Spanje gr7 dag 0 / 29 Nederland – Alicante
Dag 1 30 september 2024 6:11
Deze keer voelt het al heel anders dan vorig jaar. Ik ben alleen met Steef op het vliegveld en heb de kinderen vanmorgen een knuffel gegeven terwijl ze nog in bed lagen. Gisteren hebben we elkaar helemaal suf geknuffeld. Ik had gedacht dat het dit keer gemakkelijker zou zijn om afscheid te nemen, omdat het vorig jaar uiteindelijk wel mee leek te vallen. Maar puntje bij paaltje hebben de kinderen het er toch moeilijker mee dan ik had voorzien. We gaan elkaar onwijs missen. Misschien juist wel omdat ze nog weten hoe het vorig jaar voelde. En ik ook.
Daarentegen voel ik me ook zekerder over de hele onderneming. Ik merk dat ik meer vertrouwen heb, nu ik het al een keertje heb gedaan. Vorig jaar heb ik veel geleerd, waardoor ik me dit jaar een stuk beter heb voorbereid. Dit neemt al een stuk stress weg: deze keer heb ik alles van tevoren goed uitgezocht. Dat liep vorig jaar wel anders. De eerste reisdag ervoer ik daardoor ongelooflijk veel stress voor ik bij het startpunt van mijn trektocht aankwam in Gibraltar. Een van de redenen daarvoor was dat ik vorig jaar op zondag vloog, wat natuurlijk helemaal niet handig is, omdat het openbaar vervoer dan veel minder frequent rijdt, en de meeste winkels gesloten zijn.
Betere voorbereidingen
Nu vlieg ik op maandag, en dat is te merken. Het is een stuk drukker op het vliegveld, maar rustiger in mijn lijf, met het vooruitzicht van een hele dag om mijn voorbereidingen te treffen in Alicante. Ik moet, net als vorig jaar, nog gas halen voordat ik op pad ga. Deze mogen niet mee het vliegtuig in vanwege brandgevaar, dus moet ik die ter plaatse kopen. Ik heb uitgezocht dat er een Decathlon op een uur lopen van Alicante zit, waar ik het gas kan halen. Ook heb ik alvast een bed geboekt in een slaapzaal in een hostel. Het is niets meer dan een bed met een gordijntje en een kluis voor je spullen, maar de zekerheid dat ik een onderkomen heb vannacht geeft me rust.
Tart ik het lot?
Een poosje geleden besloot ik mijn vlucht met een week te vervroegen, zodat ik langer de tijd heb voor mijn wandeltocht. Het werd te krap met andere activiteiten die vlak na mijn tocht gepland stonden. Bijgelovig als ik ben, ben ik bang dat ik hierdoor iets gejinxt heb. Wat heb ik in gang gezet door mijn vlucht aan te passen? Ik merk dat deze gedachte me zenuwachtig maakt, en hoewel ik een beetje trek begin te krijgen, lukt het me niet om iets te eten door de spanning. En ineens zijn daar toch de zenuwen. Alsof deze ene gedachte de katalysator is van alle twijfels die onderhuids lagen te wachten om aan de oppervlakte te komen. Ik heb amper getraind, hoe gaat mijn lichaam het houden? En is het niet onverstandig om toch die nieuwe schoenen te kopen zonder ze voldoende in te lopen? Ze voelen stug en onwennig om mijn voeten. De zool heeft een bobbel die tegen de onderkant van mijn voetzool drukt. Waarom heb ik dit in de winkel niet opgemerkt? Ga ik er last van krijgen? Ik heb geen mogelijkheden om onderweg andere schoenen te kopen. Gelukkig heb ik mijn sandalen bij me, in het ergste geval moet ik daarop gaan lopen.
De gedachtes en scenario’s racen door mijn hoofd terwijl ik daar in een volle lobby wacht op het boarden. Het voelt raar om hier met enkel een klein tasje te zitten. Mijn bagage is al ingecheckt, en dat is altijd spannend: komt alles weer heelhuids uit het vliegtuig? Raakt het niet kwijt, of vertraagd? Mijn gedachten gaan naar thuis. Fosse moest huilen toen ik hem knuffelde vanmorgen. Ik voel een brok in mijn keel en mijn tranen opwellen. Waarom doe ik dit?
30 september 2024 19.00u Alicante
Ik ben in Alicante! De reis ging voorspoedig. Mijn vlucht was relaxt en na een veilige landing haastte ik me naar de rolband waar alle koffers al op uitgestald lagen om zo snel mogelijk weer herenigd te worden met mijn tas. Als een slak die zijn huisje weer terugzoekt. Een snelle blik op alle trolleys en koffers vertellen me dat mijn tas er niet bij zat, en even voel ik me benauwd.
De ene na de andere passagier trekt zijn koffer van de band. De band raakt steeds leger, en de hal steeds rustiger. Ik kijk om me heen, alsof mijn rugzak onverwachts van achter een pilaar of prullenbak tevoorschijn zou kunnen springen. Eindelijk, pas veel later verschijnt daar toch nog mijn rugzak op de band. Ik laat mijn onbewust ingehouden adem ontsnappen en ren er naartoe, alsof ik bang ben dat iemand hem van plan is voor mijn neus weg te kapen. Yes, ik ben herenigd en voel me weer compleet! Zittend op de kille, marmeren vloer van het vliegveld neem ik de tijd om mijn spullen opnieuw te organiseren. Als ik daarna mijn tas op mijn rug hijs, voel ik dat het avontuur is begonnen. Het gewicht van mijn tas zet me letterlijk stevig op de grond en maakt me bewust van wat ik hier kom doen.
Op zoek naar het hostel
Als ik het vliegveld uit loop, voel ik direct de aangename warmte, als een zachte deken op mijn huid. Vrijwel direct spot ik de bus die me naar het centrum brengt, en onderweg zie ik palmbomen en de zee! De kriebels in mijn buik geven me een gelukkig en dankbaar gevoel dat ik hier ben en dit kan doen. Zonder problemen vind ik de halte waar ik moet zijn, en zodra ik de bus uitstap, koers ik direct op het hostel af. Het is nog even zoeken voor ik die vind. De onopvallende deur zit verstopt in een achterafstraat met een smalle ingang, zonder naam op de gevel. Gelukkig geeft google maps aanwijzingen. In eerste instantie was ik er straal voorbij gelopen, zo onopvallend is het. Als ik de deur wil openen, blijkt deze gesloten. Huh? Ik kijk nog eens goed en tuur door het smalle raam naast de deur. Ja, het is wel echt het hostel, ik zie mensen verderop in de gang lopen op flipflops met toiletspullen. Al snel vind ik het nummer van het hostel en besluit te bellen. Door het verkeerslawaai en het zware Spaanse accent van de vriendelijke eigenaar die opneemt, heb ik moeite om hem goed te verstaan. Na wat heen-en-weer geharrewar geeft de eigenaar de code om de deur te openen en mijn tas in een van de kluisjes te kunnen doen. Hij is nu nog niet aanwezig, maar zal later het kaartje van mijn (gedeelde) kamer in de kluis stoppen zodat ik zelf naar binnen kan gaan.
Met geweld prop ik mijn grote, zware rugzak in het ogenschijnlijk veel te smalle kluisje. Met flink wat duwen en geweld past het uiteindelijk nét. Dit jaar heb ik een minirugzakje meegenomen als dagtasje, dat slechts een paar gram weegt en op te vouwen is tot het in je handpalm past. Ideaal voor het meenemen van je sleutel, geld, flesje water en andere kleine zaken. Ik ga met mijn zonnebril, pet en zonnebrandcrème op pad, richting de Decathlon dat op ruim 5km buiten het centrum ligt. Op die manier kan ik alvast een beetje inlopen, en wennen aan het wandelen. Ik vind het ook heel prettig om een doel te hebben voor vandaag: gas halen. Als ik zo plotsklaps van de ene in de andere wereld kom, heb ik vaak moeite om te schakelen en tijd nodig om te wennen. Ik kan dan maar beter actief de spanning en adrenaline uit mijn lichaam lopen en mezelf kalmeren met de wetenschap dat ik straks echt alles heb wat ik nodig heb om te kunnen starten.
Terug in de tijd vliegen
Van een druilerige herfstdag in Nederland, ben ik terug in de tijd gestapt en in de Spaanse zomer geland. In Alicante is het altijd zomer. Het hele jaar door komt de temperatuur niet onder de 18 graden heb ik ergens gelezen. De route naar de Decathlon leidt langs drukke wegen, en is weinig boeiend, maar dat geeft niet. Het geeft me tijd om hier te landen. Ik heb dorst. Hopelijk hebben ze water in de Decathlon of loop ik langs een winkel. Na ruim een uur lopen zie ik de herkenbare kolossale blauwe gevel met witte letters, en stap ik de koele kampeergigant in. Doelgericht koers ik op de campingartikelen af, en tref de allerlaatste 3 gaskannetjes aan in een verder leeg schap. Wat een mazzel! Ik koop er 2 en een flesje ijskoud water. Pas als ik heb afgerekend merk ik hoe opgelucht ik me voel, er valt een zware last van mijn schouders af. Het vinden van gas voor vertrek is toch iedere keer weer een dingetje. Pas nu ik het daadwerkelijk in handen heb, kan ik met een gerust hart vertrekken. Gas is nodig voor het koken van water, zowel voor mijn eten als voor bijvoorbeeld thee en koffie. Met dit seizoen en de hoogtes waarin ik me straks soms bevindt kan het bovendien ook koud zijn. Gas geeft de zekerheid om iets warms te kunnen maken, en daarmee een stukje veiligheid en comfort.
Nu heb ik de rest van de dag aan mezelf. Eenmaal terug bij het hostel kleed ik me om in luchtige zomerkleding, en stop ik de gaskannetjes weg. Gewapend met schrijfspullen en ereader loop ik vervolgens Alicante in, om de toerist uit te hangen maar ook lekker rustig aan te doen. Alicante is een drukke, grote stad met veel verkeer en veel toeristen. Vooral Nederlanders. In de haven liggen grote jachten en op het strand liggen zonaanbidders handdoekje aan handdoekje. Engelse pubs zitten vol Engelsen, en bepaalde vooroordelen werden opnieuw bevestigd als ik één van de gasten met zijn broek op zijn knieën in een container achter de pub zie plassen.
Alicante en de laatste voorbereidingen
Struinend door de straatjes en over de pleintjes, koop ik een brood en wat vleeswaren en eet dit samen met mijn Nederlandse mandarijntjes als een late lunch, zittend op een bankje in de zon. Een opkomende hoofdpijn herinnert me aan het feit dat ik nog geen koffie op heb vandaag. Caffeïneverslaafd als ik ben schuif ik na mijn lunch om die reden een paar meter op naar een terrasje op een stil pleintje, waar ik op mijn gemak koffie drink en wat lees. Mijn ogen vallen dicht, ondanks de koffie. Ineens voel ik hoe moe ik ben en besluit een siësta te houden. In het hostel slaap ik op een slaapzaal met stapelbedden, waar iedereen een bed met gordijntjes heeft. Het is klein, schoon en overzichtelijk. Ik rommel wat met mijn spullen en sluit even mijn ogen. Omdat ik de slaap uiteindelijk toch niet kan vatten, besluit ik na het douchen wat inkopen te doen voor vandaag en morgen, mijn eerste wandeldag. Ik haal een salade, yoghurt, melk, havermout, wraps en vleeswaren. Tijdens het inchecken van mijn bagage gaf de weegschaal ruim 15kg aan, met 1l water. Mijn basisgewicht ligt dus rond de 14kg. Met dit extra eten en drinken erbij, zit ik al rond 18kg. Ik denk nog maar niet na over de etappes waar ik dagenlang zonder dorp of waterpunt ga lopen. Dan zal de weegschaal nog veel verder uitslaan door het extra gewicht van water en eten.
Ontmoeting en afscheid van de zee
Op de boulevard kies ik een van de vele bankjes in de zon, en bel de kinderen en Steef. Het regent in Nederland, en beide kinderen waren natgeregend tijdens het fietsen. Het is maf om te horen over hun avonturen thuis, terwijl ik hier in een heel andere werkelijkheid leef. ’s Avonds loop ik met blote voeten over het strand, genietend van het zand onder mijn voeten. Hier mediteer ik met de ondergaande zon, terwijl de lucht blauwe pasteltinten aanneemt. De zee is kalm, het strand steeds leger, net als mijn hoofd. Het zand voelt zacht en koel onder mijn benen, hoewel het wat zoeken naar een goede houding is zonder kussen. De parasols worden ingeklapt, de ligbedden opgestapeld. Zo heb ik het strand het liefst: leeg, met ruimte en uitzicht, het zachte ruisen van de golven als enige achtergrondgeluid. Morgen moet ik vroeg op, om de bus naar Cullar de Baza te pakken. Het is een gek idee dat ik de zee pas weer terugzie als ik terug zal vliegen.
