Niet echt uitgerust sta ik vroeg op, omdat ik deze dagen moet gebruiken om bij mijn eindbestemming te komen om de aansluiting naar Valencia te hebben. Ook voor vandaag lijkt er geen accommodatie mogelijk te zijn. Morgen is er godzijdank wél een accommodatie, en daar kijk ik gigantisch naar uit. De eerste kilometers zijn mooi, ik wandel door een smalle kloof en over een modderig pad met veel begroeiing. De regen heeft de natuur zichtbaar goedgedaan, het groen oogt schoon en fris, de grond is op sommige plekken flink verzadigd en in schaduwrijke plekken groeien de planten hard. Hierna loop ik weer een groene tunnel in, die mijn aandacht als vanzelf weer naar binnen richt. Zuchtend loop ik verder, terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten.

Overgeleverd aan mezelf

Alleen lopen betekent dat je in elke situatie aan jezelf bent overgeleverd. Zonder uitzondering, er is geen ontsnapping mogelijk. Ik weet inmiddels dat het uitzicht en de omgeving voor fijne afleiding kan zorgen van je eigen gedachten. Maar zodra die optie wegvalt, groeit de kans op de confrontatie met mijn eigen geest. Van kleine, onbenullige zaken zoals liedjes die maar niet uit m’n hoofd gaan, tot verwerking van allerlei gebeurtenissen. De groene tunnel doet me denken aan Bosnië, waar we ook regelmatig in dit soort omgevingen hebben gelopen. En aan mijn schuldgevoel over de situatie waarin ik de kinderen heb doen belanden. Het is nogal wat, wat we hebben meegemaakt daar. Ik vraag me af in welke manier die ervaringen hen hebben gevormd.

In de soos

Vlak voordat ik Andilla bereik, wordt het pad meer open. De windmolens bij Andilla zingen onheilspellend, in de verdere stille omgeving. Ik loop langs akkers en olijfgaarden, en zie uiteindelijk aan de andere kant van de berg Andilla liggen. Voordat ik daar ben, moet ik eerst een steile afdaling maken, om met een omweg naar het dorpje toe te lopen. Hier vind ik een bar, waar ik binnen plaats neem. Deze bar doet zo te zien ook dienst als jongerensoos. Er staat een gevulde spellenkast tegen de muur. Het is een ongezellige, functionele ruimte, met vergeelde plavuizen, aluminium kozijnen en plastic meubilair. Toch ben ik blij om te kunnen zitten en even te ontspannen. Naast me zit een stopcontact waar ik dankbaar gebruik van maak om mijn powerbank op te laden. Ik maak geen haast, maar de barman laat me na mijn drankje weten dat de kroeg gesloten is, en ik voel me toch verplicht om weer verder te gaan.

Kruising met de gr10

De route vanaf Andilla gaat verder door een soort park. Hier komt de gr10 samen met de gr7 en ook twee andere themaroutes lopen door dit gebied, dat blijkbaar een vindplaats is van archeologische opgravingen. De ene route gaat over Middeleeuwse restanten die in de buurt zijn opgegraven, en de andere route over de oorlog. Ik passeer inderdaad diverse kunstwerken en beelden en ook loopgraven langs de route als herinnnering aan de gevechten die hier in de oorlog hebben plaatsgevonden. Zo slingeren de eerste 2 kilometer door het park over bruggetjes, trappetjes, vlonders en langs diverse opgravingen van o.a. een Middeleeuwse brug, watermolen en aquaduct. Daarna zigzagt het pad verder omhoog de bergen in en zie ik al snel de berghut hoog boven me liggen. Blij omdat ik nu zicht heb op mijn eindbestemming van vandaag loop ik verder omhoog. Naarmate ik hoger en dichterbij kom, zie ik dat deze plek alles had: een fuente (water!), een vlak stuk grond, picknicktafels en beschutting van de berghut zelf, die een afdakje heeft waaronder ik precies mijn tent kan zetten. De berghut zelf is echter gesloten.

Onweer

Als ik aankom betrekt de lucht en pakken dikke wolken zich samen boven het dal waar ik zojuist doorheen ben gelopen. Hoor ik nou gerommel in de verte? Ik check mijn weerapp en schrik: er is een weeralarm afgegeven tot de volgende ochtend 8u voor stormen, regen en onweer. Oei. Gelukkig staat mijn tent onder het afdakje, ik hoop maar dat dat genoeg beschutting biedt. Iedere keer als ik nu ergens aankom en ik de hoop heb te kunnen eten aan de picknicktafel, begint het de laatste dagen te regenen. Het zit niet mee. Hoewel, ik ben aan de andere kant blij dat het iedere keer pas begint te regenen nadat ik mijn tent heb opgezet. Ook nu weer vallen de eerste druppels als ik net klaar ben met mijn tentje. Ik verschalk me noodgedwongen in mijn tentje terwijl het onweer al snel losbarst. Het blijft echter boven het dal hangen, zodat ik precies op ooghoogte zit met het geflits en gedonder in de verte. Ondertussen eet ik mijn gehaktballen in tomatensaus, brood met chorizo en koekjes. Ik warm me op met thee en probeer van het natuurgeweld vlak voor me te genieten, wat toch wel steeds lastiger wordt als het onweer in rap tempo dichterbij komt.

Regen, héél veel regen

De aaneenschakeling van lichtflitsen en het steeds diepere gedonder brengen me voor de tweede keer vandaag terug in herinnering aan Bosnië, waar we met ons gezin midden in het noodweer belanden tijdens een trektocht. Omdat ik me met de minuut minder comfortabel voel, besluit ik te bellen met Steef, die met de kinderen bij zijn ouders is, waar ook onze nichtjes en hun moeder zijn. Ik laat ze het onweer zien en ben blij met de afleiding om even met ze te kunnen kletsen. Het duurt een hele poos voordat het onweer eindelijk verder trekt. Dan is het de beurt aan de regen, die vervolgens uit de hemel valt alsof er een sluis wordt opengezet. Een eindeloze stroom valt uit de lucht, en ik check meerdere keren of alles droog blijft. Ik prijs me gelukkig met het afdakje van de hut en ben blij met de regenhoes en het extra onderzeiltje dat ik mee heb genomen voor onder mijn tent. Deze vouw ik omhoog, zodat mijn schoenen en dergelijke droog blijven.

Wind

De regen houdt uren aan, en pas tegen de ochtend neemt deze af. De weergoden zijn echter nog niet van plan uit te rusten. De wind wordt als nieuwe speler ingezet, en het brullende, gierende geluid van overal om me heen is om rillingen van te krijgen. Ik meen krakende takken en bomen te horen op de bergen boven me. Af en toe slaat de wind beukend toe, onverwacht en meedogenloos, waardoor de klap van het tentdoek me keer op keer de stuipen op het lijf jaagt. Hoewel ik redelijk gunstig onder het afdakje sta, met de muur van het hutje als beschutting, blijf ik niet gespaard voor de klappen van de wind. In de vallei van Andilla hoor ik haar ijselijk gillen. Het geluid bezorgd me kippenvel. Rusteloos woel ik in mijn tent. Ik weet op dat moment nog niet dat dit de voorbode is van de gigantische overstromingen door dit gebied, enkele dagen later.

Het bericht Spanje gr7 dag 25 / 54 Chelva – La Pobleta – Andilla verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap slecht en word wakker gehouden door de lichten in het toiletgebouw, een generator en iets of iemand die langs mijn tent rent en mijn vuilniszak weg rooft. En inderdaad, die vuilniszak is spoorloos als ik wakker word. Wel vind ik later her en der stukken afval verspreid over het terrein.

Als ik wakker word, ben ik nog steeds moe en heb pijn in mijn voeten. Ik voel steken in de zijkanten en bij de aanhechtingen van mijn tenen. Ook mijn enkels voelen gevoelig. De wandeling van gisteren heeft duidelijk zijn sporen achtergelaten. Ik zie op tegen het lopen, en helaas verandert mijn tegenzin niet gedurende de dag. Toch heb ik mijn wekker gezet om op tijd te vertrekken. Ik eet mijn havermout die ik aanvul met extra cruesli, en zet oploskoffie waar ik wat melkpoeder aan toevoeg. Ik hoor mezelf zuchten en loop als een houten klaas naar het toiletgebouw, met de stille hoop dat het vast wel beter zal gaan in de loop van de dag. Maar ik vergis me, de hele dag voelt het alsof ik door drijfzand loop.

Als het golft, dan golft het goed

Zoals ik gisteren nog genoot en mijn ogen uitkeek, zo ben ik mezelf vandaag aan het opvreten, irriteren, frustreren. Ik struikel over uitstekende wortels of stenen, glij uit over rollende steentjes en grind, blijf haken achter doornen, ik verdwaal, moet nodeloos weer terug een heuvel oplopen, mijn heupband van mijn tas springt vanzelf open, de gps van mijn horloge slaat meermaals op hol waardoor ik er niks aan heb en 100x mijn horloge opnieuw moet opstarten, en noodgedwongen moet wachten tot hij weer is opgestart om weer verder te kunnen. De tijd rent vooruit , terwijl de kilometers achterblijven, de hoogtemeters ben ik vandaag he-le-maal zat. De stad in mijn blikveld vertikt het om dichterbij te komen en die rotvliegen blijven maar om me heen zoemen zonder reden. Met regelmaat laat ik een oerkreet horen van pure frustratie.

Bericht uit Nederland

Ik kom een plek tegen in de schaduw, waar ik op een rots kan zitten. Och, wat een opluchting om die rottas af te kunnen doen! Ik laat me achterover vallen op de gladde, koele rots, en heb geen zin meer om ooit nog op te staan. Ik zou zo in slaap kunnen vallen. Eten. Ik moet eten. Mechanisch kom ik weer overeind en klik mijn tent van mijn tas, om mijn lunchspullen uit het onderste vak (de keuken) te halen. Uit mijn hoofdvak trek ik de rest: gedroogde worst, een pot chocopasta. Ik smeer wraps en werk het naar binnen. Wat is dit vandaag? Ik kan nergens van genieten. Ik wil alleen maar zitten, en slapen. Mijn schoonzus stuurt me een filmpje, en ik twijfel of ik hem nu wil openen. Ga ik dan niet naar huis verlangen?

Mijn nieuwsgierigheid krijgt de overhand en ik open het filmpje. Ze loopt door de Biesbosch, met haar winterjas aan. Ik hoor de wind in de microfoon blazen. ‘Wauw, in Nederland is het herfst, koud en guur!’. In één klap voel ik me beter. Het zicht op de vlakke, kale landerijen met de wolken erboven doet me beseffen hoe mooi het hier is, dat ik van geluk mag spreken dat ik hier in de zon loop, en elke dag kan genieten van nieuwe landschappen vol afwisseling. Mijn schoonzus vertelt dat ze aan me denkt, me succes wenst en benieuwd is naar hoe ik het heb. Als ik klaar ben met mijn lunch, pak ik met iets meer motivatie mijn spullen weer bij elkaar, en besluit haar een een stukje mee te nemen op mijn wandeling door te filmen terwijl ik loop. Het voelt ineens heel dichtbij en ik voel me gesteund door het idee dat er iemand op dit bewuste moment aan mij denkt. Het helpt me om het volgende uur weer door te stappen.

Cowboy

Na ruim een uur kom ik een heuse cowboy tegen en blijf onder de indruk even staan bij het zien van het beeld van de zongebruinde man met leren hoed op zijn grote, traag stappende paard. Zijn hond huppelt lichtvoetig een paar meter voor hem uit. Hij begroet me en vraagt waar ik heen ga. Trevelez? Ja klopt, ‘pero, estoy muy cansada’, maar ik ben zo moe, jammer ik. ‘Ay’, antwoord hij, ‘tu eres mejores, no esta lejos, menos de tres horas!’ Goedbedoeld zegt dat het nog maximaal 3 uur lopen is, terwijl ik uitgegaan was van maximaal 1 uur. Toch dankbaar voor zijn aanmoediging en compliment dat hij me wel stoer vind, ga ik verder.

Alles lijkt tegen te zitten vandaag. In de zon is het te heet, in de schaduw te koud. Zodra ik ga zitten, wil ik eigenlijk niet meer opstaan. Ik wil niet meer, ik ben moe. Ik wil naar huis. Ik schrik van mijn gedachtes, maar weet dat het niet meer is dan dat: slechts gedachtes. Dus sta ik weer op, hijs mijn rugzak op mijn rug, zet de ene voet voor de andere en ga door. Ik schuifel vooruit, sjok de berg op. Maar vandaag kan ik er niet van genieten. Het uitzicht wordt bovendien vaak weggenomen door omliggende bomen of heuvels.

Reflectie achteraf

(Maanden later leer ik dat mijn hele stemming bepaald werd door mijn fysieke overbelasting. Het is bizar om te merken hoe primaire behoeftes zo gaan domineren, dat ze je hele mentale wereld overheersen. Ook bij dorst heb ik gemerkt dat nadenken lastig wordt, en ik weinig kan hebben. Zodra ik gedronken heb, zakt dit weg. Op deze dag was ik simpelweg te moe, en ik had achteraf gezien gewoon een rustdag moeten inbouwen. Maar dat deed ik niet, waardoor ik over mijn fysieke grenzen heen ben gegaan. Mijn lichaam heeft er alles aan gedaan om mezelf af te remmen, me te laten rusten, maar ik heb het de hele dag overruled met mijn overtuigingen dat ik gewoon door moest gaan. Nu weet ik wel beter. Dit soort momenten zijn uiteindelijk belangrijke lessen en leermomenten, en ook een spiegel voor wat er in het gewone, dagelijkse leven vaak ook gebeurt. En inderdaad, inmiddels luister ik veel beter naar mijn lichaam, kan ik beter mijn grenzen aanvoelen én daarop reageren. Het is geen falen om moe te zijn of rust te pakken. Het is menselijk.)

Mijmeringen onderweg

Door het gebrek aan uitzicht, wordt ik op mezelf teruggeworpen. Mijn aandacht wordt naar binnen getrokken en de hele dag al gaan er allerlei gedachtes door me heen. Stel dat karma bestaat, wat ik ergens een goede motivator vind om goed te doen, hoe kan dan een wezen zonder bewustzijn dan een goed karma verkrijgen? Hoe kunnen stenen, bomen, insecten, etc. Ervoor zorgen dat zij in een volgend leven evolueren? Wat maakt een steen tot een goede steen? Gisteren moest ik ineens terugdenken aan iemand die ik al maanden niet heb gesproken en die avond appt hij me ineens! Telepathie. Dit gevoel van telepathisch vermogen wordt altijd groter als ik meer en meer afgestemd raak op mezelf, veel mediteer en los ben van een veelheid aan prikkels of ruis. Heel bijzonder.

Mentaal gevecht

Ik struggle door, zowel lichamelijk als mentaal. Misschien ook door de vermoeidheid van de afgelopen twee slechte nachten. Maar ik merk ook dat ik denk: ‘ pfff, 4 weken is echt heel lang, is 3 weken niet genoeg?’. Ik heb al zoveel gezien en gedaan, ik heb nu juist weer zin om naar huis te gaan. Ik zou het helemaal niet erg vinden als Steef een ticket voor een week eerder naar huis boekt. Tegelijkertijd wil ik ook de gr7 van het boekje afronden, het voelt niet af om halverwege te stoppen. Ik had zelfs gedacht dat ik nog wel verder zou komen dan de route uit het boekje. En direct erna: ‘waarom moet ik dat per sé afronden? Ik hoef toch niemand iets te bewijzen? Ik doe het toch voor mezelf?’. Ik word af en toe gek van mezelf hierin. Hoe weet ik nu wanneer ik mijn gevoel moet volgen of niet? Laat ik me door angst leiden, door korte termijn genot, of voel ik hier nu oprecht mijn grenzen goed aan? Afgaand op wat mijn lichaam me nu vertelt is dat ik moe ben, dat mijn lijf hersteltijd nodig heeft. Het lijkt zich te uiten in negatieve gedachtes die zich vertalen in vluchten en vermijden.

Trevelez

Na wat een eeuwigheid lijkt, kom ik dan eindelijk aan in Trevelez, een ander wit dorp in de Alpujarra, dat bekend staat om zijn 3 wijken (Barrios) waartussen maar liefst 150 meters aan hoogteverschil zit. Ik kom in Barrio Bajo aan, en doe boodschappen in de buurtsuper, ga schrijven op het terras en vervolg mijn laatste kilometers naar de camping, die claimt de hoogstgelegen camping van Spanje te zijn, op 1700 meter hoogte. Ik ben blij met deze camping, want oorspronkelijk was mijn idee om al veel verder op de route te zijn vandaag. Dat dit niet haalbaar was, bleek al snel. Nu heb ik gelukkig een warme douche om de dag mee af te sluiten. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo lang gedaan over een relatief korte afstand. Na 18km en om 6u opstaan ben ik helemaal op als ik rond 17.30u op de camping aankom.

Het bericht Spanje gr7 dag 19 Trevelez verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 6u mijn wekker gaat, voel ik geen angst meer om gesnapt te worden, de nacht zit er immers al op. Ik mediteer, eet mijn ontbijtje, breek mijn tent op en om 7.45u ben ik alweer aan het lopen.
De ochtenden zijn misschien wel het mooiste moment van de dag. Het opkomende licht, dat de wereld in een soft focus zet, nog slaperig, onscherp. De werkelijkheid aan onze eigen interpretatie overlatend, onze eigen illusies. De kleuren zijn zacht, zonder harde lijnen, die een dromerige toestand creëren, gelijk opgaand met het ontwaken van de mensen die ook nog niet zo scherp zijn aan het begin van de dag. Waarin de heuvels, heuvel na heuvel steeds verder vervagen aan de horizon. In allerlei rood, oranje, bruine en roze tinten. Een ontwakende wereld waarin de warmte nog vriendelijk en mild is. Alles is een stuk toleranter in de nazomerochtenden in Andalusië, nog vol beloftes. De ochtend is als als een wiegende moeder die teder en liefkozend fluistert: ‘doe maar rustig aan, je mag nog eventjes blijven liggen’.

Ubrique

Rond 9.30u kom ik in Ubrique, een stadje van formaat waar ik bij de eerste kraan die ik tegenkom een kattenwasje doe en mezelf op de hoek van een straat afspoel met het koude water. Ik vind een supermarkt en doe de nodige boodschappen. Op het randje voor de supermarkt eet ik direct een appel, wat magdalena cakejes en een chocoladereep om plek te maken in mijn tas. Met een loodzware tas vervolg ik mijn weg, die door Ubrique naar boven loopt.

Het Romeinse Pad

Na Ubrique begint het Romeinse pad naar Benaocaz. Ik weet niet waarom dit ‘pad’ geroemd wordt, het is misschien eerder berucht. Ik dacht dat de Romeinen een geciviliseerd volk waren, maar als voor hen een pad gelijk staat aan een paar kuub keien een heuvel afwerpen en het vervolgens als ‘wandelpad’ bestempelen, dalen ze behoorlijk in mijn achting. Ik breek zowat mijn enkels over de ongelijke grote keien, spontane blaren dienen zich aan en mijn gewrichten krijgen de nodige klappen en rare verdraaiingen te verwerken. Het is een ellendig, lang, oneffen, frustrerend ‘pad’. Na iedere bocht draait hij verder omhoog (‘surprise!’) en ik vervloek de Romeinen met hun ´befaamde pad´ met enige regelmaat.

Benaocaz

Eindelijk kom ik dan aan in het slaperige, witte dorpje Benaocaz, waar het pad gelukkig eindigt. Op het zonnige plein eet ik mijn lunch op een bankje in de schaduw. Ik trek mijn schoenen en sokken uit om ze even bij te laten komen na deze martelgang naar boven toe. De koele, gladde stenen van het plein voelen aangenaam tegen mijn rood uitgeslagen voeten. Voordat ik verder ga, smeer ik mezelf dik in, want de zon schijnt ongenadig fel vandaag. Gelukkig staat er een windje, want het is verzengend heet, zelfs met de wind. Het zweet druipt langs mijn armen en slapen en valt van mijn ellenbogen op mijn benen. Ik stel me voor dat de druppels zweet strepen trekken door het spoor van vuil dat zich inmiddels ophoopt op mijn lichaam. Ik verlang naar een douche, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld, want vannacht zal het wederom wildkamperen worden.

30 sept 2023

Ik kom in een schattig wit dorp, Villaluenga del Rosario, via een brede laan die wordt geflankeerd door hoge palmbomen. De dorpskern is een klein pleintje, ingeklemd tussen hoge witte huizen. Er is een café open, en een derde van het plein wordt momenteel in beslag genomen door een podium waar een man de installatie aan het opbouwen is. Ik kies een tafeltje in het midden van het pleintje, waar mijn bezwete lijf direct natte plekken op het plastic stoeltje maakt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te schrijven en van een drankje te genieten. Ik geniet van de mediterraanse sferen, waar mijn lichaam steeds meer aan de hitte begint te wennen en ik steeds meer mijn draai vind in het onderweg zijn.

Op mijn gemak bekijk ik de uitbater, die nonchalant een doekje over de tafeltjes haalt, en af en toe tegen de deurpost van zijn cafe leunt. Zijn armen over elkaar heengeslagen, rustend op zijn dikke buik. Zijn wilde, donkere snor en fronsende voorhoofd geven hem het uiterlijk alsof hij zo één van de verhalen van Annie M.G. Schmidt is uit gewandeld. Af en toe nemen er mannen op leeftijd plaats aan een van de tafeltjes, drinken een biertje, en vervolgen dan hun weg. Het ritme en tempo hier is niet te vergelijken met wat ik ken van mijn leven uit de Randstad. Het helpt me om tot rust te komen, steeds een beetje meer. Ik voel me rijk dat ik hier ben en dat ik dit kan doen.

Bergopwaarts

Op wolkjes verlaat ik het dorpje en vul mijn flessen eerst nog bij een ander café, aan de rand van het dorp. Een man spreekt me aan als hij mijn grote rugzak ziet. Nieuwsgierig vraagt hij naar mijn tocht en vertelt dat hij jaren eerder een vergelijkbare tocht door dit gebied heeft gemaakt. Als hij doorkrijgt dat ik deze tocht alleen loop, roept hij hoe bijzonder dat is en wenst me veel geluk. De jongen achter de bar geeft mijn gevulde flessen aan, en ik zwaai de man gedag als ik het café uitloop. De route vervolgt direct bergopwaarts, een voorbode van wat komen gaat.

Weidsheid en bergmassief

Puffend en nat van het zweet kom ik boven, waar ik spontaan even mijn adem inhoud als ik het uitzicht zie. Een gigantische, lege vlakte opent zich voor me, als een woestijn, met aan de overkant van die vlakte een rotsig bergmassief die uit het niets oprijst. Met open mond vergaap ik me aan de weidse pracht, en voel ik me als een blije puppy die zin heeft om uitgelaten te worden. Mijn route gaat dwars over de vlakte, regelrecht het bergmassief over. Kwispelend drentel ik naar beneden, op naar de overkant. Op de vlakte is nergens schaduw. Er groeit geen boom, geen enkele plant, er is enkel de uitgestrektheid van een harde, zanderige grond. Zover mijn ogen kunnen zien, is er enkel zand en stof, geen mensen, bebouwing of verkeer. Later hoor ik dat er in Andalusië ook regelmatig Westerns zijn opgenomen, en inderdaad krijg ik veel associaties met de woestijnen uit de VS of Australië.

Mijn lichaam past zich aan

De zon brandt vandaag iets minder ongenadig, wat een zegen is voor mijn verbrande benen. Mijn lichaam past zich elke dag een beetje meer aan, aan de omstandigheden waaraan ik het blootstel. Ik maak langere dagen zonder helemaal kapot te zijn aan het einde van de dag. Inmiddels heb ik nu wat energie over om een beetje te lezen voor ik in slaap val. De rugpijn komt wat later op de dag en de zon verbrand me minder snel. Tijdens onze tocht door Bosnië merkte ik dit ook. Daar kreeg ik de indruk dat ik sneller verbrande als ik een zonnebril droeg, alsof mijn lichaam dan gefopt wordt door de informatie die via mijn ogen binnenkomt. Ik draag deze reis geen zonnebril, maar alleen een pet.

Genieten van de fenomenale natuur

Lopend over de vlakte, word ik omringd door Karstbergen. Het paadje is niet meer dan een platgetreden stukje grond, nauwelijks te onderscheiden van de omringende omgeving, dwars door het gigantische niks. Ik zie niet waar het pad de bergen in gaat, maar een ding staat vast: dit wordt klimmen! Sneller dan verwacht sta ik onderaan de berg, waar het pad zigzaggend omhoog kruipt, mij geduldig dragend als ik me hijgend en tollend een weg naar boven baan. Bovenaan de berg komt de GR7 samen met een andere GR route die beiden richting Ronda gaan. Ik geniet van de prachtige uitzichten tijdens het klimmen, en ook als ik bovenaan ben, is de natuur prachtig, met hun grillige bergen die steil vanuit de grond oprijzen, als reusachtige tanden. Ik stel me voor hoe dit ooit is ontstaan, tijdens het schuren van aardplaten over elkaar heen, of het met kracht opstuwen van de aardkorst, om het tot de definitieve vormen van nu te transformeren.

Nog meer wild

Aan deze kant van de berg zijn er meer bossen, en laaf ik me af en toe in de schaduw van hun bomen. Opnieuw ben ik getuige van herten, die op een paar meter van me vandaan hun weg zoeken. Eerder deze week zag ik een beest, een soort grote marmot, het deed me denken aan een bever. Hij stond op zijn achterpoten naast een stammetje en leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Ik ervaar het als een groot geschenk dat ik zoveel wild van dichtbij mag bekijken nu ik voor langere tijd in de natuur leef. De drukte van de stad en toeristische plekken lijk ik al ontwend te zijn. Steeds als ik thuiskom van onze vakantie merk ik dat ook. Ineens erger ik me dan (meer) aan de drukte van de stad en de prikkels overweldigen me bijna.

Mijn lichaam als voertuig

Hier, op mezelf, buiten in de natuur kom ik in een andere staat van zijn. Zuiverder, meer kernachtig. Ontdaan van allerlei ruis en sociale lagen, los van allerlei afleidingen. Ik ervaar mijn lichaam nu echt als mijn voertuig en vind het fascinerend om te ervaren wat het voor me doet, waartoe het in staat is en hoe goed het herstelvermogen is. Soms voelt het alsof mijn lichaam bijna automatisch het werk doet en ik de gelegenheid heb om ‘uit mijn lichaam te treden’ , ik vertoef dan ergens tussen gedachten en puur gewaar zijn, als de toeschouwer van dit hele gebeuren.

Schoongelikte lepel

De dag vordert en ik herhaal wat ik gisteren deed: eerst eten en dan pas een kampeerplek zoeken. Zittend op een grote steen tussen de dennenbomen eet ik chili con carne uit een blikje en neem niet eens de moeite om het warm te maken. Het is te warm om te koken en warm te eten. Voor de vitaminen roer ik er een verse paprika doorheen. De bossen zijn hier stil, de enige geluiden zijn het ruisen van de bomen en af en toe het geschreeuw van een roofvogel wat verder weg. De chili smaakt als een feestmaal, en ik lik mijn lepel zo goed mogelijk schoon bij gebrek aan afwasmogelijkheden. Ik ben de schaamte voorbij. De afgelikte chililepel gaat zonder aarzeling morgenochtend weer de koffie en havermout in. Ik maak me niet meer druk over dit soort futiliteiten.

Mezelf steeds meer vergeten

Ik kan mezelf niet zien, en dat doet iets mafs met me. Hoe langer ik niet geconfronteerd wordt met mijzelf, hoe meer ik mijzelf vergeet. Ik ben niet meer bezig met mijn uiterlijk, hoe mijn haar zit, dat mijn haartjes op mijn benen langer groeien dan ik normaal toelaat in de zomer, dat ik misschien voor gek loop als ik ‘s avonds een legging onder een korte broek draag. Ik denk er niet eens meer over na. Ik vergeet mezelf meer en meer, hoewel ik me tegelijkertijd heel bewust ben van mijn lichaam die dienst doet. Alsof mijn identiteit en ego oplossen, en ik meer en meer samenval met de ervaring. Ergens voelt het als een bevrijding, een zorg minder. Ik hoef geen rekening te houden met de sociale context, gedragscodes en oordelen van mijzelf en anderen.

Zoeken naar een kampeerplek

Als ik verderloop laat ik het bos algauw achter me, waarna ik een ruig en stenig gebied binnen wandel, met de Karstwanden links en rechts van me. Het is in feite een zeer brede kloof waar ik doorheen loop. Oei, dit gaat niet makkelijk worden om een slaapplek te vinden. De zon is al aan het ondergaan, en trekt mijn schaduw meter ver voor me uit. Ik schiet een wens het universum in, om binnen een half uur een beschutte, veilige, ongeziene plek te vinden om te kamperen. Een beetje zenuwachtig loop ik door, terwijl mijn ogen de omgeving afspieden. Vlak voordat ik de bebouwing weer inloop, spot ik een plek dat aan mijn eisen voldoet, hoewel het redelijk in het zicht ligt. Ik gok het erop.

Lekker blijven plakken

De geitenkeutels en prikkelplantjes schop ik zoveel mogelijk weg. Gauw zet ik mijn tent op en maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn pannetje maak ik een sopje waar ik me met mijn schuursponsje provisorisch mee was. Poedelnaakt sta ik in het afnemende licht die de hemel paars en oranje kleurt tussen de machtige bergwanden. Talloze gieren vullen de lucht boven mij en cirkelen op de warme windstromen van de schemering. Ik droog me af en hoop dat ik was beter slaap nu ik wat schoner ben, maar dit blijkt ijdele hoop, ik plak nog steeds. Vaak heb ik moeite om in slaap te vallen, omdat het nog zo warm is en ik zo vies plak. Het plakken van mijn lichaam is echt een groot irritatiepunt. Mijn armen aan mijn gezicht of bovenlijf, het plakken van mijn bovenbenen op elkaar, het nare gevoel dat de slaapzak vastplakt aan mijn ongewassen lijf, bah. Ik probeer zo stil mogelijk te liggen om het gevoel te vermijden, maar ontkom er niet aan om veel vaker dan ik zou willen te draaien, omdat mijn gewrichten pijn doen na een poosje op mijn zij te liggen. Ik slaap die nacht daarom matig.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 Montejaque verscheen eerst op Struin Stories.

Wanneer begint deze reis echt? Op het moment van vliegen? Of op het moment dat ik tot dit besluit kwam? Dat besluit kwam in januari dit jaar, maar ook dat moment kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Al in mijn tienerjaren had ik het plan om de deur uit te wandelen naar Denemarken, en misschien verder Scandinavië in. Toen wilde ik vooral weg van huis, als een vlucht van mijn leven daar. Dat is nu wel anders. Ik heb het moeilijk en mijn tranen zitten hoog. Als ik mijn kinderen in tranen zie achter de douanehekken, vraag ik me af wat ik hier doe, en wil ik me enkel nog koesteren in hun nabijheid en warmte. Het loslaten, die allerlaatste knuffel, kus, zwaai, blik… Dat valt me zwaar. Ik wil helemaal niet weg van ze, maar toch is het loskomen van hen de enige manier om deze reis te maken. Hier op de luchthaven ben ik op zoek gegaan naar de ‘meditation lounge’, en vind een aftandse ruimte met een kapotte stoel en wat vieze kleedjes, ingeklemd tussen de toiletten en het café, die moet doorgaan als gebedsruimte. Hier mediteer ik even. Het helpt. Ik voel mijn voeten weer op de grond staan, mijn lijf is wat rustiger en de tranen stoppen.

Klavertje vier

Terwijl ik nu schrijf, worden de eerste priority passengers opgeroepen om te boarden, langzaam komt het moment van vliegen dichterbij. Ik hou niet van vliegen, elke keer brengt het toch weer spanning en angstige gedachtes. ‘Het kan zomaar de laatste keer zijn’, flitst er dan door mijn hoofd. Maar ik weet ook dat het altijd goedkomt, ik heb het vaker gedaan. Gisteren stond er een kadootje van een juwelier op mijn slaapkamer: mijn moeder heeft een zilveren klavertje vier als geluksbrenger voor mijn tocht gekocht, een lief en mooi gebaar. Het hangertje hangt als een gelukstoken om mijn nek en ik merk dat ik er regelmatig naar grijp om er wat steun uit te putten.

Angst onder ogen zien

Mijn backpack zit in het ruim, en het voelt niet prettig om die niet in mijn buurt te hebben. Vanmorgen woog ik zo’n 18 kilo zwaarder door de backpack op mijn rug. Ik voel me als een slak die zijn huisje heeft moeten afstaan. Alles daarin is van belang voor mijn reis. Ik ben als de dood dat ik mijn tas kwijtraak, dat hij achterblijft in het ruim van de bus als ik uitgestapt ben. Angst, angst, angst. Sinds ik ben begonnen met zen, word me steeds duidelijker hoeveel angst er in me zit en word ik me steeds meer bewust van de angstige gedachtes die als vliegen in mijn hoofd rond zoemen. Je zou bijna zeggen dat het een slecht idee is om te mediteren, omdat ik nu die angst gewaar word. Toch ervaar ik juist dat die angst, die er hoe dan ook toch al zou zijn, of ik mediteer of niet, door het mediteren beter hanteerbaar maak voor mezelf. Althans, een beetje. Steeds een beetje meer.

24 sept 2023 12.49

Ik zit al een poos op het vliegveld van Malaga, waar ik rond 10.30 ben geland. Ik kan pas om 14u mijn bus richting Tarifa nemen. Natuurlijk ging het vliegen prima, de angst die ik vooraf heb, ebt snel weg, en maakt ruimte voor verwondering over het fenomeen van stewardessen. Zolang ik me kan herinneren zijn deze altijd mooi, knap, slank en met een flinke dosis make-up en haarlak hun werk aan het uitvoeren. Misschien is het blijven geloven in de illusie van schoonheid, luxe en comfort, die in vroeger tijden wellicht enkel voor de happy few was weggelegd, een wens die we graag in stand houden. Misschien bieden de knappe gezichtjes en zoete glimlachjes wel enige troost en houvast aan diegenen die toch wat gespannen aan boord stappen.

Zelfopgelegde regels verbreken

Een sportvriend, Kees, heeft aangeboden me tijdens mijn reis te helpen met regelzaken en uitzoeken van dingen, mocht dat terplekke nodig zijn, een erg fijn idee! De eerste uitdaging dient zich al aan, want voor het koken heb ik gaskannetjes nodig, die mogen niet mee in het vliegtuig, dus zal ik hier moeten vinden. Het is echter zondag, en ik heb geen idee waar ik deze kan verkrijgen. Dankbaar maak ik direct van het aanbod van Kees gebruik om me te helpen uitzoeken waar ik deze kan vinden. Het voelt een beetje gek, ik wil deze reis vooral op mezelf leren vertrouwen, maar ik merk dat ik behoorlijk wat spanning ervaar en moeilijk kan ontspannen tijdens het wachten. De adrenaline giert door mijn lichaam, en ik grijp continu naar mijn telefoon, om busverbindingen te checken en steun te vragen van Steef. Ik merk dat ik dit gedrag naar mezelf aan het goedpraten ben: ‘ vandaag is nog geen wandeldag, dan geldt de regel van contact met het thuisfront nog niet, vandaag mag ik nog wel, nu is het belangrijkste dat ik mijn spullen op orde krijg’. Ik praat het goed naar mezelf, want ik heb die voornemens enkel met mezelf gemaakt, er is niemand die me controleert of ik me er wel aan houdt. Toch voelt het als valsspelen.

Reisplanning loopt in de soep

Ik maak de fout om een kaartje te kopen naar de plek van de overstap, en ben niet assertief genoeg om te zeggen dat ik een kaartje voor een bus eerder nodig heb. Dit gedrag ken ik zo goed van mezelf, en ik erger me eraan. Ik ben geen held met het vragen, bestellen, bellen, regelen van zaken voor mezelf, en ga die situaties liever uit de weg. En als ik het doe, laat ik me gauw overrulen door de ander, zélfs als ik doorheb dat het niet gaat zoals ik me had voorgenomen, of ik niet krijg wat ik nodig heb. Met als gevolg nu, dat mijn reistijd met nog eens 2 uur toeneemt, met een hele krappe overstaptijd voor de allerlaatste bus die vandaag gaat. Reden genoeg om me behoorlijk op te winden en zorgen te maken of ik die laatste bus wel ga halen. Lekker bezig Mies.

Prikkels

Kees heeft intussen wat tankstations gebeld en een camping, die allemaal beweren dat ze gaskannetjes verkopen. Dat geeft wat rust. Nu maar hopen dat ze het juiste type verkopen die op mijn brander past.
Terwijl ik daar wacht, merk ik dat de drukte van de vele mensen, de geluiden van opstijgende vliegtuigen en al het verkeer behoorlijk vermoeiend zijn. Het lijkt of ik steeds gevoeliger word voor de hoeveelheid prikkels om me heen en kan er elk jaar minder goed tegen. Maar misschien redeneer ik wel verkeerd om, en merk ik tegenwoordig steeds beter en sneller op wat de impact is van de prikkels die er altijd al waren. Nu kan ik in ieder geval maatregelen nemen om mezelf af en toe in rust terug te trekken. Zittend op het vliegveld, droom ik al van de stilte en afzondering in de natuur die voor me ligt.

Eerste contacten

In de bus naar Tarifa tref ik een sacherijnige chauffeur die me boos instrueert om mijn tas in het ruim te doen. Als ik vervolgens wil pinnen, blijkt dit apparaat niet te werken voor mijn pinpas. Blijkbaar is dit bedoeld voor de Spaanse variant van de OV kaart. Ik haal contact geld tevoorschijn en excuseer me dat ik enkel 50 euro heb. Boos blaft de chauffeur naar me dat hij daar niet mee uit de voeten kan en stuurt me met geheven vinger de bus uit, naar een plek om mijn briefgeld te wisselen. Maar dit is de laatste bus, ik kan deze bus niet missen! De moed zinkt me in de schoenen. Op dat moment biedt een oudere vrouw haar OV kaart aan, om voor mij te betalen, en direct daarna bieden twee mannen aan mijn briefgeld te wisselen voor me. Ik voel me opgelucht en dankbaar voor hun hulp. Als vrouw alleen op pad pakt tot nu toe goed uit.

24 sept 23 17.41

Het is zondag en na vijven, de winkels zijn dicht. Ik heb nog altijd geen gaskannetjes. Na de zenuwslopende busreizen ben ik in Tarifa aangekomen, waar ik regelrecht naar het industrieterrein ben gelopen – of gewaaid bijna, wat een krachtige wind staat hier – om gas te regelen. De tankstations die Kees noemde, hadden enkel grote gasbussen en verwezen me door naar de bouwmarkt, die pas maandag open gaat. Met aanzienlijk minder hoop op gaskannetjes dwaal ik door Tarifa, ga door mijn gepieker compleet voorbij aan het prachtige centrum, en kom uiteindelijk uit bij de stranden. Hier zoek ik een terras op, mezelf dwingend om gewoon even te zitten en te realiseren dat ik nu hier ben, in plaats van maar in die actiestand te blijven handelen. Vandaag krijg ik direct lessen in vertragen. Morgen zal ik terug naar Tarifa moeten om het gas te kopen, waardoor ik later dan gehoopt kan beginnen met mijn wandeltocht. Ik heb moeite me over te geven aan het feit dat het anders loopt en allemaal meer tijd kost, merk ik.

Oefening in hier en nu

Zittend op het terras heb ik zicht op het strand en de zee. De krachtige wind doet zijn best doet mijn schrijfschrift en pet van tafel te rukken. Een Amerikaanse vrouw op het terras spreekt me aan, en is enthousiast als ik vertel dat ik morgen start aan mijn wandeltocht. Ze vindt het prachtig en staat erop foto’s van me te nemen, want dit is een bijzonder moment. Ik lach gelaten en voel me ongemakkelijk als ze een foto van me maakt. Pas veel later realiseer ik me dat zij veel meer dan ik voelde wat een bijzonder moment het was.

25 sept 2023 9.18

‘You look marvelous!’ roept de Amerikaanse, als ik mijn rugzak op mijn rug hijs. Ik voel me gevleid. Ik geloof er niks van. Nog geen 5 minuten geleden was ik jaloers dat de Duitse man op het terras een biertje trakteerde aan haar, en niet aan mij. Gek hoe die emoties elkaar zo vlug afwisselen.
Ik ga niet meer naar het centrum, maar naar de camping waar ze misschien gaskannetjes verkopen. Vanaf het terras zet ik mijn eerste stappen op de GR7, de eerste echte stappen van mijn wandeltocht, de eerste etappe van vele. Het biertje van het terras maakt me licht in mijn hoofd, en de wind helpt niet mee om mij en mijn zware rugzak recht te houden. De route loopt over een vlonderpad over het strand, waar de wind de vlonderdelen door de jaren heen schots en scheef heeft gewaaid. Hier en daar is het alsof ik over een gigantische wipwap wandel. Dit alles maakt het direct een uitdaging om niet om te vallen op mijn eerste kilometers richting de camping.

Tarifa, surfwalhalla

Wat is het hier prachtig en relaxt. Het barst hier van de surfers. De sterke wind en grote golven maken de kust hier een surferwalhalla. De parkings staan vol campervans, in vrolijke kleuren graffiti, in vintage of retrostijl. De mensen zijn donkerbruin van de zon, gespierd van het kiten en surfen en gekleed in bikini’s en zwemkleding in bohemien stijl. Met lange, zoute haren en blote, zanderige voeten. Ik val uit de toon met mijn witte huid en degelijke wandeloutfit.

Lantaarnpaal

Rond 19u bereik ik camping Rio Jara, waar ik een gat in de lucht spring als ik ontdek dat ze hier gaskannetjes verkopen! Komt alles toch nog goed. Ik koop er 2 want ik vermoed dat er op de route niet gemakkelijk nieuwe gaskannetjes gevonden zullen worden. Ik kies een plekje aan de buitenkant van de camping, met uitzicht richting de zee. Als Steef later belt en grapt ‘ sta je niet onder een lantaarnpaal?’, omdat we die fout met enige regelmaat hebben gemaakt tijdens het kamperen, kijk ik schuin omhoog en zie, jawel, een lantaarn op een meter van mijn tent staan. Hoe is het mogelijk. Ik ben echter te moe om de boel nog te verplaatsen dus ik leg me erbij neer.

Zeepsop

Als ik even later wil gaan douchen, tref ik een onaangename verrassing in het bovenvak van mijn backpack: de zeepflacon is geëxplodeerd in het vak, en alles zit onder de zeep. Vermoedelijk tijdens het in-/uitladen van het vliegtuig onder druk komen te staan. Alles in het vak zit onder de douchegel, en zo goed en kwaad als ik kan probeer ik de boel schoon te maken, met een hoop zeepsop, bellen en geklieder tot gevolg. Nou ja, het is gelukkig geen honing, troost ik mezelf, want die ervaring heb ik in het verleden ook al eens gehad.

Afsluiting dag 1

Ik mediteer met de ondergaande zon en invallende avond. Het is hier nog een uur langer licht dan in Nederland, en het voelt alsof ik terug in de tijd ben gereisd en weer een stuk zomer meepak. De lucht kleurt perzikroze en oranje. Bij gebrek aan een meditatiekussen gebruik ik mijn kledingzak. Mijn foliemat, die onder mijn slaapmat ligt, gebruik ik als meditatiemat. Moe van de eerste indrukken en spanning van de reis val ik niet veel later al in slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 Tarifa Gibraltar verscheen eerst op Struin Stories.

Onderstaande is geschreven rond de zomer van 2023, voordat ik vertrok naar Spanje.

De reden waarom ik in mijn eentje 7000 km wil gaan hiken door Europa, is niet alleen omdat ik van wandelen houd. Er speelt meer mee. Sinds een paar jaar ben ik me op spiritueel vlak en op persoonlijk vlak steeds verder gaan ontwikkelen. Ik ben mezelf op een heel andere manier gaan leren kennen en ontdekken en ook mijn wereldbeeld is daardoor verandert. Toen de grote C in 2020 in ons leven kwam en alles op z’n kop zette, zette dat ook mijn eigen ontwikkeling in een stroomversnelling. Ik las alles wat los en vast zat, volgde diverse cursussen probeerde verschillende technieken uit, leerde Reiki, luisterde eindeloos veel podcast en ging in gesprek met uiteenlopende mensen die elk op hun eigen manier hun visie op spirituele thema’s, maatschappelijke kwesties en filosofische vragen deelden. Ik probeerde wat apps uit om meditaties of bodyscans mee te doen, en besloot dit uiteindelijk serieuzer aan te pakken door me op te geven bij een meditatiecursus.

Mediteren

Deze laatste beslissing zorgde voor een nieuwe stroomversnelling in m’n ontwikkeling, die ik verder verdiepte met een retraite van 4 dagen in een klooster en een vipassana 10-daagse. Inmiddels is dagelijks mediteren een gewoonte. Door mijn onregelmatige weken is het soms puzzelen om momenten op de dag te vinden om te mediteren, maar dat lukt steeds beter. Sinds een jaar ben ik in opleiding tot zenleraar en volg ik daarbij ook zen-coaching om meer zicht te krijgen op mijn blinde vlekken, en m’n bewustzijn verder te vergroten.

Leren door te doen en te ervaren

Ik leer het beste door te ervaren in de praktijk. Of beter gezegd: pas in het dagelijks leven doe ik echte inzichten op, en blijft het niet slechts bij een theorie uit een boekje. Als ik met m’n neus op de feiten word gedrukt in het moment suprême kan ik namelijk niet meer ontsnappen aan de feiten en moet ik de werkelijkheid wel onder ogen zien. Zo leer ik ook binnen defensie, een leeromgeving voor mij waar ik meer dan eens ‘nat’ ga, omdat het om praktijkvaardigheden gaat, en ik me dan niet meer kan redden met mooie praatjes. Voor mij een ideale, en soms harde, confronterende leerschool. Ik kan immers niet beweren dat ik raak heb geschoten als de schietschijf anders laat zien. Mijn zenweg is vergelijkbaar. Ook hier gaat het vooral om doen, voelen, ervaren. En vanuit die ervaringen pas je eigen conclusies te trekken.

Angsten opzoeken

Om die reden wil ik op mijn tocht mijn angsten ook opzoeken, zoals het alleen zijn en het donker. Ook het idee dat ik niet voor mezelf kan zorgen, niet op eigen benen kan staan wil ik tackelen. Tijdens de vippasana heb ik me ontzettend eenzaam gevoeld, wat me erg heeft afgeschrikt om voor langere tijd alleen te zijn. Ik wil hier weer een positieve ervaring in op doen, door dit op te zoeken. Het donker is denk ik een natuurlijke angst en ik heb niet de illusie dat die helemaal zal verdwijnen. Hij is deels terecht en functioneel, maar voor een ander deel irrationeel, en ik hoop daarin de ervaring op te doen dat het wel meevalt, dat ik prima alleen kan zijn en voor mezelf kan zorgen. Het geeft me ook wel een veilig idee dat ik in landen loop waar het toch relatief bekend en veilig is, waar je regelmatig in de bewoonde wereld komt of dat die in ieder geval in de buurt is.

Vrijheid als belangrijkste waarde

In de zencoaching kwam de wens om te wandelen ook naar voren en onderzochten we belangrijke waardes voor mij. Misschien wel de allerbelangrijkste voor mij is vrijheid. Ik kreeg de opdracht om in m’n meditaties de vraag (Koan) aan mezelf te stellen: ‘wat betekent vrijheid voor mij?’ en vervolgens alle antwoorden op te schrijven om daarna weer door te strepen. Dit moest ik keer op keer doen. Er vielen meteen allerlei dingen op voor mezelf: ik kan eindeloos veel antwoorden bedenken, of eigenlijk niet bedenken, ze kwamen gewoon omhoog tijdens het mediteren. Zo had ik allerlei verrassende antwoorden en associaties waar ik zelf nooit rationeel op zou komen. Vervolgens moest ik ze doorstrepen, wat direct weerstand opriep bij me: ‘waarom moet ik ze doorstrepen, het zijn allemaal goede antwoorden!’. Ze zijn allemaal waar, voor m’n gevoel.

Van meer naar minder

Toen ik tijdens de meditatie avond in de dokusan (een 1 op 1 moment met de zenleraar) vervolgens mijn waslijst opsomde die ik tot nu toe had, kreeg ik een vervolgopdracht: ik mocht volgende week maar één ding noemen in de dokusan. Wederom voelde ik weerstand, maar dit keer viel het kwartje bij me: ik wil teveel tegelijk! Ik heb weer mijn energie over 1000 dingen tegelijk verdeeld, waardoor ik de focus en aandacht verlies die ik juist zo graag wil verkrijgen.

Contact minimaliseren

We bespraken ook nog een ander belangrijk onderdeel van de reis: het contact met het thuisfront. Als ik mezelf beter wilde leren kennen, en écht wilde ervaren hoe het is om op mezelf te zijn aangewezen, is het dan wel verstandig om het contact met thuis zo intensief te hebben en houden tijdens de tocht? Het zou immers kunnen afleiden van mijn ervaring. En, vroeg mijn leraar: met welke intentie wil jij eigenlijk dat contact? Ik werd er in eerste instantie nogal boos over. ‘Waarom? Nogal wiedes toch, het is mijn gezin! Ik ben hun moeder, ik moet er voor hen zijn, het is al genoeg dat ik 4 weken weg ben’. Mijn leraar doorbrak mijn relaas echter: als jij vanuit een schuldgevoel contact zoekt, dan is dat geen zuivere intentie. Laat het initiatief bij hen, zodat je echt beschikbaar bent, en niet om je eigen schuldgevoel toe te dekken. Het was de spijker op zijn kop. Het koste vervolgens nog wel de nodige tranen bij mij en ook wat slikken bij Steef toen ik voorstelde om het contact te minimaliseren naar contactmomenten in de avonduren, rond het avondeten, en alleen op hun initiatief. Ik zou overdag mijn internet uit zetten en alleen voor ‘nood’ bereikbaar zijn.

Mezelf beter leren kennen

Het mediteren en de spirituele verdieping helpen me mezelf steeds beter te leren kennen. Ik leer het beste in de praktijk. M’n plan is daarom om dit voort te zetten tijdens het hiken. Tweemaal daags 20 minuten mediteren. Door met koans (gevoelsmatig onoplosbare vragen) te mediteren, hoop ik tijdens m’n reis ook verdere verdieping te vinden. Ik wil tijd inruimen om te schrijven over mijn ervaringen met het wandelen, de avonturen binnen en buiten.

Doelen en intenties

Veel mensen die een thru-hike of langeafstand pad gaan lopen, zetten bepaalde intenties voorafgaande aan hun start. Dit zette me aan het denken: wat wil ik eigenlijk? Wat zijn mijn doelen en intenties met deze lange tocht?

• Ik wil mezelf op een andere manier leren kennen, door alleen te reizen.
• Ik wil leren dat ik mezelf weet te redden en op mezelf kan vertrouwen “in het wild”.
• Ik wil meer terug naar de natuur, naar de oorsprong, back to basic, weg van alle indrukken en prikkels, terug naar the simple life en hoe het voor mijn gevoel hoort te zijn.
• Hierin wil ik ook leren wat ik hiervan meer of vaker in ons leven wil ervaren en ideeën opdoen hoe we deze manier van leven als gezin meer kunnen ervaren.
• Ik wil angsten overwinnen en ervaren dat ik meer aankan en aandurf dan ik dacht.
• Ik wil mijn fysieke grenzen oprekken en opzoeken.
• Ik wil op spiritueel en creatief gebied groeien; meer tijd hebben en nemen om te mediteren en te schrijven.
• Ik wil helder krijgen hoe ik dingen op werkgebied ga aanpakken, wat daarin nodig is, etc.

Dit zijn wel voldoende intenties. Ik hoor mijn meditatieleraar op de achtergrond al mopperen dat ik weer veel te veel tegelijk wil. Maar dat loopt wel los, om in de woordspelingen te blijven, ik heb immers de tijd en het hoeft ook niet allemaal in de eerste etappe te lukken.

Het bericht Solotocht door Spanje: hoe het begon verscheen eerst op Struin Stories.

Het is bijna een jaar geleden dat ik begon met een lang gekoesterde wens: een megalange trektocht te voet maken door Europa. In mijn eentje. De hele dag lopen door de natuur, genieten van van omgeving en nieuwe plekken ontdekken. Fysiek bezig zijn, lekker buiten, op de plek waar ik mij het meest op mijn plek voel. Ik vertrok eind september naar Gibraltar, en liep een maand lang over de GR7 door Andalusië heen. Op mijn rug droeg ik alles wat ik nodig had om zoveel mogelijk zelfvoorzienend over het pad te hiken. Het was een bizar avontuur. Leerzaam, eenzaam, spartaans ook soms. Het bracht me alles en meer waar ik om had gevraagd en op had gehoopt. Het bracht me ook heel veel wat ik niet had kunnen voorzien, en zeker niet had gehoopt. Maar het was een fantastische, rijke ervaring.

Tijd om te verwerken

Ik heb er niet meer over geschreven in mijn blog. Tijdens mijn tocht probeerde ik zoveel mogelijk onderweg te schrijven. Het waren vaak rauwe, pure notities die over die ervaring in het moment gingen. Ik had stiekem de wens er een boek over te schrijven. Misschien komt dat ooit. In ieder geval hield ik de schrijfsels bij me, schreef er later nog meer bij, en las ze veelvuldig terug. Het was een manier om de intense ervaringen ook te verwerken, weer opnieuw te beleven en ook te doorvoelen. Want jemig, wat was het soms intens! Elke dag voelde als een week, ik maakte gevoelsmatig zoveel mee. Ik had tijd nodig om dat wat ik had ervaren ook te integreren in mijn dagelijks leven. Om het een plek te geven en toe te kunnen passen.

Voor het eerst…

Het was de eerste keer voor mij dat ik alleen vloog, alleen naar het buitenland ging, alleen voor zo’n lange tijd bij mijn gezin weg was, dat ik alleen ging wildkamperen. In alle opzichten deed ik zoveel dingen voor het eerst, en ik vond het doodeng, te gek, zo versterkend, fenomenaal, krankzinnig en met tijd en wijlen verschrikkelijk. Ik heb mezelf zien groeien in verschillende opzichten. Mijn lijf werd sterker, ik ontwikkelde veerkracht, oefende een vreemde taal en verdiepte mijn spirituele ontwikkeling. Ik leerde op mijzelf vertrouwen, omdat ik geen andere keuze had. Keer op keer werd ik op mezelf teruggeworpen en kon ik niet anders dan de kracht en moed uit mezelf putten om door te gaan, een oplossing te bedenken, te dealen met alle emoties, pijntjes of discomfort wat er was.

Alleen met de ervaring

Maar ook de positieve ervaringen. Soms miste ik het, dat ik het niet samen met iemand kon delen. Maar op de een of andere manier was het ook iets heel bijzonders en intiems om die momenten helemaal voor mezelf te hebben. Ik dronk de ervaring op, viel ermee samen. Er waren geen woorden nodig, geen uitleg, want er was een instant begrijpen, een ervaren op een veel dieper niveau. Het kon me tot tranen roeren om daar dan te zijn, zittend op een schitterende plek, eindeloze vergezichten in de warme mediterraans kleuren, terwijl er niemand anders was. Het waren sublieme momenten.

Levenslessen

Er waren momenten dat ik leek te kunnen vliegen. Op goede dagen voelde mijn rugzak als een dagrugzakje, en mijn benen op die van een gems. Tredzeker, snoeihard van de spieren die zich in rap tempo aanpasten aan mijn dagelijkse hikes. Maar er waren ook momenten dat ik veel te veel van mezelf vroeg, en rillend met symptomen van oververmoeidheid en zonnesteek in mijn bed lag. In al die ervaringen lagen lessen opgesloten. Ik heb er zeker van geleerd, en ben van plan het aankomende keer dan ook anders te doen. Maar ook dan zal ik weer mijn portie krijgen, weer nieuwe lessen leren. Dat is inherent aan het leven zelf, uiteindelijk.

Meelezen over de avonturen

Binnenkort ga ik voor deel 2. Ik vlieg wederom met een open ticket naar Spanje, en reis af naar het eindpunt van mijn vorige trip, en daarmee het beginpunt van mijn aankomende langdurige hike: Cullar de Baza. Een onbeduidend slaperig dorpje in Andalusië. Omdat veel mensen mij volgen en ook graag meelezen over de avonturen, heb ik besloten met terugwerkende kracht mijn avonturen van mijn eerste etappe hier te delen de komende weken. Zo krijg je een idee van het pad en mijn ervaringen.

Openstaan voor ontmoetingen

Over de tweede etappe zeg ik met opzet maar weinig. De vorige keer heb ik mezelf in de vingers gesneden om hier teveel uitspraken over te doen, waarmee ik mezelf onbewust allerlei verwachtingen en impliciete doelen oplegde. Dat wil ik voorkomen. Wel heb ik mijn intenties voor deze tocht scherp: ik wil vooral openstaan voor ontmoetingen en verwelkomen wat er op mijn pad komt. Letterlijk en figuurlijk. Om die reden sta ik er ook open voor als mensen een tijdje willen aanhaken tijdens mijn tocht.

Het bericht Deel 2 van mijn solotocht door Europa verscheen eerst op Struin Stories.

Het is al september, de maand van mijn vertrek! Het komt nu echt dichtbij, en ik krijg kriebels in mijn buik als ik denk dat ik straks mijn soloavontuur ga starten, waar ik al zo lang naar uit kijk. Januari dit jaar hakte ik de knoop door en sindsdien zijn de plannen gesmeed, de voorbereidingen getroffen, de materialen getest, de wandelschoenen ingelopen, de trainingsuren opgestapeld en de wandelgids uitgeplozen.

Het plan: een Europese wandelroute

Op 24 september vlieg ik naar Malaga, om vanuit daar door te reizen naar Tarifa, mijn startplek van de komende 6000 wandelkilometers. Ik ga een Europese Wandelroute lopen, een E-route, waar er zo’n 14 van dwars door heel Europa lopen en elk meerdere duizenden kilometers beslaan. Elke Europese Wandelroute bestaat op zijn beurt weer uit Lange Afstandswandelroutes, vaak aangeduid als GR, vanuit het Frans: Grand Randonnee. Deze langere afstandspaden worden als het ware aan elkaar geplakt tot een enorme E-route.

De E7

In mijn geval ga ik grotendeels de E7 lopen. Maar die start op de Canarische Eilanden, en dat vond ik dan weer een beetje onhandig en duur. Daarom loop ik het eerste deel van mijn tocht over de E4, die in Gibraltar begint, en halverwege Spanje de E7 kruist. Vanaf dat punt loop ik verder op de E7, die na Spanje door Andorra, Frankrijk, Italië, Slovenië, Hongarije en Servië en/of Roemenië gaat. Sommige delen van de E-routes zijn nog niet helemaal uitgestippeld, en op verschillende stukken zijn er alternatieve opties. Na Slovenië zal ik opnieuw mijn route moeten bepalen voor het vervolg.

De GR7 door Andalusië

Het eerste gedeelte van de tocht bestaat uit GR7 die van Zuid- naar Noord Spanje loopt, en vervolgens Frankrijk in. Ik loop de eerste 770km door Andalusië, geholpen door een wandelgids die ik inmiddels al als een trouwe metgezel ervaar. Van wat ik heb gelezen, is het een route die relatief goed begaanbaar is, door het landelijke en minder toeristische gedeelte van Andalusië, langs de kenmerkende witte dorpjes, over de bergketens zoals de Sierra Nevada, langs veel rivieren, stuwmeren, kloven en door olijfboomgaarden en langs kurkbomen en amandelbomen. De GR7 heeft een Noordelijke en Zuidelijke variant, die allebei hun eigen charmes hebben. Ik kies voor de zuidelijke variant, omdat ik vermoed dat deze meer afwisseling heeft in het natuurbeeld. De route loopt ook langs bekende punten zoals el Chorro en Ronda. Als ik nu op de weerapp kijk, is het begin september nog tegen de 30 graden, en naar verwachting net boven de 20 graden als ik start.

Geen officiële pelgrimstocht, maar…

Deze maand staat nog vol met werkactiviteiten, wat het contrast van mijn vertrek straks des te groter maakt. Ook ben ik veel tijd bezig met mijn opleiding tot zenleraar. Vanuit die opleiding dacht ik na over mijn intenties voor deze reis. Het is weliswaar geen officiële pelgrimsroute, maar het voelt wel als een pelgrimage. Het is tenslotte toch een tocht, een eeuwige zoektocht naar mezelf. Is dat ook niet een van de meest genoemde motieven voor het starten van een pelgrimstocht? Hoe dan ook, het leek me goed om intenties neer te zetten, om het lot een handje te helpen positief uit te vallen in mijn voordeel, zullen we maar zeggen.

Intenties voor de reis

Een belangrijke intentie is het verdiepen van mijn zenpraktijk, mijn spirituele praktijk. Om verder te werken aan de leerdoelen voor mijn zenopleiding, en daarmee uiteindelijk een betere zenleraar te worden. Om mijn ontwikkeling te stimuleren. Om die reden ga ik elke dag tijd maken om 2x 20 minuten te mediteren. Ik weet van mezelf dat dit het beste lukt in de ochtend, en halverwege de dag. Als ik lange wandelingen loop ben ik namelijk behoorlijk uitgeput ’s avonds, zeker als ik dan ook nog moet eten en de tent opzetten. Een ander voornemen is het oefenen van de hartsutra. Ik wil dit tijdens het lopen af en toe reciteren, vooral in het begin van mijn wandelingen. Op die manier wil ik de sutra meer eigen maken en het meer doorvoelen.

Angsten overwinnen en zelfvertrouwen kweken

Helemaal los van mijn zenpraktijk staan de andere intenties, die veel meer te maken hebben met mijn angsten overwinnen. Ik weet van mezelf dat ik snel geneigd ben terug te vallen op de steun van mijn vriend, waardoor ik soms situaties vermijd. In mijn solotocht kan dat niet, en zal ik wel alleen aan de bak moeten. Ik ben van plan zoveel mogelijk zelfvoorzienend en wildkamperend te reizen, om bewust op mezelf terug te vallen en tijd te maken voor mijn innerlijke struintocht. Het alleen slapen in de buitenlucht is een andere angst die ik graag wil aangaan, doorvoelen en uiteindelijk achter me wil laten. Ik wil, met andere woorden, ervaren dat ik mijn zaakjes helemaal zelf kan regelen en helemaal op mezelf kan vertrouwen.

Schrijven naar een hoger plan

Tenslotte is er een intentie om te schrijven over de reizen. Natuurlijk schrijf ik hier al over mijn kleinere en grotere struintochten en avonturen, en daar heb ik onwijs veel lol in. Al zo’n 15 jaar schrijf ik op mijn eigen blogplatforms en schrijf ik om mijn dagelijkse gebeurtenissen te verwerken. Ik droom er al jaren van om mijn schrijfambities naar een hoger level te tillen, dus ga ik daar tijdens mijn tocht zeker tijd voor maken. En wie weet, wie weet… volgt daar ooit een boek uit.

Voorbereidingen en voorpret

Het liefst had ik nog wat laatste spullen geregeld: nog een extra korte, lichtgewicht broek, een flacon voor douchegel en shampoo, dat soort praktische zaken. Het ziet er echter naar uit dat die kans niet meer gaat komen. Iets waar ik ook nog mijn hoofd over breek is hoe ik in Spanje aan gaskannetjes kom voor mijn brander. Op internet krijg ik dat niet duidelijk, en ze mogen niet mee het vliegtuig in. Dan maar duimen dat een tankstation, supermarkt of camping ze verkoopt, anders wordt het een uitdaging (iemand tips, toevallig?).

Navigeren

Met de gevonden wandelgids ervaar ik de nodige voorpret en lees ik handige suggesties voor bijvoorbeeld campings, winkels en waterpunten onderweg. De gids gaat tot 770km, daarna zal ik het echt zelf moeten uitzoeken. Gelukkig heb ik al de nodige GPX bestanden online gevonden om op mijn horloge te laden. We zijn maar liefst twee keer het oplaadkabeltje tijdens een reis verloren, wat een behoorlijke tegenvaller was en vooral een probleem opwierp voor de planning en navigatie aldaar. Ik ga dus extra goed op mijn kabeltje letten deze tocht.

Het thuisfront

Aan het thuisfront ben ik ook met de nodige voorbereidingen bezig: een rooster voor de taakverdeling met de kinderen, het vooruit koken van maaltijden, het steeds benoemen van mijn aanstaande vertrek en daarmee de nodige kusjes, knuffels en samenspeelmomenten wat uitbreiden. 4 weken van huis voelt nog zo abstract, dat ik me niet goed kan voorstellen hoe dat daadwerkelijk voelt als ik er straks niet ben. Ik ben in ieder geval van plan regelmatig te (video)bellen, en misschien wel ouderwets brieven te schrijven als de tijd het toelaat. En laat mijn man nu zelfs van plan zijn in die 4 weken te gaan klussen in de praktijkruimte, dan komt er behoorlijk wat zorg op zijn bordje. Ik probeer zoveel mogelijk te ondersteunen door vooraf al zaken uit te zoeken en bijvoorbeeld tegels uit te zoeken waar hij weer mee verder kan straks. Hij heeft me op het hart gedrukt dat dat echt wel goedkomt en ziet er niet tegenop. Toch is het loslaten (wat voelt als een ander met extra werk opzadelen) nog niet zo makkelijk. Ik voel me gezegend met een man die mij zoveel ruimte geeft en gunt.

Van droom naar werkelijkheid   

Aan de andere kant kan ik ook ontzettend genieten van de voorpret, als ik de foto’s zie van de omgeving waar de route doorloopt, ik me met mijn wandelgids op de bank nestel en in gedachten routes uitstippel, en de dagen langzaam zie aftikken op de aftelkalender. Het voelt zo bijzonder om dit te gaan doen, te kunnen en mogen doen! Als kind wilde ik altijd al een end lopen, naar Scandinavië. Die exploratiedrang is altijd bij me gebleven. Nu is de bestemming flink wat zuidelijker, waar ik straks getrakteerd word op zacht najaarsweer en op die manier de aankomende herfst en winter nog even ontloop. Wat een luxe!

Duolingo Spaans

In de laatste weken probeer ik mijn Duolingo Spaans zoveel mogelijk op te krikken. Dat valt nog niet mee, mijn praktische kennis van de taal vordert maar langzaam. Ik kan zeggen dat de koe nu de ramen heeft gezeemd en het paard niet is uitgenodigd op het feestje van de varkens, maar als ik probeer voor de hand liggende zinnen te formuleren met betrekking tot mijn hike, is dat toch andere koek. Ik voel wat schroom om straks in het Spaans te spreken, maar ben dit wel van plan, om ook hierin vertrouwen en een taalverrijking te ervaren.

Je mag met me mee!

Ook van het enthousiasme van mensen om me heen geniet ik, de inspanningen van vrienden en bekenden die hun best doen om een stukje aan te haken en mee te lopen. Precies dit is wat ik ook doe met mijn cliënten, en waar ik de meeste voldoening uit haal. Naar buiten, al wandelend in gesprek gaan. Nu doe ik dat nog kort: een uur of een dagdeel, maar straks is er ook de mogelijkheid om een of meerdere dagen mee te gaan op struintocht. Ontzettend gaaf om hier in Spanje al een start mee te maken.

Lijkt het je ook tof om een stukje mee te lopen, met je persoonlijke coach aan je zijde? Neem dan contact op!

Het bericht Aftellen tot de start van het grote solo avontuur verscheen eerst op Struin Stories.

Afgelopen kerstvakantie waren we last minute naar Bretagne gegaan. Ik was er als kind van een jaar of 12 al eens geweest, en had er goeie herinneringen aan, ondanks de kilte, harde wind in de zomer. Hoewel Bretagne Noord Frankrijk is, is het toch 10 uur rijden omdat we in het meest westelijke puntje verbleven. Maar ook direct een waanzinnig mooie omgeving. Helaas waren de voorspellingen op z’n zachtst gezegd matig, met dagenlange hoosbuien, code oranje voor overstromingen en windstoten van bijna 100km per uur. Toch weerhield dat ons niet van prachtig wandelen door de ruige natuur.

Slecht weer bestaat niet?

Omdat ik nu eenmaal een ster ben in rechtlullen wat krom is, wist ik ook hier mijn optimisme te gebruiken om er alsnog een enthousiast verhaal van te maken. Denk aan ‘lekker uitwaaien’, ‘slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding’ en meer van die motiverende teksten. Ik had ook al bedacht dat ik in de prachtige omgeving ook direct een trainingsmoment kon inlassen. In april ga ik namelijk een Kennedymars lopen, van 80km, en de volgende afstand die op ’t programma stond was 45km. Ik had gezien dat de GR34, een nationale langeafstandswandeling helemaal langs de kust van Bretagne en Normandië liep, die vrijwel direct langs ons huisje liep. Het leek me tof om hier een stuk van te lopen.

Overgeleverd aan de elementen

Ik geniet er echter alsnog van, de bijna meditatieve toestand van het voetje voor voetje voortbewegen, in eindeloze leegtes, alleen met jezelf en de natuur. Overgeleverd aan de elementen, die zich geen zak aantrekken van jou, waardoor je niks anders kan dan accepteren en anticiperen.

De eerste dagen hadden we al prachtige wandelingen gemaakt in de omgeving van Crozon en Camaret sur Mer, langs rotskliffen en vergezichten, en zelfs ondanks de regen een prachtige blauwe zee, woeste golven en eindeloos witte stranden. Het was werkelijk beeldschoon, en de wandelingen waren afwisselend en uitdagend, waardoor ik alleen maar meer gemotiveerd raakte om ook die 45km aan te tikken, ondanks de hoogtemeters en overstroomde wandelpaden door de vele regen.

Mijn laatste wandeling was 40km geweest in de druilende regen en kou, in een typisch Nederlands landschap. Ik geniet er echter alsnog van, de bijna meditatieve toestand van het voetje voor voetje voortbewegen, in eindeloze leegtes, alleen met jezelf en de natuur. Overgeleverd aan de elementen, die zich geen zak aantrekken van jou, waardoor je niks anders kan dan accepteren en anticiperen.

Wat heb je nou helemaal nodig?

Hoe vrij je je voelt, hoe flexibel en wendbaar je bent met alleen een rugzakje en zo weinig spullen, dat je moet constateren dat je maar zo weinig nodig hebt.

Met de rugzak op pad is ook iets dat ik regelmatig doe en heb gedaan. Backpacken in mijn tienerjaren door Oost Europa, lange wandeltochten met mijn pa inclusief wildkamperen, op wildernisavonturen met NatuurlijkSportief waarin ik ook door Schotland trok, en vorig jaar de primeur door een nachtje in de winter te kamperen met mijn twee oudste kinderen na met de rugzak op 20km te hebben gelopen. Een spannend avontuur voor hen, en voor mij bijzonder om deze fijne hobby door te geven.

Afgelopen zomer zijn we als gezin, inclusief de jongste van net 7 jaar, met de backpack door Griekenland getrokken, waar we als berggeiten steile bergen bewandelden in de bloedverziekende hitte, zeulend met liters water. Het was te gek. Hoe vrij je je voelt, hoe flexibel en wendbaar je bent met alleen een rugzakje en zo weinig spullen, dat je moet constateren dat je maar zo weinig nodig hebt. En het constant in de natuur zijn is gewoon zo fijn. Het voelt heel logisch, en misschien wel meer thuis dan ik me in mijn eigen huis voel, gek genoeg.

Roparun, Vierdaagse, Waterliniepad…

Vorig jaar heb ik meegetraind voor de Vierdaagse die ik met defensie in detachement zou meelopen, maar viel op de valreep uit door een blessure die ik kort ervoor opliep met de Roparun. Dit jaar is de tweede poging voor de Vierdaagse, die ik al één keer eerder uitliep samen met mijn vader in 2019. Toen is de liefde voor lange afstanden wandelen wel ontstaan. Met mijn vader loop ik af en toe etappes van het Waterliniepad, waar ik nog steeds aangenaam getroffen kan worden door het wonderschoon dat ons kleine landje nog steeds heeft.

Met de rugzak door Europa wandelen

Het enige nadeel is dat ik vaak dezelfde stukken loop. Noodgedwongen omdat ik meestal vanuit huis start, waardoor je de eerste 10-20km dezelfde routes aandoet. Ik heb behoefte aan het ervaren van nieuwe plekken en natuur, en het liefst lange tijd achter elkaar. Toen ik in Frankrijk over de GR34 liep, zag ik twee mensen met rugzakken een eindje verder op de route. Het begon onwijs te kriebelen om er ook met de rugzak op uit te gaan, een lang gekoesterde wens. Als tiener riep ik al eens dat ik naar Scandinavië wilde wandelen in mijn eentje. Die wens is er nog steeds, maar de bestemming ligt nog open. Zelf ergens heenlopen, op jezelf aangewezen in de natuur, met maar weinig dat je nodig hebt, dat lijkt me echt een toffe en ook leerzame ervaring.

Gewoon doen

Al een paar jaar loop ik te mijmeren over het volgen van één van de Europese wandelroutes (E-routes). Dat zijn routes die dwars door Europa lopen, vaak rond de 4000-6000km in totaal. Niet iets dat je zomaar even doet dus. Het lijkt me waanzinnig om dit in delen af te leggen en hier ook verslag van te doen of in ieder geval te combineren met mijn schrijfambities.

Er zal waarschijnlijk nooit een ideaal moment komen om zoiets te doen, net zoals dat voor alle grote beslissingen geldt in het leven. Waarom wachten?

Al wandelend in Bretagne, onder het geweld van de machtige wind, uitkijkend in diepe ravijnen waar de golven bulderend gaten sloegen in de rotswanden, besloot ik dat ik het gewoon ga doen. Ik ga een Europese langeafstandswandeling lopen. Ik weet nog niet welke, wanneer en hoe lang ik erover doe, maar dat is een kleinigheid, ik heb tenslotte mijn hele leven nog om erover te doen, hoewel ik liever morgen al begin. Er zal waarschijnlijk nooit een ideaal moment komen om zoiets te doen, net zoals dat voor alle grote beslissingen geldt in het leven. Waarom wachten?

Plannen maken

Eenmaal terug in ons huisje dook ik direct op internet om uit te zoeken welke Europese wandelpaden er eigenlijk zijn en welke me aanspreken. En hoe ik in godsnaam zo’n wild plan ga aanvliegen, want dat ik weer zulke ambities heb, betekent ook een consequentie voor mijn inkomen en het thuisfront. Het moet wel haalbaar zijn natuurlijk.

In overleg komen we tot het plan dat we beiden elkaar in een jaar de ruimte geven om erop uit te trekken, en dat rond de 2 weken weg een goed te overzien tijdsbestek is. Mijn eerste moment wordt in sept/okt dit jaar, waar ik na lang zoeken, lezen en vergelijken heb besloten dat ik de E7 ga wandelen, maar dat ik het eerste stuk door Spanje aanpas naar de E4, die start in Gibraltar. Daar gaat de E4 vanzelf over in de E7, die vervolgens door Andorra, Frankrijk, Italië, Slovenië en Hongarije gaat tot aan de grens van Roemenië.

Avonturen op wandelschoenen

Voor het zover is, heb ik nog genoeg momenten om me voor te bereiden dankzij de Kennedymars en Vierdaagse. Ook gaan we deze vakantie weer backpacken en wandelen, in Bosnië dit keer. Ik zal jullie op de hoogte houden van de ervaringen en voorbereidingen. Voor wie denkt dat wandelen suf is: think bigger, want het lange afstandswandelen, of hiken, zeker met rugzak en meerdaagse varianten doen meer met je dan je denkt. Het is naast een fysieke kwestie ook een mentaal spel, en eentje die veel lessen aan je kan leren, als je er voor open staat. Ik sta in ieder geval al te popelen om weer te gaan!

Het bericht Next level wandelen verscheen eerst op Struin Stories.