Niet echt uitgerust sta ik vroeg op, omdat ik deze dagen moet gebruiken om bij mijn eindbestemming te komen om de aansluiting naar Valencia te hebben. Ook voor vandaag lijkt er geen accommodatie mogelijk te zijn. Morgen is er godzijdank wél een accommodatie, en daar kijk ik gigantisch naar uit. De eerste kilometers zijn mooi, ik wandel door een smalle kloof en over een modderig pad met veel begroeiing. De regen heeft de natuur zichtbaar goedgedaan, het groen oogt schoon en fris, de grond is op sommige plekken flink verzadigd en in schaduwrijke plekken groeien de planten hard. Hierna loop ik weer een groene tunnel in, die mijn aandacht als vanzelf weer naar binnen richt. Zuchtend loop ik verder, terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten.

Overgeleverd aan mezelf

Alleen lopen betekent dat je in elke situatie aan jezelf bent overgeleverd. Zonder uitzondering, er is geen ontsnapping mogelijk. Ik weet inmiddels dat het uitzicht en de omgeving voor fijne afleiding kan zorgen van je eigen gedachten. Maar zodra die optie wegvalt, groeit de kans op de confrontatie met mijn eigen geest. Van kleine, onbenullige zaken zoals liedjes die maar niet uit m’n hoofd gaan, tot verwerking van allerlei gebeurtenissen. De groene tunnel doet me denken aan Bosnië, waar we ook regelmatig in dit soort omgevingen hebben gelopen. En aan mijn schuldgevoel over de situatie waarin ik de kinderen heb doen belanden. Het is nogal wat, wat we hebben meegemaakt daar. Ik vraag me af in welke manier die ervaringen hen hebben gevormd.

In de soos

Vlak voordat ik Andilla bereik, wordt het pad meer open. De windmolens bij Andilla zingen onheilspellend, in de verdere stille omgeving. Ik loop langs akkers en olijfgaarden, en zie uiteindelijk aan de andere kant van de berg Andilla liggen. Voordat ik daar ben, moet ik eerst een steile afdaling maken, om met een omweg naar het dorpje toe te lopen. Hier vind ik een bar, waar ik binnen plaats neem. Deze bar doet zo te zien ook dienst als jongerensoos. Er staat een gevulde spellenkast tegen de muur. Het is een ongezellige, functionele ruimte, met vergeelde plavuizen, aluminium kozijnen en plastic meubilair. Toch ben ik blij om te kunnen zitten en even te ontspannen. Naast me zit een stopcontact waar ik dankbaar gebruik van maak om mijn powerbank op te laden. Ik maak geen haast, maar de barman laat me na mijn drankje weten dat de kroeg gesloten is, en ik voel me toch verplicht om weer verder te gaan.

Kruising met de gr10

De route vanaf Andilla gaat verder door een soort park. Hier komt de gr10 samen met de gr7 en ook twee andere themaroutes lopen door dit gebied, dat blijkbaar een vindplaats is van archeologische opgravingen. De ene route gaat over Middeleeuwse restanten die in de buurt zijn opgegraven, en de andere route over de oorlog. Ik passeer inderdaad diverse kunstwerken en beelden en ook loopgraven langs de route als herinnnering aan de gevechten die hier in de oorlog hebben plaatsgevonden. Zo slingeren de eerste 2 kilometer door het park over bruggetjes, trappetjes, vlonders en langs diverse opgravingen van o.a. een Middeleeuwse brug, watermolen en aquaduct. Daarna zigzagt het pad verder omhoog de bergen in en zie ik al snel de berghut hoog boven me liggen. Blij omdat ik nu zicht heb op mijn eindbestemming van vandaag loop ik verder omhoog. Naarmate ik hoger en dichterbij kom, zie ik dat deze plek alles had: een fuente (water!), een vlak stuk grond, picknicktafels en beschutting van de berghut zelf, die een afdakje heeft waaronder ik precies mijn tent kan zetten. De berghut zelf is echter gesloten.

Onweer

Als ik aankom betrekt de lucht en pakken dikke wolken zich samen boven het dal waar ik zojuist doorheen ben gelopen. Hoor ik nou gerommel in de verte? Ik check mijn weerapp en schrik: er is een weeralarm afgegeven tot de volgende ochtend 8u voor stormen, regen en onweer. Oei. Gelukkig staat mijn tent onder het afdakje, ik hoop maar dat dat genoeg beschutting biedt. Iedere keer als ik nu ergens aankom en ik de hoop heb te kunnen eten aan de picknicktafel, begint het de laatste dagen te regenen. Het zit niet mee. Hoewel, ik ben aan de andere kant blij dat het iedere keer pas begint te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet. Ook nu weer vallen de eerste druppels als ik net klaar ben met mijn tentje. Ik verschalk me noodgedwongen in mijn tentje terwijl het onweer al snel losbarst. Het blijft echter boven het dal hangen, zodat ik precies op ooghoogte zit met het geflits en gedonder in de verte. Ondertussen eet ik mijn gehaktballen in tomatensaus, brood met chorizo en koekjes. Ik warm me op met thee en probeer van het natuurgeweld vlak voor me te genieten, wat toch wel steeds lastiger wordt als het onweer in rap tempo dichterbij komt.

Regen, héél veel regen

De aaneenschakeling van lichtflitsen en het steeds diepere gedonder brengen me voor de tweede keer vandaag terug in herinnering aan Bosnië, waar we met ons gezin midden in het noodweer belanden tijdens een trektocht. Omdat ik me met de minuut minder comfortabel voel, besluit ik te bellen met Steef, die met de kinderen bij zijn ouders is, waar ook onze nichtjes en hun moeder zijn. Ik laat ze het onweer zien en ben blij met de afleiding om even met ze te kunnen kletsen. Het duurt een hele poos voordat het onweer eindelijk verder trekt. Dan is het de beurt aan de regen, die vervolgens uit de hemel valt alsof er een sluis wordt opengezet. Een eindeloze stroom valt uit de lucht, en ik check meerdere keren of alles droog blijft. Ik prijs me gelukkig met het afdakje van de hut en ben blij met de regenhoes en het extra onderzeiltje dat ik mee heb genomen voor onder mijn tent. Deze vouw ik omhoog, zodat mijn schoenen en dergelijke droog blijven.

Wind

De regen houdt uren aan, en pas tegen de ochtend neemt deze af. De weergoden zijn echter nog niet van plan uit te rusten. De wind wordt als nieuwe speler ingezet, en het brullende, gierende geluid van overal om me heen is om rillingen van te krijgen. Ik meen krakende takken en bomen te horen op de bergen boven me. Af en toe slaat de wind beukend toe, onverwacht en meedogenloos, waardoor de klap van het tentdoek me keer op keer de stuipen op het lijf jaagt. Hoewel ik redelijk gunstig onder het afdakje sta, met de muur van het hutje als beschutting, blijf ik niet gespaard voor de klappen van de wind. In de vallei van Andilla hoor ik haar ijselijk gillen. Het geluid bezorgd me kippenvel. Rusteloos woel ik in mijn tent. Ik weet op dat moment nog niet dat dit de voorbode is van de gigantische overstromingen door dit gebied, enkele dagen later.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 / 54 Chelva – La Pobleta – Andilla verscheen eerst op Struin Stories.

Het komt altijd goed. Soms meer, of misschien vooral op die momenten dat je het nog het minste verwacht. Of als de geest open is, zonder verwachtingen. Zonder oordelen, als een lege boot. Noem het trail magic, trail angels, synchroniciteit. Mijn ervaring is dat deze ervaringen zich toch vooral voordoen door het pad te bewandelen, in letterlijke en figuurlijke zin.

Eeuwige haast

Vandaag wandelen we van de camping af, onze rugtassen op onze rug. Dit keer te voet, in tegenstelling tot gisteren, toen we met de auto naar Ljubljana reden voor de start van onze voettocht. De zon komt al vroeg door, en warmt de aarde in rap tempo op, waar het kwik al snel de 32 graden aantikt. Met onze huisjes op de rug lopen we de heuvel af, waar de camping zich bevindt. De camino loopt namelijk veel lager, in de buurt van de A2, waar de route meerdere keren over- en onderdook duikt. Vanmorgen begon ik de dag sacherijnig, met een boze bui  tijdens het opbreken. Ik erger me eraan als iedereen tijdens het opbreken zijn snor lijkt te drukken en een ander het werk laat opknappen. Na een, laten we zeggen, pedagogisch momentje keerde de rust gelukkig snel weder, en kon ik me wat meer ontspannen. Het is voor mij ook een oefening in het loslaten van mijn haast. Knap lastig kan ik vertellen.

Kwispelend lijf

Gisteren liepen we zonder bepakking, maar voelde ik na de lunch mijn kuit trekken die nog enkele uren op spanning bleef staan. Ook voelde ik sinds lange tijd ineens mijn knie weer. En nu, terwijl we met bepakking lopen, voel ik me fit en sterk. Mijn lichaam voelt soepel en als een kwispelende hond ga ik van start, blij dat we echt vertrokken zijn! We dalen af naar het eerste dorp en spotten de kerk, maar helaas is hier geen stempel. We komen in de buurt van de A2, en buigen en weer vanaf, de bossen in. De sporen van de recente overstromingen zijn hier duidelijk zichtbaar: ontwortelde bomen, diepe geulen in de grond, moddersporen, weggeslagen stukken aarde, en overal ligt de grond bezaaid met meegesleurde takken, stammen en andere rommel.

Overstroming en stormschade

Het pad is soms compleet weggespoeld, en noodgedwongen zoeken we een alternatief pad, waar we uiteindelijk tegen een steile wand omhoog moeten klimmen om weer op de route te komen. Dat is nog een uitdaging met zware tassen. Mijn voeten glijden weg, en ik zoek houvast in de losse aarde en kleine plantjes, die ik er onbedoeld uittrek om grip te vinden. De helling ligt bezaaid met afval, stenen, aardappels en stormschade. Na een halfuur ploeteren, waarbij onze schoenen inmiddels vol aarde en steentjes zitten, bereiken we eindelijk de weg bovenaan de helling, waar we direct naast de eerste kerk mét stempel uitkomen. In de schaduw van de kerk legen we onze schoenen, en kloppen het vuil van onze lijven.

Best of both worlds

We drinken water en komen even op adem, terwijl we door het traliewerk het kleine kerkje in spieken. De kerkjes zijn hier vaak in pasteltinten pleisterwerk afgewerkt. Sowieso word ik altijd blij van de vrolijk gekleurde huizen in de Balkan, en vaak keurig onderhouden tuintjes en groenpercelen. Ik weet nog dat dat één van mijn grootste verrassingen was toen ik kennismaakte met Oost-Europa. Heel anders dan het beeld van grauwe betonnen flats, het stereotiepe beeld dat vaak wordt geschetst. Deze kom ik vaker tegen bij mij om de hoek in de randstad, dan hier in de Balkan. Misschien heeft Slovenië wel het beste van twee werelden: het kleine landje heeft maar weinig inwoners en daarom geen massale steden of industrie. Het hoort wel bij de EU, en is daarom qua infrastructuur vergelijkbaar met Oostenrijk en Duitsland. De natuur is gelukkig nog heel ongerept en veelal onontdekt, en de cultuur juist sterk beïnvloed door de Oostelijke buren, met hun gastvrijheid en behulpzaamheid als vanzelfsprekende kernwaarde.

De camino leeft hier

Na een korte pauze lopen we verder, van dorpje naar dorpje, met overal mooie vergezichten. Met de rugzakken op, oogsten we veel nieuwsgierigheid bij de dorpelingen, die nieuwsgierig een praatje met ons aanknopen om erachter te komen wat we doen. De camino leeft hier bij de mensen, we krijgen vaak een ‘buen camino’ in het Sloveens toegewenst, wat we pas na een aantal keren begrijpen. Aan de gevels van de huizen langs de route zijn schelpen geschilderd, opgehangen of andere versiering aangebracht in de tuinen ter ere van de pelgrimstocht. Erg leuk om te zien. Het barst van de kruizen langs de route, en de kleine kapelletjes, waar steevast wel enkele kaarsen branden en verse bloemen te vinden zijn.

Klooster van Sticna

We wandelen Sticna in, waar we het kolossale klooster al van verre zien. Het liefst zouden we hier een bezoekje brengen, maar we hebben de pech dat we niet op de bezoektijden aankomen. Wel kunnen we een stempel halen en schrijven we een berichtje in het gastenboek. Een monnik begroet ons en maakt kort een praatje met ons, om ons ook een goede reis te wensen. Ik heb altijd een zwak voor kloosters, ik vind het kloosterleven fascinerend, en ergens ook aantrekkelijk, en fantaseer over hoe de mensen hier hun dagen doorbrengen, hoe hun leven eruit ziet.

29km stiefelen

Na Sticna lopen we het volgende dorp in, waar we een Tus Market (supermarkt) tegenkomen om een lunch te scoren. We maken een plasstop bij een andere kerk, lopen een paar keer verkeerd voor we de goede route weer terugvinden en blijven weer in de buurt van de grote weg. In plaats van de geplande 18km blijkt de navigatie er zijn eigen berekeningen op na te houden, en maken we in plaats daarvan maar liefst 29km. Ik heb een vermoeden dat mijn gps alleen hemelsbreed de afstand meet, in plaats van de werkelijke wandelkilometers. Helaas heb ik geen andere gpx van de route, dus zullen we het er voorlopig mee moeten doen.

Zoeken naar een slaapplek

Onderweg proberen we nog een paar keer te bellen naar de enige optie voor accommodatie onderweg, maar er wordt nog steeds niet opgenomen. Ik vermoed dat ze zelf op vakantie zijn. Er zijn geen andere opties, dus lopen we verder. Rond 18u vinden we onze derde stempel in het laatste dorp van die dag, zo’n 3km vóór de enige optie qua accommodatie. We zien een huis met ruime tuin, en bellen aan om te vragen of we in de tuin mogen kamperen, maar niemand doet open. We laten het dorp weer achter ons, en duiken de bossen in, waar we nog wat extra hoogtemeters meepakken. Door slechte gps ontvangst maken we de nodige extra meters, en moeten we steeds het juiste pad terug zoeken. Ook in dit bos zijn de sporen van de stormen afgelopen week zichtbaar. Dikke lagen modder bedekken de grond, als gevolg van de overstromingen. Steef is er klaar mee, zijn voeten doen zeer en hij heeft het zwaar. Hij stelt voor hier terplekke de tent op te zetten. Maar zo dichtbij de eindbestemming wil ik toch even gaan kijken, mocht er inderdaad niemand zijn, kunnen we altijd nog terug het bos in.

Koud bier en verse pizza

Na wat voelt als een eindeloze tijd komen we in een gehucht aan, een paar huizen op een heuvel, waar we pal tegen het adres aanlopen van de accommodatie. Een man begroet me, maar spreekt geen woord Engels. We gebaren dat we willen slapen, of dat hier kan? Twee vrouwen achter hem knikken, en springen direct in de benen. Ineens is iedereen om ons heen in de actie. De vrouwen slepen met beddengoed naar een huisje naast hun huis, en we krijgen blikjes koude limonade en bier in onze handen gedrukt van de man, en worden neergezet aan tafel voor het huis. De dochter spreekt een paar woorden Engels, en maakt duidelijk dat ze pizza’s in hun houtoven zullen bakken, maar dat het nog wel even zal duren. We krijgen een schattig huisje met eigen badkamer, een douche, slaapzolder met genoeg matrassen en schoon beddengoed, wat heerlijk!

Magische avond

Een voor een genieten we van de weldaad van een douche en de luxe dat we vanavond in een echt bed kunnen slapen. Vanaf de picknicktafel voor het huis kijk ik recht op een minuscuul kerkje, boven op de heuvel, die in de avondschemering in zachtroze, oranje en paarse tinten oplicht tegen de steeds donkerder wordende hemel erachter. Het is een magisch gezicht. Als de hete pizza’s worden geserveerd, smaken ze als de meest verrukkelijke pizza’s die we sinds lang op hebben. Wat een groot geschenk dat we hier toch terecht konden, wie had dat gedacht! Dit was weer een prachtige dag.

Het bericht Jakobovo Pot: van Visnja Gora naar Gombisce verscheen eerst op Struin Stories.

Op donderdag is het zover in de kerstvakantie in Bretagne. Terwijl de rest van het gezin nog in een diepe slaap ligt, trek ik mijn bekende loperskloffie aan, en stap om klokslag 6u de deur van het vakantiehuisje uit. Daar maak ik direct een domme fout, want het wordt pas om 8.30u licht. Omdat we helemaal in het westen zitten, duurt het nog extra lang voor de zon achter de kliffen opkomt en het écht licht is.

Ik loop het eerste stuk door de bewoonde wereld, en bedenk me dat ik mijn hoofdlampje mee had moeten nemen, zodat ik in ieder geval mijn pad kon verlichten en kon zien waar ik m’n voeten zette. Maar die heb ik niet, dus moet ik me maar neerleggen bij mijn eigen fout, en het zonder doen. De reden dat ik zo vroeg vertrek, is puur praktisch: ik heb uitgerekend dat ik er in dit terrein grofweg 12 uur over doe, en dus rond 18u klaar zal zijn. Ik wil graag weer ‘op tijd’ klaar zijn, zodat ik nog lekker de avond met mijn gezin kan doorbrengen.

Angstige gevoelens

Ik ben door mijn enthousiasme om in de schitterende omgeving te gaan wandelen compleet vergeten dat ik stiekem best wel bang kan zijn in het donker buiten, vooral in de natuur die ik niet ken, waar alles ineens onvoorspelbaar is.

De eerste kilometers voeren door het dorp, waar de route al snel een onverhard pad in slaat aan het einde van een huizenrij. Het is pikkedonker, de maan is nergens te bekennen en de lucht is bedekt met een dikke laag wolken die al het licht tegenhouden. Het pad loopt door dichte begroeiing, waardoor ik geen hand voor ogen zie. Ik voel de zachte ondergrond: modder en gras. Door de hevige regenval van afgelopen dagen, zijn alle paden veranderd in kleine of grotere stroompjes, of op z’n best een zompig modderpad. Het komt voor dat ik ineens kleine riviertjes moet oversteken die zich gevormd hebben en waar ik het riskeer om tot boven m’n enkels in het water te komen staan.

Terwijl ik daar loop, overvalt me ineens een angstig gevoel. Ik loop hier als vrouw alleen, midden in de nacht in een onbekend terrein, zonder licht. Hoe naïef is dat! Ik ben door mijn enthousiasme om in de schitterende omgeving te gaan wandelen compleet vergeten dat ik stiekem best wel bang kan zijn in het donker buiten, vooral in de natuur die ik niet ken, waar alles ineens onvoorspelbaar is. Met flink bonkend hart haal ik een paar keer goed adem en stap dan toch maar de zachte paden op, terwijl ik links en rechts het zachte ruisen van waterstroompjes hoor, die al voorspellen dat het een natte bedoening zal worden.

Lessen in voorbereiding

Na een paar honderd meter raak ik compleet gedesoriënteerd, en ben ik al verschillende keren in enkeldiepe plassen gestapt, waarna ik besluit toch maar de zaklamp van mijn mobiel te gebruiken om mijn pad te verlichten. Geen petzl weliswaar, maar net zo effectief. Ik probeer echter zuinig te zijn met het batterijgebruik van mijn mobiel. Omdat ik graag podcasts luister tijdens het lopen en ik soms de GPS nodig heb om te navigeren, gaat de batterij gestaag leeg. Andere functies probeer ik daarom zoveel mogelijk uit te zetten om de batterij te sparen: als je zo’n 12 uur onderweg bent, is het wel fijn om altijd je mobiel te kunnen gebruiken mocht je hem in geval van nood echt nodig hebben, tenslotte.

In het donker langs de kliffen

Met het licht aan is het pad weer goed terug te vinden en kom ik na ruim een uur eindelijk bij de kust, waar ik op de GR34 inhaak, die ik de rest van de route van plan ben te volgen. Ik besluit het zonder zaklamp te proberen. Dat gaat soms goed, maar er komen stukken waarbij ik duidelijk diepe kliffen op rechts heb en een misstap niet te permitteren is.

Ik vraag me af wat iemand zou zeggen die mij op dit goddeloze tijdstip in deze omstandigheden ziet lopen. ‘Wat een gek’, waarschijnlijk. Maar ik ben vastberaden en herinner me eraan dat het vanzelf licht wordt. Toch is het spannend, wat me scherp en alert houd en zeer bewust van mijn kwetsbaarheid. Het maakt me nederig, want de natuur dwingt respect af op deze manier. Je kunt zulke omstandigheden tenslotte niet naar je hand zetten. De natuur laat niet met zich sollen.

Luister nou eens!

Na het klimmen en langs steile rotsen lopen, kom ik, nog altijd in het pikkedonker, in een wat meer beschutter terrein waar ik op een graspaadje loop dat langzaamaan breder wordt. Ik heb mijn zaklamp een stukje terug weer uitgezet omdat dit weer veiliger terrein is, en loop op m’n gemak verder. Tot het moment dat ik keihard door mijn enkel ga, omdat er ineens een hoogteverschil in het paadje zit. Hinkend van de pijn en mezelf voor de zoveelste keer voor m’n kop slaand, doe ik m’n zaklamp weer aan en besluit nu toch maar écht dit waarschuwingssignaal ter harte te nemen en de zaklamp aan te laten tot het lichter is.

Zonsopkomst

Heel langzaam worden de contouren steeds duidelijker, en kan ik genieten van de rotswanden en kliffen die ook langzaam lijken te ontwaken in het beginnende, rozepaarse licht. Ik ben nog niemand tegengekomen, wat niet zo gek is natuurlijk, gezien het tijdstip. Genietend van het besef dat ik de natuur voor mezelf heb, ongestoord en vrij, loop ik over zandstranden en kom op plekken waar we eerder die week met de auto naartoe zijn gereden om schelpen te zoeken. Ik herken de markante punten die ik op foto’s heb gezien op apps als Komoot of Wikiloc. Opluchting overvalt me als ik steeds beter mijn voeten afgetekend zie tegen de ondergrond, wat toch een veilig gevoel geeft. De zaklamp kan uit, en ik kan eindelijk de eerste foto’s maken met voldoende licht.

Eindeloze stranden in Bretagne

Stiekemweg heb ik die eerste 10 kilometer al veel hoogtemeters gemaakt, maar daar ben ik me niet zo bewust van omdat ik vooral geconcentreerd ben op het neerzetten van mijn voeten. Nu loop ik op hoogte met de zee steeds rechts van me, slingerend over de kliffen, soms door rotsige landschappen, dan weer door open heidevlakten, soms een stukje langs een verharde autoweg, en vervolgens weer kilometers over een strand dat bij eb eindeloos lijkt tot waar de zee begint. Ik heb begrepen dat je op sommige stranden hier wel 600 meter het water in kan lopen, en dan nog maar tot aan de middel in het water staat. De stranden liggen bezaaid met toffe schelpen, van oesters tot grote roze sint jacobsschelpen. Op andere stranden moet ik hink-stap-sprong doen over kleine paarse kwalletjes die de kustlijn sieren.

Weer en wind

Afhankelijk van de bochten die ik maak, loop ik uit de wind waar ik het al snel warm krijg, of word ik besproeid door de zilte zeedruppels, wat het guur en kil maakt en waar ik toch maar weer mijn regenjas aantrek. Het effect is hetzelfde op de golven: in de ene baai rustig kabbelend, terwijl ze in de andere baai haar golven agressief tegen de puntige rotsen werpt. Het is bijzonder dat op een relatief klein stukje natuur zoveel schakeringen en nuances te ontdekken zijn in het landschap. Ik geniet van elk vergezicht en ben telkens weer verrast door de schoonheid ervan.

Inmiddels is het nu echt licht geworden, maar ik kom nog altijd niemand tegen. Dat zal pas tegen een uur of twee ’s middags voor het eerst gebeuren, en niet meer dan 4 mensen in totaal. Enkel op de stranden lopen mensen die hun honden uitlaten, maar daarna weer verdwijnen. Rond een uur of half 10 belt mijn gezin, die inmiddels net wakker is en aan het ontbijt zit. Ik heb er dan bijna 15km opzitten, een gek idee wanneer de rest net de dag start. Na het telefoontje buigt het pad af een bosrijke omgeving in, dat een overgang aankondigt van de rotsachtige kliffen naar een lagere, minder grimmige kustlijn en een tijdlang redelijk vlak loopt.

Klauteren over rotsen

Tussen de 20 en 30km loop ik diverse uitgestrekte stranden over en wordt de kustlijn weer hoger, wilder. Ik klauter over rotsen en maak soms dankbaar gebruik van de metalen leuningen die her en der zijn aangebracht. Door de regenval is alles nog steeds glibberig en onbetrouwbaar: soms zijn er stukken van de grond zo zacht geworden dat ze scheuren en er kans is op afbrokkelen van de berm, waar diverse bordjes voor waarschuwen, maar ik ook met mijn eigen ogen zie. Ik loop over uitstekende schiereilandjes heen die geteisterd worden door felle wind, waar niks anders groeit dan enkele mosjes. Een eindje verder loop ik hoog boven de zee, waar de rotswanden grote grotachtige gaten in de muren hebben en opnieuw wordt gewaarschuwd voor gevaarlijk terrein. Daar kom ik eindelijk mijn eerste medewandelaar tegen.

Uitzicht op het eindpunt

Vanaf die plek krijg ik steeds meer zicht op mijn eindbestemming die dag: de stad Douarnenez, die al lopend steeds ietsje dichterbij komt. De zon breekt intussen een beetje door de wolken en werpt stralen op de zee, wat een prachtig lichtspel geeft. Ik drink koffie en neem mijn ontbijtje op bankjes bij het strand, mijn lunch van een paar droge boterhammen eet ik rond de 30km uit het vuistje omdat ik teveel afkoel als ik stil zit. Wildplassen is soms een uitdaging, omdat alles modderig en nat is, en ik probeer mijn spullen zo en kwaad als het kan van de grond te houden. Helaas lukt dit maar matig, waardoor mijn telefoon toch een aantal keer op de grond klettert en mijn ene oordopje kapotgetrokken wordt door de kracht waarmee deze uit mijn telefoon wordt getrokken. Helaas, pindakaas. Soms moet je offers maken.

Zintuigen op scherp

Vanaf een kilometer of 35 wordt het landschap wat saaier en platter, en begint de vermoeidheid een rol te spelen. Het is druk met surfers op het strand, en ook joggers, mensen met de hond en andere dagjesmensen bevolken de stranden, maar ik loop nu al uren volle bak in de tegenwind en ben het geruis in m’n oren een beetje beu nu. Ik ben dan ook blij als het pad ineens weer een wending maakt, waardoor ik uit de wind draai en meer beschut loop.

Nu is er een nieuwe uitdaging, want er zijn complete rivieren ontstaan op de stranden, waar het vraagt om op goed geluk over stenen te springen, of af en toe een omweg te maken om natte voeten te voorkomen. Ik glij af en toe uit over stapels stenen en kiezels, en spring soms mis, waardoor ik alsnog een natte voet haal. Het maakt het alleen maar avontuurlijk, zet mijn zintuigen op scherp en dwingt me met mijn aandacht in het hier en nu.

1200 hoogtemeters

De laatste vijf kilometers ben ik blij dat ik de afleiding van een podcast heb, want het landschap is nu echt een beetje saai geworden en loopt bovendien behoorlijk stijl omhoog, om vervolgens weer met 20% af te dalen. Ik hijg van de inspanning als ik met Steef bel om te laten weten waar ik loop en waar ik denk te eindigen. Als ik uiteindelijk de auto zie, en mijn kinderen die me rennend tegemoet komen, ben ik blij en trots dat het erop zit. Even later zit ik aan een biertje en bekijk ik mijn staatje in Garmin, waar ik zie dat ik ruim 1200 hoogtemeters heb gemaakt! Dat had ik niet gedacht, en maakt me alleen maar extra trots en gemotiveerd om dit vaker te doen (en langer!).

Het bericht 45km lopen langs de kust in Bretagne verscheen eerst op Struin Stories.