Het blijft de hele nacht zachtjes regenen, waardoor ik mijn spullen de volgende ochtend nat in moet pakken. De yoga sla ik om die reden over en al snel ben ik weer op weg, naar Chera dit keer. Vlak voordat ik dit dorp bereik, wandel ik opnieuw in een mooie omgeving, met doorkijkjes in verschillende valleien. Er is ook hier geïnvesteerd in het pad, dat goed af te lezen is aan de staat van het pad, maar ook in de aanleg van bruggetjes, trappetjes en vlonders om het pad speels en toegankelijk te maken. In Chera is gelukkig alles open, en strijk ik neer op een terras, waar ik mijn dagboek bijwerk en op een drankje wacht. Mijn dagboek is na een dik half uur intussen bijgewerkt, maar het drankje kwam nooit, de serveerster doet haar best om me in alle talen te negeren, dus verlaat ik het terras weer enigszins teleurgesteld. Wel vind ik een minisupermarkt en kan ik mijn schamele voorraad gelukkig weer fatsoenlijk aanvullen. Vanavond ga ik wederom wildkamperen, maar morgen hoop ik Benageber te bereiken.

De lessen van het pad

Ik ben nu dus in Chera, een compleet andere plek dan ik volgens mijn eigen planning zou zijn. Een les die ik hier gaandeweg ontdek is deze: steeds als ik van alles plan en allerlei zaken probeer te controleren, word ik door de omstandigheden gedwongen om de controle los te laten en me toe te vertrouwen aan het pad. Het leert me om mezelf toe te vertrouwen aan hoe mijn pad zich als vanzelf, stap voor stap, aan me ontvouwt. Wil ik teveel, kijk ik te ver vooruit of maak ik te grote stappen? Ik krijg steeds meer de indruk dat het de bedoeling is dat ik mijn stappen kleiner maak, en me niet teveel verlies in de vorm. In plaats daarvan lijkt vooral de inhoud belangrijk, en de kwaliteit van het huidige moment. Dit avontuur helpt me om mijn aandacht als vanzelf te richten op mijn intentie, mijn passie, op wat ik te doen heb. Ik leer hiermee om me niet teveel zorgen te maken over het hoe, en me niet teveel te verliezen in scenario’s op de langere termijn, maar erop te vertrouwen dat dat vanzelf wel duidelijk wordt. Dat is waar Steef me ook wel vaak aan herinnerd: blijf trouw aan jezelf.

Overtuigingen worden steeds duidelijker

Ik hoop dat ik de komende dagen meer duidelijk krijg wat ik dan precies kan doen om dit proces te ondersteunen. Tot die tijd oefen ik mezelf in een houding van dankbaarheid en ontvankelijkheid, zodat ik keer op keer weer opensta voor wat zich aandient. Hopelijk zet dat ook al iets in gang. Ik maak me nu bijvoorbeeld minder zorgen om geld. Hopelijk helpt de ontspanning ook om een en ander beter te laten stromen. Het is nog moeilijk voor me, omdat er sterke overtuigingen in me zitten op dit onderwerp: ‘je moet hard werken’, ‘pas als je ergens hard voor hebt gewerkt, kun je wat verdienen’ en ‘niks doen is zonde van je tijd, je moet je tijd nuttig besteden’. Ik zie nog niet wat er dan voor deze overtuigingen in de plaats moet komen.

Open einde

Grappig, want nu ik dit schrijf besef ik dat dat op mijn pad natuurlijk hetzelfde gaat. Daar zie ik ook niet wat er verderop komt. Ik zie slechts één markering, één fragment, één stap. Ik zie slechts wat er zich nu direct om mij heen bevindt, maar niet wat er achter de berg schuilt, wat er na de bocht komt of waar ik morgen zal slapen. Met elke stap krijg ik wat meer zicht op het pad en daarmee op mijn toekomst. ‘Begin, en het zal vanzelf duidelijk worden’, lijkt hier de boodschap. En soms is je bestemming niet je bestemming, maar kom je ineens heel ergens anders uit. Zoals nu, in Chera. Oftewel: ook al dénk ik dat ik een bepaald doel of een situatie nastreef, de werkelijkheid kan toch altijd anders uitpakken. Dat hoeft niet minder leuk of minder mooi te zijn, maar wel onverwacht. Er zijn tenslotte gewoon scenario’s in het leven die je je (nog) niet voor kunt stellen. Wie weet wat me te wachten staat. Het eindpunt open laten geeft daarmee ook rust en vrijheid tegelijk. Waarom zouden we het voor onszelf moeten dicht timmeren of vastzetten? We varen gewoon mee op de golven van het leven, waar we de keuze hebben hier en daar aan te leggen, zonder te weten waar de stroming ons uiteindelijk heen zal voeren.

Het roer om

Deze tocht fantaseer ik ook over iets totaal anders doen dan waarvoor ik ben opgeleid. Bijvoorbeeld om me volledig te wijden aan Steefs onderneming, of iets in de natuur te gaan doen, een praktisch beroep met buiten werken bijvoorbeeld. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad verborgen ligt. Ik had ook een droom, over Slovenië. Er was urgentie om zo snel mogelijk te bouwen aan een huis, een toevluchtsoord, en om het verdiende geld daarin in te investeren, want er stond iets te gebeuren. Iets waardoor we Slovenië nodig zouden hebben om op terug te vallen.

Nog een pauze

Nadat ik inkopen in Chera heb gedaan, heb ik maar weinig zin om verder te lopen. Mijn voeten zijn moe en pijnlijk. Maar het pad verrast me opnieuw, met een mooi plekje, een fonteintje en picknicktafels net buiten het stadje. Ik besluit mezelf nog een verlengde pauze te gunnen en te genieten van dit mooie plekje, weg van pottenkijkers van het dorp. Hoewel ik al yoghurt op heb uit de minimarkt, heb ik nog steeds trek. De eeuwige wraps met chocopasta komen weer uit mijn tas, en vullen in ieder geval mijn knorrende maag, terwijl ik luister naar het kalm stromende water van de fuente naast me. Zo zittend op deze rustige plek moet ik mezelf echt weer motiveren om in beweging te komen. Ik weet dat er een klim tot 1100m aankomt en daarna een gestage afdaling. Omdat het al eind oktober is, zie ik kamperen op hoogte niet meer zo zitten. Ik heb al een paar frisse nachten meegemaakt en slaap liever wat lager. Hopelijk hoef ik niet heel lang te zoeken naar een kampeerplek tijdens de afdaling. Zo gaan mijn gedachten, terwijl ik de wraps wegkauw. ’Stap voor stap’ herinner ik mezelf aan mijn voornemen, terwijl ik alles weer inpak en mijn tas dicht klik op mijn schouders en heupen.

Terugreis plannen

De klim gaat steil omhoog, en vergt direct al mijn aandacht en energie. Het gaat tergend traag en als ik eindelijk op hoogte ben, zie ik, zoals ik al vreesde, geen geschikte kampeerplek. Uren loop ik over de ruggen van deze bergen, zonder echt spectaculair uitzicht. Het zijn oude bergen, stomp en afgerond, met voornamelijk lage begroeiing. Na iedere afdaling volgt direct een nieuwe heuvel, tot mijn frustratie. Ik blijf maar boven de 1000m zitten. Eindelijk komt er een zijpad op de route, en ik besluit die te volgen, puur vanwege het feit dat die heuvelafwaarts gaat, ook al loop ik daarmee weg van de route. Ik kom bij een kale vallei, met enkele braak liggende akkers, ruïnes en wat grindpaden die niet echt ergens heen lijken te leiden. Ik zie in de verste verte geen sterveling of teken van leven. Vlakbij de ruïne vind ik een vlak stukje, aan de rand van de heuvel waar ik eerder bovenop liep. Ik besluit daar mijn tent op te zetten. Ook vandaag begint het te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet, dus ook nu duik ik al vroeg mijn tent in om droog en warm te blijven. Ik bel met Steef en de kinderen en we bekijken samen de opties voor de terugreis. Dit is altijd een gepuzzel, omdat ik een aansluiting moet hebben naar een luchthaven en openbaar vervoer. De luchthaven moet ook aan te rijden zijn voor Steef als hij me ophaalt. Uiteindelijk besluit ik om die praktische overwegingen iets eerder dan gedacht terug te vliegen: op 28 oktober vanaf Valencia naar Brussel.

Dier op bezoek

Het zachte getik van de regen op mijn tent werkt geruststellend, en ik val er heerlijk bij in slaap. Halverwege de nacht word ik wakker door de aanwezigheid van een beest. Weer een zwijn? Maar het kenmerkende geknor en gesnuif is er niet. Wel hoor ik dat het een groot beest is: er rollen keien weg en ik hoor de ademhaling luid en duidelijk. Dit dier is echter alleen, ik hoor geen andere geluiden. Met gespitste oren en ingehouden adem luister ik naar de bewegingen. Wat is het? Het dier verplaatst, ik hoor hem nu hard smakken. Blijkbaar heeft het iets eetbaars gevonden. Een hond? Een groot hert? Een wolf…? Toch voel ik hier niet de angst die ik eerder bij de zwijnen wel voelde. Weet mijn lichaam instinctief dat er geen dreiging is? Kort erop hoor ik het dier wegrennen, en sterft het geluid van de poten op de grond al snel weg. Al snel val ik weer in slaap, en de rest van de nacht blijft het rustig.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 / 52 Siete Aguas – tussen Chera en Benageber verscheen eerst op Struin Stories.

Hoewel ik moe ben, heb ik moeite om die nacht in slaap te vallen en lig ik te draaien en woelen. Ik zie het 2u worden voor ik eindelijk de slaap vat. Als de wekker gaat, besluit ik daarom rustig aan te doen. Deze ochtend maak ik een trage start. Ik lig nog lekker en geniet van het fijne plekje. Het is nog heel mistig buiten mijn tent en ik voel weinig haast om eruit te komen. Als het licht genoeg is, kruip ik uit mijn tent en ontbijt ik aan een van de picknicktafels. Vandaag is het zo’n 21km tot aan Rebollar, dat is prima te doen, dus ik haast me niet.

Code geel

Het loopt al tegen 11u als ik mijn weg vervolg. Ook vandaag is het weer mistig en bewolkt. Het weerbericht geeft code geel af voor regen vandaag en morgen. Maar het geluk is die dag met me, waardoor de meeste regen naast me valt. Ik zie de regen uit de wolken vallen, soms maar enkele meters verderop, en iedere keer is mijn regenkleding overbodig. De regenachtige dag laat de temperatuur ook flink dalen. De paden zijn vandaag tienduizend keer beter begaanbaar in vergelijking met gisteren. De 800 geplande hoogtemeters zie ik op deze manier ook prima zitten. In plaats van los grind stap ik op grote stenen en loop ik geleidelijk omhoog.

Overpeinzingen over bagage en materiaal

Terwijl ik wandel, reflecteer ik op de spullen die ik bij me heb, in het bijzonder mijn stok. Ik lees een boek van iemand die de camino loopt en de stokken uiteindelijk vergeet, maar ze toch maar weer ophaalt. Op de een of andere manier kan ik niet goed met 2 stokken tegelijk lopen. Motorisch is dat een ding, ik struikel over mijn voeten en stokken, en daarmee vorm ik alleen maar extra risico’s. Dus ik wandel met één stok. In mijn jeugd tijdens wandelingen op vakantie wandelde ik ook altijd met één stok. Het is misschien ook maar wat je gewend bent. Is het niet ook logischer, vroeger liepen mensen toch ook maar met één stok? Zo’n houten, waar je die metalen pinnetjes op kon verzamelen. En oude mensen zie ik ook nog steeds maar één stok gebruiken.

Trouwe metgezel en wapen

En die stok, dat is intussen een trouwe, onmisbare metgezel geworden tijdens mijn hikes. Het helpt me mezelf omhoog trekken de berg op, het geeft me balans als ik afdaal. Het is mijn wapen die ik in de buurt houd als ik ga slapen. Zeker in de nachten met de wilde zwijnen was ik heel dankbaar dat ik mijn stok had, om mezelf in het uiterste geval te kunnen verdedigen. De stok heeft al vaker z’n waarde bewezen als ik honden op afstand moest houden. Ook in deze etappe, vrij aan het begin ervan, kwamen twee honden achter me aan stormen die ik gelukkig op afstand kon houden met mijn stok. Een andere situatie is wanneer ik door velden met koeien en stieren moet wandelen. Dan voel ik me behoorlijk kwetsbaar tussen die reusachtige kolossen. Ook al zou ik misschien niet veel uit kunnen richten tegenover een dolle stier, het is toch een prettig idee om iets in handen te hebben.

Valbreker en alleskunner

Wat vaker voorkomt is dat mijn stok een valbreker is. Ik kan niet meer op 2 handen tellen hoe vaak ik al mijn balans verloor, uitgleed of struikelde en dan mijn stok in de grond kon steken om te voorkomen dat ik viel. Ook gisteren was dat aan de lopende band aan de orde. Met die losse stenen, steile paden en topzware bepakking is dat ook niet zo gek. De stok gebruik ik ook regelmatig om het terrein te verkennen. Dan steek ik hem bijvoorbeeld in de grond om te peilen of het drassig is, of hoe diep het water is dat ik over moet steken. Of als de grond sterk begroeid is, kan ik een idee krijgen waar de grond zich onder mij bevindt. Ik gebruik hem als houvast als ik een steentje uit mijn schoen pulk. Als ik door dicht begroeide stukken loop, haal ik de takken en begroeiing opzij met mijn stok, of zwaai ik hem voor me uit om de spinnenwebben weg te halen. Dat laatste is geen overbodige luxe, omdat ik vaak de enige ben die sinds jaren dit pad gebruikt. Soms helpt de stok me om hoger hangend fruit te bereiken, om bijvoorbeeld een vijg of sinaasappel te plukken. Een veelzijdig instrument, en eentje die ik niet zou willen missen.

Pet en zonnepaneel

Mijn pet is ook een geliefd stukje bagage. Het voordeel van een pet ten opzichte van een zonnebril, is dat het wel beschermt tegen de felle zon, maar nog steeds genoeg licht hebt als het bewolkt is. Dat voorkomt dat ik steeds van bril moet wisselen. Mijn pet houdt mijn haar op z’n plek en voorkomt dat mijn krullen in de begroeiing blijven hangen en voor onnodig veel extra klitten zorgen. Een kam heb ik niet bij me, dus na een paar dagen loop ik erbij als een plumeau, dat neem ik voor lief. Dit jaar loop ik voor het eerst met een zonnepaneeltje, en hoewel die erg langzaam laadt, zorgt het wel voor extra batterij. Elk beetje extra energie in de powerbank is meegenomen, en het geeft mee een fijn gevoel dat ik nooit compleet zonder stroom zal komen te zitten. Dat geeft me iets meer speling om bijvoorbeeld wat vaker mijn telefoon te gebruiken, al is het maar om muziek te luisteren of te navigeren.

Aanpassingen in kleding en gas

Een andere aanpassing die ik dit jaar heb gedaan, is dat ik mijn dikkere folierol heb gewisseld voor een dunner foliematje. Daar heb ik spijt van. Het dunne foliematje waait weg, scheurt snel en geeft geen extra comfort onder mijn slaapmat. Dat zal ik volgend jaar weer terug aanpassen. Ook ga ik volgend jaar een warmere slaapzak meenemen, hoewel dat meer gewicht en volume betekent. Ik wil niet riskeren dat ik het echt te koud heb ’s nachts. Ook ga ik mijn afritsbroek thuislaten en in plaats daarvan een extra legging meenemen. Deze reis doe ik nu al 3 weken met hetzelfde gaskannetje, terwijl ik er wel 2 met me meedraag. Het zou mooi zijn als ik volgend jaar halverwege mijn tocht een nieuw gaskannetje kan kopen, scheelt toch weer 420gram. En als ik ergens gas kan kopen, dan zal ik er ook wel droogmaaltijden kunnen halen.

Zeepblokjes en stekkerblok

Op advies van Steef had ik een snellader meegenomen: dit stekkerblok is een stuk groter dan de normale exemplaren en aanzienlijk zwaarder. In de praktijk heb ik die snellader eigenlijk nooit nodig. De enige momenten dat ik iets oplaad, ben ik er een hele nacht, en dan kan het net zo goed met een langzame lader. Die ga ik volgende keer ook omwisselen. Vorig jaar had ik knijpflacons met zeep en shampoo, waar ik direct de eerste nacht de nadelen van ondervond toen één ervan was opengegaan in mijn tas waardoor alles onder de douchegel zat. Dat zou me niet nog eens gebeuren, dus heb ik nu gekozen voor een blokje zeep en stukje shampoobar. Die zitten in een zakje van wetsuit, ideaal want het is waterdicht en lekvrij. De blokjes zijn klein en gaan lang mee, ideaal! Daarentegen ben ik wel een nagelknipper vergeten, ook iets voor op het lijstje volgend jaar.

Van Rebollar naar Siete Aguas

Onderweg zoek ik naar Rebollar op de borden, maar nergens wordt deze plek aangegeven. Wel zie ik een onbekende plek, Siete Aguas, op de borden. Ik pauzeer boven op een berg en pak mijn kaart erbij. Hierop wordt duidelijk dat ik helemaal ben afgebogen van de route zoals ik hem had gepland, en de routemarkering van de gr7 op de grond dus ook hier is aangepast ten opzichte van de papieren en digitale kaarten. Ik loop helemaal niet naar el Rebollar! Nu volg ik de nieuwe gr7 die binnendoor loopt, naar het dorp Siete Aguas. Aan mijn eigen planning heb ik niks meer.

Alles gesloten

Dat betekent dat ik wederom goed moet opletten op de markeringen op de grond, want dat is de enige navigatie die ik nog heb. Dat ik nu naar een dorp loop, geeft me echter ook nieuwe hoop: daar vind ik misschien een supermarkt en cafés voor inkopen! Maar die hoop wordt al snel de kop ingedrukt als ik daar rond 16u aankom: alles is dicht en het hele dorp is compleet uitgestorven. Wat gek? Volgens google maps zitten er aardig wat horeca zaken en een supermarkt, maar niks is open. Misschien is het een feestdag? Wel zie ik een bord met de nieuwe route van de gr7, waarop ik kan zien dat de volgende etappe naar Chera loopt. Morgen zal ik dus opnieuw langs een dorp lopen met kans op winkels en dus nieuwe voorraad. Daarom besluit ik het ‘dorp met de zeven wateren’ achter me te laten en verder te lopen. Maar niet voordat ik nog mijn flessen vulde bij de, jawel, 7 verschillende fonteinen op het centrale dorpspleintje. Zouden ze dan ook allemaal een andere bron en andere smaak hebben?

Area Recreativa

De route is erg mooi buiten Siete Aguas, en duidelijk zeer recent aangelegd. Ik volg een pad door een brede kloof, terwijl donkere regenwolken en felle zon me vergezellen en een mooi lichtspel vormen boven mijn hoofd. Ik geniet van deze laatste kilometers, die goed begaanbaar en met niet al te veel hoogtemeters zijn, en kom uiteindelijk bij een volgende picknickplek aan. Deze area recreativa is weliswaar een stuk kleiner, en meer openbaar, langs een grindweg en met enkele boerderijen in de omgeving. Bij de kraan zitten twee jongens te chillen die zo te zien in de omgeving aan het fietsen zijn en hier pauzeren. Om niet teveel aandacht te trekken besluit ik eerst te gaan eten, en te wachten tot de jongens weg zijn voordat ik begin met het opzetten van mijn tentje. De picknickplek kijkt uit op de kloof waar ik zojuist doorheen ben gelopen, en over een vrij open veld. Op de picknickplek staan enkele jonge populieren als schamele beschutting.

Gesnapt door de boswachter

De jongens maken helaas weinig haast om te vertrekken, en ik voorzie regen, dus besluit ik toch maar te beginnen met het opzetten van mijn tent. Als ik net mijn binnentent op heb staan, komt er een jeep het terrein op rijden. Shit, de boswachter, maakte ik direct op uit de tekst op de zijkant van de jeep, en de zandkleurige kleding van de man achter het stuur. ‘Nu ben ik de sjaak, ik zal een boete krijgen en een reprimande, en waarschijnlijk moet ik hier weg en nog uren ronddolen, of word ik verplicht een veel te dure hotelkamer te boeken’, gaat er door me heen. Ik besluit mijn onschuld en vrouwelijke charmes in de strijd te gooien om de schade zoveel mogelijk in te perken. ‘Goedemiddag, heeft u permissie om hier te kamperen?’. Het heeft geen zin om te liegen. ‘Nee, ik wist niet dat dat nodig was, hoe had ik dit moeten regelen?’, reageer ik, naar waarheid trouwens, want ik zou het echt niet hebben geweten. De man blijkt tot mijn verrassing juist een vaderlijke bezorgdheid te uiten, en is totaal niet bezig met dat ik hier niet mag zijn. Hij kijkt me wat verlegen aan, met vriendelijke, bruine ogen en halflang bruin haar onder een kaki kleurige hoed. Ook laat hij me zien hoe ik bij de plaatselijke gemeente een document kan invullen om hen zo te laten weten wanneer ik waar ben, zodat de lokale autoriteiten er weet van hebben op het moment dat er iets mis zou gaan.

‘Be safe’

De omgeving waar ik me nu in bevindt is behoorlijk uitgestrekt en ondoordringbaar, verdwalen is daarom niet ondenkbaar. Als er iets met me zou gebeuren, is het voor de lokale autoriteiten heel lastig om mijn locatie te bepalen. In een mengeling van Spaans en Engels wissel ik dankbaar en opgelucht woorden uit die hem uitleggen waar ik vandaag kom en wat mijn onderneming inhoud. Hij drukt me op het hart om altijd aan iemand te laten weten waar ik ben, en veilig te doen. Zijn doordringende blik laat geen twijfel dat hij dit oprecht meent. Gelukkig wandel ik buiten het bosbrandseizoen, maar er is wel slecht weer op komst en in de herfst kan het weer onvoorspelbaar en zeer slecht zijn, waarschuwde hij me. Met een tikje op zijn hoed stapt hij weer in de auto en neemt afscheid. Opgelucht dat ik nu met toestemming mag kamperen, eet ik mijn adventure food en zoek daarna mijn tent op, omdat het al snel begint te regenen. Met uitzicht op de ondergaande zon drink ik thee, en geniet van een relaxte avond.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 / 51 Tabarla – Siete Aguas verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag begin ik met een heerlijke yogales op het zachte gazon van Villa Carmen en neem vervolgens afscheid van de camping. De weg die voor me ligt, leidt me straks weg van de bewoonde wereld, en gisteren heb ik alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen om de dagen zo goed mogelijk door te komen. De kaart en de route heb ik uitvoerig bestudeerd, op zoek naar mogelijke kampeerplekken en watervoorzieningen.

Loslaten

Als ik van de camping terugloop naar waar ik de dag ervoor de route verliet, zie ik echter meteen dat de route niet klopt met mijn voorbereidingen. Het bord wijst een richting op die absoluut niet klopt met mijn uitgestippelde route. Ik moet hardop lachen, maar voel me tegelijkertijd nerveus. Alle voorbereidingen die ik heb gedaan wat betreft de route, blijken nu voor niks te zijn! Ik zit in tweestrijd. Wat doe ik, volg ik de route volgens mijn gps zoals ik het heb voorbereid? Of kies ik de, blijkbaar nieuwe of aangepaste route zoals die op de grond is, zonder te weten wat dat praktisch zal betekenen? Een klein stemmetje (intuïtie?) vertelt me: ‘loslaten!’, en daarmee gooi ik al mijn zekerheid en houvast in één klap overboord.

Naar Ontinyent

De nieuwe route wijst me naar Ontinyent, een stad waar mijn gps-route niet langs komt. Dat betekent dat ik vanaf nu afhankelijk ben van de routemarkeringen op de grond. Toch voelt het goed, om die controle los te laten. Het is zo’n metafoor voor het leven, voor mijn constante pogingen om alles maar te sturen of te controleren. Puntje bij paaltje is dat natuurlijk allemaal maar schijn. We hebben helemaal geen controle over hoe het leven loopt. Dus besluit ik er dan maar helemaal voor te gaan. Leven in overgave. Ik ga wel zien waar ik uitkom. Maar vanaf nu moest ik wel alert zijn op de witrood markeringen, want  als ik die mis, zou ik zo verkeerd kunnen lopen. Gelukkig is de markering het eerste stuk van mijn route prima aangegeven, en word ik de berg naast Bocairent opgeleid en over geleid, om richting de stad Ontinyent te lopen.

Waar is de witrood markering?

Als ik de berg afloop, langs de begraafplaats en de eerste huizen die de stad aankondigen, ben ik ineens de markering kwijt. Ik loop een stuk terug, in de veronderstelling dat ik misschien een afslag heb gemist, maar kan niets vinden. Ik zucht. Wat nu? Deze grote stad is een wirwar van straatjes en verkeer, hier vind ik die markering nooit meer terug. Het nerveuze gevoel bekruipt me weer en besluit om even pas op de plaats te nemen. Eerst eens koffie drinken, dan kan ik rustig opnieuw de kaart bekijken en zien wat mijn opties zijn. Misschien kan ik vanaf hier wel weer teruglopen naar mijn oorspronkelijke gps route.

Ondanks het vooruitzicht van de koffie, merk ik hoe snel mijn stemming is omgeslagen. Vanmorgen voelde ik me opgetogen, als een jonge hond wilde ik op pad, het avontuur in. En nu voel ik me zwaar, ik merk dat ik baal. Ik moet een heel stuk door de stad heen en extra kilometers maken om weer op mijn eigen gps route te komen. En wie weet of die route nog wel bestaat en wordt bijgehouden? Ik voorzie slechte paden en zie op tegen praktijken van vorig jaar, waar ik amper door de overwoekerde paden heen kon bewegen. Mijn hoofd vult zich met mokkende en zware gedachtes, die mijn aanwezigheid vertroebelen. Daardoor mis ik een heel stuk van de stad en kan ik moeilijk genieten van wat ik tegenkom. Wel valt me op dat er behoorlijk wat toeristen op de been zijn, die met bussen naar de oude stadsmuren worden gebracht, of in polonaise achter de bordjes van hun gids aan hobbelen. Ik laat de drukte achter me, en merk dat mijn lichaam nog moe is.

Aandacht voor wat er is

Vermoeidheid heeft ook effect op mijn stemming, heb ik ontdekt. Het stijgen gaat moeizaam, ik struikel over mijn voeten en zucht regelmatig diep. Ineens mis ik thuis heel erg. Waar komt dit ineens vandaan? In plaats van me te laten meeslepen met de mistroostige gedachten en zelfmedelijden, verleg ik mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik probeer op te merken waar ik de gevoelens en emoties voel in mijn lijf, wat nog niet gemakkelijk is omdat ik tegelijkertijd omhoog loop, en de druk van de zware tas op mijn lijf voel. Maar naast de gebruikelijke lichamelijke sensaties van het lopen, voel ik een licht misselijk gevoel, en een gevoel alsof er een steen in mijn maag ligt. Ik loop langzaam door, ‘ik kom die markeringen vanzelf wel weer tegen’, monter ik mezelf op.

In de steek gelaten

Ineens krijg ik een inzicht. Het klinkt gek, maar ik voel me in de steek gelaten, verraden zelfs! Ik heb mijn vertrouwen gesteld in de route, in de markeringen op de grond. Ik heb de beslissing gemaakt om mijn controle los te laten en mezelf over te geven aan het onbekende, te vertrouwen op de markering. En nu laten ze mij in de steek. Ineens moet ik het zelf uitzoeken. Is mijn vertrouwen en overgave toch geen goede zet geweest? Het voelt een beetje alsof ik in de maling ben genomen.

Terwijl ik dit inzicht tot me door laat dringen, passeer ik een rotonde, en in een flits zie ik roodwit. Wacht even. Een reflector? Ik doe een paar passen terug. Nee, het is de witroodmarkering! Nouja! Een enorm gevoel van opluchting overvalt me. Ik speur de vier straten die op de rotonde uitkomen af, maar kan niet ontdekken waar de markering vandaan komt, of waar het naartoe gaat. De opluchting wordt direct gevolgd door frustratie en boosheid. “Zoek het uit! Ik volg mijn eigen pad wel!”. Na een paar honderd meter is daar dan ineens wederom weer de markering! En dit keer blijft hij consistent met mijn eigen route. Hoera! Ik ben weer terug op het pad! Eind goed al goed. Wat een bijzondere ervaring! Een stuk lichter loop ik verder, de stad uit.

Loodrecht omhoog

De route leidt me eerst langs vrijstaande huizen aan de rand van de stad, om uiteindelijk aan de voet van een berg uit te komen. Ik kan de route recht omhoog de berg op volgen: een pad van nauwelijks 40cm breed, dwars door jonge dennenbomen die het zicht links en rechts volledig wegnemen. Niks geen zigzag of speelse route, maar iemand die lijnrecht een streep omhoog lijkt te hebben getrokken naar de top van de berg. Steil omhoog. Tot zover ik kan kijken. Het ziet er verschrikkelijk uit, maar er zit niets anders op. De route gaat daarheen. Na een diepe teug adem zet ik mijn voeten schuin de berg op. Het hellingsvlak is zo steil, dat de berg mij voortdurend probeert van zich af te schudden, en ik met regelmaat de neiging heb achterover te vallen. De takken links en rechts grijpen naar mijn rugzak en vertragen mijn pas nog verder. Ik ploeter voort, en trek mezelf kreunend en krakend omhoog aan mijn stok. Ik zie de top afvlakken, en krijg hoop: ik ben er bijna! Maar als ik op dat punt aankom, blijkt het niet meer dan een tijdelijke verflauwing van de hellingshoek, en volgen er enkel nog meer hoogtemeters.

De emoties zitten hoog

De groene tunnel benauwd me, het ontneemt me elk uitzicht of perspectief. Opgeslokt tussen de begroeiing heb ik geen flauw benul hoever ik nog moet of waar ik me op de heuvel bevindt. Opnieuw ben ik in de veronderstelling dat ik er ben, maar ook nu houdt de berg me voor de gek, en buigt het pad verder omhoog, een onverbiddelijk smal, steil pad. Ik voel het bekende gevoel van opkomende tranen, ergens ver achter in mijn keel en borst, en als ik dan eindelijk de asfaltweg bereik waar het pad op uitmondt, branden de tranen inmiddels achter m’n ogen. Ik kom op adem, tank een halve liter water leeg, en voel me langzaam kalmeren.

Terwijl ik op het asfalt zit, en uitzicht heb op de berg die ik zojuist heb beklommen, popt er ineens een liedje in mijn hoofd en een sterke drang om dit liedje te luisteren. Omdat ik de titel van het liedje niet weet, zet ik de hele cd op. Intussen is de route een stuk beter begaanbaar, omdat ik bijna bovenaan de berg ben. Het asfalt gaat over in een breed gravelpad en leidt me langs een kerkje bovenop de bergtop en neemt me daarna weer slingerend omlaag. En dan ineens speelt het nummer dat in mijn hoofd kwam, en begin ik te huilen. Hartstochtelijk te huilen, alsof het van heel diep van binnen mij komt. Alsof het iets is dat er nu pas uitkomt, met hulp van de muziek. Het moet eruit. Een pijnlijk, heet verdriet, dat een brandend gevoel achterlaat in mijn keel en me hortend laat ademen. Terwijl ik huil, voel ik ook dat er iets oplost, van binnen. Het is alsof er iets diep in mij ontspant, alsof er ruimte ontstaat tussen de cellen. Hoewel er geen woorden of beelden zijn, voel ik naast de scherpe emoties de verkramping verminderen in mijn lichaam. Ook al snap ik niet waar dit mee te maken heeft, of wat de oorzaak is van deze emoties, het lucht gigantisch op. Het maakt eigenlijk ook niks uit, ik hoef het helemaal niet te begrijpen.

Opgeruimd weer verder

Met een opgeruimd gevoel en lichter gemoed zet ik daarna mijn tocht voort. Met de recente bergtop nog vers in het geheugen, blijft de rest van de route tamelijk lastig. Ik maak veel hoogtemeters en de paden zijn steil, ook als ik afdaal. Vooral het dalen doet zeer aan mijn inmiddels gevoelige voeten. Ik ben moe. Mijn lichaam is nog niet helemaal hersteld van de vorige uitputtingsslag.

Braaf blijf ik de witroodmarkeringen volgen, en dan eindelijk, vlak voor Vallada, sluit de  route op de grond ineens weer aan op de gps route op mijn horloge. Het geeft een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid dat ik nu weer een back-up heb op mijn horloge. Zo kan ik niet verdwalen. Nu ben ik ineens in Vallada, waar ik volgens mijn eigen planning pas morgen zou aankomen. Blijkbaar heeft de nieuwe route een stuk afgesneden. Opgelucht en uitgeput ga ik op een terras zitten en bestel een ijskoud biertje. In Vallada is niks aan accommodatie of camping, dus zal ik straks buiten Vallada een kampeerplek zoeken.

Op de camino

Na mijn biertje reken ik af, en vraagt de vrouw achter de bar of ik soms de camino naar Santiago loop. Ik vertel over mijn route en als ik het dorp weer uitloop, zie ik inderdaad de kenmerkende blauwgele camino wegmarkeringen en de schelpen die de route aanduiden. Erg leuk om af en toe een stukje van de camino mee te pikken. Hoe hoger ik in Spanje kom, hoe meer routes zullen samenkomen, vermoed ik. Vrolijk van het biertje en de gedachte dat ik nu alleen nog maar een kampeerplek hoef te vinden, loop ik Vallada uit. Ik passeer sinaasappelboomgaarden en verzamelde enkele gevallen exemplaren van de grond. Vaak moet ik dan wel een deel van de sinaasappel wegsnijden, omdat ze slechte plekken hebben, maar wát is een verse sinaasappel, rechtstreeks van de boom een traktatie! Het zoetzure, tintelende sap is een ware smaakexplosie en welkome afwisseling of de eeuwige wraps, havermout en andere vitaminen-ontberende voedingsmiddelen.

Onder de snelweg door… of toch niet?

De route gaat een snelweg onderdoor, met aan de andere kant een prima kampeermogelijkheid, lijkt het op de kaart. Maar als ik op het punt kom waar de route volgens mijn horloge de snelweg onderdoor gaat, is er in werkelijkheid een bord met een groot kruis, die duidelijk maakt dat er geen route meer is die kant op. En inderdaad, als ik die kant op kijk, zie ik een oerwoud aan metershoge begroeiing, een soort ophoping van regenwater, modder en vooral heel veel zwerfafval. Het rode kruis op het bord is duidelijk dat de route daar niet heen gaat. Maar waarheen dan wel? Ik sta op een t-splitsing met de kant waar ik vandaan kom, rechts de snelweg onderdoor, of rechtdoor naar… ja, waarheen? Ik raadpleeg de kaart opnieuw. De weg rechtdoor gaat naar een ander dorp, kilometers verderop, en buigt naar links af, terwijl mijn route juist rechts verdergaat. Ergens verderop is ook nog een mogelijkheid om de snelweg over de steken, maar dat is vanaf hier nog zo’n 2,5 kilometer verderop! Dat zou betekenen dat ik nu 5km extra moet lopen om op hetzelfde punt aan de andere kant van de snelweg uit te komen. Ik zucht gefrustreerd.

Het wordt donker

Ondertussen belt Steef, want het is rond half 8, de tijd waarop ik normaal gesproken al lang en breed voor mijn tent zit en heb gegeten. De zon zakt als een malle achter de horizon, en benadrukt de beperkte tijd die ik heb om met het laatste licht te lopen. Met een zwaar gemoed neem ik op, en ventileer mijn frustratie. Ik wil tóch proberen of ik niet onder de snelweg doorkom, het eerste stuk lijkt nog enigszins mogelijk om doorheen te komen. Met de telefoon aan mijn oor sla ik de planten links en rechts opzij, en plaats mijn voeten zoveel mogelijk op droge stukken, zorgvuldig om de vieze luiers, verroeste blikken, en opengereten vuilniszakken met ondefinieerbare inhoud, heen stappend. Getver wat een smerige boel, en wat een onmogelijk pad! Het “pad” wordt steeds dieper onder de snelweg door, en waar eerst hier en daar plasjes water of modder liggen, wordt dit nu steeds meer, en uiteindelijk een soort vieze, drabberige sloot. Ik heb geen keus, ik moet omkeren. Ik staak mijn poging en ga terug. Weer een half uur van mijn tijd verloren. De zon flirt al met de avond, en werpt lange schaduwen voor me.

De laatste kilometers

Eenmaal terug op de t-splitsing zet ik de vaart erin en wil maar één ding: een kampeerplek vinden. Zonder veel aandacht te besteden aan mijn omgeving trap ik mijn gaspedaal in en stamp door. Ik heb er een hekel aan om in het donker een slaapplek te moeten vinden, zeker met de ervaringen van de wilde zwijnen van laatst. Liever weet ik op wat voor plek ik sta, hoe het zit met bomen, hoe vlak de grond is, of er water in de buurt is, of ik dierensporen zie, etc. Vaak maak ik mijn plek nog even ‘schoon’ door steentjes, takjes en andere losliggende zooi weg te schoppen of te vegen, zodat ik zo vlak mogelijk sta en mijn matje bescherm tegen lekkage.

Eindelijk steek ik een viaduct over en loop ik nu langs een bedrijventerrein aan de andere kant van de drukke snelweg. Als de zon nét de horizon verlaat, draait de route links weg van de snelweg, en neemt me mee een kloof in. Links en rechts verrijzen steeds steiler en hoger wordende rotswanden. Hoe vind ik hier een kampeerplek? Maar in het allerlaatste restje licht vind ik dan eindelijk een prachtig plekje: een stukje vlakke grond vlakbij het pad, omsloten door de rotswanden. Als een malle zet ik snel mijn tent op, in het licht van mijn hoofdlamp, trek warme kleren aan en ga dan hongerig en uitgeput op mijn matje zitten. Ik ben te moe om mijn eten op te warmen, dus eet mijn kant en klaar maaltijd van gehaktballetjes in saus met het laatste restje brood koud op. Het is verrukkelijk. De laatste druppel saus schraap ik met mijn brood uit de hoekjes van het bakje. Eten smaakt het allerbeste na een hele dag buiten zijn en wandelen. Moe van de dag, kruip ik vrijwel direct daarna al mijn slaapzak in.

En opnieuw zijn daar de zwijnen

Ik dommel in, en schrik rond 21u alweer wakker. Het is een herhaling van een paar nachten hiervoor: wilde zwijnen. Opnieuw waren het er veel en vlakbij. De snuivende geluiden en wroetende poten die steentjes laten wegrollen zijn bijna voelbaar door mijn dunne tentdoek heen. Doodstil blijf ik liggen, in de hoop dat ze zullen weggaan. Ik app Steef – gelukkig heb ik bereik – en hij stelt me gerust dat er vrijwel nooit zwijnen zijn die mensen aanvallen. Op verschillende fora leest hij ervaringen van andere wildkampeerders, die de tip geven om vooral stil te blijven. Maar als er ineens een zwijn vlák naast me luid knorrend en snuivend polshoogte komt nemen, ontsnapt een gil van angst uit mijn keel. Direct slaat de paniek toe: ‘nu gaan ze me aanvallen, nu komen ze dwars door mijn tent heen’, schiet er door me heen. De zwijnen schrikken blijkbaar net zo hard van mij als ik van hen, want ineens hoor ik overal hoefgetrappel en gesnuif en geknor.

De zwijnen nemen wat afstand, maar blijven voor mijn gemoedsrust véél te dichtbij. Met een hart dat in mijn keel bonkte, rits ik heel voorzichtig mijn binnentent open, op zoek naar mijn mes en mijn stok. Ik kom zo stil mogelijk overeind met het mes in mijn ene hand, en de stok in de andere. Klaar om toe te slaan zodra één van de zwijnen besluit dat ik een dreiging ben voor ze. Wanneer voelen zwijnen zich bedreigd? Zit ik in hun territorium? Zien ze mijn tent als een vreemd object, hoe interpreteren ze mijn geur? Oh god, ze ruiken vast mijn eten! En daar komen ze op af! Mijn mond is droog, en ik voel me duizelig van angst. Steef blijft geruststellende appjes sturen, wat eventjes helpt, maar het haalt de aanwezigheid van de beesten niet weg! Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik besef dat hun geluid minder hard klinkt en ze verder weg zijn. Eindelijk durf ik mijn stok neer te leggen, maar mijn mes houd ik vlak bij me, mochten ze besluiten terug te keren. Het is tenslotte nog geen nacht! Om mezelf af te leiden ga ik lezen, mét alle angst in mijn lijf.

Mijn lichaam neemt het over

Het is bijzonder om te ervaren hoe je reageert in omstandigheden waarin je helemaal aan jezelf bent overgeleverd. Hoe doe je dan, ben je in staat tot handelen? Ik heb het gevoel dat ik terugval op een basaal en primair overlevingsinstinct. Ik ben écht in staat mijn mes en stok te gebruiken als zelfverdediging. Maar ik ben óók in staat om ergens ver weg, achter de emotie van angst, te beseffen: dit heb ik nu al een paar keer meegemaakt en het is toen ook goed gegaan. Ik kon daardoor de emotie op een gegeven moment laten bestaan en meer rationeel de beslissing maken om te gaan lezen, om tóch, ondanks alles, te gaan proberen te slapen. Want ik was ook moe, en wat kon ik anders? Ik heb geen controle over de situatie. En gek genoeg val ik nog redelijk vlug in slaap ook. Blijkbaar is de noodzaak aan slaap en rust nóg een tikkie urgenter dan mijn alerte zelfverdedigingsmechanisme. Het lichaam neemt dus bepaalde processen ook over als het erop aankomt, hoe bijzonder is dat? Deze tochten leer ik zoveel over mezelf en mijn lichaam, en ontwikkel ik vooral een diep respect en bewondering voor dit soort processen en mechanismen.

Het bericht Spanje gr7 dag 16 / 45 Bocairent – Ontinyent – Vallada verscheen eerst op Struin Stories.

Rond middernacht zwelt de wind aan, die als enorme golven over het land rolt. Ik hoorde de vlagen al aankomen: zich in kracht opbouwend, hoger tegen de helling, om vervolgens met een donderend geraas naar beneden te rollen, als een lawine die in kracht toeneemt, en uiteindelijk over en tegen mijn tentje beukt. Iedere keer schrik ik zo erg van de klap, en ben ik bang dat de woeste wind mijn stokken als twijgjes zal breken. Ik wist wat het risico was om mijn tent zo bloot te stellen aan de elementen, en nu betaal ik de prijs. Ongenadig word ik afgeranseld door de wind, die mijn tentje keer na keer probeert kapot te beuken. Ik overweeg mijn opties. Zo te horen blijft de wind in zijn kracht redelijk constant, er was geen sprake van een storm. Het is slechts het lege, kale landschap waar wind en erosie vrij spel hebben en door niks gehinderd worden, en het landschap hier langzaam maar zeker helemaal uithollen. In Slovenië heeft mijn tentje ook de nodige onweersbuien doorstaan met heel harde windvlagen. En als ik nu ga opbreken, wat dan? Het opbreken zal op zichzelf al lastig zijn. Maar als ik zo vroeg al ga lopen, kom ik in el Pinoso aan als alles nog dicht is. Nee, daar heb ik niks aan. Ik besluit mijn tijd uit te zitten en te wachten tot de ochtend. Niet slapen, maar wel soezen en rusten. Ik voel mijn benen nu al verbeteren, zelfs zonder slaap.

Tijd voor ontbijt

De windvlagen houden aan tot een uur of half 7, waarna ik besluit op te staan en op te breken. Tegen mijn zin in, want ik ben nog zo moe! Omdat de wind nog zo krachtig is, besluit ik pas later op de ochtend ergens te eten, als ik meer beschutting vind. Dat laat nog lang op zich wachten, de wind houdt de hele dag aan. Tegen een soort dijkje, met mijn tas als gedeeltelijke beschutting, kook ik later wat water voor de havermout en mijn koffie. Ondertussen komt de zon op en zet ik mijn tocht voort, met oordopjes en de top2000 in. Ik zing hard mee met de bekende nummers, een voordeel van lege trails en eenzame paden.

De grens tussen Murcia en Valencia

Een poos later pauzeer ik nogmaals om mijn brood te eten. Daarna is het nog een uurtje lopen tot el Pinoso, waarbij ik opnieuw een mijlpaal passeer: de grens tussen Murcia en Valencia! Ik laat Murcia achter me, en ga de derde provincie in Spanje in, zo tof! En spannend, want ik heb begrepen en gezien dat Valencia heel dunbevolkt is en stukken heeft op de gr7 waarbij ik dagen zonder dorpen zal lopen. Dat vraagt de nodige voorbereiding en goede planning.

El Pinoso

El Pinoso is groter dan ik dacht. Ik boek een kamer voor €36, een zeer basic kamer zonder raam of uitzicht, maar gelukkig met bedden die lang genoeg zijn voor mijn vermoeide lijf. Ik neem een douche, was mijn kleren en duik mijn bed in. Na deze siësta zoek ik de zon weer op om even te schrijven op een terras en te genieten van een van de bekende wijntjes uit deze streek (Bodega) en te chillen. Dit is genieten zo! Er zit een normale supermarkt met voldoende verse producten, wat voor een hiker héél fijn is. Er zitten ook een paar barretjes, waar ik er één van kies om lekker van de zon te genieten, van de wijn en de tijd neem om te schrijven.

Nederlandse enclave

Als ik hier zit, hoor ik ineens Nederlanders achter me. Een Nederlands stel. Ze zitten ook overal. Als er kort daarna nog een Nederlands stel aanschuift, krijgen deze stellen elkaar al gauw in de gaten, en schuiven gezellig aan. Ik ben onbedoeld toehoorder van al hun gesprekken. Het blijkt hier een populaire bestemming om naartoe te emigreren voor Nederlanders. Het ene stel is net hierheen verhuisd, het andere stel is momenteel aan het zoeken in de regio. Ze wisselen hun ervaringen en tips uit. het voelt maf om ineens in zo’n gehucht in een Nederlandse enclave te zijn. Toch kan ik het me heel goed voorstellen dat mensen overwinteren in dit zonnige zuiden. De zon op je huid en het buitenleven maken zoveel verschil voor je hele stemming en gemoed. Ik heb in toenemende mate last van winterdepressies, en het maakt veel verschil als ik deze maand hier in Spanje loop en op die manier nog zonuren maak. Een soort preventieve antidepressiva aan het begin van de winter.

Rustdag

Een rustdag. Dat komt neer op zoveel mogelijk kleding wassen, alle apparaten maximaal opladen, mijn rugzak opnieuw inpakken en herorganiseren, overtollige dingen eruit halen en weggooien, mijn slaapzak luchten, extra lang yoga doen, uitslapen, weinig stappen maken, mijn knieën veelvuldig insmeren met gewrichtsgel, heel veel gebruik maken van wifi door muziek, yoga en documentaires te downloaden, foto’s te uploaden, etc. Ik ga af en toe naar buiten, om op een bankje in de zon mijn lunch te eten. Ik slenter door de straatjes van het stille dorp, bekijk op mijn gemak langslopende schoolkinderen en breng veel tijd lezend door. Ook kijk ik wat documentaires nu ik gebruik kan maken van wifi en stroom.

De laatste voorbereidingen

Verder werk ik de planning en voorbereiding voor de komende dagen goed uit. Ik bekijk waar de waterpunten op de route liggen, wat optionele kampeerplekken lijken te zijn op basis van de omgeving en landschapselementen, en waar ik kan herbevoorraden. Dat laatste vind ik veruit het spannendst. Vanaf Bocairent ga ik echt van de radar, met zeker weten één waterpunt, en daarna 70km zonder zekerheid van water. Dat is midden in de wildernis, waarschijnlijk zonder bereik en met héél veel hoogtemeters. Ik zal mijn adventure food moeten aanspreken en verder leven op havermout en wraps. Vanavond eet ik nog lekker een verse salade en yoghurt, om de nodige vitamines en mineralen binnen te krijgen. Daarna ga ik vroeg naar bed, om ook vroeg op te kunnen staan. Ik heb nu alweer zin om op pad te gaan! Wat ik kan, heb ik voorbereid. In Elda doe ik misschien nog een hostal, daarna wordt het voorlopig kamperen. Een spannende week ga ik tegemoet!

Het bericht Spanje gr7 dag 10+11 / 39+40 Venta Roman – el Pinoso verscheen eerst op Struin Stories.

Als de wekker gaat, wil ik helemaal niet opstaan. Zoveel weerstand als ik nu voel heb ik nog niet eerder gehad. Ik krijg mezelf maar met moeite in beweging nadat ik een aantal keer de snooze knop heb ingedrukt. Vandaag hoef ik gelukkig maar zo’n 25km dus ik kan op mijn gemak doen, ik heb de hele dag. Mijn ontbijt is zoals altijd havermout, vandaag met cruesli en echte melk, een traktatie waar ik graag de extra liters melk voor meesjouw. Koffie met melk is zoveel lekkerder dan met melkpoeder. In de avond verheug ik me al op het warme, zoete comfortontbijt. De gelukjes van een langeafstandswandelaar.

Landschap te voet

Als alles weer op mijn rug hangt, loop ik verder bergafwaarts, laat de Sierra de Baza steeds verder achter me, de tweede serieuze bergketen van deze tocht verlatend. Ik loop naar Baza toe, een redelijk grote stad op mijn route. De omgeving bestaat het eerste stuk vooral uit naaldbomen, droog liggende riviertjes en rotsige bergwanden. Baza komt in beeld, een grote stad in een verder lege vlakte, met daarachter weer de belofte van nieuwe gebergtes, kilometers verder. Gelukkig wordt het vandaag weer ouderwets warm, en kan ik mijn afritsbroek afkorten tot een kort exemplaar.

Het is gaaf om te voet een landschap te ervaren. De reliëfs en alle kleine verschillen en nuances krijgen betekenis. Soms boezemt het landschap me ontzag in, of angst, soms word ik gegrepen door de pure schoonheid. De bergmassieven, stijle kliffen, zonovergoten valleien, of hemel gevuld met gieren. Regelmatig sta ik even stil om me te vergapen aan de weidsheid en uitgestrektheid van dit gigantische land. Ik kan me ook verbazen of verwonderen over zoiets afschuwelijks als uit de toon vallende solar plants of eindeloze kilometers gevuld met groenteteelt of gedumpte rotzooi onderweg.

Baza

Ongemerkt loop ik het stadje in. Ik passeer een huis met een voortuin gevuld met verwijzingen naar de gr7, wat leuk! Handgeschilderde houten bordjes vol vrolijke kleuren die de wandelaars welkom heten. Het is voor het eerst dat ik zie dat de gr7 hier bekend is bij de Spanjaarden zelf. Baza zelf kan me niet grijpen. Ik weet dat ik na Baza vandaag in Zujar nog de kans heb om inkopen te doen, dus koop ik in Baza enkel een salade en 2 melige appels voor de lunch. Het is iedere keer weer een afknapper dat het fruit- en groenteassortiment in de supermarktjes zo slecht is, terwijl het hier om me heen vers aan de bomen groeit. Bij de bakker koop ik onderweg een heerlijk vers brood en trakteer mezelf op een chocoladebroodje. Ik wacht netjes op mijn beurt, gekleed in mijn short en sporttopje, grote backpack waaraan mijn vuilniszakje ritselt met elke beweging die ik maak. De andere kanten staren me aan, en ik kan me hun verbazing voorstellen. Ik hoop maar dat ik niet te erg stink.

Als ik Baza uitloop, loop ik het eerste stuk parallel aan de snelweg, op een paadje richting een grote begraafplaats, waar ik word ingehaald door een rouwstoet. Vanuit de begraafplaatsen steken barokke zuilen prominent de lucht in, vaak voorzien van crucifixen. De dood. Het symbool voor de vergankelijkheid en de eindigheid van alles. Mijn tocht komt ook tot een einde. Ik weet op dat moment echter nog niet dat dat al sneller is dan ik denk.

Wind en storm

Vanaf het pad draai ik de witte zanderige heuvels in die naast de snelweg liggen en me richting Zujar moeten leiden. Er is code oranje afgegeven voor de wind vandaag, voor het einde van de middag tot in de nacht, maar nu al word ik gegeseld door de wind die me probeert van de berg af te blazen. Het lukt haar regelmatig bijna. Ik ploeter voort, over akkerlanden met rulle aarde, waarin mijn voeten tot mijn enkels wegzakken en ik mijn schoenen volschep met zand. Ondertussen doe ik mijn best om mezelf staande te houden en tegen de wind in beuk, me een weg vooruit banend.

Onverwachte traktatie

Het pad is slechts een suggestie, ik kan in de verre omtrek niks herkennen dat ervoor moet doorgaan, dus kies ik ervoor om dwars door de heuvels te trekken, terwijl de wind mijn ogen laat tranen en voor een oorverdovend gebulder in mijn oren zorgt. Eindelijk draai ik met de route mee, en verlaat ik het windgat. Een relatieve rust daalt neer. Wat een opluchting! Kort erna loop ik de buitenwijken van Zujar in, waar een auto langzaam naast me komt rijden. Een vrouw draait het raam open, en steekt haar arm met cellofaan bedekte pakketjes eten naar buiten: ‘quieres comer?’ vraagt ze een aantal keren. Mijn bescheiden ik slaat het uit automatisme af, maar ik ben blij dat ze me eerst niet goed hoort, want als ik daarna alsnog haar aanbod aanneem, word ik getrakteerd op kleine bladerdeeghapjes en een soort appelflap, heerlijk! Maar goed ook, want in Zujar vind ik geen supermarkt meer die nog open is, en zijn de gedoneerde hapjes ook direct mijn avondeten.

Zujar

Rond 15.15 bereik ik het hostal, en neem ik eerst een uitgebreide, lang verlangde douche. Ik was ook weer eens goed mijn kleding, want bah, wat wordt alles snel vies tijdens het lopen! Zand, bruin water, takjes, naalden en andere souvenirs uit de natuur spoelen door het putje. Helaas blijkt het restaurant beneden gesloten, en ben ik daarmee veroordeeld tot mijn fantasieloze kamer voor de rest van de middag en avond. Het voelt een beetje als huisarrest of quarantaine dat ik hier zit, in een uithoek van Zujar, een verder weinig interessant dorp. De kamer heeft geen balkon en buiten trekt de storm aan, waardoor het nu niet aantrekkelijk is om de ramen open te zetten.

De terugreis plannen

De was wappert aan de lijn in de badkamer naast het geopende kleine raampje, terwijl ik fris gewassen aan het bureautje onderzoek doe naar de terugreis. Het einde van mijn wandelperiode komt inmiddels in zicht en ik heb nog geen ticket terug geboekt. Ik moet uitzoeken wanneer ik kan vliegen, vanaf welke luchthaven en hoe ik daar met openbaar vervoer op tijd naartoe kan komen. Al zoekende kom ik er achter dat dit een stuk lastig is dan ik had voorzien. Vooral de aansluiting met openbaar vervoer is een uitdaging. Ineens sta ik voor de keuze: doorlopen tot Pueblo de Don Fadrique, van waaruit ik simpelweg geen aansluiting heb met het openbaar vervoer, en de reis naar een luchthaven enkel via een dure taxirit en talloze bus-overstappen gaat. Of stoppen in Cullar, waar ik morgen verwacht aan te komen, en vanaf daar afreizen naar een luchthaven. Cullar is voorlopig de laatste plek die naast een N-weg ligt en waar bussen komen. Het vinden en boeken van mijn terugvlucht blijkt een behoorlijke puzzel.

Morgen is de laatste wandeldag

Uiteindelijk hak ik de knoop door: het wordt Almeria, vanwaar ik naar Charleroi terugvlieg. Morgen zal mijn laatste wandeldag zijn tot in Cullar. Het besef dat morgen ineens mogelijk mijn laatste wandeldag zal zijn, voelt deels onwerkelijk, maar voelt vooral helemaal goed. Het is goed zo, ik ben verzadigd. Ik heb zoveel gezien en meegemaakt. Zoveel inzichten en lessen, dat ik het nu vooral verder wil gaan verwerken in het gewone leven. Ik had echt nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen of ook maar zou overwegen. En ik weet dat ik misschien na 2 dagen alweer terugverlang om te wandelen als ik eenmaal thuis ben. Maar er is thuis veel om mee aan de slag te gaan, en daar heb ik vooral zin in.

Het is maar goed dat ik binnen slaap vannacht, want buiten wordt de storm van kwaad tot erger, het is beestenweer. Dakpannen worden van de daken gerukt, de palmbomen staan schuin in de gierende wind. Ik prijs me extra dankbaar dat ik vannacht binnen slaap, want het is duidelijk dat mijn tent dit weer niet had overleefd.

Het bericht Spanje gr7 dag 26 Zujar verscheen eerst op Struin Stories.

De volgende dag lig ik zo lekker warm en comfortabel in mijn tent, dat ik mijn warme nestje eigenlijk niet wil verlaten. De nachten koelen hier af naar de 6 tot 8 graden, voor mij koud genoeg om een hele dikke slaapzak te willen. Afgelopen wandeling over het Roots Natuurpad had ik mijn mammut slaapzak mee, maar zelfs die kon mij niet warm genoeg houden. Voor de zekerheid heb ik mijn dikke (en zware) defensieslaapzak meegenomen, waarin ik het tot nu toe enkel minstens warm en meestal bloedheet heb gehad. Het feit dat we nu met z’n tweeën en drieën in de tent liggen, scheelt ook aanzienlijk in de warmte, gelukkig.

Ochtendrituelen

De vogels luiden de nieuwe dag fluitend in, en we breken de tenten af met het krieken van de dag. In de beschutting van de shelter rollen we de foliematjes uit, die we gebruiken als bank. De folielaag zorgt ervoor dat we warm op de stenen vloer van de hut kunnen zitten. Een soort mobiel bankstel dus. Ik warm water op voor havermout, terwijl Steef de tenten opbreekt. Terwijl we de slaap nog uit onze ogen wrijven, komen de eerste hondenuitlaters, hardlopers en mountainbikers al voorbij. Het is bewolkt maar droog, en het voelt als goed wandelweer. Ik tape de hielen en een aantal tenen van de kinderen in met Leukoplast tape ter voorkoming van blaren. Zodra ze drukplekken voelen, is het intapen vaak al genoeg om blaarvorming tegen te gaan. Een middel die ik elke wandelaar kan aanraden!

Vooruitplannen en bevoorrading

Vandaag zullen we via de Dörenther Klippen door Tecklenburg lopen, en uiteindelijk overnachten in een tuin via 1nitetent in het dorp Lengerich. Omdat alles dicht is met de Paasdagen, willen we vanavond ergens proberen te eten. Vandaag is het zaterdag, en daarmee de enige mogelijkheid dat we misschien nog wat inkopen kunnen doen voor de komende twee dagen. Ik maak de havermout en thee aan met het laatste water. Met 5 personen gaat het water hard. Gelukkig zitten we niet ver van de bewoonde wereld, en willen we bij de camping waar we straks langs zullen lopen onze flessen bijvullen. Het is de enige mogelijkheid in de komende 10km en we hebben stiekem best wat dorst. Op de website lees ik dat de camping nog niet geopend is, maar ik ga er vanuit dat er alsnog wel mogelijkheden zijn om aan water te komen.

Dorst!

Eenmaal bij de camping aangekomen, stuit ik op een deceptie. Ik loop met drie lege flessen het erf op en tref een man die staat af te wassen in zijn keuken van het huis. Vrolijk begroet ik hem en vraag hem vriendelijk of we wat water mogen. De man reageert totaal anders dan verwacht: ‘waar kom jij vandaan? We zijn gesloten! Je bevind je op privé terrein, nee je krijgt geen water, dit is privé terrein!’. Met zijn natte handen wijst hij me van zijn erf af. Ik probeer nog beduusd te zeggen dat we aan het wandelen zijn, maar hij onderbreekt me direct. Totaal flabbergasted van zoveel gebrek aan sympathie keer ik op mijn schreden terug. Tot zover de werking van mijn vrouwelijke charmes. Hoe is het mogelijk om iemand geen water te gunnen, terwijl je notabene met je handen in het stromende water staat af te wassen? Ik probeer het naast me neer te leggen, maar met de beteuterde en dorstige gezichtjes van de kinderen naast me, kost me dat enige moeite. In het ergste geval is het nu nog zo’n 10km lopen tot Tecklenburg, maar misschien komen we eerder iets tegen.

Voorzieningen langs de route

We lopen door een hogere bergkam, en het vlakke terrein waar we gisteren overheen liepen, is veranderd in glooiend heuvelachtig terrein met regelmatige klimmetjes waar we het goed warm van krijgen. hier en daar zijn bomen op het pad gevallen, en moeten we eroverheen klauteren, of gaan we er limbo dansend onderdoor. Soms staan er relax bankjes langs de route, waar de kinderen languit op kunnen liggen, en zelfs een hangmat treffen we op de route, tot grote vreugde van de kinderen. De veelheid aan bankjes, picknicktafels en voorzieningen langs de route is echt een luxe, zo anders dan in Nederland. Het landschap verandert in wat ruiger landschap, waar we soms langs steile kliffen lopen en regelmatig rotsklimwanden passeren.

Variatie in de landschappen

Ik vind het bijzonder om te zien hoeveel soorten bossen we doorkruisen, en hoe het toch steeds weer een variërend landschap is. Zo treffen we in een volgend bos ineens een kapelletje en lopen we langs kleine begraafplaatsen van oorlogsslachtoffers, waar de kruizen zijn versierd met paaseieren en de narcissen op de graven een vrolijk plaatje maken. Hier en daar liggen vennetjes in het bos, dan weer lopen we tussen een soort verhoogde dammetjes, waar rotsen aan weerszijden van het pad zijn opgestapeld, en met felgroen mos begroeid. Af en toe wijken de bomen, en kijken we uit over velden en de omgeving erachter. De rest van Duitsland oogt vlak, met enkel in de verte de eerste heuvels.

Baggerschoenen en beige vloerbedekking

Na zo’n 5km na de camping lopen we ineens pal op een hotel af. Dit blijkt een chic 4 sterren hotel te zijn, en even houden we halt. Ik kijk naar onze besmeurde modderbroeken, de takjes in onze haren en rouwranden onder de nagels. Twee dagen niet douchen en door het bos rauzen laat zijn sporen na. Maar onze behoefte aan iets warms drinken is groter dan de gêne, dus stappen we dapper naar binnen in de entree met fonteinen, glimmend marmeren tegels en vergulde deurknoppen. We mogen, na wat overleg tussen de kelners en bedienden in klassiek zwart-wit gesteven overhemden en revers, aan de bar plaatsnemen. We zetten onze grote tassen zoveel mogelijk uit het zicht, en lopen met onze baggerschoenen toch enigszins beschroomd over de beige, zachte vloerbedekking de salon in. Hier zit een Nederlandse familie die hun gezamenlijke verjaardagen vieren. Als we hebben plaatsgenomen op de barkrukken, en wat stil en onder de indruk rondkijken, wordt er een gigantische taart naar binnen gebracht voor de familie. Vijf paar begerige ogen draaien met de taart mee, en het water loopt in onze monden.

‘Had u gebeld, mevrouw?’

We bestellen koffie en warme chocomelk, en deze wordt geserveerd door een kelner met handschoentjes aan, met een witte theedoek over zijn arm, en de bescheiden kopjes op een zilveren dienblad. Het lijkt wel of we ineens in een filmscène zijn beland, en het voelt toch wat ongemakkelijk allemaal. Terwijl we genieten van de warmte, en de zachte stoelen, komt één van de verjaardag vierende vrouwen naar ons toe en bied ons taart aan, ze hebben tenslotte toch over. Ik zie de ogen van mijn kinderen fonkelen, en grote dankbare glimlachjes ontstaan. Er worden extra bordjes en vorken gebracht door de kelner: ‘had u gebeld, mevrouw?’. Verward volg ik zijn blik, en zie een knopje in de muur achter me, blijkbaar bedoeld om de bedienden op te roepen. Ik moet inwendig lachen om het contrast tussen de voorgaande uren en de pracht en praal waar we nu ineens in zijn beland. De taart is goddelijk, met luchtige kwark, verse aalbessen en een krokante koekjesbodem. De gigantische stukken gaan tegen de verwachting van de andere familie allemaal schoon op. Wat vallen we met onze neus in de boter!

Eindelijk water!

Met gevulde buiken en rode wangen van de aangename warmte, stappen we het hotel weer uit, op naar Tecklenburg. Pas na een paar minuten, als we al halverwege de berg omhoog klimmen, besef ik me dat we helemaal vergeten zijn onze waterflessen bij te vullen. Stom! We passeren drie mannen met backpacks de andere kant op, en ook later op de route zien we af en toe backpackers. Grappig, in Spanje kwam ik in 4 weken tijd slechts één keer een mede backpacker tegen, en deze week in zowel Nederland als Duitsland zie ik ze regelmatig. Het paasweekend lijkt hier in Duitsland een populaire tijd om eropuit te trekken. Na een poosje lopen we langs de rand van een dorpje, en treffen we een huis waar de deur open staat. De zon is intussen doorgebroken en het is een mooie, zonnige dag geworden. We roepen naar binnen en een vriendelijke man begroet ons, vult met liefde onze flessen en stopt ons nog een vierde fles frisdrank toe als hij ziet hoe we massaal dorstig de flessen in no time leeglurken. Dit lieve gebaar laat de vervelende ervaring met de campingeigenaar gelukkig snel wegsmelten.

Tecklenburg

Compleet tevreden en voldaan lopen we niet veel later Tecklenburg in, een leuke verrassing met vakwerkhuizen en een snoezig pleintje vol cafés en schattige boetiekjes. Hier zitten de terrassen vol, vult het plein zich met fietsers en spotten we nog meer backpackers en wandelaars in de straten. Als kers op de taart blijkt de supermarkt inderdaad open te zijn, en scoren we brood, havermout en chips voor morgen, en kopen we fruit, yoghurt en brood voor onze lunch nu. Wat is het genieten om na wat als een eeuwigheid voelt, weer een verse appel te eten en een krakend broodje. Met volle teugen genieten we van deze kleine verlichtingsmomentjes en besluiten onze pauze nog verder te verlengen met thee in het warme café. Het is nog vroeg zat, en we hoeven nog maar zo’n 5 a 6km naar onze kampeertuin te lopen, dus genieten we nog even van de luxe hier.

Lengerich

Het zonnetje is helaas weer verdwenen en de wolken hebben haar plaats ingenomen. De temperatuur is echter prima, en tevreden lopen we richting Lengerich, waar we dicht bij de route een overnachtingsplek hebben. om hier te komen, dalen we van de heuvelrug af, waar we al de hele dag overheen lopen. Als snel hebben we het adres gevonden en ze vrouw des huizes verwelkomt ons hartelijk. We zijn niet de enigen in deze gigantische tuin! Aan de andere kant staat nog een tentje, waar een Duits koppel overnacht. Wat een toeval! Ook zij lopen de Hermannsweg, blijkt later.

Schandalig schransen

’s Avonds gaan we op zoek naar en pizzeria, maar degene die we op het oog hadden blijkt gesloten. De andere optie blijkt een pizza-dönerzaak, maar met een onstilbare honger van het wandelen vinden we dat allang best, en eten tot we niet meer kunnen. Er blijkt nog een winkel open, waar we een reiseditie van yahtzee en een kaartspel kopen, en brengen de rest van de avond in een nabijgelegen hotel door, waar we spelletjes spelen en regelmatig de slappe lach krijgen. Uiteindelijk is iedereen moe en slapen we binnen no time in.

Het bericht Hermannshöhetrail dag 2 verscheen eerst op Struin Stories.

Wandelen als levensstijl

Onze kinderen hebben tijdens vakanties niet altijd zin om te lopen. Maar buiten zijn we eigenlijk de hele dag, en sporten doen we ook allemaal, waardoor het actief bezig zijn voor ons echt een levensstijl is die vanzelfsprekend is geworden. Het maken van korte of lange wandelingen voelt dan ook niet direct als een grote inspanning. Als avondwandeling doen we met gemak 4 tot 6 kilometer. Op vakanties schroeven we dit een beetje op. De prestatie is daarbij niet van belang, we zijn gewoon graag buiten en in de natuur, als we het zat zijn dan keren we weer om.

Planning op gevoel

Het doen van wandelingen in de natuur hebben we altijd op gevoel gedaan. Als er bijvoorbeeld staat aangegeven dat een wandeling naar schatting zo’n 3 uur duurt, redeneerden we dat we de hele dag hebben, en genoeg momenten tussendoor kunnen pauzeren. Soms zijn er mogelijkheden om in te korten, en houden we die als optie achter de hand. Het inschatten van kilometers, afstand en tijdsduur gaat voor ons allemaal op gevoel. Soms valt het tegen, en dan moeten we allemaal even doorbijten. Maar meestal is het goed te doen.

Leuke elementen tijdens de route

Vaak kondigen we al regelmatig aan welke wandelingen we zullen gaan maken, of wat ons leuk lijkt, om te peilen wat het animo is of waar de voorkeuren liggen. Zo vinden ze het vaak leuk als er een beetje moet worden geklommen over rotsblokken, of als er leuke elementen in zitten zoals beekjes, een meertje, een ruïne of bruggen. Hier zoeken we dan waar het kan de wandelingen een beetje op uit, maar net zo vaak is het ook voor ons een totale verrassing. Het is trouwens niet zo dat álles in overleg gaat: als wij als ouders graag een bepaalde wandeling willen doen, dan plannen we die. Of de kinderen dan wel of niet staan te springen van tevoren, is dan even ondergeschikt. Andersom mogen zij ook hun voorkeuren voor activiteiten uitspreken (zwemmen, een dag op de camping, een klimpark of bunker bezoeken bijvoorbeeld), die we dan ook inplannen. Niet 1 op 1, maar we vinden het belangrijk dat iedereen aan zijn trekken komt, en dat er rekening gehouden wordt met ieders wensen.

Rekening houden met ieders wensen

Het kan dus best zijn dat de kinderen aan het begin van de wandeling geen zin hebben. Vrijwel altijd lost dit vanzelf op, en is na een half uurtje de sacherijnige bui over, en vermaken de kinderen zich tijdens het wandelen. Mijn ervaring is dat je daar even doorheen moet, en de kinderen ook de kans moet geven om uiteindelijk zelf de conclusie te trekken dat het leuker is dan ze op voorhand dachten. Bovendien is het in mijn ogen ook echt geen probleem als je even ergens minder zin in hebt, en het dan toch doet. Hoort ook gewoon bij het leven, en schaar ik onder het kopje leren aanpassen, omgaan met tegenlagen en ook leren een ander iets te gunnen.

Tijd voor intermezzo’s tijdens het wandelen

Voor wandelingen plannen we altijd ruim de tijd: vroeg vertrekken zodat we alle tijd hebben een geen haast voelen. Dan kunnen we op het gemakje ergens picknicken, misschien zwemmen als we iets tegenkomen, een ijsje nemen of een terrasje pakken. Met kleine kinderen, van 3 of 4 jaar oud, maakten we kleine wandelingen. Naarmate ze ouder werden, maakten we langere wandelingen. Dat verloopt min of meer vanzelf. De andere dagen vullen we met zwemmen, rustige dagen op de camping, stadjes bezoeken, of bijvoorbeeld een kasteel, grot of iets anders bezoeken. De toerist uithangen, simpelweg. Hoe wij het doen en aanpakken is zeker niet voor iedereen de goede manier, en waarschijnlijk zijn er nog zat dingen die we beter anders kunnen doen, maar wie weet heb je toch iets aan onze overwegingen en aanpak.

Avontuurlijk wandelen

Los van het feit dat ze het echt niet altijd grandioos vinden en ook regelmatig kunnen zuchten en steunen als we dit idee opperen, zijn er bepaalde elementen in het wandelen die het voor hen leuk maken. Het volgen van bepaalde bordjes of markeringen maakt het avontuurlijk, als een soort spoorzoekertje. Meestal willen de kinderen voorop om de weg te verkennen en te kijken waar we heen moeten. Vaak gaan ze ook op zoek naar goeie wandeltakken, of andere souvenirs zoals mooie dennenappels, schelpen, veren of bloemen. Als we weten dat er een leuke bezienswaardigheid langs de route zit, dan kunnen ze zich hierop verheugen. Een brug, een waterval, een ruïne, een restaurantje voor een drankje of een ijsje.

Quality time tijdens het lopen

Maar ook de natuur en omgeving nodigen vaak uit om gesprekken over te hebben. Fantaseren over hoe het zou zijn om hier te wonen, wat er misschien ooit wel is gebeurd in de geschiedenis, of er dieren wonen en welke, etc. Maar ook juist gesprekjes over allerlei dingen die hen bezighouden. Voor ons zijn de wandelingen vaak de momenten waarop ze openhartig vertellen over het schoolleven, vriendschappen, hun dromen en plannen, hun zorgen en frustraties. Het wandelen lijkt een ideale setting om zaken te verwerken en te ordenen, en de verbinding en het contact tussen en met elkaar is misschien wel een van de ingrediënten wat het voor onze kinderen ook fijn maakt.

Niet omkopen

Sommige dingen in de vakantie staan vast bij ons. Wandelingen maken is daar een onderdeel van. Welke wandelingen, hoe lang, op welke dag, etc. is allemaal nog maar te bezien, maar dát we wandelen, is een gegeven. Als we eenmaal hebben besloten voor een wandeling, doen we ook niet aan omkopen, beloftes, of andere dingen. Wel is in de tussentijd een soort gewoonte ontwikkeld, dat we na een dag wandelen, weer even iets anders doen. Dit is sinds de trektochten echter ook veranderd en daarmee niet in steen gebeiteld.

Doen van beloftes of bijvoorbeeld ijsjes in het vooruitzicht stellen doe ik uit principe niet. Daarmee zou het voor mij voelen alsof ik suggereer dat het iets heel naars is wat we gaan doen, en het inderdaad een opgave is, waartegen een goedmakertje moet staan. Ik wil ze juist meegeven dat het iets fijns en gaafs is om te doen en om op terug te kijken. Dus daarom probeer ik vooral vanuit onszelf te spreken: wij willen graag deze wandeling maken, want ik wil dit graag zien. We gaan dit samen doen omdat we dit graag samen met jullie doen. We weten bovendien dat we dit kunnen.

Goed voorbeeld…?

Ik realiseer me dat we van geluk mogen spreken dat dit soort argumenten meestal helemaal niet nodig zijn, omdat zij zelf ook enthousiast zijn (meestal) over de wandeltochten. Meia, onze oudste, is zelfs van plan volgend jaar ook de vierdaagse van Nijmegen te gaan lopen. Dus de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wie weet geldt ook hier het principe monkey see, monkey do.

Naast het wandelen is er nog de hele kwestie van lopen met bepakking, en het plannen (‘waar begin je?’), bij elkaar scharrelen van je spullen (want: ‘wat heb je in vredesnaam nodig?’), de hele voorbereiding, routebepaling, enzovoorts. Dit heeft wel wat meer voeten in de aarde dan wanneer je in je eentje gaat. Ik ga hier graag volgende keer wat dieper op in.

Het bericht Wennen aan wandelen met kinderen Deel 2 verscheen eerst op Struin Stories.

Gisteren hoorden we per toeval dat het vandaag en verderop in de week feestdagen zijn in Slovenië. Alles is dan dicht. Shit. Na de aangebrande havermout van gisteren ben ik door onze grootste voorraad heen, en we hebben geen kans om nieuwe voorraden in te slaan vandaag. Gelukkig bood de campingeigenaar gisteren aan om broodjes voor ons te bakken, voor de lunch. Hij had toch nog een berg afbakbroodjes liggen thuis. En zo brengt de campingbaas ons vanmorgen een zak vol minibroodjes, nog warm van de oven. Ik noemde hem een engel, maar krijg spontaan de neiging hierop terug te komen als hij bij het afrekenen maar liefst 20 euro voor 15 miniscule broodjes rekent! Maar we hebben geen keus, dus slik ik mijn verontwaardiging in en hijs in plaats daarvan mijn tas op de rug, pluk de kinderen van de trampoline, waarna we onze weg vervolgen.

Meedogenloos steile afdalingen

Vandaag maken we het laatste stukje van etappe 9 af en vervolgen met etappe 10. Na de twee pittigste etappes achter de rug te hebben, verwachten we vandaag dat het een stukje makkelijker zal worden. Er staan zo’n 700 hoogtemeters op de planning, en een gierend steile afdaling aan het einde van de wandeling: 600 meter dalen over 2,5 kilometer. Dat hebben we geweten. Het normale gekibbel en geklets, de spelletjes en raadsels die over en weer worden uitgewisseld maakten plaats voor een geconcentreerde stilte. Iedereen focust op het rustig neerzetten van de volgende voet, voorzichtig, want het pad is smal en meedogenloos steil. Met elke stap voel ik het gewicht van de backpack in mijn knieën. Ik probeer mee te veren, mijn gewrichten zoveel mogelijk te ontzien, maar het is bijna onmogelijk. Er lijkt geen einde aan de afdaling te komen, we zien alleen maar groen, groen, groen. Een smal pad naar beneden, gevolgd door een haarspeldbocht de andere kant op.

Een mentale beproeving

Eindelijk breekt er licht en lucht door de boomtoppen, wat het einde van de afdaling verraad, en krijg ik de daken van de huizen onder ons in zicht. Een dorp! Een weg, een asfaltweg! Opgelucht komen we bezweet en lichtelijk sacherijnig uit het groen tevoorschijn. We plunderen de waterflessen en slaken kreten van opluchting dat dit stuk er eindelijk op zit. Het was een mentale beproeving, zo op het einde van onze wandeling, maar we hebben hem doorstaan. Nadat we zijn bijgekomen, vervolgen we vrolijk de rest van de vlakke route, op weg naar onze volgende overnachtingsplek. Het is nu niet ver meer. Denken we.

Buitenleven in sprookjesachtig mooi Slovenië

Maar terug naar de start van deze wandeling. Vanmorgen komt de zon al fier en warm op, en starten we onze dag in korte broek. Het is warm vandaag, en zonnig. Het lijkt wel zomer! We prijzen ons dankbaar en gelukkig met zoveel mazzel zo vroeg in het seizoen, zelfs als het zweet onze ruggen nat maakt en zelfs in straaltjes langs onze armen loopt of op onze neus staat. We genieten, we verbranden, we slurpen de vitamine D op als dieren die net uit hun winterslaap kruipen. Onze route is ook vandaag weer prachtig. We slingeren langs paadjes, en door valleien, waar we continu omringd worden door glooiende bergen, die er aaibaar zacht uitzien. We passeren schattige dorpjes die soms stil lijken te staan in de tijd en lopen een sprookjesachtig landschap in. Rondom de dorpjes werken mensen vaak rondom hun huis of op het land. Buurvrouwen slaan hun handen inéén bij het onderhouden van een openbaar pad, vader en zoon rijden op de tractor met bouwmateriaal om de stal te repareren, de oude van dagen kijken op van het werken in hun moestuin als we hen vrolijk toezwaaien.

Oorsprong van mythen en legenden

Hier in de bossen, waar bemoste rotsen en kronkelende bomen domineren, zullen verschillende mythen hun oorsprong hebben. We wandelen langs gigantische rotsblokken, alsof reuzen hier een potje hebben geknikkerd. Het pad slingert tussen de bomen, langs kreekjes waar we ons water filteren en bijvullen. Als we het bos uitlopen, zijn we zonder het te merken een stuk geklommen, en kijken we uit over de groene weiden en valleien. De sappige groene velden nodigen zó uit, dat onze kinderen besluiten zich van de heuvels af te laten rollen. Mijn jongste dochter spot de voorjaarsbloemen in allerlei tinten, en verzamelt er regelmatig een paar om haar vlechten op te sieren. Regelmatig lopen we door bossen waar het ruikt naar soep en maggi: is het de maggiplant die hier groeit? Ik zou heel graag meer leren over eetbare planten in de natuur, die staat als avontuur zeker op de bucketlist!

Een ommetje naar de Waterval Sopota

We maken een uitstapje van de route af, naar Slap Sopota. Steef had gelezen dat er vlakbij de route een mooie waterval is. nu we hier toch zijn, kunnen we die net zo goed meepakken. Het is wel een flinke klim naar boven, dus besluiten we onze backpacks een beetje te verstoppen onderaan het pad, om wat gemakkelijker naar boven te lopen. Ook dit stukje is een prachtige route. De uitlopers van de waterval stromen al om ons heen, hier en daar opgevangen in natuurkraantjes, of doorkruist door houten bruggetjes. De natuur is weelderig en barst bijna uit haar voegen door de rijkdom aan water vlakbij. Na een flinke stiefel omhoog, worden we begroet door een flink geruis van het vallende water, dat voor een koele nevel zorgt. De slanke waterval stort van 62 meter hoogte naar beneden, waar de mineralen uit het water de rotswand allerlei kleurtinten geven: van geel, tot roodbruin en zwart. Het is een prachtig gezicht. Ondanks de feestdag treffen we hier slechts één ander stel aan, dat geniet van het natuurschoon. Verschillende mossen en kimplanten, maar ook bomen begroeien de muren, en even voelt het alsof we in de jungle staan.

Crossmotoren in de bergen

De route slingert constant tussen de bergen, waardoor het uitzicht steeds verandert. Soms krijgen we de besneeuwde bergtoppen en het Triglav weer te zien, om na een tijdje weer een bocht te maken en verrast te worden door een totaal nieuw vergezicht. Als het tijd is voor de lunch, eten we zo zuinig mogelijk van onze hap-slik-weg-broodjes. Best een uitdaging met iedereen die continu trek heeft. Ik haal droge worst uit de tas om de broodjes wat op te sieren, maar als alles op is heeft eigenlijk iedereen nog trek. We wandelen verder, terwijl we op een grote grindheuvel vlakbij crossmotoren zien racen, hun bulderende motoren echoënd tegen de bergwanden, terwijl hun wielen grote stofwolken de lucht in trappen. Onze zoon kijkt zijn ogen uit.

Een unheimisch voorgevoel

Hierna volgt de laatste klim van de dag, waar we worden beloond met een prachtig uitzichtpunt over de Socavallei, waar we Tolmin zien liggen, de stad waar we morgen naartoe zouden lopen, en ook de plek waar we denken dat de camping ligt. Ik tuur naar die betreffende plek: er is niets te zien. Geen tenten, auto’s, mensen, of enig teken van leven. Een lichte spanning bekruipt me, maar ik druk het direct weg. Ik wil de rest niet onnodig ongerust maken van mijn voorgevoel. We delen de laatste snicker netjes in 5 stukjes, een muizenhapje voor elk. De voorraad eten slinkt nu hard en het is maar de vraag of we vanavond ergens kunnen eten op deze feestdag. Maar de onzekerheid en het onbekende is deel van het avontuur, juist ook iets dat we bewust opzoeken. Het leven heb je niet in de hand, soms is het goed om controle los te laten en je over te geven aan hoe het leven loopt. Leven vanuit vertrouwen.

The trail provides

Na het prachtige uitzicht volgt de genoemde steile afdaling. Hierna zit de etappe er bijna op. Het lopen op vlak terrein voelt als een weldaad, en ons tempo neemt toe, mentaal gesterkt door het vooruitzicht van het eindpunt deze dag. We lopen het stadje Most na Soci in, waar we regelrecht tegen een geopende ijssalon lopen! Eerder die middag fantaseerden we over diverse waterijsjes en hoeveel zin we daarin hadden, net als een koud biertje. We maken een vreugdedansje als we zien dat deze zaak open is, én dat er tegenover de ijssalon een geopende pizzeria zit! Ook ons avondeten is daarmee verzekerd, onze gebeden zijn verhoord. Ik voel me koning te rijk. In boeken lees ik weleens de uitspraak ‘the trail provides’. Het pad geeft wat je nodig hebt. Voor mij is dit een verbastering van het leven in vertrouwen, het leven in overgave en het loslaten van controle. Hier krijg je precies dat wat je nodig hebt.

De charmes van Most na Soci

We koesteren ons in de warme zon, terwijl we nippen van een koud biertje en genieten van de weldaad van het ijs. Het is al tegen etenstijd, en de camping is hier vlakbij. We besluiten straks de tent op te zetten en dan terug te lopen naar de pizzeria. Als we de laatste kilometers vervolgen, voel ik de alcohol in mijn benen zakken en ben ik licht in mijn hoofd. De fysieke inspanning in combinatie met weinig eten, maakt dat het biertje er goed inhakt. Het dorpje Most na Soci is een schattig dorp dat bekend staat om zijn oude brug, die over de rivier loopt waar ook onze camping aan ligt. Het meer is een kunstmatig meer, ontstaan door een stuwdam. Het is een mooie plek om een rondje rond het meer te wandelen.

Gesnapt tijdens wildplassen

Naarmate de camping steeds dichterbij komt, wordt mijn vermoeden van eerder die dag bevestigd: hij is dicht. Wat nu? Doorlopen naar Tolmin, zo’n 7 kilometer verder, of wildkamperen? Hoewel iedereen moe is, spreekt wildkamperen ons nu niet aan. Fosse en Meia moeten intussen behoorlijk nodig plassen, en zoeken een bosje in de buurt, terwijl Steef en ik afwegen wat we zullen doen. Precies op dat moment komt er een man op de fiets het terrein oprijden. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt hij hoe mijn dochter gehurkt in het gras zit. Is dat de campingbaas? Hij zet even verderop zijn fiets tegen een gebouwtje en verdwijnt naar binnen. Als een pijl uit een boog vliegt Steef achter hem aan, om te vragen of hij inderdaad van de camping is.

Lopen op wolkjes

Het kan vandaag niet op, want ook hier hebben we geluk! De man is inderdaad de campingeigenaar, en hoewel Camping Senca nog niet open is (hij kwam slechts wat ophalen), mogen we voor twee tientjes een plekje zoeken op zijn mooie terrein. De kinderen juichen nu echt, gooien hun tassen neer en verdwijnen in de nabijgelegen speeltuin. Het voelt of ik op wolkjes loop. Ik kijk om me heen, over het azuurblauwe water van de rivier, omzoomd door blauwgroene bergen en groene grasvelden, onze spelende kinderen die ik hoor, het vooruitzicht van een warme maaltijd straks. Wat een rijkdom. De zon zet de vallei in de schijnwerpers, met haar oranjegouden stralen, waarin we onze tentjes opzetten voor de nacht. We huppelen een uurtje later nog net niet op onze slippers naar de pizzeria. Morgen hoeven we maar 7 kilometer. We kunnen uitslapen, uitrusten, spelen, lezen. We hoeven niets en zijn vrij.

Het bericht Dag 3 op de Juliana Trail in Slovenië, Etappe 10 verscheen eerst op Struin Stories.