Ondanks de vermoeiende dag die ik achter de rug heb, val ik moeilijk in slaap. Ik heb mijn tas al zoveel mogelijk ingepakt en klaargezet om snel te kunnen vertrekken. De volgende ochtend word ik met honger wakker en eet ik gulzig mijn havermout op. De hikershonger is ondanks de gebakken eieren op brood nog altijd sterk aanwezig. Al vóór 8u loop ik mijn appartement uit, op weg naar Montan of Montanejos (dat bepaal ik pas later vandaag). Mijn uitgespoelde kleding heb ik uiteindelijk droog gekregen door ze op de verwarming te leggen en die aan te zetten. Gelukkig maar, want het is ronduit koud buiten. Variërend met gevoelstemperaturen tussen de 0 en 8 graden.

De laatste beslissing

Vandaag sta ik voor de keuze: ga ik naar Montán, op ruim 30km afstand, maar zonder accommodatie, waardoor ik dus de laatste nacht weer moet wildkamperen? Of loop ik door naar Montanejos, op ruim 40km afstand, maar met de zekerheid van een hostal? Het is nog te vroeg om te beslissen en ik stel de afweging daarom uit tot het moment dat ik letterlijk op de splitsing zal aankomen. Intussen heb ik wel geleerd dat ik stap voor stap moet nemen, en niet teveel vooruit moet plannen. Het gebied om Bejis heen is nog steeds zwaar aangetast door de bosbranden, en ik loop kilometers lang door troosteloos, dood bos. Door er nu lopend doorheen te trekken, ervaar ik de immensiteit van de brand. Zóveel land dat verloren is gegaan, opgegaan in de vlammen. Urenlang passeer ik verkoolde stammen. Het is niet voor te stellen hoe beangstigend dat moet zijn geweest voor de inwoners hier. Sommige percelen zijn gekapt, waardoor er stapels boomstammen langs het pad liggen, die hoge, donkere muren vormen waar ik langs loop. De sombere dag vol bewolking maakt de sfeer nog troostelozer en doodser. Vandaag loop ik ook in de buurt van een treinspoor, die ook naar Valencia doorloopt. De bedoeling is dat ik met de trein naar Valencia reis morgen, maar vandaag kom ik geen enkele trein tegen. Ik hoop maar dat er morgen wél treinen rijden.

Nog één laatste beproeving

Het regent vandaag de hele dag. Met mijn regenkleding aan en mijn capuchon op, wordt de wereld om mij heen klein en donker. Het geroffel van de druppels op mijn hoofd is vermoeiend. Op sommige stukken is het pad in een modderstroom veranderd, en het voortdurende klimmen en dalen vragen al mijn aandacht. De rotsen waar ik mijn weg over zoek, zijn nat en glibberig. Ik probeer echter mijn tempo hoog te houden, want ik wil zo snel mogelijk aankomen op de plaats van bestemming. Het pad is lang en vermoeiend. Aan het begin van de dag passeer ik twee jagers, hun geweren nonchalant rustend op hun schouders. Ze klagen over het weer. Het is inderdaad bizar slecht voor Spaanse begrippen. In Nederland is het momenteel zonnig en warmer dan hier, een gek idee. Het is alsof deze laatste wandeletappe me nog één keer flink op de proef wil stellen. Fysiek én mentaal. Zowel met de afstand, als met de hoogtemeters en de constante regen.

Mas de Noguera

Maar ik zit goed in de wedstrijd. Waar het pad het toelaat, versnel ik mijn pas, wetende dat ik mijn tijd nodig zal hebben. Als ik rond de 20km heb gelopen, kom ik aan bij albergue ‘Mas de Noguera’. Ik besluit even naar binnen te gaan, om me op te warmen en even droog te zitten. Misschien kan ik hier wat soep krijgen. Ik word liefdevol ontvangen door vrouwen die zo te zien druk bezig zijn met voorbereidingen voor een lunch van een grote groep mensen. Ik krijg een plek toegewezen waar ik niet teveel rotzooi maak met mijn natte tas en kleding, en een glas kruidenthee ingeschonken. De vrouwen zijn zo lief, ze leven met me mee, in dit weer, en het lopen in deze omstandigheden. Ze proberen me over te halen om te blijven, verleiden me met de belofte van een warm bed, een comfortabele maaltijd en om morgen de trein naar Valencia te nemen. Even kom ik in de verleiding. Ik voelde mijn gezicht gloeien door de overgang van de koude regen naar de warme herberg. De warme woorden van de vrouw maken me bijna aan het huilen en ik voel me terplekke veranderen in een klein, kwetsbaar kind.

Op de helft

Gelukkig roept mijn verstand me net op tijd tot de orde. Want als ik hier zou blijven, moet ik morgen nog 8km teruglopen naar Cadiez, een gehucht waar ik eerder vandaag al langs ben gelopen. Dat zou betekenen dat ik me morgen moet haasten om de trein te halen. De angst om de trein te missen is te groot om het risico te nemen. Bovendien, ik twijfel of die treinen hier wel rijden: vandaag heb ik er nog geen één gezien. Nee, dat vind ik te risicovol. Terplekke maak ik een besluit: ik loop vandaag naar Montanejos. Dat betekent dat ik nu ongeveer op de helft van de tocht zit. Met een goede kans dat ik in het donker pas zal aankomen, maar dat verkies ik boven het alternatief van wildkamperen in de kou en de regen, met de consequentie dat ik alles nat de bus en het vliegtuig in moet nemen.

Door de jungle

Na de hartversterkende thee spoel ik mijn glas om in de spoelkeuken en hijs mezelf weer in het regenplastic. De plavuizen laat ik achter met een spoor van modderige druppels, mezelf in stilte verexcuserend voor deze rommel. De laatste kilometers, ruim 22, heb ik nog voor de boeg. Volgens de bordjes is het nog ruim 6u lopen naar Montanejos, en het is nu rond 13u. Ik hoop maar dat het meevalt. Al snel na het vertrek bij de herberg moet ik een enorm steil pad beklimmen. Met alle wolken om me heen, waan ik mezelf eerder in een tropisch regenwoud dan in Spanje. Het landschap is weelderig groen en de laaghangende wolkenflarden geven de omgeving een mystiek tintje.

Sneeuwwitje

Ineens zie ik een appelboom op mijn pad, met schitterende Sneeuwwitje appels, die felrood en begeerlijk glanzend afsteken tegen de groene achtergrond. Er is verder geen enkele andere fruitboom te bekennen. Wat een wonder om deze boom hier aan te treffen. Ik bedank de natuur voor deze onverwachte gulle gift, en pluk 3 perfect rode appeltjes, waarvan ik er één terplekke staand opeet. Nu gaan zitten of pauzeren is met de regen en natte omgeving ronduit onaantrekkelijk. Met stilstaan koel ik bovendien al gauw af. De klim gaat verder, en ik hijg als een karrepaard. Het zweet kan echter geen kant op onder mijn regenkleding, en verzamelt zich in straaltjes over mijn lichaam, waardoor ik langzaam van binnen net zo vochtig wordt als de buitenkant van mijn regenkleding.

Goed doel aan mijn tocht koppelen?

Ik leid mezelf afwisselend af met muziek, waarmee ik zoveel mogelijk meezing – als ik tenminste voldoende adem heb -, en op andere momenten luister ik podcasts, waaronder een aflevering over ‘the barefoot dutchman’, een Nederlander die op blote voeten 3000km door Australië liep om geld op te halen voor het goede doel. Inspirerend en ook herkenbaar als hij spreekt over de verschillende emoties die hij op zijn tocht had. Het zet me ook aan het denken: kan ik een doel of intentie aan mijn tocht koppelen? En welke dan? Het is iets om over na te denken. Het luisteren naar andermans stemmen helpt me om door te lopen, om me over te geven aan de bewegingen van mijn lichaam, die het werk doet. Tweemaal pauzeer ik onder een afdakje en in een leegstaand huis. Maar stil staan betekent koud worden, dus pauzeer ik zo kort mogelijk, om vervolgens mijn lichaam weer in beweging te zetten om warm te worden.

Genieten van de omgeving

Pas vlak voordat ik Montanejos bereik, krijg ik af en toe wat meer uitzicht. En als ik dan door een gat in de wolken kijk, treft me een waanzinnige omgeving, vol steile kliffen en roodbruine rotswanden die steil de diepte in steken. Het is adembenemend mooi, zelfs met de flinke bewolking. De afgronden bevinden zich ook vlak naast mijn pad. Mijn god, dit is geen pad voor iemand met hoogtevrees! Mijn maag draait om als ik probeer de peilloze diepte naast me in te kijken. Ik zie twee steenbokken op hun gemak over de rotswanden scharrelen, niet onder de indruk van de kliffen. Nieuwsgierig blijven ze stilletje naar me kijken, terwijl ik mijn weg voorzichtig zoek. Het is hier echt fenomenaal! Het stel dat ik gisteren tegenkwam had me al gezegd dat dit een hele mooie omgeving is, met een meer en warmwaterbron, waar de lokale bewoners graag zwemmen in de zomer. Wat jammer dat het nu zulk slecht weer is, en ik maar een deel van de schoonheid kan waarnemen. Ik neem me voor hier volgend jaar naar terug te gaan, bij de start van mijn tocht. En aan de andere kant herinner ik mezelf: neem de dingen zoals ze zijn. Dit is hoe het nu is. Verlang niet naar beter. De omstandigheden kun je nu eenmaal niet afdwingen.

Ik ben er bijna!

Het wordt al donker als ik verder loop. De steile rotswand verruil ik voor een veiliger en comfortabeler pad door meer bosrijk gebied. Hier halen de stroompjes van regenwater me links en rechts in, terwijl ik mijn weg in het afnemende daglicht naar beneden zoek. Door de bomen heen vang ik de eerste lichtjes op van wat Montanejos moet zijn. Ik ben er bijna! Intussen is het al 18u. het dorp ligt diep tussen de kliffen, wat betekent dat ik nog een flink eind moet afdalen om er te komen. Ik dwing mezelf om mijn aandacht erbij te houden om ongelukken op de valreep te vermijden. Aan het einde van zo’n onderneming kunnen mensen overmoedig raken en juist op die momenten liggen blessures en ongelukken op de loer. Uiteindelijk, rond 18.30u stap ik het hostal binnen, en check ik in voor mijn laatste nacht op de route. Opgelucht, trots, doodmoe, zeiknat en verkleumd. Op de kamer pak ik mijn spullen uit. Zelfs door mijn regenhoes heen is mijn kleding klam geworden in mijn tas. Niks aan te doen. Ik ben dankbaar dat ik ze nu kan uithangen, en de nacht kan gebruiken om droog en comfortabel op te warmen. Het blijft wederom aan één stuk door regenen.

Het is klaar

Ik neem een warme douche, kleed me warm aan en zoek een plek in de stad om een hapje te eten. Bij een kleine eettent, waar ik veel te veel betaal voor een klein stukje zalm, gun ik mezelf de tijd om te wennen aan het idee dat mijn tocht er op zit. Niet meer wandelen, geen kilometers maken. Enkel nog terugreizen naar Valencia en in het vliegtuig stappen. Het voelt plotseling, en abrupt. Onwerkelijk. Die nacht lig ik vooral te luisteren naar de regen, die onophoudelijk met bakken uit de hemel blijft vallen.

Het bericht Spanje gr7 dag 27 / 56 Bejis – Montanejos verscheen eerst op Struin Stories.

Niet echt uitgerust sta ik vroeg op, omdat ik deze dagen moet gebruiken om bij mijn eindbestemming te komen om de aansluiting naar Valencia te hebben. Ook voor vandaag lijkt er geen accommodatie mogelijk te zijn. Morgen is er godzijdank wél een accommodatie, en daar kijk ik gigantisch naar uit. De eerste kilometers zijn mooi, ik wandel door een smalle kloof en over een modderig pad met veel begroeiing. De regen heeft de natuur zichtbaar goedgedaan, het groen oogt schoon en fris, de grond is op sommige plekken flink verzadigd en in schaduwrijke plekken groeien de planten hard. Hierna loop ik weer een groene tunnel in, die mijn aandacht als vanzelf weer naar binnen richt. Zuchtend loop ik verder, terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten.

Overgeleverd aan mezelf

Alleen lopen betekent dat je in elke situatie aan jezelf bent overgeleverd. Zonder uitzondering, er is geen ontsnapping mogelijk. Ik weet inmiddels dat het uitzicht en de omgeving voor fijne afleiding kan zorgen van je eigen gedachten. Maar zodra die optie wegvalt, groeit de kans op de confrontatie met mijn eigen geest. Van kleine, onbenullige zaken zoals liedjes die maar niet uit m’n hoofd gaan, tot verwerking van allerlei gebeurtenissen. De groene tunnel doet me denken aan Bosnië, waar we ook regelmatig in dit soort omgevingen hebben gelopen. En aan mijn schuldgevoel over de situatie waarin ik de kinderen heb doen belanden. Het is nogal wat, wat we hebben meegemaakt daar. Ik vraag me af in welke manier die ervaringen hen hebben gevormd.

In de soos

Vlak voordat ik Andilla bereik, wordt het pad meer open. De windmolens bij Andilla zingen onheilspellend, in de verdere stille omgeving. Ik loop langs akkers en olijfgaarden, en zie uiteindelijk aan de andere kant van de berg Andilla liggen. Voordat ik daar ben, moet ik eerst een steile afdaling maken, om met een omweg naar het dorpje toe te lopen. Hier vind ik een bar, waar ik binnen plaats neem. Deze bar doet zo te zien ook dienst als jongerensoos. Er staat een gevulde spellenkast tegen de muur. Het is een ongezellige, functionele ruimte, met vergeelde plavuizen, aluminium kozijnen en plastic meubilair. Toch ben ik blij om te kunnen zitten en even te ontspannen. Naast me zit een stopcontact waar ik dankbaar gebruik van maak om mijn powerbank op te laden. Ik maak geen haast, maar de barman laat me na mijn drankje weten dat de kroeg gesloten is, en ik voel me toch verplicht om weer verder te gaan.

Kruising met de gr10

De route vanaf Andilla gaat verder door een soort park. Hier komt de gr10 samen met de gr7 en ook twee andere themaroutes lopen door dit gebied, dat blijkbaar een vindplaats is van archeologische opgravingen. De ene route gaat over Middeleeuwse restanten die in de buurt zijn opgegraven, en de andere route over de oorlog. Ik passeer inderdaad diverse kunstwerken en beelden en ook loopgraven langs de route als herinnnering aan de gevechten die hier in de oorlog hebben plaatsgevonden. Zo slingeren de eerste 2 kilometer door het park over bruggetjes, trappetjes, vlonders en langs diverse opgravingen van o.a. een Middeleeuwse brug, watermolen en aquaduct. Daarna zigzagt het pad verder omhoog de bergen in en zie ik al snel de berghut hoog boven me liggen. Blij omdat ik nu zicht heb op mijn eindbestemming van vandaag loop ik verder omhoog. Naarmate ik hoger en dichterbij kom, zie ik dat deze plek alles had: een fuente (water!), een vlak stuk grond, picknicktafels en beschutting van de berghut zelf, die een afdakje heeft waaronder ik precies mijn tent kan zetten. De berghut zelf is echter gesloten.

Onweer

Als ik aankom betrekt de lucht en pakken dikke wolken zich samen boven het dal waar ik zojuist doorheen ben gelopen. Hoor ik nou gerommel in de verte? Ik check mijn weerapp en schrik: er is een weeralarm afgegeven tot de volgende ochtend 8u voor stormen, regen en onweer. Oei. Gelukkig staat mijn tent onder het afdakje, ik hoop maar dat dat genoeg beschutting biedt. Iedere keer als ik nu ergens aankom en ik de hoop heb te kunnen eten aan de picknicktafel, begint het de laatste dagen te regenen. Het zit niet mee. Hoewel, ik ben aan de andere kant blij dat het iedere keer pas begint te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet. Ook nu weer vallen de eerste druppels als ik net klaar ben met mijn tentje. Ik verschalk me noodgedwongen in mijn tentje terwijl het onweer al snel losbarst. Het blijft echter boven het dal hangen, zodat ik precies op ooghoogte zit met het geflits en gedonder in de verte. Ondertussen eet ik mijn gehaktballen in tomatensaus, brood met chorizo en koekjes. Ik warm me op met thee en probeer van het natuurgeweld vlak voor me te genieten, wat toch wel steeds lastiger wordt als het onweer in rap tempo dichterbij komt.

Regen, héél veel regen

De aaneenschakeling van lichtflitsen en het steeds diepere gedonder brengen me voor de tweede keer vandaag terug in herinnering aan Bosnië, waar we met ons gezin midden in het noodweer belanden tijdens een trektocht. Omdat ik me met de minuut minder comfortabel voel, besluit ik te bellen met Steef, die met de kinderen bij zijn ouders is, waar ook onze nichtjes en hun moeder zijn. Ik laat ze het onweer zien en ben blij met de afleiding om even met ze te kunnen kletsen. Het duurt een hele poos voordat het onweer eindelijk verder trekt. Dan is het de beurt aan de regen, die vervolgens uit de hemel valt alsof er een sluis wordt opengezet. Een eindeloze stroom valt uit de lucht, en ik check meerdere keren of alles droog blijft. Ik prijs me gelukkig met het afdakje van de hut en ben blij met de regenhoes en het extra onderzeiltje dat ik mee heb genomen voor onder mijn tent. Deze vouw ik omhoog, zodat mijn schoenen en dergelijke droog blijven.

Wind

De regen houdt uren aan, en pas tegen de ochtend neemt deze af. De weergoden zijn echter nog niet van plan uit te rusten. De wind wordt als nieuwe speler ingezet, en het brullende, gierende geluid van overal om me heen is om rillingen van te krijgen. Ik meen krakende takken en bomen te horen op de bergen boven me. Af en toe slaat de wind beukend toe, onverwacht en meedogenloos, waardoor de klap van het tentdoek me keer op keer de stuipen op het lijf jaagt. Hoewel ik redelijk gunstig onder het afdakje sta, met de muur van het hutje als beschutting, blijf ik niet gespaard voor de klappen van de wind. In de vallei van Andilla hoor ik haar ijselijk gillen. Het geluid bezorgd me kippenvel. Rusteloos woel ik in mijn tent. Ik weet op dat moment nog niet dat dit de voorbode is van de gigantische overstromingen door dit gebied, enkele dagen later.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 / 54 Chelva – La Pobleta – Andilla verscheen eerst op Struin Stories.

Hoewel ik moe ben, heb ik moeite om die nacht in slaap te vallen en lig ik te draaien en woelen. Ik zie het 2u worden voor ik eindelijk de slaap vat. Als de wekker gaat, besluit ik daarom rustig aan te doen. Deze ochtend maak ik een trage start. Ik lig nog lekker en geniet van het fijne plekje. Het is nog heel mistig buiten mijn tent en ik voel weinig haast om eruit te komen. Als het licht genoeg is, kruip ik uit mijn tent en ontbijt ik aan een van de picknicktafels. Vandaag is het zo’n 21km tot aan Rebollar, dat is prima te doen, dus ik haast me niet.

Code geel

Het loopt al tegen 11u als ik mijn weg vervolg. Ook vandaag is het weer mistig en bewolkt. Het weerbericht geeft code geel af voor regen vandaag en morgen. Maar het geluk is die dag met me, waardoor de meeste regen naast me valt. Ik zie de regen uit de wolken vallen, soms maar enkele meters verderop, en iedere keer is mijn regenkleding overbodig. De regenachtige dag laat de temperatuur ook flink dalen. De paden zijn vandaag tienduizend keer beter begaanbaar in vergelijking met gisteren. De 800 geplande hoogtemeters zie ik op deze manier ook prima zitten. In plaats van los grind stap ik op grote stenen en loop ik geleidelijk omhoog.

Overpeinzingen over bagage en materiaal

Terwijl ik wandel, reflecteer ik op de spullen die ik bij me heb, in het bijzonder mijn stok. Ik lees een boek van iemand die de camino loopt en de stokken uiteindelijk vergeet, maar ze toch maar weer ophaalt. Op de een of andere manier kan ik niet goed met 2 stokken tegelijk lopen. Motorisch is dat een ding, ik struikel over mijn voeten en stokken, en daarmee vorm ik alleen maar extra risico’s. Dus ik wandel met één stok. In mijn jeugd tijdens wandelingen op vakantie wandelde ik ook altijd met één stok. Het is misschien ook maar wat je gewend bent. Is het niet ook logischer, vroeger liepen mensen toch ook maar met één stok? Zo’n houten, waar je die metalen pinnetjes op kon verzamelen. En oude mensen zie ik ook nog steeds maar één stok gebruiken.

Trouwe metgezel en wapen

En die stok, dat is intussen een trouwe, onmisbare metgezel geworden tijdens mijn hikes. Het helpt me mezelf omhoog trekken de berg op, het geeft me balans als ik afdaal. Het is mijn wapen die ik in de buurt houd als ik ga slapen. Zeker in de nachten met de wilde zwijnen was ik heel dankbaar dat ik mijn stok had, om mezelf in het uiterste geval te kunnen verdedigen. De stok heeft al vaker z’n waarde bewezen als ik honden op afstand moest houden. Ook in deze etappe, vrij aan het begin ervan, kwamen twee honden achter me aan stormen die ik gelukkig op afstand kon houden met mijn stok. Een andere situatie is wanneer ik door velden met koeien en stieren moet wandelen. Dan voel ik me behoorlijk kwetsbaar tussen die reusachtige kolossen. Ook al zou ik misschien niet veel uit kunnen richten tegenover een dolle stier, het is toch een prettig idee om iets in handen te hebben.

Valbreker en alleskunner

Wat vaker voorkomt is dat mijn stok een valbreker is. Ik kan niet meer op 2 handen tellen hoe vaak ik al mijn balans verloor, uitgleed of struikelde en dan mijn stok in de grond kon steken om te voorkomen dat ik viel. Ook gisteren was dat aan de lopende band aan de orde. Met die losse stenen, steile paden en topzware bepakking is dat ook niet zo gek. De stok gebruik ik ook regelmatig om het terrein te verkennen. Dan steek ik hem bijvoorbeeld in de grond om te peilen of het drassig is, of hoe diep het water is dat ik over moet steken. Of als de grond sterk begroeid is, kan ik een idee krijgen waar de grond zich onder mij bevindt. Ik gebruik hem als houvast als ik een steentje uit mijn schoen pulk. Als ik door dicht begroeide stukken loop, haal ik de takken en begroeiing opzij met mijn stok, of zwaai ik hem voor me uit om de spinnenwebben weg te halen. Dat laatste is geen overbodige luxe, omdat ik vaak de enige ben die sinds jaren dit pad gebruikt. Soms helpt de stok me om hoger hangend fruit te bereiken, om bijvoorbeeld een vijg of sinaasappel te plukken. Een veelzijdig instrument, en eentje die ik niet zou willen missen.

Pet en zonnepaneel

Mijn pet is ook een geliefd stukje bagage. Het voordeel van een pet ten opzichte van een zonnebril, is dat het wel beschermt tegen de felle zon, maar nog steeds genoeg licht hebt als het bewolkt is. Dat voorkomt dat ik steeds van bril moet wisselen. Mijn pet houdt mijn haar op z’n plek en voorkomt dat mijn krullen in de begroeiing blijven hangen en voor onnodig veel extra klitten zorgen. Een kam heb ik niet bij me, dus na een paar dagen loop ik erbij als een plumeau, dat neem ik voor lief. Dit jaar loop ik voor het eerst met een zonnepaneeltje, en hoewel die erg langzaam laadt, zorgt het wel voor extra batterij. Elk beetje extra energie in de powerbank is meegenomen, en het geeft mee een fijn gevoel dat ik nooit compleet zonder stroom zal komen te zitten. Dat geeft me iets meer speling om bijvoorbeeld wat vaker mijn telefoon te gebruiken, al is het maar om muziek te luisteren of te navigeren.

Aanpassingen in kleding en gas

Een andere aanpassing die ik dit jaar heb gedaan, is dat ik mijn dikkere folierol heb gewisseld voor een dunner foliematje. Daar heb ik spijt van. Het dunne foliematje waait weg, scheurt snel en geeft geen extra comfort onder mijn slaapmat. Dat zal ik volgend jaar weer terug aanpassen. Ook ga ik volgend jaar een warmere slaapzak meenemen, hoewel dat meer gewicht en volume betekent. Ik wil niet riskeren dat ik het echt te koud heb ’s nachts. Ook ga ik mijn afritsbroek thuislaten en in plaats daarvan een extra legging meenemen. Deze reis doe ik nu al 3 weken met hetzelfde gaskannetje, terwijl ik er wel 2 met me meedraag. Het zou mooi zijn als ik volgend jaar halverwege mijn tocht een nieuw gaskannetje kan kopen, scheelt toch weer 420gram. En als ik ergens gas kan kopen, dan zal ik er ook wel droogmaaltijden kunnen halen.

Zeepblokjes en stekkerblok

Op advies van Steef had ik een snellader meegenomen: dit stekkerblok is een stuk groter dan de normale exemplaren en aanzienlijk zwaarder. In de praktijk heb ik die snellader eigenlijk nooit nodig. De enige momenten dat ik iets oplaad, ben ik er een hele nacht, en dan kan het net zo goed met een langzame lader. Die ga ik volgende keer ook omwisselen. Vorig jaar had ik knijpflacons met zeep en shampoo, waar ik direct de eerste nacht de nadelen van ondervond toen één ervan was opengegaan in mijn tas waardoor alles onder de douchegel zat. Dat zou me niet nog eens gebeuren, dus heb ik nu gekozen voor een blokje zeep en stukje shampoobar. Die zitten in een zakje van wetsuit, ideaal want het is waterdicht en lekvrij. De blokjes zijn klein en gaan lang mee, ideaal! Daarentegen ben ik wel een nagelknipper vergeten, ook iets voor op het lijstje volgend jaar.

Van Rebollar naar Siete Aguas

Onderweg zoek ik naar Rebollar op de borden, maar nergens wordt deze plek aangegeven. Wel zie ik een onbekende plek, Siete Aguas, op de borden. Ik pauzeer boven op een berg en pak mijn kaart erbij. Hierop wordt duidelijk dat ik helemaal ben afgebogen van de route zoals ik hem had gepland, en de routemarkering van de gr7 op de grond dus ook hier is aangepast ten opzichte van de papieren en digitale kaarten. Ik loop helemaal niet naar el Rebollar! Nu volg ik de nieuwe gr7 die binnendoor loopt, naar het dorp Siete Aguas. Aan mijn eigen planning heb ik niks meer.

Alles gesloten

Dat betekent dat ik wederom goed moet opletten op de markeringen op de grond, want dat is de enige navigatie die ik nog heb. Dat ik nu naar een dorp loop, geeft me echter ook nieuwe hoop: daar vind ik misschien een supermarkt en cafés voor inkopen! Maar die hoop wordt al snel de kop ingedrukt als ik daar rond 16u aankom: alles is dicht en het hele dorp is compleet uitgestorven. Wat gek? Volgens google maps zitten er aardig wat horeca zaken en een supermarkt, maar niks is open. Misschien is het een feestdag? Wel zie ik een bord met de nieuwe route van de gr7, waarop ik kan zien dat de volgende etappe naar Chera loopt. Morgen zal ik dus opnieuw langs een dorp lopen met kans op winkels en dus nieuwe voorraad. Daarom besluit ik het ‘dorp met de zeven wateren’ achter me te laten en verder te lopen. Maar niet voordat ik nog mijn flessen vulde bij de, jawel, 7 verschillende fonteinen op het centrale dorpspleintje. Zouden ze dan ook allemaal een andere bron en andere smaak hebben?

Area Recreativa

De route is erg mooi buiten Siete Aguas, en duidelijk zeer recent aangelegd. Ik volg een pad door een brede kloof, terwijl donkere regenwolken en felle zon me vergezellen en een mooi lichtspel vormen boven mijn hoofd. Ik geniet van deze laatste kilometers, die goed begaanbaar en met niet al te veel hoogtemeters zijn, en kom uiteindelijk bij een volgende picknickplek aan. Deze area recreativa is weliswaar een stuk kleiner, en meer openbaar, langs een grindweg en met enkele boerderijen in de omgeving. Bij de kraan zitten twee jongens te chillen die zo te zien in de omgeving aan het fietsen zijn en hier pauzeren. Om niet teveel aandacht te trekken besluit ik eerst te gaan eten, en te wachten tot de jongens weg zijn voordat ik begin met het opzetten van mijn tentje. De picknickplek kijkt uit op de kloof waar ik zojuist doorheen ben gelopen, en over een vrij open veld. Op de picknickplek staan enkele jonge populieren als schamele beschutting.

Gesnapt door de boswachter

De jongens maken helaas weinig haast om te vertrekken, en ik voorzie regen, dus besluit ik toch maar te beginnen met het opzetten van mijn tent. Als ik net mijn binnentent op heb staan, komt er een jeep het terrein op rijden. Shit, de boswachter, maakte ik direct op uit de tekst op de zijkant van de jeep, en de zandkleurige kleding van de man achter het stuur. ‘Nu ben ik de sjaak, ik zal een boete krijgen en een reprimande, en waarschijnlijk moet ik hier weg en nog uren ronddolen, of word ik verplicht een veel te dure hotelkamer te boeken’, gaat er door me heen. Ik besluit mijn onschuld en vrouwelijke charmes in de strijd te gooien om de schade zoveel mogelijk in te perken. ‘Goedemiddag, heeft u permissie om hier te kamperen?’. Het heeft geen zin om te liegen. ‘Nee, ik wist niet dat dat nodig was, hoe had ik dit moeten regelen?’, reageer ik, naar waarheid trouwens, want ik zou het echt niet hebben geweten. De man blijkt tot mijn verrassing juist een vaderlijke bezorgdheid te uiten, en is totaal niet bezig met dat ik hier niet mag zijn. Hij kijkt me wat verlegen aan, met vriendelijke, bruine ogen en halflang bruin haar onder een kaki kleurige hoed. Ook laat hij me zien hoe ik bij de plaatselijke gemeente een document kan invullen om hen zo te laten weten wanneer ik waar ben, zodat de lokale autoriteiten er weet van hebben op het moment dat er iets mis zou gaan.

‘Be safe’

De omgeving waar ik me nu in bevindt is behoorlijk uitgestrekt en ondoordringbaar, verdwalen is daarom niet ondenkbaar. Als er iets met me zou gebeuren, is het voor de lokale autoriteiten heel lastig om mijn locatie te bepalen. In een mengeling van Spaans en Engels wissel ik dankbaar en opgelucht woorden uit die hem uitleggen waar ik vandaag kom en wat mijn onderneming inhoud. Hij drukt me op het hart om altijd aan iemand te laten weten waar ik ben, en veilig te doen. Zijn doordringende blik laat geen twijfel dat hij dit oprecht meent. Gelukkig wandel ik buiten het bosbrandseizoen, maar er is wel slecht weer op komst en in de herfst kan het weer onvoorspelbaar en zeer slecht zijn, waarschuwde hij me. Met een tikje op zijn hoed stapt hij weer in de auto en neemt afscheid. Opgelucht dat ik nu met toestemming mag kamperen, eet ik mijn adventure food en zoek daarna mijn tent op, omdat het al snel begint te regenen. Met uitzicht op de ondergaande zon drink ik thee, en geniet van een relaxte avond.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 / 51 Tabarla – Siete Aguas verscheen eerst op Struin Stories.

Door de geul

Al de hele dag gaat de route over los grind en stenen. Het mag de naam pad niet eens dragen. Waar ik in loop is een uitgesleten geul van snelstromend regenwater die watervallen en diepe sporen in het landschap heeft getrokken door de tijd heen. In die geul zijn allerlei steentjes, takken en andere elementen verzameld, waardoor mijn voeten constant wegglijden. Ik kan ze niet goed neerzetten, de geul is te smal en te diep om ze naast elkaar te plaatsen, en met elke stap moet ik eerst mijn balans hervinden. Meerdere keren verlies ik mijn evenwicht, struikel ik en kan ik ternauwernood een val voorkomen. De geul is intussen ook behoorlijk begroeid. Nog niet zo erg als wat ik soms in Andalusië tegenkwam, maar alsnog vertraagd het mijn tempo aanzienlijk. Het is ploeteren en doodvermoeiend.

“Hier rechts afslaan”

In Valencia worden er geen concessies gedaan met het pad. Het is vaak steil omhoog of omlaag, en weinig ertussen. Meteen stroomt het zweet over mijn rug en is de herinnering aan de douche alweer ver weg. Het is alsof de routemaker zich er makkelijk vanaf wilde maken door te denken ‘hier rechts afslaan’ en simpelweg een rechte streep omhoog of omlaag een berg op heeft getrokken. Niks geen leuke slingerpaadjes of haarspeldbochten, gewoon rechtdoor omhoog, soms in een hoek van 60 graden waar ik mijn handen en voeten nodig heb om te klimmen. Mijn kuiten voelen stijf, mijn enkels en voeten voelen gevoelig. De rustdag heeft dit niet kunnen wegnemen.

Gelukkig blijf ik een prachtig uitzicht over het meer houden, terwijl de wolken zich samenpakken naarmate ik verder het pad omhoog klim. De lucht ziet er dreigend uit en voorspeld weinig goeds. Een tijdje loop ik door een bosrijker gebied. Na een poos te hebben geklommen, daalt het pad weer net zo steil naar beneden, in de richting van het dorp. Wat een rotpad! Ook mijn tenen stoot ik vaker dan me lief is tegen stenen en boomwortels, wat ze gevoelig en pijnlijk maakt. Ik ben van plan naar een Area Recreativa te lopen. Daar is het vaak vlak, met picknicktafels en soms ook stromend water. Hopelijk kan ik daar kamperen.

Weer een wild zwijn

Ineens kruist een wild zwijn mijn pad. Het gigantische ruwharige beest flitst op zo’n 10 meter afstand van me voorbij, maar de grote slagtanden zijn niet te missen, net als zijn kolossale formaat. Even sta ik aan de grond genageld: hij boezemt me angst en ontzag in. Zijn dit de beesten die mij al meerdere keren hebben bezocht ’s nachts? Ik ril en voel me een beetje misselijk als ik mijn kwetsbaarheid besef. Kort daarop passeer ik een steenbok. Hij schrikt van mij, maar ik had hem nog helemaal niet gezien. Pas als hij wegrent naar een hogere plek, krijg ik hem in het vizier. Hij blijft op een uitstekende rotspunt poseren, maar ik ben te laat om er een foto van te maken. Wat een prachtig plaatje!

Een Oase in de wildernis

Halverwege de route kom ik bij een gehucht met één wegrestaurant dat de hele regio bedient. Venta de Gaeta heb ik zien staan in reisverslagen van anderen vóór mij, en is mijn oase in de verdere dorre omgeving. Ik bestel wat eten (“doe maar iets met eieren en vlees”) om de eiwitten aan te vullen. Ik krijg een bord met gebakken eieren, aardappels en wat vlees in een flinke portie jus, heerlijke wandelkost. Vanavond zal ik het moeten doen met brood. Ik geniet, reken een schappelijk bedrag af wat me bijna blut achterlaat en vervolg met een beter gemoed de rest van mijn tocht.

Graadje erger

Vanaf Venta de Gaeta wordt het pad moeilijk, heel moeilijk. De berg af is een ware verschrikking. Ik herinner me maar weinig van de omgeving, maar heb nog steeds pijn in mijn voeten en enkels. Over de laatste kilometer heb ik iets van 1,5 uur gedaan. Meermaals brak ik bijna mijn nek, omdat ik zoveel struikelde en weggleed. Ik schreeuwde en vloekte van frustratie! De vele wilde dieren die ik onderweg tegenkom zijn de pijnverzachters op de route. Ze leiden mijn aandacht even af en vervullen me met verwondering en ontzag.

Tabarla, een stukje hemel op aarde

Eindelijk kom ik aan bij de picknickplek, Tabarla, een prachtplek voor wildkamperen. Een groot, vlak terrein met diverse picknicktafels, een overdekte ruimte met tafels, en een klaterend beekje iets verder heuvelafwaarts, met idyllische groene begroeiing eromheen. Het is een plek die bijvoorbeeld gebruikt wordt door schoolkampen. Hoewel mijn aanvankelijke plan was om verder te lopen, besluit ik hier te blijven. Deze prachtplek kan ik niet negeren.

Dit is misschien wel de mooiste plek die ik ooit ben tegengekomen. Midden in het bos, met zachte, vlakke grond waar de zon op verschillende plekken haar stralen laat vallen maar de wind wordt weggehouden door de omringende bergen. Mijn lichaam is moe, van het veeleisende pad. Ik besluit de genieten van de extra tijd, me te warmen in de laatste zonnestralen en op mijn gemak wat te eten straks. Dit soort terrein zijn de kersen op de taart, het is heerlijk om rechtop te kunnen zitten en een overdekt toevluchtsoord te hebben mocht er noodweer komen. Het beekje lonkt, ik zoek een grote, platte steen op waar ik met mijn e-reader geniet van de serene stilte. De luxe van eenvoud.

Let’s call it a day

Hoe weinig heb ik daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn. Hoewel eenzaamheid bij tijd en wijlen pijn kan doen en kan schuren, kan deze pijn tegelijkertijd soms ook prettig voelen. Een besef van onlosmakelijke verbondenheid met alles om me heen. Een herinnering aan de wederzijdse afhankelijkheid die mijn trots en arrogantie temperen, en me achterlaten in een nederig respect en verlangen naar ‘de ander’. Op mijn gemak zoek ik een plek voor mijn tent. In het open terrein of onder de afdak? Ik kies voor de zachte bosgrond.

Het bericht Spanje gr7 dag 21 / 50 Cortes de Pallas – Venta de Gaeta – Tabarla verscheen eerst op Struin Stories.

Ik kan niet zeggen dat ik heel lekker heb geslapen, maar het is wel een waanzinnig plekje. Het is windstil maar koud, op zo’n 1300m hoogte. Ik trek extra kleding aan om mezelf warm te houden en rits mijn slaapzak dicht tot mijn nek, zet mijn buff op mijn hoofd, en verstop me zo diep mogelijk in de capuchon van mijn slaapzak. Ik heb een hekel aan kou, en ben een redelijke koukleum. Vanmorgen start ik de dag met yoga terwijl de zon langzaam opkomt en mijn stramme lijf verwarmt, waardoor het kippenvel over mijn lichaam kruipt. Zo heerlijk, zoals die eerste warme stralen onder de douche.

Lavendel

Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Mijn reukzintuig wordt heel snel heel sterk als ik buiten leef. Zo geniet ik bijvoorbeeld heel erg van een geurtje van de deo of zonnebrand. Zeker in contrast met de geur die er nu normaal om me heen hangt, want ik heb nu al vier of vijf dagen niet gedoucht. Maar ook de geuren om me heen komen echt zo binnen. Die warme geuren van de lavendel en de rozemarijn en de dennenbomen. Het is echt een explosie aan geuren soms, zeker in de ochtenden. Een geur kan op die momenten echt een traktatie zijn.

Ik pluk wat lavendel en steek de paarse stengels tussen de lussen van mijn schouderbanden, om af en toe aan te snuffelen tijdens het lopen. Het pad blijft relaxt, een breed grindpad door de bergen waar enkele auto’s me af en toe passeren en ik een jager in de verte hoor. Ik tuur in de richting van waar het geluid van het schot vandaan komt, dat weergalmt tussen de rode bergen. Ik zie niets, ik zie niet scherp. Wacht even. Mijn bril! Met een schok bedenk ik me dat ik mijn bril in het zijvak van de tent had gedaan, en nu niet op mijn neus staat. Ik heb hem met het opbreken van de tent met bril en al opgerold en in de tentzak gepropt. Voorzichtig haal ik de tent weer uit zijn hoes en vind de bril, nog helemaal heel gelukkig. Dankbaar zet ik mijn bril op en vouw nogmaals de tent op. De wereld zie ik nu een stuk scherper.

Wassen bij de kraan

Ik loop al sinds gisteren buiten mobiel bereik, hopelijk maakt Steef zich geen zorgen. De omgeving wordt steeds spectaculairder om me heen, met roodoranje rotswanden waar het pad doorheen slingert. Alsof ik door een mini Grand Canyon loop. Bij een sanctuario, een oud kerkje of klooster, maak ik een plaspauze, en precies daar heb ik even bereik, zodat ik Steef kan laten weten dat alles goed is. Ik loop door naar Fuente de Almeces, waar ik nu ben. Een terrein met picknicktafels en bbq plaatsen, en een klein kraantje langs de weg.

Bij het kleine kraantje kleed ik me uit tot mijn onderbroek en was me zo goed en kwaad als het gaat. Ik wacht tot ik ben opgedroogd, terwijl ik in de zon aan een van de betonnen picknicktafels zit en mijn dagboek bijwerk. Een kolonie mieren vindt mijn aanwezigheid interessant genoeg om met z’n allen te komen kijken, en ook blijk ik de nodige wespen aan te trekken, waar ik minder enthousiast van word. Inmiddels ben ik al 3x van plek veranderd, maar de insecten ook, helaas. Dus besluit ik tenslotte om weer verder te lopen zodra ik droog ben. Hopelijk is er in el Sabinar een supermarkt, want ik ben intussen aardig door mijn voorraad eten heen.

5 oktober 2024 16.18

Na de picknickplek verandert de route. Het wordt een steile klim, en het landschap verandert totaal als ik eenmaal de top heb bereikt. Ik zie veel meer groen en ook lavendelvelden, hoewel ze nu niet meer bloeien. Dit zal in hun bloeitijd een schitterend gezicht zijn. Telkens beland ik weer in een andere sfeer, achter iedere bocht bevindt zich een nieuwe verrassing.

Ik ben moe merk ik. Morgen plak ik misschien een rustdag achter mijn wandeldag vast. Ik ben toe aan een douche en heb zin om gewoon lekker even te chillen op de camping waar ik hopelijk kan overnachten.

Lunchtijd

Verderop heb ik eindelijk weer goed bereik en bel ik met Steef, het voelt fijn om elkaar weer even te horen. Mijn bedoeling was om vóór de siësta in het eerste dorp aan te komen, zodat ik wat inkopen kon doen, maar ik merk dat ik het niet op tijd ga halen dus besluit ik terplekke te gaan lunchen en pauze te houden. Ik stop gewoon midden op de weg, zonder de moeite te nemen een geschikte plek te vinden. Zodra ik zit, voel ik de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik vertraag en besluit op mijn gemak te lunchen. De eeuwige wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik besmeer ze trouw met een blikje tonijn in olijfolie en de overige wraps met jam. Met de suikers, vetten en nieuwe energie in mijn lijf voel ik me al een stuk beter, en na een tijdje krabbel ik op van de grond en vervolg mijn route richting El Sabinar, waar ik eerst door een slaapdorp kom. Hier is het uitgestorven. De bar die er ooit zat blinkt nu uit in vergane glorie, de kraan bij de fontein staat al decennia droog, en er is niemand op straat te vinden. Wat een deceptie. Gelukkig hoef ik nog maar 3km tot aan el Sabinar, wat een iets groter dorpje is.

Onverwachte ontmoeting

Als ik de heuvel afloop en het dorp achter me laat, passeer ik een oude man met een strohoed die in een smal groenstrookje een armzalige moestuin staat te snoeien. Uit een mandje op de grond steken een paar zielige plukjes groen en een courgette die niet groter oogt dan een augurk. Ik begroet hem vrolijk en blijf even staan voor een praatje. In gebroken Spaans vertel ik de man dat ik onderweg ben naar Servië, maar eerst naar El Sabinar loop. Met grote ogen in zijn verweerde gezicht kijkt hij me aan. Servië!? Uit zijn woorden maak ik op dat hij al zijn hele leven hier woont, waarbij hij wijst op zijn huis verderop aan de weg. Met enkel 3 tanden in zijn mond heb ik moeite om hem te volgen, en raak ik nogal eens afgeleid van de inhoud van het gesprek. De man wijst naar mijn wangen en gezicht: ‘je bent rood! Pas op de zon, smeer je goed in!’. ‘En wat zijn dat in vredesnaam voor schoenen?’. Hij trekt een gezicht dat boekdelen spreekt terwijl hij neerkijkt op mijn blauwe trailrunners. Als ik vertel dat ik kampeer en als vrouw alleen op pad ben, verandert zijn uitdrukking naar een variant die grenst aan verbijstering. ‘Meid, het wordt hartstikke koud ’s nachts! Zeker in de bergen. En de wilde dieren dan? Heb je wel een kaart voor de route?’. Geamuseerd wijs ik de man op de witrood markering op een steen vlak naast zijn erf. Hij heeft zijn leven lang niet geweten dat er een Europese lange afstandsroute vlak langs zijn huis gaat. Vol interesse kijkt hij vervolgens mee op mijn horloge en de app, waarop ik de kaart liet zien met de routes. ‘Heb je wel genoeg eten en water bij je?’, probeert hij me nog voor een laatste maal aan mijn verstand te helpen. Ik verzeker hem dat ik alles bij me heb. Vol ongeloof schudt hij zijn hoofd als we afscheid namen. ‘Er zou een reportage over je gemaakt moeten worden!’, roept hij me na, terwijl hij me vriendelijk uitzwaait. 

Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Het doet me goed, deze ontmoetingen. Ik heb mezelf voorgenomen open te staan voor ontmoetingen, en misschien is het mijn mindset, misschien kom ik daadwerkelijk meer mensen tegen, maar ik heb inderdaad meer ontmoetingen. En het contact voedt me, ik geniet van de uitwisseling, de aandacht, de momenten om mijn Spaans te oefenen en om mensen te leren kennen. Deze ontmoetingen kleuren de omgeving, verdiepen de ervaring en geven reliëf aan de route. Ze markeren de momenten en voorkomen vluchtigheid. Het zijn deze ontmoetingen die me sterken en opladen, me energie en kracht geven om weer door te gaan, waardoor ik momenten van eenzaamheid, afzondering of solitude beter verdraag.

Overtuigingen loslaten

Ik heb mijn negatieve overtuigingen vorig jaar in Andalusië achtergelaten. De overtuigingen dat ik alles alleen moet doen, dat ik moet bewijzen dat ik niemand nodig heb, dat ik prima op mezelf kan zijn voor lange tijd. De werkelijkheid heeft me toen ingehaald, en me ermee om de oren geslagen. Die reis voelde ik me met momenten intens eenzaam en alleen. Terwijl ik toch zo goed alleen kon zijn? Het voelde soms als een falen. Het duurde bijna de volledige 4 weken om te beseffen dat dit een onjuiste overtuiging is, die ik stukje bij beetje heb losgelaten. Met elke stap, elke berg die ik bedwong, elke nacht alleen, elke tegenslag waarbij ik weer de moed uit mezelf moest halen, werd duidelijk dat ik sterker ben dan ik ooit had kunnen dromen, in allerlei opzichten. Maar het maakte me ook heel duidelijk dat ik een sociaal dier ben die af en toe behoefte heeft aan menselijk contact. Aan het einde van deze etappe besefte ik dat ik niks hoefde te bewijzen. Niet aan mezelf en niet aan anderen. Ineens viel het kwartje dat het helemaal prima is om niet alles alleen te hoeven kunnen, dat het me geen minder mens maakt. Er kwam ruimte voor mildheid en nieuwe opties. Dat voelde als een gigantische opluchting. Het bracht me tot de intentie voor deze reis: openstaan voor ontmoetingen. Want, als ik niet alles alleen hoef te doen, ben ik benieuwd wat ik van anderen kan leren.

Ander weer

Terwijl ik blij doorloop naar El Sabinar, prijs ik me gelukkig met de route die tot nu toe zo goed begaanbaar is en ook goed staat aangegeven. Hier in Murcia gebruiken ze veel metalen plaatjes op lage prikkers waar de witrood markeringen op geverfd zijn. Dit is met name handig in de open gebieden met gebrek aan bomen of keien om de markering op te verven. Een andere meevaller is het weer. Vorig jaar werd ik levend geschroeid. Het was toen zelfs voor Spaanse begrippen buitengewoon heet voor de tijd van het jaar. De hittegolf bleef maar aanhouden, tot ver in oktober. Nu heb ik bijna elke dag wel wat bewolking, wat de zon minder fel maakt en de warmte draaglijker.

Dit jaar lijken de dagen veel sneller te gaan. Ook merk ik dat ik minder in mijn hoofd zit, maar meer in het moment aanwezig ben. Vorig jaar mediteerde ik vaker onderweg. Deed ik toen te veel mijn best? Werd het misschien te verkrampt? Maakt de yoga elke ochtend me misschien ook meer flexibeler in mijn hoofd?

El Sabinar

Als ik in El Sabinar aankom is het siësta en moet ik wachten tot het mini buurtsupertje rond 17u eindelijk opengaat. Ik zoek een plekje aan een piepklein barretje, waar de mannen zich verdringen rond het schuifraam in de gevel, om zich tegoed te doen aan bier, anis en andere likeurtjes. Om niemand tot last te zijn, trek ik mijn backpack zoveel mogelijk uit het gedrang van mensen en stoeltjes. Ik bestel een ijskoud biertje, terwijl ik uitdamp van de geleverde inspanning en van de gelegenheid gebruik maak om mijn dagboek bij te werken. De vrouwen rechts van me knikken me nieuwsgierig vriendelijk toe. De man links naast me giechelt en wijst op mijn rugzak: ‘je draagt je huis op je rug!’. Ja, inderdaad, ik voel me vaak net een slak. Niet omdat ik zo traag ga, maar omdat ik alles wat ik nodig heb om te overleven op mijn rug draag. Dat vind ik zo’n bevrijdend gevoel. Hoe weinig heb ik als mens nodig. Vrijheid, ruimte, natuur, mijn eigen pad bepalen. Het is zo simpel.

Eenvoudig leven maakt me meer en meer gelukkig. Door de jaren heen heb ik dit steeds meer gemerkt. Hoe heerlijk het voelt om de schuur leeg te ruimen, een kast op te ruimen, alleen over te houden wat essentieel is. In de leegte ontstaan mogelijkheden. In zen leer ik over deze leegte. Leegte is allesomvattend, het is geen synoniem aan ‘niks’, maar de potentie van alles. Er kan pas iets nieuws ontstaan als er ruimte is.

Ruimte in de leegte

Het lopen, elke dag opnieuw, uren achtereen, schept ook die ruimte. Gedachten komen langs, flarden van herinneringen, golven van emoties. Ze wellen op uit mijn geheugen, uit mijn lichaam, uit een onbekende bron. En door verder te lopen lossen al deze sensaties, gedachtes of andere ‘losse eindjes’ als vanzelf op. Alsof het verdampt. Vaak ben ik me niet eens bewust van het feit dat er nog iets zat, dat er ‘iets’ was dat ruimte innam. Maar naarmate ik langer loop, langer onderweg ben, ervaar ik deze leegte die zich steeds verder uitbreidt steeds duidelijker. Het is niet zo dat ik geen nieuwe ervaringen opdoe. Ik leef intens hier, en zie elke dag nieuwe dingen. Ik voel mijn lichaam zoals ik die in het dagelijks leven nooit zo bewust meemaak. Ik ben helemaal in het nu, en ervaar de ervaring ten volle, maximaal. Er is geen ontsnappen aan het huidige moment. Maar het is een andere ervaring. Meer een natuurlijk ritme. Mijn lichaam wéét wat het moet doen, het doet waarvoor het bedoeld is, op een plek waar ik op mijn bestemming ben. Want de natuur is mijn thuis. Het gevoel van vervreemding dat ik vaak ervaar in de stad is niet aan de orde als ik hier loop, langs beken, bergen en bomen.

De buurtsuper is open, en ik zet mijn tas tegen de gevel aan de buitenkant van de winkel. In de piepkleine winkel is amper ruimte tussen de smalle paden, en met mijn tas op ben ik bang dat ik de rekken omvergooi. Mijn hoop op vers fruit, rauwkost, melk, kaas of worst wordt al snel de kop ingedrukt. Behalve houdbare producten en fabrieksvoedsel is er weinig keus. Dus reken ik wat beteuterd een lang houdbaar brood, potje nutella en rol koekjes af. De vitaminen en eiwitten zijn ver te zoeken.

Bij gebrek aan beter

Ik stap weer verder, de open vlaktes naast el Sabinar in, over een weggetje dat redelijk parallel loopt aan de doorgaande weg. Door gebrek aan begroeiing en heuvels kan ik een heel eind terugkijken richting het dorp. Daar zie ik dat er een ongeluk gebeurd is: de zwaailichten van ambulances en polities zie ik al van verre aankomen, maar ik ben al te ver verwijderd om te zien wat er gebeurd is. Door de kale vlakte voel ik me erg in de kijker en blootgesteld, dus zoek ik naar een plek die meer beschutting heeft en me aan het zicht van anderen onttrekt om mijn tentje op te kunnen zetten. Uiteindelijk kies ik voor een stukje gras tussen wat flauwe heuveltjes. Het is nog licht en vroeg op de avond. Voordat ik mijn kamp opzet, besluit ik eerst mijn tent te drogen te leggen in de avondzon, die ik vanmorgen kletsnat van de condens heb ingepakt.

Zigeunerstijl

Terwijl ik als een zigeuner tussen mijn spullen ga zitten, maak ik een simpele maaltijd klaar van houdbaar brood met chocopasta en een blikje tonijn met groente. Geen driegangenmenu, maar met de warmte overdag heb ik ’s avonds vaak niet zoveel trek en al helemaal geen zin om iets ingewikkeld klaar te maken. Vervolgens zoek ik een plekje om te mediteren en de dag van me af te laten glijden, waarbij ik extra uitgedaagd wordt met lokale steekvliegen die zich tegoed doen aan mijn blote benen en armen. Als de zon achter de verre heuvels zakt, wordt het op slag fris, en besluit ik mijn tent op te zetten om de relatieve beschutting van dit kleine huisje op te zoeken. Liggend op mijn rug bel ik met de kinderen. Ik geniet van de vrolijke stem van mijn jongste dochter, die zo enthousiast kan kletsen over haar dagelijkse belevenissen. Wat voel ik me gelukkig om hier te zijn en trots om ook hun moeder te mogen zijn.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 / 34 Canada de la Cruz – El Sabinar verscheen eerst op Struin Stories.

Het is oktober! En vandaag begint mijn tocht echt. Straks pak ik de bus naar Cullar de eindbestemming van vorig jaar en de startplek van dit jaar. Maar eerst drink ik mijn koffie en maak ik mijn ontbijt klaar. Nu maak ik nog dankbaar gebruik van de koelkast, waarin ik mijn yoghurt en melk kan koel houden.

Welke avonturen ga ik tegemoet? Ik krijg zoveel leuke reacties van mensen, die me succes wensen, die meelezen op mijn blog en meegenieten. Dat doet me goed, het is fijn om te kunnen delen in geluk. Het maakt me ook nieuwsgierig: waar kan het toe leiden? Ik droom nog steeds van boeken schrijven en meer met schrijven doen in het algemeen.

Het reizen naar de start van mijn wandeltocht geeft me kriebels in mijn buik. Net als vorig jaar ervaar ik toch opnieuw de nodige spanning, hoewel ik het deze keer beter heb aangepakt door al vooruit te plannen en mijn buskaartjes online te boeken. Naar verwachting zal ik rond 12.40u aankomen in Cullar. Daar zal ik nog lunch en avondeten scoren, en dan begint het feest écht.

Mijn nieuwe schoenen voelen onwennig, en onder mijn rechtervoet voelt het gevoelig. Vlak voor vertrek ben ik thuis uitgegleden op de trap en maakte ik een misstap met mijn rechtervoet, die ik nu voel. Hopelijk is dit niets, en is het een kwestie van wennen, maar ik kan de bezorgde gedachtes over de schoenen en mijn voeten toch niet helemaal negeren.

Intenties voor deze reis

Hoeveel etappes zal ik nog in Spanje lopen? Twee? Vorig jaar liep ik 800km, maar dat voelde alsof ik mezelf aan alle kanten overvraagd had. Dit jaar wil ik liever en milder zijn voor mezelf, dus verwacht ik minder kilometers te maken. Ik wil me trouwens helemaal niet richten op die afstanden, maar gewoon genieten van het lopen en kunnen verwelkomen wat zich aandient op mijn pad. Letterlijk én figuurlijk.

Naarmate ik verder naar het noorden loop, zal ik op andere momenten in het jaar moeten gaan lopen. Als ik de Pyreneeën ga oversteken, moet ik ervoor zorgen dat ik de juiste materialen bij me heb, en ook op het juiste moment ga. In oktober kan er al sneeuw vallen. Naarmate ik dichter bij huis loop (relatief gezien dan), is het misschien ook mogelijk om met de trein te reizen om onnodig vliegen te vermijden.

Vandaag verlaat ik de palmbomen, zee en mediterraanse kust. Ik ruil ze in voor het stof en de droogte van de bergen en woestijnen in Andalusië.

1 oktober 2024 19.12u

Na het ontbijt van yoghurt en ‘geleende’ cruesli en idem oploskoffie in het hostel, zet ik koers richting het busstation van Valencia. Via een brede boulevard met prachtige, grote ficussen loop ik die kant op. Wat een bijzondere bomen zijn dit! De hangende slierten die doen denken aan lianen, reiken tot aan de grond, waar ze vervolgens weer aan vastgroeien, zoals stalactieten die door de eeuwen heen een kolos vormen met de stalagmieten. Ik kijk mijn ogen uit. Zouden ze misschien bedoeld zijn als extra steunpilaren om de boom te dragen? Wortelen ze weer in de grond?

Hoeveel heeft een mens nodig?

Aan de linkerkant heb ik uitzicht over de zee, waar in de haven de jachten dobberen. Er staan kiosken vol souvenirs en viskraampjes die hier en daar hun luiken al openen voor vroege klanten. Mijn kleine huisje op mijn rug vormt een schril contrast met de peperdure, meterlange jachten naast me. Hoeveel heeft een mens nu daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn?

Al snel ben ik op het station, en vind ik mijn eerste bus naar Murcia. Er volgt een rustige rit met een krappe overstaptijd op Murcia, wat voor de nodige zenuwen zorgt. Mijn aankomsttijd is precies gelijk met de vertrektijd van de volgende bus. Ik kijk rond, maar zie nergens mijn volgende bus. Na tweemaal vragen vind ik toch de juiste, waar de busschauffeur gelukkig nog bezig is met het inchecken van de passagiers. In tegenstelling tot vorig jaar, toont de buschauffeur zich relaxt en behulpzaam, wat een positieve uitwerking heeft op mijn gemoed en zenuwen.

Ik ben er: de startplek van mijn solotocht

Een wederom rustige rit naar Cullar volgt. Als ik daar aankom, moet ik onwijs nodig plassen na alle uren in de bus. Het is intussen 13.00u als ik mijn rugtas op mijn rug hijs, op precies dezelfde plek waar ik exact een jaar geleden mijn laatste stappen op de trail zette. Ik herken de straat waar het tankstation met die aardige vrouw, en mijn hotel met de oude, kromgebogen man aan zitten. Met snelle passen zoek ik de eerste, beste bar op voor een sanitaire stop. Wat is het maf om terug te zijn! De dames achter de bar kijken me bevreemd aan als ik met de grote backpack binnen loop.

Terug op straat heb ik eindelijk genoeg rust om tot me door te laten dringen dat het zover is: ik ben bij mijn startpunt! Van vorig jaar weet ik dat Cullar een aardig dorpje is met voldoende supermarktjes en barretjes, waar ik mijn lunch en avondeten kan halen. Het busstation is onderaan het dorp, mijn route gaat door het dorp omhoog, het achterland in. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht en de lichte kleuren op de stoffige grond en zandkleurige huizen. Het is heet, tegen de 26 graden. In het dorp vind ik een supermarkt waar ik yoghurt, een soort all brans en een blikje bonen met iets wat op chorizo lijkt koop voor het avondeten. Ik zoek een plekje in de schaduw in het straatje achter de supermarkt en leun tevreden tegen een van de huizen om te eten. Uit een open raam boven me komt harde, spaanse muziek en ik hoor een vrouwenstem gepassioneerd meezingen en het sissende geluid van een pan waarin ze iets aan het bakken is. Lunchtijd voor Spanjaarden, de belangrijkste maaltijd van de dag, die vaak niet eerder dan 14.00u plaatsvind. Ik geniet nu al, terwijl ik mijn ‘ola’s’ en glimlach oefen op de mensen die voorbijlopen. Ik heb me voorgenomen om deze reis open te staan voor ontmoetingen, en voel me bijna verliefd, met fladderende vlinders in mijn buik van de opwinding.

De eerste stappen op de gr7

Al etende, probeer ik mijn gps track te laden op mijn horloge, wat door het grote bestand soms wat tijd kost. Ik prop alle boodschappen in mijn tas, trek verpakkingsmaterialen zoveel mogelijk van de producten af om ruimte te besparen en hang een pedaalemmerzakje aan de buitenkant van mijn tas als vuilniszakje. Het is 14.00u als ik helemaal klaar voor de start ben, en op de ‘start’ knop van mijn horloge druk. De eerste echte stappen op mijn tocht! Ik schuif mijn stok uit tot de juiste lengte (ik loop met één stok, want blijkbaar ben ik motorisch zo onhandig dat ik met twee stokken over mijn eigen stokken en voeten struikel), en sleep mezelf de steile slingerstraatjes door, omhoog het dorp uit. Daar passeer ik de bar waar ik vorig jaar koffie dronk terwijl ik op de bus wachtte. Daar, aan dat tafeltje zat ik, schreef ik!

Bovenaan het dorp heb ik een mooi overzicht over het dorp en zie ik verschillende casas cuevas, de grotwoningen die je in deze regio veel tegenkomt. Terwijl ik een foto sta te maken, stopt er een auto naast me met twee mannen. Ze vragen me waar ik heen ga. Ik vertel dat ik naar Orce loop, waarna ze me duidelijk maken dat dat de andere kant op is. Ik leg uit dat ik de gr7 volg, en dus niet de snelste route hoef te hebben. Met opgetrokken wenkbrauwen vragen ze of ik toch geen lift wil? Ik grinnik en bedank, en loop vrolijk door. Al snel kom ik bij een niet te missen routebord dat Orce aangeeft. Maar in plaats van de beloofde 23km geeft het bord 30,4km aan! Zoveel!? Blijkbaar is de route aangepast. Dat wordt sowieso wildkamperen, want zoveel kilometers gaat op een namiddag niet meer lukken. Gelukkig heb ik voldoende water bij me en hoef ik vandaag niet ver omdat de dag al vergevorderd is. Het is fijn om er op deze manier in te komen.

De woestijn in

Vanuit Cullar loop ik vrijwel direct de woestijn in. Overal om me heen bestaat het landschap uit zand en grind, beige kleuren, lage begroeiing in de vorm van stekelige struikjes in grijsgroene tinten of droge, gele grassen. Maar vaker is het landschap kaal, dor en leeg. Af en toe passeer ik kleine amandelboompjes. Soms doet het landschap denken aan duinlandschap, zonder ergens een zee te zien. Er is vrijwel geen schaduw onderweg, en ook kom ik geen mensen meer tegen, enkel wegschietende konijnen. Dit ben ik gewend van vorig jaar, en ik vind de rust zeker nu aan het begin van mijn tocht juist heerlijk. De stilte en ruimte voor mezelf. Door het gebrek aan bomen, heeft de wind soms vrij spel in deze gebieden, wat een welkome verkoeling geeft in de hete zon. Gelukkig is er soms wat bewolking, waardoor de zon minder brand dan ik me herinner van vorig jaar. Toch stop al snel om mijn t-shirt uit te trekken en in mijn topje verder te lopen. Ik smeer me dik in, wat is het warm! Huizen of dorpen zie ik niet onderweg. Wel loop ik langs enkele leegstaande huizen en boerderijen. Dat geeft me toch altijd een beetje een unheimisch, apocalyptisch gevoel.

Liever voor mezelf

Rond 16.30u krijg ik ineens weer honger. Ik besluit te stoppen om een portie havermout voor mezelf te maken. Vorig jaar heb ik een belangrijke les geleerd: ik was toen zó streng voor mezelf dat ik mezelf uitputte en weinig pauze gunde. Daardoor ben ik allerlei grenzen voor mezelf over gegaan en kon ik minder genieten dan ik had gewild. Dit keer heb ik me voorgenomen milder en liever te zijn voor mezelf en beter naar mijn lichaam te luisteren. Dus dat betekent nu de tijd nemen om wat eten voor mezelf klaar te maken. Het pad bestaat grotendeels uit een breed grind en gravelpad. Soms ligt het grind zo hoog, dat het lopen zwaar is, maar door gebrek aan hoogtemeters is het al met al heel goed te doen. Ik loop van 800 meter hoogte naar ongeveer 1000 meter hoogte, en als ik me omdraai heb ik uitzicht op de silhouetten van de gebergten waar ik vorig jaar doorheen trok. Toen heb ik gigantisch veel hoogtemeters gemaakt.

Op de eentonigere stukken trakteer ik mezelf op muziek waar ik hardop mee meezing. Er is hier niemand die mij hoort of er last van heeft, heerlijk! Een blik op mijn kaart vertelt me dat ik straks voorlopig het laatste naaldbomenbosje ga passeren. Om die reden besluit ik daar een kampeerplek te zoeken. Het is wat passen en meten tussen de boompjes, om een geschikte plek te vinden. In dit gebied maak ik me geen zorgen dat ik wordt gesnapt, maar ik lig wel graag zo vlak en zacht mogelijk, dus ben ik eerst altijd even bezig met het verwijderen van stenen, takjes, dennenappels en andere scherpe objecten, voor ik mijn tent opzet. De grond loopt een tikkeltje af, en ik lig een beetje scheef, maar dit is veruit de beste plek die ik kan vinden.

Afsluiting van de dag

In de laatste zonnestralen die ik probeer op te vangen tussen de pijnbomen, verwarm ik mijn blikje bonen au bain-marie. Dit doe ik echter iets te rigoureus, waardoor het water naar gas smaakt en niet meer bruikbaar is. Als ik iets au bain-marie verwarm, drink ik het verwarmde water vervolgens meestal op als thee, om geen water te verspillen, maar dat laat ik nu maar even zitten. De bonen blijken bovendien geen chorizo te bevatten, maar stukjes glibberig spek, die ik behoorlijk onsmakelijk vind. Geen succesmaaltijd dus. Maar ondanks deze kleine tegenvaller, geniet ik enorm van het gevoel van vrijheid en ruimte, nu ik hier weer midden in de natuur ben. Nadat ik even met thuis heb gebeld, mediteer ik om de dag af te sluiten, en kruip vervolgens tevreden en nieuwsgierig naar de komende dagen mijn tentje in.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 / 30 Alicante – Cullar verscheen eerst op Struin Stories.

Zittend in de zon op het terras. Op mijn niet-wandeldag, maar reisdag naar Almería. Ik ben 4 weken hier en ben zenuwachtig voor het vertrek. Als er een deadline of tijddruk speelt, dan werkt dat op mijn zenuwen. Het idee dat ik de bus kan missen, mijn aansluiting kan missen en daarmee mijn vlucht kan missen benauwd me. Ik merk dat het idee alleen al mijn hart laat bonken. Blijkbaar betekent het veel voor me. Blijkbaar wil ik heel graag naar huis. Maar het is meer: ik wil dit ook zelf kunnen, me zelfstandig, onafhankelijk voelen. Ik voel me soms nog onbeholpen, als dat kleine kind dat niks zelf kan. Dat het niet alleen kan doen.

Jeetje, nu ik hierbij stilsta, besef ik terplekke dat ik al mijn hele leven bezig ben om het tegendeel te bewijzen, op allerlei manieren. Waar is het idee dat ik dit niet alleen kan ontstaan? Want dat het een illusie is, moge nu wel duidelijk zijn. Ik doe en kan zoveel alleen en zelfstandig. Volgens mij twijfelt niemand daar ook aan, behalve ikzelf blijkbaar. Nu, 4 weken later, vraag ik zelf in het Spaans naar de bushalte, en begrijp ik al redelijk wat er wordt gezegd. Ik heb zelf alles uitgezocht zonder daarbij bevestiging te zoeken bij anderen. Dit geeft een boost van vertrouwen en ik merk dat ik hierin stap voor stap groei.

Buskaartjes scores

Ik ben aan het wachten in Lorca op de volgende bus naar Almeria, om 16.55. De eerste is alvast gelukt, hoera! Met gerede twijfel ga ik toch maar alvast naar het busstation, wat geen fysiek station is, maar enkel een pijltje op google maps langs de weg. Ik spreek mensen bij het tankstation aan om te checken of de bus hier inderdaad stopt. Zij leggen me uit dat ik een kaartje moet kopen aan de overkant, in een schimmig kantoortje dat ik volledig over het hoofd heb gezien. Het is maar goed dat ik alvast ben gaan kijken, want de kaartjes moeten vooraf geregeld worden, en dat blijkt een behoorlijk tijdrovend karwei te zijn. De kaarten worden op naam gezet en per stoel verkocht, zoals in een vliegtuig, compleet aan de hand van mijn paspoortnummer.

Als ik het kantoortje in loop, tref ik een vrouw, met een bos wilde zwartgrijze krullen, een gedrongen postuur en amper 5 tanden in haar mond. Met een luide, bijna krijsende stem en schelle lach, begroet ze me op volledig onverstaanbare wijze. Ze doet me denken aan de vrouw uit een bekend youtube filmpje, die dwars door een nieuwsreportage heen loopt, hard ‘Hassan!!’ roepend, terwijl er een verslaggever een serieuze reportage op locatie maakt.

De vrouw hier is één en al vriendelijkheid, lacht regelmatig schaterend om zichzelf en probeert met haar dikke worstvingers op haar kleine telefoonscherm de kaarten voor mij te regelen. Ik vertel haar welke bus ik moet hebben, met de bijbehorende overstap en juiste tijd. Het gaat me niet nog eens gebeuren dat ik een verkeerd busticket koop. Terwijl de vrouw het papierwerk regelt, maant ze me te gaan zitten, zichtbaar in haar nopjes met de welkome afleiding in het verder totaal verlaten hokje. Zo te zien verdient ze vooral de kost met het verkopen van loterijkaartjes en krasloten, maar ik zie de hele middag verder geen andere klanten.

Adios Amiga!

Een half uur later rollen de papieren tickets dan eindelijk uit de printer, waarvan ze er eentje naar binnen vouwt en me met een groots gebaar overhandigt: ‘als een sandwich!’ en vervolgens in een bulderend gelach uitbarst en de tranen van haar wangen veegt. Ik bedank haar grinnikend en neem de sandwichtickets mee naar buiten, waar ik tegen een muurtje in de zon ga zitten. Vandaag is het weer een stuk aangenamer, en ik koester me in de warme zonnestralen op deze windstille middag. Als de vrouw even later vertrekt om boodschappen te doen, drukt ze me op het hart goed op te letten als de bus komt en flink te zwaaien naar de chauffeur. Ze neemt afscheid: ‘adios amiga!’ en ik hoor haar schelle stem nog minutenlang door de straten verderop schallen, in zichzelf kletsend of tegen ingebeelde amiga’s.

Als het bijna tijd is, neem ik mijn plek in naast de weg, speurend naar de bus. Als ik eerst naar een verkeerde bus zwaai, komt de vrouw van het tankstation naar me toe, die me vertelt dat het een blauwe bus is en vaak te laat komt. Het voelt fijn dat mensen zich over me ontfermen. Inderdaad, 5 minuten te laat arriveert er een blauwe bus die me naar Lorca brengt. In de bus schieten de kilometers onder me door, en flitst het landschap voorbij door de ruiten. Het voelt maf om ineens zo snel te reizen, na het trage wandeltempo van afgelopen weken.

Almeria

Na een paar uur reizen met de bus, kom ik in Almeria aan. Vanaf het busstation loop ik naar het centrum, waar ik een goedkope kamer heb geboekt. De kamer is ongeveer net zo groot als mijn kledingkast thuis, en de muren tussen mij en de kamers ernaast ongeveer net zo dik. Ik vang letterlijk het telefoongesprek van de buurvrouw op. Gelukkig heb ik oordopjes. Voor de laatste keer slaap ik hier in Spanje. Morgen vlieg ik naar huis. Ik besluit die avond nog de stad in de gaan, en verbaas mezelf door in de drukte een tafeltje te kiezen om een salade te eten. Het ongemak dat ik eerder voelde, in Ronda, is verdwenen. Ik voel me comfortabel genoeg om te kunnen genieten in mijn eentje hier aan tafel, terwijl ik geamuseerd kijk naar de vriendinnengroepen die hier met elkaar samendrommen en plezier maken.

De volgende dag hoef ik pas eind van de middag naar het vliegveld, dus besluit ik verder op verkenning te gaan door Almeria. Ik bezoek het Alcazabar, een soort klein Alhambra dat gratis toegankelijk is voor EU inwoners. Ik haal een too good to go pakket op met restanten ontbijtproducten bij een superluxe hotel, en gebruik het als brunch op het strand. Hier geniet ik van de zon, urenlang lezen, en broodjes met 3 soorten kaas en worst, verse jus d’orange en fruitsalade. Ik prijs me gelukkig dat ik hier ben, dit kan doen. Ik gebruik de dag om de ervaringen van afgelopen weken te verwerken, en me mentaal voor te bereiden op de overgang naar huis. Trots en intens dankbaar sluit ik dit prachtige avontuur voorlopig af.

30 september 2024 vlieg ik naar Alicante, en ga ik verder waar ik gebleven ben.

Het bericht Spanje gr7 dag 28 – Cullar naar Almeria verscheen eerst op Struin Stories.

Kou en wind op 2000m hoogte

De kou valt mee ’s nachts. Wel trek ik mijn slaapzak over me heen terwijl ik mediteer en mijn ontbijt klaarmaak. Ik zit nog aan mijn ontbijt als de werklui vrolijk zwaaiend weer het terrein op komen rijden. Ik grinnik, het voelt best gezellig zo. Niet veel later loop ik het terrein af en ga op pad, waar ik klim tot zo’n 2000m. Het is flink bewolkt en er waait een straffe wind, die me dwingt me warm aan te kleden, inclusief handschoenen en buff. Al mijn meegebrachte spullen zijn intussen gebruikt, dat is een fijn idee, ik heb ze niet voor niets meegenomen. De wolken ontnemen me het uitzicht vanaf de berg, maar wel zie ik vlakbij een groot hert met idem gewei over de berg rennen. Iedere keer ben ik opnieuw onder de indruk van de schoonheid van het wild dat ik tegenkom.

Een refugio om te schuilen

Elk moment dat de wind even gaat liggen, is een verademing. Het constante ruisen en de kou zijn vermoeiend. Tot mijn verrassing kom ik op het hoogste punt, op 2030m, een refugio tegen: een berghutje die open is. Binnen is niet veel meer dan betonnen banken, een tafel en een vuurplaats. Vanuit de deuropening kan ik beschut zitten en over de inmiddels opengetrokken valleien voor me heen kijken. De zon doet zijn best om af en toe zijn gezicht te laten zien, maar het blijft koud. Zittend in de deurpost eet ik mijn lunch van wraps met de laatste kaas en kook water voor thee om op te warmen. Ik volg nog steeds het brede stenen pad die ik gisteren vanuit het dorp ben opgelopen. Prima begaanbaar, heel fijn om mijn voeten weer te laten wennen na alles wat ik ze eerder heb aangedaan. Na de berghut sla ik een smaller paadje in waarin ik slingerend afdaal.

Vergane glorie langs de route

Ik ben bij de picknicktafels aangekomen waar ik misschien blijf om te slapen, maar ik twijfel nog, dus ik ga eerst maar schrijven. Ik loop toch maar door. De plek blijkt toch minder beschut dan ik dacht. De wind koelt me af en ik krijg het koud, dus besluit door te lopen om het warm te krijgen en wat hoogte te verliezen, waar het misschien minder ijzig voelt. Afdalend naar zo’n 1400m wordt de temperatuur inderdaad aangenamer. Hier kom ik aan bij het eindpunt van de etappe uit het boekje, een plek waar in vroeger tijden een sjiek hotel stond en het beginpunt markeerde van diverse wandelroutes. Nu staan de gebouwen te verpauperen, groeit er mos op de tennisbanen en staat het zwembad leeg. Op het terrein zijn echter wel mensen aan het werk, misschien willen ze de boel opknappen. Dat verkijkt echter mijn kansen op ongezien kamperen, dus loop ik nog even door. Het pad volgend, spot ik een mooi vlak stuk, iets boven het pad, waar ik mijn kamp maak voor vannacht.

Onverwacht bezoek

Het is nog vroeg, en ik lees op mijn gemak, liggend onder de bomen, als ik ineens een hard ‘bruuuuh’ hoor vlak bij me. Ik schrik me rot, en verwacht half iemand naast me, die me komt vertellen dat ik in overtreding ben. Als ik mijn hoofd naar links draai is er niemand in de buurt, maar staat er wel een groot mannetjeshert op een paar meter afstand naar me te kijken. Zijn uitroep klinkt verontwaardigd, alsof ik op zijn plek zit. Wat trouwens niet ondenkbaar is, gezien de vele keutels die ik net heb weggetrapt voor ik mijn tent opzette. Het hert blijft me in de gaten houden, terwijl het langzaam wegloopt, af en toe brullend (of burlend?). Niet veel later spot ik een tweede hert, een vrouwtje, op iets meer afstand. Zijn vriendin, vermoed ik. Samen besluiten ze dat ze nu op veilige afstand van me zijn, en grazen op hun gemak, waarmee ze me de gelegenheid geven van hun aanwezigheid te genieten. Dankbaar voor dit geschenk kijk ik het tweetal na tot ze dieper in de bossen zijn verdwenen.

Het koelt hier ook snel af, dus duik ik op tijd mijn tent in, lekker warm. Ik plak, stink en ruik mezelf. En de geur is niet mals. Toch val ik eerder in slaap dan gedacht, en ben nog steeds vermoeider dan ik denk, ondanks de recente rustdag.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 Sierra de Baza verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag ga ik de pas van de Sierra Nevada over, waar ik op 2050m hoogte zal komen, om daarna weer 1000m te dalen tot een dorp met een hostal, ook direct het enige dorp op de route. Na het opstaan mediteer ik direct. Gisteren heb ik dat niet gedaan, en misschien had ik daarom wel zo’n slecht humeur. Mediteren helpt me om gelijkmoediger te blijven en opgewekter door de dag heen. Het houdt me veerkrachtiger, wat ik vooral merk op dagen dat ik niet heb gemediteerd.

Een onwelkome aanvaring

Ik geniet van het beginnende ochtendlicht en de vroege vogels die de dag inluiden. Als ik in het toiletgebouw na het tanden poetsen mijn laatste spullen inpak, staat er ineens een man voor me, die op agressieve wijze naar me begint te gebaren met een gezicht van ‘wtf flik je me nou!‘. Ik ken de hele man niet, maar heb direct een donkerbruin vermoeden dat dit de campingeigenaar is, en dat hij op zijn zachtst gezegd not amused is om mij hier aan te treffen. Geen goedemorgen of ander vriendelijk woord. Ik gebaar terug dat ik hem niet begrijp, mijn schouders ophalend en armen opzij. Dit werkt blijkbaar als olie op het vuur, want de man ontploft terplekke en gaat direct uit zijn dak gaat tegen me. Wild gebarend en schreeuwend verwijt hij me dat ik op zijn camping slaap zonder me aan te melden, of het soms niet duidelijk is dat ik had moeten bellen, dat hij me nu hier aantreft als een dief in de nacht, etc. Elke zin die ik begin, dat ik echt wel had willen bellen, of dat ik nu naar de receptie ging, een uitleg waarom ik gisteren niet ben langsgegaan, wordt afgekapt en weggewuifd. De man pakt demonstratief zijn telefoon erbij om me onder de neus te wrijven dat ik niet heb gebeld. Nee, ik was heel moe, en ben direct gaan slapen. Dat ik nu wil betalen heeft de beste man geen enkel begrip voor: ‘nogal wiedes dat je gaat betalen, wat had je dan gedacht!’ lacht hij honend. ‘Je had je moeten aanmelden! Wat nou als de politie komt, dan heb ik een boete van 6000 euro aan mijn broek hangen!’. Als een briesende stier maant hij me naar zijn receptieschuurtje, waar ik alsnog kan betalen. Hij stampt voor me uit, zijn armen hoog opzwaaiend als een marcherende soldaat. Ik blijf rustig, ik zie het gebeuren, als een klucht, waarin de man zijn ongebreidelde woede op mij projecteert. Uiterlijk oog ik kalm, maar van binnen word ik verscheurd. Met een bonkend hart door zijn onredelijke, felle reactie, voel ik me in mijn hemd gezet. Met elk boos woord van zijn kant, krimp ik een beetje meer van binnen. Terwijl ik verslagen achter hem aan sjok, maak ik eindeloos veel excuses, om hem maar te kalmeren, proberend de vrede te herstellen. Ik voel me schuldig zonder dat daar een noodzaak voor is. Na dagenlang zonder contact met anderen te leven, is dit de eerste conversatie die ik sinds tijden heb, en het raakt me diep.

Slechte start

Na het afrekenen loop ik zo snel mogelijk de camping af. De tranen prikken achter mijn ogen, en zodra ik door de poort ben, komen de tranen. Ik loop huilend en beduusd de camping af, waarbij ik mezelf toesta hier het verdriet van te voelen, in volle bewustzijn dat wat hier net gebeurde, vooral te maken heeft met het projecteren van zijn onstuimige emoties op mij als subject. Maar toch kan ik het gevoel van schuld, alsof ik iets verkeerd heb gedaan, alsof ik een dief ben, niet van me afschudden. Ik loop naar beneden, waar de route verdergaat. Pas na een paar honderd meter besef ik dat mijn wandelstok nog in het toiletgebouw op de camping staat. Shit. De moed zakt me in de schoenen. Nu moet ik de heuvel terug omhoog, de camping weer op, met kans die man weer tegen het lijf te lopen. Alles in me wil vermijden, maar ik heb mijn stok hard nodig. Ik stuur mezelf omhoog, herinner me eraan dat ik niks heb om bang voor te zijn. Ik mag gewoon mijn stok halen, en kom ik die man tegen, dan zie ik wel weer. Mijn stok staat gelukkig waar ik hem in alle commotie ben vergeten, en opnieuw loop ik de camping af.

Schuld en ‘ik ben oké’

De tranen blijven hoog zitten. Om mezelf uit dit negatieve denken te helpen, zet ik een aflevering van een cursus in wonderen op, waar het, waarschijnlijk niet geheel toevallig, gaat over schuld ervaren. Schuldgevoel is een ego creatie, voortkomend uit het idee van afgescheidenheid, en het idee van het bestaan van zonde en straf. Ik besef me dat ik me schuldig voel door zijn reactie, maar dat zijn reactie op zichzelf staat en niks met mij te maken heeft. Was daar iemand anders geweest die daartoe aanleiding had gegeven, dan had hij diegene als zijn slachtoffer gemaakt, vermoed ik. Hij koos ervoor om direct in de aanval te gaan, iets wat ik sowieso lastig vind om mee om te gaan. Het helpt om dit meer een plek te geven. Terwijl ik verder loop herinner ik mezelf aan de zin van Joko Beck ‘ ik ben oké’, die ik als een mantra voor mezelf blijf herhalen tijdens het wandelen . Het kost me echter veel tijd om het voorval los te laten.
De dag start dus niet zo lekker en ik stort me om die reden op het klimmen en luisteren naar muziek. Het wandelen en de fysieke inspanning helpen me om weer terug in het moment te komen, en opnieuw te genieten van wat ik aan het doen ben. Al snel kom ik bij het eerste en enige dorp op de route vandaag, Bayarcal. Hierna gaat de route echt de wildernis van de Sierra Nevada in. Helaas is het pad vanaf hier zeer slecht onderhouden, waardoor ik met regelmaat het pad kwijtraak en word getergd door overwoekerde stukken. Slecht onderhouden is hier een understatement. Ik dacht dat ik intussen wel het nodige gewend was met de ervaringen van afgelopen weken, maar blijkbaar kan het altijd nog erger.

Idyllisch mooi

Op andere stukken loop ik door idyllisch mooie omgevingen, met klaterende stroompjes, felgroen gras en nonchalant rondgestrooide keien overal. Het is hier prachtig. De grasveldjes ogen fluweelzacht, en het gekabbel van de stroompjes maakt me blij en rustig. Alsof ik even terug in de tijd ben. Ik kies een lunchplek tussen de hoge populieren langs een stroompje, en geniet van de geluiden van het stromende water en het ritselen van de gouden blaadjes boven me, terwijl ik knabbel op mijn broodjes en geniet van de warme zonnestralen. Ik heb zin om in het gras te liggen, mijn schoenen uit te doen en mijn voeten in de beek te hangen, even mijn ogen te sluiten terwijl de zon mijn gezicht kust. Ik doe het geen van allen. De wetenschap dat er nog veel kilometers en hoogtemeters gemaakt moeten worden, slaat de zweep over me, en zuchtend laat ik de prachtige plek met tegenzin achter me, en vervolg mijn pad.

Braamstruiken

Al snel word ik weer geconfronteerd met de slechte staat van het pad. Ik overdrijf niet, op sommige plekken ben ik op handen en voeten door doorgangetjes van amper een meter hoog gegaan, waarin de bramenstruiken zelfs de grond waarover ik kruip bedekken met hun scherpe stekels. Over stukken van 10 meter doe ik een half uur, waar takken van braamstruiken tot wel 5cm dikte alle kanten op groeien. Er is geen ontsnappen aan en het drijft me tot wanhoop. Telkens als ik een gevecht met die klotebegroeiing achter de rug heb, dient de volgende ondoordringbare massa struikgewas zich alweer aan. De doornen bijten zich vast in mijn armen, scheuren mijn vel aan mijn kuiten open, trekken krassen over mijn enkels en schenen.

Op mijn knieën gedwongen

Na de zoveelste keer dat ik vastgehouden en tegengewerkt word door die ellendige planten, is de wanhoop me compleet nabij. Zittend op handen en knieën zit ik volledig vastgeklit in de struiken en word ik overmand door verdriet en machteloosheid. Me verplaatsen betekent mijn knieën en handen in de doornen plaatsen. Mijn pet ben ik al eerder op de route kwijtgeraakt, losgerukt van mijn tas. Mijn pet is me dierbaar, het is mijn beschermeling tegen de felle zon bij gebrek aan zonnebril, en ook mijn hulpmiddel tegen de zwermen vliegen rond mijn hoofd. Nu ben ik hem kwijt door die vervloekte braamstruiken! Ik zie mezelf ineens zitten, gedwongen op handen en knieën, nederig gemaakt voor de elementen. Een zielig hoopje mens. Hete tranen zoeken hun uitweg: ‘waarom is er niemand om me te helpen!’ roep ik boos de ruimte in. Hoogtemeters kan ik hebben, dorst kan ik verdragen, vermoeidheid ga ik doorheen, maar deze omstandigheden nekken me. Zo hulpeloos en alleen heb ik me nog niet eerder in mijn tocht gevoeld.

Niemand komt je redden

Natuurlijk is er niemand om me te helpen. Ik kom nooit iemand tegen onderweg. Het zijn gedachtes die gek genoeg geruststellend werken. Het herinnert me aan mijn taak, aan wat ik te doen heb. Ik moet dit zelf oplossen. Het feit dat ik dit nu meemaak, betekent dat ik het aankan, ook al geloof ik het nog niet. In die wetenschap schuifel ik vooruit, de nieuwe pijn van de scherpe doorns incasserend. Hoe ellendig ik me nu ook voel, ik weet ook dat ik hier ben vanuit vrije wil, hoewel deze omstandigheden nogal onvoorzien zijn. Ik heb geen andere keus dan doorgaan, dus zet ik weer een stap, en nog een. Mijn vuilniszakje is aan flarden getrokken, en slechts restjes plastic van het tasje hangen er nog aan mijn rugzak. Ik voel overal stukjes plant, stekels, blaadjes, takjes, doorns in mijn nek, onder mijn banden van mijn tas, onder mijn shirt, in mijn sokken en schoenen.

Anderen komen hier ook doorheen

‘Waarom wordt dit pad niet onderhouden! Hoe doen andere wandelaars dit, in godsnaam!’ Er is geen andere route, geen alternatief, hoe gaan anderen hier dan mee om? De gedachte aan andere wandelaars geeft me op de een of andere manier ook kracht. Zij zijn er toch ook doorheen gekomen. Kom op, het is maar tijdelijk. Stap voor stap. Uiteindelijk lukt het me om uit de tunnels van ellende te komen, en word ik overvallen door een enorme opluchting. En angst voor herhaling. Ik bekijk mezelf, klop het meeste vuil, takjes, modder en blaadjes van mezelf af. Terwijl ik op adem kom, leun ik tegen de dikke boom vlakbij, de enige grote loofboom in de buurt. ‘Please, help me, laat dit de laatste keer zijn dat ik door die doornen heen moet. Geef me de kracht om door te kunnen gaan’, mompel ik tegen de krachtige stam.

De top bereikt

De route blijft ontzettend slecht aangegeven en laat me regelmatig verkeerd lopen en zoeken naar de juiste richting. Zelfs met mijn gps-bestanden op mijn horloge is het lang niet altijd duidelijk. Vaak moet ik na tientallen meters weer afbuigen de goede kant op, door dwars door een begroeid veld te lopen. Maar godzijdank nooit meer met zulke omstandigheden als eerder vandaag. Eindelijk bereik ik het hoogte punt van de gr7, en de top van de Sierra Nevada voor mij. De top is geen steile piek, maar een hoogvlakte met een bosrijke omgeving, waar een bezoekerscentrum en parkeerplaats met picknicktafels te vinden zijn. Ik ben opgelucht, blij en trots als ik de top haal, en onder de indruk van de hoogte: meer dan 2000 meter! Het is een bizar idee dat ik van de zee bij Tarifa tot hier, ruim 2000km hoog ben gelopen. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik zoveel hoogtemeters heb bedwongen.

Uitzicht op de komende dagen

Het uitzicht na de top is bevreemdend. Ik kijk uit over een grote vlakte, die grotendeels gevuld is met een gigantisch complex van zonnepanelen en windturbines. Daarachter begint een volgende bergketen: Sierra de Baza, waar ik uiteindelijk ook naartoe zal lopen. Het afdalen kost me de laatste restjes energie, maar is gelukkig veel beter te doen dan het klimmen. Regelmatig zie ik stapels botten in de bossen liggen, zo te zien van herten of koeien die hier aan hun einde zijn gekomen. Ik loop eerst Ferreira in om uiteindelijk bij La Calahorra Uit te komen. Daar kom ik aan het einde van de dag vermoeid het hostal binnen gestrompeld. Met takjes in mijn haar, modder op mijn handen en knieën, bloed over mijn armen en benen en overal schrammen zie ik eruit alsof ik net van een veldslag af kom, en eerlijk gezegd voel ik me ook zo. Ik kan hier een kamer krijgen, en doodmoe ga ik douchen, waar het water bruin van het vuil is, en ik diverse doorns uit mijn huid trek.

Rustdag (eindelijk)

Ik zit er een beetje doorheen. Op dit moment hoop ik vooral dat ik hier kan eten, en dan morgen een rustdag kan houden, wat inkopen kan doen en kan uitslapen, lezen en schrijven. Ik ben op. Mijn voeten doen zeer als ik erop sta, mijn knieën voelen dik, mentaal zit ik er doorheen. Als ik na een uurtje met een drankje Steef bel, zeg ik ‘ik zie het niet meer zitten. De komende twee dagen bestaan uit 55km en wildkamperen, ik zie nu gewoon niet hoe ik dat moet doen’ en begin te huilen, voor de derde keer vandaag (driemaal is scheepsrecht, toch?). Zijn troost en nabijheid zijn even te veel voor me, juist als ik me al dagen ongezien en alleen voel. Etappes overslaan is geen optie voor me, uit principe wil ik alle meters zelf afleggen. Ik snak naar een rustdag na 3 weken onafgebroken lopen. Pas als Steef dit oppert, mag ik dit van mezelf als optie overwegen. Na lang dubben hak ik de knoop door: morgen blijf ik hier voor een rustdag. Een last valt van mijn schouders. Nu kan ik op mijn gemak voorbereidingen treffen voor twee dagen wildkamperen en hopelijk sta ik er na een rustdag anders in, en lukt het me weer om te genieten.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 Sierra Nevada verscheen eerst op Struin Stories.

Heen en weer…

De route gaat eerst weer terug naar Trevelez, helemaal tot boven in het dorp, om daarna het hele dorp weer naar beneden te lopen. En vervolgens bij de berg ernaast opnieuw omhoog te klimmen. Ik heb intussen wel geleerd me niet meer druk te maken over dit soort -op het oog- onnodige lussen, omwegen en kilometers. Het gaat tenslotte niet om zoveel mogelijk afstand afleggen in zo’n kort mogelijke tijd. Het gaat om de totale ervaring, inclusief de ervaring van frustratie en tegenslag. Het lukt me elke dag een beetje beter me neer te leggen bij dit soort gevoelsmatige ‘zonde van de tijd’ momenten.

Door prachtige kloven en over bergkammen

De eerste kilometers blijft het klimmen, om dan een tijdje vlak te lopen en vervolgens op een prettige manier te dalen, met mooie uitzichten voor me. Even raak ik het pad kwijt bij een waterreservoir, die ik na een korte pauze gelukkig snel terugvind. Daarna kom ik al snel in het eerste dorp aan. Na 2x knipperen ben ik alweer door Juviles heen en onderwerp naar het volgende dorp: Timas. Om daar te komen ga ik door een prachtige kloof en over een bergkam heen. Ik geniet intens van de wildernis, de ruige natuur om me heen en de uitgestrekte wereld die aan mijn voeten ligt en die ik totaal voor mezelf heb. Aan de andere kant van de berg kom ik bij Timas, eveneens een uitgestorven dorp waar ik snel weer uit ben gelopen.

Hierna kom bij een klein dal, dat ik afdaal via een soort los zwart zand, alsof er een aardverschuiving of lawine is geweest dat een deel van de berg heeft weggeslagen. Het zwarte zand doet me denken aan gestolde lava na een vulkaanuitbarsting. Het pad is onduidelijk, meer een suggestie dan een route, en met de nodige voorzichtigheid kom ik beneden bij een drooggevallen rivier uit. Hier lijkt de route compleet in het niets lijkt te zijn opgelost. Ik loop het dal door, kijk links en rechts, probeer stukjes van het steile, vrijwel loodrechte stuk van de berg omhoog te komen om de route of markeringen terug te vinden, maar vind niks. Geen pad, geen routemarkeringen, geen enkele aanwijzing dat hier mensen geweest zijn. Ik snap er niks van, waar is de route gebleven? Ik ben omgeven door hoge bergwanden en de losse zandbergen waar ik vandaan kom.

Verdwenen paden

Ten einde raad besluit ik te pauzeren en mezelf een moment te gunnen om een oplossing te bedenken. Ik check voor de zekerheid het routeboekje, maar de omschrijving klopt niet met de realiteit. In het boekje staat een tekeningetje waar de route ongeveer in het midden van de bergwand verder omhoog gaat. In werkelijkheid zit daar echter de rivier met een sterke begroeiing die het onmogelijk maakt om daar de steile wand omhoog te beklimmen. Mijn gps op mijn horloge wijst een kant op waar de berg vrijwel loodrecht is, en google maps geeft al helemaal geen paden aan.

Peinzend pak ik mijn wraps die ik besmeer met chocopasta. Ik heb een hele pot onderin mijn tas zitten, en om zo snel mogelijk het gewicht van de zware pot kwijt te raken, smeer ik dikke lagen pasta op mijn wraps, maar ook mijn koekjes, en eigenlijk alles wat me lekker lijkt. Ik ben intussen zo ver dat het me werkelijk niks meer kan schelen wat een ander hiervan zou vinden, en of dit wel door de beugel kan.

Plannen smeden

Ik denk terug aan aan onze laatste vakantie in Bosnië en Slovenië. Hier werden we ook geconfronteerd met stukken waar we het pad waren kwijtgeraakt, veelal als gevolg van het noodweer de weken ervoor, waardoor hele delen van het pad waren weggeslagen en stukken van de berg waren afgebroken. We hebben toen over modderstromen gelopen en door kloven die ontstaan waren als gevolg van aardverschuivingen. Soms zat er niets anders op dan op handen en voeten een stuk omhoog te ploeteren, ons vastklampend aan bomen of rotsen, of elkaar omhoogtrekkend, om weer terug op de route te komen. Dat was pittig, onze schoenen vulden zich dan met zand en steentjes, onze haren hingen vast in de takken en struiken, maar het lukte uiteindelijk altijd.

Ok, daar gaan we…

Met die ervaringen indachtig, besluit ik het erop te wagen, er is simpelweg geen andere mogelijkheid dan de steile bergwand omhoog klimmen. ‘Oké, dit gaat me lukken, dit kan ik, het is maar eventjes, dan ben ik er vanaf’, praat ik mezelf moed in. Ik stap de steile bergwand met losliggend grind op. Zo steil, dat ik niet overeind kan staan, want dat zou betekenen dat ik achterover val door het gewicht van mijn tas. Ik grijp mezelf vast aan alles wat houvast kan bieden, wat weinig tot niets is. Het zweet breekt me uit, en het klauwen van mijn handen in de grond en de lucht is eerder wanhopig dan vastberaden. Er groeit vrijwel niets stevigs om vast te pakken, en enkel wat stekelige plantjes. De berg bestaat ook aan deze kant vooral uit losliggend zand en steentjes, waardoor het lastig is een goede grip te vinden. Mijn rugzak valt naar voren, in mijn nek, en duwt mijn hoofd naar beneden, en ook de klep van mijn pet ontneemt me het zicht. Omhoog kijken naar wat er voor me ligt is daarmee onmogelijk. Ik moet erop vertrouwen dat het lukt, ik kan niet anders.

Mijn blikveld is gereduceerd tot enkele centimeters aan berg en losse steentjes voor me. Doodsangsten uitstaand om naar beneden te vallen of uit te glijden, vorder ik centimeter voor centimeter. Shit, ik had mijn wandelstok natuurlijk klein moeten maken, nu is het een vreselijke sta in de weg, veel te lang, maar ik kan hem nu onmogelijk kleiner maken zonder te vallen. Mijn telefoon, die aan een koordje om mijn nek hangt, valt continu uit het zijvak van de tas, en klettert tegen de stenen onder mijn gezicht, tussen mijn handen. Ik vraag me af hoeveel klappen hij nog kan incasseren voor hij echt stuk is. Ik wissel nerveuze peptalks af met krachttermen, en beveel mezelf door te gaan, ga dóór, nu niet opgeven, hoe uitzichtloos (ook letterlijk) de situatie ook is. Het kost al mijn concentratie om mezelf in balans te houden en mijn evenwicht te bewaren.

Ik heb het gehaald!

Compleet bezweet, voornamelijk door angst, hijs ik mezelf trillend op een vlakker stuk. Ik ben veilig, ik heb het gehaald! Ik draai op mijn rug, waardoor ik half op mijn rugzak kom te liggen. Mijn ademhaling is zwaar, ik hijg als een paard van de geleverde inspanning. Het is gelukt! Wat een opluchting. Ik krabbel overeind en gil naar beneden het dal in, naar de berg dat die de rambam kan krijgen en doe een schietgebedje dat dit de enige ervaring in deze klasse zal blijven tijdens mijn tocht. Mijn ogen speuren de omgeving af naar de eigenlijke route, die ik uiteindelijk pas een heel stuk verderop vind. Nog steeds begrijp ik er niets van. Het lijkt of het eerste stuk helemaal ontbreekt en de route uit het niets verschijnt.

Liegende wandelgids

Als ik een beetje ben bijgekomen en mijn hart zijn vertrouwde plek in mijn borstkas weer terug heeft ingenomen, loop ik verder over het heerlijke, vlakke pad. Mijn knieën wiebelen onnatuurlijk van de geleverde inspanning en het voelt nog een tijd lang alsof mijn benen van elastiek zijn. Het laatste stuk van vandaag loopt gelukkig normaal naar Lobras, wederom een slapend dorp waar nergens leven te bekennen is. Hierna is het 5km naar Cadiar, waar ik rond 16.15u aankom. De routegids zegt dat ik hier vandaag 5.50u over had kunnen doen, ik doe er echter al 8u over, terwijl ik echt niet langzaam loop. Ik houd enkel functionele pauzes. Het irriteert me dan ook dat het steeds zoveel langer duurt dan staat aangegeven. De staat van de routes en het soort ondergrond maken blijkbaar veel uit. De aangegeven tijdsindicaties scheppen valse verwachtingen en blijkbaar leg ik mijzelf toch een zekere druk op om die standaarden te halen. Voor zover ik weet is enkel van dit stuk GR7 een wandelgids gedrukt, de rest van mijn etappes zal ik helemaal zelf moeten invullen en uitzoeken. Ergens is dat wel fijn, omdat het de druk wegneemt om aan een gestelde norm of verwachting te voldoen.

Kamp maken

Het duurt nog een paar uur voor de rust eindelijk is teruggekeerd in mijn lichaam. Ik luister naar muziek onderweg om mezelf te kalmeren en op te vrolijken. Het laatste stuk van de route is nog een pittige klim omhoog langs twee dorpjes. Niet de ideale omgeving om een vlak stuk grond te vinden, dus als ik een vlak stukje tegenkom, nog relatief vlak bij het laatste dorp, gok ik het erop en zet mijn tent op. Ik sta redelijk in het zicht langs het pad, maar het lijkt vrij uitgestorven dus ik verwacht niet gezien te worden. De eeuwig blaffende waakhonden in de omgeving ruiken mij echter al van verre (wat overigens niet heel verwonderlijk is, ik ruik mijzelf ook al van verre), en blijven om de haverklap aanslaan. Voor de zekerheid wacht ik nog even met het opzetten van de tent en ga ik eerst eten. Ik heb eieren gekocht en kook ze alle zes, eet er vier op, samen met een banaan, een blikje tonijnsalade en wat zoutjes. En rode wijn.

Als de schemer invalt zet ik de tent op. Als ik de stokken in elkaar schuif in neerzet, breekt ineens de dwarse tentstok, pats! Ineens bungelt het tentdoek slap naar beneden. He!? Kut, kut kut! De paniek slaat toe. Het gedeelte dat over de andere tentstok heen schuift door een plastic verbindingsstuk is gespleten of gescheurd. Even heb ik het niet breed, wat nu!? Ik kalmeer mezelf en besluit heel voorzichtig te handelen. Eerst goed kijken wat er aan de hand is. Met beleid draai ik de stok zo, dat hij klem zit in het plastic verbindingsstukje, en dat blijft wonderwel zitten. Ik duim heel hard dat dit de nacht, en vooral de komende dagen nog gaat werken op deze manier.

Vrijdag de 13e

Na dit intermezzo zit ik niet veel later te genieten onder de sterren met rode wijn en knabbels. De nacht is helder, de sterren steken fel af tegen de fluweelzwarte hemel. Hier zittend, alleen buiten in de natuur, voel ik me compleet tevreden en op mijn gemak. Er is geen angst, maar juist een sterke tevredenheid.

’s Nachts word ik wakker met een droge mond. Ik drink wat water en loop op blote voeten even naar buiten om te plassen, waarbij ik in een splinter stap die midden in mijn grote teen duikt. Hinkend zoek ik mijn tent terug in het donker. Door de eeltvorming kan ik er niet goed bij, en voel ik de splinter met elke stap. Midden in de nacht, in het schijnsel van mijn hoofdlampje doe ik verwoede pogingen de minuscule ellendeling eruit te vissen, maar mijn nagels zijn te kort en het lukt me niet. Een pincet heb ik niet, dus zoek ik op internet naar ideeën: tape wordt gesuggereerd. Ik duik in mijn EHBO set en probeer een stuk tape, maar zonder succes. Na meer dan een half uur proberen, geef ik het op, de splinter is niet van plan zich te laten vangen. ‘Eerst slapen, dan zie ik morgen wel verder’. Stiekem hoop ik op een wondertje en dat die splinter er vanzelf uit verdwijnt. Het was vrijdag de 13e en dat heb ik gemerkt.

Het bericht Spanje gr7 dag 20 Cadiar verscheen eerst op Struin Stories.