Het is ochtend en ik wil mijn ontbijtje koken, maar durf de tent niet open te doen uit angst dat de wind eronder slaat en hem als een parachute mee omhoog neemt. Om die reden besluit ik in mijn tent te koken. Risicovol, want tentdoek is extreem ontvlambaar. Maar het gaat. Een grote bak havermout en de laatste koffie die ik heb.

Daarna ga ik op pad, richting Bejis, waar ik rond 12u hoop aan te komen. Eenmaal onderweg besef ik al snel dat die streeftijd wat optimistisch is: de paden zijn door de regenval vannacht veranderd in rivieren. De gortdroge grond kan de grote hoeveelheid water die vannacht in één klap naar beneden is gekomen niet opnemen, en de regen spoelt daarmee ongehinderd over de bodem en de rotsen. Later hoor ik dat er die nacht ruim 40mm regen is gevallen. Twee dagen later zal Valencia geteisterd worden door noodweer en overstromingen, waarbij vele doden vallen. Ik weet dat op dit moment echter nog niet, natuurlijk.

Paden worden rivieren

Met moeite stap ik van steen naar steen, waarbij ik mijn best doe om droge voeten te houden en een veilige route te vinden. Naarmate ik lager kom, verzamelt zich steeds meer water op de paden, en wordt het aanvankelijk sijpelende stroompje nu meer en meer een brede, diepe rivier. De witrood markering verdwijnt steeds vaker onder water. De eerste paar kilometers geniet ik van het avontuur, dat het speelse hink-stap-sprong pad oproept. Maar na een paar uur is het bijna onmogelijk om een weg naar beneden te vinden zonder in het inmiddels kolkende bruine water te stappen dat zich een weg naar beneden baant. Iedere bocht speur ik opnieuw de omgeving af, mijn route bepalend om verder te komen.

De restanten van de bosbrand

Aan het einde van deze natuurlijke obstacle run bereik ik een meer bosrijk gebied, waar de schade van de stormen en ongenadige windstoten van afgelopen nacht duidelijk zichtbaar is in de vorm van een pad dat bezaaid ligt met omgevallen bomen en afgewaaide takken. Veel van de bomen die ik zie, zijn verkoold en zwartgeblakerd. Het geeft een unheimisch gevoel. Later leer ik dat er in 2022 een gigantische bosbrand heeft gewoed in dit gebied, waar ik doorheen loop. In één van de gehuchten is daar een monument voor gemaakt. De schade van de toenmalige bosbrand is enorm, en reikt kilometers ver. Ook op de bergen om mij heen zie ik de skeletten van kale, zwarte bomen, de bergen ontdaan van elke kleur en achtergelaten in doodse zwart-grijs tinten.

Omgevallen bomen

Ik zucht als ik opnieuw mijn best moet doen een goed pad te vinden, dit maal bukkend onder omgevallen bomen, klimmend over stammen en mijn evenwicht bewarend in stapels afgebroken takken. De brand heeft de bomen verschroeid en instabiel gemaakt, waarna de storm van afgelopen nacht ze als luciferhoutjes massaal heeft omgeknakt en uit de grond heeft gerukt. Later gaat het pad over op een grindpad dat ook de doorgaande weg is tussen de dorpen. Ik zie een aantal 4×4 auto’s vanuit de verte mijn richting op komen, en om de haverklap stoppen. Mensen stappen uit en ik hoor hun stemmen, maar ben nog te ver verwijderd om te zien wat er gebeurt. Pas als ik dichterbij kom, zie ik wat ze steeds doen: de wind heeft de bomen van de bergen boven het pad massaal omgewaaid, waarvan er enkele op het pad terecht zijn gekomen en de weg barricaderen. Ook de grond is hier en daar simpelweg weggespoeld door de heftige regenval, waardoor er soms enorme rotsblokken op de weg liggen en de doorgang versperren. De mannen stappen uit en duwen met elkaar de obstakels van de weg af, en rollen de omgevallen bomen het ravijn in om de weg vrij te maken. Ze vorderen maar langzaam door de hoeveelheid bomen die er liggen. Als ik langsloop valt mijn oog soms op rotsblokken die op scherp lijken te liggen op de helling boven me. Snel stap ik door, onder de indruk van het immense natuurgeweld en de schade die één nacht kan veroorzaken.

Op naar Bejis

Nu ik dit zie, prijs ik mezelf nog gelukkiger dat ik de nacht veilig ben doorgekomen. Halverwege de berg kom ik een stel tegen die aan het wandelen is. Ze begroeten me enthousiast en vragen me naar mijn tocht. Blij met de aanspraak kletsen we wat, over de storm, de bosbrand van 2022 en hun verhuizing van Valencia naar dit gehucht, waar zij de rust en natuur ervaren waar zij naar verlangen. Ook geven ze de tip dat je in Montanejos heel goed kunt zwemmen, er is een warm water bron en het schijnt er prachtig te zijn. Hoewel vandaag weer een zonnige dag is, is het de afgelopen dagen te koud om te zwemmen, maar ik neem me voor om daar volgend jaar zéker te gaan kijken.

Eindelijk weer een douche!

Ik neem afscheid van ze, en passeer nog 2 andere gehuchten, om rond 13.30u eindelijk aan te komen in Bejis, een klein bergdorp waar ik een accommodatie heb gevonden. Ik bel Rosa, de eigenaresse van het appartement, die me ophaalt op het pleintje en laat zien waar ik die nacht slaap. Ze heeft wat broodjes met jam klaargezet, die ik binnen een uur allemaal met smaak heb verorberd. De hikershonger is goed aanwezig. Na een heerlijke douche spoel ik mijn kleding uit, die het water bruinoranje kleuren, de kleuren van het stof en de Spaanse binnenlanden. Ik span mijn waslijn midden in de kamer en duim dat mijn kleren op tijd droog zijn voor morgen. Het is fris, niet meer zo zonnig, wat het drogen van kleding lastiger maakt. Omdat al mijn andere kleding gewassen aan de lijn hangt, trek ik mijn afritsbroek aan. Hoewel ik blij ben met het comfort van de kamer, verveel ik me ook. Er is geen bar of café geopend, en de minimarkt gaat pas om 19.00u open. Verder is er niks. Het is een dorp waar zo te zien iedereen elkaar kent, en ik voel me nogal opgelaten met alle nieuwsgierige ogen op me als ik door de enkele straat slenter. Ik besluit de privacy van mijn kamer op te zoeken en de tijd te doden met een middagdutje.

Vijf sterren maaltijd

Na het middagdutje in Bejis ga ik ’s avonds op jacht naar eten. Hoewel er staat dat de winkel rond 19.00u opent, blijkt dit pas tegen 20.00u te gebeuren. Rosa spreekt me aan op straat als ze me ziet zoeken naar de openingstijden van de winkel. Als de kleine buurtwinkel eenmaal opent, ontdek ik tot mijn verrassing ook nog een klein bakkertje waar ik 2 verse broden haal. In de winkel koop ik eieren, een banaan, chorizo en wijn. Een 5 sterren hikersmaaltijd volgt: gebakken eieren (zonder olie, want die heb ik niet) met chorizo op vers brood. De rest van de eieren kook ik alvast voor de volgende dag, ik kan die eiwitten wel gebruiken, want morgen zal een lange dag worden. Grappig genoeg eet ik nooit bananen in het dagelijks leven. De enige momenten dat ik er spontaan zin in krijg, zijn de momenten waarop ik fysiek langere tijd intensief bezig ben. Alsof mijn lichaam automatisch aanvoelt dat het de voedingsstoffen van de banaan goed kan gebruiken.

Het bericht Spanje gr7 dag 26 / 55 Andilla – Arteas de Abajo – Bejis verscheen eerst op Struin Stories.

De nacht is koud, ik lig als een mummy met mijn buff over mijn hoofd en een paar lagen kleding aan in mijn slaapzak, maar het blijft koud. Mijn zomerslaapzak heeft zijn maximum bereik gehaald, en voor het eerst deze tocht heb ik het onaangenaam koud ’s nachts. Deze nacht besef ik meer dan anders hoe diep ik in de uitgestrekte natuur van het Spaanse binnenland ben. Zo ver weg van de beschaving. Als ik net in mijn tentje lig, hoor ik vlakbij een ree blaffen. Ik schrik even, maar blijf gefascineerd luisteren. Niet zij zijn de vreemden hier, maar ik, als menspersoon midden in hun territorium. Hij blaft nogmaals, en ik hoor de hoeven afzetten in de grond. Overal om me heen, zowel dichtbij als ver weg, hoor ik dat de kudde gehoor geeft aan de roep van deze ree: ze verzamelen zich, weg van mijn tent.

Op mijn plek gezet

Het is indrukwekkend en maakt me nederig. Het zet me op mijn plek als mens, als klein onderdeel van het grotere geheel. Hier zijn de dieren de baas en mensen vreemd, onbekend. Ook deze nacht hoor ik zwijnen, maar gelukkig op veilige afstand. En voor het eerst deze tocht kan ik erbij ontspannen. Ik doezel weg in een lichte slaap. ’s Nachts wint mijn volle blaas het van de kou, en moet ik er toch even echt even uit. Het is nacht, maar de maan schijnt in zijn volle glorie fel over het land. Het is ijzig koud maar ook prachtig, in het licht van de maan.

Vorst aan de grond

De volgende ochtend zie ik hier en daar rijp op de lage begroeiing. Nachtvorst aan de grond dus. Ik word wakker met een magnifiek uitzicht op de opkomende zon, die mij dan ook al vroeg wekt. De yoga sla ik over, daar is het echt veel te koud voor, mijn handen zijn bevroren. Ik probeer mezelf warm te bewegen, de stijfheid uit mijn gewrichten te krijgen als ik mezelf klaarmaak voor vertrek. Nog eenmaal kijk ik achterom naar mijn fijne, veilige kampeerplek zo diep weg van alles en iedereen. “Dankjewel, voor het veilige onderkomen”, zeg ik voordat ik weg loop. Intussen is het mijn gewoonte om de plek, het Universum, Moeder Natuur, God of hoe je het ook wilt noemen te bedanken voor veilige nachten. Tijdens mijn tochten ervaar ik de kwetsbaarheid en nietigheid van ons bestaan, waar vanzelfsprekendheid niet meer bestaat en ik niets voor lief neem.

Groene golven

Het duurt nog tot 11u voor ik eindelijk weer een beetje warm word. De harde wind van gisteren is er nog steeds, afhankelijk van waar ik loop. Soms beschermt de berg me tegen de wind, op andere plekken beukt de wind me er bijna vanaf. De route gaat eerst verder omhoog, om vervolgens een tijdlang relatief vlak te lopen over een breed grindpad. Wat een opluchting en contrast met de vorige dag! Het pad is goed begaanbaar en heeft weinig hoogtemeters. Het landschap blijft hetzelfde en weinig afwisselend, met veel naaldbossen die de herhalende bergen vullen. Als groene golven in een bomenoceaan, wisselen de bergen elkaar af. Hier en daar hebben de bergen steile rotswanden halverwege of bovenaan de bergen. Het gebied is ontzagwekkend weids en uitgestrekt, met naar alle kanten toe alleen maar de stompe bergruggen en groene naaldbossen. Geen wegen, geen huizen, geen enkel teken van beschaving. Op sommige momenten kan ik de zee zien, waar ik nu relatief bij in de buurt loop. Grandioos!

Geiten

Van de 3,5 liter water die ik gister had meegenomen, is nu minder dan 2l over. Dat is weinig om zowel vandaag als morgen mee te moeten doen. Het scheelt dat het niet meer zo warm is en ik relatief weinig hoef te drinken, maar alsnog moet ik goed rantsoeneren in het geval ik geen water meer tegenkom. Op de kaart heb ik een bron aangegeven gezien, maar het is vaker voorgekomen dat bronnen en rivieren droog staan, dus kan ik er niet op rekenen. Dat betekent heel zuinig doen met mijn watervoorraad. Van alles wat ik bij me heb, is water het allerbelangrijkste. Het pad kronkelt verder door de groene heuvels, en na een paar uur hoor ik bellen: vee! Naarmate ik dichterbij kom zie ik een kudde witte geiten, verspreid over de omgeving. Nergens zie ik een boer of een herder, of iets van een boerderij. Maar waar geiten zijn, moet toch ook water in de buurt zijn? Ik probeer te ontdekken of er ergens een bron is, maar kom niks tegen. Ook het landschap en de vegetatie laten geen tekenen van water zien. Teleurgesteld loop ik verder, hoewel de geitjes wel een gezellige afwisseling op mijn pad zijn.

Water rantsoeneren

De route gaat verder, langzaam stijgend tot een splitsing van wegen, hoewel ik nergens een auto of andere tekenen van beschaving zie. Na de middag kom ik aan bij de bron, en hallelujah, hij stroomt! Vers bergwater kabbelt uit een onzichtbare bron uit de berg. Wat een godsgeschenk! Dolgelukkig vul ik mijn 2 flessen en drink terplekke zoveel als een kameel. Ik ben in mijn nopjes, want nu heb ik sowieso genoeg tot aan Cortes de Pallas, waar ik morgen zal aankomen. Soms begrijp ik niet hoe dit soort trails zijn bedacht om uit te voeren. De enige mogelijkheden qua overnachten is wildkamperen, en dan nóg vergt het veel plannen en uitdenken van de route. Water is nergens een garantie. Geen wonder dat er maar heel weinig mensen zijn die deze route lopen.

Koesteren in de laatste zon

Met heel wat kilo’s zwaarder loop ik vol vertrouwen verder de berg op. Na de volgende afdaling ga ik een kampeerplek zoeken, neem ik mezelf voor, want ik heb geen zin in weer een hele lange dag. Dan ga ik de dag erna zoeken naar een rustdag ergens. Na de afdaling bereik ik een dal met een ruïne, waar ik de rest van de middag lekker niks doe. Chillen, genieten van de warme zon, schrijven, lezen, thee drinken (hoera voor voldoende water!) en verder niets.

Zo half oktober hier in de bergen verliest de zon snel haar kracht en warmte, en is elke zonnestraal een welkome warme streling. Zodra de zon achter de bergen is, koelt het snel af. Elke dag komt dat moment eerder. Vorig jaar liep ik eerder in het jaar, en kon ik de avonden nog weleens buiten doorbrengen. Nu merk ik dat het algauw te koud is, en ik liefst mijn tent in duik om de warmte op te zoeken. Warm in mijn nestje kijk ik nog een gedownloade serie op mijn telefoon en lees mijn boek uit. Ik ben zo dankbaar voor de bron die ik vanmiddag vond, omdat ik mezelf daardoor kan trakteren op een hete kop thee.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 / 47 Bolbaite – Teresa de Cofrentes verscheen eerst op Struin Stories.

Als ik wakker word ziet de wereld er direct een stuk vriendelijker uit. Het is iets magisch dat er ’s nachts een totaal andere wereld tot leven komt dan overdag. In mysteriën gehuld, grotendeels onzichtbaar voor ons mensen. Maar de aanwezigheid van al het leven om me heen is voelbaar, onmiskenbaar. Het is inderdaad een schitterende plek waar ik heb geslapen. Omhuld in de rotswanden, onttrokken aan elk zicht, maar toch relatief vlakbij de bewoonde wereld. Ik pak alles in en wil net beginnen met mijn yoga, als het begint te regenen. Shit! Snel pak ik de laatste dingen in en haal ik mijn regenkleding en regenhoes tevoorschijn. Dan maar geen yoga.

De betekenis van de zwijnen

Ingepakt begin ik aan mijn dag. De buien zijn echter kort, en ik kan mijn regenkleding algauw weer opbergen. De route blijft de kloof volgen, die steeds indrukwekkender wordt. Wederom loop ik hier weer in totale afzondering, ik kom geen levende ziel tegen. Waar zijn de wilde zwijnen die ’s nachts met tientallen om mijn tent scharrelen overdag? Waarom komen die dit jaar zo frequent bij mij buurten? Welke boodschap zit daarin gelegen?

Ik heb opgezocht wat de betekenis zou kunnen zijn van de wilde zwijnen. Het blijkt dat in veel culturen een wild zwijn een positieve associatie heeft. Ik citeer: “het is een krachtig totemdier dat je aanmoedigt moeilijke situaties aan te gaan, je instincten te volgen en de verbinding met de aarde te voelen”. Op een andere plek lees ik: “het zwijn moedigt je aan om je wortels te kennen, op je instincten te vertrouwen en door te wroeten je nieuwe groei te vinden. Het vertegenwoordigt het primitieve, krachtige overlevingsinstinct en de wijsheid die voortkomt uit het confronteren van de duisternis.” Hoe bijzonder! Vorig jaar zag of hoorde ik ze nergens, nu bezoeken ze me heel frequent. Ben ik er nu meer klaar voor? Ik geloof niet in toeval, ik geloof dat alles met een reden gebeurt.

Naar beneden

Na de kloof gaat de route een berg op via één van de rotswanden waar ik lange tijd zicht op had. Eenmaal boven, duikt de route weer steil naar beneden, wat eigenlijk nog veel zwaarder is dan bergopwaarts lopen. Als ik omhoog loop, heb ik grip op waar ik mijn voeten zet. Naar beneden lopen is een aanslag op mijn gewrichten en mijn voeten glijden regelmatig weg met de losse steentjes van het pad. Het is veel vermoeiender en belastend voor mijn lichaam.

Als ik eenmaal beneden ben aangekomen, zie ik nergens meer de routemarkering. Ik check mijn horloge en mijn telefoon. Beiden navigaties zeggen dat ik ingeveer 100m van de route ben verwijderd. Ik besluit af te snijden en zo rechtstreeks mogelijk naar de route te lopen, om weer op de route te komen. Om daar te komen, moet ik 100m door hoge begroeiing en struikgewas lopen, die vaak tot aan mijn schouders reikt. Het gaat heel moeizaam. De scherpe planten bijten zich vast in mijn kleding, tas en zelfs mijn stok.

Weggemaakte routemarkering

Eindelijk kom ik op een nauwelijks herkenbaar paadje en al snel word me duidelijk dat ik weer een oude, in onbruik geraakte route te pakken heb, die dus ook niet wordt onderhouden. Maarja, in teruglopen heb ik ook weinig zin, ik was immers de route al eerder kwijt, dus heb er weinig vertrouwen in dat ik die terugvind. Wat het belang is van onderhoud aan de route ervaar ik kort daarop. De uit de klauwen gegroeide planten links en rechts van het pad is nog mijn minste zorg. Het pad ligt echter vol met omgevallen bomen, takken en stammen, die het op sommige plekken bijna onmogelijk maken om doorheen te komen.

De oude witroodmarkering is hier grijs geverfd, om duidelijk te maken dat dit niet meer het pad is, maar ik heb op dit moment weinig alternatief. Het lijkt erop of er alles aan gedaan is om het pad zo onbegaanbaar mogelijk te maken, als een soort afschrikbeleid. Alle obstakels lijken moedwillig als versperring op het pad gegooid te zijn. Ik duw mijn rugzak voor me uit, klim over een gevalle boom heen, en wurm me in onmogelijke hoeken naar voren toe. Het voelt als een onbedoelde obstacle run waar ik ineens aan meedoe. Mijn knieën trillen in wild protest van de inspanning als ik mezelf aan rotsblokken omhoog trek. Mijn haar zit vol relikwieën uit de natuur en ik neem me voor straks mijn kleding en schoenen te ontdoen van alle takjes, steentjes, prikkels en andere zaken die zich daar hebben verzameld.

Even snikkeren

Na deze frustrerende periode, bereik ik uit het niets een hekje, zoals een veehek of tuinhek. Daarachter ligt een groot, overzichtelijk veld en een soort boerderij. Thank god, ik kan eindelijk even uitrusten en ontsnappen uit deze verstikkende jungle! Boven op de helling plof ik neer, uitpuffend van het recente avontuur. Ik neem de tijd om mijn kleding, schoenen en tas uit te kloppen en mezelf te trakteren op een snicker. ‘Even snikkeren’, maakte mijn jongste dochter er jaren eerder van, als we er allemaal even doorheen zaten en een mentale oppepper konden gebruiken.

Onverwacht gezelschap

Terwijl ik geniet van de zoete chocola, bekijk ik de kaart om me te oriënteren. Hoe loopt de route in godesnaam verder? Het lijkt wel dwars over het terrein van deze boerderij te lopen. ‘Buenos tardes!’ hoor ik ineens luid achter me. Ik schrik op, draai me om en zie een man vrolijk op me afkomen. Door de wind die hier over het open terrein waait, versta ik hem pas als hij bijna bij me is. Ik klop de graspollen van mijn bezwete lijf, en veeg vlug mijn mond af na de snicker. ‘Hoe ben jij hier nou beland?’ vraagt hij met een grote grijns. De man is mijn leeftijd, iets ouder misschien, en ziet er wat verfomfaaid uit, met vettige, zwarte piekharen die alle kanten op waaien en enkele ontbrekende tanden in zijn gebit. Zijn ogen zijn echter vol leven, met een ondeugende twinkeling. Ik voel me direct op mijn gemak. Als ik wijs naar het hekje dat ik net ben doorgekomen, en vertel over de gr7 die ik volg, gaat er een lichtje branden bij hem. ‘Oh de gr7, die ken ik! Wat sportief, dat zou ik nooit kunnen. Het enige wat ik nodig heb hier is marihuana en mijn dieren’ zegt de man, terwijl hij trots zijn hand over het terrein laat glijden, waar ik nu inderdaad dieren onderscheid. Schapen, paarden, geiten… ‘Heb je wat nodig? Kom, ik haal wat fruit, en water natuurlijk. Kom, dan laat ik de dieren zien. Heb je het niet koud? Zet die tas maar neer, neem pauze! Wauw, zo’n zware tas en zoveel wandelen, ik zou het niet kunnen. Madre Mia!’ fluit hij tussen zijn overgebleven tanden.

Opvangcentrum voor dieren

‘Dit is een opvangcentrum voor dieren die iets mankeren. We werken hier met vrijwilligers en verblijven om toerbeurten steeds een paar maanden hier, weg van de drukte en de stad. Enkel natuur en de dieren, dat is wat mij gelukkig maakt! De steden zijn me te druk, hier vind ik mijn rust’. Ik kan me er alles bij voorstellen. Ik ervaar het leven in de randstad ook in toenemende mate als te druk, en ik herken ook de rust die ik vind in de natuur. Ik neem het terrein in me op terwijl mijn nieuwe vriend binnen fruit en water voor me haalt. Nu pas zie ik de verschillende dierenverblijven, en de grote verscheidenheid aan dieren. Een dik bruin schaap stoot ineens tegen mijn been, en snuffelt nieuwsgierig aan me. Ik schrik, maar als ik de bruine rastaharen van deze grote goedzak zie, maakt de schrik plaats voor vertedering, en ik kriebel het schaap over zijn kop.

Een uitgeleide naar het vervolg van mijn route

‘We vangen de dieren op die afgedankt worden, of die niet goed genoeg zijn. Anders worden ze afgemaakt, maar hier hebben ze een goed leven’ legt de vrijwilliger uit terwijl hij met appels en mandarijnen naar buiten loopt. ‘De gr7 loopt daar weer verder, maar dan moet je door de dierenverblijven. Ik zal met je meelopen, om de dieren rustig te houden. Ze zijn angstig, snap je, veel van hen zijn getraumatiseerd. Als ik bij je blijf, dan blijven ze rustig.’ Hij neemt me mee door de hokken, terwijl hij de dieren aanwijst en benoemt. Paarden, koeien, ganzen, andere vogels, honden… We lopen richting de grote bergketen die de boerderij flankeert. Dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting en het warme welkom neem ik afscheid met een hand en wederzijdse gelukwensen. Hij zwaait me uit als ik met een nieuwe fles water en hernieuwde motivatie de gr7 verder op wandel.

Verder over het verkeerde pad

Helaas loop ik nog altijd op het oude, in onbruik geraakte pad. En de toestand van het pad wordt van kwaad tot erger, kom ik al snel achter. Het pad vanaf de boerderij loopt als het ware ‘dood’ tegen een rotswand aan. De weg gaat wel verder naar rechts, langs de rotswand, maar mijn route geeft duidelijk aan dat ik rechtdoor moet, óver de rotswand heen. Een beetje in de war check ik nog eens of ik het wel goed zie. Op de berg kan ik inderdaad een smal, zeer steil paadje ontwaren, niet meer dan een wildpad. Ik neem een diepe teug adem en spreek mezelf toe. ‘Er zit niets anders op. Met dit bijltje heb ik wel vaker gehakt, dus let’s go!’. Met een kleine aanloop om wat momentum te creëren, stiefel ik het paadje op, enigszins naar voren gebogen om te voorkomen dat het gewicht van mijn tas mij achterover trekt.

Botten op het plateau

Ik volg het rotspad verder bergopwaarts, dat op sommige plekken nauwelijks te onderscheiden is van de rest van de omgeving. Soms loop ik op goed geluk maar verder omhoog, over rotsen en stammen heen klimmend. Tot ik op een soort stenen richel kom, met links van me een verticale rotswand waar ik onmogelijk omhoog kan komen, tenzij ik zou bergklimmen. Rechts van me is een steile afgrond. Het smalle plateau waar ik op sta, loopt naar mijn smaak veel te schuin naar beneden. Één uitglijder, en ik lig onderaan de berg. Mijn hart klop in mijn keel, dit is echt doodeng! Wat niet meehelpt, is dat ik de richel bezaaid zie liggen met botten. Blijkbaar zijn er dierenlijken naar beneden gevallen en hier de afgelopen jaren verder verteerd. Een morbide setting. Toch moet ik een weg naar boven zoeken, en klim ik op grote rotsblokken die me uiteindelijk langs de steile rotswand over de bergtop heen helpen.

Waar is Wally

Opgelucht haal ik weer adem, terwijl mijn handen nog trillen van de spanning. Ik heb het overleefd! Ik ben weer op veilig terrein! Hier loop ik op een vlak bergplateau, en volg nu een groen-wit markering. Hoe verzin je het, dat je groen-wit gebruikt in de natuur waar het overal groen is. Een soort Waar is Wally. Tot mijn vreugde loop ik gelukkig al vrij snel weer op het goede, nieuwe pad van de gr7. Hier in het open terrein heeft de krachtige wind weer vat op me, en zorgt daarmee voor een nieuwe uitdaging door een aantal keer mijn pet van mijn hoofd te blazen. Met deze wind is het onmogelijk om mijn tent op te zetten. Inmiddels passeer ik bijna de 1000m grens, en volg ik de gr7 een poosje slingerend omlaag, om daarna al snel opnieuw omhoog te gaan.

De regen komt dichterbij

Gezien het tijdstip en de gemaakte kilometers, wil ik een kampeerplek vinden. Ik speur de kaart af op zoek naar geschikte plekjes en zet mijn zinnen op een huisje met een ruïne op de kaart. Mogelijk kan de ruïne wat beschutting geven tegen de wind. Maar tot die tijd loop ik nog steeds omhoog, met naast me het uitzicht over het dal en de bergen waar ik eerder die dag overheen ben geklommen. Het is een schitterend gezicht, vooral als de wolken boven het dal hun regen loslaten, die als een subtiele neveldouche over de vallei eronder valt. De zon schijnt tegelijkertijd ook nog een beetje, en ik stond nog altijd droog, terwijl de regen langzaam naar me toe beweegt. Een prachtig gezicht. Snel pak ik ook mijn regenjas, die ook helpt tegen de kou, want op deze hoogte en met de straffe wind koel ik behoorlijk af nu.

Eind goed, al goed

Als de regen mij bereikt, vind ik het pad dat van de route afbuigt, richting de ruïne. Helaas ligt de grond rondom het huisje en de ruïne bezaaid met brokstukken, en is het terrein nog steeds blootgesteld aan de wind. Maar iets verderop valt mijn oog op een lager gelegen veldje met wat olijfbomen, die zowel uit het zicht ligt, maar, nog belangrijker: uit de wind! Dit is een meevaller die ik absoluut niet meer had verwacht, en intens dankbaar zet ik mijn tentje op, waar ik direct in kruip. Met extra warme kleding geniet ik van mijn premium spot en het ‘eind goed, al goed’ gevoel dat me kan vervullen na een dag vol avontuur in mijn eentje. Ik heb het niet alleen koud door de vermoeidheid en de honger. Het werd écht koud die nacht.

Het bericht Spanje gr7 dag 17 / 46 Vallada – Bolbaite verscheen eerst op Struin Stories.

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.

Alhama de Granada

De bossen laat ik achter me, als ik de 3km terugloop naar de GR7, om vervolgens richting Alhama de Granada te lopen. Ik passeer de rivier Alhama en loop door zijn kloof naar het dorp, een mooie route, waar het dorp net als Ronda op een steile klif is gebouwd. Een erg charmant dorpje waar ik wat inkopen doe, om daarna dezelfde weg terug door de kloof te lopen voor ik de route weer verderga. Als ik langs een restaurantje loop, de laatste horecagelegenheid voor de komende tijd, besluit ik hier nog even te schrijven. Ik heb geen idee waar ik vanavond slaap, er zijn weinig opties langs de route, dus ik ga uit van wildkamperen.

Wat dorst met je kan doen

Na de stop bij het de laatste horecamogelijkheid voelt het alsof ik door de modder voortbeweeg. Het is heet, het duurt allemaal lang, de kilometers gaan traag. Ik heb dorst, maar er is geen water onderweg, niet tot Arenas del Rey, en ik blijk met een gigantische slinger naar dat dorp toe te lopen, een omweg van jewelste. De omgeving kan me weinig schelen, ik ben vooral met mezelf bezig, tot mijn teleurstelling. Ik vermaan mezelf: ik zou toch juist van de omgeving gaan genieten! Ik moet mezelf herinneren om me heen te kijken, om te kijken waar ik loop. Maar ja, het waren wederom eindeloze velden met olijfbomen en amandelbomen, waar ik onmogelijk kon ontsnappen aan de hete zon. Hier en daar werd het toch al eentonige landschap ontsierd met kassen en plantages, waar witte of blauwe netten overheen gespannen zijn. Afhankelijk van welke kant ik op kijk, zie ik witte heuvels met aangelegde olijfboomgaarden of groene heuvels met dennenbomen. Die kale, witte heuvels ogen onecht. (Veel later besef ik dat ik hier last had van extreme dorst: door de dorst kan je als mens behoorlijk last krijgen van dit soort negatieve gedachtes, en lukt het niet goed meer om de aandacht op de omgeving te richten. Een duidelijke les voor het vervolg, véél meer drinken!)

Bijna gevallen

Inwendig mopperend dat het dorp maar verstoppertje blijft spelen, probeer ik vaart te maken als ik afdaal. Ik maak een uitglijder over losliggend zand en gruis en schrik van mijn valpartij die ik ternauwernood weet te voorkomen. Met mijn hand weet ik mezelf op te vangen en een smak op de stenen naast me te voorkomen. Op blijven letten, mies!

Een zwembad, dus douche mogelijkheid?

Google maps geeft aan dat Arenas del Rey een zwembad heeft, en ik krijg weer goede hoop op een douche. Voorlopig is er nog geen spoor van welk dorp dan ook te zien als ik door het eentonige raamwerk van aangeplante bomen wandel, zonder bochten of andere afwisseling. In dit gebied is jaren geleden een aardbeving geweest, die verschillende dorpen heeft verwoest. Arenas del Rey is daar één van, en daarna opnieuw gebouwd, in dezelfde fantasieloze, rechttoe rechtaan lijnen als de omliggende boomgaarden, ontdek ik als ik er eindelijk aankom. Het zwembad ligt aan de andere kant van waar ik het dorp binnenkom, en heeft een briefje op het hek gehangen: ‘dicht wegens omstandigheden’. Even denk ik dat ik ga huilen, maar het enige dat ik werkelijk voel is een zwaar gevoel dat door mijn lichaam gaat, richting mijn voeten. Nu snap ik waar de uitdrukking ‘de moed in de schoenen voelen zakken’ vandaan komt. Dat is zojuist gebeurd.

Knakmomentje

Ik beveel mezelf weer terug het dorp in te lopen, weg van het zwembad. Het zwembadwater ziet er zo heerlijk, kristalhelder en schoon uit, het kost me alle overredingskracht deze mijn rug toe te keren. Ik sjok door de rechtlijnige straten, langs de eveneens gesloten buurtsupers, ondanks hun valse beloftes aan google nu open te zijn. Het lopen kost meer moeite met elke stap. De dichte supermarkten zetten ook een streep door mijn plan om brood, melk en fruit te kopen. Aangezien het morgen zondag is, wordt het een schamele toestand qua eten. Dit dorp heeft mijn hart niet bepaald niet kunnen verwarmen, en sacherijnig loop ik het weer uit, waar de route overgaat op een asfaltweg en weer eens bergopwaarts gaat, als om mijn stemming nog verder te tarten. Voorlopig geen kans op een kampeerplek op deze manier.

De ideale kampeerplek

Na een hele poos buigt de route gelukkig af van het asfalt, naar beneden toe. Ook hier passeer ik nog diverse groenteplantages, waar mensen de hekken afsluiten en op weg naar huis gaan. Ze werpen verbaasde blikken op mijn aanwezigheid maar ik doe net of ik het niet zie en het de normaalste zaak ik dat ik hier loop. Kort daarop steek ik een kleine rivier over, waar ik op de valreep nog natte schoenen krijg, met erachter een leeg veld. Bingo! Een ideale kampeerplek, alhoewel het in de buurt van de plantages ligt en in het zicht van een weinig gebruikte weg. Ik gok het erop. Ik wil me wassen, eten en slapen, de rest kan me gestolen worden. Ik gooi mijn rugzak af en verzamel zeep, schone kleren en mijn microvezelhanddoekje, om me vervolgens in het stromende water te wassen. Het koelt ook vandaag weer snel af, dus droog ik me snel en kleed me vlug weer aan met warme kleding. Bij mijn rugzak schop ik eerst alle scherpe voorwerpen, stenen, takken en andere onhandige attributen van de plek af die ik beoogd heb als kampeerplek. Het is onmogelijk om hier ongezien mijn tent op te zetten, de bomenrij zit een stuk hoger dan het veld waar ik op sta.

Oeps, betrapt!

Er rijdt een auto langs, erg langzaam, en zie de bestuurder naar me kijken. Ik negeer het en begin mijn tent op te zetten. Als ik mijn matje uitrol, draait er een 4×4 auto het terrein op en rijdt recht op me af. Shit, gesnapt. Ik gooi mijn vrouwelijke charmes in de strijd, en als de auto tot stilstand komt voor mijn tent, kijk ik met een onschuldige blik in de gezichten van de inzittenden. Een auto vol, misschien een gezin, of collega’s die net van één van de plantages afkomen. De bijrijder vraagt of ik van plan ben hier te blijven slapen. Ik antwoord terug in het Spaans dat ik inderdaad wil blijven slapen en of dat mogelijk is. Na even denken knikt hij, op voorwaarde dat ik geen vuurtje maak. Ik bedank hem vriendelijk, en opgelucht zet ik de rest van mijn kamp op. Inwendig complimenteer ik mezelf dat ik toch een beetje Spaans kan, en weer een situatie het hoofd heb geboden.

Nieuwe ontwikkelingen tijdens het mediteren

In de wetenschap dat ik toestemming heb om hier te kamperen, maak ik met een gerust hart mijn eten klaar. Een noodmaaltijd, pasta met zalm uit een zakje, want ik heb weinig anders. Het is warm en voedzaam, wat geen kwaad kan met de rap optrekkende kou. Als ik opnieuw met de zin ‘ik ben oké’ mediteer, neem ik er een duidelijke ontwikkeling in waar. Deze keer voel ik een duidelijke energieopbouw en warmte ontstaan in mijn lichaam. Er komen allerlei associaties van momenten waarop ik trots ben deze reis, mijlpalen waarin ik lef heb getoond, dingen durf, waarin ik angsten ben aangegaan en onder ogen heb gezien. Ik voel me inderdaad volledig veilig en oké hier alleen in het bos. Ik voel me oké in mijn eentje, op mijn gemak. Iets dat ik niet voor mogelijk hield toen ik begon.

Koude nachten

Die nacht is het ronduit koud. Ik trek mijn fleece handschoenen aan, mijn lange mouwen shirt, merinowol legging en wollen sokken, trek mijn buff over mijn hoofd en verstop mezelf diep in mijn slaapzak. Eigenlijk geniet ik hier juist van, het knusse, geborgen gevoel in de warmte van mijn tentje en slaapzak, met de kou rondom mij. Het maakt me trots en sterk dat ik hier lig.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 Arenas del Rey verscheen eerst op Struin Stories.

De kerstvakantie is voor mij echt een periode om even naar binnen te keren, stil te staan bij alles, terug te kijken op het afgelopen jaar en te reflecteren op hoe mijn leven er nu uit ziet. Het is voor mij bij uitstek de tijd om te lanterfanten, een legpuzzel te maken, boekjes bij de open haard te lezen, te knutselen met de kinderen en uit te waaien langs het strand. De feestdagen zaten dit jaar geclusterd aan het begin van de vakantie, waar we van verjaardag, via feestdag naar afspraken met vrienden leefden. Om daarna in een relatieve leegte van rust en niksigheid te vallen. Heerlijk, om even geen ingevulde tijd te hebben.

Dromen als voorspelling

Ik hoorde laatst dat deze periode van het jaar bekend staat als een bijzondere tijd, als extra tijd. Er zit namelijk een verschil tussen de duur van het zonnejaar en het maanjaar. Een periode van precies 12 dagen. In deze dagen staat alles stil: de dieren houden hun winterslaap, alle planten staan in de ruststand, wachten tot het tijd is uit de knop te komen en weer te groeien. De nachten schijnen de maanden van het aankomende jaar te symboliseren: droom je de eerste nacht, dan kan dit een voorspelling zijn van wat je in januari te wachten staat. De tweede nacht verklapt iets over februari, enzovoort.

Ondergelopen paden

Dit soort wetenswaardigheden vind ik fascinerend, en ook al is het misschien niet te bewijzen, ik wil graag geloven dat dit een kern van waarheid in zich draagt. In ieder geval is het voor mij bij uitstek een tijd om rustig aan te doen. Luisteren naar de top2000, schrijven, bordspelletjes met de familie… ik kreeg ook weer behoefte aan wandelen. Mijn kop in de wind, de kou op mijn huid, en die luie spieren weer aan het werk zetten na al het eten en zitten tijdens de feestdagen. Dus plande ik een dag in voor mezelf, om er eens flink op uit te trekken. Door hevige regenval zijn veel wandelpaden en natuurgebieden momenteel ondergelopen en slecht of zelfs niet bereikbaar. Mijn originele plan om in de buurt van Slot Loevestein te lopen heb ik daarom doorgestreept, en vervangen door een stuk van het Nederlands Kustpad.

Vertrouwen in het lopen

Inmiddels heb ik al grote delen rondom mijn woonplaats belopen, en ligt mijn startlocatie steeds wat verder weg om toch weer in nieuwe omgevingen te wandelen. Ik koos voor etappe 1 en 2 van het Nederlands Kustpad, zodat ik mezelf kon laten afzetten bij Hoek van Holland, en terug kon reizen met de trein vanaf Den Haag CS. In totaal zou dat zo’n 38km worden, een flinke afstand na weken van weinig wandelen. Maar inmiddels heb ik het vertrouwen dat dit hoe dan ook goed komt.

Pas op voor golfslag

Het is nog donker als ik vertrek bij de havens van Hoek van Holland. Het hoge water klotst over de kade, en het bord aan het begin van mijn route waarschuwt voor gevaarlijke situaties door golfslag van voorbijvarende schepen. Het is druk op het water, en de ronkende dieselmotoren brommen onafgebroken naast me, de lampjes op de schepen steken fel af tegen het zwarte water en de donkere lucht. Achter me wordt de hemel langzaam lichter, terwijl ik hoog over de kades loop om natte voeten te voorkomen.

Lopen op de grens van de wereld

Het pad draait naar rechts, weg van de boten, en ik loop nu langs vakantiewoningen aan het strand, waar ik de eerste vroege vogels wakker zie worden om hun baby te voeden en de hond uit te laten. Het hele pad wisselt vandaag af tussen het lopen langs en over het strand, door de duinen of de nabijgelegen eerste bebouwing. De zee is nooit ver weg, en de blauwe ruis klinkt als een geruststellende aanwezigheid op de achtergrond. Ik vind het altijd een bijzonder idee dat hier het land stopt. Lopend op de rand van Nederland, van de wereld, waar de aarde langzaam wegspoelt in de golven.

Struinen door de duinen

Als ik het strand en de zee verder achter me laat, loop ik het eerste duinlandschap in, waar ik word verrast door een pad dat volledig is ondergelopen door de regen van afgelopen weken. Het pad is veranderd in een sloot van zeker 30cm diep, en ik ben gedwongen een omweg te kiezen om mijn route te vervolgen. Gelukkig biedt het duinlandschap voldoende opties, en zigzag ik verder richting de dijk, die langs de tuinders en kassen van Delfland loopt.

Spookachtig licht

We gaan wel vaker naar het strand van ’s Gravenzande, waar ik nu ook weer heen loop, en de aanrijdroute gaat dwars door de tomatenkassen en andere groenteteelt, wat me altijd een vreemd gevoel geeft. Het vormt zo’n contrast met het natuurschoon dat slechts een paar honderd meter verder te vinden is. Ook nu zie ik de weerschijn van de verlichte kassen op de wolken erboven, wat een spookachtige gloed geeft in de verder nog donkere lucht. Als een science fiction scene. Liever kijk ik de andere kant op, richting de zee, maar deze is op dit moment verstopt achter de duinen.

Schatzoeken

Als ik weer linksaf sla, richting de zee, is de zon inmiddels op. Een jonge meid met haar paard kruist mijn pad, en als ik het strand op loop zie ik langs de branding de ene na de andere visser met uitrusting zitten. Een tractor met aanhanger rijdt langs me, de kar vol met vissers en toebehoren. Zwijgend wachten ze tot ze worden afgezet op hun vissersspot, terwijl ze na het uitstijgen hun karretjes achter zich aan door het zand trekken om zich daar, aan de rand van de wereld, te installeren. Dichter bij de duinen zie ik mannen met metaaldetectoren over het zand zwaaien. Gewapend met een grote rugzak, koptelefoon, metaaldetector en schep struinen ze het zand af naar kostbare schatten.

De laatste kilometers van 2023

Genietend van alles wat er te zien is, en de verrassende drukte zo vroeg op de ochtend, vervolg ik mijn pad over het brede strand. Het is één van mijn favoriete stranden: schoon, een breed strand, en geen horeca. Mensen die hier komen, zoeken de natuur op. Stelletjes laten hun hond uit, hand in hand wandelend langs het water, losse haren wapperend in de wind, kragen hoog opgetrokken tegen de gure kou. Hardlopers in felgele en roze nylon trotseren het mulle zand en de tegenwind, laten het zand achter zich opstuiven met het verplaatsten van hun voeten. De laatste kilometers van 2023 wegtrappend.

Vissers in de branding

De wind is aanwezig, en blaast mijn kop leeg, de twijfels en zorgen van me overnemend, oplossend in het niets om me heen. Ik loop kilometers langs over het strand, en geniet. De vissers zijn geïnstalleerd, en de tractor komt me nu met een lege kar tegemoet, op weg naar de volgende lading vissers om langs de branding af te zetten. Twee vrouwen halen me luid kletsend in, hun stemmen hoorbaar boven het geloei van de wind. Flarden van hun gesprek waaien naar me toe, terwijl ik in trager tempo hun voetstappen volg. Ze geven me de indruk dat ze dit vaker doen, samen afspreken om op tempo te wandelen. Even verlies ik ze even uit het oog, maar zie ze even later ineens weer terug, terwijl ze samen een schijnbaar vast rondje aan sportbewegingen uitvoeren.

Ik kom nooit terug

Synchroon zwemmers op het droge, zo oogt het. Nu praten ze niet, maar volgen de ene na de andere beweging op, precies op hetzelfde moment. Als ze alles tweemaal hebben gedaan, staan ze gelijktijdig op, en lopen weer in de richting waar ze vandaan kwamen. Ik, daarentegen, loop alsmaar door. Mijn weg gaat alleen maar verder, ik kom nooit terug. Dat idee maakt me altijd blij, het onderweg zijn en alsmaar verder gaan voelt als mijn thuis. De weidsheid van de aanblik van het strand, de zee en de lucht erboven geeft het gevoel van ruimte en leegte. Het is heerlijk om eindeloos ver te kunnen kijken. De wolken reflecteren de kleur van de zee: een grijsblauw geheel. Zelfs de wolken doen als golven aan, waardoor onder soms nauwelijks van boven te onderscheiden is. De aanblik van groepen drieteenstrandlopertjes maakt me altijd vrolijk, terwijl de golven tikkertje met ze spelen en ze als groep hard wegrennen voor de aanrollende schuimkoppen.

Surfers

Als ik een picknicktafel zie, besluit ik te pauzeren met koffie en een appel. Ik ben blij met de warme koffie, maar mijn vingers verkleumen als ik de appel eet. Vanaf mijn picknicktafel heb ik uitzicht op een surfplek. Tientallen mensen in wetsuits doen jumping jacks om zich op te warmen voor ze het winterse water in gaan. Verderop zie ik de eerste dappere dodo’s al liggend op hun buik in het wateren peddelen. Het is een mooi gezicht, terwijl de een na de ander door de golven onderuit wordt gehaald, kopje onder gaat en vol goede moed weer op zijn plankje klimt. Ik koel af terwijl ik stil zit, dus besluit ik algauw weer in beweging te komen.

Afwisseling op de route

De route gaat weg van het strand, de duinen in, en ik vind het bijna jammer niet door te kunnen lopen naast de zee. Zomers kom ik niet graag bij zee. Te heet, te druk, de zon verbrand me levend, en ik word ongelukkig van de mensenmassa’s en zand in m’n eten. Als ik de zee opzoek, is het vrijwel altijd in de winter. Het duinlandschap is hier ook prachtig. Een avontuurlijk struinpaadje slingert op en neer over glooiende zandheuvels, langs helmgrassen en weideplantjes. Bij Monster zie ik een juttersmuseum, met vrolijke uitstallingen van vondsten uit de zee. Daarna gaat de route verder weg van het strand, de bebouwing in en door parkjes heen. Dit gedeelte van de route valt me een beetje tegen. In de parkjes kom ik gezinnen tegen en kies ik een picknickplek om mijn lunch te eten. De route gaat hier een groot gedeelte door bebouwing wat me minder kan boeien, en ook loop ik een gedeelte over een verharde dijk, wat een zeer populaire plek voor het uitlaten van honden blijkt te zijn. Tijdens het wandelen luister ik op deze plekken de top2000, om mezelf af te leiden van minder interessante stukken, en omdat ik simpelweg niet teveel wil missen van de goede muziek.

Toeristisch Scheveningen

Inmiddels ben ik al etappe 2 ingelopen, die begint bij Loosduinen. Na een poos loop ik ook hier weer door de duinen, een mooi aangelegd gebied met verschillende wandel en fietspaden. De temperatuur is zacht, bijna warm inmiddels. Het is merkbaar vakantie en druk op alle wandelpaden met recreanten. Uiteindelijk gaat het duingebied over in de uitlopers van Scheveningen, waar ik langs de havens loop. Het is hier extreem druk met toeristen uit eigen land maar ook uit Azië en alles ertussen. Ik passeer de bekende viskramen met heerlijk ruikende kibbeling, en loop dan de bekende boulevard van Scheveningen op, waar ik vanuit de verte al direct een hoge houtstapel van pallets zie, voor het vreugdevuur dat die avond aan gaat. Vanwege voorspelde wind op de 31^e, is het vuur een avond vervroegd. Met hoogwerkers worden de laatste pallets op de stapel geplaatst.

Op de grens van oud naar nieuw

Daarnaast zijn machines bezig met het plaatsen van hekwerken, Dixies en andere voorzieningen voor de nieuwjaarsduik die op 1 januari zal plaatsvinden. De afsluiting van het oude en viering van het nieuwe naast elkaar. Ik loop er dwars doorheen, mijn afsluitingen en begin van nieuwe tijden overpeinzend. Het was een mooi jaar, waarin er veel is gebeurd en veranderd. Er zijn belangrijke beslissingen genomen met grote consequenties. Beslissingen waarin we kiezen voor het onbekende, en zekerheden hebben losgelaten, in vertrouwen dat het goed komt. Nieuwe mogelijkheden hebben reeds hun zaadjes geplant in onze gedachtes en dromen, en wie weet tot wat het uitgroeit komend jaar. Nu is het zaak de juiste omstandigheden te creëren om de zaadjes zo goed mogelijk tot uiting te laten komen.

Schevenings Bosje

Ik moet ontzettend nodig plassen, en ben blij als ik de passage van Scheveningen zie om eindelijk een toilet te kunnen induiken. Wildplassen blijkt lastig op de route, vanwege de drukte en weinig beschutte plekken. Na de sanitaire stop sla ik af, het centrum van Scheveningen in, langs het Kurhaus richting Den Haag. De route loopt door het Westbroekpark, waar ik ooit in de zomer lang geleden doorheen ben gestept. De speeltuinen zijn gevuld met kinderen en hun ouders, terwijl de schemer langzaam invalt. Ik steek het kanaal over en loop verder door de Scheveningse Bosjes, voor mij een leuke nieuwe ontdekking van heuvelachtig parklandschap waar de nodige grote huizen te vinden zijn.

Den Haag

Uiteindelijk loop ik Den Haag in, langs de ambassadegebouwen en onder oude bomen door, richting Centraal Station. Het donker is nu niet ver weg meer, en wederom heb ik een dag gevuld met wandelen, van zonsopgang tot zonsondergang, altijd een bijzondere ervaring. Ik ben blij als ik kan zitten, de tas van mijn rug af kan doen en mijn ogen even kan sluiten. Hoewel ik het liever ontken, hakken de kilometers en ook het gewicht van een dagrugzakje erin. Maar het weegt niet op tegen de voldoening die het wandelen geeft en vandaag neem ik mezelf voor: dit blijf ik regelmatig doen.

Het bericht Nederlands Kustpad deel 2, etappe 1 en 2 verscheen eerst op Struin Stories.

Angst voor kou en verschil tussen tenten

Vannacht koelde het af tot het vriespunt. Eén van mijn grootste angsten als moeder is dat de kinderen het koud hebben en doodvriezen in de nacht, dus sta ik erop dat ze genoeg warme spullen bij zich hebben en aantrekken voor koude nachten. De extra warme slaapzakken die we hebben gekocht dragen wij voor ze, aangevuld met handschoenen en mutsen. In onze Fjällräven tent is het heerlijk warm, in tegenstelling tot de Jack Wolfskin tent waar we zelf in slapen: deze is veel meer open en daardoor kouder dan de tent van de kinderen. Regelmatig horen we deze trip ‘s ochtends dat de kinderen enkel in hun lakenzak sliepen, waar wij het nét niet koud hadden die nacht. Ik overweeg nog om de MSR hubba nx 2 aan te schaffen voor ons, maar stel dit vanwege de prijs voorlopig nog maar even uit.

Backpack de berg af

Ondanks mijn eeuwige pijn in de gewrichten die ik krijg tijdens het slapen op een matje, heb ik vannacht best prima geslapen. Mijn Exped 7r matje is heerlijk warm en comfortabel. Nog vóór de wekker, die om 6u staat, worden we wakker. Deels door de kou, maar vooral uit angst om gesnapt te worden op ons heimelijke kampeeravontuur. In stilte wekken we de kinderen en in recordtempo hebben we alles opgebroken en ingepakt. Even wordt het spannend, als in een onbewaakt ogenblik één van de backpacks de berg afrolt, die Steef maar ternauwernood weet in te halen voor hij voor eeuwig verloren is. De spanning zit er meteen goed in.

Lokale bevolking

Ik probeer ondertussen mijn horloge en de route aan de praat te krijgen, maar deze weigeren dienst, wat ons direct een halfuur vertraging oplevert voor we goed en wel op weg kunnen. Terwijl ik foeter op mijn horloge, klampt een tandeloze dorpsvrouw met een bloeddoorlopen oog, wratten op de neus in haar knalroze badjas me aan, terwijl ze klopjes op mijn bovenarm geeft en met de nodige consumptie in onbegrijpelijk slissend Sloveens iets probeert uit te leggen en naar boven, de helling op wijst. We blijken een hekje door te moeten, waar het pad geen pad meer is, maar een verticale grashelling, waar we met handen en voeten omhoog kruipen.

Een lesje in nederigheid

Als we te veel rechtop leunen, maken we kans achterover te vallen en met achterwaartse koprollen of salto’s onderaan de helling te belanden. De ochtendkou is direct uit onze botten verdreven, en met gierende ademhaling en de tong op onze enkels, komen we compleet zielig bovenaan deze meedogenloze berg. Direct maken we liters water soldaat en zijn we in de veronderstelling dat we nu vast alle hoogtemeters van die dag achter de kiezen hebben. In dit grapje trappen we deze dagen wel vaker. Hoogtemeters duren eindeloos, in tegenstelling tot strekkende meters. Keer op keer vergissen we ons hierin, wat we maar aan onze Nederlandse roots wijten.

Verbrand ontbijt

De volgende kilometers zijn iets minder steil, maar gaan alsnog almaar verder omhoog, terwijl we ondertussen zoeken naar een plek om te ontbijten. Eindelijk vinden we die, en verwarm ik de havermout. In mijn ongeduld laat ik deze in luttele seconden aanbranden tot een bruine, stinkende koek, op mijn pocketrocket. Ik sla mezelf inwendig voor mijn kop, de grote hoeveelheid warme pap is niet meer te eten en maakt een enkeltje ravijn. Shit! Ik heb niet genoeg water voor een herkansing, dus havermout als ontbijt zit er niet in. Vier hongerige gezichten kijken me verwachtingsvol aan. Dan maar ontbijten met worteltortilla’s en de cakejes die we gisteren van een dorpsbewoonster kregen. Weinig voldaan vervolgen we onze weg, terwijl we ook vandaag over en onder bomen door klimmen die het pad versieren. Als we een stroompje tegenkomen, vullen we de flessen nadat we het water hebben gefilterd. Het zelf drinkwater uit de natuur halen en filteren geeft me op een bijzondere manier veel voldoening. Alsof ik dan op een bepaalde manier weer goed afgestemd raak met de natuur.

Honderd tinten groen

Op sommige plekken is het pad zó steil naar beneden toe, dat we een treintje vormen en elkaar beethouden om houvast te vinden. Op andere plekken ploeteren we door halve meters gevallen bladeren, alsof we een weg door dikke sneeuw zoeken. De zon wint aan kracht en verdrijft de wolken steeds verder weg, zodat we die middag onze lange broek voor onze korte verwisselen. Voor mij onbekende voorjaarsbloemen sieren de berm en staan symbool voor de vruchtbare natuur overal om ons heen. De zon die op de nieuwe blaadjes aan de bomen schijnt, maakt de blaadjes bijna doorschijnend. De heuvels tonen wel honderd tinten groen, van bijna geel tot mistig grijsgroen en blauw. Het is soms zoeken naar een teken van menselijk leven. De huisjes zijn vaak op één hand te tellen.

Bestemming in zicht!

Na meer dan 1000 hoogtemeters en 15 kilometer spotten we onze eerste camping deze trail, nabij het dorp Grahovo ob Baci. Hoewel de camping officieel nog niet open is, mogen we de tenten opzetten en een biertje kopen bij de eigenaar. Deze blijkt direct naast de camping te wonen. Zodra de tassen af zijn, en wij als een stel apaten voor lello onderuit in een stoel hangen, spotten de kinderen de trampoline op de camping, waar ze de uren erna alle restjes energie eruit springen. Als de eigenaar ook nog eens over een nest puppy’s blijkt te beschikken, kan het kindergeluk helemaal niet op. Na een maaltijd van soep, pasta en noodles liggen we schoongewassen in onze tentjes, te luisteren naar de kinderstemmen in de tent naast ons. We fluisteren naar elkaar: wat een avontuur he? Ik voel me intens gelukkig.

Het bericht Dag 2 op de Juliana Trail in Slovenië, Etappe 9 verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 04.00u de wekker gaat, heb ik wel een beetje spijt. Aan de andere kant heb ik toch al weinig geslapen, en kan ik er maar beter uitgaan, want ik lig mezelf alleen maar te ergeren aan dit feit. Slaapdronken schiet ik in 10 lagen kleding deze winterochtend (want: gevoelstemperatuur -4 volgens de weersvoorspelling). Vervolgens hete thee en koffie in thermosflessen schenken, en alle andere zooi in de tas proppen. Steef is zo lief me midden in de nacht een eindje verderop in Sliedrecht af te zetten. Ik wijs een verlaten weg aan die dicht bij de route ligt die ik heb uitgestippeld.

Als Steef wegrijdt sta ik in m’n remi op een verlaten weg in het pikkedonker, in de vrieskou midden in de nacht. Ik lijk wel gek. Er staat 55km op de planning vandaag, en ik heb vanavond nog mijn meditatieavond, dus ik moet wel op tijd vertrekken om het überhaupt op tijd te halen. Het plan is naar Geldermalsen te lopen en daar met de trein terug te gaan.

Dystopische gevoelens

Het is compleet stil om me heen, en er ligt een dikke laag mist over de wereld. Ik rits m’n jas dicht en trek m’n muts, colletje en handschoenen aan. Ook mijn hoofdlampje vis ik uit mijn tas, om vroege vogels en nachtbrakers te waarschuwen dat er een verloren ziel langs de weg loopt. Ik begin mijn route buiten Sliedrecht, waar ik naar Hardinxveld loop. Als de HSL langskomt knetteren de elektriciteitskabels door de vochtige mist, wat groenblauwe lichtwolken geeft en me een dystopisch gevoel geeft.

De eenden en zwanen schrikken van mijn aanwezigheid en vliegen snaterend weg uit hun slootjes. De dorpen bij Hardinxveld en de Giessen zijn schattig en ik geniet, ondanks het tijdstip en de kou, van de mooie geveltjes, oude boerderijen en schattige huisjes. Hier en daar vang ik een glimp van leven op, van mensen die zich klaarmaken voor het werk, of hun auto staan te krabben.

Fantaseren over andermans leven

Ik geniet er altijd van om verhalen te maken bij de taferelen die ik zie. Wat zouden die mensen gaan doen, wat zouden ze zeggen? Ik zie een opa met (denk ik) kleinkinderen naar tekenfilmpjes kijken. Een man in een grote villa die in zijn boxershort in de keuken rommelt, een vrouw peinzend over de eettafel geleund en naar haar telefoonschermpje turend. Wat zouden ze denken, wat zijn hun dromen, hun plannen, hun trauma’s?

De wereld in zwart-wit

Het is zo koud, dat mijn handen direct verkrampen als ik even mijn handschoen uittrek. Ik zie nu al op tegen wildplassen. Omdat ik weet dat hete thee helpt om van binnen te verwarmen, neem ik toch een kleine break om een kop hete thee naar binnen te gieten. Alle potentiële zitplekjes zijn stijf bevroren en zitten vol rijp. Als ik opgewarmd daarna de dorpjes achter me laat, kom ik in het buitengebied van de Giessen. Het is werkelijk prachtig. De wereld is bedekt met een dikke laag rijp, waardoor alles in zwart-wit tinten oogt. Het is nog donker, maar achter de wolken doet de zon zijn best om zijn licht te schijnen, hoewel hij nog niet te zien is. Door de mist hangt er een mystieke sfeer. Slootjes, dorpjes in de verte, een molen… ze worden opgeslokt door de mist, waardoor lijnen vervagen en alles een zachte uitstraling krijgt.

Het is volle maan, en het maanschijnsel verlicht de wereld op dit moment misschien nog wel meer dan de zon die opkomt. Ik maak foto’s en vergaap me aan de winterse pracht. In stilte hoor ik het knisperen van de bevroren grond, geniet ik van de watervogels die snaterend en gakkend laten weten waar ze zich verstopten. Omdat het windstil is, zijn de wateroppervlaktes spiegelglad, waar in de ondiepe stukken ijs ligt.

Fysieke ongemakken

Ik krijg trek en pauzeer door op een vuilniszak op een bankje te gaan zitten. Daar ontdek ik dat mijn jas en tas inmiddels ook zijn bevroren en bedekt zijn met een laagje ijs. Een uurtje later ontdek ik dat ook mijn haar wit is van de rijp. Over de weilanden zie ik hazen sprinten en ik hoor de eerste vogels een nieuwe dag inluiden. In dit gebied ben ik slechts één iemand tegengekomen, het is een zeldzame rust.

Als ik op ongeveer 25km zit, heb ik spijt van de crossfit les de dag ervoor. Ik voel mijn benen langzaamaan protesteren en heb zelfs het idee dat zich voor het eerst een blaar aan het ontwikkelen is. Mijn linker kuit voelt gespannen, terwijl mijn rechterknie juist af en toe gevoelig is. Ik vermoed dat het met de wegverkanting te maken heeft: ik loop op veel kleine weggetjes en dijkweggetjes, waar de weg aan de zijkanten naar beneden toe loopt. Daardoor loop ik ongelijk, met de ene voet hoger dan de andere. Ik probeer daarom de route afwisselend links en rechts te lopen, en dat helpt om de belasting beter te verdelen. Toch valt deze wandeling me zwaarder dan de vorige 3, wat me een nieuwe les geeft: geen workouts de dag voor zo’n wandeling.

Culturele indrukken

Ik slinger mijn route langs de Giessen en later langs de Linge. Ik kom op stukjes die ik eerder met mijn vader liep met de Waterlinieroute. Het geeft houvast om te weten dat ik simpelweg de rivier kan volgen. De geplande oversteekjes met een voetveer gaan niet door, want de veer is pas vanaf april geopend. Geen probleem, want ook aan deze kant van het water is het prachtig. Op mijn route kom ik maar liefst 3 musea tegen: de Koperen Knop, het Glasmuseum en het Bijbelmuseum. Ook loop ik dorpjes in waar ik het bestaan niet van af wist, zoals Gellicum, Rumpt, Beesd en Tricht.

De kringloop in volle glorie

Als rond half 11 de zon eindelijk aan kracht wint, is het magisch wat er gebeurt. Het lijkt alsof de wereld van zwart-wit film ineens een kleurenfilm wordt. De lucht verandert van een dik wolkenpak in een strakblauwe hemel, en alle planten krijgen hun warme kleuren terug. Het ijs op de planten, gras en grond zie ik voor mijn ogen wegsmelten. Waar de schaduw reikt, blijft het wit, op de andere plekken komt de kleur terug. Ik loop onder een laantje met bomen door, waar het lijkt te regenen door het smeltende water dat druppelend uit de takken valt. In de berm zie ik damp van het gras afkomen als de zon erop schijnt. Het ijs dat eerder nog het water bedekte, is al vrijwel verdwenen. Het is een prachtige demonstratie van de kringloop van het water.

De laatste kilometers

Ik pauzeer bij fort Vuren en wordt getrakteerd op een luidruchtig vogelconcert in de plaatselijke boom. Ik vraag me af waarom alle vogels in dezelfde boom gaan zitten, en wat hun criteria is voor de uitverkoren boom? De lente hangt in de lucht voel ik nu, en ik prop mijn dikke jas, muts en sjaal in de tas. Zolang ik blijf lopen is een dikke trui warm genoeg nu. Langs Geofort en de genoemde dorpjes bereik ik uiteindelijk mijn eindbestemming: station Geldermalsen. Tot mijn frustratie moet ik echter nog 4 kilometer om aan de 55 te komen. Ik maak een lus buitenom, maar zit pas op 53,5km. Even twijfel ik, maar ik besluit het op bijna 54 voor gezien te houden, zodat ik mijn trein op tijd haal.

Uiteindelijk heb ik er 11:44u over gedaan. Voor de 60km loop ik mee met een georganiseerde wandelroute: de 56^e OLAT winterserie, die start in Sint-Oedenrode. Het lijkt me fijn om eens een lange tocht met wat meer mensen tegelijk te lopen. Ik merk dat het boven de 40km fysiek uitdagend wordt, en boven de 50km vooral richting afzien gaat. Ik ben er nog niet uit hoe ik de afstanden boven de 60km ga trainen qua tijdsbestek: in de nacht beginnen, of juist de nacht in lopen? Het laatste heeft denk ik mijn voorkeur maar ook wat logistieke uitdagingen. Wordt dus vervolgd.

Het bericht Wandelen in winters wonderschoon langs de Giessen en de Linge verscheen eerst op Struin Stories.

Laatst heb ik voor het eerst in mijn leven meer dan 50 kilometer aan één stuk gelopen. Het was wel een drempel, 50km. Vooral in mijn hoofd klonk het als een afstand die vrij absurd is. De 40’ers qua afstanden klinken ergens nog binnen het normale. De Vierdaagse heeft 40km als standaard afstand, de marathon is 42km… Maar 50? Dat is wel een serieus lange afstand. In mijn laatste 2 wandelingen van 40 en 45 was ik ongeveer 9 en 11 uur bezig. Dat betekende dat ik met 50km rekening moest houden met minimaal 11 uur onafgebroken lopen.

De weersvoorspellingen zijn redelijk gunstig (droog), maar wel guur met een gevoelstemperatuur rond de -3 en een gure wind in open gebieden. Ik dacht het geheel goed gepland te hebben door een route vanaf Roosendaal door de bossen over de Belgische grens te maken, die weer door het buitengebied terug naar Roosendaal loopt. Achteraf bezien valt de route me tegen, het stuk door het bos is relatief kort ten opzichte van de open poldergebieden.

Brabantse Wal, Wouwse Plantage, Kalmhoutse Heide

Steef kon me brengen, en ik kon met de trein terugreizen. Om 4.30 ging de wekker, wat toch een beetje zeer deed, en omdat ik alles al zoveel mogelijk had voorbereid de avond tevoren, stapten we om 5u in de auto, en startte ik 5.30 mijn wandeling in het pikkendonker. Na de avonturen in het donker in het ruige Frankrijk had ik dit keer m’n hoofdlampje meegenomen, wat geen overbodige luxe bleek toen het vroege boerenverkeer met grote trekkers en trucks langs raasden op smalle polderweggetjes en ik regelmatig een duik in de berm moest maken om de grote wielen te ontwijken. Zelfs met hoofdlampje waren de bestuurders duidelijk niet bedacht op nachtelijke wandelaars, waardoor ze meer dan eens op het laatste moment een ruk aan hun stuur gaven toen ze me met hoge snelheid voorbijreden.

Wat denken mensen van me?

Af en toe vraag ik me af wat mensen dan denken, als ze me tegenkomen in het donker, waar de eerste vroege vogels hun hond met zaklampjes uitlaten en me een beetje angstig aankijken. Met mijn muts, donkere kleding, hoofdlampje en grote rugzak zie ik er waarschijnlijk uit als een guur persoon. Een zwerver of inbreker? Mensen ontwijken regelmatig m’n blik of kijken een beetje bang, of op z’n minst met een bedenkelijke frons. Het feit dat ik een vrouw ben maakt het misschien alleen maar verwarrender voor hen.

Ik kwam al gauw in de bossen, waar mijn voeten dankbaar op het zachte zand konden stappen na het harde asfalt. Als ik lange afstanden loop, merk ik pas goed wat een verschil de ondergrond maakt. Onverharde paden zijn soms zwaarder om op te lopen omdat ze ongelijkmatiger zijn, maar ze voelen prettiger voor mijn voetzolen en gewrichten. Ik genoot daarnaast van de stilte in het donker in het bos, die ik op dit goddeloze uur van de dag nog helemaal voor mijzelf had. Ik hoorde enkel het gekraak van mijn jas, mijn stappen gedempt door de zandgrond. De bomen houden het geluid van buiten ook tegen, de wegen waar ik net nog in de buurt liep hoorde ik al gauw niet meer.

Wat denk ik van mensen?

Hier hield ik mijn eerste koffiepauze, terwijl ik de zwart-wit tinten langzaam meer kleuren zag aannemen door het toenemende licht. Toen ik weer verderliep, was het ineens licht geworden, zonder dat ik de zon zag, want die bleef de hele dag verstopt achter de dikke wolken. Ik stak een parkeerplaats over waar twee auto’s stonden geparkeerd met stationair draaiende motoren. Over verdachte zaken gesproken. Wat spoken die mensen hier in vredesnaam uit? Eigenlijk wilde ik het niet weten.

Militair terrein en omleidingen

Na een tijd over de zandvlaktes en bossen bij de Brabantse wal te hebben gelopen, langs militaire terreinen en militaire vliegvelden (hallo collega’s), waarbij ik werd getrakteerd op een paar overvliegende chinooks, liep ik ongemerkt België in. En hier is de bewegwijzering ineens anders, waarbij bovendien bleek dat er op meerdere plekken nieuwe boerderijen werden gebouwd, waardoor de doorsteekpaadjes niet meer gebruikt konden worden. Ik zag inderdaad wel een doodlopende straat bord, maar ging ervan uit dat dit niet gold voor voetgangers. Toen ik die straat in liep, hoorde ik iemand fluiten en zag ik een eind verderop iemand hevig zwaaiend in de deuropening staan. Hij gebaarde dat de straat die ik in liep dicht was, en ik de andere kant op moest gaan. Zo moest ik een paar keer ommetjes maken om uiteindelijk op de goeie route terug te komen. Dit stuk van de route viel me tegen. Open weilanden, waar de wind guur was en veel verkeer over de kleine straatjes ging. Ik vond het meest troosteloze picknickplekje op een drukke kruising in de volle wind, waar ik mijn best deed om mijn salade niet te laten wegwaaien. Ik at zo snel mogelijk, want elk moment dat ik stilzat, voelde ik mijn vingers direct gevoelloos worden.

Een kameel en podcasts

Tegen het einde van de wandeling werd ik verrast door een kameel in de wei. Een kameel!? Ik vroeg me af wie er op het idee kwam een kameel in z’n tuin te zetten. Zou het een gepensioneerde circusdirecteur zijn, of iemand die de kameel heeft geadopteerd van een circus? Of ‘gewoon’ een kamelenliefhebber? Anyway, het was wel super random om ineens een kameel naar je te zien staren. Leverde wel een leuk filmpje op voor het thuisfront.

Gelukkig had ik van tevoren veel leuke podcasts gedownload ter afleiding, die vooral op dit gedeelte van de route goed van pas kwamen. Ik luisterde naar podcasts over andere mensen die van hiken houden, en een paar afleveringen van Patrick Kicken en Kukuru. Als ik begin, zo vroeg op de dag, start ik vaak met een aflevering van Dit is een cursus in Wonderen, wanneer ik me nog in half slaperige toestand bevind. Ik geniet dan van deze materie, die me vaak weer een goede boost en intentie geeft voor de rest van de dag. Na een poosje heb ik ook weer genoeg van het luisteren, en geniet ik er ook van om naar de geluiden om me heen te luisteren. Maar dit keer was er weinig aan: slechts het verkeer en de wind, en helaas nam dit alleen maar toe toen ik door Roosendaal heen liep op weg naar het station.

Lessen voor de volgende keer

Dit bleek een rekenfoutje van mij, omdat het nog zo’n 3km naar het station toelopen bleek. Ik had de 50km al aangetikt en voelde intussen de voorkant van mijn bovenbenen en aanhechtingen daar behoorlijk branden. De spierpijn kwam al opzetten. Gelukkig deden mijn voeten het prima, ik had niet het idee dat ik blaren had, ik had er in ieder geval geen last van. Eenmaal door Roosendaal lopend viel de duisternis alweer in, best een bizar idee: ik had letterlijk van zonsopgang tot zonsondergang gelopen. Eindelijk was ik dan bij het station, waar ik mijn klokje uitzette die 52,7km klokte in 11:44u met een stappenrecord van 74.000 die dag.

Het bleek achteraf gezien de moeite niet waard om hier een half uur voor te rijden. De volgende keer (55km) zal ik dichterbij huis beginnen. Het plan is dan in Sliedrecht te starten en vanaf Geldermalsen met de trein weer terug te rijden.

Het bericht 50km Door bos en polder verscheen eerst op Struin Stories.

Ik heb deze wandeling van 40km al een paar keer uitgesteld, maar nu begint de tijd te dringen, dus moet ik toch echt aan de bak. De Kennedymars die ik in april ga lopen is een harde datum, dus ik zal toch kilometers moeten maken vóór die tijd. Het zit alleen niet zo mee qua timing: er is de hele dag regen opgegeven. Zo’n dag dat iedereen tegen elkaar verzucht dat je het liefst met een dekentje bij de open haard wilt zitten, of al helemaal niet je bed uit wilt komen. Maar voor mij gaat die vlieger niet op, want er staat vandaag 40 kilometer op het programma. Ik begin vanuit huis, en ben van plan met een omweg naar Kinderdijk te lopen en ergens bij Papendrecht weer te eindigen, waar Steef me gemakkelijk kan ophalen aan het einde van zijn werkdag.

Psychische drempel

De laatste keer dat ik 40km heb gelopen is waarschijnlijk met de Vierdaagse in 2019 geweest. De afgelopen jaren heb ik weliswaar vaak gelopen en ook langere afstanden, maar geen 35+. Het is een soort psychische drempel, die 40, waar ik een beetje tegenaan hik. Ook vanwege de hoeveelheid tijd: 40 kilometer is namelijk meer dan een werkdag wandelen qua tijd. Het liefst begin ik daarom zo vroeg mogelijk, om een beetje bijtijds weer thuis te zijn. Maar helaas lukt dat vandaag ook niet zo goed, omdat ik de avond ervoor geen zin meer had om voorbereidingen te treffen. Dus moet ik vandaag nog mijn ontbijt, lunch, koffie en thee maken, alle kleding en regenkleding fixen, etc. Daardoor stap ik later dan ik wil de deur uit, waar ik direct word begroet door een motregen.

Hekel aan kou

Ik trek mijn capuchon van mijn regenjas op, snoer alles dicht omdat ik een hekel heb aan kou. Om die regen heb ik wel 4 of 5 lagen kleding aan, better safe than sorry zegmaar. Ik loop het eerste stuk vrijwel uit mijn hoofd, waar ik de Wantijdijk uitloop en naar binnen gluur bij de huizen, om te zien hoe de wereld langzaam wakker wordt. Ik verbaas me erover hoeveel tv’s er al aanstaan, terwijl het pas rond 7u ’s ochtends is. Ik loop door, terwijl de mensen op de fiets en scooter voorbij beginnen te komen, op weg naar werk op school. Het is voor het eerst dat ik doordeweeks loop en dat voelt als een luxe, omdat ik nu mijn weekend nog tegoed heb.

Een weg in stilte

De zon komt onzichtbaar op, en blijft de rest van de dag verstopt achter dikke lagen regenwolken, wat een gelig, zwak licht op de wereld schijnt, alsof de dimmer erop staat. Het zijn de donkere dagen voor kerst, morgen is het kerstavond. Via het Wantij loop ik door de Biesbosch, waar ik de rivier oversteek naar Sliedrecht en linksaf sla richting Papendrecht, waar ik door de Alblasserwaard loop. Weg uit de bebouwde kom is er direct niemand meer te bekennen, behalve een enkeling die zich door de regen naar buiten waagt om de hond uit te laten. De wereld is stil, hoewel ik een constant geruis van de vallende regen hoor op de bladeren in de bomen, en de druppels in de sloten.

Je lichaam op temperatuur houden

Er komt geen einde aan de regen, en hoewel ik veelal door open weilanden loop, is het zicht beperkt. Ik twijfel of ik mijn regenbroek moet aantrekken, omdat ik mijn bovenbenen langzaam aan steeds natter voel worden. Maar met een regenbroek aan voelt het alsof ik in een vuilniszak beweeg, waardoor ik soms alleen maar natter wordt door het gebrek aan ventilatie. Hoewel ik regelmatig wandel, heb ik nog niet de juiste spullen voor mezelf aangeschaft. Op dit soort momenten neem ik me voor dat ik dit toch maar eens moet doen. Een goeie jas is namelijk ook een lang gekoesterde wens, en met de plannen in het vooruitzicht om vaker en langer te hiken, is dit toch wel nodig.

Als de regen tijdelijk van dikke druppels overgaat naar motregen, grijp ik de kans om bij een picknicktafel wat thee te drinken. Het is grappig om te merken dat warme dranken echt goed werken om je van binnenuit te verwarmen, waarna de kachel vaak weer beter werkt. Ik loop de Alblasserwaard uit via Oud-Alblas, en krijg dan eindelijk zicht op de molens. Ze doemen letterlijk op uit de wolken, wat een prachtig beeld geeft. Zelfs met dit hondenweer lopen er diverse (Aziatische) toeristen, wat ook direct de enige mensen zijn die ik de hele wandeling tegenkom.

Praktische lessen

Ik navigeer af en toe via mijn telefoon, maar die wordt naarmate de uren vorderden natter en natter en ik raak een beetje bezorgd dat deze straks gewoon kapot is. Ik besluit hem zo min mogelijk uit m’n zak te halen, maar zelfs door m’n regenjas heen wordt hij nat. Weer een les geleerd: een zakje om de telefoon heen doen volgende keer. Kinderdijk is direct het keerpunt van mijn wandeling, waarna ik een stuk over de dijk loop, om vervolgens een alternatieve route langs de molens terug te lopen. Dit stuk ken ik nog niet, en ik geniet van de nieuwe perspectieven op de typisch Hollandse landschappen, waarbij ik direct onder molens doorloop over onverharde paden en vlonders.

De wandeling gaat vervolgens over een lang, saai fietspad waar ik uiteindelijk de druppels langs mijn thermobroek voel stromen. Oké, nu is het écht tijd om die regenbroek aan te trekken. Gehuld in een laag plastic loop ik verder, en ben ik blij dat de weg eindelijk afbuigt richting een andere richting. Helaas vervolgt de route hierna weer een lang stuk langs een N-weg waar ik knettergek word van het langsrazende verkeer. Ik merk dat ik de hoeveelheid geluid niet goed kan hebben, en slaak een opgeluchte zucht als ik rechtsaf sla van de weg, waar ik direct op een weiland uitkom. Hier is het weiland omgeven door slootjes, en loopt het pad op een smal opgehoogd dijkje, tussen rijen wilgenbomen.

Concentreren, gedwongen in het hier en nu

Omdat het zo nat is, is het pad glibberig en drassig. Regelmatig moet ik slootjes oversteken via provisorische plankjes, betonplaten of vlonders, maar die staan allemaal achter een hek dat met kettingsloten op slot is. Dat betekent dus dat ik steeds om die hekken heen moet klimmen, waar ik zijdelings boven de sloten hang. De dijkjes zijn zo te zien al in geen jaren onderhouden en barsten van de gaten waar de sloot doorheen komt. Het vraagt mijn concentratie om te voorkomen dat ik in de sloten glij. Deze weg, die maar door blijft gaan voor mijn gevoel, haalt het tempo goed uit de wandeling. Eindelijk kom ik dan weer bij een verharde weg, waar ik weer Oud Alblas inloop en precies de 40 kilometer aantik als Steef aan komt rijden om me op te halen. Ik ben blij dat ik mijn natte zooi kan uittrekken en straks een warme douche kan nemen. Ik heb er uiteindelijk 9u en 8 minuten over gedaan.

Het bericht 40km wandeling naar Kinderdijk verscheen eerst op Struin Stories.