De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.

Storm

Ik zwalk over de weg, waarbij ik probeer te voorkomen me te ver de weg op te laten blazen met het tegemoetkomende verkeer. Ik zwaai met mijn hoofdlampje op de felste stand om aankomend verkeer te waarschuwen voor mijn aanwezigheid. Vaak zien de automobilisten me pas op het laatste moment, waarna ze met een ruk aan hun stuur om me heen slingeren. Dikke, donkere wolken rollen van de bergen af, een dreigend tafereel die zich ophoudt op mijn route. Ik volg de autoweg verder omhoog, waar ik de GR7 tijdelijk verlaat om een omweg te maken naar El Torcal. Ik heb de hoop dat het zal opklaren als ik daar eenmaal ben.

Uitstapje naar El Torcal

Het wordt inderdaad wat lichter en de wind lijkt af en toe wat meer te gaan liggen. Het extra lusje bedraagt minstens 7km en gaat echter precies de dikke donkere wolkenmassa in. Het omhoog lopen kost me meer tijd dan gedacht. Eenmaal op een parkeerplaats gaat het pad over in een wandelpad dwars door het natuurgebied richting het bezoekerscentrum. De natuur is hier schitterend, bijna buitenaards, met zijn grijswitte stenen en rotsen, die soms als enorme platte schijven op elkaar gestapeld lijken, alsof reuzen hier potjes jenga met elkaar hebben gespeeld. Op andere plekken steken de rotsen weer als scherpe tanden omhoog.

Steenbokken

Als de wind wat is gezakt, zoek ik een vlak stukje waar ik ontbijt met havermout en warme koffie. Het is guur, en vandaag heb ik voor het eerst echt warme kleren aan. Ik ben blij met mijn lange mouwen en warme trui, en warm mijn handen aan mijn koffiemok. De wolkenflarden die tussen de bergen en rotsen glijden, geven de omgeving een sinistere uitstraling. Na mijn pap en koffie, pak ik de boel weer in, poets mijn tanden en vervolg mijn pad omhoog. Als ik bijna boven ben, zie ik ineens een steenbok, met grote krullende hoorns, die me nieuwsgierig aankijkt vanaf zijn rots. Na een tijdje doemt hij ineens weer op tussen de stenen, heel dichtbij nu, totaal niet onder de indruk door mijn aanwezigheid. Twee steenbokken zie ik, die lijken te poseren voor mijn foto, voor ze ervandoor rennen. Het uitzicht vanaf de top richting het bezoekerscentrum is fenomenaal, het lijkt wel of ik op een andere planeet ben. Het landschap heeft iets vreemds, buitenaards, met hier en daar een soort stenen pilaren en steenschijven. Ik verwacht hier elk moment een dinosaurus of maanmannetjes.

Behoefte aan een praatje

Bij het bezoekerscentrum is het gedaan met de stilte en de rust: hier worden busladingen scholieren en toeristen afgezet. Ook rijden er bussen heen met trailers vol fietsen, waar de mensen enkel de afdaling naar beneden toe hoeven te maken. Ik wurm me door de warme lijven naar binnenin het café, waar de ramen beslagen zijn door het kille, vochtige weer buiten en de warmte binnen. Als ik terugkom met koffie bij de tafel waar ik mijn tas heb gezet, zitten er twee Engelse dames op mijn plek. Ik schuif bij ze aan en merk dat ik de behoefte heb om even te kletsen. Iets dat ik normaal gesproken eerder uit de weg ga. De vrouwen fietsen samen door Andalusië en hebben het zwaar gehad met de warmte. Ik kom relatief veel fietsers tegen, en sowieso veel Engelsen in de dorpen. Ik laat ze de steenbok van de foto zien, die ik net het gezien, nog vol van het enthousiasme om wild van zo dichtbij tegen te komen.

De eerste (en laatste) hiker op mijn tocht!

De terugweg loop ik via het asfalt naar beneden toe, en ik zie dat het op de route van de heenweg nu ook druk met dagjesmensen is. Tevreden dat ik die drukte heb gemist, en dat de storm eindelijk lijkt te gaan liggen, geniet ik van de omgeving terwijl ik mijn route terugzoek naar de GR7. Hier kom ik na een paar uur mijn allereerste en tevens laatste medewandelaar tegen, een langeafstandshiker die de andere kant op loopt. Hij heeft in de afgelopen 1,5 jaar de E4 gelopen, zo’n 11.000km, een monsterprestatie, en hij is nu bijna aan het einde van zijn route, met Tarifa als eindbestemming. Ik ben als een kwispelend hondje zo enthousiast om iemand tegen te komen en wil alles van hem weten! Als we later afscheid nemen, komen er nog duizend vragen op die ik had willen stellen.

Vrachtwagen

De man, mijn leeftijd, heeft een imposante wilde baard ontwikkeld tijdens zijn tocht, en loopt in typische hiker kleding en draagt een hoed. Ik vergeet te vragen waar hij vandaan komt, maar misschien verraad zijn Franse accent het. Hij heeft af en toe wat weken van rust gepakt, en had een milde winter toen hij in de buurt van Hongarije trok, wat het lopen in de winter goed te doen maakte. Hij draagt enkel een kleine rugzak met een slaapmatje eronder geknoopt. Daarbij vergeleken lijk ik een vrachtwagen met al mijn spullen. Aan zijn tanden te zien heeft hij maar weinig zelfzorgproducten ingepakt.

Schurend imago

Naast hem voel ik me ineens een prinses op de erwt, een luxepaardje. Ik zag mezelf altijd als avontuurlijk, maar de afgelopen dagen ben ik daar een beetje op teruggekomen bij mezelf. Zeker nu ik naast hem sta, voel ik me helemaal niet zo avontuurlijk. Langer dan 1 nacht wildkamperen achter elkaar, is me nog niet gelukt. Terwijl ik me had voorgenomen, heb verkondigd, dat ik vooral zou wildkamperen, en zo veel mogelijk zelfvoorzienend ging reizen. Ik merk dat dit schuurt, en dat ik ergens graag aan dit beeld, dit imago dat ik mezelf heb aangemeten, wil voldoen, maar dat de praktijk me ook heeft laten ervaren, dat de realiteit anders is. Dat ik gewoon behoefte heb aan schoon zijn en goed slapen. Moet ik per se zo minimalistisch en spartaans mogelijk reizen? Of mag ik ook mijn eigen verwachtingen bijstellen? Ik hoef me toch aan niemand te verantwoorden? Waarom vind ik het dan zo lastig? In mijn hoofd ben ik al mijn spullen aan het langslopen en aan het verdedigen waarom ik die écht wel nodig heb. Een extra foliemat onder mijn slaapmat? Omdat ik mijn slaapmat wil beschermen tegen lekkage. Een extra zeiltje onder mijn tent? Omdat ik mijn tent wil beschermen tegen beschadigingen. Al die kleding? Het zekere voor het onzekere, ik ben een koukleum. Hier zit blijkbaar een gevoelige snaar, een zogenaamde bubbel. Een onverwerkte ervaring. Interessant om verder te onderzoeken.

Van alles vinden

Ik loop verder, richting een goedkoop hotel dat ik heb gezien. Om daar te komen moet ik een tijdlang parallel aan een randweg lopen en vervolgens een snelweg oversteken. Maar hoe ik ook kijk op de kaart en mijn navigatie, ik kom er niet uit hoe ik moet lopen. Ik neem mijn verlies en ga onverrichte zaken weer terug richting de route, waar een ander, duurder, hotel staat om een kamer te boeken. Deze beslissing blijft de rest van de dag en de dagen erna aan me knagen, vooral na de ontmoeting met de andere hiker. Het voelt als verraad naar mezelf, maar ook als onnodig. Als geldverspilling en iets dat ik moet verantwoorden naar de buitenwereld. Zoveel heb ik niet gelopen vandaag, ik had best kunnen wildkamperen.

Intern conflict

Het blijft een intern conflict waar ik geen vrede mee krijg. Als ik eenmaal in het hotel aankom, kan ik daardoor maar moeilijk genieten van de luxe. Ik spreek met mezelf af dat ik de komende tijd echt vaker ga kamperen en wat langere afstanden ga afleggen. Als een goedmaker voor de onnodige uitgaven. (Pas veel later begrijp ik dat dit ook te maken heeft met mijn schuldgevoel dat ik dit doe, terwijl Steef thuis is. Iedereen heeft hier wel een mening over, en vaak ten gunste van Steef, wat mij gevraagd of ongevraagd in de positie plaatst om verantwoording over mijn keuzes af te leggen. Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat ik het ook niet goed kan verklaren waaróm ik dit wil doen of waarom het nodig is. Vanuit dit vermeende schuldgevoel wil ik zo min mogelijk tot last zijn en de tijd die ik heb maximaal efficiënt benutten. Wat ik onbewust heb vertaald in zo min mogelijk geld uitgeven omdat het gezamenlijk geld is, en zoveel mogelijk afstand maken in de tijd die je hebt, omdat die tijd als zeer kostbaar voelt.)

Slapen is een uitdaging

Het slapen gaat niet vanzelf. De kamer ruikt alsof er iemand een paar flessen eau de cologne heeft stukgeslagen en het textiel in parfum is gewassen. De geur is zo indringend dat ik er niet aan kan ontsnappen en niet door kan slapen. Een handdoek over mijn kussen om de indringende parfumlucht te dempen, helpt vrijwel niet. Een raam open is geen optie: de snelweg waar het hotel langs ligt, en de geluiden van andere hotelgasten om me heen houden me uit mijn slaap. Het is te warm, en ik ga mijn bed opnieuw uit om de airco aan de praat te krijgen. Binnen slapen geeft me het gevoel opgesloten te zijn, het benauwd me, er is geen luchtstroom, niets. De airco werkt niet. Na een half uur ga ik er voor de zoveelste keer uit, nu op zoek naar oordoppen. Eindelijk heb ik voldoende rust om in slaap te vallen, maar word regelmatig wakker van spierspasmes en krampen. Magnesiumtekort. Morgen mijn tabletten niet vergeten. Ik put mijn lijf uit en geef het te weinig terug. Gisteren wilde ik een salade eten, ik heb zo’n zin in verse groenten steeds, maar het restaurant was die dag gesloten en serveerde enkel simpele broodjes met ham. Voldoende vers eten blijft een uitdaging.

Ik ben oké…

Ik mediteer opnieuw met ‘ ik ben oké’ en mijn lichaam reageert weer fysiek, het grijpt me naar de keel. Pas later in de meditatie ontstaat ontspanning. Een volgende keer dat ik hiermee mediteer ervaar ik minder fysieke weerstand, maar vooral mentale weerstand: ‘ik ga toch maar de koan doen, dit werkt niet, etc.’ Er komt veel verwerking van de afgelopen dagen langs, en ervaar haast in mijn lichaam als ik andere mensen eerder hoor vertrekken dan ik als ik in een hotel slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 11 Villanueva del Cauche verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 6u mijn wekker gaat, voel ik geen angst meer om gesnapt te worden, de nacht zit er immers al op. Ik mediteer, eet mijn ontbijtje, breek mijn tent op en om 7.45u ben ik alweer aan het lopen.
De ochtenden zijn misschien wel het mooiste moment van de dag. Het opkomende licht, dat de wereld in een soft focus zet, nog slaperig, onscherp. De werkelijkheid aan onze eigen interpretatie overlatend, onze eigen illusies. De kleuren zijn zacht, zonder harde lijnen, die een dromerige toestand creëren, gelijk opgaand met het ontwaken van de mensen die ook nog niet zo scherp zijn aan het begin van de dag. Waarin de heuvels, heuvel na heuvel steeds verder vervagen aan de horizon. In allerlei rood, oranje, bruine en roze tinten. Een ontwakende wereld waarin de warmte nog vriendelijk en mild is. Alles is een stuk toleranter in de nazomerochtenden in Andalusië, nog vol beloftes. De ochtend is als als een wiegende moeder die teder en liefkozend fluistert: ‘doe maar rustig aan, je mag nog eventjes blijven liggen’.

Ubrique

Rond 9.30u kom ik in Ubrique, een stadje van formaat waar ik bij de eerste kraan die ik tegenkom een kattenwasje doe en mezelf op de hoek van een straat afspoel met het koude water. Ik vind een supermarkt en doe de nodige boodschappen. Op het randje voor de supermarkt eet ik direct een appel, wat magdalena cakejes en een chocoladereep om plek te maken in mijn tas. Met een loodzware tas vervolg ik mijn weg, die door Ubrique naar boven loopt.

Het Romeinse Pad

Na Ubrique begint het Romeinse pad naar Benaocaz. Ik weet niet waarom dit ‘pad’ geroemd wordt, het is misschien eerder berucht. Ik dacht dat de Romeinen een geciviliseerd volk waren, maar als voor hen een pad gelijk staat aan een paar kuub keien een heuvel afwerpen en het vervolgens als ‘wandelpad’ bestempelen, dalen ze behoorlijk in mijn achting. Ik breek zowat mijn enkels over de ongelijke grote keien, spontane blaren dienen zich aan en mijn gewrichten krijgen de nodige klappen en rare verdraaiingen te verwerken. Het is een ellendig, lang, oneffen, frustrerend ‘pad’. Na iedere bocht draait hij verder omhoog (‘surprise!’) en ik vervloek de Romeinen met hun ´befaamde pad´ met enige regelmaat.

Benaocaz

Eindelijk kom ik dan aan in het slaperige, witte dorpje Benaocaz, waar het pad gelukkig eindigt. Op het zonnige plein eet ik mijn lunch op een bankje in de schaduw. Ik trek mijn schoenen en sokken uit om ze even bij te laten komen na deze martelgang naar boven toe. De koele, gladde stenen van het plein voelen aangenaam tegen mijn rood uitgeslagen voeten. Voordat ik verder ga, smeer ik mezelf dik in, want de zon schijnt ongenadig fel vandaag. Gelukkig staat er een windje, want het is verzengend heet, zelfs met de wind. Het zweet druipt langs mijn armen en slapen en valt van mijn ellenbogen op mijn benen. Ik stel me voor dat de druppels zweet strepen trekken door het spoor van vuil dat zich inmiddels ophoopt op mijn lichaam. Ik verlang naar een douche, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld, want vannacht zal het wederom wildkamperen worden.

30 sept 2023

Ik kom in een schattig wit dorp, Villaluenga del Rosario, via een brede laan die wordt geflankeerd door hoge palmbomen. De dorpskern is een klein pleintje, ingeklemd tussen hoge witte huizen. Er is een café open, en een derde van het plein wordt momenteel in beslag genomen door een podium waar een man de installatie aan het opbouwen is. Ik kies een tafeltje in het midden van het pleintje, waar mijn bezwete lijf direct natte plekken op het plastic stoeltje maakt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te schrijven en van een drankje te genieten. Ik geniet van de mediterraanse sferen, waar mijn lichaam steeds meer aan de hitte begint te wennen en ik steeds meer mijn draai vind in het onderweg zijn.

Op mijn gemak bekijk ik de uitbater, die nonchalant een doekje over de tafeltjes haalt, en af en toe tegen de deurpost van zijn cafe leunt. Zijn armen over elkaar heengeslagen, rustend op zijn dikke buik. Zijn wilde, donkere snor en fronsende voorhoofd geven hem het uiterlijk alsof hij zo één van de verhalen van Annie M.G. Schmidt is uit gewandeld. Af en toe nemen er mannen op leeftijd plaats aan een van de tafeltjes, drinken een biertje, en vervolgen dan hun weg. Het ritme en tempo hier is niet te vergelijken met wat ik ken van mijn leven uit de Randstad. Het helpt me om tot rust te komen, steeds een beetje meer. Ik voel me rijk dat ik hier ben en dat ik dit kan doen.

Bergopwaarts

Op wolkjes verlaat ik het dorpje en vul mijn flessen eerst nog bij een ander café, aan de rand van het dorp. Een man spreekt me aan als hij mijn grote rugzak ziet. Nieuwsgierig vraagt hij naar mijn tocht en vertelt dat hij jaren eerder een vergelijkbare tocht door dit gebied heeft gemaakt. Als hij doorkrijgt dat ik deze tocht alleen loop, roept hij hoe bijzonder dat is en wenst me veel geluk. De jongen achter de bar geeft mijn gevulde flessen aan, en ik zwaai de man gedag als ik het café uitloop. De route vervolgt direct bergopwaarts, een voorbode van wat komen gaat.

Weidsheid en bergmassief

Puffend en nat van het zweet kom ik boven, waar ik spontaan even mijn adem inhoud als ik het uitzicht zie. Een gigantische, lege vlakte opent zich voor me, als een woestijn, met aan de overkant van die vlakte een rotsig bergmassief die uit het niets oprijst. Met open mond vergaap ik me aan de weidse pracht, en voel ik me als een blije puppy die zin heeft om uitgelaten te worden. Mijn route gaat dwars over de vlakte, regelrecht het bergmassief over. Kwispelend drentel ik naar beneden, op naar de overkant. Op de vlakte is nergens schaduw. Er groeit geen boom, geen enkele plant, er is enkel de uitgestrektheid van een harde, zanderige grond. Zover mijn ogen kunnen zien, is er enkel zand en stof, geen mensen, bebouwing of verkeer. Later hoor ik dat er in Andalusië ook regelmatig Westerns zijn opgenomen, en inderdaad krijg ik veel associaties met de woestijnen uit de VS of Australië.

Mijn lichaam past zich aan

De zon brandt vandaag iets minder ongenadig, wat een zegen is voor mijn verbrande benen. Mijn lichaam past zich elke dag een beetje meer aan, aan de omstandigheden waaraan ik het blootstel. Ik maak langere dagen zonder helemaal kapot te zijn aan het einde van de dag. Inmiddels heb ik nu wat energie over om een beetje te lezen voor ik in slaap val. De rugpijn komt wat later op de dag en de zon verbrand me minder snel. Tijdens onze tocht door Bosnië merkte ik dit ook. Daar kreeg ik de indruk dat ik sneller verbrande als ik een zonnebril droeg, alsof mijn lichaam dan gefopt wordt door de informatie die via mijn ogen binnenkomt. Ik draag deze reis geen zonnebril, maar alleen een pet.

Genieten van de fenomenale natuur

Lopend over de vlakte, word ik omringd door Karstbergen. Het paadje is niet meer dan een platgetreden stukje grond, nauwelijks te onderscheiden van de omringende omgeving, dwars door het gigantische niks. Ik zie niet waar het pad de bergen in gaat, maar een ding staat vast: dit wordt klimmen! Sneller dan verwacht sta ik onderaan de berg, waar het pad zigzaggend omhoog kruipt, mij geduldig dragend als ik me hijgend en tollend een weg naar boven baan. Bovenaan de berg komt de GR7 samen met een andere GR route die beiden richting Ronda gaan. Ik geniet van de prachtige uitzichten tijdens het klimmen, en ook als ik bovenaan ben, is de natuur prachtig, met hun grillige bergen die steil vanuit de grond oprijzen, als reusachtige tanden. Ik stel me voor hoe dit ooit is ontstaan, tijdens het schuren van aardplaten over elkaar heen, of het met kracht opstuwen van de aardkorst, om het tot de definitieve vormen van nu te transformeren.

Nog meer wild

Aan deze kant van de berg zijn er meer bossen, en laaf ik me af en toe in de schaduw van hun bomen. Opnieuw ben ik getuige van herten, die op een paar meter van me vandaan hun weg zoeken. Eerder deze week zag ik een beest, een soort grote marmot, het deed me denken aan een bever. Hij stond op zijn achterpoten naast een stammetje en leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Ik ervaar het als een groot geschenk dat ik zoveel wild van dichtbij mag bekijken nu ik voor langere tijd in de natuur leef. De drukte van de stad en toeristische plekken lijk ik al ontwend te zijn. Steeds als ik thuiskom van onze vakantie merk ik dat ook. Ineens erger ik me dan (meer) aan de drukte van de stad en de prikkels overweldigen me bijna.

Mijn lichaam als voertuig

Hier, op mezelf, buiten in de natuur kom ik in een andere staat van zijn. Zuiverder, meer kernachtig. Ontdaan van allerlei ruis en sociale lagen, los van allerlei afleidingen. Ik ervaar mijn lichaam nu echt als mijn voertuig en vind het fascinerend om te ervaren wat het voor me doet, waartoe het in staat is en hoe goed het herstelvermogen is. Soms voelt het alsof mijn lichaam bijna automatisch het werk doet en ik de gelegenheid heb om ‘uit mijn lichaam te treden’ , ik vertoef dan ergens tussen gedachten en puur gewaar zijn, als de toeschouwer van dit hele gebeuren.

Schoongelikte lepel

De dag vordert en ik herhaal wat ik gisteren deed: eerst eten en dan pas een kampeerplek zoeken. Zittend op een grote steen tussen de dennenbomen eet ik chili con carne uit een blikje en neem niet eens de moeite om het warm te maken. Het is te warm om te koken en warm te eten. Voor de vitaminen roer ik er een verse paprika doorheen. De bossen zijn hier stil, de enige geluiden zijn het ruisen van de bomen en af en toe het geschreeuw van een roofvogel wat verder weg. De chili smaakt als een feestmaal, en ik lik mijn lepel zo goed mogelijk schoon bij gebrek aan afwasmogelijkheden. Ik ben de schaamte voorbij. De afgelikte chililepel gaat zonder aarzeling morgenochtend weer de koffie en havermout in. Ik maak me niet meer druk over dit soort futiliteiten.

Mezelf steeds meer vergeten

Ik kan mezelf niet zien, en dat doet iets mafs met me. Hoe langer ik niet geconfronteerd wordt met mijzelf, hoe meer ik mijzelf vergeet. Ik ben niet meer bezig met mijn uiterlijk, hoe mijn haar zit, dat mijn haartjes op mijn benen langer groeien dan ik normaal toelaat in de zomer, dat ik misschien voor gek loop als ik ‘s avonds een legging onder een korte broek draag. Ik denk er niet eens meer over na. Ik vergeet mezelf meer en meer, hoewel ik me tegelijkertijd heel bewust ben van mijn lichaam die dienst doet. Alsof mijn identiteit en ego oplossen, en ik meer en meer samenval met de ervaring. Ergens voelt het als een bevrijding, een zorg minder. Ik hoef geen rekening te houden met de sociale context, gedragscodes en oordelen van mijzelf en anderen.

Zoeken naar een kampeerplek

Als ik verderloop laat ik het bos algauw achter me, waarna ik een ruig en stenig gebied binnen wandel, met de Karstwanden links en rechts van me. Het is in feite een zeer brede kloof waar ik doorheen loop. Oei, dit gaat niet makkelijk worden om een slaapplek te vinden. De zon is al aan het ondergaan, en trekt mijn schaduw meter ver voor me uit. Ik schiet een wens het universum in, om binnen een half uur een beschutte, veilige, ongeziene plek te vinden om te kamperen. Een beetje zenuwachtig loop ik door, terwijl mijn ogen de omgeving afspieden. Vlak voordat ik de bebouwing weer inloop, spot ik een plek dat aan mijn eisen voldoet, hoewel het redelijk in het zicht ligt. Ik gok het erop.

Lekker blijven plakken

De geitenkeutels en prikkelplantjes schop ik zoveel mogelijk weg. Gauw zet ik mijn tent op en maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn pannetje maak ik een sopje waar ik me met mijn schuursponsje provisorisch mee was. Poedelnaakt sta ik in het afnemende licht die de hemel paars en oranje kleurt tussen de machtige bergwanden. Talloze gieren vullen de lucht boven mij en cirkelen op de warme windstromen van de schemering. Ik droog me af en hoop dat ik was beter slaap nu ik wat schoner ben, maar dit blijkt ijdele hoop, ik plak nog steeds. Vaak heb ik moeite om in slaap te vallen, omdat het nog zo warm is en ik zo vies plak. Het plakken van mijn lichaam is echt een groot irritatiepunt. Mijn armen aan mijn gezicht of bovenlijf, het plakken van mijn bovenbenen op elkaar, het nare gevoel dat de slaapzak vastplakt aan mijn ongewassen lijf, bah. Ik probeer zo stil mogelijk te liggen om het gevoel te vermijden, maar ontkom er niet aan om veel vaker dan ik zou willen te draaien, omdat mijn gewrichten pijn doen na een poosje op mijn zij te liggen. Ik slaap die nacht daarom matig.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 Montejaque verscheen eerst op Struin Stories.

Zonder het te weten is de klok vannacht een uur naar voren gegaan, wat verklaard waarom we pas tegen half 9 wakker worden. Elke dag worden we wat trager lijkt het. Het regent als ik wakker word, en ik besluit de wekker uit te zetten en me nog eens om te draaien. Volgens de weer app stopt het over een half uur met regenen en blijft het de rest van de dag droog, het wordt zelfs zonnig! Tegen 9u stopt het inderdaad met regenen, en hoewel de tenten nat worden ingepakt, ontbijten we niet veel later in het zonnetje. Ik maak havermout en thee klaar, we eten de laatste appels en genieten van de eerste zonnestralen op onze gezichten.

Vertragen, de tijd nemen

Rond half 11 vertrekken we dan eindelijk: net zo laat als op dag 1, terwijl we toen al 2,5u hadden gereden. Het maakt niet uit, we hebben de tijd, ik ben mezelf aan het oefenen in de tijd nemen en vertragen. Het weer is wisselend: uit de zon en wat hoger staat er een kille wind, die ons snel weer dikke truien laat aantrekken. Als we vervolgens weer de zon in lopen, weten we niet hoe snel we de kleren weer uit moeten trekken.

Sprookjesbossen en knoflooklucht

We lopen weer door sprookjesachtige bossen, waar de dikke bladerbodems op de grond afgewisseld worden met groene plantjes en witte bloemetjes, en de stammen van de bomen versierd zijn met ranken klimop. We lopen door tunnels van groene bomen, die naar elkaar toegroeien en waar de frisgroene blaadjes pas net uit de knop zijn gekomen. De grote afgravingen en fabriek aan de rechterkant van ons doet helaas wat af aan het natuurschoon. Na een paar kilometer laten we deze gelukkig achter ons, en lopen we in een bos waar de grond zover het oog reikt begroeid is met daslook. De lucht ruikt pittig, naar een mengeling van ui en knoflook, en de kinderen knabbelen verrast op deze kruidige blaadjes. Hier wordt het uitzicht wat spannender, de heuvels glooiender, en de blauwe hemel erboven maakt het een fijn plaatje.

Een boshuiskamer en paastafereel

Onderweg zien we een boomstronk waar een soort paastafel op is gemaakt: er is een dakje gebouwd, en een tafereeltje met konijntjes, eitjes, bloemetjes en een wortel neergezet. Eerder kwamen we al een ‘bos huiskamer’ tegen: midden in het bos was daar ineens een bank, tafel en stoelen, de tafel gedekt met een kleedje, vaasje met bloemen, een fiets als sfeermaker ernaast. Dit soort verrassingen onderweg zorgen gegarandeerd voor een glimlach, het is zo leuk dat mensen hier de tijd en aandacht aan besteden.

Bekende gezichten

Via Lengerich lopen we over de Intruper Berg boven Lienen langs naar Bad Iburg. Midden in het bos ruiken we ineens etensgeuren, en stuiten we op een geopende Biergarten, tot grote vreugde van ons allemaal. In Café Malepartus wachten we tot we een tafel toegewezen krijgen, en zien we daar ineens de Nederlandse familie zitten, die ons gisteren op taart trakteerde. Wat toevallig! In de zon genieten we van een koud biertje en limonade, en spelen we potjes kaart, als we na een poosje nog twee bekenden het terras op zien lopen: het koppel met wie we vannacht in de tuin stonden. Het is komisch om in deze dagen steeds dezelfde mensen tegen te komen op verschillende plekken. Wat een contrast met mijn ervaringen in Spanje!

Roofvogels en kruidendrankjes

De zon verstopt zich helaas weer achter de wolken en we worden koud van het stilzitten, dus hijsen we de tassen weer op de rug, en vervolgen onze weg naar Bad Iburg. Als we deze stad in lopen, blijkt er een groot festival te zijn, waar mensen in middeleeuwse en fantasy outfits zijn uitgedost. Er zijn blacksmiths, er wordt ale geschonken, er is een tent met roofvogels waarmee je op de foto kunt, er staan stalletjes waar je amuletten en kruidendrankjes kunt kopen en waar varkens aan het spit draaien. We kijken onze ogen uit terwijl we door de tenten doorlopen, wat hebben we steeds toffe dingen onderweg! We eten een ijsje en vullen de flessen nog eens bij, voor we de stad weer achter ons laten en de rust van de bossen weer opzoeken.

Prakkie uit een zakkie

We lopen Freeden in, op zoek naar de shelter waar we vannacht zullen slapen. Net voordat we er zijn, glijdt Steef uit in de glibberige modder, om nog wat extra smerigheid toe te voegen aan het geheel. Gelukkig heb ik altijd babydoekjes bij me, die nu goed hun dienst bewijzen. Kort erop zien we de hut staan, waar zowel binnen als buiten een picknicktafel staat, wat een luxe! Blij gooien we de tassen af en trekken dankbaar onze schoenen uit. We maken selfies voor de hut en eten een prakkie uit een zakkie, dat wederom hemels smaakt na een dag wandelen. Ik vind nog wat noodles en cup a soup, en we eten alles op. In de beschutting van de hut spelen we spelletjes en maken ons dan klaar om te gaan slapen.

Onweer…?

In de verte klinkt gerommel. Of is het een vliegtuig? Signe, onze jongste dochter, is er niet gerust op. Na onze avonturen met het noodweer afgelopen zomer in Bosnië, is ze wat bang geworden voor onweer. Wij allemaal trouwens. Maar het onweer klinkt ver weg en lijkt over te waaien. We slapen al als ineens de donder en flitsen toch dichterbij klinken. De meiden zijn er niet gerust op en ook ik voel me nerveus en angstig voor een herhaling van de ervaring van afgelopen zomer. Toch liggen we hier een stuk gunstiger: vee lager, met de shelter naast ons, en een boerderij in het zicht. Na geruststelling proberen we de slaap weer te hervatten, en het onweer is inderdaad weer gestopt.

Allemaal de tent uit!

Tot ineens uit het niets een flits en donder kort op elkaar volgen. Een harde klap schudt ons allemaal weer wakker, en ik vloek van binnen: hoe is het mogelijk dat dit nu wéér gebeurd, hoe groot is die kans? Als vlak daarna nóg een donder en flits volgen, roepen Steef en ik als één stem dat ze hun slaapzak moeten pakken en de hut in moeten gaan. Onder het mom ‘better safe than sorry’, kruipen we in de slaapzakken dicht tegen elkaar aan terwijl we in de gaten houden hoe het onweer zich ontwikkelt. Gelukkig blijft het bij deze twee klappen, en drijft het onweer steeds verder over. Het is inmiddels na middernacht geweest als we allemaal weer in de tent liggen en dan eindelijk toch de slaap vatten.

De laatste wandeldag

Ondanks de spannende avond, hebben we allemaal goed geslapen. Het is druilerig weer als we wakker worden, en de weersvoorspelling geeft enkel regen aan. Gelukkig hebben we er gisteren voor gekozen wat verder te lopen, zodat we nu nog maar zo’n 7km tot aan het treinstation in Hilter hoeven te lopen. Immens dankbaar voor de droge shelter waarin we de ruimte hebben om onze spullen in te pakken en ons ontbijtje te eten van chocoladehavermout (ik vond nog wat nesquick) en crackers met pindakaas (wederom met dank aan de wol-pakketten van defensie).

Monochrome kleuren

Met gevulde buikjes en lege tassen (we hebben vrijwel al ons eten opgegeten), vervolgen we het pad richting Hilter. Door de aanhoudende regen van afgelopen tijd is het pad veranderd in een modderstroom. Het is onmogelijk om met droge voeten aan te komen, hoe we ook ons best doen naar de meest droge stukjes. Ondanks het slechte weer, kan ik genieten van de omgeving, waar de regenwolken in de heuvels hangen en de kleuren gedempt worden door het weinige licht. De regenhoezen van onze rugtassen steken fel af tegen de monochrome tinten van de achtergrond. Het gras en mos lijkt in dit weer wel op te lichten, zo fel oogt het. Na flink glibberen en glijden, waarin het soms voelt alsof we de dubbele afstand afleggen omdat we continu wegglijden, bereiken we Hilter waar we de trein terugnemen naar Rheine.

Terugblikken op een toffe hike

Wat een tof avontuur kijken we op terug! Ik ben trots op onze kinderen, die zo goed meestappen en ook genieten van deze avonturen. Dankbaar dat we deze ervaringen als gezin met elkaar kunnen delen. Vier dagen in de buitenlucht voelt als een langere tijd, intenser en volledig leven. Het met volledige aandacht in de natuur zijn, in de ervaring hier en nu, dat voelt als leven, wakker zijn. Deze ervaring stop ik in mijn rugzak vol waardevolle herinneringen.

Het bericht Hermannshöhetrail dag 3 en 4 verscheen eerst op Struin Stories.

Angst voor kou en verschil tussen tenten

Vannacht koelde het af tot het vriespunt. Eén van mijn grootste angsten als moeder is dat de kinderen het koud hebben en doodvriezen in de nacht, dus sta ik erop dat ze genoeg warme spullen bij zich hebben en aantrekken voor koude nachten. De extra warme slaapzakken die we hebben gekocht dragen wij voor ze, aangevuld met handschoenen en mutsen. In onze Fjällräven tent is het heerlijk warm, in tegenstelling tot de Jack Wolfskin tent waar we zelf in slapen: deze is veel meer open en daardoor kouder dan de tent van de kinderen. Regelmatig horen we deze trip ‘s ochtends dat de kinderen enkel in hun lakenzak sliepen, waar wij het nét niet koud hadden die nacht. Ik overweeg nog om de MSR hubba nx 2 aan te schaffen voor ons, maar stel dit vanwege de prijs voorlopig nog maar even uit.

Backpack de berg af

Ondanks mijn eeuwige pijn in de gewrichten die ik krijg tijdens het slapen op een matje, heb ik vannacht best prima geslapen. Mijn Exped 7r matje is heerlijk warm en comfortabel. Nog vóór de wekker, die om 6u staat, worden we wakker. Deels door de kou, maar vooral uit angst om gesnapt te worden op ons heimelijke kampeeravontuur. In stilte wekken we de kinderen en in recordtempo hebben we alles opgebroken en ingepakt. Even wordt het spannend, als in een onbewaakt ogenblik één van de backpacks de berg afrolt, die Steef maar ternauwernood weet in te halen voor hij voor eeuwig verloren is. De spanning zit er meteen goed in.

Lokale bevolking

Ik probeer ondertussen mijn horloge en de route aan de praat te krijgen, maar deze weigeren dienst, wat ons direct een halfuur vertraging oplevert voor we goed en wel op weg kunnen. Terwijl ik foeter op mijn horloge, klampt een tandeloze dorpsvrouw met een bloeddoorlopen oog, wratten op de neus in haar knalroze badjas me aan, terwijl ze klopjes op mijn bovenarm geeft en met de nodige consumptie in onbegrijpelijk slissend Sloveens iets probeert uit te leggen en naar boven, de helling op wijst. We blijken een hekje door te moeten, waar het pad geen pad meer is, maar een verticale grashelling, waar we met handen en voeten omhoog kruipen.

Een lesje in nederigheid

Als we te veel rechtop leunen, maken we kans achterover te vallen en met achterwaartse koprollen of salto’s onderaan de helling te belanden. De ochtendkou is direct uit onze botten verdreven, en met gierende ademhaling en de tong op onze enkels, komen we compleet zielig bovenaan deze meedogenloze berg. Direct maken we liters water soldaat en zijn we in de veronderstelling dat we nu vast alle hoogtemeters van die dag achter de kiezen hebben. In dit grapje trappen we deze dagen wel vaker. Hoogtemeters duren eindeloos, in tegenstelling tot strekkende meters. Keer op keer vergissen we ons hierin, wat we maar aan onze Nederlandse roots wijten.

Verbrand ontbijt

De volgende kilometers zijn iets minder steil, maar gaan alsnog almaar verder omhoog, terwijl we ondertussen zoeken naar een plek om te ontbijten. Eindelijk vinden we die, en verwarm ik de havermout. In mijn ongeduld laat ik deze in luttele seconden aanbranden tot een bruine, stinkende koek, op mijn pocketrocket. Ik sla mezelf inwendig voor mijn kop, de grote hoeveelheid warme pap is niet meer te eten en maakt een enkeltje ravijn. Shit! Ik heb niet genoeg water voor een herkansing, dus havermout als ontbijt zit er niet in. Vier hongerige gezichten kijken me verwachtingsvol aan. Dan maar ontbijten met worteltortilla’s en de cakejes die we gisteren van een dorpsbewoonster kregen. Weinig voldaan vervolgen we onze weg, terwijl we ook vandaag over en onder bomen door klimmen die het pad versieren. Als we een stroompje tegenkomen, vullen we de flessen nadat we het water hebben gefilterd. Het zelf drinkwater uit de natuur halen en filteren geeft me op een bijzondere manier veel voldoening. Alsof ik dan op een bepaalde manier weer goed afgestemd raak met de natuur.

Honderd tinten groen

Op sommige plekken is het pad zó steil naar beneden toe, dat we een treintje vormen en elkaar beethouden om houvast te vinden. Op andere plekken ploeteren we door halve meters gevallen bladeren, alsof we een weg door dikke sneeuw zoeken. De zon wint aan kracht en verdrijft de wolken steeds verder weg, zodat we die middag onze lange broek voor onze korte verwisselen. Voor mij onbekende voorjaarsbloemen sieren de berm en staan symbool voor de vruchtbare natuur overal om ons heen. De zon die op de nieuwe blaadjes aan de bomen schijnt, maakt de blaadjes bijna doorschijnend. De heuvels tonen wel honderd tinten groen, van bijna geel tot mistig grijsgroen en blauw. Het is soms zoeken naar een teken van menselijk leven. De huisjes zijn vaak op één hand te tellen.

Bestemming in zicht!

Na meer dan 1000 hoogtemeters en 15 kilometer spotten we onze eerste camping deze trail, nabij het dorp Grahovo ob Baci. Hoewel de camping officieel nog niet open is, mogen we de tenten opzetten en een biertje kopen bij de eigenaar. Deze blijkt direct naast de camping te wonen. Zodra de tassen af zijn, en wij als een stel apaten voor lello onderuit in een stoel hangen, spotten de kinderen de trampoline op de camping, waar ze de uren erna alle restjes energie eruit springen. Als de eigenaar ook nog eens over een nest puppy’s blijkt te beschikken, kan het kindergeluk helemaal niet op. Na een maaltijd van soep, pasta en noodles liggen we schoongewassen in onze tentjes, te luisteren naar de kinderstemmen in de tent naast ons. We fluisteren naar elkaar: wat een avontuur he? Ik voel me intens gelukkig.

Het bericht Dag 2 op de Juliana Trail in Slovenië, Etappe 9 verscheen eerst op Struin Stories.