Rond middernacht zwelt de wind aan, die als enorme golven over het land rolt. Ik hoorde de vlagen al aankomen: zich in kracht opbouwend, hoger tegen de helling, om vervolgens met een donderend geraas naar beneden te rollen, als een lawine die in kracht toeneemt, en uiteindelijk over en tegen mijn tentje beukt. Iedere keer schrik ik zo erg van de klap, en ben ik bang dat de woeste wind mijn stokken als twijgjes zal breken. Ik wist wat het risico was om mijn tent zo bloot te stellen aan de elementen, en nu betaal ik de prijs. Ongenadig word ik afgeranseld door de wind, die mijn tentje keer na keer probeert kapot te beuken. Ik overweeg mijn opties. Zo te horen blijft de wind in zijn kracht redelijk constant, er was geen sprake van een storm. Het is slechts het lege, kale landschap waar wind en erosie vrij spel hebben en door niks gehinderd worden, en het landschap hier langzaam maar zeker helemaal uithollen. In Slovenië heeft mijn tentje ook de nodige onweersbuien doorstaan met heel harde windvlagen. En als ik nu ga opbreken, wat dan? Het opbreken zal op zichzelf al lastig zijn. Maar als ik zo vroeg al ga lopen, kom ik in el Pinoso aan als alles nog dicht is. Nee, daar heb ik niks aan. Ik besluit mijn tijd uit te zitten en te wachten tot de ochtend. Niet slapen, maar wel soezen en rusten. Ik voel mijn benen nu al verbeteren, zelfs zonder slaap.

Tijd voor ontbijt

De windvlagen houden aan tot een uur of half 7, waarna ik besluit op te staan en op te breken. Tegen mijn zin in, want ik ben nog zo moe! Omdat de wind nog zo krachtig is, besluit ik pas later op de ochtend ergens te eten, als ik meer beschutting vind. Dat laat nog lang op zich wachten, de wind houdt de hele dag aan. Tegen een soort dijkje, met mijn tas als gedeeltelijke beschutting, kook ik later wat water voor de havermout en mijn koffie. Ondertussen komt de zon op en zet ik mijn tocht voort, met oordopjes en de top2000 in. Ik zing hard mee met de bekende nummers, een voordeel van lege trails en eenzame paden.

De grens tussen Murcia en Valencia

Een poos later pauzeer ik nogmaals om mijn brood te eten. Daarna is het nog een uurtje lopen tot el Pinoso, waarbij ik opnieuw een mijlpaal passeer: de grens tussen Murcia en Valencia! Ik laat Murcia achter me, en ga de derde provincie in Spanje in, zo tof! En spannend, want ik heb begrepen en gezien dat Valencia heel dunbevolkt is en stukken heeft op de gr7 waarbij ik dagen zonder dorpen zal lopen. Dat vraagt de nodige voorbereiding en goede planning.

El Pinoso

El Pinoso is groter dan ik dacht. Ik boek een kamer voor €36, een zeer basic kamer zonder raam of uitzicht, maar gelukkig met bedden die lang genoeg zijn voor mijn vermoeide lijf. Ik neem een douche, was mijn kleren en duik mijn bed in. Na deze siësta zoek ik de zon weer op om even te schrijven op een terras en te genieten van een van de bekende wijntjes uit deze streek (Bodega) en te chillen. Dit is genieten zo! Er zit een normale supermarkt met voldoende verse producten, wat voor een hiker héél fijn is. Er zitten ook een paar barretjes, waar ik er één van kies om lekker van de zon te genieten, van de wijn en de tijd neem om te schrijven.

Nederlandse enclave

Als ik hier zit, hoor ik ineens Nederlanders achter me. Een Nederlands stel. Ze zitten ook overal. Als er kort daarna nog een Nederlands stel aanschuift, krijgen deze stellen elkaar al gauw in de gaten, en schuiven gezellig aan. Ik ben onbedoeld toehoorder van al hun gesprekken. Het blijkt hier een populaire bestemming om naartoe te emigreren voor Nederlanders. Het ene stel is net hierheen verhuisd, het andere stel is momenteel aan het zoeken in de regio. Ze wisselen hun ervaringen en tips uit. het voelt maf om ineens in zo’n gehucht in een Nederlandse enclave te zijn. Toch kan ik het me heel goed voorstellen dat mensen overwinteren in dit zonnige zuiden. De zon op je huid en het buitenleven maken zoveel verschil voor je hele stemming en gemoed. Ik heb in toenemende mate last van winterdepressies, en het maakt veel verschil als ik deze maand hier in Spanje loop en op die manier nog zonuren maak. Een soort preventieve antidepressiva aan het begin van de winter.

Rustdag

Een rustdag. Dat komt neer op zoveel mogelijk kleding wassen, alle apparaten maximaal opladen, mijn rugzak opnieuw inpakken en herorganiseren, overtollige dingen eruit halen en weggooien, mijn slaapzak luchten, extra lang yoga doen, uitslapen, weinig stappen maken, mijn knieën veelvuldig insmeren met gewrichtsgel, heel veel gebruik maken van wifi door muziek, yoga en documentaires te downloaden, foto’s te uploaden, etc. Ik ga af en toe naar buiten, om op een bankje in de zon mijn lunch te eten. Ik slenter door de straatjes van het stille dorp, bekijk op mijn gemak langslopende schoolkinderen en breng veel tijd lezend door. Ook kijk ik wat documentaires nu ik gebruik kan maken van wifi en stroom.

De laatste voorbereidingen

Verder werk ik de planning en voorbereiding voor de komende dagen goed uit. Ik bekijk waar de waterpunten op de route liggen, wat optionele kampeerplekken lijken te zijn op basis van de omgeving en landschapselementen, en waar ik kan herbevoorraden. Dat laatste vind ik veruit het spannendst. Vanaf Bocairent ga ik echt van de radar, met zeker weten één waterpunt, en daarna 70km zonder zekerheid van water. Dat is midden in de wildernis, waarschijnlijk zonder bereik en met héél veel hoogtemeters. Ik zal mijn adventure food moeten aanspreken en verder leven op havermout en wraps. Vanavond eet ik nog lekker een verse salade en yoghurt, om de nodige vitamines en mineralen binnen te krijgen. Daarna ga ik vroeg naar bed, om ook vroeg op te kunnen staan. Ik heb nu alweer zin om op pad te gaan! Wat ik kan, heb ik voorbereid. In Elda doe ik misschien nog een hostal, daarna wordt het voorlopig kamperen. Een spannende week ga ik tegemoet!

Het bericht Spanje gr7 dag 10+11 / 39+40 Venta Roman – el Pinoso verscheen eerst op Struin Stories.

De volgende dag lopen we de Orion Trail in Slovenië, waarover een boek is geschreven door Karl Grzan, the Sign of Orion. Op deze manier verkennen en ervaren we de omgeving verder om er een goede indruk van te krijgen. Het is een prachtige, gevarieerde wandeling van ruim 10 kilometer door de heuvels. We pauzeren met uitzicht op de vallei, naast een vijver en op plekken waar in vroeger tijden rituelen zijn uitgevoerd. Deze omgeving heeft wortels in de Keltische cultuur, vroege natuurreligies (paganisme) en hekserij. Maar ook zijn er raakvlakken met oud-Egyptische, romeinse, Griekse en Chinese spirituele stromingen en religies. Vandaag kom ik volledig tot rust, ik voel me geaard en thuis. Het voelt bekend, vertrouwd terwijl ik er voor het eerst ben. Mediterend in mijn vallei voel ik me ultiem gelukkig en tevreden. We badderen in de rivier, waar de kinderen spelen met de stenen en overhangende bomen. Het voelt bijna zwaar om na 2 nachten ons land gedag te zeggen en koers te zetten richting Kroatië.

Waterpret in Kroatië

Opnieuw doen we langer over de rit dan we hopen en komen pas halverwege de middag aan op een camping aan een rivier met enkel een buitendouche zonder hokje. Balen, want ik verlang inmiddels wel weer naar een warme douche, in plaats van een koude douche in badkleding. Ik moet wennen om hier te zijn: na de rust en weidsheid van de vallei waar we de natuur voor onszelf hadden, banjeren er nu voortdurend mensen dwars door onze spullen, struikelen over onze scheerlijnen of stappen simpelweg over onze matjes heen, in plaats van een paar meter om te lopen. Ik verbaas me hierover en merk dat ik me er meer aan erger dan ik zou willen. Toch vermaken we ons prima, zwemmend in de rivier, waar het water een lekkere temperatuur heeft, en tussen de natuurlijke watervalletjes en stroomversnellingen die een grote natuurspeeltuin vormen voor de kinderen.

Voorbereidingen voor de trektocht

Over een paar dagen starten we onze hike door Bosnië, en we gebruiken deze dagen om ons daar zo goed mogelijk op voor te bereiden en de route te plannen. We maken een route, doen inkopen, zoeken campings en kampeermogelijkheden uit, houden rekening met zon- en feestdagen voor het plannen van boodschappen onderweg, calculeren rustdagen in en verdelen de afstanden over de trail. Al met al is het nog een behoorlijke puzzel, vooral om voldoende plekken te vinden waar we kunnen bevoorraden. Er zijn maar weinig dorpen onderweg, en lang niet elk dorp heeft een supermarkt. Ook het vinden van voldoende water onderweg is essentieel. Het voelt spannend: 19 dagen off grid, met enkel onze rugtassen en elkaar. Geen auto, stroom, stromend water… Wat we kunnen, plannen we. Maar er is ook veel onzeker of onduidelijk: voor die zaken moeten we ons overgeven aan het onbekende en leven vanuit vertrouwen. Tenslotte is ons leven nu eenmaal niet volledig te controleren.

180.000 onopgeruimde mijnen in Bosnië

Zo hebben we ook geen idee of wat we hebben gepland een mooie route is, hoe de natuur is in de omgeving en hoe de cultuur is in Bosnië. We weten dat er naar schatting nog zo’n 180.000 mijnen onopgeruimd over het land verspreid liggen, ook in de omgeving waar onze route doorheen loopt. Belangrijk dus om niet van de paden af te wijken. Wildkamperen mag officieel niet, maar wordt wel gedoogd. Er wordt vrijwel nooit moeilijk over gedaan, vooral als je het van tevoren even vraagt. Bosniërs staan bekend om hun gastvrijheid.

Wandelen en picknicken in Slunj, aan de Korana in Kroatië

Voor we aan onze meerdaagse trektocht beginnen, hebben we nog een dag in Kroatië, waar we Slunj of Rastoke bezoeken en een korte wandeling maken. Het is een toeristisch dorpje, dat bekend staat om de vele watermolens die in de vele uitlopers en watervalletjes van de rivier Korana hangen. De houten huisjes en het waterrijke, groene gebied is sprookjesachtig en een magneet voor busladingen vol toeristen. Wat verderop aan de Korana picknicken we aan de waterkant, en poedelen met blote voeten in het water, waar we genieten van een gratis behandeling van schoonmaakvisjes, die gelukzalig aan onze voeten en tenen knabbelen. Minder romantisch is de ontdekking van een bloedzuiger bij Fosse op zijn rug na het zwemmen. Deze agressieve vriend heeft zich koppig vastgebeten en lijkt niet voornemens los te laten. Ik herinner me een boek waarin de hoofdpersoon ook last had van bloedzuigers, en deze met zout te lijf ging. Dit heb ik gelukkig ook bij me, en inderdaad laat deze ongewenste parasiet vrij vlug los als ik hem met bouillonpoeder bewerk.

Welkom in Bosnië, waar de EU stopt en de wildernis begint

De volgende dag rijden we naar Bosnië, waar we wederom getrakteerd worden op veel file en wachttijd bij de grens. Ook lopen we vertraging op zodra we Bosnië in zijn, omdat het asfalt in dit land simpelweg stopt, en we stapvoets door dikke modder en grindpaden rijden. Als we eindelijk in Bihac komen, moeten we op zoek naar een ATM, komen we tot de ontdekking dat we de valuta niet kennen, en dat we het niet op internet kunnen opzoeken omdat Bosnië niet tot de EU behoort en dus geen standaard internet heeft. Voor veel geld koop ik noodgedwongen een internetbundel om de komende weken door te komen en bereikbaar te blijven. Welkom in Bosnië. We gaan op zoek naar de grootste supermarkt om inkopen te doen voor de tocht: droge pastamaaltijden, wraps, droge worst, blikjes tonijn, chocola, noten, aardappelpuree…

Grammenjacht tijdens tassen inpakken

Nadat we bij de bouwmarkt nog extra gaskannetjes hebben gescoord, begint op de camping het Grote Inpakken voor de tocht die morgen begint. Daar ontdekken we dat we kilo’s eten hebben, en kijken elkaar verschikt aan: hoe gaan we dit ooit allemaal dragen? We minimaliseren onze kleding, en schrappen het een na het ander. Zo halen we de opblaaskussentjes, donsjassen, een extra lamp, bestek en een spel uit onze tassen om ruimte en gewicht te besparen. Ondanks de grammenjacht, schat ik dat onze tassen inclusief water neerkomen op zo’n 18 tot 20 kilo. Ook de kinderen sjouwen aardig wat mee.

Een land dat mijn nieuwsgierigheid wekt…

We genieten van de relaxte sfeer op de camping, die hooggelegen is en een uitzicht over de lagergelegen rivier heeft. Heel even wordt de lucht donker en valt er een klap onweer, om daarna weer op te klaren. In de verte zie ik minaretten tussen de bomen uitsteken, en om de zoveel uur hoor ik de zangerige oproep tot gebed, een prettig en bijna mystiek geluid in alle stilte. In de korte tijd dat we er nu zijn, zijn we al diverse begraafplaatsen gepasseerd, met zuilvormige zerken. Het maakt me nieuwsgierig naar de cultuur, de geschiedenis, naar hoe de bevolking terugkijkt op de oorlog en zich nu verhoudt tot elkaar. Voor mij is de voormalige oorlog in dit gebied gehuld in geheimen en onduidelijkheden, en heb ik sterk het gevoel dat de geschiedenis zoals die aan ons wordt geleerd, sterk gekleurd is, doordat Nederland zelf een behoorlijk aandeel in de verdrietige gebeurtenissen heeft gehad. Ik hoor het graag van de bewoners zelf, om dichter bij de ervaring te komen.

Het bericht Voorbereidingen trektocht Bosnië 2023 verscheen eerst op Struin Stories.

De reis begint als we op vrijdagochtend van huis vertrekken. Het plan was om vroeg te vertrekken, maar zoals altijd duren zaken langer dan verwacht en rijden we pas rond 9u weg, in plaats van de voorgenomen 7u. De afgelopen 2 dagen ben ik non-stop bezig geweest met het gereedmaken van ons huis voor de komst van een Duits gezin die aan het einde van onze vakantie in ons huis zal verblijven. Dan kijk ik toch ineens met andere ogen als ik de laatjes van de kasten opentrek. Doodmoe ben ik van alle voorbereidingen in huis en het inpakken van de vakantiespullen als we de navigatie instellen op Passau. We hebben nog geen bestemming voor vanavond, maar gaan grofweg die richting op. We zien wel hoe het gaat vandaag en waar we eindigen.

Op de bonnefooi

Het is de manier waarop we altijd reizen: geen vaste planning of harde tijden om te halen. De navigatie geeft aan dat we rond 15.30 in Passau zijn. Ik hoop stiekem dat we daar in de buurt kunnen eten, om nog een uurtje door te rijden daarna. In de meivakantie reden we in 1 dag naar Slovenië, zo’n 1200 kilometer. Vandaag hebben we minder geluk, want al snel sluiten we achteraan een kilometerslange polonaise op de snelweg, die de komende dagen zal aanhouden. Over de heenreis doen we daardoor maar liefst twee keer zo lang, en we maken maar weinig stops. Rond 20u ’s avonds komen we behoorlijk gaar aan in Passau, waar we uitstappen met honger als een paard, en direct plaatsnemen in het restaurant in de hoop nog net voor sluitingstijd van de keuken een pizza te scoren. Rond 21u, wanneer we al bijna van de honger aan de tafel zijn begonnen, worden gelukkig heerlijke pizza’s geserveerd die we in no-time weten te verslinden. Daarna zetten we met onze hoofdlampjes onze tentjes op, die we ternauwernood tussen andere tentjes gepropt krijgen op een overvol tentenveld.

Passau: een onverwachte verrassing

Omdat we de volgende dag nog maar 4 uurtjes hoeven te rijden (althans, dat denken we), besluiten we eerst Passau te bezoeken. Passau is een mooie, charmante stad met een mediterrane vibe, ingeklemd tussen de rivieren. We maken een korte rondwandeling en treffen een toffe speeltuin en vrolijke vlooienmarkt. We ontbijten met yoghurt op de trappen van een fontein en rijden daarna op ons gemak richting Slovenië, waar we aan het einde van de middag een afspraak hebben met de eigenaren van een stuk land. We willen onderzoeken of het aankopen van een stuk land een serieuze optie is en hoe het voelt om daar te zijn. Helaas zit het verkeer weer tegen, het is duidelijk topdrukte op de wegen vanwege de vakantieperiode. Pas tegen 17u komen we aan op locatie, waar we vriendelijk worden ontvangen door moeder en dochter. Het loopt al richting de avond, we moeten nog boodschappen doen en morgen is het zondag. Ook moeten we nog een slaapplek vinden voor vannacht. Maar de familie neemt de tijd voor ons, leidt ons rond over het prachtig gelegen stuk land.

Een paradijs in de groene heuvels

Het land is een zonnige heuvel in een afgelegen vallei, met een kabbelende rivier, eigen waterbron, fruitbomen, zonder directe buren. Hoe langer we er rondlopen, hoe meer onze plannen en dromen wortelschieten. Het huis is rijp voor de sloop, maar biedt wel een mogelijkheid er een nieuw huis op de oude fundering te bouwen, ooit. Ik fantaseer over kleine houten huisjes, de mogelijkheid voor een kleine tentenweide, een moestuin en boomgaard, een fijne vuurplaats en buitenkeuken. Het kan hier allemaal. De familie is ontzettend hartelijk, stoppen de kinderen chocolade toe en mij haar eigen gemaakte verzorgingsproducten, op basis van de kruiden die op ‘ons’ land groeien. Hierdoor worden weer nieuwe ideeën en mogelijkheden in mijn hoofd geplant. Dit land ademt een sereniteit en rust uit, ik voel me thuiskomen.

Falling in love…

De vrouwen nemen ons op sleeptouw voor een toeristische toer in de omgeving, met alle bezienswaardigheden en attracties die in de buurt zitten. We wandelen kort langs een prachtige visvijver, waar de forellen speels uit het water omhoog springen, hun gespetter het enige geluid in de verre omtrek. We rijden een stukje verder, waar ons watervallen getoond worden, wandelpaden met themawandelingen (The Orion Trail) en vertellen over een boek dat over deze omgeving is geschreven. Deze streek blijkt namelijk een lange, spirituele geschiedenis te hebben. De loop van de nabijgelegen rivieren reflecteren namelijk de constellatie van verschillende sterrenbeelden in het universum. Dit is niet onopgemerkt gebleven bij diverse stammen en volkeren, die deze gelijkenis als een heilig fenomeen beschouwen en de plekken rondom de rivier gebruikten voor het uitvoeren van verschillende rituelen door de tijd heen. Naast de rivier staan ook diverse bergen uit deze omgeving precies zoals de sterren uit de sterrenbeelden. Dit bijzondere feit bevestigd voor mij des te meer waarom ik me zo voel aangetrokken tot deze plek.

Proef kamperen

We vragen de eigenaren of we mogen kamperen op het terrein, om te voelen hoe het land voelt om er te verblijven. We mogen zo lang blijven als we willen en genieten van een magische zonsondergang na een flinke wolkbreuk. Net op tijd doen we inkopen en schuilen voor de regen in de auto. Als het droog is, verandert de zwartgrijze lucht in een spektakel van paars en roze. ‘Het lijkt wel een schilderij’ zegt Signe, en ik kan het alleen maar beamen. Het is prachtig. We zetten de tentjes op, de kinderen filteren water om te koken en eten in een alles omringende stilte op ‘onze’ berg. Naarmate de uren verstrijken, verschijnen er dunne mistslierten tussen de heuvels, wat de mystieke sfeer verder versterkt. Een stukje hemel op aarde.

Het bericht Het plan: een trektocht van 19 dagen door Bosnië verscheen eerst op Struin Stories.

Het is al september, de maand van mijn vertrek! Het komt nu echt dichtbij, en ik krijg kriebels in mijn buik als ik denk dat ik straks mijn soloavontuur ga starten, waar ik al zo lang naar uit kijk. Januari dit jaar hakte ik de knoop door en sindsdien zijn de plannen gesmeed, de voorbereidingen getroffen, de materialen getest, de wandelschoenen ingelopen, de trainingsuren opgestapeld en de wandelgids uitgeplozen.

Het plan: een Europese wandelroute

Op 24 september vlieg ik naar Malaga, om vanuit daar door te reizen naar Tarifa, mijn startplek van de komende 6000 wandelkilometers. Ik ga een Europese Wandelroute lopen, een E-route, waar er zo’n 14 van dwars door heel Europa lopen en elk meerdere duizenden kilometers beslaan. Elke Europese Wandelroute bestaat op zijn beurt weer uit Lange Afstandswandelroutes, vaak aangeduid als GR, vanuit het Frans: Grand Randonnee. Deze langere afstandspaden worden als het ware aan elkaar geplakt tot een enorme E-route.

De E7

In mijn geval ga ik grotendeels de E7 lopen. Maar die start op de Canarische Eilanden, en dat vond ik dan weer een beetje onhandig en duur. Daarom loop ik het eerste deel van mijn tocht over de E4, die in Gibraltar begint, en halverwege Spanje de E7 kruist. Vanaf dat punt loop ik verder op de E7, die na Spanje door Andorra, Frankrijk, Italië, Slovenië, Hongarije en Servië en/of Roemenië gaat. Sommige delen van de E-routes zijn nog niet helemaal uitgestippeld, en op verschillende stukken zijn er alternatieve opties. Na Slovenië zal ik opnieuw mijn route moeten bepalen voor het vervolg.

De GR7 door Andalusië

Het eerste gedeelte van de tocht bestaat uit GR7 die van Zuid- naar Noord Spanje loopt, en vervolgens Frankrijk in. Ik loop de eerste 770km door Andalusië, geholpen door een wandelgids die ik inmiddels al als een trouwe metgezel ervaar. Van wat ik heb gelezen, is het een route die relatief goed begaanbaar is, door het landelijke en minder toeristische gedeelte van Andalusië, langs de kenmerkende witte dorpjes, over de bergketens zoals de Sierra Nevada, langs veel rivieren, stuwmeren, kloven en door olijfboomgaarden en langs kurkbomen en amandelbomen. De GR7 heeft een Noordelijke en Zuidelijke variant, die allebei hun eigen charmes hebben. Ik kies voor de zuidelijke variant, omdat ik vermoed dat deze meer afwisseling heeft in het natuurbeeld. De route loopt ook langs bekende punten zoals el Chorro en Ronda. Als ik nu op de weerapp kijk, is het begin september nog tegen de 30 graden, en naar verwachting net boven de 20 graden als ik start.

Geen officiële pelgrimstocht, maar…

Deze maand staat nog vol met werkactiviteiten, wat het contrast van mijn vertrek straks des te groter maakt. Ook ben ik veel tijd bezig met mijn opleiding tot zenleraar. Vanuit die opleiding dacht ik na over mijn intenties voor deze reis. Het is weliswaar geen officiële pelgrimsroute, maar het voelt wel als een pelgrimage. Het is tenslotte toch een tocht, een eeuwige zoektocht naar mezelf. Is dat ook niet een van de meest genoemde motieven voor het starten van een pelgrimstocht? Hoe dan ook, het leek me goed om intenties neer te zetten, om het lot een handje te helpen positief uit te vallen in mijn voordeel, zullen we maar zeggen.

Intenties voor de reis

Een belangrijke intentie is het verdiepen van mijn zenpraktijk, mijn spirituele praktijk. Om verder te werken aan de leerdoelen voor mijn zenopleiding, en daarmee uiteindelijk een betere zenleraar te worden. Om mijn ontwikkeling te stimuleren. Om die reden ga ik elke dag tijd maken om 2x 20 minuten te mediteren. Ik weet van mezelf dat dit het beste lukt in de ochtend, en halverwege de dag. Als ik lange wandelingen loop ben ik namelijk behoorlijk uitgeput ’s avonds, zeker als ik dan ook nog moet eten en de tent opzetten. Een ander voornemen is het oefenen van de hartsutra. Ik wil dit tijdens het lopen af en toe reciteren, vooral in het begin van mijn wandelingen. Op die manier wil ik de sutra meer eigen maken en het meer doorvoelen.

Angsten overwinnen en zelfvertrouwen kweken

Helemaal los van mijn zenpraktijk staan de andere intenties, die veel meer te maken hebben met mijn angsten overwinnen. Ik weet van mezelf dat ik snel geneigd ben terug te vallen op de steun van mijn vriend, waardoor ik soms situaties vermijd. In mijn solotocht kan dat niet, en zal ik wel alleen aan de bak moeten. Ik ben van plan zoveel mogelijk zelfvoorzienend en wildkamperend te reizen, om bewust op mezelf terug te vallen en tijd te maken voor mijn innerlijke struintocht. Het alleen slapen in de buitenlucht is een andere angst die ik graag wil aangaan, doorvoelen en uiteindelijk achter me wil laten. Ik wil, met andere woorden, ervaren dat ik mijn zaakjes helemaal zelf kan regelen en helemaal op mezelf kan vertrouwen.

Schrijven naar een hoger plan

Tenslotte is er een intentie om te schrijven over de reizen. Natuurlijk schrijf ik hier al over mijn kleinere en grotere struintochten en avonturen, en daar heb ik onwijs veel lol in. Al zo’n 15 jaar schrijf ik op mijn eigen blogplatforms en schrijf ik om mijn dagelijkse gebeurtenissen te verwerken. Ik droom er al jaren van om mijn schrijfambities naar een hoger level te tillen, dus ga ik daar tijdens mijn tocht zeker tijd voor maken. En wie weet, wie weet… volgt daar ooit een boek uit.

Voorbereidingen en voorpret

Het liefst had ik nog wat laatste spullen geregeld: nog een extra korte, lichtgewicht broek, een flacon voor douchegel en shampoo, dat soort praktische zaken. Het ziet er echter naar uit dat die kans niet meer gaat komen. Iets waar ik ook nog mijn hoofd over breek is hoe ik in Spanje aan gaskannetjes kom voor mijn brander. Op internet krijg ik dat niet duidelijk, en ze mogen niet mee het vliegtuig in. Dan maar duimen dat een tankstation, supermarkt of camping ze verkoopt, anders wordt het een uitdaging (iemand tips, toevallig?).

Navigeren

Met de gevonden wandelgids ervaar ik de nodige voorpret en lees ik handige suggesties voor bijvoorbeeld campings, winkels en waterpunten onderweg. De gids gaat tot 770km, daarna zal ik het echt zelf moeten uitzoeken. Gelukkig heb ik al de nodige GPX bestanden online gevonden om op mijn horloge te laden. We zijn maar liefst twee keer het oplaadkabeltje tijdens een reis verloren, wat een behoorlijke tegenvaller was en vooral een probleem opwierp voor de planning en navigatie aldaar. Ik ga dus extra goed op mijn kabeltje letten deze tocht.

Het thuisfront

Aan het thuisfront ben ik ook met de nodige voorbereidingen bezig: een rooster voor de taakverdeling met de kinderen, het vooruit koken van maaltijden, het steeds benoemen van mijn aanstaande vertrek en daarmee de nodige kusjes, knuffels en samenspeelmomenten wat uitbreiden. 4 weken van huis voelt nog zo abstract, dat ik me niet goed kan voorstellen hoe dat daadwerkelijk voelt als ik er straks niet ben. Ik ben in ieder geval van plan regelmatig te (video)bellen, en misschien wel ouderwets brieven te schrijven als de tijd het toelaat. En laat mijn man nu zelfs van plan zijn in die 4 weken te gaan klussen in de praktijkruimte, dan komt er behoorlijk wat zorg op zijn bordje. Ik probeer zoveel mogelijk te ondersteunen door vooraf al zaken uit te zoeken en bijvoorbeeld tegels uit te zoeken waar hij weer mee verder kan straks. Hij heeft me op het hart gedrukt dat dat echt wel goedkomt en ziet er niet tegenop. Toch is het loslaten (wat voelt als een ander met extra werk opzadelen) nog niet zo makkelijk. Ik voel me gezegend met een man die mij zoveel ruimte geeft en gunt.

Van droom naar werkelijkheid   

Aan de andere kant kan ik ook ontzettend genieten van de voorpret, als ik de foto’s zie van de omgeving waar de route doorloopt, ik me met mijn wandelgids op de bank nestel en in gedachten routes uitstippel, en de dagen langzaam zie aftikken op de aftelkalender. Het voelt zo bijzonder om dit te gaan doen, te kunnen en mogen doen! Als kind wilde ik altijd al een end lopen, naar Scandinavië. Die exploratiedrang is altijd bij me gebleven. Nu is de bestemming flink wat zuidelijker, waar ik straks getrakteerd word op zacht najaarsweer en op die manier de aankomende herfst en winter nog even ontloop. Wat een luxe!

Duolingo Spaans

In de laatste weken probeer ik mijn Duolingo Spaans zoveel mogelijk op te krikken. Dat valt nog niet mee, mijn praktische kennis van de taal vordert maar langzaam. Ik kan zeggen dat de koe nu de ramen heeft gezeemd en het paard niet is uitgenodigd op het feestje van de varkens, maar als ik probeer voor de hand liggende zinnen te formuleren met betrekking tot mijn hike, is dat toch andere koek. Ik voel wat schroom om straks in het Spaans te spreken, maar ben dit wel van plan, om ook hierin vertrouwen en een taalverrijking te ervaren.

Je mag met me mee!

Ook van het enthousiasme van mensen om me heen geniet ik, de inspanningen van vrienden en bekenden die hun best doen om een stukje aan te haken en mee te lopen. Precies dit is wat ik ook doe met mijn cliënten, en waar ik de meeste voldoening uit haal. Naar buiten, al wandelend in gesprek gaan. Nu doe ik dat nog kort: een uur of een dagdeel, maar straks is er ook de mogelijkheid om een of meerdere dagen mee te gaan op struintocht. Ontzettend gaaf om hier in Spanje al een start mee te maken.

Lijkt het je ook tof om een stukje mee te lopen, met je persoonlijke coach aan je zijde? Neem dan contact op!

Het bericht Aftellen tot de start van het grote solo avontuur verscheen eerst op Struin Stories.