Ik zet expres geen wekker, maar ben toch om half 6 al wakker. Ik verbaas me over hoe ongelooflijk snel mijn lichaam herstelt. De rugpijn is weg, ik voel me weer redelijk uitgerust en heb weer zin om te lopen! Die zin was gisteravond ver te zoeken. Ik mediteer, neem nog een douche, was mijn haren en pak mijn spullen in. Mijn was is nog nat, dus trek ik een nat shirt aan als ik naar de ontbijtzaal wil lopen. Dan zie ik de tijden: vanaf half 9 pas ontbijt hier! Serieus, moeten Spanjaarden niet op tijd beginnen met hun werk? Ik gebruik de wachttijd om wat te schrijven en nog even te slapen tot aan het ontbijt. Dat ontbijt is luxe, maar nog altijd heb ik weinig trek. Ik verbaas me dat er hier maar weinig zuivel gegeten wordt. Eieren bij het ontbijt ontbreken, en yoghurt of kwark is bijna niet te koop in de supermarkt, behalve in kleine portieverpakkingen. Na het ontbijt haast ik me naar mijn kamer, smeer me dik in tegen de zon, en stap dan met een grijns op mijn gezicht de deur van het hotel uit. Vanavond slaap ik waarschijnlijk op een camping, een fijn vooruitzicht!

De eerste herten op mijn pad

Genietend van het schone gevoel en de -nu nog vriendelijke- zon op mijn gezicht, stap ik verder op de route, nieuwsgierig naar wat deze dag me gaat brengen. Het eerste stuk loop ik langs een bosachtig gebied achter een hek, als ik een houtachtig gekletter hoor, en vervolgens twee mannetjesherten vlakbij weg zie rennen. Een paar meter verderop ligt een vrouwtjeshert me nieuwsgierig aan te kijken, voor ze er ook vandoor gaat. Vermoedelijk waren de mannetjes hun geweien tegen elkaar aan het beuken, het is de bronstijd van de herten. Wat bijzonder om zoveel wild dichtbij te zien! Op het pad voor me zie ik ook de sporen van wild, en ineens vraag ik me af of die herten zich soms ook helemaal verloren lopen, aan de andere kant van het hek, op zoek naar een doorgang, zoals ik gisteren.

Audiofragment 27-9-23 9.45

Anders dan ik verwacht, denk ik niet zoveel aan thuis. Af en toe schiet er een gedachte door me heen aan ze, geassocieerd door wat ik zie of… Ik weet eigenlijk niet door wat. Als ik met ze bel en zie via beeldbellen, merk ik ook de vluchtigheid van het contact. Het leven daar speelt zich op een heel ander niveau af dan het leven hier. Hier heb ik veel meer primaire behoeftes, veel meer gelinkt aan het overlevingsinstinct, thuis gaat het veel meer over secundaire behoeftes. En steeds als ik dan even in verbinding sta, dan voel ik die kloof, wat het een beetje maf maakt. Alsof er twee werelden naast elkaar bestaan, twee verschillende realiteiten.
Afgelopen nacht droomde ik over Fosse en Meia, ze waren bij mijn stiefmoeder Patries en wilden gaan slapen, maar ik mocht Meia niet op haar rug kriebelen. Ze wees me als het ware af. Fosse had lange nagels in de droom en probeerde met een grote schaar zijn nagels knippen, waarbij ik aanbood mijn nagelschaartje te gebruiken, wat vast makkelijker zou gaan. Maar ook hij wees dit af, hij wilde het zelf doen. Twee keer krijg ik de boodschap dat ze me misschien helemaal niet zo hard nodig hebben als dat ik denk dat ze me nodig hebben. En hoewel dat misschien een geruststelling is, voelde het in de droom vooral vervelend, alsof ik te veel was. Als een afwijzing misschien wel. Ik ken die neiging om te willen helpen, dienstbaar te zijn. Het is jarenlang mijn vak geweest en ik ben er goed in. Het is mijn tweede natuur, mijn automatische reactiepatroon. Mijn coping. Nu besef ik dat het misschien ook wel gewoon gezond is dat mijn kinderen zelfstandigheid uitproberen en nee zeggen tegen mijn aanbod om te helpen of zorgen, dat we in een fase zijn aanbeland waarin we onszelf verder ontwikkelen los van elkaar en juist kunnen ontdekken dat we zelf heel veel kunnen, zonder daarbij afhankelijk te zijn van de ander. Zelfstandig verder groeien in vertrouwen.
Dat is in ieder geval iets wat ik hier heel erg aan het ontdekken ben. De eerste nacht wildkamperen was wat dat betreft ook een succes, ik was eigenlijk helemaal niet bang. Op het moment van het geweerschot na dan, daar schrok ik van. Verder had ik geen angsten, ik had juist vertrouwen dat het allemaal wel lukte, ik had er zelfs wel lol in en had het heel knus in mijn tentje. Mijn tentje is nu ook echt mijn huis, die ik ook inricht met mijn spulletjes om me heen, om het gevoel van veiligheid en huiselijkheid verder te vergroten. Anders is het zo leeg. Juist omdat ik nu zo weinig spullen bij me heb, zijn de spullen die ik heb extra waardevol. Even een moment zonder mijn tas zijn voelt dan ook al spannend, dat doe ik liever niet. Alles wat ik bij me heb is van waarde, heeft een doel, is functioneel.

Castillo de la Castellar

Het pad kronkelt verder door bossen met kurkbomen en naaldbomen, en ineens krijg ik zicht op de vesting Castillo de la Castellar. Wauw, wat een grote vesting! Het doet me aan Carcassonne denken in het klein. Het pad ernaartoe is een middeleeuws keien pad, dat zigzaggend naar het dorpje toe slingert, en me bij elke bocht trakteert op grandioze uitzichten richting de kust. De klim is steil, maar het pad is prachtig, en de uitzichten ook. Ik geniet intens van de rijkdom om hier te lopen, en deze natuur voor mezelf te hebben.

Af en toe achterom kijken

Een mooie metafoor voor het leven is misschien wel dat we soms te veel gefocust zijn op de weg voor ons, vol obstakels, steil omhoog, het kost veel moeite allemaal om te komen waar we heen willen. Terwijl, als we even de tijd nemen om op adem te komen, om te draaien en te zien waar we vandaan komen, dan zien we ook wat voor prachtigs en schitterends er te zien is. Tijdens het wandelen merk ik dat ook sterk, dat ik te veel bezig kan zijn met doorgaan, kilometers maken, op tijd ergens moeten zijn. Die haast zit natuurlijk in mij. Er is helemaal niemand die me zegt dat ik zoveel moet doen of zo laat ergens moet zijn. En dat is nog een zoeken.

Mezelf voor de gek houden

Ik herken het ook van de sesshin (zen meditatie retraite). Daar werd ik lichamelijk ook helemaal niet goed, omdat ik maar van mezelf eiste dat ik van alles moest volgens mij eigen verwachtingen. Dat ik er lichamelijk onder kan lijden, kan ik op deze reis natuurlijk helemaal niet gebruiken. Ik ben me er wel van bewust dat dit patroon er is, en het is natuurlijk onzin om te zeggen: ‘ja, ik had een goede campingplek, maar ja, ik heb te weinig water’. Als het echt zo zou moeten zijn, dan had ik ook water kunnen regelen en van tevoren meer water kunnen meenemen, zodat ik gewoon daar kon kamperen op die ideale plek. Dus dat doe ik nu, en nu laat ik het op zijn beloop. Ik weet niet waar het vandaag op uitkomt. Ik heb de voorwaarden geschept om over te kunnen stoppen en overnachten, zodat ik geen onzin excuusjes aan mezelf hoef te verkopen dat ik door moet lopen. Ik hoop in ieder geval bij de eerste, beste mogelijkheid mijn water weer te kunnen aanvullen, dan ben ik in ieder geval safe om ergens een nachtje in het wild door te brengen.

Toerist of wandelaar?

Eenmaal boven, blijken de Engelsen de charme van dit stadje al ontdekt te hebben, ze bevolken het merendeel van de pensions en accommodaties hier. Ik voel me even toerist als ik door de smalle straatjes slenter. Het is het eerste witte dorpje op mijn route, en direct een heel charmante. Gek eigenlijk, wat is nou het verschil tussen een toerist en een wandelaar? Het is een rol die we ons toe-eigenen vermoed ik. Maar voor mijn gevoel ben ik ook niet op vakantie, zoals een toerist is, maar op reis.

Eindeloos niets

Aan de andere kant van het dorp heb ik zicht op een groot meer, wederom een stuwmeer zo te zien. Ik vervolg mijn route nu naar Jimena de la Frontera. Het is maar goed dat ik van tevoren niet wist wat me te wachten stond, want dit bleek echt een challenge. De route was grotendeels vlak, door een leeg, saai, uitgestrekt landschap, in de buurt van een spoorweg. Het voelt zinloos, eerst kilometerslang aan de ene kant van het spoor lopen, dan het spoor oversteken om vervolgens aan de andere kant van het spoor weer verder te lopen in het grote, wilde niks. De trein rijdt nauwelijks, gelukkig, maar de route had weinig uitzicht op bebouwing, dorpen of mooie natuur. Enkel velden en weiden, hier en daar katoenplanten afgewisseld met een zeldzaam bosje bomen.

Wandelen door de oven

De temperatuur lijkt per dag toe te nemen, en het is zinderend heet vandaag. Vrijwel de hele dag staat de zon in mijn rug, waar mijn al verbrande kuiten ongenadig verder geroosterd worden. Ik smeer ze nogmaals in, en nogmaals… Het is tevergeefs. De zon likt met haar uitgehongerde stralen aan mijn kuiten en er is geen ontsnappen aan. Nergens in de weide omtrek is schaduw te bekennen. De wind doet af en toe nog zijn best wat verkoeling te blazen, maar kan niet tegen de zon op. Als er een boom langs het pad staat, ren ik zo goed en kwaad als het kan van schaduwplek naar schaduwplek, een soort hink stap sprong spel met de zon. In de open vlaktes geef ik mezelf de sporen, het is alsof de duivel me achterna zit. Het vel van mijn kuiten staat inmiddels zo op spanning als het vel van een stuk vlees dat boven het spit geroosterd werd, op het punt om open te barsten. Ik durf niet te kijken. Mijn gedachtes zijn volledig in beslag genomen door de pijn, en laten geen ruimte meer voor iets anders.

Muziek ter afleiding

Om mezelf door dit soort momenten heen te slepen, zet ik muziek op. Ik ben hier streng in, merk ik, omdat ik weet dat ik dan minder bewust ben van mijn omgeving, wat ik zonde vind van de ervaring. Mijn wens is juist zo bewust mogelijk leven en de natuur ervaren. (Wederom een thema waarin ik, achteraf gezien, onnodig streng ben voor mezelf. Dit zie ik echter pas vele dagen of zelfs weken later in.)
Ik bewaar mijn muziek daarom zoveel mogelijk voor momenten dat ik het mentaal even nodig heb, zoals nu. Omdat ik nog altijd niemand ben tegengekomen op de route, zet ik de muziek op speaker en zing uit volle borst mee. Dat ik niemand tegenkom, verbaast me. Het is een prima aangegeven route, met regelmatig markeringen en borden, wat erop lijkt dat erin is geïnvesteerd om meer mensen dit pad te laten gebruiken. Bovendien is dit ook wel de uitgelezen periode om te wandelen in deze streek. Maar vooralsnog loop ik elke dag in eenzaamheid.

Jimena de la Frontera

De muziek helpt. Muziek is al mijn hele leven een grote troost en uitlaatklep voor me geweest. In muziek vind ik herkenning, maar het helpt ook om mijn stemming te verbeteren. De muziek biedt enige afleiding van de brandende pijn aan mijn kuiten. En dan, na uren, komt mijn eindbestemming in beeld: op een hoge heuvel (shit) ligt Jimena de la Frontera. Met de laatste krachten sleep ik mezelf de heuvel op richting het dorp, waar mijn fantasieën bestaan uit ijsblokjes die ik over mijn verbrande kuiten laat glijden. Oh, wat een genot moet dat zijn! Met die zalige beelden van sissende huid onder de verkoelende ijsblokjes, zie ik eerder dan verwacht een supermarkt. Ik stuur mezelf naar binnen om plichtsmatig avondeten en fruit te halen. Niet dat ik nu honger heb, maar ik weet dat ik moet eten en voor mezelf moet zorgen. En dan zie ik bij de kassa een vrieskist met calippo’s staan. Calippo’s! Mijn hart maakt een sprongetje en zodra ik buiten ben, strijk ik het ijskoude ijsje over mijn kuiten. Een koor van engelen breekt los in hemels gezang. Och, wat een heerlijk, weldadig gevoel is dat, het blussen van mijn roodverbrande vel.

De warmte eist zijn tol

Met het koelen van mijn kuiten, lijkt ook mijn hersenpan iets af te koelen en kan ik weer wat helderder denken. Nog een paar laatste hoogtemeters tot het centrale plein, waar ik uitgeput plaatsneem op het terras en mezelf trakteer op een biertje. Na een paar minuten krijg ik kippenvel in de schaduw, en niet veel later zit ik te rillen alsof ik het koud heb. Vandaag heeft duidelijk zijn tol geëist en ik vertoon tekenen van een zonnesteek die ik maar al te goed ken. Ook vandaag heb ik veel te weinig gedronken, en met de aanhoudende zon op mijn lichaam, heeft mijn lijf vrijwel geen kans gekregen om warmte kwijt te raken. Het biertje, waar ik zo naar uit had gekeken eerder deze dag, maakt me een beetje misselijk en mijn rug doet aanhoudend zeer. Ik heb zin om hier terplekke op de grond te gaan liggen en rekoefeningen te doen, maar ik houd me in.

Dubbelzijdig tape

Na het terras is het nog een half uur lopen naar de camping, waar ik liters zonnebrand van mijn lichaam wegspoel onder de douche, gevolgd door het nodige verzamelde vuil van onderweg. Steeds als ik mezelf insmeer met zonnebrand, werkt dit alsof ik als een rol dubbelzijdig tape op pad ga: al het stof, vuil en ronddwarrelende dingen blijven vastplakken. Eenmaal schoon na de douche, dwing ik mezelf tot het eten van mijn salade met tonijn. Ook tank ik verplicht een ruime liter water naar binnen en voel me gelukkig wat beter daarna. Met het nodige extra vocht en zout over mijn salade wapen ik mezelf tegen uitdroging en zonnesteekverschijnselen. Het helpt. Ik probeer zoveel mogelijk ‘slim’ te eten onderweg: waar het kan vers fruit of wat rauwkost, en vooral veel eiwitten in de vorm van tonijn, vlees of zuivel. Maar zuivel kom ik hier weinig tegen, en ook eieren zijn niet overal verkrijgbaar.

Wennen aan het lopen

Ik voel me trots als alles weer staat. Mijn tentje, de waslijn met wasgoed, mijn ‘ keuken’ en meditatieplek. Ik ben ook trots dat ik al helemaal hierheen ben gelopen, met de pijn in mijn rug, de vermoeidheid en alle uitdagingen van vandaag. Ik ben de uitdagingen allemaal aangegaan, heb ze onder ogen gezien en ervaren. Ik ben met al die ongemakken, pijn en negatieve gedachtes verder gelopen. Morgen staat er zo’n 38km op het programma, en ik zie er tegenop, die afstand betekent heel lang lopen en mijn lichaam is nog moe. Het moet duidelijk nog wennen aan elke dag lopen met zoveel gewicht op mijn rug, die warmte en hoogtemeters. Ik besluit mezelf wat speling te geven door te kijken of ik eerder op de route kan wildkamperen morgen. Voordat ik ga slapen, mediteer ik met de ondergaande zon. De ezel vlak bij me balkt in het wegglijden van het laatste licht. Ik ben gelukkig.

Het bericht Spanje gr7 dag 4 Jimena de la Frontera verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap niet goed, door het plakken en zweten, en ben dan ook blij als de wekker gaat. Het is nog schemerig als we opstaan en de tenten opbreken en inpakken. Al om 8u zijn we gereed en beginnen we aan de eerste van vele, véle hoogtemeters vandaag. We hadden gisteren al uitzicht op de berg die we vandaag gaan beklimmen, en dit blijkt geen kleintje te zijn. We maken maar liefst 1200 hoogtemeters en ruim 30 km vandaag. Gelukkig wisten we dat niet van tevoren, anders hadden we er waarschijnlijk niet eens aan begonnen. Ons plan is om in 2 dagen naar Bosanski Petrovac te lopen, zo’n 50km verderop. Maar door de hoogtemeters schieten we totaal niet op! We lopen vaak maar 2km per uur, een slakkentempo. Ik reken in stilte uit waar dat op neerkomt en spreek mijn zorgen maar niet hardop uit.

Stilte en slangen

Als we eenmaal boven aan de berg komen, lopen we over prachtige hoogvlaktes. Overal  waar we heen kijken, worden we omringd door natuur, heuvels, wuivend groen, geel en goud gras. Er is geen huis of sterveling te zien. Er heerst een totale stilte, wat bevreemdend aandoet. Ik ben gewend de vogels te horen fluiten in de zomer, of insecten te horen zoemen, fladderen of krekelgeluiden te horen maken. hier in Bosnië is het anders, de stilte ligt als een dikke deken over de natuur heen, alsof iemand op de mute knop van de wereld heeft gedrukt. Ik kan me niet herinneren dat ik ergens zo’n bizarre stilte heb gehoord. Ik gebruik mijn stok om deze in de grond voor me te prikken en te kloppen en vegen door het hoge gras voor me. Hier in Bosnië wonen talloze slangen, en ik ben me ervan bewust dat de kans aanwezig is dat we deze tegenkomen. Ze verstoppen zich ook graag in het gras, dus probeer ik zoveel mogelijk te stampen met mijn voeten en stok om ze alvast te waarschuwen zodat we niet op ze gaan staan.

Even snickeren

Meia heeft even een knakmomentje terwijl we verder stijgen op de berg. Ze heeft het warm, alles doet zeer en het continue stijgen ontmoedigd haar. We pauzeren in de schaduw om te ‘snickeren’ zoals Signe deze boostmomentjes heeft genoemd. Onze doorweekte t-shirts trekken we uit en hangen we over de takken om te luchten. Na voldoende water en afkoelen in de schaduw voelt iedereen zich weer een stuk beter en vervolgen we onze weg. Fosse komt naast me lopen. ‘mam, zullen wij ook eens een wandeltocht samen maken?’ Hij heeft duidelijk de smaak te pakken en geniet van de tocht. Mijn hart maakt een sprongetje, want wat is er leuker dan wanneer je kind net zo enthousiast is over jouw passie als jijzelf?

Bier in the middle of nowhere

De ene vallei volgt op de andere en uiteindelijk lopen we in een natuurgebied waar her en der een vakantiehuisje staat. Elke kans grijpen we om ons water bij te vullen. We hebben geluk, bij één van de hutjes zijn mensen bezig met hout hakken en andere werkzaamheden, en krijgen we een gekoelde fles water mee. We lunchen in de prachtige natuur, waar ik noodles maak, en we met elkaar brood met tonijn, plakjes worst en noten verdelen. Een uurtje later passeren we een ander huis, waar Steef nieuw water vraagt, en we naast volle flessen ook een blikje bier toegestopt krijgen. Lachend en dankbaar lopen we verder, een biertje in de the middle of nowhere! We dalen en stijgen verder, heuvel na heuvel, vergezicht na vergezicht.

We ruiken geurende bloemen en kruiden, en zien exotische exemplaren die we nooit eerder hebben gezien. De kilometers rijgen zich aaneen. Gelukkig stijgt het niet meer zo steil waardoor ons tempo hoger ligt nu. Ondertussen speur ik de omgeving af naar een geschikte kampeerplek, maar dit gebied leent zich allerminst om de tent op te zetten. op mijn horloge zoek ik de omgeving af naar een vlakte of bebouwing waar we kunnen kamperen, maar de openbare weg is nog een eind weg.

Synchroniciteit in de praktijk

We komen op een kruising van modderweggetjes waar we even pauzeren. Steef zit er een beetje doorheen, hij heeft last van pijntjes en weinig zin meer. Ook bij de kinderen begint de afstand zijn tol te eisen. Ons water gaat continu veel harder op dan we willen vanwege de hitte, waardoor we een chronisch tekort ervaren. Ik open een zakje zoute pinda’s voor een mentale boost terwijl ik in stilte bedenk hoe we met het watertekort moeten omgaan. Op dat moment komt er out of the blue een stoet 4×4 jeeps voorbijrijden. Meia springt direct op en zwaait met haar armen om de Tsjechen te laten stoppen. Dapper vraagt zij direct om water, en met succes: de achterklep gaat open waar voor ons een fles water wordt gepakt. Hoe bijzonder is dit! Iedere keer wanneer we iets nodig hebben, komt het bijna als vanzelf op ons pad. In dit geval zelfs letterlijk. Het is de ervaring die ik al zo vaak heb gehad tijdens de trektochten. The trail provides, wordt ook wel gezegd. Ik zie het vooral als een synchroniciteit: op het moment dat je je intenties en doelen helder hebt, helpt het universum een handje om dat te bewerkstelligen. Prachtig hoe dat werkt. Als we hier niet hadden gepauzeerd, hadden we de zeldzame voorbijgangers gemist. Toeval bestaat niet.

Spelletjes onderweg

Met extra water gaan we met meer vertrouwen verder, maar iedereen is er intussen wel klaar mee. het loopt al tegen 18u en het einde van de route is nog steeds niet in zicht. We proberen de motivatie erin te houden door samen vakantieherinneringen op te halen, spelletjes te doen en muziek te luisteren. Spelletjes die we vaak lopend doen zijn bijvoorbeeld woordslangen: dieren noemen, waarbij de laatste letter de beginletter van het volgende dier is. Of raadspelletjes: een voorwerp of mens in gedachten nemen en de ander hier vragen over laten stellen waar je alleen met ja en nee op mag antwoorden. Of gewoon gesprekjes aan de hand van vragen zoals ‘wat is je favoriete plek, waar wil je echt nog eens naartoe in je leven, welk beroep lijkt je leuk en waarom, etc.’

Nieuwe hoop en uitgestelde teleurstelling

We lopen intussen al uren door een bosrijk gebied, zonder veel uitzicht op de omgeving. Af en toe heb ik een beetje bereik, en benut ik die momenten om even op google maps te kijken. Volgens google zit er op 5,4km afstand een restaurant! Opgetogen en met hernieuwde hoop op een afsluiting van de avond met een lekkere, comfortabele maaltijd, zetten we de pas er weer in. Na zo’n 20min doorlopen kijk ik opnieuw en zie tot mijn schrik dat we verkeerd zijn gelopen. Shit! Hoe kan dat nou, we zijn geen afslag gepasseerd, die er volgens google maps wel zou moeten zijn. We lopen terug om deze te zoeken, maar op het punt dat deze volgens google zou moeten zijn, is er niks anders dan struikgewas, bomen en begroeiing. Als hier al ooit een pad is geweest, dan is dat al deccenialang overwoekerd. We hebben geen andere keus dan terug te keren naar de originele route en om te lopen richting de bewoonde wereld.

Geen water, wel bier

Van de vrolijke stemming van zonet is maar weinig over. Het is ineens alsof we met tegenwind door de stroop lopen. Iedereen zucht en raakt wat in zichzelf gekeerd. Ineens hoor ik ergens een auto in de verte, en even later zien we inderdaad de grote weg een stuk lager liggen, verderop. Maar langs de doorgaande weg is geen huis of andere bebouwing te zien. Het is enkel een provinciale weg door de bergen. Met onze blik speurend naar opties, worden we opgeschrikt door een grote, blaffende hond die ineens vanuit het struikgewas op ons af rent. Onze Mali twijfelt geen moment, en rent op zijn korte pootjes heldhaftig op de grote hond af. Door het geblaf heen, hoor ik ook een mannenstem roepen, hij lijkt de hond terug te roepen. Een man! Dan moet er een huis vlakbij zijn, of een auto! Ik zie een man bij een klein hutje staan, links van ons pad. Ik versnel mijn pas en vraag of hij water heeft. De man schudt ontkennend, maar trekt in dezelfde beweging triomfantelijk een groot blik bier tevoorschijn: ‘ik heb wel bier!’.

Opnieuw een knakmomentje

Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Geen water. We vinden eindelijk een levende ziel, maar hebben alsnog een probleem voor de nacht. Ik heb me tot dat moment sterk gehouden. De kinderen en Steef hadden het zwaar. Ik probeerde de sfeer erin te houden, door te zetten, te motiveren. Maar nu, terwijl de schemering inzet en ik uit al mijn opties ben, weet ik niet meer wat we nog kunnen doen. Marko, de jongen bij de hut, blijkt de toegang tot het bos te bewaken, om te controleren op illegale houtkap. Hij slaapt in een provisorisch hutje, zonder verdere voorzieningen, en lijkt te leven op blikken bier. Ik kijk het terrein waar zijn hut op staat rond. Het is vrij vlak, maar bezaaid met rotzooi, losse boomstronkjes, takken en andere dingen. Er staat een olievat dat uitpuilt van het afval. Een paadje loopt dieper het bos in naar een houten hokje, ik vermoed een plek die moet doorgaan als toilet.

Kamperen bij Marko

‘Kom op, drink tenminste een biertje met me mee’ dringt Marko aan. Ik heb dorst en het bier lonkt, het is tenslotte vocht. Dan kunnen de kinderen ons resterende water gebruiken. We hebben in ieder geval genoeg voor vanavond en morgenochtend als we zuinig doen. Wat er ook gebeurt, we zorgen er altijd voor minstens 3 liter voor ons vijven achter de hand te hebben. Dat komt nu goed uit. We vragen Marko naar huizen in de buurt, waar we water kunnen halen, maar die opties blijken er niet te zijn. Het restaurant dat ik op google zag, is hier nu zo’n 7km vandaan. Te ver voor vandaag, maar prima om morgen naartoe te lopen om ons water bij te vullen. ‘Kunnen we misschien hier onze tent opzetten?’ vraagt Steef aan mij. Ik kijk rond. Als we wat hout wegrollen, is er misschien net plek genoeg voor onze tentjes. We wagen het erop.

Fikkie stoken en spek roosteren

Marko is dolblij met onze vraag of we mogen blijven kamperen en werpt zich direct op als een avondprogramma vol entertainment. Zo te horen is dit blik bier niet zijn eerste van vandaag, maar Marko blijft ontzettend vriendelijk en gastvrij en weet de kinderen nieuw leven in te blazen door zich te ontpoppen als een ware kindervriend en ze mee te nemen om een vuurtje te maken waarboven we spek roosteren die hij van huis heeft meegenomen. Hij deelt zijn eten met ons: brood en spek, en zijn dierbare bier. Ik verbaas me over de energie die de kinderen ineens weer ergens vandaan hebben getoverd. Ze kletsen en bewegen energiek met Marko, helpen de boomstronken wegrollen bij de kampeerplek en het vuur aanmaken terwijl wij de tenten opzetten. Ongelooflijk wat een veerkracht kinderen hebben.

Waar zij hun pijntjes en vermoeidheid op slag lijken te zijn vergeten, overvalt de vermoeidheid mij ineens. Ik ril, mijn kuiten zijn erg verbrand en doen zeer, ik ben kapot en heb dorst. Ondanks de inspanningen heb ik totaal geen honger, dus drink ik vooral en wil dan zo snel mogelijk mijn bed in om te slapen. Steef maakt pastamaaltijden klaar, laat er ééntje aanbranden, waardoor we nog minder water overhouden. Met moeite eet ik een paar hapjes voor ik dankbaar afscheid neem van Marko, die nu duidelijk op zijn praatstoel zit en blij is met de aanspraak die hij heeft.

Een tegenvaller…

Ondertussen zoek ik mijn oplaadkabel van mijn horloge, waar onze gps route staat. Ik graai in mijn tas, maar het kabeltje zit niet in mijn bovenvak waar hij hoort. Ik probeer de andere vakjes, mijn jas- en broekzakken… oh god… ik kom de tent weer uit: ‘de oplaadkabel is weg’. Steef en ik keren we de tassen binnenstebuiten, zonder succes. Mijn hart klopt in mijn keel, en de tranen springen in mijn ogen. Mijn horloge is onze lifeline, onze navigatie! Zonder horloge kunnen we niet lopen! Ik breek mijn hoofd over de plekken waar ik hem heb gebruikt en kom uit op de tuin waar we vanmorgen zijn vetrokken: ik weet dat ik hem de dag ervoor op de picknicktafel heb gebruikt. Shit! Zou hij daar nog liggen? Hoe komen we daar nu terug? En wat nou als hij daar niet ligt? Zou deze garmin kabel wel te koop kunnen zijn in Bosnië? Ik heb nog nergens een elektronicazaak gezien hier. Ik kan wel janken, hoe is dit mogelijk! Als ik mijn horloge niet kan opladen, kunnen we niet verder en moeten we onze tocht noodgedwongen afbreken. Steef stelt voor dat we gaan slapen en morgen verder kijken. Het is donker nu, misschien ligt hij wel ergens op de grond. Misschien heeft Marko een idee.

Het bericht Trektocht door Bosnië: Drvar naar Ostrelj verscheen eerst op Struin Stories.