Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag loop ik op vleugels, om meerdere redenen. Ik voel me uitgerust en ga op tijd op pad, om 8u loop ik alweer de stad uit. Het weer is perfect, er hangt een beetje sluierbewolking waardoor de zon niet zo hard brand. De wandeling is tof, met nieuwe uitzichten en volop afwisseling. Bergen die voor me opdoemen, een afwisselend maar goed begaanbaar pad, weinig hoogtemeters en een uitstekend aangegeven route. Hierdoor hoef ik vrijwel niet op de gps op mijn horloge te kijken. Om de haverklap zie ik witrode strepen op een paaltje of boom.

Mede hikers!

Het is zo bijzonder dat ik deze reis de intentie heb gezet om open te staan voor ontmoetingen, en dat lijkt inderdaad echt zo te werken. Een paar kilometer buiten el Pinoso zie ik ineens twee jongens met backpacks en houten stokken op me afkomen. ‘Hé, andere backpackers!’. We zijn zo blij om elkaar te zien, en deze ontmoeting geeft me zo’n boost! Ook zij zijn blij om mij te zien, omdat ik de eerste ben die ze tegenkomen na een maandlang hiken, en met wie ze wat ervaringen kunnen uitwisselen. De twee mannen van mijn leeftijd met verwilderde baarden en gebruinde huid, komen uit Toulouse, Frankrijk. Vanaf Alicante zijn ze al een maand onderweg: eerst over de gr4 en nu over de gr7. Ze slapen ook in hun tent, en hun rugzak weegt net zoveel als de mijne. Ze zijn erg onder de indruk van het feit dat ik in mijn eentje loop. Dat vinden ze bijzonder, ook omdat het best wel uitgestorven kan zijn op de paden. Zij lopen gemiddeld twintig kilometer per dag. Als ik zeg dat ik misschien wel dertig kilometer per dag loop, vallen ze bijna om van verbazing. We wisselen wat feitjes en ervaringen uit Zo vertel ik mijn ervaringen met Andalusië en Tarifa, waar ze nu heen lopen. Vanaf Tarifa maken ze de oversteek naar Marokko. Deze twee gasten zijn niet aan tijd gebonden, wat een vrijheid!

Motivatie boost

Uiteindelijk vraag ik of ik een foto mag maken, met z’n drieën. Want zo vaak kom je geen andere hikers tegen. Het is jammer dat ik niet iemand tegenkom die dezelfde kant op loopt, om een tijdje met elkaar op te kunnen trekken, dat lijkt me ook leuk. De ontmoeting doet me zoveel goed, dat ik vervolgens bijna huppelend verder loop. Ongelooflijk wat een nieuwe energie en een boost dat geeft in mijn motivatie. Om even gewoon het contact te hebben, en als een soort gelijke te worden erkend, om  die herkenning te hebben in elkaar.

Bergen betekent mooie uitzichten

Ik loop verder over het pad, door de schitterende omgeving. Ik geniet van deze mooie wandeldag. Na een tijdje krijg ik uitzicht op de nieuwe bergen in Valencia. Als ik de bergen zie, krijg ik zin in om die omgeving te gaan ontdekken. Ik weet dat er de komende dagen best wel wat hoogtemeters zullen komen, maar ik zie daar niet tegenop, ik heb er juist zin in. Hoogtemeters zijn pittig, maar het betekent vaak ook wel mooie routes, dus daar kijk ik er heel erg naar uit. Ik kronkel met mijn weggetjes door het landschap, waar ik langs oude Romeinse aquaducten loop en de ruïnes van wat lijkt op een soort stenen iglo’s.

Nieuwe ontmoetingen

Het is zaterdag, en het lijkt alsof daarmee alle Spaanse mannen uit de regio op de fiets stappen. Ze gebruiken de gr7 als mountainbike route, waardoor het vandaag een komen en gaan is van mannen op de fiets. Ik geniet van de drukte om me heen. Vervolgens loop ik net weer een beetje de drukte uit en zie ik twee vrouwen bezig in een tuin, om amandelen uit de boom te slaan met een stok. Het oogt een beetje onervaren. Terwijl ik naar ze kijk, denk ik: volgens mij zijn dat geen Spanjaarden. Eén van de vrouwen roept me gedrag en vraagt: ‘ben je aan het wandelen?’. Aan het accent te horen waren het Nederlanders. ‘Volgens mij zijn jullie niet Spaans, klopt dat?’ reageerde ik terug in het Spaans. ‘Nee we zijn Nederlands, en Duits, we wonen hier en zijn bezig met het renoveren van het huis van de Duitsers’. Een leuk gesprek ontstaat opnieuw. De vrouwen zijn nieuwsgierig naar het pad, de route, hoe ik overnacht, enzovoort. Bij het afscheid krijg ik nog wat amandelen toegestopt.

De praatjes doen me goed, merk ik. Dit jaar gaat in alle opzichten gemakkelijker dan vorig jaar. Vandaag voelt als een topdag, en ik ben intens dankbaar voor wat ik nu al meemaak, en de intentie die ik heb gezet voorafgaande aan deze reis. Het lijkt inderdaad alsof het ontmoeten en genieten gemakkelijker gaat.

Elda

De route slingert door het landschap, waar ik Elda al vroeg op de route zie liggen. Het duurt echter nog uren voor ik er ben. Ik loop een viaduct onderdoor, waarna mijn pad wat hoger boven de weg verder gaat. Ik geniet van de prachtige details die me opvallen. De gouden randen van de ochtendzon om de bladeren van de bomen. De felroze bloemen langs de weg. De oude ruïnes, een bizarre begraafplaats met een gigantische, pompeuze poort die je eerder het idee geeft dat je een pretpark binnengaat. Eenmaal in Elda zoek ik een tijdlang naar een café. Het centrum kan ik niet echt ontwaren in de wirwar van straten. Misschien heeft Elda geen historisch centrum? Uiteindelijk vind ik een nieuwbouwplein met terrassen waar ik een halve liter bier bestel. Wat een dag, wat een rijkdom!

Ander soort hostel

Leuke anekdote: toen ik opzocht wat het adres van het hostel in Elda was, zag ik in de omschrijving op google ‘hostel voor werkende vrouwen’ staan. Ik vond de naam ‘Hostel XXX’ al zo’n vreemde naam, maar had er verder weinig aandacht aan besteed. Het hostel kreeg bovendien heel goede recensies en het was goedkoop. Maar toen ik nog eens goed de foto’s van het hostel bekeek, zag ik ineens dat de wc midden in de kamer stond, zonder een scheidingswandje. Wacht even. Ik las de goede recensies ineens héél anders! Dit was niet het hostel waar ik graag de nacht doorbracht. Gelukkig kwam ik er op tijd achter, en zocht ik snel een alternatief.

Logeren bij opa en oma

Gelukkig was er een airbnb in de buurt bij een lief, oud koppel. Als ik aankom bij het Spaanse koppel op leeftijd, is het direct weer een goede oefening van mijn Spaans. Ik heb er echt lol in om nu kleine gesprekjes in het Spaans te kunnen voeren. De camino de Santiago loopt ook door Elda heen, dus mensen hier spreken me aan of ik naar Santiago loop. Iedere keer moet ik uitleggen dat ik een andere, voor hen onbekende route loop, wat steeds een leuk praatje oplevert.

Het blijkt vandaag een feestdag te zijn: er wordt gevierd dat Columbus op deze dag Spanje heeft ontdekt. Om die reden is er veel dicht en is ergens een hapje eten niet mogelijk. Gelukkig blijkt er een spar open, waar ik boodschappen kan doen, ook voor de zondag. Ik haal brood, kaas, tomaten, banaan, yoghurt en een blik bonen voor morgen en eet de bakjes yoghurt bij wijze van avondeten op mijn balkon van de kamer. Ik geniet van de luxe van nog een nachtje veilig en schoon binnen slapen voor mijn avontuur begint.

Het bericht Spanje gr7 dag 12 / 41 el Pinoso – Elda verscheen eerst op Struin Stories.

De Groene Vallei

Het weer is helderder dan gisteren, ik kan verder kijken, terwijl de temperatuur minder benauwd en warm aanvoelt. Langzaam maar zeker krijg ik meer zicht op bergen voor me, en krijg ik het felblauwe stuwmeer in het vizier. Het is als een saffier, zo fel blauw steekt het water af tussen de bergen. Het landschap doet me denken aan de Groene Vallei uit de film ‘Platvoet en zijn vriendjes’. Het ontroert me, zo mooi is het. Het is bijzonder hoe gevoelig ik word als ik zo lang in de buitenlucht en de natuur ben, alsof er allerlei laagjes van me af gaan, en zulke indrukken rechtstreeks mijn ziel raken. Wát een schoonheid.

De Uluru van Murcia

Bocht na bocht kom ik dichterbij, tot ik langs het meer loop en mannen passeer die bezig zijn met onderhoudswerkzaamheden. Verder kom ik niemand tegen. Nadat ik het stuwmeer achter me heb gelaten, buig ik van het asfalt af, en neemt de route me mee de bossen in, waar ik dankbaar ben voor de schaduw van de bomen. Het is intussen goed heet geworden. Al langere tijd heb ik uitzicht op één imposante, stompe berg, de Almorchón, die me door zijn vorm, kleur en plek in het landschap doet denken aan de bekende berg, de Uluru in Australië. De E4 loopt in een grote cirkel om de Almorchón heen, maar omdat ik heb gezien dat er een waterbron en picknickplek staat aangegeven in de buurt, wijk ik een paar kilometer van de route af in de hoop daar vers water te vinden. Helaas staat de fuente droog, kom ik tot mijn teleurstelling na de extra kilometers achter. Wel word ik getrakteerd op picknicktafels om aan te lunchen. Ik droom weer levendig, net als vorig jaar. Het lijkt of de scheidslijn tussen het bewuste en onbewuste leven steeds dunner wordt doordat alle ruis en afleiding wegvalt. Hier lopen heeft hetzelfde effect als intensief mediteren voor mij.

Herinneringen

Soms moet ik ineens weer terugdenken aan momenten van vorig jaar die ik eigenlijk al min of meer was vergeten. Zo zag ik van de week paardenpoep liggen, en ineens kwamen er weer herinneringen boven aan vorig jaar, waar ik op een hoge heuvel op zoek was naar de route. Daar was een boerderij met heel veel hekken en ingesloten stukjes grond. De hekken hadden wel houtje-touwtje verbindingen om doorheen te gaan, en in sommige veldjes stonden paarden. Vóór het terrein lag een waterleiding die open stond, waardoor het één groot drassig gebied was geworden waar ik doorheen moest. Terwijl ik het ene na het andere hekje probeerde, vond ik de route niet, tot grote frustratie. Iedere keer was ik bezig om het hek weer fatsoenlijk dicht te knopen, en moest ik mijn best doen om een manier te vinden om min of meer om die natte zooi heen te lopen. Om vervolgens opnieuw een vruchteloze poging te doen om de route te vinden.

Verschillen tussen vorig jaar en dit jaar

Ineens schoot deze herinnering weer bij me binnen, ik was het al bijna vergeten. Er zijn veel momenten geweest vorig jaar waarin ik zó heb gezocht naar de route en me gefrustreerd voelde vanwege de slechte routemarkering. Dat is dit jaar echt een wereld van verschil. Hier in Murcia zie je daadwerkelijk af en toe wit-rood markering onderweg, waar het in Andalusië nogal willekeurig leek waar ze die markeringen plaatsten. En meestal ontbraken de aanwijzingen juist waar ik ze het hardst nodig had. Een ander verschil is dat er in Andalusië vaak geen pad was, maar bijvoorbeeld gewoon een veld  waar ik doorheen moest. Of een bos, een akker of wat dan ook. Dan had ik natuurlijk wel mijn gps-lijntje op mijn horloge die min of meer de richting aangaf, maar als ik daar een paar meter van afweek, doordat ik bijvoorbeeld moest uitwijken omdat het begroeid was, dan kon dat best wel grote consequenties hebben over een iets langere afstand. Dan kwam ik bijvoorbeeld een paar meter hoger uit, dan het pad. Hier moest ik dan met kunst- en vliegwerk terug klimmen om op dat pad te komen. Soms waren dat best hachelijke situaties, zeker met een topzware rugzak die me instabiel maakt. Andalusië voelt voor mij veel rauwer en ongestructureerder dan hier in Murcia. Ik ben vooral heel erg blij dat het pad nu gewoon goed begaanbaar is. Het is gemakkelijk te vinden en te volgen, ik hoef geen halsbrekende toeren meer uit te halen, en dat scheelt een heleboel frustratie.

Uitgeleide

Ik loop op mijn gemak over het pad, en zie ineens een bord staan die wegwerkzaamheden aankondig. Ineens vallen me de geluiden op van gesnoei en gezaag, en zie ik verder bergafwaarts mensen en voertuigen staan die druk bezig zijn met snoeien, zagen, hakken en ruimen rondom de weg. Een jongen loopt mijn richting op, om het bord weg te halen. In het Spaans legt hij uit dat ze bezig zijn, en dat het gevaarlijk is om daar nu te zijn. Waar moet ik heen? Als ik vertel dat ik de kant op moet waar zij bezig zijn, kijk ik blijkbaar wat hulpeloos, want de jongen gebaart om hem te volgen. Op mijn gemak wandel ik achter hem aan, terwijl hij een helm uit een auto vist en opzet, en vervolgens hard op zijn vingers fluit, zwaait en roept naar zijn collega’s die her en der in de berm en begroeiing staan.

Een stuk of 10 mensen staken hun werkzaamheden, waarna een relatieve stilte voor de jankende zagen en bladblazers in de plaats komt. De mensen laten hun kettingzagen en andere gereedschappen stationair draaien, terwijl de jongen mij escorteert, wijzend op mij en de weg waar ik naartoe ga. Iedereen begroet me vriendelijk, terwijl ze volledig gehuld in dikke veiligheidspakken, stofmaskers, helmen, brillen en handschoenen aan het werk zijn. Het kwik tikt met gemak de 30 graden aan, arme zielen. Het voelt maf om als een koningin een uitgeleide te krijgen terwijl iedereen zijn werk neerlegt. Uit ongemak probeer ik zo snel mogelijk te lopen, om ze niet langer op te houden dan nodig. Pas als ik een heel eind voorbij de laatste werkman ben, hervatten de werklui hun werk weer, en is de lucht weer gevuld met het zeurende en scheurende geluid van zagen, bijlen en versnipperaars.

Dramatisch landschap

Het landschap is dramatisch veranderd ten opzichte van gisteren, waar ik vooral door witbeige steengronden liep, met uitgestrekte vlaktes en vrijwel niets dat het landschap interessant maakte, behalve de silhouetten van bergen in de verte. Vandaag loop ik in die bergen, met hun roodbruine grond, scherpe reliëfs, hoekige en grillige puntvormen, waarin de lagere omgeving begroeid is met grijsgroene struikjes. Land het water van het stuwmeer groeien bomen, die het landschap een vruchtbare indruk geven. Regelmatig loop ik door naaldboombossen en passeer ik de vertrouwde olijfboomgaarden. De bergen en rotswanden trekken de aandacht met hun vormen, en de route slingert er tussendoor, waardoor ik steeds een ander uitzicht heb. aan het einde van de dag krijg ik in de verte zicht op Cieza.

En het werd een lange nacht…

De hemel kleurt dan al roze en lavendelpaars, terwijl ik de eerste huisjes al langs de weg zie komen. dichter bij de stad betekent meer mensen, en minder kans om ongezien een kampeerplek te vinden. Ik loop nu op een flauwe heuvelrug, met weinig begroeiing om me heen. En dan gaat de route onverwacht naar beneden, waar het een drooggevallen rivier oversteekt. In dit dal vind ik de ideale kampeerplek, met de hoge heuvels links en rechts van me, die me aan het zicht onttrekken van voorbijgangers hoger op de heuvels. Ik ben blij met mijn plekje, die ligt  in een soort kom, met een mooie, vlakke ondergrond. Het is wel direct aan het pad, maar omdat ik toch niemand tegenkom onderweg, durf ik het er wel op te gokken. Maar natuurlijk, precies als ik dan besluit ergens te gaan kamperen, komen er ineens allemaal mensen op de MTB langs fietsen. Super ongemakkelijk, terwijl ik daar voor mijn tentje zit en wens dat ik onzichtbaar ben. Die nacht hoor ik zelfs 2 auto’s voorbijkomen, waardoor ik even bang ben ontdekt te worden. Gelukkig rijden ze door. Daardoor lig ik niet erg op mijn gemak.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 / 37 Calasparra – Cieza verscheen eerst op Struin Stories.

Kou en wind op 2000m hoogte

De kou valt mee ’s nachts. Wel trek ik mijn slaapzak over me heen terwijl ik mediteer en mijn ontbijt klaarmaak. Ik zit nog aan mijn ontbijt als de werklui vrolijk zwaaiend weer het terrein op komen rijden. Ik grinnik, het voelt best gezellig zo. Niet veel later loop ik het terrein af en ga op pad, waar ik klim tot zo’n 2000m. Het is flink bewolkt en er waait een straffe wind, die me dwingt me warm aan te kleden, inclusief handschoenen en buff. Al mijn meegebrachte spullen zijn intussen gebruikt, dat is een fijn idee, ik heb ze niet voor niets meegenomen. De wolken ontnemen me het uitzicht vanaf de berg, maar wel zie ik vlakbij een groot hert met idem gewei over de berg rennen. Iedere keer ben ik opnieuw onder de indruk van de schoonheid van het wild dat ik tegenkom.

Een refugio om te schuilen

Elk moment dat de wind even gaat liggen, is een verademing. Het constante ruisen en de kou zijn vermoeiend. Tot mijn verrassing kom ik op het hoogste punt, op 2030m, een refugio tegen: een berghutje die open is. Binnen is niet veel meer dan betonnen banken, een tafel en een vuurplaats. Vanuit de deuropening kan ik beschut zitten en over de inmiddels opengetrokken valleien voor me heen kijken. De zon doet zijn best om af en toe zijn gezicht te laten zien, maar het blijft koud. Zittend in de deurpost eet ik mijn lunch van wraps met de laatste kaas en kook water voor thee om op te warmen. Ik volg nog steeds het brede stenen pad die ik gisteren vanuit het dorp ben opgelopen. Prima begaanbaar, heel fijn om mijn voeten weer te laten wennen na alles wat ik ze eerder heb aangedaan. Na de berghut sla ik een smaller paadje in waarin ik slingerend afdaal.

Vergane glorie langs de route

Ik ben bij de picknicktafels aangekomen waar ik misschien blijf om te slapen, maar ik twijfel nog, dus ik ga eerst maar schrijven. Ik loop toch maar door. De plek blijkt toch minder beschut dan ik dacht. De wind koelt me af en ik krijg het koud, dus besluit door te lopen om het warm te krijgen en wat hoogte te verliezen, waar het misschien minder ijzig voelt. Afdalend naar zo’n 1400m wordt de temperatuur inderdaad aangenamer. Hier kom ik aan bij het eindpunt van de etappe uit het boekje, een plek waar in vroeger tijden een sjiek hotel stond en het beginpunt markeerde van diverse wandelroutes. Nu staan de gebouwen te verpauperen, groeit er mos op de tennisbanen en staat het zwembad leeg. Op het terrein zijn echter wel mensen aan het werk, misschien willen ze de boel opknappen. Dat verkijkt echter mijn kansen op ongezien kamperen, dus loop ik nog even door. Het pad volgend, spot ik een mooi vlak stuk, iets boven het pad, waar ik mijn kamp maak voor vannacht.

Onverwacht bezoek

Het is nog vroeg, en ik lees op mijn gemak, liggend onder de bomen, als ik ineens een hard ‘bruuuuh’ hoor vlak bij me. Ik schrik me rot, en verwacht half iemand naast me, die me komt vertellen dat ik in overtreding ben. Als ik mijn hoofd naar links draai is er niemand in de buurt, maar staat er wel een groot mannetjeshert op een paar meter afstand naar me te kijken. Zijn uitroep klinkt verontwaardigd, alsof ik op zijn plek zit. Wat trouwens niet ondenkbaar is, gezien de vele keutels die ik net heb weggetrapt voor ik mijn tent opzette. Het hert blijft me in de gaten houden, terwijl het langzaam wegloopt, af en toe brullend (of burlend?). Niet veel later spot ik een tweede hert, een vrouwtje, op iets meer afstand. Zijn vriendin, vermoed ik. Samen besluiten ze dat ze nu op veilige afstand van me zijn, en grazen op hun gemak, waarmee ze me de gelegenheid geven van hun aanwezigheid te genieten. Dankbaar voor dit geschenk kijk ik het tweetal na tot ze dieper in de bossen zijn verdwenen.

Het koelt hier ook snel af, dus duik ik op tijd mijn tent in, lekker warm. Ik plak, stink en ruik mezelf. En de geur is niet mals. Toch val ik eerder in slaap dan gedacht, en ben nog steeds vermoeider dan ik denk, ondanks de recente rustdag.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 Sierra de Baza verscheen eerst op Struin Stories.

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag ga ik de pas van de Sierra Nevada over, waar ik op 2050m hoogte zal komen, om daarna weer 1000m te dalen tot een dorp met een hostal, ook direct het enige dorp op de route. Na het opstaan mediteer ik direct. Gisteren heb ik dat niet gedaan, en misschien had ik daarom wel zo’n slecht humeur. Mediteren helpt me om gelijkmoediger te blijven en opgewekter door de dag heen. Het houdt me veerkrachtiger, wat ik vooral merk op dagen dat ik niet heb gemediteerd.

Een onwelkome aanvaring

Ik geniet van het beginnende ochtendlicht en de vroege vogels die de dag inluiden. Als ik in het toiletgebouw na het tanden poetsen mijn laatste spullen inpak, staat er ineens een man voor me, die op agressieve wijze naar me begint te gebaren met een gezicht van ‘wtf flik je me nou!‘. Ik ken de hele man niet, maar heb direct een donkerbruin vermoeden dat dit de campingeigenaar is, en dat hij op zijn zachtst gezegd not amused is om mij hier aan te treffen. Geen goedemorgen of ander vriendelijk woord. Ik gebaar terug dat ik hem niet begrijp, mijn schouders ophalend en armen opzij. Dit werkt blijkbaar als olie op het vuur, want de man ontploft terplekke en gaat direct uit zijn dak gaat tegen me. Wild gebarend en schreeuwend verwijt hij me dat ik op zijn camping slaap zonder me aan te melden, of het soms niet duidelijk is dat ik had moeten bellen, dat hij me nu hier aantreft als een dief in de nacht, etc. Elke zin die ik begin, dat ik echt wel had willen bellen, of dat ik nu naar de receptie ging, een uitleg waarom ik gisteren niet ben langsgegaan, wordt afgekapt en weggewuifd. De man pakt demonstratief zijn telefoon erbij om me onder de neus te wrijven dat ik niet heb gebeld. Nee, ik was heel moe, en ben direct gaan slapen. Dat ik nu wil betalen heeft de beste man geen enkel begrip voor: ‘nogal wiedes dat je gaat betalen, wat had je dan gedacht!’ lacht hij honend. ‘Je had je moeten aanmelden! Wat nou als de politie komt, dan heb ik een boete van 6000 euro aan mijn broek hangen!’. Als een briesende stier maant hij me naar zijn receptieschuurtje, waar ik alsnog kan betalen. Hij stampt voor me uit, zijn armen hoog opzwaaiend als een marcherende soldaat. Ik blijf rustig, ik zie het gebeuren, als een klucht, waarin de man zijn ongebreidelde woede op mij projecteert. Uiterlijk oog ik kalm, maar van binnen word ik verscheurd. Met een bonkend hart door zijn onredelijke, felle reactie, voel ik me in mijn hemd gezet. Met elk boos woord van zijn kant, krimp ik een beetje meer van binnen. Terwijl ik verslagen achter hem aan sjok, maak ik eindeloos veel excuses, om hem maar te kalmeren, proberend de vrede te herstellen. Ik voel me schuldig zonder dat daar een noodzaak voor is. Na dagenlang zonder contact met anderen te leven, is dit de eerste conversatie die ik sinds tijden heb, en het raakt me diep.

Slechte start

Na het afrekenen loop ik zo snel mogelijk de camping af. De tranen prikken achter mijn ogen, en zodra ik door de poort ben, komen de tranen. Ik loop huilend en beduusd de camping af, waarbij ik mezelf toesta hier het verdriet van te voelen, in volle bewustzijn dat wat hier net gebeurde, vooral te maken heeft met het projecteren van zijn onstuimige emoties op mij als subject. Maar toch kan ik het gevoel van schuld, alsof ik iets verkeerd heb gedaan, alsof ik een dief ben, niet van me afschudden. Ik loop naar beneden, waar de route verdergaat. Pas na een paar honderd meter besef ik dat mijn wandelstok nog in het toiletgebouw op de camping staat. Shit. De moed zakt me in de schoenen. Nu moet ik de heuvel terug omhoog, de camping weer op, met kans die man weer tegen het lijf te lopen. Alles in me wil vermijden, maar ik heb mijn stok hard nodig. Ik stuur mezelf omhoog, herinner me eraan dat ik niks heb om bang voor te zijn. Ik mag gewoon mijn stok halen, en kom ik die man tegen, dan zie ik wel weer. Mijn stok staat gelukkig waar ik hem in alle commotie ben vergeten, en opnieuw loop ik de camping af.

Schuld en ‘ik ben oké’

De tranen blijven hoog zitten. Om mezelf uit dit negatieve denken te helpen, zet ik een aflevering van een cursus in wonderen op, waar het, waarschijnlijk niet geheel toevallig, gaat over schuld ervaren. Schuldgevoel is een ego creatie, voortkomend uit het idee van afgescheidenheid, en het idee van het bestaan van zonde en straf. Ik besef me dat ik me schuldig voel door zijn reactie, maar dat zijn reactie op zichzelf staat en niks met mij te maken heeft. Was daar iemand anders geweest die daartoe aanleiding had gegeven, dan had hij diegene als zijn slachtoffer gemaakt, vermoed ik. Hij koos ervoor om direct in de aanval te gaan, iets wat ik sowieso lastig vind om mee om te gaan. Het helpt om dit meer een plek te geven. Terwijl ik verder loop herinner ik mezelf aan de zin van Joko Beck ‘ ik ben oké’, die ik als een mantra voor mezelf blijf herhalen tijdens het wandelen . Het kost me echter veel tijd om het voorval los te laten.
De dag start dus niet zo lekker en ik stort me om die reden op het klimmen en luisteren naar muziek. Het wandelen en de fysieke inspanning helpen me om weer terug in het moment te komen, en opnieuw te genieten van wat ik aan het doen ben. Al snel kom ik bij het eerste en enige dorp op de route vandaag, Bayarcal. Hierna gaat de route echt de wildernis van de Sierra Nevada in. Helaas is het pad vanaf hier zeer slecht onderhouden, waardoor ik met regelmaat het pad kwijtraak en word getergd door overwoekerde stukken. Slecht onderhouden is hier een understatement. Ik dacht dat ik intussen wel het nodige gewend was met de ervaringen van afgelopen weken, maar blijkbaar kan het altijd nog erger.

Idyllisch mooi

Op andere stukken loop ik door idyllisch mooie omgevingen, met klaterende stroompjes, felgroen gras en nonchalant rondgestrooide keien overal. Het is hier prachtig. De grasveldjes ogen fluweelzacht, en het gekabbel van de stroompjes maakt me blij en rustig. Alsof ik even terug in de tijd ben. Ik kies een lunchplek tussen de hoge populieren langs een stroompje, en geniet van de geluiden van het stromende water en het ritselen van de gouden blaadjes boven me, terwijl ik knabbel op mijn broodjes en geniet van de warme zonnestralen. Ik heb zin om in het gras te liggen, mijn schoenen uit te doen en mijn voeten in de beek te hangen, even mijn ogen te sluiten terwijl de zon mijn gezicht kust. Ik doe het geen van allen. De wetenschap dat er nog veel kilometers en hoogtemeters gemaakt moeten worden, slaat de zweep over me, en zuchtend laat ik de prachtige plek met tegenzin achter me, en vervolg mijn pad.

Braamstruiken

Al snel word ik weer geconfronteerd met de slechte staat van het pad. Ik overdrijf niet, op sommige plekken ben ik op handen en voeten door doorgangetjes van amper een meter hoog gegaan, waarin de bramenstruiken zelfs de grond waarover ik kruip bedekken met hun scherpe stekels. Over stukken van 10 meter doe ik een half uur, waar takken van braamstruiken tot wel 5cm dikte alle kanten op groeien. Er is geen ontsnappen aan en het drijft me tot wanhoop. Telkens als ik een gevecht met die klotebegroeiing achter de rug heb, dient de volgende ondoordringbare massa struikgewas zich alweer aan. De doornen bijten zich vast in mijn armen, scheuren mijn vel aan mijn kuiten open, trekken krassen over mijn enkels en schenen.

Op mijn knieën gedwongen

Na de zoveelste keer dat ik vastgehouden en tegengewerkt word door die ellendige planten, is de wanhoop me compleet nabij. Zittend op handen en knieën zit ik volledig vastgeklit in de struiken en word ik overmand door verdriet en machteloosheid. Me verplaatsen betekent mijn knieën en handen in de doornen plaatsen. Mijn pet ben ik al eerder op de route kwijtgeraakt, losgerukt van mijn tas. Mijn pet is me dierbaar, het is mijn beschermeling tegen de felle zon bij gebrek aan zonnebril, en ook mijn hulpmiddel tegen de zwermen vliegen rond mijn hoofd. Nu ben ik hem kwijt door die vervloekte braamstruiken! Ik zie mezelf ineens zitten, gedwongen op handen en knieën, nederig gemaakt voor de elementen. Een zielig hoopje mens. Hete tranen zoeken hun uitweg: ‘waarom is er niemand om me te helpen!’ roep ik boos de ruimte in. Hoogtemeters kan ik hebben, dorst kan ik verdragen, vermoeidheid ga ik doorheen, maar deze omstandigheden nekken me. Zo hulpeloos en alleen heb ik me nog niet eerder in mijn tocht gevoeld.

Niemand komt je redden

Natuurlijk is er niemand om me te helpen. Ik kom nooit iemand tegen onderweg. Het zijn gedachtes die gek genoeg geruststellend werken. Het herinnert me aan mijn taak, aan wat ik te doen heb. Ik moet dit zelf oplossen. Het feit dat ik dit nu meemaak, betekent dat ik het aankan, ook al geloof ik het nog niet. In die wetenschap schuifel ik vooruit, de nieuwe pijn van de scherpe doorns incasserend. Hoe ellendig ik me nu ook voel, ik weet ook dat ik hier ben vanuit vrije wil, hoewel deze omstandigheden nogal onvoorzien zijn. Ik heb geen andere keus dan doorgaan, dus zet ik weer een stap, en nog een. Mijn vuilniszakje is aan flarden getrokken, en slechts restjes plastic van het tasje hangen er nog aan mijn rugzak. Ik voel overal stukjes plant, stekels, blaadjes, takjes, doorns in mijn nek, onder mijn banden van mijn tas, onder mijn shirt, in mijn sokken en schoenen.

Anderen komen hier ook doorheen

‘Waarom wordt dit pad niet onderhouden! Hoe doen andere wandelaars dit, in godsnaam!’ Er is geen andere route, geen alternatief, hoe gaan anderen hier dan mee om? De gedachte aan andere wandelaars geeft me op de een of andere manier ook kracht. Zij zijn er toch ook doorheen gekomen. Kom op, het is maar tijdelijk. Stap voor stap. Uiteindelijk lukt het me om uit de tunnels van ellende te komen, en word ik overvallen door een enorme opluchting. En angst voor herhaling. Ik bekijk mezelf, klop het meeste vuil, takjes, modder en blaadjes van mezelf af. Terwijl ik op adem kom, leun ik tegen de dikke boom vlakbij, de enige grote loofboom in de buurt. ‘Please, help me, laat dit de laatste keer zijn dat ik door die doornen heen moet. Geef me de kracht om door te kunnen gaan’, mompel ik tegen de krachtige stam.

De top bereikt

De route blijft ontzettend slecht aangegeven en laat me regelmatig verkeerd lopen en zoeken naar de juiste richting. Zelfs met mijn gps-bestanden op mijn horloge is het lang niet altijd duidelijk. Vaak moet ik na tientallen meters weer afbuigen de goede kant op, door dwars door een begroeid veld te lopen. Maar godzijdank nooit meer met zulke omstandigheden als eerder vandaag. Eindelijk bereik ik het hoogte punt van de gr7, en de top van de Sierra Nevada voor mij. De top is geen steile piek, maar een hoogvlakte met een bosrijke omgeving, waar een bezoekerscentrum en parkeerplaats met picknicktafels te vinden zijn. Ik ben opgelucht, blij en trots als ik de top haal, en onder de indruk van de hoogte: meer dan 2000 meter! Het is een bizar idee dat ik van de zee bij Tarifa tot hier, ruim 2000km hoog ben gelopen. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik zoveel hoogtemeters heb bedwongen.

Uitzicht op de komende dagen

Het uitzicht na de top is bevreemdend. Ik kijk uit over een grote vlakte, die grotendeels gevuld is met een gigantisch complex van zonnepanelen en windturbines. Daarachter begint een volgende bergketen: Sierra de Baza, waar ik uiteindelijk ook naartoe zal lopen. Het afdalen kost me de laatste restjes energie, maar is gelukkig veel beter te doen dan het klimmen. Regelmatig zie ik stapels botten in de bossen liggen, zo te zien van herten of koeien die hier aan hun einde zijn gekomen. Ik loop eerst Ferreira in om uiteindelijk bij La Calahorra Uit te komen. Daar kom ik aan het einde van de dag vermoeid het hostal binnen gestrompeld. Met takjes in mijn haar, modder op mijn handen en knieën, bloed over mijn armen en benen en overal schrammen zie ik eruit alsof ik net van een veldslag af kom, en eerlijk gezegd voel ik me ook zo. Ik kan hier een kamer krijgen, en doodmoe ga ik douchen, waar het water bruin van het vuil is, en ik diverse doorns uit mijn huid trek.

Rustdag (eindelijk)

Ik zit er een beetje doorheen. Op dit moment hoop ik vooral dat ik hier kan eten, en dan morgen een rustdag kan houden, wat inkopen kan doen en kan uitslapen, lezen en schrijven. Ik ben op. Mijn voeten doen zeer als ik erop sta, mijn knieën voelen dik, mentaal zit ik er doorheen. Als ik na een uurtje met een drankje Steef bel, zeg ik ‘ik zie het niet meer zitten. De komende twee dagen bestaan uit 55km en wildkamperen, ik zie nu gewoon niet hoe ik dat moet doen’ en begin te huilen, voor de derde keer vandaag (driemaal is scheepsrecht, toch?). Zijn troost en nabijheid zijn even te veel voor me, juist als ik me al dagen ongezien en alleen voel. Etappes overslaan is geen optie voor me, uit principe wil ik alle meters zelf afleggen. Ik snak naar een rustdag na 3 weken onafgebroken lopen. Pas als Steef dit oppert, mag ik dit van mezelf als optie overwegen. Na lang dubben hak ik de knoop door: morgen blijf ik hier voor een rustdag. Een last valt van mijn schouders. Nu kan ik op mijn gemak voorbereidingen treffen voor twee dagen wildkamperen en hopelijk sta ik er na een rustdag anders in, en lukt het me weer om te genieten.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 Sierra Nevada verscheen eerst op Struin Stories.

Heen en weer…

De route gaat eerst weer terug naar Trevelez, helemaal tot boven in het dorp, om daarna het hele dorp weer naar beneden te lopen. En vervolgens bij de berg ernaast opnieuw omhoog te klimmen. Ik heb intussen wel geleerd me niet meer druk te maken over dit soort -op het oog- onnodige lussen, omwegen en kilometers. Het gaat tenslotte niet om zoveel mogelijk afstand afleggen in zo’n kort mogelijke tijd. Het gaat om de totale ervaring, inclusief de ervaring van frustratie en tegenslag. Het lukt me elke dag een beetje beter me neer te leggen bij dit soort gevoelsmatige ‘zonde van de tijd’ momenten.

Door prachtige kloven en over bergkammen

De eerste kilometers blijft het klimmen, om dan een tijdje vlak te lopen en vervolgens op een prettige manier te dalen, met mooie uitzichten voor me. Even raak ik het pad kwijt bij een waterreservoir, die ik na een korte pauze gelukkig snel terugvind. Daarna kom ik al snel in het eerste dorp aan. Na 2x knipperen ben ik alweer door Juviles heen en onderwerp naar het volgende dorp: Timas. Om daar te komen ga ik door een prachtige kloof en over een bergkam heen. Ik geniet intens van de wildernis, de ruige natuur om me heen en de uitgestrekte wereld die aan mijn voeten ligt en die ik totaal voor mezelf heb. Aan de andere kant van de berg kom ik bij Timas, eveneens een uitgestorven dorp waar ik snel weer uit ben gelopen.

Hierna kom bij een klein dal, dat ik afdaal via een soort los zwart zand, alsof er een aardverschuiving of lawine is geweest dat een deel van de berg heeft weggeslagen. Het zwarte zand doet me denken aan gestolde lava na een vulkaanuitbarsting. Het pad is onduidelijk, meer een suggestie dan een route, en met de nodige voorzichtigheid kom ik beneden bij een drooggevallen rivier uit. Hier lijkt de route compleet in het niets lijkt te zijn opgelost. Ik loop het dal door, kijk links en rechts, probeer stukjes van het steile, vrijwel loodrechte stuk van de berg omhoog te komen om de route of markeringen terug te vinden, maar vind niks. Geen pad, geen routemarkeringen, geen enkele aanwijzing dat hier mensen geweest zijn. Ik snap er niks van, waar is de route gebleven? Ik ben omgeven door hoge bergwanden en de losse zandbergen waar ik vandaan kom.

Verdwenen paden

Ten einde raad besluit ik te pauzeren en mezelf een moment te gunnen om een oplossing te bedenken. Ik check voor de zekerheid het routeboekje, maar de omschrijving klopt niet met de realiteit. In het boekje staat een tekeningetje waar de route ongeveer in het midden van de bergwand verder omhoog gaat. In werkelijkheid zit daar echter de rivier met een sterke begroeiing die het onmogelijk maakt om daar de steile wand omhoog te beklimmen. Mijn gps op mijn horloge wijst een kant op waar de berg vrijwel loodrecht is, en google maps geeft al helemaal geen paden aan.

Peinzend pak ik mijn wraps die ik besmeer met chocopasta. Ik heb een hele pot onderin mijn tas zitten, en om zo snel mogelijk het gewicht van de zware pot kwijt te raken, smeer ik dikke lagen pasta op mijn wraps, maar ook mijn koekjes, en eigenlijk alles wat me lekker lijkt. Ik ben intussen zo ver dat het me werkelijk niks meer kan schelen wat een ander hiervan zou vinden, en of dit wel door de beugel kan.

Plannen smeden

Ik denk terug aan aan onze laatste vakantie in Bosnië en Slovenië. Hier werden we ook geconfronteerd met stukken waar we het pad waren kwijtgeraakt, veelal als gevolg van het noodweer de weken ervoor, waardoor hele delen van het pad waren weggeslagen en stukken van de berg waren afgebroken. We hebben toen over modderstromen gelopen en door kloven die ontstaan waren als gevolg van aardverschuivingen. Soms zat er niets anders op dan op handen en voeten een stuk omhoog te ploeteren, ons vastklampend aan bomen of rotsen, of elkaar omhoogtrekkend, om weer terug op de route te komen. Dat was pittig, onze schoenen vulden zich dan met zand en steentjes, onze haren hingen vast in de takken en struiken, maar het lukte uiteindelijk altijd.

Ok, daar gaan we…

Met die ervaringen indachtig, besluit ik het erop te wagen, er is simpelweg geen andere mogelijkheid dan de steile bergwand omhoog klimmen. ‘Oké, dit gaat me lukken, dit kan ik, het is maar eventjes, dan ben ik er vanaf’, praat ik mezelf moed in. Ik stap de steile bergwand met losliggend grind op. Zo steil, dat ik niet overeind kan staan, want dat zou betekenen dat ik achterover val door het gewicht van mijn tas. Ik grijp mezelf vast aan alles wat houvast kan bieden, wat weinig tot niets is. Het zweet breekt me uit, en het klauwen van mijn handen in de grond en de lucht is eerder wanhopig dan vastberaden. Er groeit vrijwel niets stevigs om vast te pakken, en enkel wat stekelige plantjes. De berg bestaat ook aan deze kant vooral uit losliggend zand en steentjes, waardoor het lastig is een goede grip te vinden. Mijn rugzak valt naar voren, in mijn nek, en duwt mijn hoofd naar beneden, en ook de klep van mijn pet ontneemt me het zicht. Omhoog kijken naar wat er voor me ligt is daarmee onmogelijk. Ik moet erop vertrouwen dat het lukt, ik kan niet anders.

Mijn blikveld is gereduceerd tot enkele centimeters aan berg en losse steentjes voor me. Doodsangsten uitstaand om naar beneden te vallen of uit te glijden, vorder ik centimeter voor centimeter. Shit, ik had mijn wandelstok natuurlijk klein moeten maken, nu is het een vreselijke sta in de weg, veel te lang, maar ik kan hem nu onmogelijk kleiner maken zonder te vallen. Mijn telefoon, die aan een koordje om mijn nek hangt, valt continu uit het zijvak van de tas, en klettert tegen de stenen onder mijn gezicht, tussen mijn handen. Ik vraag me af hoeveel klappen hij nog kan incasseren voor hij echt stuk is. Ik wissel nerveuze peptalks af met krachttermen, en beveel mezelf door te gaan, ga dóór, nu niet opgeven, hoe uitzichtloos (ook letterlijk) de situatie ook is. Het kost al mijn concentratie om mezelf in balans te houden en mijn evenwicht te bewaren.

Ik heb het gehaald!

Compleet bezweet, voornamelijk door angst, hijs ik mezelf trillend op een vlakker stuk. Ik ben veilig, ik heb het gehaald! Ik draai op mijn rug, waardoor ik half op mijn rugzak kom te liggen. Mijn ademhaling is zwaar, ik hijg als een paard van de geleverde inspanning. Het is gelukt! Wat een opluchting. Ik krabbel overeind en gil naar beneden het dal in, naar de berg dat die de rambam kan krijgen en doe een schietgebedje dat dit de enige ervaring in deze klasse zal blijven tijdens mijn tocht. Mijn ogen speuren de omgeving af naar de eigenlijke route, die ik uiteindelijk pas een heel stuk verderop vind. Nog steeds begrijp ik er niets van. Het lijkt of het eerste stuk helemaal ontbreekt en de route uit het niets verschijnt.

Liegende wandelgids

Als ik een beetje ben bijgekomen en mijn hart zijn vertrouwde plek in mijn borstkas weer terug heeft ingenomen, loop ik verder over het heerlijke, vlakke pad. Mijn knieën wiebelen onnatuurlijk van de geleverde inspanning en het voelt nog een tijd lang alsof mijn benen van elastiek zijn. Het laatste stuk van vandaag loopt gelukkig normaal naar Lobras, wederom een slapend dorp waar nergens leven te bekennen is. Hierna is het 5km naar Cadiar, waar ik rond 16.15u aankom. De routegids zegt dat ik hier vandaag 5.50u over had kunnen doen, ik doe er echter al 8u over, terwijl ik echt niet langzaam loop. Ik houd enkel functionele pauzes. Het irriteert me dan ook dat het steeds zoveel langer duurt dan staat aangegeven. De staat van de routes en het soort ondergrond maken blijkbaar veel uit. De aangegeven tijdsindicaties scheppen valse verwachtingen en blijkbaar leg ik mijzelf toch een zekere druk op om die standaarden te halen. Voor zover ik weet is enkel van dit stuk GR7 een wandelgids gedrukt, de rest van mijn etappes zal ik helemaal zelf moeten invullen en uitzoeken. Ergens is dat wel fijn, omdat het de druk wegneemt om aan een gestelde norm of verwachting te voldoen.

Kamp maken

Het duurt nog een paar uur voor de rust eindelijk is teruggekeerd in mijn lichaam. Ik luister naar muziek onderweg om mezelf te kalmeren en op te vrolijken. Het laatste stuk van de route is nog een pittige klim omhoog langs twee dorpjes. Niet de ideale omgeving om een vlak stuk grond te vinden, dus als ik een vlak stukje tegenkom, nog relatief vlak bij het laatste dorp, gok ik het erop en zet mijn tent op. Ik sta redelijk in het zicht langs het pad, maar het lijkt vrij uitgestorven dus ik verwacht niet gezien te worden. De eeuwig blaffende waakhonden in de omgeving ruiken mij echter al van verre (wat overigens niet heel verwonderlijk is, ik ruik mijzelf ook al van verre), en blijven om de haverklap aanslaan. Voor de zekerheid wacht ik nog even met het opzetten van de tent en ga ik eerst eten. Ik heb eieren gekocht en kook ze alle zes, eet er vier op, samen met een banaan, een blikje tonijnsalade en wat zoutjes. En rode wijn.

Als de schemer invalt zet ik de tent op. Als ik de stokken in elkaar schuif in neerzet, breekt ineens de dwarse tentstok, pats! Ineens bungelt het tentdoek slap naar beneden. He!? Kut, kut kut! De paniek slaat toe. Het gedeelte dat over de andere tentstok heen schuift door een plastic verbindingsstuk is gespleten of gescheurd. Even heb ik het niet breed, wat nu!? Ik kalmeer mezelf en besluit heel voorzichtig te handelen. Eerst goed kijken wat er aan de hand is. Met beleid draai ik de stok zo, dat hij klem zit in het plastic verbindingsstukje, en dat blijft wonderwel zitten. Ik duim heel hard dat dit de nacht, en vooral de komende dagen nog gaat werken op deze manier.

Vrijdag de 13e

Na dit intermezzo zit ik niet veel later te genieten onder de sterren met rode wijn en knabbels. De nacht is helder, de sterren steken fel af tegen de fluweelzwarte hemel. Hier zittend, alleen buiten in de natuur, voel ik me compleet tevreden en op mijn gemak. Er is geen angst, maar juist een sterke tevredenheid.

’s Nachts word ik wakker met een droge mond. Ik drink wat water en loop op blote voeten even naar buiten om te plassen, waarbij ik in een splinter stap die midden in mijn grote teen duikt. Hinkend zoek ik mijn tent terug in het donker. Door de eeltvorming kan ik er niet goed bij, en voel ik de splinter met elke stap. Midden in de nacht, in het schijnsel van mijn hoofdlampje doe ik verwoede pogingen de minuscule ellendeling eruit te vissen, maar mijn nagels zijn te kort en het lukt me niet. Een pincet heb ik niet, dus zoek ik op internet naar ideeën: tape wordt gesuggereerd. Ik duik in mijn EHBO set en probeer een stuk tape, maar zonder succes. Na meer dan een half uur proberen, geef ik het op, de splinter is niet van plan zich te laten vangen. ‘Eerst slapen, dan zie ik morgen wel verder’. Stiekem hoop ik op een wondertje en dat die splinter er vanzelf uit verdwijnt. Het was vrijdag de 13e en dat heb ik gemerkt.

Het bericht Spanje gr7 dag 20 Cadiar verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn god, wat een wandeling vandaag! Ik wist dat er hoogtemeters in zouden zitten, maar dit is next level.
Vanuit Lanjaron is de route prachtig, direct klim ik een berg op en heb schitterend uitzicht in het beginnende licht van de dag. Ik zie Orgiva liggen in het dal, een dorp waar ik 10 jaar eerder een vakantie heb doorgebracht, terwijl ik zelf hoog op de berg loop.

Uitdagende route

Het brede pad gaat over in een echt bergpad, soms amper een pad te noemen, eerder een berg steentjes schuin tegen de berg aan, met rechts de afgrond. Het is maar goed dat het nog aan het begin van de dag is, waar ik nog een scherpe geest en een fit lichaam heb, want ik heb al mijn concentratie nodig om te blijven kijken waar het pad is, waar ik mijn voeten neerzet om niet van de berg te donderen. Op mijn hurken kruip ik onder een boom door, waar mijn rugzak klem komt te zitten en een overhangende tak één van mijn waterflessen uit mijn tas losrukt en het ravijn naast me in slingert. Ik schrik, kijk de vallende fles na, die ik met geen mogelijkheid meer kan bereiken, en ben me ernstig bewust van mijn hachelijke situatie. Gelukkig is dit maar een fles, die kan ik vervangen.

Bijzondere ontmoetingen

Het pad neemt me mee tot helemaal bij een beek die beneden door de berg stroomt, om vervolgens weer het hele eind via de andere kant van de berg omhoog te klimmen. Daar kom ik aan in Canar, waar ik op een bankje uithijg van de spannende route. Zittend op de koele stenen van het bankje zie ik een markant figuur de straat in lopen. De man van middelbare leeftijd, met een baard, een stok (of is het een staf?) versierd met belletjes, kleurige lapjes stof en de hoorns van een ram of steenbok. Een pet met meer gaten dan overgebleven stof, en een mouwloos verschoten shirt dat in niet veel betere staat verkeert. Fluitend met een trage hond aan zijn zijde, komt hij mijn kant op en gaat naast me zitten. ‘Hola! Como estas! Where are you from?’

De man blijkt Nederlander, en oorspronkelijk uit Nijmegen te komen, maar na de halve wereld te hebben gezien nu sinds 20 jaar in Andalusië te wonen. ‘De plek waar het hart spreekt’. Het is fijn om even Nederlands te kunnen praten hier, en om contact met iemand te hebben. We praten over de verschillen met Nederland, de drukte daar, de snelheid die steeds maar lijkt toe te nemen, terwijl in Spanje meer tijd is voor het leven zelf, hier en nu. De man woont in een tent, een soort yurt, en zou nooit meer anders willen. Als hij noemt dat hij ook kinderen heeft, die hij al jaren niet heeft gezien, zie ik zijn ogen even donker worden. Hij blijft even stil voordat hij mijn kant opkijkt en met pretoogjes afscheid neemt, terwijl zijn oude hond schuifelend zijn stappen volgt.

Heksendorp

Ik neem afscheid en koop een banaan in de winkel, bij gebrek aan ander vers fruit. Thuis eet ik die nooit, maar nu smaakt hij me nog ook. Ik vermoed dat mijn lichaam blij is met de magnesium en andere gezonde stoffen waar ik een tekort in oploop. Na Canar loop ik naar het volgende dorp: Soportujar. Ook hier gaat het pad steil omhoog en daarna nog steiler omlaag. Mijn kuiten en knieën krijgen het vandaag behoorlijk zwaar voor hun kiezen. Soportujar is het dorp van de heksen, de Bruja’s, waar het rijkelijk mee versierd is in de vorm van plastic en stenen poppen, versieringen aan de gevels van huizen, winkels en souvenirkraampjes. Heksen spreken tot de verbeelding, en vormen een belangrijk archetype. Ik voel me aangetrokken tot hekserij en paganisme, en heb me er afgelopen jaren meer in verdiept, wat de verwantschap ermee alleen maar versterkt. De toeristen maken foto’s van elkaar bij de uitzichtpunten en voor de plastic heksen. Ik bied aan een stel vriendinnen op de foto te zetten, en baal achteraf dat ik mezelf niet op de foto heb laten zetten.

Overwoekerde paden

In het parkje eet ik broodjes chorizo om daarna getrakteerd te worden op nog een steile klim. Als ik beland op een open plaats met kapot meubilair en een sportveldje, blijk ik een verkeerd pad ingeslagen te zijn. Om op de goede route te komen, moet ik afdalen en opnieuw het goede pad op klimmen. Hijgend ploeter ik voort in de hete zon, waar het pad nog uitdagender wordt. In het boekje staat de opmerking in de kantlijn dat dit deel van de route in 2018 ‘quite overgrown’ was. Nou, ik durf te verwedden dat er sinds het schrijven niks aan gedaan is, wat deze opmerking een understatement maakt voor de huidige staat van het pad, dat amper zichtbaar is. Meerdere keren raak ik het pad kwijt en moet ik onnodig teruglopen en opnieuw omhoog. Door de slechte staat maak ik ook een aantal uitglijders, spring ik dapper een – toch wel flinke – rivier over en blijk ik ineens 3m hoger dan het eigenlijke pad te lopen, waar ik, met rugzak en al, vanaf klim. Spannende momenten en momenten van frustratie wisselen elkaar af.

Eieren voor m’n geld

De route hierna is bezaaid met planten, doornstruiken, omgevallen bomen en takken. Op tempo doorlopen zit er vandaag niet in. De doorns blijven overal in hangen en scheuren in mijn tas en kleren. Regelmatig verlies ik bijna mijn evenwicht omdat ik ergens in of achter blijf hangen. Vervolgens loopt het pad tot een hek waarachter zich een stel razend agressieve honden bevinden die bijna door het hek heen stormen als ze mij horen of ruiken. Links en rechts van het hek is geen pad te bekennen, en de route geeft echt aan dat ik rechtdoor moet, waar de honden zich bevinden. Ik zie simpelweg niet waar ik heen moet, loop vergeefs wat heen en weer op zoek naar een oplossing. Uiteindelijk kies ik eieren voor mijn geld door af te dalen naar de grote weg, die ook richting het volgende dorp gaat. Gelukkig gaat deze weg na een tijdje alweer over op de GR7, waar ik de route weer oppak. Natuurlijk loop ik weer omhoog en bereik hier half uitgeput Pampaneira.

Te voet naar Pampaneira

Hé! Hier ben ik eerder geweest! Ik herken het charmante witte dorpje aan de karakteristieke geweven kleedjes en het water dat door de smalle straatjes stroomt. De vorige keer kwam ik hier met een huurauto, nu ben ik er helemaal zelf heen gelopen. Dat geeft een bijzonder, sterk gevoel, en vervult me ook van verbazing. Waartoe een mens, een lichaam in staat is, zo gaaf! Hier zijg ik neer op een terras, geniet van een biertje en verzamel ik moed voor de volgende twee uur vol hoogtemeters naar Bubion en daarna Pitres. Daar kan ik volgens mijn wandelgids op een camping staan, ik kijk er naar uit.

Veranderende landschappen

Het is grappig, nu ik terugdenk aan wat ik allemaal heb gelopen, merk ik ineens de grote verschillen op tussen de landschappen. Wat ik eerder als vanzelfsprekend beschouwde omdat het gewoon was wat er was is het nu ten opzichte van wat ik nu om me heen zie echt anders. Hier zie ik veel meer stroompjes die zijn afgesplitst van bestaande rivieren die naar de dorpjes toe worden geleid, om daar overal stromend water op de landen te krijgen. Het is hier veel vruchtbaarder en groener met overal het geluid van stromend water. In het begin liep ik juist door meer woestijnachtig landschap zonder enig water te bekennen en alleen maar gortdroge omgeving. En daar liep ik ook dwars door weilanden heen waarin ik steeds een hek moest openen of sluiten, of ineens een veld met stieren liep. Hekken van simpel houten takken en touwtjes. Daar liepen ook veel meer dieren los, geiten en varkens. Nu zie ik die ook nog, maar dan in hokken of op erfjes, en veel kleinschaliger allemaal. Nu zijn er ook meer bomen en groen, dat was eerder op de route ook, en dat is nu weer terug.

Toppen beklimmen

Na Pampaneira gaat de weg even steil verder naar Bubion. Hemelsbreed ligt dit dorp maar 1km verder, maar het kost me bloed, zweet en tranen om er te komen. Figuurlijk dan. Na Bubion houdt het niet op, ik moet namelijk nog een bergpas over, met de top op 1500m. Dit is echt ploeteren, maar des te trotser ben ik als ik dan eindelijk bovenaan die top sta! Ik maak een foto om het moment vast te leggen en neem de omgeving goed in me op, voor ik de afdaling inzet. Wat een opluchting om andere spieren te gebruiken na het klimmen. Het duurt langer dan ik hoop om de camping bij Pitres te bereiken. Ondanks de herfst is het nog gezellig druk op alle campings waar ik kom. Ik zet mijn tent op een veldje waar een Frans stel ook een tent heeft staan.

Camping als luxe

Het kamperen op een camping voelt als een rijkdom, met de luxe van sanitair en warm water, maar ook de luxe van de buitenlucht en de natuur. Voor mij het beste van twee werelden. Inmiddels is mijn eetlust in het kwadraat teruggekeerd sinds een poosje, en lijkt mijn lichaam een inhaalslag te maken in het opschalen van de calorieën. In elke supermarkt koop ik rollen koekjes en zakjes nootjes of andere zoutjes, die er in no-time doorheen zijn. Voor de afwisseling koop ik soms yoghurt, die hier enkel in portieverpakkingen per 4 stuks verkrijgbaar is, en die ik bij gebrek aan koelkasten direct opeet. Met mijn buik gevuld en een schoon lijf mediteer ik tevreden voor ik mijn slaapzak in rol om nog lekker wat te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 Pitres verscheen eerst op Struin Stories.

De magie van bergen

Ook vandaag is het een mooie dag, de zon komt op achter de heuvels en trekt roze strepen in de lucht. De mist van gisteren is slechts een herinnering, vandaag wordt het weer een hete dag. Het pad buigt al vrij snel af van de asfaltweg, waar het van de ene vallei langs een berg de andere berg in slingert. Nog altijd loop ik op hoogte met mooie uitzichten. Ik stijg meer dan ik daal waarbij ik de prachtige Karstbergen aan mijn linkerzijde houd.

Soms passeer ik informatiebordjes waarop de namen van de bergen staan, vrouwelijke namen als Diana, als om de bergen meer bestaansrecht te geven en hun bezieling te erkennen. Ik vermoed dat de meeste mensen wel erkennen dat een berg niet enkel een grote steen is, en dat alle mythische en magische verhalen, sages en legendes die goddelijke krachten toekennen aan zulke natuurfenomenen niet voor niets zijn. De prachtige rotsformaties spreken tot de verbeelding.

Spookdorpen

In de verte ligt een meertje, en als ik dichterbij kom, zie ik vele meertjes die zich hebben verzameld in de valleien tussen de bergen, een mooi gezicht. De wandelgids rept over barretjes en restaurants waar ik langs zal lopen, maar eenmaal daar blijkt dit lang vergane glorie. Het valt me op dat er in Andalusië veel leeg staat en te koop staat. Met rode graffiti staat ‘se vendre’ gespoten op de buitenmuren. Sommige huizen en gebouwen staan al zo lang leeg, dat er planten door de ramen groeien, of er gaten in het dak zijn gevallen. Wat een contrast met de verhalen over woningnood in Nederland en een te grote wereldbevolking, terwijl ik nu al dagen in eindeloze leegte en ruimte loop. Ook nu staat een compleet dorp te koop, langzaam veranderend in een spookdorp.

Droog fruit

Als ik veel verder weer een dorp tref waar nog wel mensen wonen, passeer ik een laguna, met heerlijk bergwater. Ik pauzeer onder een olijfboom, de enige bron van schaduw in deze contreien, en fantaseer over een verse salade met veel groenten. Mijn lichaam schreeuwt intussen om vitaminen. De 2 sinaasappels die ik heb gekocht, blijken zo gortdroog dat ik ze niet weg krijg. Met moeite eet ik een halve op, de rest gooi ik weg. Toch best gek, ik loop hier toch in het land van de sinaasappels, maar tot nu toe heb ik weinig geluk met het fruit dat ik koop.

Vliegen en lekkende oksels

Het is zo heet, dat ik tijdens het lopen stop om te controleren of mijn fles lekt. Ik blijk het zelf te zijn, waarbij de druppels van mijn armen en hoofd vallen. En met het zweten komen ook de vliegen. Er is geen ontsnappen aan, ze zoemen om elk bloot stukje huid, en landen ongevraagd op elk stukje van mijn lichaam. Mijn neus, lip, oksel, tussen mijn rug en mijn tas waarmee ik ze onbedoeld tot hun einde plet. Ik word er niet goed van, en met momenten loop ik als een bezetene te roepen dat ze moeten oprotten, driftig zwaaiend met mijn armen of fanatiek met mijn handen wapperend. De vliegen zoemen traag en onverstoorbaar van de ene naar de andere plek, onaangedaan door mijn agressie. Met de komst van de vliegen wordt mijn verlangen naar een douche alleen maar groter. Wat een onderschatte luxe is het kunnen douchen toch. Even douchen thuis, zo vanzelfsprekend. Nu denk ik daar wel anders over. Zittend in dit restaurant zwermen de vliegen nog altijd om me heen, ik geneer me en schaam me voor mijn viezigheid. Als een stuk vee, zo voel ik me met die hordes vliegen zoemend om mijn hoofd. Hoe deden ze dat vroeger in ‘s hemelsnaam?

Treinspoor door de stad

Het pad gaat over in een voormalig treinspoor, wat betekent dat het een heerlijk vlak pad is, langs een bergwand, zonder obstakels. Er is zelfs een tunnel door de bergwand gemaakt voor de vroegere trein. Wat een mazzel, dit scheelt me een klim over de berg heen! Ik geniet van het prachtige uitzicht terwijl ik Venta de la Zafaraya nader, een maf dorpje dat me doet denken aan een westerndorpje. Het bestaat uit een doorgaande weg, waarlangs enkele huizen en winkels gevestigd zitten, en verder niks. Gelukkig heeft het wel een buurtsuper en een restaurant, precies wat ik nu nodig heb. In het restaurant kies ik het dagmenu en krijg ik dan inderdaad mijn lang verlangde salade, waar ik intens van geniet!

7-10-23 12.36

Na deze traktatie verlaat ik het dorp over de oude spoorbaan, die zich een weg baant dwars door het dorp heen. Het dorp is veel groter dan ik dacht. Ik loop langs een krakkemikkig gebouwtje dat blijkbaar dienst doet als moskee, en zie voor het eerst in weken een moslimgemeenschap zich verzamelen voor het middaggebed. Het valt me op dat er hier veel fruitstalletjes langs de weg staan, die ook vaak beheerd worden door islamitische mannen. Ik volg het oude treinspoor, wat een maf gezicht is door waslijnen die over het spoor hangen, en oude seinsporen of wissels midden op straat. De laatste kilometers van het dorp gaan langs enorme fabrieken en fruit- en groentegroothandels. De fabrieken maken de plastic kratjes waarin alle tomaten en andere groentes verzameld worden op de velden. Links en rechts torenen stapels platic kratjes boven me uit, als een miniatuurlandschap van plastic wolkenkrabbers.

Groenteplantages

Een paar minuten later wordt me duidelijk waarom deze hier gevestigd zijn, als ik, zover het oog reikt, uitkijk over velden met groenteplantages. De warme lucht mengt zich met de heftige geur van kool, die hier in al zijn varianten groeit. Ik loop er dwars doorheen, het pad bezaaid met gevallen groentes, die nu liggen te rotten in de hitte. Noord Afrikaanse jongens werken zich in het zweet op de velden, snijden de paprika’s met de hand af en sorteren de tomaten in de kratten. Naast deze eindeloze groentevelden, verzamelen zich bergen afgedankte plastic irrigatieleidingen, verpakkingsplastic en kapotte kratjes. Het natuurschoon is hier ver te zoeken, maar ik ben nu heel dicht bij het leven van de mensen hier, hun harde werken, het leven van alledag. Er is veel meer bebouwing in de afgelopen dagen en ik zie meer mensen, maar geen wandelaars.

Mijmeringen onderweg

De velden rijgen zich aaneen. Kilometers tomaten, gevolgd door courgettes of kolenvelden. Eentonigheid overheerst, en ik zoek afleiding in muziek. Een liedje van Bears Den raakt me en ik voel een brok in mijn keel, al snap ik niet waarom. Ik vlieg weg in gedachten en laat mijn lichaam het werk doen terwijl ik nadenk over vorige levens en de verwantschap die ik voel met verschillende plekken, tijden in de geschiedenis of bijvoorbeeld de bezigheden. Als er zoiets als vorige levens bestaat, dan kan ik begrijpen waarom ik me onverklaarbaar voel aangetrokken tot bepaalde zaken. Zo vermoed ik dat ik ooit eens in de Middeleeuwen aan het hof heb gewoond, en in een ander leven vast ook veel heb gelopen, misschien als pelgrim, nomade of marskramer. Ik voel ook een sterke verwantschap met hekserij en paganisme, de wijze vrouwen, en vermoed dat ik ook al eens een heks ben geweest. Ik herken bijvoorbeeld hun erkenning voor de kracht van de natuur, de seizoenen, de rituelen, de krachtige werking van kringlopen en cycli, natuurgeneeswijzen en de vrouwelijke energie. Die verwantschap voel ik ook heel sterk met de Keltische cultuur, hoewel ik nog nooit in Ierland ben geweest. Als ik die taal of muziek hoor, is het alsof er iets ouds in mij word aangeraakt.

Verwantschap voelen

Als tiener las ik het liefst boeken over de Keltische cultuur. Het feit dat deze cultuur omgeven is door mystiek spreekt me daardoor des te meer aan. Misschien is het niet voor niets dat ik meermaals in mijn leven de vraag kreeg of ik Iers bloed heb. In een online college dat ik laatst terugkeek, werd het shintoïsme in Japan aangehaald, wat veel verwantschap heeft met volksreligie. Ik herkende direct de parallellen met het paganisme en hekserij, maar ook met de Keltische traditie. In alle vormen wordt er uitgegaan van de krachten die in de natuur zitten. In het shintoïsme wordt gesproken van Kami, zogenaamde geesten of krachten om ons heen. In hekserij wordt net als in oosterse tradities uitgegaan van de vijf elementen die invloed hebben op ons hele zijn. Het is mooi om die overeenkomsten steeds meer te zien, en ook fijn dat dit een plek mag krijgen in mijn zen beoefening. De werelden lijken op die manier steeds dichter bij elkaar te komen.

Fernweh

Hier, lopend in Spanje, voel ik me wel op mijn gemak, maar meer alsof ik op bezoek ben. Ik voel geen verwantschap. Dat zit misschien ook in het verschil tussen de klimaten. In de Balkan voel ik me meer thuis dan in mijn eigen geboorteland. Het voelt vertrouwd, bekend, geruststellend. De natuur, met hun bergen, bossen, rivieren en eenvoudige leven zijn mijn voornaamste bron van fernweh als ik in Nederland ben. Dat is de omgeving waarin ik thuis hoor, al kan ik niet uitleggen waarom. Alle natuurelementen zijn belangrijk voor me, maar een boom misschien nog wel het meest van allemaal. Een boom biedt bescherming, beschutting, troost, houvast. Het filtert het licht, houdt warmte tegen of juist vast, het ruisen zorgt voor ontspanning en koelte, de geuren en oliën werken helend en rustgevend, de aanwezigheid van een boom kan een te veel aan wind tegenhouden. Als ik mijn tentje opzet, doe ik dat liefst in de beschutting van bomen. En iedere keer als ik hier een bos tegenkom, geniet ik daar extra van. Er zijn hier een stuk minder bomen en bossen dan in Oost-Europa, en die kan ik dan echt gaan missen. Hun vormen, grootsheid, veerkracht, macht, wijsheid… Bomen kunnen eeuwenoud worden en zijn stille getuigen van alle tijden en gebeurtenissen, wat ze voor mij ook een aantrekkingskracht geeft. Ze symboliseren zo ontzettend veel voor mij.

De boom

In de symbooldrama is de boom ook het eerste motief dat ik aanbied aan de cliënt, omdat ervan wordt uitgegaan dat een boom een representatie kan zijn van onszelf. De mystiek van de natuur fascineert me mateloos, en ik voel de laatste jaren ook steeds meer de grootsheid ervan. Noem het de aanwezigheid van energieën, geesten of wat dan ook. Afhankelijk van de plek waar ik ben, kan dit de ene keer een geruststellend gevoel geven, maar soms ook ronduit angstaanjagend. Zoals de machtige, sterke wind die me bijna omverblaast, een onweersbui die me letterlijk laat beven van angst en me nietig en nederig maakt vanwege het oorverdovende gekraak van een boom waar de bliksem inslaat. De grond die schudt op haar grondvesten als de donder op de bliksem volgt. Het gevoel van leegte in de eindeloze uitgestrektheid of de beklemmende stilte in oerbossen in Bosnië, waar ik de aanwezigheid van dieren voel maar nergens zie. Op zulke momenten voel ik me klein, kwetsbaar, ondergeschikt aan iets veel groters en machtigers. Die momenten dwingen me tot nederigheid, en vervullen me met respect en ontzag voor de krachten van de natuur.

Vervreemding van de natuur

Tegelijk is de natuur neutraal. Het maakt geen onderscheid in goed of kwaad, gewenst of ongewenst. De natuur is gewoon precies zoals die moet zijn. Een kolkende rivier is voor ons levensgevaarlijjk als we die moeten oversteken, maar dat is de betekenis die we eraan geven vanuit ons egocentrische perspectief. Het water is gewoon water. Steeds meer voel ik hoe vervreemd we zijn geraakt van de natuur, dat we gaandeweg ergens ons eigen wezen hebben losgekoppeld van de natuur, zijn gaan negeren en ontkennen dat wij hier deel van uitmaken en zelfs in onderlinge samenhang mee leven. In deze arrogantie hebben we geprobeerd de natuur naar onze hand te zetten, waar de natuur slechts in al zijn eenvoud en neutraliteit op kan reageren. Of dat nou met natuurrampen is, uitsterven van dieren, erosie of wat dan ook. Misschien wordt het tijd om ons weer te herinneren wie en wat we zijn, en onze relatie met onze oorsprong, onze ware natuur weer terug te vinden.

Openbare kampeerplek!

Zo mijmer ik verder, terwijl ik opzettelijk 3km afwijk van mijn route, op naar een openbare campingplek. Op internet had ik gelezen dat er (koude) douches zouden zijn, en daar loop ik graag voor om. Deze laatste kilometers duren een eeuwigheid, maar dan zie ik de plek, in een prachtig bos met heuvels, picknicktafels en kleine witte gebouwtjes. Ik loop direct naar dit gebouwtje toe, ‘please laat dit een douche zijn’. Dicht. Ook het andere gebouwtje is op slot. Ik tuur door het raam naar binnen en ontwaar een keuken in beide hutjes. Geen douches, ik heb nog kans! Aan de andere kant van de heuvel staat een Duits camperbusje dat mij eerder op de route is gepasseerd. Ik roep naar beneden, of hij weet of er douches zijn. ‘ yes, they are right behind you!’ roept hij van onderaan de heuvel omhoog. Ik vergeet in mijn enthousiasme en haast om zo snel mogelijk een douche te vinden helemaal om hem te bedanken en ren naar de aangewezen plek. En inderdaad, een paar meter verderop staan een aantal buitendouches naast elkaar. Mijn hart maakt een dansje, en binnen een paar seconden sta ik midden in dit Spaanse bos in mijn blote kont onder de koude straal. Het kan me niets schelen. Behalve de Duitse camperbus ben ik alleen, en ik ben ultiem dankbaar voor dit onverwachte geschenk op mijn route.

In de blote kont

Ik besef dat het me werkelijk niks uit zou maken als mensen me nu zouden zien. Dit is wie ik ben, dit is mijn lijf, dit is wat ik heb. En ik ben trots op mijn lichaam, dankbaar voor wat het kan. Ik voel geen schaamte meer. Een uniek besef, en een gevoel dat mijlenver afligt van hoe ik mijn lichaam doorgaans beleef. Nagenietend en gloeiend van de koude straal en het schone gevoel, geef ik mijn kleding een wasbeurt, en hang ze burgerlijk aan mijn waslijntje. Het is een prachtig aangelegde plek, met volop stenen picknicktafels, kraantjes, barbecue plekken, en vlakke stukken grond om je tent op te zetten. Een ongekende luxe, zeker omdat ik me nu even geen zorgen hoef te maken om gesnapt te worden. Op mijn gemak zet ik mijn tentje op en eet ik mijn kant-en-klaar-maaltijd van rijst met kip aan een tafel.

Na het eten ben ik eigenlijk wel benieuwd naar de Duitser, en hoop ik stiekem om misschien wat te kunnen kletsen en ervaringen uit te wisselen. Na zo lang alleen zijn, verlang ik steeds meer naar menselijk contact. Als ik in de buurt van zijn camper drentel, blijkt hij binnen te zitten. Ik mis de moed om aan te kloppen, waarna ik wat teleurgesteld afdruip naar mijn eigen plekje.

Mediteren

Met de ondergaande zon mediteer ik zittend op mijn foliemat, warm aangekleed tegen de optrekkende kou vanavond. Het is hier een stuk frisser, want in de afgelopen dagen ben ik behoorlijk gestegen en inmiddels zit ik op 1100m hoogte. Ik zie het laatste licht in stralen tussen de bomen vallen. Kleine vliegjes schitteren fel verlicht in het gouden zonlicht, als kleine gloeilampjes in de schemering. Ik mediteer weer met de zin ‘ik ben oké’ en ervaar dat hierin een verschil ligt tussen de associaties die meer betrekking hebben op mijn zelfbeeld, en mijn gevoel van veiligheid. Met name in mijn gevoel van veiligheid word ik getriggerd. Het roept associaties en herinneringen op waarin ik me onveilig heb gevoeld. Tijdens deze meditatie ontstaat er echter voor het eerst iets nieuws, namelijk de ervaring dat ik met dit niet oké voelen, dus het gevoel van onveiligheid, nog steeds oké ben. Het vervult me met een gevoel van troost, geruststelling en vertrouwen. In de tent rits ik mijn slaapzak dicht tot aan mijn kin en trek de capuchon ervan over mijn hoofd. Ik slaap heerlijk.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 El Robledal verscheen eerst op Struin Stories.

Als ik de camping verlaat, zwaai ik een laatste keer naar de groep fietsers die van Parijs naar Dhakar fietst in 10 weken tijd. Ook zo’n 7000km vertelde de Engelsman me gisteren bij de kraan. Hij vroeg zich hardop af wie er gekker was, zij op de fiets, of ik die het te voet deed. Ik zou het niet kunnen zeggen, maar het is een interessant gegeven dat meer mensen de behoefte voelen om op weg te zijn, en dat het onderweg zijn misschien wel de bestemming is.

Vertrek uit Ronda

Ik loop wederom door Ronda, waar massa’s rolkoffers op weg naar taxi’s en vliegvelden me voorgaan. Wat decadent eigenlijk, hoe wij mensen leven. Een kort weekendtripje met het vliegtuig naar Ronda, een paar uur cultuur snuiven, terrassen pakken, selfies maken en dan op maandag weer achter je bureau op kantoor. Ik ben blij dat ik nog even door mag lopen, en geniet van mijn trage tocht.

Loop je naar Santiago?

Een man in Ronda vraagt of ik naar Santiago loop (er loopt ook een deel van de camino door Ronda). Als ik zeg dat ik de GR7 loop, druipt hij zichtbaar teleurgesteld af. Blijkbaar heeft dat geen status, of zegt het hem niets, de GR7. Terwijl de GR7 langer is dan de meeste routes naar Santiago. Even later spreekt een vrouw van middelbare leeftijd me aan, ze heeft een wandeloutfit, zonneklep en wandelstokken en wil alles weten over mijn reis. Met een grote grijns vraagt ze me over mijn bestemming, hoeveel ik loop en hoe ik het ervaar. Blij met de interesse en aandacht, lopen we een stukje samen, voordat ze afslaat naar haar eigen dagelijkse workout rondje. De vrouw is onder de indruk van mijn reis en de rugzak die ik meedraag. ‘hoe laat zet je vanavond je tentje op?’ roept ze me nog na, dan zal ze aan me denken. Zwaaiend nemen we afscheid terwijl ik de buitenwijken van Ronda inloop, omgeven door het geraas van verkeer vanaf de omliggende toegangswegen.

Arriate

Het landschap is weinig inspirerend, en wordt vooral bepaald door vakantiehuizen en enkele finca’s. Ik loop vandaag vooral door de bebouwde wereld en zie maar weinig natuur. Ronda’s buitenwijken lopen over in de beginwijken van het dorpje Arriate, waar ik in de schaduw op een pleintje mijn lunch eet. De oude mannetjes van het dorp, die elk dorpspleintje bevolken, houden me gezelschap terwijl ik een stokbrood snijd en met kaas beleg.

In elk dorp zie ik de cafés, terrassen en pleintjes vol zitten met de oude van dagen, wat me doet vermoeden dat de senioren hier minder eenzaam zijn dan in Nederland. Ze wisselen wat nieuwtjes uit en klagen over de warmte, die zelfs voor Spanje in deze tijd van het jaar extreem is. De zomer lijkt maar niet te willen wijken voor de herfst. Eén van de mannen neemt me bij de arm als ik op zoek ben naar een werkende kraan, en laat me zien waar de drinkfontein te vinden is. Ik drink zoveel ik op kan en vul mijn flessen maximaal voordat ik verder ga en de mannen me uitzwaaien. Arriate ligt steil tegen een heuvel, met smalle straatjes en veel wegwerkzaamheden.

Lijkenlucht

Ik loop het dorpje weer uit en kom nu in de omliggende gebieden, waar veel varkensstallen staan. Hun opgewonden, gestreste geknor hoor ik al van een afstand, en als ik de dieren niet hoor, dan ruik ik ze wel. De stallen zijn vaak klein, oud en aftands. Slecht onderhouden, met kleine raampjes zonder voldoende ventilatie of daglicht. Het is een pijnlijke gewaarwording om te zien in welke erbarmelijke omstandigheden de alom geprezen Andalusische hammetjes worden grootgebracht en vetgemest. Een indringende rottingslucht overvalt me, die in de snikhete zon amper te verdragen is. Kokhalzend zoek ik de bron van deze geur, en zie tot mijn schrik in de containers langs de straat de varkenslijken opgestapeld liggen, hun opgezwollen lichamen bolstaand van de gassen, op het punt van exploderen. De geur van de dood walmt me tegemoet en is niet te harden. Met dichtgeknepen neus loop ik snel door. In dezelfde tuin van deze boerderij hoor ik een familie een paar meter verder in gezelligheid barbecueën en spetteren in hun luxueuze zwembad. Wat een contrast. Ik heb het ineens moeilijk met de gedroogde salamiworst in mijn tas en schaam me voor de manier waarop we als mensen omgaan met deze dieren. De beelden van de stallen, de geur van de dode dieren, de varkenslijken opgestapeld in de containers en het morele dilemma dat ik voel, sudderen nog de hele middag door in me.

2-10-2023 17.23

De dode varkens ruik ik nog diverse malen op mijn route, en het geeft me keer op keer de kriebels. De geur van de dood. Ik kan niets bedenken wat akeliger ruikt dan dat. De zoete, weeë geur van verrotting. Het doet me denken aan ons lage bewustzijnsniveau: het bewust sluiten van onze ogen voor de werkelijkheid, de complexiteit van dit probleem. Ook ik koop die salami in de supermarkt en maak me schuldig aan deze kringloop van ellende. Mijn gedachtes gaan uit naar de dood als onderwerp in het algemeen, en de vergankelijkheid van het leven. Een thema dat binnen zen, maar natuurlijk ook in mijn eigen leven regelmatig aan de orde komt. We willen er doorgaans niet mee geconfronteerd worden, omdat we misschien bang zijn voor de dood? Omdat we geen vrede hebben met onze eigen sterfelijkheid?

Van 25km naar bijna 50km

De route is weinig boeiend en ik verzink in mijn eigen gedachten. Ik mis thuis en krijg ineens twijfels. Waarom loop ik eigenlijk? Ik doe dit toch omdat het leuk zou zijn? De gedachtes trekken me weg uit de ervaring van dat moment en maken het genieten lastiger. Mijn rechterenkel trekt al pijnlijk in bepaalde bewegingen sinds ik vandaag startte met lopen. Geen echte pijn, maar toch wil ik rond de 25km kijken voor een kamer, omdat ik eventuele blessures en overbelasting wil voorkomen. Ik heb een kamer gezien van rond de 40 euro die langs de route ligt op ongeveer 25km, dat zou ideaal zijn. Omdat het meestal goedkoper is direct te betalen aan de verhuurder dan te boeken via booking.com, boek ik niet vooruit. Rond 15u kom ik hier aan. De plek is niet meer dan een berg met enkele kleine huisjes en een zwembad. Zwoegend maak ik de steile klim omhoog, waar ik eenmaal boven wel een Duitser tref die daar een huisje huurt, maar geen eigenaar. De Duitser geeft aan dat de eigenaar beneden in de boerderij woont, en wijst naar beneden, waar ik zojuist vandaan kom. Gloeiende, moet ik dat hele eind weer terug naar beneden! Voor de zekerheid check ik de beschikbaarheid nog even op booking: volgeboekt. Balen, in plaats van de 25km vandaag zal het toch een eindje verder worden.

Serrato

Ik zoek in de boerderij onderaan de heuvel tevergeefs naar een eventuele eigenaar om alsnog te vragen naar mogelijkheden, maar tref enkel een varkentje op het erf aan, dat luid knorrend verschrikt wegrent. Gelukkig zie ik wel een kraan om mijn flessen te vullen. Ik voel me goed en nog niet moe, dus loop ik energiek verder. Een paar kilometer verderop ligt Serrato, een klein gehucht op de route. Veel dorpen hebben grote vlaggen en doeken met beeltenissen van de Heilige Maagd aan hun balkon of gevel hangen, en ik kan er niks aan doen maar krijg toch associaties met de Brabantse carnavalsvlaggen in februari. Als ik het dorp binnenloop, hoor ik stemmen en gezelligheid van bovenaf een pleintje komen. Het hele dorp heeft zich verzameld bij het enige café hier. Families en vrienden delen drankjes en hapjes met elkaar op deze zondagmiddag. Kinderen rennen kirrend rond, achterna gezeten door hun vrolijke ooms of teruggefloten door mopperende moeders met grote glazen roze gin tonic in hun handen. Ik zet mijn tas af en bestel een biertje, genietend van de gezelligheid om me heen.

Op naar Ardales

Een blik in mijn wandelgids geeft aan dat het nog 4u lopen is naar Ardales, wat zou betekenen dat ik daar om 21u aan zal komen vanavond als ik tot daar loop. Misschien vind ik eerder op de route een kampeerplek, maar in de uren die volgen loop ik door gebieden die gebruikt worden voor de landbouw, met weilanden en vooral veel olijfboomgaarden en amandelbomen. Het landschap bestaat uit zacht glooiende heuvels en bergen, veel open gebieden en kale grond. Er is vooral veel zon, stof en zand. De enige schaduw wordt door kleine olijfboompjes gegeven en die bieden nauwelijks beschutting. Mijn lijf voel ik gaandeweg weer verbranden, zo erg dat aan het einde van de dag de blaasjes op mijn kuiten staan, ondanks het vele smeren.

Na Serrato wordt de route wel iets interessanter qua uitzichten dan het eerste gedeelte, en ik word wederom weer getrakteerd op een flinke klim. De afgelopen dagen heb ik elke wandeling rond de 1000 hoogtemeters gemaakt, en dat hakt erin. Ik hijg als een paard als ik mezelf met volle bepakking omhoog sleep, en voel de zweetdruppels langs mijn armen, slapen en tussen mijn borsten lopen. Alles plakt en stinkt. Ik wil een douche.

Ondertussen thuis…

Thuis is Steef bezig met verbouwen. We hebben 7 jaar geleden dit huis gekocht als gigantisch klushuis, en eigenlijk is het nog steeds niet af. Nu pakken we de benedenverdieping opnieuw aan waarbij de praktijkruimte en slaapkamer worden omgedraaid. Ik voel me er dubbel bij: ik laat Steef achter in de zooi en met al het werk en de zorg voor de kinderen, terwijl ik hier loop. Aan de andere kant is dit ook wat hij graag wil doen, en waar we beiden gemotiveerd voor zijn. Hij wil meer met zijn handen werken en geniet er juist van om even op een andere manier bezig te kunnen zijn. Ondanks de foto’s die hij stuurt over de vorderingen, voelt het nog heel onwerkelijk dat ik straks niet meer in dezelfde kamer slaap, en mijn werkplek ineens ergens anders is. We leven in een gekke periode, waarin alles kolkt en bruist in onze levens. Het maakt me nieuwsgierig naar wat het ons gaat brengen. Het voelt steeds meer als een avontuur, ons leven.

Het leven is als een berg oplopen…

Het leven is een beetje zoals een berg oplopen. Het kost moeite, ik kan er af en toe gek van worden, er geen zin in hebben. Het gaat traag, maar stapje voor stapje kom ik vooruit. En tegelijkertijd is er die nieuwsgierigheid, de wetenschap dat er achter deze top weer nieuwe uitzichten zullen zijn, dat ik iets ga zien dat ik nog niet eerder heb gezien. Omdat ik er simpelweg nog geen zicht op had. Ik was immers nog niet zo hoog om het te kunnen zien. Vaak word ik beloond na de inspanningen van een klim, soms verrast. Af en toe valt het tegen. Maar er is altijd die lange aanloop, die klim er naartoe blijft nodig.

Gas op die lolly!

De bordjes richting Ardales blijven dezelfde afstand aangeven, alsof ze een grapje met me uithalen. De geschatte aankomsttijd is intussen opgelopen naar 22u. Als ik dat zie, denk ik ‘ja doei! Dat duurt me te lang, dat gaat me niet gebeuren. Gas op die lolly!’ en ik zet de pas erin. Met mijn bovenlijf en buikspieren aangespannen en ferme passen zet ik de afdaling in, waarmee ik probeer de schokken die mijn gewrichten bij elke stap opvangen zoveel mogelijk te dempen. Ik negeer het trekkende, pijnlijke gevoel in mijn enkel en ben vastberaden om voor het donker Ardales te bereiken. Mijn gemiddelde snelheid ligt nog altijd hoog. Na een tijdlang dalen, komt Ardales in mijn blikveld, maar ik lijk maar niet dichterbij te komen.

Honden

Lopend langs olijfboomgaarden word ik ineens belaagd door kleine, loslopende waakhondjes, die me grommend en blaffend achterna rennen. Ik ben een beetje bang voor honden, en dat lijkt de laatste jaren eerder toe te nemen dan af te nemen. Toen ik één jaar was, ben ik in mijn gezicht en oor gebeten door de hond van mijn oma. Ik kon net lopen, en liep wankel zwaaiend met mijn armpjes buiten, met een flesje melk in mijn hand. Mijn oma’s hond had zijn zinnen gezet op de melk, en hapte naar de fles, waarbij hij ook een hap uit mijn oor beet. Ik kan het me niet herinneren, maar de angst bij bepaalde honden is duidelijk voelbaar. Mijn lichaam reageert automatisch. Nu ik hier deze grommende, blaffende honden achter me aan krijg, voel ik weer mijn hart in mijn keel bonken en mijn lichaam aanspannen. Ik weet tegelijkertijd: nu moet ik laten zien dat ik de baas ben. Op luide, ferme toon roep ik zinnen als: ‘maak dat je wegkomt! Ga weg, wegwezen! Ophouden nu!’ Terwijl ik mezelf groot maak en roep, blijven ze me achtervolgen en happen naar mijn kuiten en enkels. Nu is het echt klaar, denk ik. Ik zwaai met mijn stok, en hoor mijn instructeurs vanuit defensie in gedachten ‘volume!’ tegen me roepen, omdat dit feedback is die ik vaker krijg. Meer volume, laat je beter horen, zet je stem kracht bij, wees meer aanwezig en minder lief! De angst zet ik om in een krachtige boosheid als ik de honden toeschreeuw: ‘Oprotten nou, wegwezen, ik ben klaar met jullie!’. Met mijn wandelstok laat ik zien dat het menens is. En godzijdank, ze blijven verrast staan en druipen inderdaad af. Hun geblaf sterft langzaam weg als ik verder loop, en een trillende zucht van spanning ontsnapt aan me.

Eindelijk, ik ben er!

Ondanks de bordjes langs de route die me anders wilden laten geloven, loop ik Ardales in als het nog licht is, ik heb het gehaald! Maar ik heb nog steeds geen kamer geboekt. Er is een kamer in het centrum, die alleen via booking te boeken is, en wat ik al van tevoren had moeten doen. Uitgeput ga ik op de stoep ervan zitten en boek alsnog, in de hoop dat ik snel naar binnen kan. Ik heb geluk, de gastvrouw komt toevallig net aanlopen en begroet me vriendelijk, terwijl ze in sneltreinvaart mijn kamer in orde begint te maken.

Ik neem plaats in de patio, voel dat ik begin te rillen en mijn spieren natrillen van de geleverde inspanning. Mijn horloge geeft aan dat ik vandaag maar liefst 48km heb gemaakt met 1200 hoogtemeters. Nu ik klaar ben, lijkt mijn lichaam ineens ruimte te krijgen om zijn klachten over deze monsterlijke afstand en inspanning te uiten. Ik voel mijn verbrande benen pijnlijk branden en ook mijn gewrichten doen zeer. Als ik even opsta om wat uit mijn tas te pakken, beweeg ik als een houten pop.
Ik snak naar een douche, en als de gastvrouw mijn kamer op orde heeft, is dat het eerste wat ik doe. Als de douche echter na een paar seconden geen warm water meer geeft, kan ik wel huilen. Zittend op handen en knieën red ik het laatste beetje lauwwarm water in de badkuip om mezelf provisorisch mee te wassen. Ik klappertand van de kou en vermoeidheid, terwijl ik me met mijn eigen vieze kledingstukken afsop, die ik in de badkuip had gedaan om uit te spoelen.

Na het ‘douchen’ sta ik in dubio: ga ik nog wat eten bij een restaurantje, of duik ik mijn bed in? Wederom heb ik geen honger, ik ben doodmoe en wil naar bed om te slapen. Maar ik eet al dagen weinig, te weinig, en vermoed dat dit een vicieuze cirkel is die ik moet doorbreken door extra calorieën naar binnen te krijgen. Het is vooral lastig om voldoende eiwitten binnen te krijgen. Ik voel me koortsig en rillerig, wat ik ken van vermoeidheid en door de zon. Dit zijn ook tekenen van een zonnesteek en heb ik al eerder deze reis ervaren.

Bier en pizza

Ik besluit tóch naar het terras te gaan, in de wetenschap dat ik morgenochtend rustig aan kan doen. Daar zit ik vervolgens rillend op het terras en kan niet genieten van mijn pizza. Het is al donker en ik zit rillend op het terras, wachtend op een pizza. Mijn ijskoude bier heb ik al, maar achteraf had ik beter iets warmers kunnen kiezen. Warme chocomel met slagroom ofzo. Of thee. Ik zit hier wel, maar het liefst lig ik nu in bed. Het idee van pizza en bier op het terras is leuker dan de realiteit. Ik heb niet eens echt trek, die pizza werk ik vooral functioneel naar binnen. Ik heb spijt dat ik hierbuiten zit, het waait en ik ril. Zat ik maar binnen. Ik dwing mezelf te eten en werk het grootste gedeelte van de pizza naar binnen.

Als alles anders loopt

Vandaag is het weer zo’n rare dag. Vrijwel elke dag loopt tot nu toe anders dan ik vooraf denk. Dat is op zich geen probleem, al is het wel prettig om vooraf te weten dat het heus wel goed komt aan het einde van de dag. Dat vertrouwen heb ik helaas niet, waardoor het tot aan het einde toe steeds veel spanning geeft of het inderdaad wel goed komt.

Overbelasting

Zodra ik klaar ben met eten haast ik me terug naar mijn kamer, trek een extra deken uit de kast en kruip in bed. Ik ben helemaal kapot. Halverwege de nacht heb ik het niet koud, maar stik ik juist weer de moord en gooi alle dekens en extra weer van me af en trek al mijn kleding uit. Mijn lichaam is weer druk bezig om te acclimatiseren, te herstellen en mijn temperatuur te reguleren. Mijn arme lichaam. Het werkt zo hard, en levert zulke bizarre prestaties, en keer op keer ga ik over de grens heen, in plaats van mijn lichaam goed te verzorgen. Het duurt lang voordat ik deze les heb geleerd.

Missen van contact

De volgende ochtend geeft mijn horloge aan dat ik overbelast ben en mijn HRV (hartcoherentie) zakt verder in het rood. De balans tussen inspanning en ontspanning is zoek, mijn lichaam krijgt niet genoeg gelegenheid te herstellen en tot rust te komen. Het is maar goed dat ik vandaag rustig aan ga doen.
Gisteren gingen mijn gedachtes en gevoelens alle kanten uit. Ik mis thuis, ik voel me alleen, ik wil geknuffeld worden. Ik mis aanspraak en ben verbaasd dat ik die bijna niet heb onderweg. Als solo reiziger had ik min of meer gedacht dat ik gemakkelijk zou worden aangesproken door anderen, maar dat gebeurt vrijwel niet. Misschien ligt dit vooral aan mezelf, straal ik iets uit dat de drempel om een praatje te maken hoger maakt? Ga ik het zelf onbewust uit de weg? Daar word ik vervolgens weer onzeker over. Hier heb ik het met mijn zenleraar over gehad en ik hoor haar al in mijn gedachtes zeggen: ‘voel dat maar, dat gemis. Blijf erbij en schrijf erover.’ Dat doe ik dus zoveel mogelijk.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 Ardales verscheen eerst op Struin Stories.