zeker de moeite waard om te bezoeken.

Eeuwenoude olijfboom

Het is nog even afwachten wat het weer doet, want er is regen en onweer voorspeld. Ik zie inderdaad grijze wolken, maar de zon schijnt ook, dus het kan alle kanten op. Na de wandeltocht van gisteren is het indrukwekkend hoe mijn lichaam zich zo razendsnel aanpast aan de omstandigheden en blijkbaar alweer grotendeels is hersteld. Op mijn linkervoet bij mijn kleine teentjes, heb ik sinds een week een paar blaren die op die plekken blijven terugkomen. Normaal gesproken loop ik vrijwel nooit blaren. Deze reis dus wel, misschien toch door de andere schoenen. Maar ze zijn niet heel pijnlijk, en ze hinderen me niet tijdens het lopen, gelukkig. Wel voel ik wat extra spierpijn aan de voorkant van mijn bovenbenen, vermoedelijk van het gecontroleerd neerzetten van mijn voeten tijdens de afdalingen. Voor de rest voel ik me eigenlijk wel weer prima, ik heb zin in deze dag en geniet van de eekhoorntjes om me heen.

Omdat ik weet dat ik maar weinig kilometers hoef, vertraag ik bewust mijn tempo. Onderweg kom ik langs een eeuwenoude olijfboom, die naast een oud klooster staat. De boom is zo oud, dat hij is gespleten, en wordt ondersteund door gemetselde muurtjes, alsof hij op krukken steunt. Een bordje waarschuwt dat deze boom niet mag worden aangeraakt, vanwege de kwetsbare gezondheid en de lage weerstand, waardoor hij snel ziektes kan oplopen. Daarmee krijgt de ouderdom bijna iets menselijks. Ik verwonder me over de plek waar deze oude reus staat. Er is op zijn aanwezigheid niets interessants op te merken. Wat heeft deze boom allemaal gezien? De boom als enige constante in het steeds veranderende landschap.

Villa Carmen

Eerder dan ik verwacht kom ik aan bij Villa Carmen. De eigenaars blijken twee Nederlanders te zijn, en ook op hun terrein zie ik Nederlandse nummerborden. Het is maf om ineens weer op mijn moedertaal terug te kunnen vallen. Helaas blijkt er geen plek meer op de camping, maar gelukkig is het stel zo vriendelijk me op hun privé gazon te laten kamperen. Dat is een geluk bij een ongeluk! Op het terrein is een luxe badkamer en overdekt keukentje én overdekte zithoek. Er is zelfs een zwembad, maar er is onweer en regen op komst, dus sla ik de duik over.

Als ik mijn kleding uitgewassen aan de lijn hang, loop ik tevreden en schoon gewassen naar Boicarent, een schittend middeleeuws dorp op de tegenoverliggende heuvel. Hier zoek ik een terras op en doe ik inkopen voor de komende dagen. Ik hang op mijn gemak de toerist uit, genietend van het lichte gevoel om zonder tas te lopen. Alsof de zwaartekracht minder aanwezig is. Hoewel, als ik de trappetjes en steile paadjes omhoog loop het dorp in, word ik toch weer aan zijn aanwezigheid herinnerd.

Als ik terug naar de camping loop, begint het te regenen. Net op tijd haal ik de was van mijn lijntje en schuil ik voor de druppels in het zithoekje onder het afdakje. Vrijwel direct daarna barst het onweer los. Wat een luxe om dan droog te kunnen zitten! Wat een luxe om überhaupt op een relaxte stoel te kunnen zitten. De bui houdt een poosje aan en koelt de omgeving behoorlijk af. Ze laat die kenmerkende prikkelende geur achter van een zomerbui.

Tijd voor verbinding

Al snel breekt de zon weer door, en koester ik me in haar warmte in een stoel aan het zwembad, terwijl ik mijn boek lees. Rond een uur of 17u krijg ik trek en besluit ik te gaan eten. Inmiddels zijn er twee andere Nederlanders, Alicia en Hans, onder de overkapping gaan zitten, en algauw raken we in gesprek. Het stel blijkt net een jaar verkering te hebben, en nog in de prille fase van wederzijds aftasten te zitten. Beiden hebben een langdurige relatie achter de rug, en zijn zoekende om opnieuw vorm te geven aan hun leven. Hans is digital nomad en reist nu al een aantal maanden met zijn campertje door Europa, Alicia is naar hem toe gevlogen om samen hun vakantie hier in Spanje door te brengen.

Wat is dat toch altijd bijzonder met dit soort ontmoetingen: vaak sla je de hele fase van koetjes en kalfjes over, en duik je direct de diepte in, over onderwerpen die er écht toe doen. Misschien komt het door mijn intentie, ‘openstaan voor ontmoetingen’, misschien komt het door de tocht zelf, waardoor ik veel beter in verbinding sta met mijzelf en de omgeving, en daardoor simpelweg meer ruimte en aandacht heb om de ander echt te horen. Hoe dan ook, ik geniet van de mooie gesprekken die we voeren, over relaties, en het geheim van goede relaties, het belang om jongeren voor te bereiden op de toekomst, hoe je achter je passie kunt komen en hier meer naar kan leven, over spiritualiteit, over mijn tocht en ervaringen daarbij, over de maatschappij met hun snelle oordelen en de rol van spiritualiteit om daarin een verzachting te brengen.

We kletsen honderduit, en het loopt al tegen 21u als Hans en Alicia toch écht zoveel trek krijgen dat ze verkassen naar hun campertje om wat te eten. Na hun vertrek blijf ik zinderend van de energie die deze ontmoeting geeft achter, en geniet nog na. Door mijn ervaringen van afgelopen dagen te delen, besef ik des te meer hoe bijzonder het is om dit te kunnen doen, en hoe dankbaar ik me voel dat het mogelijk is. Dat ik gesteund word door Steef om deze dromen te volgen. De rest van de avond gebruik ik om me voor te bereiden op de dagen die voor me liggen en wachten tot mijn powerbanks voldoende opgeladen zijn. Opnieuw slaap ik heerlijk, waarschijnlijk door het zachte, vlakke gazon waar ik mijn tentje mocht neerzetten.

Het bericht Spanje gr7 dag 15 / 44 camping Mariola – Bocairent verscheen eerst op Struin Stories.

Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag loop ik op vleugels, om meerdere redenen. Ik voel me uitgerust en ga op tijd op pad, om 8u loop ik alweer de stad uit. Het weer is perfect, er hangt een beetje sluierbewolking waardoor de zon niet zo hard brand. De wandeling is tof, met nieuwe uitzichten en volop afwisseling. Bergen die voor me opdoemen, een afwisselend maar goed begaanbaar pad, weinig hoogtemeters en een uitstekend aangegeven route. Hierdoor hoef ik vrijwel niet op de gps op mijn horloge te kijken. Om de haverklap zie ik witrode strepen op een paaltje of boom.

Mede hikers!

Het is zo bijzonder dat ik deze reis de intentie heb gezet om open te staan voor ontmoetingen, en dat lijkt inderdaad echt zo te werken. Een paar kilometer buiten el Pinoso zie ik ineens twee jongens met backpacks en houten stokken op me afkomen. ‘Hé, andere backpackers!’. We zijn zo blij om elkaar te zien, en deze ontmoeting geeft me zo’n boost! Ook zij zijn blij om mij te zien, omdat ik de eerste ben die ze tegenkomen na een maandlang hiken, en met wie ze wat ervaringen kunnen uitwisselen. De twee mannen van mijn leeftijd met verwilderde baarden en gebruinde huid, komen uit Toulouse, Frankrijk. Vanaf Alicante zijn ze al een maand onderweg: eerst over de gr4 en nu over de gr7. Ze slapen ook in hun tent, en hun rugzak weegt net zoveel als de mijne. Ze zijn erg onder de indruk van het feit dat ik in mijn eentje loop. Dat vinden ze bijzonder, ook omdat het best wel uitgestorven kan zijn op de paden. Zij lopen gemiddeld twintig kilometer per dag. Als ik zeg dat ik misschien wel dertig kilometer per dag loop, vallen ze bijna om van verbazing. We wisselen wat feitjes en ervaringen uit Zo vertel ik mijn ervaringen met Andalusië en Tarifa, waar ze nu heen lopen. Vanaf Tarifa maken ze de oversteek naar Marokko. Deze twee gasten zijn niet aan tijd gebonden, wat een vrijheid!

Motivatie boost

Uiteindelijk vraag ik of ik een foto mag maken, met z’n drieën. Want zo vaak kom je geen andere hikers tegen. Het is jammer dat ik niet iemand tegenkom die dezelfde kant op loopt, om een tijdje met elkaar op te kunnen trekken, dat lijkt me ook leuk. De ontmoeting doet me zoveel goed, dat ik vervolgens bijna huppelend verder loop. Ongelooflijk wat een nieuwe energie en een boost dat geeft in mijn motivatie. Om even gewoon het contact te hebben, en als een soort gelijke te worden erkend, om  die herkenning te hebben in elkaar.

Bergen betekent mooie uitzichten

Ik loop verder over het pad, door de schitterende omgeving. Ik geniet van deze mooie wandeldag. Na een tijdje krijg ik uitzicht op de nieuwe bergen in Valencia. Als ik de bergen zie, krijg ik zin in om die omgeving te gaan ontdekken. Ik weet dat er de komende dagen best wel wat hoogtemeters zullen komen, maar ik zie daar niet tegenop, ik heb er juist zin in. Hoogtemeters zijn pittig, maar het betekent vaak ook wel mooie routes, dus daar kijk ik er heel erg naar uit. Ik kronkel met mijn weggetjes door het landschap, waar ik langs oude Romeinse aquaducten loop en de ruïnes van wat lijkt op een soort stenen iglo’s.

Nieuwe ontmoetingen

Het is zaterdag, en het lijkt alsof daarmee alle Spaanse mannen uit de regio op de fiets stappen. Ze gebruiken de gr7 als mountainbike route, waardoor het vandaag een komen en gaan is van mannen op de fiets. Ik geniet van de drukte om me heen. Vervolgens loop ik net weer een beetje de drukte uit en zie ik twee vrouwen bezig in een tuin, om amandelen uit de boom te slaan met een stok. Het oogt een beetje onervaren. Terwijl ik naar ze kijk, denk ik: volgens mij zijn dat geen Spanjaarden. Eén van de vrouwen roept me gedrag en vraagt: ‘ben je aan het wandelen?’. Aan het accent te horen waren het Nederlanders. ‘Volgens mij zijn jullie niet Spaans, klopt dat?’ reageerde ik terug in het Spaans. ‘Nee we zijn Nederlands, en Duits, we wonen hier en zijn bezig met het renoveren van het huis van de Duitsers’. Een leuk gesprek ontstaat opnieuw. De vrouwen zijn nieuwsgierig naar het pad, de route, hoe ik overnacht, enzovoort. Bij het afscheid krijg ik nog wat amandelen toegestopt.

De praatjes doen me goed, merk ik. Dit jaar gaat in alle opzichten gemakkelijker dan vorig jaar. Vandaag voelt als een topdag, en ik ben intens dankbaar voor wat ik nu al meemaak, en de intentie die ik heb gezet voorafgaande aan deze reis. Het lijkt inderdaad alsof het ontmoeten en genieten gemakkelijker gaat.

Elda

De route slingert door het landschap, waar ik Elda al vroeg op de route zie liggen. Het duurt echter nog uren voor ik er ben. Ik loop een viaduct onderdoor, waarna mijn pad wat hoger boven de weg verder gaat. Ik geniet van de prachtige details die me opvallen. De gouden randen van de ochtendzon om de bladeren van de bomen. De felroze bloemen langs de weg. De oude ruïnes, een bizarre begraafplaats met een gigantische, pompeuze poort die je eerder het idee geeft dat je een pretpark binnengaat. Eenmaal in Elda zoek ik een tijdlang naar een café. Het centrum kan ik niet echt ontwaren in de wirwar van straten. Misschien heeft Elda geen historisch centrum? Uiteindelijk vind ik een nieuwbouwplein met terrassen waar ik een halve liter bier bestel. Wat een dag, wat een rijkdom!

Ander soort hostel

Leuke anekdote: toen ik opzocht wat het adres van het hostel in Elda was, zag ik in de omschrijving op google ‘hostel voor werkende vrouwen’ staan. Ik vond de naam ‘Hostel XXX’ al zo’n vreemde naam, maar had er verder weinig aandacht aan besteed. Het hostel kreeg bovendien heel goede recensies en het was goedkoop. Maar toen ik nog eens goed de foto’s van het hostel bekeek, zag ik ineens dat de wc midden in de kamer stond, zonder een scheidingswandje. Wacht even. Ik las de goede recensies ineens héél anders! Dit was niet het hostel waar ik graag de nacht doorbracht. Gelukkig kwam ik er op tijd achter, en zocht ik snel een alternatief.

Logeren bij opa en oma

Gelukkig was er een airbnb in de buurt bij een lief, oud koppel. Als ik aankom bij het Spaanse koppel op leeftijd, is het direct weer een goede oefening van mijn Spaans. Ik heb er echt lol in om nu kleine gesprekjes in het Spaans te kunnen voeren. De camino de Santiago loopt ook door Elda heen, dus mensen hier spreken me aan of ik naar Santiago loop. Iedere keer moet ik uitleggen dat ik een andere, voor hen onbekende route loop, wat steeds een leuk praatje oplevert.

Het blijkt vandaag een feestdag te zijn: er wordt gevierd dat Columbus op deze dag Spanje heeft ontdekt. Om die reden is er veel dicht en is ergens een hapje eten niet mogelijk. Gelukkig blijkt er een spar open, waar ik boodschappen kan doen, ook voor de zondag. Ik haal brood, kaas, tomaten, banaan, yoghurt en een blik bonen voor morgen en eet de bakjes yoghurt bij wijze van avondeten op mijn balkon van de kamer. Ik geniet van de luxe van nog een nachtje veilig en schoon binnen slapen voor mijn avontuur begint.

Het bericht Spanje gr7 dag 12 / 41 el Pinoso – Elda verscheen eerst op Struin Stories.

Ik kan niet zeggen dat ik heel lekker heb geslapen, maar het is wel een waanzinnig plekje. Het is windstil maar koud, op zo’n 1300m hoogte. Ik trek extra kleding aan om mezelf warm te houden en rits mijn slaapzak dicht tot mijn nek, zet mijn buff op mijn hoofd, en verstop me zo diep mogelijk in de capuchon van mijn slaapzak. Ik heb een hekel aan kou, en ben een redelijke koukleum. Vanmorgen start ik de dag met yoga terwijl de zon langzaam opkomt en mijn stramme lijf verwarmt, waardoor het kippenvel over mijn lichaam kruipt. Zo heerlijk, zoals die eerste warme stralen onder de douche.

Lavendel

Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Mijn reukzintuig wordt heel snel heel sterk als ik buiten leef. Zo geniet ik bijvoorbeeld heel erg van een geurtje van de deo of zonnebrand. Zeker in contrast met de geur die er nu normaal om me heen hangt, want ik heb nu al vier of vijf dagen niet gedoucht. Maar ook de geuren om me heen komen echt zo binnen. Die warme geuren van de lavendel en de rozemarijn en de dennenbomen. Het is echt een explosie aan geuren soms, zeker in de ochtenden. Een geur kan op die momenten echt een traktatie zijn.

Ik pluk wat lavendel en steek de paarse stengels tussen de lussen van mijn schouderbanden, om af en toe aan te snuffelen tijdens het lopen. Het pad blijft relaxt, een breed grindpad door de bergen waar enkele auto’s me af en toe passeren en ik een jager in de verte hoor. Ik tuur in de richting van waar het geluid van het schot vandaan komt, dat weergalmt tussen de rode bergen. Ik zie niets, ik zie niet scherp. Wacht even. Mijn bril! Met een schok bedenk ik me dat ik mijn bril in het zijvak van de tent had gedaan, en nu niet op mijn neus staat. Ik heb hem met het opbreken van de tent met bril en al opgerold en in de tentzak gepropt. Voorzichtig haal ik de tent weer uit zijn hoes en vind de bril, nog helemaal heel gelukkig. Dankbaar zet ik mijn bril op en vouw nogmaals de tent op. De wereld zie ik nu een stuk scherper.

Wassen bij de kraan

Ik loop al sinds gisteren buiten mobiel bereik, hopelijk maakt Steef zich geen zorgen. De omgeving wordt steeds spectaculairder om me heen, met roodoranje rotswanden waar het pad doorheen slingert. Alsof ik door een mini Grand Canyon loop. Bij een sanctuario, een oud kerkje of klooster, maak ik een plaspauze, en precies daar heb ik even bereik, zodat ik Steef kan laten weten dat alles goed is. Ik loop door naar Fuente de Almeces, waar ik nu ben. Een terrein met picknicktafels en bbq plaatsen, en een klein kraantje langs de weg.

Bij het kleine kraantje kleed ik me uit tot mijn onderbroek en was me zo goed en kwaad als het gaat. Ik wacht tot ik ben opgedroogd, terwijl ik in de zon aan een van de betonnen picknicktafels zit en mijn dagboek bijwerk. Een kolonie mieren vindt mijn aanwezigheid interessant genoeg om met z’n allen te komen kijken, en ook blijk ik de nodige wespen aan te trekken, waar ik minder enthousiast van word. Inmiddels ben ik al 3x van plek veranderd, maar de insecten ook, helaas. Dus besluit ik tenslotte om weer verder te lopen zodra ik droog ben. Hopelijk is er in el Sabinar een supermarkt, want ik ben intussen aardig door mijn voorraad eten heen.

5 oktober 2024 16.18

Na de picknickplek verandert de route. Het wordt een steile klim, en het landschap verandert totaal als ik eenmaal de top heb bereikt. Ik zie veel meer groen en ook lavendelvelden, hoewel ze nu niet meer bloeien. Dit zal in hun bloeitijd een schitterend gezicht zijn. Telkens beland ik weer in een andere sfeer, achter iedere bocht bevindt zich een nieuwe verrassing.

Ik ben moe merk ik. Morgen plak ik misschien een rustdag achter mijn wandeldag vast. Ik ben toe aan een douche en heb zin om gewoon lekker even te chillen op de camping waar ik hopelijk kan overnachten.

Lunchtijd

Verderop heb ik eindelijk weer goed bereik en bel ik met Steef, het voelt fijn om elkaar weer even te horen. Mijn bedoeling was om vóór de siësta in het eerste dorp aan te komen, zodat ik wat inkopen kon doen, maar ik merk dat ik het niet op tijd ga halen dus besluit ik terplekke te gaan lunchen en pauze te houden. Ik stop gewoon midden op de weg, zonder de moeite te nemen een geschikte plek te vinden. Zodra ik zit, voel ik de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik vertraag en besluit op mijn gemak te lunchen. De eeuwige wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik besmeer ze trouw met een blikje tonijn in olijfolie en de overige wraps met jam. Met de suikers, vetten en nieuwe energie in mijn lijf voel ik me al een stuk beter, en na een tijdje krabbel ik op van de grond en vervolg mijn route richting El Sabinar, waar ik eerst door een slaapdorp kom. Hier is het uitgestorven. De bar die er ooit zat blinkt nu uit in vergane glorie, de kraan bij de fontein staat al decennia droog, en er is niemand op straat te vinden. Wat een deceptie. Gelukkig hoef ik nog maar 3km tot aan el Sabinar, wat een iets groter dorpje is.

Onverwachte ontmoeting

Als ik de heuvel afloop en het dorp achter me laat, passeer ik een oude man met een strohoed die in een smal groenstrookje een armzalige moestuin staat te snoeien. Uit een mandje op de grond steken een paar zielige plukjes groen en een courgette die niet groter oogt dan een augurk. Ik begroet hem vrolijk en blijf even staan voor een praatje. In gebroken Spaans vertel ik de man dat ik onderweg ben naar Servië, maar eerst naar El Sabinar loop. Met grote ogen in zijn verweerde gezicht kijkt hij me aan. Servië!? Uit zijn woorden maak ik op dat hij al zijn hele leven hier woont, waarbij hij wijst op zijn huis verderop aan de weg. Met enkel 3 tanden in zijn mond heb ik moeite om hem te volgen, en raak ik nogal eens afgeleid van de inhoud van het gesprek. De man wijst naar mijn wangen en gezicht: ‘je bent rood! Pas op de zon, smeer je goed in!’. ‘En wat zijn dat in vredesnaam voor schoenen?’. Hij trekt een gezicht dat boekdelen spreekt terwijl hij neerkijkt op mijn blauwe trailrunners. Als ik vertel dat ik kampeer en als vrouw alleen op pad ben, verandert zijn uitdrukking naar een variant die grenst aan verbijstering. ‘Meid, het wordt hartstikke koud ’s nachts! Zeker in de bergen. En de wilde dieren dan? Heb je wel een kaart voor de route?’. Geamuseerd wijs ik de man op de witrood markering op een steen vlak naast zijn erf. Hij heeft zijn leven lang niet geweten dat er een Europese lange afstandsroute vlak langs zijn huis gaat. Vol interesse kijkt hij vervolgens mee op mijn horloge en de app, waarop ik de kaart liet zien met de routes. ‘Heb je wel genoeg eten en water bij je?’, probeert hij me nog voor een laatste maal aan mijn verstand te helpen. Ik verzeker hem dat ik alles bij me heb. Vol ongeloof schudt hij zijn hoofd als we afscheid namen. ‘Er zou een reportage over je gemaakt moeten worden!’, roept hij me na, terwijl hij me vriendelijk uitzwaait. 

Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Het doet me goed, deze ontmoetingen. Ik heb mezelf voorgenomen open te staan voor ontmoetingen, en misschien is het mijn mindset, misschien kom ik daadwerkelijk meer mensen tegen, maar ik heb inderdaad meer ontmoetingen. En het contact voedt me, ik geniet van de uitwisseling, de aandacht, de momenten om mijn Spaans te oefenen en om mensen te leren kennen. Deze ontmoetingen kleuren de omgeving, verdiepen de ervaring en geven reliëf aan de route. Ze markeren de momenten en voorkomen vluchtigheid. Het zijn deze ontmoetingen die me sterken en opladen, me energie en kracht geven om weer door te gaan, waardoor ik momenten van eenzaamheid, afzondering of solitude beter verdraag.

Overtuigingen loslaten

Ik heb mijn negatieve overtuigingen vorig jaar in Andalusië achtergelaten. De overtuigingen dat ik alles alleen moet doen, dat ik moet bewijzen dat ik niemand nodig heb, dat ik prima op mezelf kan zijn voor lange tijd. De werkelijkheid heeft me toen ingehaald, en me ermee om de oren geslagen. Die reis voelde ik me met momenten intens eenzaam en alleen. Terwijl ik toch zo goed alleen kon zijn? Het voelde soms als een falen. Het duurde bijna de volledige 4 weken om te beseffen dat dit een onjuiste overtuiging is, die ik stukje bij beetje heb losgelaten. Met elke stap, elke berg die ik bedwong, elke nacht alleen, elke tegenslag waarbij ik weer de moed uit mezelf moest halen, werd duidelijk dat ik sterker ben dan ik ooit had kunnen dromen, in allerlei opzichten. Maar het maakte me ook heel duidelijk dat ik een sociaal dier ben die af en toe behoefte heeft aan menselijk contact. Aan het einde van deze etappe besefte ik dat ik niks hoefde te bewijzen. Niet aan mezelf en niet aan anderen. Ineens viel het kwartje dat het helemaal prima is om niet alles alleen te hoeven kunnen, dat het me geen minder mens maakt. Er kwam ruimte voor mildheid en nieuwe opties. Dat voelde als een gigantische opluchting. Het bracht me tot de intentie voor deze reis: openstaan voor ontmoetingen. Want, als ik niet alles alleen hoef te doen, ben ik benieuwd wat ik van anderen kan leren.

Ander weer

Terwijl ik blij doorloop naar El Sabinar, prijs ik me gelukkig met de route die tot nu toe zo goed begaanbaar is en ook goed staat aangegeven. Hier in Murcia gebruiken ze veel metalen plaatjes op lage prikkers waar de witrood markeringen op geverfd zijn. Dit is met name handig in de open gebieden met gebrek aan bomen of keien om de markering op te verven. Een andere meevaller is het weer. Vorig jaar werd ik levend geschroeid. Het was toen zelfs voor Spaanse begrippen buitengewoon heet voor de tijd van het jaar. De hittegolf bleef maar aanhouden, tot ver in oktober. Nu heb ik bijna elke dag wel wat bewolking, wat de zon minder fel maakt en de warmte draaglijker.

Dit jaar lijken de dagen veel sneller te gaan. Ook merk ik dat ik minder in mijn hoofd zit, maar meer in het moment aanwezig ben. Vorig jaar mediteerde ik vaker onderweg. Deed ik toen te veel mijn best? Werd het misschien te verkrampt? Maakt de yoga elke ochtend me misschien ook meer flexibeler in mijn hoofd?

El Sabinar

Als ik in El Sabinar aankom is het siësta en moet ik wachten tot het mini buurtsupertje rond 17u eindelijk opengaat. Ik zoek een plekje aan een piepklein barretje, waar de mannen zich verdringen rond het schuifraam in de gevel, om zich tegoed te doen aan bier, anis en andere likeurtjes. Om niemand tot last te zijn, trek ik mijn backpack zoveel mogelijk uit het gedrang van mensen en stoeltjes. Ik bestel een ijskoud biertje, terwijl ik uitdamp van de geleverde inspanning en van de gelegenheid gebruik maak om mijn dagboek bij te werken. De vrouwen rechts van me knikken me nieuwsgierig vriendelijk toe. De man links naast me giechelt en wijst op mijn rugzak: ‘je draagt je huis op je rug!’. Ja, inderdaad, ik voel me vaak net een slak. Niet omdat ik zo traag ga, maar omdat ik alles wat ik nodig heb om te overleven op mijn rug draag. Dat vind ik zo’n bevrijdend gevoel. Hoe weinig heb ik als mens nodig. Vrijheid, ruimte, natuur, mijn eigen pad bepalen. Het is zo simpel.

Eenvoudig leven maakt me meer en meer gelukkig. Door de jaren heen heb ik dit steeds meer gemerkt. Hoe heerlijk het voelt om de schuur leeg te ruimen, een kast op te ruimen, alleen over te houden wat essentieel is. In de leegte ontstaan mogelijkheden. In zen leer ik over deze leegte. Leegte is allesomvattend, het is geen synoniem aan ‘niks’, maar de potentie van alles. Er kan pas iets nieuws ontstaan als er ruimte is.

Ruimte in de leegte

Het lopen, elke dag opnieuw, uren achtereen, schept ook die ruimte. Gedachten komen langs, flarden van herinneringen, golven van emoties. Ze wellen op uit mijn geheugen, uit mijn lichaam, uit een onbekende bron. En door verder te lopen lossen al deze sensaties, gedachtes of andere ‘losse eindjes’ als vanzelf op. Alsof het verdampt. Vaak ben ik me niet eens bewust van het feit dat er nog iets zat, dat er ‘iets’ was dat ruimte innam. Maar naarmate ik langer loop, langer onderweg ben, ervaar ik deze leegte die zich steeds verder uitbreidt steeds duidelijker. Het is niet zo dat ik geen nieuwe ervaringen opdoe. Ik leef intens hier, en zie elke dag nieuwe dingen. Ik voel mijn lichaam zoals ik die in het dagelijks leven nooit zo bewust meemaak. Ik ben helemaal in het nu, en ervaar de ervaring ten volle, maximaal. Er is geen ontsnappen aan het huidige moment. Maar het is een andere ervaring. Meer een natuurlijk ritme. Mijn lichaam wéét wat het moet doen, het doet waarvoor het bedoeld is, op een plek waar ik op mijn bestemming ben. Want de natuur is mijn thuis. Het gevoel van vervreemding dat ik vaak ervaar in de stad is niet aan de orde als ik hier loop, langs beken, bergen en bomen.

De buurtsuper is open, en ik zet mijn tas tegen de gevel aan de buitenkant van de winkel. In de piepkleine winkel is amper ruimte tussen de smalle paden, en met mijn tas op ben ik bang dat ik de rekken omvergooi. Mijn hoop op vers fruit, rauwkost, melk, kaas of worst wordt al snel de kop ingedrukt. Behalve houdbare producten en fabrieksvoedsel is er weinig keus. Dus reken ik wat beteuterd een lang houdbaar brood, potje nutella en rol koekjes af. De vitaminen en eiwitten zijn ver te zoeken.

Bij gebrek aan beter

Ik stap weer verder, de open vlaktes naast el Sabinar in, over een weggetje dat redelijk parallel loopt aan de doorgaande weg. Door gebrek aan begroeiing en heuvels kan ik een heel eind terugkijken richting het dorp. Daar zie ik dat er een ongeluk gebeurd is: de zwaailichten van ambulances en polities zie ik al van verre aankomen, maar ik ben al te ver verwijderd om te zien wat er gebeurd is. Door de kale vlakte voel ik me erg in de kijker en blootgesteld, dus zoek ik naar een plek die meer beschutting heeft en me aan het zicht van anderen onttrekt om mijn tentje op te kunnen zetten. Uiteindelijk kies ik voor een stukje gras tussen wat flauwe heuveltjes. Het is nog licht en vroeg op de avond. Voordat ik mijn kamp opzet, besluit ik eerst mijn tent te drogen te leggen in de avondzon, die ik vanmorgen kletsnat van de condens heb ingepakt.

Zigeunerstijl

Terwijl ik als een zigeuner tussen mijn spullen ga zitten, maak ik een simpele maaltijd klaar van houdbaar brood met chocopasta en een blikje tonijn met groente. Geen driegangenmenu, maar met de warmte overdag heb ik ’s avonds vaak niet zoveel trek en al helemaal geen zin om iets ingewikkeld klaar te maken. Vervolgens zoek ik een plekje om te mediteren en de dag van me af te laten glijden, waarbij ik extra uitgedaagd wordt met lokale steekvliegen die zich tegoed doen aan mijn blote benen en armen. Als de zon achter de verre heuvels zakt, wordt het op slag fris, en besluit ik mijn tent op te zetten om de relatieve beschutting van dit kleine huisje op te zoeken. Liggend op mijn rug bel ik met de kinderen. Ik geniet van de vrolijke stem van mijn jongste dochter, die zo enthousiast kan kletsen over haar dagelijkse belevenissen. Wat voel ik me gelukkig om hier te zijn en trots om ook hun moeder te mogen zijn.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 / 34 Canada de la Cruz – El Sabinar verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn god, wat een wandeling vandaag! Ik wist dat er hoogtemeters in zouden zitten, maar dit is next level.
Vanuit Lanjaron is de route prachtig, direct klim ik een berg op en heb schitterend uitzicht in het beginnende licht van de dag. Ik zie Orgiva liggen in het dal, een dorp waar ik 10 jaar eerder een vakantie heb doorgebracht, terwijl ik zelf hoog op de berg loop.

Uitdagende route

Het brede pad gaat over in een echt bergpad, soms amper een pad te noemen, eerder een berg steentjes schuin tegen de berg aan, met rechts de afgrond. Het is maar goed dat het nog aan het begin van de dag is, waar ik nog een scherpe geest en een fit lichaam heb, want ik heb al mijn concentratie nodig om te blijven kijken waar het pad is, waar ik mijn voeten neerzet om niet van de berg te donderen. Op mijn hurken kruip ik onder een boom door, waar mijn rugzak klem komt te zitten en een overhangende tak één van mijn waterflessen uit mijn tas losrukt en het ravijn naast me in slingert. Ik schrik, kijk de vallende fles na, die ik met geen mogelijkheid meer kan bereiken, en ben me ernstig bewust van mijn hachelijke situatie. Gelukkig is dit maar een fles, die kan ik vervangen.

Bijzondere ontmoetingen

Het pad neemt me mee tot helemaal bij een beek die beneden door de berg stroomt, om vervolgens weer het hele eind via de andere kant van de berg omhoog te klimmen. Daar kom ik aan in Canar, waar ik op een bankje uithijg van de spannende route. Zittend op de koele stenen van het bankje zie ik een markant figuur de straat in lopen. De man van middelbare leeftijd, met een baard, een stok (of is het een staf?) versierd met belletjes, kleurige lapjes stof en de hoorns van een ram of steenbok. Een pet met meer gaten dan overgebleven stof, en een mouwloos verschoten shirt dat in niet veel betere staat verkeert. Fluitend met een trage hond aan zijn zijde, komt hij mijn kant op en gaat naast me zitten. ‘Hola! Como estas! Where are you from?’

De man blijkt Nederlander, en oorspronkelijk uit Nijmegen te komen, maar na de halve wereld te hebben gezien nu sinds 20 jaar in Andalusië te wonen. ‘De plek waar het hart spreekt’. Het is fijn om even Nederlands te kunnen praten hier, en om contact met iemand te hebben. We praten over de verschillen met Nederland, de drukte daar, de snelheid die steeds maar lijkt toe te nemen, terwijl in Spanje meer tijd is voor het leven zelf, hier en nu. De man woont in een tent, een soort yurt, en zou nooit meer anders willen. Als hij noemt dat hij ook kinderen heeft, die hij al jaren niet heeft gezien, zie ik zijn ogen even donker worden. Hij blijft even stil voordat hij mijn kant opkijkt en met pretoogjes afscheid neemt, terwijl zijn oude hond schuifelend zijn stappen volgt.

Heksendorp

Ik neem afscheid en koop een banaan in de winkel, bij gebrek aan ander vers fruit. Thuis eet ik die nooit, maar nu smaakt hij me nog ook. Ik vermoed dat mijn lichaam blij is met de magnesium en andere gezonde stoffen waar ik een tekort in oploop. Na Canar loop ik naar het volgende dorp: Soportujar. Ook hier gaat het pad steil omhoog en daarna nog steiler omlaag. Mijn kuiten en knieën krijgen het vandaag behoorlijk zwaar voor hun kiezen. Soportujar is het dorp van de heksen, de Bruja’s, waar het rijkelijk mee versierd is in de vorm van plastic en stenen poppen, versieringen aan de gevels van huizen, winkels en souvenirkraampjes. Heksen spreken tot de verbeelding, en vormen een belangrijk archetype. Ik voel me aangetrokken tot hekserij en paganisme, en heb me er afgelopen jaren meer in verdiept, wat de verwantschap ermee alleen maar versterkt. De toeristen maken foto’s van elkaar bij de uitzichtpunten en voor de plastic heksen. Ik bied aan een stel vriendinnen op de foto te zetten, en baal achteraf dat ik mezelf niet op de foto heb laten zetten.

Overwoekerde paden

In het parkje eet ik broodjes chorizo om daarna getrakteerd te worden op nog een steile klim. Als ik beland op een open plaats met kapot meubilair en een sportveldje, blijk ik een verkeerd pad ingeslagen te zijn. Om op de goede route te komen, moet ik afdalen en opnieuw het goede pad op klimmen. Hijgend ploeter ik voort in de hete zon, waar het pad nog uitdagender wordt. In het boekje staat de opmerking in de kantlijn dat dit deel van de route in 2018 ‘quite overgrown’ was. Nou, ik durf te verwedden dat er sinds het schrijven niks aan gedaan is, wat deze opmerking een understatement maakt voor de huidige staat van het pad, dat amper zichtbaar is. Meerdere keren raak ik het pad kwijt en moet ik onnodig teruglopen en opnieuw omhoog. Door de slechte staat maak ik ook een aantal uitglijders, spring ik dapper een – toch wel flinke – rivier over en blijk ik ineens 3m hoger dan het eigenlijke pad te lopen, waar ik, met rugzak en al, vanaf klim. Spannende momenten en momenten van frustratie wisselen elkaar af.

Eieren voor m’n geld

De route hierna is bezaaid met planten, doornstruiken, omgevallen bomen en takken. Op tempo doorlopen zit er vandaag niet in. De doorns blijven overal in hangen en scheuren in mijn tas en kleren. Regelmatig verlies ik bijna mijn evenwicht omdat ik ergens in of achter blijf hangen. Vervolgens loopt het pad tot een hek waarachter zich een stel razend agressieve honden bevinden die bijna door het hek heen stormen als ze mij horen of ruiken. Links en rechts van het hek is geen pad te bekennen, en de route geeft echt aan dat ik rechtdoor moet, waar de honden zich bevinden. Ik zie simpelweg niet waar ik heen moet, loop vergeefs wat heen en weer op zoek naar een oplossing. Uiteindelijk kies ik eieren voor mijn geld door af te dalen naar de grote weg, die ook richting het volgende dorp gaat. Gelukkig gaat deze weg na een tijdje alweer over op de GR7, waar ik de route weer oppak. Natuurlijk loop ik weer omhoog en bereik hier half uitgeput Pampaneira.

Te voet naar Pampaneira

Hé! Hier ben ik eerder geweest! Ik herken het charmante witte dorpje aan de karakteristieke geweven kleedjes en het water dat door de smalle straatjes stroomt. De vorige keer kwam ik hier met een huurauto, nu ben ik er helemaal zelf heen gelopen. Dat geeft een bijzonder, sterk gevoel, en vervult me ook van verbazing. Waartoe een mens, een lichaam in staat is, zo gaaf! Hier zijg ik neer op een terras, geniet van een biertje en verzamel ik moed voor de volgende twee uur vol hoogtemeters naar Bubion en daarna Pitres. Daar kan ik volgens mijn wandelgids op een camping staan, ik kijk er naar uit.

Veranderende landschappen

Het is grappig, nu ik terugdenk aan wat ik allemaal heb gelopen, merk ik ineens de grote verschillen op tussen de landschappen. Wat ik eerder als vanzelfsprekend beschouwde omdat het gewoon was wat er was is het nu ten opzichte van wat ik nu om me heen zie echt anders. Hier zie ik veel meer stroompjes die zijn afgesplitst van bestaande rivieren die naar de dorpjes toe worden geleid, om daar overal stromend water op de landen te krijgen. Het is hier veel vruchtbaarder en groener met overal het geluid van stromend water. In het begin liep ik juist door meer woestijnachtig landschap zonder enig water te bekennen en alleen maar gortdroge omgeving. En daar liep ik ook dwars door weilanden heen waarin ik steeds een hek moest openen of sluiten, of ineens een veld met stieren liep. Hekken van simpel houten takken en touwtjes. Daar liepen ook veel meer dieren los, geiten en varkens. Nu zie ik die ook nog, maar dan in hokken of op erfjes, en veel kleinschaliger allemaal. Nu zijn er ook meer bomen en groen, dat was eerder op de route ook, en dat is nu weer terug.

Toppen beklimmen

Na Pampaneira gaat de weg even steil verder naar Bubion. Hemelsbreed ligt dit dorp maar 1km verder, maar het kost me bloed, zweet en tranen om er te komen. Figuurlijk dan. Na Bubion houdt het niet op, ik moet namelijk nog een bergpas over, met de top op 1500m. Dit is echt ploeteren, maar des te trotser ben ik als ik dan eindelijk bovenaan die top sta! Ik maak een foto om het moment vast te leggen en neem de omgeving goed in me op, voor ik de afdaling inzet. Wat een opluchting om andere spieren te gebruiken na het klimmen. Het duurt langer dan ik hoop om de camping bij Pitres te bereiken. Ondanks de herfst is het nog gezellig druk op alle campings waar ik kom. Ik zet mijn tent op een veldje waar een Frans stel ook een tent heeft staan.

Camping als luxe

Het kamperen op een camping voelt als een rijkdom, met de luxe van sanitair en warm water, maar ook de luxe van de buitenlucht en de natuur. Voor mij het beste van twee werelden. Inmiddels is mijn eetlust in het kwadraat teruggekeerd sinds een poosje, en lijkt mijn lichaam een inhaalslag te maken in het opschalen van de calorieën. In elke supermarkt koop ik rollen koekjes en zakjes nootjes of andere zoutjes, die er in no-time doorheen zijn. Voor de afwisseling koop ik soms yoghurt, die hier enkel in portieverpakkingen per 4 stuks verkrijgbaar is, en die ik bij gebrek aan koelkasten direct opeet. Met mijn buik gevuld en een schoon lijf mediteer ik tevreden voor ik mijn slaapzak in rol om nog lekker wat te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 Pitres verscheen eerst op Struin Stories.

Ik heb tijd te kort om te schrijven. Als ik aankom bij een slaapplek ben ik zo moe, dan wil ik het liefst zo snel mogelijk mijn bed in. Alles wat extra is, is dan te veel. Vooral omdat ik door de dag heen pijn in mijn rug krijg. Dan is rechtop zitten, of zitten om te schrijven erg pijnlijk.

Onrealistische verwachtingen

Terwijl ik mediteer probeer ik me niks aan te trekken van de luidruchtig ronkende camper die achteloos hard met zijn deuren blijft slaan. Nog een extra oefening in zijn met dat wat er nu is, ongeacht of dat nu is wat je wilt of niet. Het opbreken kost me wederom langer dan gedacht, maar er komt langzaam aan steeds meer acceptatie bij mezelf. Het blijft gek dat ik mezelf hierin onrealistische verwachtingen blijf stellen, en blijf veroordelen, terwijl ik tegelijkertijd keer op keer aantoon dat het reëel is om anderhalf uur nodig te hebben, en dat dit bovendien helemaal prima is voor de rest van de dag. Wat maakt het ook uit!? Het is zo’n gekke gewaarwording om bewust te zijn van je automatische denkpatronen maar er alsnog doodleuk slachtoffer van te worden. Elke dag is een nieuwe kans om hiermee te oefenen en hier meer afstand in te krijgen.

Meer dan 1000 hoogtemeters

Als eenmaal alles weer in de tas zit, voel ik me weer trots en fit, en heb ik zin in de dag! Ik ben zojuist vertrokken vanaf de camping vanuit Jimena de la Frontera en een start gemaakt aan de route naar Ubrique, ruim 37km verderop. Een pittige afstand, dus ik weet niet of ik dat in een keer ga redden of dat ik de route opbreek. Ik heb in ieder geval maximaal water bij me zodat ik daar geen zorgen hoef te hebben onderweg. Vandaag staan er meer dan 1000 hoogtemeters op de planning. De route gaat direct steil omhoog, de berg op, wat schitterende uitzichten geeft met de opkomende zon die de wereld in haar zacht oranje gloed zet. Ik geniet misschien wel het meest van deze momenten, waarin ik me blijf vergapen aan de schoonheid van de wereld.

Wandelende suikerspin

Op sommige momenten is het zoeken naar het pad, waardoor ik een paar keer verkeerd loop. Het pad is gemarkeerd met steenmannetjes op dit stuk, en het vraagt een geoefend oog om ze te onderscheiden in de rest van de steenachtige omgeving. Het pad gaat ineens van het grotere pad af, duikt het struikgewas in en loopt door begroeide stukken met scherpe planten, die mijn benen van nieuwe schrammen voorzien met hun scherpe stekels en doornen. Bij hogere begroeiing word ik regelmatig behangen met spinnenrag, wat me het gevoel geeft dat ik langzaam maar zeker verander in een wandelende suikerspin. Af en toe is de route misleidend, of liggen er twee routes naast elkaar. Na een hele poos komt mijn avontuurlijke struinpaadje weer uit bij het brede pad waar ik eerder vanaf was geweken: dit geeft een gevoel van frustratie: waar heb ik al die onnodige moeite dan voor geleverd? Ik had net zo goed dat goed begaanbare, brede pad kunnen nemen!

Even liggen…

De vermoeidheid slaat toe, wat ik merk aan het regelmatig struikelen. Met mijn voeten blijf ik hangen achter stenen of boomstronkjes, of simpelweg over mijn eigen voeten, wat resulteert in een boos gefoeter. Het duurt even voor ik kan accepteren dat ik moe ben en dat het verstandig is om te pauzeren. Ik eet wraps met gedroogde worst en ga even op de grond liggen op mijn foliemat. Och, dat is heerlijk voor mijn rug, en ik zou wel willen blijven liggen. Ik geef mezelf echter toch weer een schop onder mijn kont om verder te gaan, het is alsof ik mezelf geen rust gun. Ik moet dóór van mezelf, en de rugpijn neemt gestaag toe naarmate de kilometers optellen. De vaart is er ook duidelijk uit. Met 18km pauzeer ik opnieuw om even te schrijven, het loopt al tegen half 4. Ik heb duidelijk moeite om los te komen van het tijdsconcept en de haast. Mezelf kunnen overgeven aan het ritme van de dag, is nog ver weg. In plaats daarvan forceer ik mezelf om te doen wat ik vind dat ik hoor te kunnen, ik push mezelf verder en ga daarbij nog elke dag over mijn fysieke grenzen.

Wandelcellen

Tegelijkertijd komt mijn lichaam in een andere staat van zijn. M’n pa zegt dat je na een dag of 4 zogenaamde wandelcellen begint aan te maken. Ondanks dat ik maar licht slaap, om de haverklap wakker ben omdat ik weer even moet draaien, iets hoor, of wat dan ook, ben ik verbaasd en onder de indruk van het herstelvermogen van mijn lichaam. Als ik merk hoeveel pijn ik heb aan het einde van de dag, in mijn verbrande kuiten, de rugpijn, hoe moe ik ben, de pijntjes door mijn hele lijf, en dan toch weer fris en sterk wakker word. Dat is ongelooflijk, en vervult me met respect en dankbaarheid voor mijn lichaam. Maar ook het de hele dag buiten zijn, het voelt als zoiets natuurlijks. Ik word er een soort wild van. Niet per se in gedrag, maar… alleen de basics doen er nog maar toe hier. Alle laagjes vallen er af, van alles wat ons wordt wijsgemaakt in de grote boze buitenwereld. Hier is er alleen maar het lopen, de natuur, het buiten zijn, de zon, af en toe eten, slapen, drinken, letten op mijn eigen veiligheid. Enkel nog de basic overlevingsvaardigheden en behoeften. En eigenlijk is dat ook wel heel lekker om alleen maar daarmee bezig te zijn. Bovendien heb ik, tegen verwachting in, ook helemaal niet zo veel honger, in tegenstelling tot eerdere tochten. Ik vermoed dat ik mijn lichaam de afgelopen dagen te veel heb belast, waardoor het niet goed in de ruststand komt en misschien daarom niet zo vraagt om eten. En wat ook meespeelt is dat ik hier zo weinig afleiding heb, waardoor ik misschien extra goed voel hoe weinig ik maar nodig heb, zelfs met zulke inspanningen per dag.

29 sept 2023 13.35

Hoera ik zit aan een tafel! De luxe om rechtop te kunnen zitten en te kunnen schrijven met een koud biertje naast me. Ik ga vandaag lekker rustig aan doen, want het is snikheet. Ik heb mijn schoenen uitgedaan en alles is nat, plakkerig en glibberig van het zweet, vuil en zonnebrand. Ik zit op het plein van Villaluenga de Rosadio, een schattig wit dorpje, terwijl ik dit schrijf.

De route gaat verder door bergachtig gebied en ik prijs me gelukkig dat het grootste deel van de route beschut is door de bomen langs de route, een welkome ontlasting van mijn verbrande kuiten. Ik heb de meeste hoogtemeters van vandaag al gemaakt en blijf nu op vrij vlak terrein rondom de bergtoppen lopen, waar ik van de provincie Malaga de provincie Cádiz inloop. De typische Karst rotsen van deze regio worden steeds prominenter in het beeld, met bergtoppen van rond de 1700m. De kurkbossen, met hun soms knalrode, naakte stammen, worden gevolgd door naaldbossen waar de bodems zacht zijn van de gevallen naalden. Nog een keer passeer ik een kudde koeien en stieren, wat toch de nodige spanning geeft als ik die gigantische hoorns zie.

Mensen!

Voordat ik de doorgaande weg naar Ubrique bereik zoek ik een slaapplek en spot een afgelegen weggetje dat wat dieper ligt dan de rest van de omliggende omgeving. Dat lijkt me een prima plek om straks te slapen, maar voor dat ik mijn kamp maak, besluit ik even te chillen in de zon. Het is de eerste keer op deze tocht dat ik me kan overgeven aan het moment en mijn behoefte aan ontspanning en pauze, zonder het constante gevoel van haast. Ik trek mijn schoenen uit, rol mijn mat op de grond en lig in mijn beha in de zon te soezen, als ik ineens stemmen dichterbij hoor komen. Als ik me opricht, zie ik een groepje wandelaars mijn kant op komen. Huh!? Dagenlang zie ik niemand, en uitgerekend nu komt er een groepje mijn kant op, op een nauwelijks gebruikt pad. Snel trek ik wat kleren aan en sleep mijn spullen van het pad af.

Kans verkeken

Ik zit op een steen naast de weg, met al mijn rotzooi uitgestald om me heen, als een zwerver tussen zijn schamele bezittingen. Zakken met eten en kleren, schoenen, losse sokken die stijf staan van het vuil, een folierol, een kussensloop vol bulten van de kleding erin… Het groepje bereikt me sneller dan ik denk, en ik zie hun blikken over de gênante verzameling spullen glijden. Ze spreken me in het Spaans aan, met gekamde haren, flitsend nieuwe kleding en een zeeplucht die het contrast tussen ons enkel vergroot. Ik doe mijn best alsnog sociaal aangepast over te komen, maar versta weinig van wat ze zeggen. Ja, ik ga naar Ubrique, ja het is mooi hier… De stilte blijft ongemakkelijk tussen ons in hangen en hun glimlachjes doen inmiddels wat verkrampt aan. Als ze weglopen, met hun dag rugzakjes, besef ik dat ze over dezelfde weg zullen terugkomen, want ik ben geen andere afslagen tegengekomen onderweg. De twijfel slaat toe: kan ik hier wel blijven staan? Als er 5 minuten later ook nog een auto op de hoek van het weggetje parkeert om een kijkje te gaan nemen op zijn land erachter, heb ik mijn beslissing gemaakt: ik loop door, maar eet eerst hier.

Ik neem nog even de tijd om op mijn rug liggen en de zachte streling van de zon op mijn blote buik te voelen. Als ik omhoog kijk zie ik de felblauwe hemel, de takken van de bomen naast het pad die loom heen en weer wiegen in het kleine briesje dat er soms staat. Aan de andere kant zie ik het puntje van de bergen vlakbij. Ik geniet van de stilte, het zachte ruisen van de pijnbomen af en toe, en de weldaad van horizontaal liggen voor mijn vermoeide en beurse rug.

Betere energieverdeling

Na het eten van wraps met tonijn, tomaat en komkommer voel ik me zowaar van vervuld met nieuwe energie, en als een jekko vervolg ik mijn route naar Ubrique. Deze tactiek moet ik onthouden: eerst eten en dan pas een stekkie zoeken om te slapen. Voor mijn gevoel doseer ik mijn energie vandaag beter door vaker pauzemomenten te nemen. De route richting Ubrique slingert om en nabij de A-weg naar het dorp toe, en ik speur ondertussen de omgeving af naar kampeerplekken. De mogelijkheden liggen nogal in de kijker, vlakbij de weg of oprit van een huis, in de blaflinie van menig waakhond of de mogelijke plekken zijn overwoekerd door prikplanten op de grond. Turend op de kaart zie ik over ongeveer een kilometer een veelbelovende plek, waar er meer afstand zit tussen de weg en omliggende bebouwing. En inderdaad, daar spot ik een mooi vlak stukje, op een zachte bodem van naalden, tussen de bomen langs het wandelpad.

Bekeken voelen

Terwijl ik mijn rugzak afdoe en mezelf al rijk reken, en de bodem ontdoe van scherpe voorwerpen en stenen, rent er een hardloper voorbij… En nog een… Gevolgd door een boer in zijn auto met aanhanger die zich over mijn wandelpad manouvreert… Wat is dit vandaag! Normaal kom ik nooit mensen tegen, en uitgerekend als ik mijn tent wil opzetten, stikt het van de voorbijgangers. Ik baal, want dit is een perfecte plek om mijn tent op te zetten, en de kans daarop is vrijwel verkeken zodra ik verderga. De nieuwsgierige voorbijgangers draaien hun hoofd als een uil om, vol nieuwsgierigheid naar wat ik aan het doen ben. De hardloper vertraagt zijn pas en blijft een eindje verderop staan om naar me te kijken. Ik voel me bekeken en besluit nog even te wachten, in de hoop dat het rustiger wordt als het donker wordt. Die hardloper zit me niet lekker. Gaat hij me verraden? Ik probeer te doen alsof mijn neus bloed en negeer alle nieuwsgierigheid in alle toonaarden door mijn aandacht te richten op het bestuderen van mijn wandelgids. (Ook hier had ik veel tijd nodig om pas veel later te realiseren dat ik zelf ook het contact uit de weg ging. Mede daarom heb ik nu de intentie om open te staan voor ontmoetingen. In deze etappe voelde ik de nabijheid van mensen als een mogelijke dreiging, terwijl het wellicht tot mooie gesprekken en bijzondere ontmoetingen had kunnen leiden.)

Heimelijk optreden

Om tijd te rekken besluit ik alvast te mediteren, waarin ik me nog steeds bekeken voel door de boer die even verderop zijn auto geparkeerd heeft. Ik blijf stoïcijns zitten, desnoods leg ik de situatie uit, erop vertrouwend dat de anderen ook compassievol zullen reageren. Toch komt er tijdens het mediteren na een poosje een gevoel op dat ik niks nodig heb, waarna het voelt alsof ik alles kan loslaten, inclusief de pijn die ik in mijn lijf voel. Als ik klaar ben met mediteren, schemert het, en neem ik de gok mijn tent zo snel mogelijk op te zetten. Ik heb mijn MSR-tent gekocht met een olijfgroene buitentent, met opzet voor deze situaties: om zo onopvallend mogelijk te blijven. Het heeft de perfecte schutkleur, en algauw is mijn kamp nog amper te herkennen met mijn tentje tussen twee olijfbomen in. Ik duik mijn tent in, en haal opgelucht adem als ik de boer eindelijk weg hoor rijden, en ook de geluiden van de laatste hardlopers langzaam wegsterven. Ik schrik nog twee keer van een langsrijdende auto, maar blijf gelukkig ongezien. Ondanks alles slaap ik als een marmot deze nacht.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 Ubrique verscheen eerst op Struin Stories.

Het is bijna een jaar geleden dat ik begon met een lang gekoesterde wens: een megalange trektocht te voet maken door Europa. In mijn eentje. De hele dag lopen door de natuur, genieten van van omgeving en nieuwe plekken ontdekken. Fysiek bezig zijn, lekker buiten, op de plek waar ik mij het meest op mijn plek voel. Ik vertrok eind september naar Gibraltar, en liep een maand lang over de GR7 door Andalusië heen. Op mijn rug droeg ik alles wat ik nodig had om zoveel mogelijk zelfvoorzienend over het pad te hiken. Het was een bizar avontuur. Leerzaam, eenzaam, spartaans ook soms. Het bracht me alles en meer waar ik om had gevraagd en op had gehoopt. Het bracht me ook heel veel wat ik niet had kunnen voorzien, en zeker niet had gehoopt. Maar het was een fantastische, rijke ervaring.

Tijd om te verwerken

Ik heb er niet meer over geschreven in mijn blog. Tijdens mijn tocht probeerde ik zoveel mogelijk onderweg te schrijven. Het waren vaak rauwe, pure notities die over die ervaring in het moment gingen. Ik had stiekem de wens er een boek over te schrijven. Misschien komt dat ooit. In ieder geval hield ik de schrijfsels bij me, schreef er later nog meer bij, en las ze veelvuldig terug. Het was een manier om de intense ervaringen ook te verwerken, weer opnieuw te beleven en ook te doorvoelen. Want jemig, wat was het soms intens! Elke dag voelde als een week, ik maakte gevoelsmatig zoveel mee. Ik had tijd nodig om dat wat ik had ervaren ook te integreren in mijn dagelijks leven. Om het een plek te geven en toe te kunnen passen.

Voor het eerst…

Het was de eerste keer voor mij dat ik alleen vloog, alleen naar het buitenland ging, alleen voor zo’n lange tijd bij mijn gezin weg was, dat ik alleen ging wildkamperen. In alle opzichten deed ik zoveel dingen voor het eerst, en ik vond het doodeng, te gek, zo versterkend, fenomenaal, krankzinnig en met tijd en wijlen verschrikkelijk. Ik heb mezelf zien groeien in verschillende opzichten. Mijn lijf werd sterker, ik ontwikkelde veerkracht, oefende een vreemde taal en verdiepte mijn spirituele ontwikkeling. Ik leerde op mijzelf vertrouwen, omdat ik geen andere keuze had. Keer op keer werd ik op mezelf teruggeworpen en kon ik niet anders dan de kracht en moed uit mezelf putten om door te gaan, een oplossing te bedenken, te dealen met alle emoties, pijntjes of discomfort wat er was.

Alleen met de ervaring

Maar ook de positieve ervaringen. Soms miste ik het, dat ik het niet samen met iemand kon delen. Maar op de een of andere manier was het ook iets heel bijzonders en intiems om die momenten helemaal voor mezelf te hebben. Ik dronk de ervaring op, viel ermee samen. Er waren geen woorden nodig, geen uitleg, want er was een instant begrijpen, een ervaren op een veel dieper niveau. Het kon me tot tranen roeren om daar dan te zijn, zittend op een schitterende plek, eindeloze vergezichten in de warme mediterraans kleuren, terwijl er niemand anders was. Het waren sublieme momenten.

Levenslessen

Er waren momenten dat ik leek te kunnen vliegen. Op goede dagen voelde mijn rugzak als een dagrugzakje, en mijn benen op die van een gems. Tredzeker, snoeihard van de spieren die zich in rap tempo aanpasten aan mijn dagelijkse hikes. Maar er waren ook momenten dat ik veel te veel van mezelf vroeg, en rillend met symptomen van oververmoeidheid en zonnesteek in mijn bed lag. In al die ervaringen lagen lessen opgesloten. Ik heb er zeker van geleerd, en ben van plan het aankomende keer dan ook anders te doen. Maar ook dan zal ik weer mijn portie krijgen, weer nieuwe lessen leren. Dat is inherent aan het leven zelf, uiteindelijk.

Meelezen over de avonturen

Binnenkort ga ik voor deel 2. Ik vlieg wederom met een open ticket naar Spanje, en reis af naar het eindpunt van mijn vorige trip, en daarmee het beginpunt van mijn aankomende langdurige hike: Cullar de Baza. Een onbeduidend slaperig dorpje in Andalusië. Omdat veel mensen mij volgen en ook graag meelezen over de avonturen, heb ik besloten met terugwerkende kracht mijn avonturen van mijn eerste etappe hier te delen de komende weken. Zo krijg je een idee van het pad en mijn ervaringen.

Openstaan voor ontmoetingen

Over de tweede etappe zeg ik met opzet maar weinig. De vorige keer heb ik mezelf in de vingers gesneden om hier teveel uitspraken over te doen, waarmee ik mezelf onbewust allerlei verwachtingen en impliciete doelen oplegde. Dat wil ik voorkomen. Wel heb ik mijn intenties voor deze tocht scherp: ik wil vooral openstaan voor ontmoetingen en verwelkomen wat er op mijn pad komt. Letterlijk en figuurlijk. Om die reden sta ik er ook open voor als mensen een tijdje willen aanhaken tijdens mijn tocht.

Het bericht Deel 2 van mijn solotocht door Europa verscheen eerst op Struin Stories.