Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

De Groene Vallei

Het weer is helderder dan gisteren, ik kan verder kijken, terwijl de temperatuur minder benauwd en warm aanvoelt. Langzaam maar zeker krijg ik meer zicht op bergen voor me, en krijg ik het felblauwe stuwmeer in het vizier. Het is als een saffier, zo fel blauw steekt het water af tussen de bergen. Het landschap doet me denken aan de Groene Vallei uit de film ‘Platvoet en zijn vriendjes’. Het ontroert me, zo mooi is het. Het is bijzonder hoe gevoelig ik word als ik zo lang in de buitenlucht en de natuur ben, alsof er allerlei laagjes van me af gaan, en zulke indrukken rechtstreeks mijn ziel raken. Wát een schoonheid.

De Uluru van Murcia

Bocht na bocht kom ik dichterbij, tot ik langs het meer loop en mannen passeer die bezig zijn met onderhoudswerkzaamheden. Verder kom ik niemand tegen. Nadat ik het stuwmeer achter me heb gelaten, buig ik van het asfalt af, en neemt de route me mee de bossen in, waar ik dankbaar ben voor de schaduw van de bomen. Het is intussen goed heet geworden. Al langere tijd heb ik uitzicht op één imposante, stompe berg, de Almorchón, die me door zijn vorm, kleur en plek in het landschap doet denken aan de bekende berg, de Uluru in Australië. De E4 loopt in een grote cirkel om de Almorchón heen, maar omdat ik heb gezien dat er een waterbron en picknickplek staat aangegeven in de buurt, wijk ik een paar kilometer van de route af in de hoop daar vers water te vinden. Helaas staat de fuente droog, kom ik tot mijn teleurstelling na de extra kilometers achter. Wel word ik getrakteerd op picknicktafels om aan te lunchen. Ik droom weer levendig, net als vorig jaar. Het lijkt of de scheidslijn tussen het bewuste en onbewuste leven steeds dunner wordt doordat alle ruis en afleiding wegvalt. Hier lopen heeft hetzelfde effect als intensief mediteren voor mij.

Herinneringen

Soms moet ik ineens weer terugdenken aan momenten van vorig jaar die ik eigenlijk al min of meer was vergeten. Zo zag ik van de week paardenpoep liggen, en ineens kwamen er weer herinneringen boven aan vorig jaar, waar ik op een hoge heuvel op zoek was naar de route. Daar was een boerderij met heel veel hekken en ingesloten stukjes grond. De hekken hadden wel houtje-touwtje verbindingen om doorheen te gaan, en in sommige veldjes stonden paarden. Vóór het terrein lag een waterleiding die open stond, waardoor het één groot drassig gebied was geworden waar ik doorheen moest. Terwijl ik het ene na het andere hekje probeerde, vond ik de route niet, tot grote frustratie. Iedere keer was ik bezig om het hek weer fatsoenlijk dicht te knopen, en moest ik mijn best doen om een manier te vinden om min of meer om die natte zooi heen te lopen. Om vervolgens opnieuw een vruchteloze poging te doen om de route te vinden.

Verschillen tussen vorig jaar en dit jaar

Ineens schoot deze herinnering weer bij me binnen, ik was het al bijna vergeten. Er zijn veel momenten geweest vorig jaar waarin ik zó heb gezocht naar de route en me gefrustreerd voelde vanwege de slechte routemarkering. Dat is dit jaar echt een wereld van verschil. Hier in Murcia zie je daadwerkelijk af en toe wit-rood markering onderweg, waar het in Andalusië nogal willekeurig leek waar ze die markeringen plaatsten. En meestal ontbraken de aanwijzingen juist waar ik ze het hardst nodig had. Een ander verschil is dat er in Andalusië vaak geen pad was, maar bijvoorbeeld gewoon een veld  waar ik doorheen moest. Of een bos, een akker of wat dan ook. Dan had ik natuurlijk wel mijn gps-lijntje op mijn horloge die min of meer de richting aangaf, maar als ik daar een paar meter van afweek, doordat ik bijvoorbeeld moest uitwijken omdat het begroeid was, dan kon dat best wel grote consequenties hebben over een iets langere afstand. Dan kwam ik bijvoorbeeld een paar meter hoger uit, dan het pad. Hier moest ik dan met kunst- en vliegwerk terug klimmen om op dat pad te komen. Soms waren dat best hachelijke situaties, zeker met een topzware rugzak die me instabiel maakt. Andalusië voelt voor mij veel rauwer en ongestructureerder dan hier in Murcia. Ik ben vooral heel erg blij dat het pad nu gewoon goed begaanbaar is. Het is gemakkelijk te vinden en te volgen, ik hoef geen halsbrekende toeren meer uit te halen, en dat scheelt een heleboel frustratie.

Uitgeleide

Ik loop op mijn gemak over het pad, en zie ineens een bord staan die wegwerkzaamheden aankondig. Ineens vallen me de geluiden op van gesnoei en gezaag, en zie ik verder bergafwaarts mensen en voertuigen staan die druk bezig zijn met snoeien, zagen, hakken en ruimen rondom de weg. Een jongen loopt mijn richting op, om het bord weg te halen. In het Spaans legt hij uit dat ze bezig zijn, en dat het gevaarlijk is om daar nu te zijn. Waar moet ik heen? Als ik vertel dat ik de kant op moet waar zij bezig zijn, kijk ik blijkbaar wat hulpeloos, want de jongen gebaart om hem te volgen. Op mijn gemak wandel ik achter hem aan, terwijl hij een helm uit een auto vist en opzet, en vervolgens hard op zijn vingers fluit, zwaait en roept naar zijn collega’s die her en der in de berm en begroeiing staan.

Een stuk of 10 mensen staken hun werkzaamheden, waarna een relatieve stilte voor de jankende zagen en bladblazers in de plaats komt. De mensen laten hun kettingzagen en andere gereedschappen stationair draaien, terwijl de jongen mij escorteert, wijzend op mij en de weg waar ik naartoe ga. Iedereen begroet me vriendelijk, terwijl ze volledig gehuld in dikke veiligheidspakken, stofmaskers, helmen, brillen en handschoenen aan het werk zijn. Het kwik tikt met gemak de 30 graden aan, arme zielen. Het voelt maf om als een koningin een uitgeleide te krijgen terwijl iedereen zijn werk neerlegt. Uit ongemak probeer ik zo snel mogelijk te lopen, om ze niet langer op te houden dan nodig. Pas als ik een heel eind voorbij de laatste werkman ben, hervatten de werklui hun werk weer, en is de lucht weer gevuld met het zeurende en scheurende geluid van zagen, bijlen en versnipperaars.

Dramatisch landschap

Het landschap is dramatisch veranderd ten opzichte van gisteren, waar ik vooral door witbeige steengronden liep, met uitgestrekte vlaktes en vrijwel niets dat het landschap interessant maakte, behalve de silhouetten van bergen in de verte. Vandaag loop ik in die bergen, met hun roodbruine grond, scherpe reliëfs, hoekige en grillige puntvormen, waarin de lagere omgeving begroeid is met grijsgroene struikjes. Land het water van het stuwmeer groeien bomen, die het landschap een vruchtbare indruk geven. Regelmatig loop ik door naaldboombossen en passeer ik de vertrouwde olijfboomgaarden. De bergen en rotswanden trekken de aandacht met hun vormen, en de route slingert er tussendoor, waardoor ik steeds een ander uitzicht heb. aan het einde van de dag krijg ik in de verte zicht op Cieza.

En het werd een lange nacht…

De hemel kleurt dan al roze en lavendelpaars, terwijl ik de eerste huisjes al langs de weg zie komen. dichter bij de stad betekent meer mensen, en minder kans om ongezien een kampeerplek te vinden. Ik loop nu op een flauwe heuvelrug, met weinig begroeiing om me heen. En dan gaat de route onverwacht naar beneden, waar het een drooggevallen rivier oversteekt. In dit dal vind ik de ideale kampeerplek, met de hoge heuvels links en rechts van me, die me aan het zicht onttrekken van voorbijgangers hoger op de heuvels. Ik ben blij met mijn plekje, die ligt  in een soort kom, met een mooie, vlakke ondergrond. Het is wel direct aan het pad, maar omdat ik toch niemand tegenkom onderweg, durf ik het er wel op te gokken. Maar natuurlijk, precies als ik dan besluit ergens te gaan kamperen, komen er ineens allemaal mensen op de MTB langs fietsen. Super ongemakkelijk, terwijl ik daar voor mijn tentje zit en wens dat ik onzichtbaar ben. Die nacht hoor ik zelfs 2 auto’s voorbijkomen, waardoor ik even bang ben ontdekt te worden. Gelukkig rijden ze door. Daardoor lig ik niet erg op mijn gemak.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 / 37 Calasparra – Cieza verscheen eerst op Struin Stories.

Ik kan niet zeggen dat ik heel lekker heb geslapen, maar het is wel een waanzinnig plekje. Het is windstil maar koud, op zo’n 1300m hoogte. Ik trek extra kleding aan om mezelf warm te houden en rits mijn slaapzak dicht tot mijn nek, zet mijn buff op mijn hoofd, en verstop me zo diep mogelijk in de capuchon van mijn slaapzak. Ik heb een hekel aan kou, en ben een redelijke koukleum. Vanmorgen start ik de dag met yoga terwijl de zon langzaam opkomt en mijn stramme lijf verwarmt, waardoor het kippenvel over mijn lichaam kruipt. Zo heerlijk, zoals die eerste warme stralen onder de douche.

Lavendel

Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Ik ruik lavendel, rozemarijn en een kerrieachtige, kruidige geur. De zon lijkt de geuren extra te benadrukken. Mijn reukzintuig wordt heel snel heel sterk als ik buiten leef. Zo geniet ik bijvoorbeeld heel erg van een geurtje van de deo of zonnebrand. Zeker in contrast met de geur die er nu normaal om me heen hangt, want ik heb nu al vier of vijf dagen niet gedoucht. Maar ook de geuren om me heen komen echt zo binnen. Die warme geuren van de lavendel en de rozemarijn en de dennenbomen. Het is echt een explosie aan geuren soms, zeker in de ochtenden. Een geur kan op die momenten echt een traktatie zijn.

Ik pluk wat lavendel en steek de paarse stengels tussen de lussen van mijn schouderbanden, om af en toe aan te snuffelen tijdens het lopen. Het pad blijft relaxt, een breed grindpad door de bergen waar enkele auto’s me af en toe passeren en ik een jager in de verte hoor. Ik tuur in de richting van waar het geluid van het schot vandaan komt, dat weergalmt tussen de rode bergen. Ik zie niets, ik zie niet scherp. Wacht even. Mijn bril! Met een schok bedenk ik me dat ik mijn bril in het zijvak van de tent had gedaan, en nu niet op mijn neus staat. Ik heb hem met het opbreken van de tent met bril en al opgerold en in de tentzak gepropt. Voorzichtig haal ik de tent weer uit zijn hoes en vind de bril, nog helemaal heel gelukkig. Dankbaar zet ik mijn bril op en vouw nogmaals de tent op. De wereld zie ik nu een stuk scherper.

Wassen bij de kraan

Ik loop al sinds gisteren buiten mobiel bereik, hopelijk maakt Steef zich geen zorgen. De omgeving wordt steeds spectaculairder om me heen, met roodoranje rotswanden waar het pad doorheen slingert. Alsof ik door een mini Grand Canyon loop. Bij een sanctuario, een oud kerkje of klooster, maak ik een plaspauze, en precies daar heb ik even bereik, zodat ik Steef kan laten weten dat alles goed is. Ik loop door naar Fuente de Almeces, waar ik nu ben. Een terrein met picknicktafels en bbq plaatsen, en een klein kraantje langs de weg.

Bij het kleine kraantje kleed ik me uit tot mijn onderbroek en was me zo goed en kwaad als het gaat. Ik wacht tot ik ben opgedroogd, terwijl ik in de zon aan een van de betonnen picknicktafels zit en mijn dagboek bijwerk. Een kolonie mieren vindt mijn aanwezigheid interessant genoeg om met z’n allen te komen kijken, en ook blijk ik de nodige wespen aan te trekken, waar ik minder enthousiast van word. Inmiddels ben ik al 3x van plek veranderd, maar de insecten ook, helaas. Dus besluit ik tenslotte om weer verder te lopen zodra ik droog ben. Hopelijk is er in el Sabinar een supermarkt, want ik ben intussen aardig door mijn voorraad eten heen.

5 oktober 2024 16.18

Na de picknickplek verandert de route. Het wordt een steile klim, en het landschap verandert totaal als ik eenmaal de top heb bereikt. Ik zie veel meer groen en ook lavendelvelden, hoewel ze nu niet meer bloeien. Dit zal in hun bloeitijd een schitterend gezicht zijn. Telkens beland ik weer in een andere sfeer, achter iedere bocht bevindt zich een nieuwe verrassing.

Ik ben moe merk ik. Morgen plak ik misschien een rustdag achter mijn wandeldag vast. Ik ben toe aan een douche en heb zin om gewoon lekker even te chillen op de camping waar ik hopelijk kan overnachten.

Lunchtijd

Verderop heb ik eindelijk weer goed bereik en bel ik met Steef, het voelt fijn om elkaar weer even te horen. Mijn bedoeling was om vóór de siësta in het eerste dorp aan te komen, zodat ik wat inkopen kon doen, maar ik merk dat ik het niet op tijd ga halen dus besluit ik terplekke te gaan lunchen en pauze te houden. Ik stop gewoon midden op de weg, zonder de moeite te nemen een geschikte plek te vinden. Zodra ik zit, voel ik de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik vertraag en besluit op mijn gemak te lunchen. De eeuwige wraps komen intussen mijn neus uit, maar ik besmeer ze trouw met een blikje tonijn in olijfolie en de overige wraps met jam. Met de suikers, vetten en nieuwe energie in mijn lijf voel ik me al een stuk beter, en na een tijdje krabbel ik op van de grond en vervolg mijn route richting El Sabinar, waar ik eerst door een slaapdorp kom. Hier is het uitgestorven. De bar die er ooit zat blinkt nu uit in vergane glorie, de kraan bij de fontein staat al decennia droog, en er is niemand op straat te vinden. Wat een deceptie. Gelukkig hoef ik nog maar 3km tot aan el Sabinar, wat een iets groter dorpje is.

Onverwachte ontmoeting

Als ik de heuvel afloop en het dorp achter me laat, passeer ik een oude man met een strohoed die in een smal groenstrookje een armzalige moestuin staat te snoeien. Uit een mandje op de grond steken een paar zielige plukjes groen en een courgette die niet groter oogt dan een augurk. Ik begroet hem vrolijk en blijf even staan voor een praatje. In gebroken Spaans vertel ik de man dat ik onderweg ben naar Servië, maar eerst naar El Sabinar loop. Met grote ogen in zijn verweerde gezicht kijkt hij me aan. Servië!? Uit zijn woorden maak ik op dat hij al zijn hele leven hier woont, waarbij hij wijst op zijn huis verderop aan de weg. Met enkel 3 tanden in zijn mond heb ik moeite om hem te volgen, en raak ik nogal eens afgeleid van de inhoud van het gesprek. De man wijst naar mijn wangen en gezicht: ‘je bent rood! Pas op de zon, smeer je goed in!’. ‘En wat zijn dat in vredesnaam voor schoenen?’. Hij trekt een gezicht dat boekdelen spreekt terwijl hij neerkijkt op mijn blauwe trailrunners. Als ik vertel dat ik kampeer en als vrouw alleen op pad ben, verandert zijn uitdrukking naar een variant die grenst aan verbijstering. ‘Meid, het wordt hartstikke koud ’s nachts! Zeker in de bergen. En de wilde dieren dan? Heb je wel een kaart voor de route?’. Geamuseerd wijs ik de man op de witrood markering op een steen vlak naast zijn erf. Hij heeft zijn leven lang niet geweten dat er een Europese lange afstandsroute vlak langs zijn huis gaat. Vol interesse kijkt hij vervolgens mee op mijn horloge en de app, waarop ik de kaart liet zien met de routes. ‘Heb je wel genoeg eten en water bij je?’, probeert hij me nog voor een laatste maal aan mijn verstand te helpen. Ik verzeker hem dat ik alles bij me heb. Vol ongeloof schudt hij zijn hoofd als we afscheid namen. ‘Er zou een reportage over je gemaakt moeten worden!’, roept hij me na, terwijl hij me vriendelijk uitzwaait. 

Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Het doet me goed, deze ontmoetingen. Ik heb mezelf voorgenomen open te staan voor ontmoetingen, en misschien is het mijn mindset, misschien kom ik daadwerkelijk meer mensen tegen, maar ik heb inderdaad meer ontmoetingen. En het contact voedt me, ik geniet van de uitwisseling, de aandacht, de momenten om mijn Spaans te oefenen en om mensen te leren kennen. Deze ontmoetingen kleuren de omgeving, verdiepen de ervaring en geven reliëf aan de route. Ze markeren de momenten en voorkomen vluchtigheid. Het zijn deze ontmoetingen die me sterken en opladen, me energie en kracht geven om weer door te gaan, waardoor ik momenten van eenzaamheid, afzondering of solitude beter verdraag.

Overtuigingen loslaten

Ik heb mijn negatieve overtuigingen vorig jaar in Andalusië achtergelaten. De overtuigingen dat ik alles alleen moet doen, dat ik moet bewijzen dat ik niemand nodig heb, dat ik prima op mezelf kan zijn voor lange tijd. De werkelijkheid heeft me toen ingehaald, en me ermee om de oren geslagen. Die reis voelde ik me met momenten intens eenzaam en alleen. Terwijl ik toch zo goed alleen kon zijn? Het voelde soms als een falen. Het duurde bijna de volledige 4 weken om te beseffen dat dit een onjuiste overtuiging is, die ik stukje bij beetje heb losgelaten. Met elke stap, elke berg die ik bedwong, elke nacht alleen, elke tegenslag waarbij ik weer de moed uit mezelf moest halen, werd duidelijk dat ik sterker ben dan ik ooit had kunnen dromen, in allerlei opzichten. Maar het maakte me ook heel duidelijk dat ik een sociaal dier ben die af en toe behoefte heeft aan menselijk contact. Aan het einde van deze etappe besefte ik dat ik niks hoefde te bewijzen. Niet aan mezelf en niet aan anderen. Ineens viel het kwartje dat het helemaal prima is om niet alles alleen te hoeven kunnen, dat het me geen minder mens maakt. Er kwam ruimte voor mildheid en nieuwe opties. Dat voelde als een gigantische opluchting. Het bracht me tot de intentie voor deze reis: openstaan voor ontmoetingen. Want, als ik niet alles alleen hoef te doen, ben ik benieuwd wat ik van anderen kan leren.

Ander weer

Terwijl ik blij doorloop naar El Sabinar, prijs ik me gelukkig met de route die tot nu toe zo goed begaanbaar is en ook goed staat aangegeven. Hier in Murcia gebruiken ze veel metalen plaatjes op lage prikkers waar de witrood markeringen op geverfd zijn. Dit is met name handig in de open gebieden met gebrek aan bomen of keien om de markering op te verven. Een andere meevaller is het weer. Vorig jaar werd ik levend geschroeid. Het was toen zelfs voor Spaanse begrippen buitengewoon heet voor de tijd van het jaar. De hittegolf bleef maar aanhouden, tot ver in oktober. Nu heb ik bijna elke dag wel wat bewolking, wat de zon minder fel maakt en de warmte draaglijker.

Dit jaar lijken de dagen veel sneller te gaan. Ook merk ik dat ik minder in mijn hoofd zit, maar meer in het moment aanwezig ben. Vorig jaar mediteerde ik vaker onderweg. Deed ik toen te veel mijn best? Werd het misschien te verkrampt? Maakt de yoga elke ochtend me misschien ook meer flexibeler in mijn hoofd?

El Sabinar

Als ik in El Sabinar aankom is het siësta en moet ik wachten tot het mini buurtsupertje rond 17u eindelijk opengaat. Ik zoek een plekje aan een piepklein barretje, waar de mannen zich verdringen rond het schuifraam in de gevel, om zich tegoed te doen aan bier, anis en andere likeurtjes. Om niemand tot last te zijn, trek ik mijn backpack zoveel mogelijk uit het gedrang van mensen en stoeltjes. Ik bestel een ijskoud biertje, terwijl ik uitdamp van de geleverde inspanning en van de gelegenheid gebruik maak om mijn dagboek bij te werken. De vrouwen rechts van me knikken me nieuwsgierig vriendelijk toe. De man links naast me giechelt en wijst op mijn rugzak: ‘je draagt je huis op je rug!’. Ja, inderdaad, ik voel me vaak net een slak. Niet omdat ik zo traag ga, maar omdat ik alles wat ik nodig heb om te overleven op mijn rug draag. Dat vind ik zo’n bevrijdend gevoel. Hoe weinig heb ik als mens nodig. Vrijheid, ruimte, natuur, mijn eigen pad bepalen. Het is zo simpel.

Eenvoudig leven maakt me meer en meer gelukkig. Door de jaren heen heb ik dit steeds meer gemerkt. Hoe heerlijk het voelt om de schuur leeg te ruimen, een kast op te ruimen, alleen over te houden wat essentieel is. In de leegte ontstaan mogelijkheden. In zen leer ik over deze leegte. Leegte is allesomvattend, het is geen synoniem aan ‘niks’, maar de potentie van alles. Er kan pas iets nieuws ontstaan als er ruimte is.

Ruimte in de leegte

Het lopen, elke dag opnieuw, uren achtereen, schept ook die ruimte. Gedachten komen langs, flarden van herinneringen, golven van emoties. Ze wellen op uit mijn geheugen, uit mijn lichaam, uit een onbekende bron. En door verder te lopen lossen al deze sensaties, gedachtes of andere ‘losse eindjes’ als vanzelf op. Alsof het verdampt. Vaak ben ik me niet eens bewust van het feit dat er nog iets zat, dat er ‘iets’ was dat ruimte innam. Maar naarmate ik langer loop, langer onderweg ben, ervaar ik deze leegte die zich steeds verder uitbreidt steeds duidelijker. Het is niet zo dat ik geen nieuwe ervaringen opdoe. Ik leef intens hier, en zie elke dag nieuwe dingen. Ik voel mijn lichaam zoals ik die in het dagelijks leven nooit zo bewust meemaak. Ik ben helemaal in het nu, en ervaar de ervaring ten volle, maximaal. Er is geen ontsnappen aan het huidige moment. Maar het is een andere ervaring. Meer een natuurlijk ritme. Mijn lichaam wéét wat het moet doen, het doet waarvoor het bedoeld is, op een plek waar ik op mijn bestemming ben. Want de natuur is mijn thuis. Het gevoel van vervreemding dat ik vaak ervaar in de stad is niet aan de orde als ik hier loop, langs beken, bergen en bomen.

De buurtsuper is open, en ik zet mijn tas tegen de gevel aan de buitenkant van de winkel. In de piepkleine winkel is amper ruimte tussen de smalle paden, en met mijn tas op ben ik bang dat ik de rekken omvergooi. Mijn hoop op vers fruit, rauwkost, melk, kaas of worst wordt al snel de kop ingedrukt. Behalve houdbare producten en fabrieksvoedsel is er weinig keus. Dus reken ik wat beteuterd een lang houdbaar brood, potje nutella en rol koekjes af. De vitaminen en eiwitten zijn ver te zoeken.

Bij gebrek aan beter

Ik stap weer verder, de open vlaktes naast el Sabinar in, over een weggetje dat redelijk parallel loopt aan de doorgaande weg. Door gebrek aan begroeiing en heuvels kan ik een heel eind terugkijken richting het dorp. Daar zie ik dat er een ongeluk gebeurd is: de zwaailichten van ambulances en polities zie ik al van verre aankomen, maar ik ben al te ver verwijderd om te zien wat er gebeurd is. Door de kale vlakte voel ik me erg in de kijker en blootgesteld, dus zoek ik naar een plek die meer beschutting heeft en me aan het zicht van anderen onttrekt om mijn tentje op te kunnen zetten. Uiteindelijk kies ik voor een stukje gras tussen wat flauwe heuveltjes. Het is nog licht en vroeg op de avond. Voordat ik mijn kamp opzet, besluit ik eerst mijn tent te drogen te leggen in de avondzon, die ik vanmorgen kletsnat van de condens heb ingepakt.

Zigeunerstijl

Terwijl ik als een zigeuner tussen mijn spullen ga zitten, maak ik een simpele maaltijd klaar van houdbaar brood met chocopasta en een blikje tonijn met groente. Geen driegangenmenu, maar met de warmte overdag heb ik ’s avonds vaak niet zoveel trek en al helemaal geen zin om iets ingewikkeld klaar te maken. Vervolgens zoek ik een plekje om te mediteren en de dag van me af te laten glijden, waarbij ik extra uitgedaagd wordt met lokale steekvliegen die zich tegoed doen aan mijn blote benen en armen. Als de zon achter de verre heuvels zakt, wordt het op slag fris, en besluit ik mijn tent op te zetten om de relatieve beschutting van dit kleine huisje op te zoeken. Liggend op mijn rug bel ik met de kinderen. Ik geniet van de vrolijke stem van mijn jongste dochter, die zo enthousiast kan kletsen over haar dagelijkse belevenissen. Wat voel ik me gelukkig om hier te zijn en trots om ook hun moeder te mogen zijn.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 / 34 Canada de la Cruz – El Sabinar verscheen eerst op Struin Stories.

Het is oktober! En vandaag begint mijn tocht echt. Straks pak ik de bus naar Cullar de eindbestemming van vorig jaar en de startplek van dit jaar. Maar eerst drink ik mijn koffie en maak ik mijn ontbijt klaar. Nu maak ik nog dankbaar gebruik van de koelkast, waarin ik mijn yoghurt en melk kan koel houden.

Welke avonturen ga ik tegemoet? Ik krijg zoveel leuke reacties van mensen, die me succes wensen, die meelezen op mijn blog en meegenieten. Dat doet me goed, het is fijn om te kunnen delen in geluk. Het maakt me ook nieuwsgierig: waar kan het toe leiden? Ik droom nog steeds van boeken schrijven en meer met schrijven doen in het algemeen.

Het reizen naar de start van mijn wandeltocht geeft me kriebels in mijn buik. Net als vorig jaar ervaar ik toch opnieuw de nodige spanning, hoewel ik het deze keer beter heb aangepakt door al vooruit te plannen en mijn buskaartjes online te boeken. Naar verwachting zal ik rond 12.40u aankomen in Cullar. Daar zal ik nog lunch en avondeten scoren, en dan begint het feest écht.

Mijn nieuwe schoenen voelen onwennig, en onder mijn rechtervoet voelt het gevoelig. Vlak voor vertrek ben ik thuis uitgegleden op de trap en maakte ik een misstap met mijn rechtervoet, die ik nu voel. Hopelijk is dit niets, en is het een kwestie van wennen, maar ik kan de bezorgde gedachtes over de schoenen en mijn voeten toch niet helemaal negeren.

Intenties voor deze reis

Hoeveel etappes zal ik nog in Spanje lopen? Twee? Vorig jaar liep ik 800km, maar dat voelde alsof ik mezelf aan alle kanten overvraagd had. Dit jaar wil ik liever en milder zijn voor mezelf, dus verwacht ik minder kilometers te maken. Ik wil me trouwens helemaal niet richten op die afstanden, maar gewoon genieten van het lopen en kunnen verwelkomen wat zich aandient op mijn pad. Letterlijk én figuurlijk.

Naarmate ik verder naar het noorden loop, zal ik op andere momenten in het jaar moeten gaan lopen. Als ik de Pyreneeën ga oversteken, moet ik ervoor zorgen dat ik de juiste materialen bij me heb, en ook op het juiste moment ga. In oktober kan er al sneeuw vallen. Naarmate ik dichter bij huis loop (relatief gezien dan), is het misschien ook mogelijk om met de trein te reizen om onnodig vliegen te vermijden.

Vandaag verlaat ik de palmbomen, zee en mediterraanse kust. Ik ruil ze in voor het stof en de droogte van de bergen en woestijnen in Andalusië.

1 oktober 2024 19.12u

Na het ontbijt van yoghurt en ‘geleende’ cruesli en idem oploskoffie in het hostel, zet ik koers richting het busstation van Valencia. Via een brede boulevard met prachtige, grote ficussen loop ik die kant op. Wat een bijzondere bomen zijn dit! De hangende slierten die doen denken aan lianen, reiken tot aan de grond, waar ze vervolgens weer aan vastgroeien, zoals stalactieten die door de eeuwen heen een kolos vormen met de stalagmieten. Ik kijk mijn ogen uit. Zouden ze misschien bedoeld zijn als extra steunpilaren om de boom te dragen? Wortelen ze weer in de grond?

Hoeveel heeft een mens nodig?

Aan de linkerkant heb ik uitzicht over de zee, waar in de haven de jachten dobberen. Er staan kiosken vol souvenirs en viskraampjes die hier en daar hun luiken al openen voor vroege klanten. Mijn kleine huisje op mijn rug vormt een schril contrast met de peperdure, meterlange jachten naast me. Hoeveel heeft een mens nu daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn?

Al snel ben ik op het station, en vind ik mijn eerste bus naar Murcia. Er volgt een rustige rit met een krappe overstaptijd op Murcia, wat voor de nodige zenuwen zorgt. Mijn aankomsttijd is precies gelijk met de vertrektijd van de volgende bus. Ik kijk rond, maar zie nergens mijn volgende bus. Na tweemaal vragen vind ik toch de juiste, waar de busschauffeur gelukkig nog bezig is met het inchecken van de passagiers. In tegenstelling tot vorig jaar, toont de buschauffeur zich relaxt en behulpzaam, wat een positieve uitwerking heeft op mijn gemoed en zenuwen.

Ik ben er: de startplek van mijn solotocht

Een wederom rustige rit naar Cullar volgt. Als ik daar aankom, moet ik onwijs nodig plassen na alle uren in de bus. Het is intussen 13.00u als ik mijn rugtas op mijn rug hijs, op precies dezelfde plek waar ik exact een jaar geleden mijn laatste stappen op de trail zette. Ik herken de straat waar het tankstation met die aardige vrouw, en mijn hotel met de oude, kromgebogen man aan zitten. Met snelle passen zoek ik de eerste, beste bar op voor een sanitaire stop. Wat is het maf om terug te zijn! De dames achter de bar kijken me bevreemd aan als ik met de grote backpack binnen loop.

Terug op straat heb ik eindelijk genoeg rust om tot me door te laten dringen dat het zover is: ik ben bij mijn startpunt! Van vorig jaar weet ik dat Cullar een aardig dorpje is met voldoende supermarktjes en barretjes, waar ik mijn lunch en avondeten kan halen. Het busstation is onderaan het dorp, mijn route gaat door het dorp omhoog, het achterland in. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht en de lichte kleuren op de stoffige grond en zandkleurige huizen. Het is heet, tegen de 26 graden. In het dorp vind ik een supermarkt waar ik yoghurt, een soort all brans en een blikje bonen met iets wat op chorizo lijkt koop voor het avondeten. Ik zoek een plekje in de schaduw in het straatje achter de supermarkt en leun tevreden tegen een van de huizen om te eten. Uit een open raam boven me komt harde, spaanse muziek en ik hoor een vrouwenstem gepassioneerd meezingen en het sissende geluid van een pan waarin ze iets aan het bakken is. Lunchtijd voor Spanjaarden, de belangrijkste maaltijd van de dag, die vaak niet eerder dan 14.00u plaatsvind. Ik geniet nu al, terwijl ik mijn ‘ola’s’ en glimlach oefen op de mensen die voorbijlopen. Ik heb me voorgenomen om deze reis open te staan voor ontmoetingen, en voel me bijna verliefd, met fladderende vlinders in mijn buik van de opwinding.

De eerste stappen op de gr7

Al etende, probeer ik mijn gps track te laden op mijn horloge, wat door het grote bestand soms wat tijd kost. Ik prop alle boodschappen in mijn tas, trek verpakkingsmaterialen zoveel mogelijk van de producten af om ruimte te besparen en hang een pedaalemmerzakje aan de buitenkant van mijn tas als vuilniszakje. Het is 14.00u als ik helemaal klaar voor de start ben, en op de ‘start’ knop van mijn horloge druk. De eerste echte stappen op mijn tocht! Ik schuif mijn stok uit tot de juiste lengte (ik loop met één stok, want blijkbaar ben ik motorisch zo onhandig dat ik met twee stokken over mijn eigen stokken en voeten struikel), en sleep mezelf de steile slingerstraatjes door, omhoog het dorp uit. Daar passeer ik de bar waar ik vorig jaar koffie dronk terwijl ik op de bus wachtte. Daar, aan dat tafeltje zat ik, schreef ik!

Bovenaan het dorp heb ik een mooi overzicht over het dorp en zie ik verschillende casas cuevas, de grotwoningen die je in deze regio veel tegenkomt. Terwijl ik een foto sta te maken, stopt er een auto naast me met twee mannen. Ze vragen me waar ik heen ga. Ik vertel dat ik naar Orce loop, waarna ze me duidelijk maken dat dat de andere kant op is. Ik leg uit dat ik de gr7 volg, en dus niet de snelste route hoef te hebben. Met opgetrokken wenkbrauwen vragen ze of ik toch geen lift wil? Ik grinnik en bedank, en loop vrolijk door. Al snel kom ik bij een niet te missen routebord dat Orce aangeeft. Maar in plaats van de beloofde 23km geeft het bord 30,4km aan! Zoveel!? Blijkbaar is de route aangepast. Dat wordt sowieso wildkamperen, want zoveel kilometers gaat op een namiddag niet meer lukken. Gelukkig heb ik voldoende water bij me en hoef ik vandaag niet ver omdat de dag al vergevorderd is. Het is fijn om er op deze manier in te komen.

De woestijn in

Vanuit Cullar loop ik vrijwel direct de woestijn in. Overal om me heen bestaat het landschap uit zand en grind, beige kleuren, lage begroeiing in de vorm van stekelige struikjes in grijsgroene tinten of droge, gele grassen. Maar vaker is het landschap kaal, dor en leeg. Af en toe passeer ik kleine amandelboompjes. Soms doet het landschap denken aan duinlandschap, zonder ergens een zee te zien. Er is vrijwel geen schaduw onderweg, en ook kom ik geen mensen meer tegen, enkel wegschietende konijnen. Dit ben ik gewend van vorig jaar, en ik vind de rust zeker nu aan het begin van mijn tocht juist heerlijk. De stilte en ruimte voor mezelf. Door het gebrek aan bomen, heeft de wind soms vrij spel in deze gebieden, wat een welkome verkoeling geeft in de hete zon. Gelukkig is er soms wat bewolking, waardoor de zon minder brand dan ik me herinner van vorig jaar. Toch stop al snel om mijn t-shirt uit te trekken en in mijn topje verder te lopen. Ik smeer me dik in, wat is het warm! Huizen of dorpen zie ik niet onderweg. Wel loop ik langs enkele leegstaande huizen en boerderijen. Dat geeft me toch altijd een beetje een unheimisch, apocalyptisch gevoel.

Liever voor mezelf

Rond 16.30u krijg ik ineens weer honger. Ik besluit te stoppen om een portie havermout voor mezelf te maken. Vorig jaar heb ik een belangrijke les geleerd: ik was toen zó streng voor mezelf dat ik mezelf uitputte en weinig pauze gunde. Daardoor ben ik allerlei grenzen voor mezelf over gegaan en kon ik minder genieten dan ik had gewild. Dit keer heb ik me voorgenomen milder en liever te zijn voor mezelf en beter naar mijn lichaam te luisteren. Dus dat betekent nu de tijd nemen om wat eten voor mezelf klaar te maken. Het pad bestaat grotendeels uit een breed grind en gravelpad. Soms ligt het grind zo hoog, dat het lopen zwaar is, maar door gebrek aan hoogtemeters is het al met al heel goed te doen. Ik loop van 800 meter hoogte naar ongeveer 1000 meter hoogte, en als ik me omdraai heb ik uitzicht op de silhouetten van de gebergten waar ik vorig jaar doorheen trok. Toen heb ik gigantisch veel hoogtemeters gemaakt.

Op de eentonigere stukken trakteer ik mezelf op muziek waar ik hardop mee meezing. Er is hier niemand die mij hoort of er last van heeft, heerlijk! Een blik op mijn kaart vertelt me dat ik straks voorlopig het laatste naaldbomenbosje ga passeren. Om die reden besluit ik daar een kampeerplek te zoeken. Het is wat passen en meten tussen de boompjes, om een geschikte plek te vinden. In dit gebied maak ik me geen zorgen dat ik wordt gesnapt, maar ik lig wel graag zo vlak en zacht mogelijk, dus ben ik eerst altijd even bezig met het verwijderen van stenen, takjes, dennenappels en andere scherpe objecten, voor ik mijn tent opzet. De grond loopt een tikkeltje af, en ik lig een beetje scheef, maar dit is veruit de beste plek die ik kan vinden.

Afsluiting van de dag

In de laatste zonnestralen die ik probeer op te vangen tussen de pijnbomen, verwarm ik mijn blikje bonen au bain-marie. Dit doe ik echter iets te rigoureus, waardoor het water naar gas smaakt en niet meer bruikbaar is. Als ik iets au bain-marie verwarm, drink ik het verwarmde water vervolgens meestal op als thee, om geen water te verspillen, maar dat laat ik nu maar even zitten. De bonen blijken bovendien geen chorizo te bevatten, maar stukjes glibberig spek, die ik behoorlijk onsmakelijk vind. Geen succesmaaltijd dus. Maar ondanks deze kleine tegenvaller, geniet ik enorm van het gevoel van vrijheid en ruimte, nu ik hier weer midden in de natuur ben. Nadat ik even met thuis heb gebeld, mediteer ik om de dag af te sluiten, en kruip vervolgens tevreden en nieuwsgierig naar de komende dagen mijn tentje in.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 / 30 Alicante – Cullar verscheen eerst op Struin Stories.

Ik word steeds trager met opstaan en vertrekken, maar voel nog altijd haast in mijn lichaam als ik de ‘hotelburen’ eerder hoor vertrekken dan ikzelf. Die eeuwige haast, dat is ook zo’n sterke overtuiging. Haast om wat van mijn leven te maken, te genieten, te doen waarvoor ik ben gekomen. Het is niet eens zo erg om dit gevoel van tijdelijkheid te ervaren, want het zet zaken in perspectief en het helpt me afwegen in wat echt belangrijk is, en wat nu prioriteit heeft. Het helpt me met het voelen van een bepaalde urgentie. Maar het zit me net zo dikwijls in de weg. Vooral, en dat is meestal, als ik geen haast heb, maar dit wel voel. Zoals dus hier, als mensen eerder vertrekken dan ik. ‘Die hebben meer aan hun dag’, schiet er dan door me heen. Terwijl ik mediteer, voelt dat ineens als tijdverspilling, en die haast manifesteert zich dan als een energiestroom in mijn lichaam, met de neiging om in beweging te komen, mijn lijf in de actie te zetten. Ik ervaar het, blijf ermee zitten en zit het ongemak uit. Ik verander ondanks de gevoelde haast ook niks aan mijn ochtendroutine. Zover ben ik in ieder geval al. Ik merk het op en kies er bewust voor er niet naar te handelen.

Nostalgie is zo gek nog nie

Gisteren heb ik geen melk meer kunnen halen want in Zujar was er geen supermarkt meer open, dus maak ik mijn havermout weer ouderwets aan met melkpoeder en heet water en mijn laatste beetje cruesli. Alles raakt op in mijn tas. Ik maak koffie van het laatste restje oploskoffie. Voordat ik mijn pocketrocket aanzet, een brander met het geluid van een vliegtuigmotor, controleer ik de kamer op de aanwezigheid van rookmelders en sprinklers. Zou toch wel lullig zijn als straks alles zeiknat is, omdat ik mijn water kook. In deze gevallen ben ik blij met de armoedige, ouderwetse en basic kamers waarin ik verblijf, zonder moderne of luxe melders en sensors. Hurkend op de glimmende jaren 70 tegels in de badkamer wacht ik tot het water kookt. De kamers waar ik overnacht staan vaak bol van vergane glorie, en ik waan me afwisselend in de jaren 20, 70 of op bezoek bij oma. Hier bestaat de kamer uit zwaar zwart-gouden details, met hoogglanzende zwartmarmeren tegels en koperen raam- en deurposten.

Stormachtig vertrek

Mijn was is in de tussentijd droog gewaaid, wat aardig lukte met de storm buiten. Terwijl ik knus binnen sliep, loeide de wind om het gebouw en kwam de regen horizontaal langs de ramen. De wind had bijna een orkaankracht. Ik was extra dankbaar dat ik binnen sliep, én dat het bed ook eindelijk een keertje groot genoeg was om ook mijn voeten erop te laten passen. De te korte bedden zijn behoorlijk irritant als je vermoeide voeten hebt die je gewoon wilt laten rusten.

Ineens is het de laatste wandeldag. Via Benmaural loop ik vandaag naar Cullar, vanwaar ik een betere aansluiting heb om naar de luchthaven te komen. De bus die ik nodig heb haal ik vandaag niet meer, dus zal ik blijven slapen in Cullar en morgen de bus nemen richting Almeria. Als ik vertrek is het nog steeds stormachtig, met een kille, venijnige wind die me regelmatig onverwachts aanvalt en me dan bijna van mijn sokken blaast. Al snel stop ik om extra warme kleren aan te trekken, terwijl ik een wedstrijdje doe met de dreigende regenwolken. Meestal weet ik hen voor te blijven, maar af en toe halen ze me in, en dwingen ze me mijn regenjas aan te trekken en mijn hoes om mijn tas te doen als ze hun eerste dikke druppels naar beneden laten vallen.

Afsluiten in de herfst

Er liggen enorme regenplassen op de route en het is nog altijd code geel vanwege de sterke wind. De sporen van de storm zijn overal zichtbaar: omgewaaide containers, paaltjes en hekken, weggerolde stenen, kapot gevallen dakpannen, de bergwanden die zijn weggespoeld en een dikke laag roodbruine modder over het pad hebben uitgesmeerd. Zelfs hele stukken van het pad zijn weggeslagen, tot sinkholes verworden, en zo gevaarlijke situaties voor automobilisten creëren. Olijfbomen staan nu in diepe vijvers na maanden van droogte.

Afhankelijk van aan welke kant van de berg ik loop, word ik óf bijna uit mijn verschoning gewaaid, óf geniet ik van de luwte en de zon die zich af en toe even laat zien. De gevoelstemperatuur varieert daarmee constant. De feitelijke temperatuur ligt rond de 13 graden, en daarmee een bevestiging van de herfst die toch echt is ingetreden. Het is echt gedaan met de zomerse temperaturen lijkt het. Een mooi, symbolisch moment om af te sluiten. Gestart met bloedhete temperaturen, niet uit te houden soms, die gaandeweg steeds draaglijker werden, tot aan nu, waarop de herfst komt. Ik ben verzadigd van alle indrukken, van alles wat ik heb gezien en gedaan. Mijn hele eigen onderneming daarin is voor mezelf op zoveel manieren grensverleggend geweest en bracht daarmee allerlei inzichten. Inzichten en lessen waar ik nog even op wil kauwen, die ik voor mezelf verder wil verwerken.

Tijd om naar huis te gaan

Ik merk dat ik nu al een paar dagen wandel, en dat de omgeving mij niet zo erg meer kan raken. Dat voelt niet goed, daarmee doe ik de ervaring van het wandelen tekort. Want ik weet hoe heerlijk het is om in de natuur te zijn, te vertoeven, te kunnen wandelen. En nu merk ik dat ik daar een soort numb, verdoofd voor raak, voor mij een teken dat het genoeg is zo, dat het tijd is voor een afronding. Vandaag loop ik met dubbele gevoelens: enerzijds blij om te lopen en daardoor geniet ik extra van alles, anderzijds ook blij dat ik hierna niet meer hoef te lopen. Ik trakteer mezelf veel op muziek vandaag om mee te zingen tijdens het lopen. Het helpt me om opgewekt te blijven.

Het eerste gedeelte van de route loop ik rondom de grote berg die naast Zujar ligt, het dorp waar ik vannacht verbleef. Vanaf hier krijg ik uitzicht op een gigantisch meer dat naast Zujar en de berg ligt, waar ook warmwaterbronnen zitten. Het meer ligt op veel plekken droog, waardoor het landschap op die plaatsen is veranderd in een moeraslandschap, vol groene, frisse planten. Het doet me denken aan de moerassen in Montenegro, waar Steef en ik op de motor doorheen reden, waar het landschap daar bedekt was met groene leliebladeren en waterplanten.

Benamaural

Na zo’n 24 kilometer kom ik aan in Benamaural, waar ik op zoek ga naar een café om een dagmenu te eten. Ik heb geen eten meer in mijn tas zitten en de supermarkten zijn net weer dichtgegaan vanwege de siësta. In een bruine kroeg vol mannen aan de bar (inmiddels het standaardbeeld voor mij, ik blijf me toch telkens afvragen waar de vrouwen zijn en waarom er alleen mannen aan de bar zitten), word ik bekeken als een attractie. Mijn verschijning is duidelijk onderwerp van gesprek en leidt tot verwonderde gezichten. Ik ben het intussen bijna gewend en het maakt me niet meer uit. Ik ben nu zelfs zo ver dat ik me al snel thuis voel in willekeurig welk café of op welk terras dan ook, en van de gelegenheid gebruik maak om even mijn schoenen uit te trekken en te schrijven.

Dagmenu

Het dagmenu blijkt een grote traktatie. Voor 12 euro krijg ik een grote salade, kippenpootjes met friet, tiramisu en een biertje. Helemaal blij eet ik mijn buik rond en laat een fooi achter, waar de barvrouw zichtbaar dankbaar voor is. Dat verbaast me hier vaker, hoe oprecht dankbaar mensen zich hier uiten, waar Nederlanders in mijn ervaring vanzelfsprekend rekenen op een fooi, en hier eerder onverschillig of zelfs ontevreden op reageren. De Spanjaarden hebben de kunst om elk moment als een nieuw moment te nemen wat dat betreft beter onder de knie, waardoor ze steeds opnieuw verrast en dankbaar kunnen zijn met een fooi.

Als ik mezelf weer klaar maak voor vertrek, met de heupband een standje losser na het vele eten, hoef ik nog maar zo’n 14km over vrij vlak terrein. Van moeraslandschap slingert het pad naar woestijnachtig landschap, met witte, kale heuvels, bedekt met een soort helmgras, waardoor het ineens voelt alsof ik door de Noord-Hollandse duinen wandel. Dit gevoel wordt versterkt door de dreigende regenwolken boven mijn hoofd.

Afscheid van Spanje

De allerlaatste etappe. Licht van mijn biertje en met het makkelijke pad, vier ik mijn afscheid van mijn solotocht. Ik zing hard mee met de muziek, doe spontane dansjes en gebruik mijn wandelstok als microfoon. Ik eer Spanje en dank haar voor de afgelopen weken, waarin ik te gast was in haar natuur en hier dit deel van mijn leven mocht ervaren en erin mocht groeien. Ik dank haar voor de veilige doortocht die zij mij heeft gegund, de lessen die ze me heeft geleerd, waarmee ze me sterker en zelfverzekerder heeft gemaakt. Met weemoed laat ik de laatste restjes van dit deel van mijn reis in Andalusië achter me, en voor ik het weet stap ik ineens Cullar al binnen.

Volgeboekt

Het hostal blijkt volledig volgeboekt. De tweede optie zit te ver weg, langs de snelweg. Ik heb nog één optie over: hotel Lunamar. Maar als ik daar aankom is de deur op slot en het licht uit. Een lichte paniek kruipt omhoog, maar dan zie ik een briefje op de deurpost met een telefoonnummer. Ik bel, en in het Spaans leg ik uit dat ik voor het hotel sta en wil overnachten. Gelukkig, de eigenaar komt al snel naar het hotel en laat me binnen.

De oude man, een vriendelijke opa-figuur die net boven mijn navel komt met zijn kromme gestalte, wil uit beleefdheid mijn tas naar de kamer dragen. Net op tijd red ik hem van een mogelijke hernia of dwarslaesie, door snel zelf mijn tas op mijn rug te hijsen. Als hij had geprobeerd die op te tillen, was die arme, kleine man waarschijnlijk terplekke doormidden gebroken.

Alles voor de laatste keer

Terwijl de man het papierwerk in orde maakt, waarbij hij laat zien dat hij de kunst van het vertragen behoorlijk goed beheerst, druk ik mijn horloge met de wandeling voor de laatste keer uit. De wandeling sluit ik af, met vandaag een ruime 37 kilometer toegevoegd aan het totaal van de 800 kilometers en ruim 24.000 hoogtemeters. Eenmaal in mijn kamer weet ik niet goed wat ik voel. Ik betreed een niemandsland, opnieuw. Alles wat ik nu doe is nog precies hetzelfde als de dagen ervoor: douchen, wasjes draaien, eten kopen en koken. Maar alles doe ik met de wetenschap dat er morgen geen herhaling komt, dat elke handeling nu de laatste keer is. Daarmee wordt mijn dagelijkse routine ineens een ritueel afsluiten van alles dat mijn reis vormde. Het maakt me melancholisch.

Morgen hoef ik niet vroeg op, dan ga ik niet lopen. Het voelt gek, abrupt. Ik weet ook niet goed hoe ik nu mijn tijd moet invullen. Tot vandaag was alles duidelijk, gewoon opstaan en lopen, ik hoefde er niet over na te denken. Maar nu is er ineens tijd, ruimte. Wat ga ik in vredesnaam doen? Ik neem me voor om extra lang op de kamer te blijven en gebruik te maken van de wifi om wat colleges terug te kijken. Om half 11 verlaat ik dan eindelijk mijn kamer, en begint het grote, zenuwachtige wachten op de bus en de reis terug.

Reflectie tijdens meditatie

In het mediteren gaan mijn gedachtes al naar toekomstige etappes, en de dingen die ik dan anders wil doen. Ik ben benieuwd of er dan mensen zijn die een gedeelte willen meelopen, en hoe ik dat zou vinden. Wil ik dat nog wel? Tijdens het mediteren fascineert het me altijd dat mijn waarneming anders wordt. De kleuren worden soms fluorescerend, of juist in fotonegatief. De ruimte voelt niet meer vast, maar dromerig, alsof ik zweef, of de muren, vloer en plafond golven. Ik zie vaak van alles in de grond, de tegels, vloerbedekking of wat er maar voor me ligt. Tijdens het mediteren voel ik vaak energie opbouwen, wat zich uit in warmte die vanuit mijn hart en borstkas lijkt uit te stralen naar de rest van mijn bovenlijf, armen en benen. Soms krijg ik bijvoorbeeld ineens hele warme handen.

Op deze laatste wandeldag komen er dubbele gevoelens op in de meditatie en tijdens het lopen. Er komen herinneringen op uit mijn kindertijd, aan moeders van vrienden en vriendinnen, waar ik als kind veel steun van ervaarde. Nu ik zelf moeder ben, zie ik dat mijn kinderen ook kunnen leunen op vertrouwde ouders van vrienden. Ineens voel ik dat ik hier voor mijzelf ook meer vorm aan wil geven, en meer betrokken wil zijn als moeder van mijn kinderen. Oog hebben voor wie er over de vloer komt, beschikbaar zijn voor anderen en hierin durven geven, mezelf laten zien.

Relativeren en berusting

In een andere meditatie komen beelden op dat ik mezelf alleen op het terras zie zitten. Iets dat ik nooit eerder deed, en nu aanga, met een beetje spanning misschien, maar daar vooral oké mee zijn. Ik kan zelfs genieten van het observeren van anderen op het terras, en heb het gevoel dat de illusies om me heen, waar anderen en ikzelf in leven, steeds beter zichtbaar worden. Ineens doorzie ik soms de absurditeit en relativiteit van alles, waarmee ik een opluchting, rust en vooral berusting voel. Het hoeft allemaal niet zo zwaar of serieus, het leven mag ook speels en luchtig zijn. Het vervult me met trots dat ik deze reis zoveel dingen aan ben gegaan voor het eerst, alleen, en met succes.

Verlangen naar huis

Ik verlang ook weer heel erg naar huis, om weer bij mijn gezin te zijn en weer betrokken te zijn bij het leven daar. Vooraf had ik niet gedacht dat ik dat zo sterk zou gaan voelen. Alle ervaringen maken me ook bewust van wat ik prettig vind en wat ik volgende keer anders zal aanpakken. Zo zal ik vooraf al goed de route en omgeving bestuderen om potentiële kampeerplekken aan te merken. Door deze ervaring weet ik nu een beetje waar ik naar kan zoeken en wat ik nodig heb. Ik weet ook wat ik aankan qua afstanden, hoogtemeters en wat prettige afstanden zijn. Wat ik me ook heel erg voorneem is goed kijken welke dag ik vlieg en hoe de aansluiting tot aan de beginplek of juist de eindplek is. Het zijn praktische zaken waarin ik al de nodige voorpret kan ervaren en wat rust geeft tijdens het wandelen zelf.

Lessen voor later

De volgende keer zal ik mijn intenties voor de reis voor mezelf houden, zodat ik mezelf er ook niet op kan vastpinnen vanuit een idee dat ik dan daaraan moet voldoen, of dat ik iets heb gezegd wat ik dan waar moet maken. Daar ben ik nu echt heel erg tegenaan gelopen. In de veronderstelling dat ik de ultieme vrijheid ging ervaren, zette ik mezelf juist vast door onbewuste verwachtingen. Sinds ik dat door heb, ben ik daar wel relaxter in geworden, waaruit ik opmaak dat het soms nodig is om tegen dingen aan te lopen. Door het inzicht lukt het me om er vervolgens overheen te kunnen stappen en andere keuzes te maken.

Het bericht Spanje gr7 dag 27 Cullar – laatste wandeldag verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag ga ik de pas van de Sierra Nevada over, waar ik op 2050m hoogte zal komen, om daarna weer 1000m te dalen tot een dorp met een hostal, ook direct het enige dorp op de route. Na het opstaan mediteer ik direct. Gisteren heb ik dat niet gedaan, en misschien had ik daarom wel zo’n slecht humeur. Mediteren helpt me om gelijkmoediger te blijven en opgewekter door de dag heen. Het houdt me veerkrachtiger, wat ik vooral merk op dagen dat ik niet heb gemediteerd.

Een onwelkome aanvaring

Ik geniet van het beginnende ochtendlicht en de vroege vogels die de dag inluiden. Als ik in het toiletgebouw na het tanden poetsen mijn laatste spullen inpak, staat er ineens een man voor me, die op agressieve wijze naar me begint te gebaren met een gezicht van ‘wtf flik je me nou!‘. Ik ken de hele man niet, maar heb direct een donkerbruin vermoeden dat dit de campingeigenaar is, en dat hij op zijn zachtst gezegd not amused is om mij hier aan te treffen. Geen goedemorgen of ander vriendelijk woord. Ik gebaar terug dat ik hem niet begrijp, mijn schouders ophalend en armen opzij. Dit werkt blijkbaar als olie op het vuur, want de man ontploft terplekke en gaat direct uit zijn dak gaat tegen me. Wild gebarend en schreeuwend verwijt hij me dat ik op zijn camping slaap zonder me aan te melden, of het soms niet duidelijk is dat ik had moeten bellen, dat hij me nu hier aantreft als een dief in de nacht, etc. Elke zin die ik begin, dat ik echt wel had willen bellen, of dat ik nu naar de receptie ging, een uitleg waarom ik gisteren niet ben langsgegaan, wordt afgekapt en weggewuifd. De man pakt demonstratief zijn telefoon erbij om me onder de neus te wrijven dat ik niet heb gebeld. Nee, ik was heel moe, en ben direct gaan slapen. Dat ik nu wil betalen heeft de beste man geen enkel begrip voor: ‘nogal wiedes dat je gaat betalen, wat had je dan gedacht!’ lacht hij honend. ‘Je had je moeten aanmelden! Wat nou als de politie komt, dan heb ik een boete van 6000 euro aan mijn broek hangen!’. Als een briesende stier maant hij me naar zijn receptieschuurtje, waar ik alsnog kan betalen. Hij stampt voor me uit, zijn armen hoog opzwaaiend als een marcherende soldaat. Ik blijf rustig, ik zie het gebeuren, als een klucht, waarin de man zijn ongebreidelde woede op mij projecteert. Uiterlijk oog ik kalm, maar van binnen word ik verscheurd. Met een bonkend hart door zijn onredelijke, felle reactie, voel ik me in mijn hemd gezet. Met elk boos woord van zijn kant, krimp ik een beetje meer van binnen. Terwijl ik verslagen achter hem aan sjok, maak ik eindeloos veel excuses, om hem maar te kalmeren, proberend de vrede te herstellen. Ik voel me schuldig zonder dat daar een noodzaak voor is. Na dagenlang zonder contact met anderen te leven, is dit de eerste conversatie die ik sinds tijden heb, en het raakt me diep.

Slechte start

Na het afrekenen loop ik zo snel mogelijk de camping af. De tranen prikken achter mijn ogen, en zodra ik door de poort ben, komen de tranen. Ik loop huilend en beduusd de camping af, waarbij ik mezelf toesta hier het verdriet van te voelen, in volle bewustzijn dat wat hier net gebeurde, vooral te maken heeft met het projecteren van zijn onstuimige emoties op mij als subject. Maar toch kan ik het gevoel van schuld, alsof ik iets verkeerd heb gedaan, alsof ik een dief ben, niet van me afschudden. Ik loop naar beneden, waar de route verdergaat. Pas na een paar honderd meter besef ik dat mijn wandelstok nog in het toiletgebouw op de camping staat. Shit. De moed zakt me in de schoenen. Nu moet ik de heuvel terug omhoog, de camping weer op, met kans die man weer tegen het lijf te lopen. Alles in me wil vermijden, maar ik heb mijn stok hard nodig. Ik stuur mezelf omhoog, herinner me eraan dat ik niks heb om bang voor te zijn. Ik mag gewoon mijn stok halen, en kom ik die man tegen, dan zie ik wel weer. Mijn stok staat gelukkig waar ik hem in alle commotie ben vergeten, en opnieuw loop ik de camping af.

Schuld en ‘ik ben oké’

De tranen blijven hoog zitten. Om mezelf uit dit negatieve denken te helpen, zet ik een aflevering van een cursus in wonderen op, waar het, waarschijnlijk niet geheel toevallig, gaat over schuld ervaren. Schuldgevoel is een ego creatie, voortkomend uit het idee van afgescheidenheid, en het idee van het bestaan van zonde en straf. Ik besef me dat ik me schuldig voel door zijn reactie, maar dat zijn reactie op zichzelf staat en niks met mij te maken heeft. Was daar iemand anders geweest die daartoe aanleiding had gegeven, dan had hij diegene als zijn slachtoffer gemaakt, vermoed ik. Hij koos ervoor om direct in de aanval te gaan, iets wat ik sowieso lastig vind om mee om te gaan. Het helpt om dit meer een plek te geven. Terwijl ik verder loop herinner ik mezelf aan de zin van Joko Beck ‘ ik ben oké’, die ik als een mantra voor mezelf blijf herhalen tijdens het wandelen . Het kost me echter veel tijd om het voorval los te laten.
De dag start dus niet zo lekker en ik stort me om die reden op het klimmen en luisteren naar muziek. Het wandelen en de fysieke inspanning helpen me om weer terug in het moment te komen, en opnieuw te genieten van wat ik aan het doen ben. Al snel kom ik bij het eerste en enige dorp op de route vandaag, Bayarcal. Hierna gaat de route echt de wildernis van de Sierra Nevada in. Helaas is het pad vanaf hier zeer slecht onderhouden, waardoor ik met regelmaat het pad kwijtraak en word getergd door overwoekerde stukken. Slecht onderhouden is hier een understatement. Ik dacht dat ik intussen wel het nodige gewend was met de ervaringen van afgelopen weken, maar blijkbaar kan het altijd nog erger.

Idyllisch mooi

Op andere stukken loop ik door idyllisch mooie omgevingen, met klaterende stroompjes, felgroen gras en nonchalant rondgestrooide keien overal. Het is hier prachtig. De grasveldjes ogen fluweelzacht, en het gekabbel van de stroompjes maakt me blij en rustig. Alsof ik even terug in de tijd ben. Ik kies een lunchplek tussen de hoge populieren langs een stroompje, en geniet van de geluiden van het stromende water en het ritselen van de gouden blaadjes boven me, terwijl ik knabbel op mijn broodjes en geniet van de warme zonnestralen. Ik heb zin om in het gras te liggen, mijn schoenen uit te doen en mijn voeten in de beek te hangen, even mijn ogen te sluiten terwijl de zon mijn gezicht kust. Ik doe het geen van allen. De wetenschap dat er nog veel kilometers en hoogtemeters gemaakt moeten worden, slaat de zweep over me, en zuchtend laat ik de prachtige plek met tegenzin achter me, en vervolg mijn pad.

Braamstruiken

Al snel word ik weer geconfronteerd met de slechte staat van het pad. Ik overdrijf niet, op sommige plekken ben ik op handen en voeten door doorgangetjes van amper een meter hoog gegaan, waarin de bramenstruiken zelfs de grond waarover ik kruip bedekken met hun scherpe stekels. Over stukken van 10 meter doe ik een half uur, waar takken van braamstruiken tot wel 5cm dikte alle kanten op groeien. Er is geen ontsnappen aan en het drijft me tot wanhoop. Telkens als ik een gevecht met die klotebegroeiing achter de rug heb, dient de volgende ondoordringbare massa struikgewas zich alweer aan. De doornen bijten zich vast in mijn armen, scheuren mijn vel aan mijn kuiten open, trekken krassen over mijn enkels en schenen.

Op mijn knieën gedwongen

Na de zoveelste keer dat ik vastgehouden en tegengewerkt word door die ellendige planten, is de wanhoop me compleet nabij. Zittend op handen en knieën zit ik volledig vastgeklit in de struiken en word ik overmand door verdriet en machteloosheid. Me verplaatsen betekent mijn knieën en handen in de doornen plaatsen. Mijn pet ben ik al eerder op de route kwijtgeraakt, losgerukt van mijn tas. Mijn pet is me dierbaar, het is mijn beschermeling tegen de felle zon bij gebrek aan zonnebril, en ook mijn hulpmiddel tegen de zwermen vliegen rond mijn hoofd. Nu ben ik hem kwijt door die vervloekte braamstruiken! Ik zie mezelf ineens zitten, gedwongen op handen en knieën, nederig gemaakt voor de elementen. Een zielig hoopje mens. Hete tranen zoeken hun uitweg: ‘waarom is er niemand om me te helpen!’ roep ik boos de ruimte in. Hoogtemeters kan ik hebben, dorst kan ik verdragen, vermoeidheid ga ik doorheen, maar deze omstandigheden nekken me. Zo hulpeloos en alleen heb ik me nog niet eerder in mijn tocht gevoeld.

Niemand komt je redden

Natuurlijk is er niemand om me te helpen. Ik kom nooit iemand tegen onderweg. Het zijn gedachtes die gek genoeg geruststellend werken. Het herinnert me aan mijn taak, aan wat ik te doen heb. Ik moet dit zelf oplossen. Het feit dat ik dit nu meemaak, betekent dat ik het aankan, ook al geloof ik het nog niet. In die wetenschap schuifel ik vooruit, de nieuwe pijn van de scherpe doorns incasserend. Hoe ellendig ik me nu ook voel, ik weet ook dat ik hier ben vanuit vrije wil, hoewel deze omstandigheden nogal onvoorzien zijn. Ik heb geen andere keus dan doorgaan, dus zet ik weer een stap, en nog een. Mijn vuilniszakje is aan flarden getrokken, en slechts restjes plastic van het tasje hangen er nog aan mijn rugzak. Ik voel overal stukjes plant, stekels, blaadjes, takjes, doorns in mijn nek, onder mijn banden van mijn tas, onder mijn shirt, in mijn sokken en schoenen.

Anderen komen hier ook doorheen

‘Waarom wordt dit pad niet onderhouden! Hoe doen andere wandelaars dit, in godsnaam!’ Er is geen andere route, geen alternatief, hoe gaan anderen hier dan mee om? De gedachte aan andere wandelaars geeft me op de een of andere manier ook kracht. Zij zijn er toch ook doorheen gekomen. Kom op, het is maar tijdelijk. Stap voor stap. Uiteindelijk lukt het me om uit de tunnels van ellende te komen, en word ik overvallen door een enorme opluchting. En angst voor herhaling. Ik bekijk mezelf, klop het meeste vuil, takjes, modder en blaadjes van mezelf af. Terwijl ik op adem kom, leun ik tegen de dikke boom vlakbij, de enige grote loofboom in de buurt. ‘Please, help me, laat dit de laatste keer zijn dat ik door die doornen heen moet. Geef me de kracht om door te kunnen gaan’, mompel ik tegen de krachtige stam.

De top bereikt

De route blijft ontzettend slecht aangegeven en laat me regelmatig verkeerd lopen en zoeken naar de juiste richting. Zelfs met mijn gps-bestanden op mijn horloge is het lang niet altijd duidelijk. Vaak moet ik na tientallen meters weer afbuigen de goede kant op, door dwars door een begroeid veld te lopen. Maar godzijdank nooit meer met zulke omstandigheden als eerder vandaag. Eindelijk bereik ik het hoogte punt van de gr7, en de top van de Sierra Nevada voor mij. De top is geen steile piek, maar een hoogvlakte met een bosrijke omgeving, waar een bezoekerscentrum en parkeerplaats met picknicktafels te vinden zijn. Ik ben opgelucht, blij en trots als ik de top haal, en onder de indruk van de hoogte: meer dan 2000 meter! Het is een bizar idee dat ik van de zee bij Tarifa tot hier, ruim 2000km hoog ben gelopen. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik zoveel hoogtemeters heb bedwongen.

Uitzicht op de komende dagen

Het uitzicht na de top is bevreemdend. Ik kijk uit over een grote vlakte, die grotendeels gevuld is met een gigantisch complex van zonnepanelen en windturbines. Daarachter begint een volgende bergketen: Sierra de Baza, waar ik uiteindelijk ook naartoe zal lopen. Het afdalen kost me de laatste restjes energie, maar is gelukkig veel beter te doen dan het klimmen. Regelmatig zie ik stapels botten in de bossen liggen, zo te zien van herten of koeien die hier aan hun einde zijn gekomen. Ik loop eerst Ferreira in om uiteindelijk bij La Calahorra Uit te komen. Daar kom ik aan het einde van de dag vermoeid het hostal binnen gestrompeld. Met takjes in mijn haar, modder op mijn handen en knieën, bloed over mijn armen en benen en overal schrammen zie ik eruit alsof ik net van een veldslag af kom, en eerlijk gezegd voel ik me ook zo. Ik kan hier een kamer krijgen, en doodmoe ga ik douchen, waar het water bruin van het vuil is, en ik diverse doorns uit mijn huid trek.

Rustdag (eindelijk)

Ik zit er een beetje doorheen. Op dit moment hoop ik vooral dat ik hier kan eten, en dan morgen een rustdag kan houden, wat inkopen kan doen en kan uitslapen, lezen en schrijven. Ik ben op. Mijn voeten doen zeer als ik erop sta, mijn knieën voelen dik, mentaal zit ik er doorheen. Als ik na een uurtje met een drankje Steef bel, zeg ik ‘ik zie het niet meer zitten. De komende twee dagen bestaan uit 55km en wildkamperen, ik zie nu gewoon niet hoe ik dat moet doen’ en begin te huilen, voor de derde keer vandaag (driemaal is scheepsrecht, toch?). Zijn troost en nabijheid zijn even te veel voor me, juist als ik me al dagen ongezien en alleen voel. Etappes overslaan is geen optie voor me, uit principe wil ik alle meters zelf afleggen. Ik snak naar een rustdag na 3 weken onafgebroken lopen. Pas als Steef dit oppert, mag ik dit van mezelf als optie overwegen. Na lang dubben hak ik de knoop door: morgen blijf ik hier voor een rustdag. Een last valt van mijn schouders. Nu kan ik op mijn gemak voorbereidingen treffen voor twee dagen wildkamperen en hopelijk sta ik er na een rustdag anders in, en lukt het me weer om te genieten.

Het bericht Spanje gr7 dag 22 Sierra Nevada verscheen eerst op Struin Stories.

De wekker gaat. Mijn voeten bungelen over het voeteneind van het bed, want zoals bij alle Spaanse bedden die ik tot nu toe tref, is het bed te kort voor mij. Ik heb weinig zin om te lopen en wil liever lanterfanten, een beetje lezen in de zon en verder niks, dus mijn start van de dag is traag. Vannacht schrok ik zo nu en dan wakker van de koelkast die ineens begint te zoemen, maar iedere keer val ik alsnog weer in slaap.

Bij mijn vertrek uit Restabal voel ik direct dat het een hete dag gaat worden. Mijn gedachten springen alle kanten op: naar thuis, regelzaken, Slovenië, onze plannen qua werk en de toekomst. Ik wil de Sloveense taal leren en krijg ineens allerlei ideeën die ik wil delen met Steef. Mijn hoofd is niet erg bij de wandeling. En aan de andere kant, door het wandelen komen juist alle ideeën.

Scherpe geuren

Soms ruik ik ineens iets, munt, rozemarijn, de zoete geur van vijgen die bijna kokosachtig aandoet, bloemen, citrusvruchten. Deze vallei is echt een weldaad voor de neus, met een explosie aan geuren, helaas soms ontstemd door de aanwezigheid van de vele hondenpoep van talloze zwerf- en waakhonden die overal zijn. Met mijn verscherpte zintuigen wordt het contrast tussen deze twee uitersten alleen maar groter.

Al vrij snel begint de wandeling te stijgen, een heuvel op om buitenom naar Niguelas te komen. Algauw loopt het zweet weer in stralen langs mijn lijf. ‘Bah, als ik nu ga kamperen, plak ik weer zo smerig’ gaat er direct door me heen. Niguelas is het dorp dat tegen de Sierra Nevada aan ligt en na dit dorp gaat het pad echt de bergen in, waar ik over de westflank van het gebergte loop. Ik heb een mooi uitzicht over de valleien en omliggende bergen.

Niguelas

Bovenaan de eerste berg, tref ik twee mannen bij hun auto. De ene met een leeg pak witte wijn die met moeite overeind kan blijven staan, de ander is er iets minder dronken aan toe en ondersteunt zijn maat om te voorkomen dat deze omver valt. Ze beginnen op vrolijke toon een heel verhaal tegen me, en wijzen me ten overvloede de weg naar Lanjaron, met wild zwaaiende armen die daarmee een ruime marge bestrijken wat volgens hen ongeveer de goede richting is. Grinnikend loop ik verder en kies een eindje verderop een lunchplek in de schaduw van olijfbomen voor mijn wraps met gedroogde ham en de sinaasappels die ik gisteren in de berm vond. Net op tijd zie ik dat in één ervan maden zitten, bah!

Lanjaron

Mijn stemming is dubbel, ik mis de kinderen en steef, ik mis fysiek contact en knuffelen, ik mis het om getuige te zijn van alle klussen en verbouwingen die steef uitvoert, en ik mis gewoon een praatje pot. Ik voel me een beetje allenig, terwijl het wandelen verder prima gaat. Niet snel, maar voorspoedig. In mijn herinnering ben ik al eens in Lanjaron geweest, tijdens een vakantie 10 jaar geleden, maar ik herken niets van de stad als ik er aan kom. Het heeft diverse waterbronnen met heerlijk water en blijkt in de zomer een hotspot te zijn voor toeristen. De stad stikt van de hotels en pensions, maar ik moet lang zoeken naar een café dat open is. Het eenzame gevoel is er nog steeds, en wordt zo mogelijk nog versterkt door nu in de stad te zijn.

Even bijkletsen

Als ik na een tijdlang zoeken een café vind, heeft Steef gelukkig tijd om te bellen en bij te kletsen. Het is zo fijn om onze plannen met betrekking tot Slovenië te delen en bij te praten. Ik geniet ook gewoon van het zitten in de zon. Ik wil even niet meer lopen, maar ga het wel doen, natuurlijk. Volgende week is het mooie weer voorbij, maar daar denk ik nog even niet aan. Ik wil nu enkel zitten en lezen, verder niets.

In Lanjaron vind ik een goedkoop hostal waar ik overnacht, met een eigen dakterras waar ik nog van de avondzon geniet. Ik eet een blikje opgewarmde bonen, aangevuld met nootjes en andere snacks. Ik kijk uit over verschillende daken van huizen en appartementen, met hier en daar een inkijkje in de huiskamers van de Spanjaarden. Een stel op leeftijd met logge, donkerbruine eikenhouten meubels kijkt tv en heeft de was buiten hangen, onder de satelietschotel op een miniscuul balkonnetje. Naast mij hoor ik een andere gast, een man, en ik vraag me af wat zijn verhaal is, wat hem hier brengt. Een zakenreis? Een afspraak met zijn minnares? Een vlucht?

Wierrook

Ik trek mijn mat het balkon op en mediteer op het dakterras, onder de door de maan en sterren verlichte hemel. De wierrook is mijn vriend en trouwe metgezel tijdens het mediteren. Waar ik ook ben, op welke nieuwe plek dan ook, de wierrook is een houvast die me steun geeft omdat het me herinnert aan het mediteren, aan mijn thuis, zowel qua fysieke plek als het thuis voelen in mezelf. Normaal prik ik de stokjes in de grond voor me, maar hier op de tegels steek ik het stokje in een prop nat wc papier bij wijze van houder. De buurman steekt zijn hoofd naar buiten en kijkt naar me, bedenkt zich en gaat weer naar binnen. Ik vraag me altijd af wat anderen zullen denken als ze mensen zien mediteren. Oh, daar raak ik alweer afgeleid, terug naar mijn adem. Adem in, adem uit… wat is de waarde van een emmer zonder bodem?

Het bericht Spanje gr7 dag 17 Lanjaron verscheen eerst op Struin Stories.

De magie van bergen

Ook vandaag is het een mooie dag, de zon komt op achter de heuvels en trekt roze strepen in de lucht. De mist van gisteren is slechts een herinnering, vandaag wordt het weer een hete dag. Het pad buigt al vrij snel af van de asfaltweg, waar het van de ene vallei langs een berg de andere berg in slingert. Nog altijd loop ik op hoogte met mooie uitzichten. Ik stijg meer dan ik daal waarbij ik de prachtige Karstbergen aan mijn linkerzijde houd.

Soms passeer ik informatiebordjes waarop de namen van de bergen staan, vrouwelijke namen als Diana, als om de bergen meer bestaansrecht te geven en hun bezieling te erkennen. Ik vermoed dat de meeste mensen wel erkennen dat een berg niet enkel een grote steen is, en dat alle mythische en magische verhalen, sages en legendes die goddelijke krachten toekennen aan zulke natuurfenomenen niet voor niets zijn. De prachtige rotsformaties spreken tot de verbeelding.

Spookdorpen

In de verte ligt een meertje, en als ik dichterbij kom, zie ik vele meertjes die zich hebben verzameld in de valleien tussen de bergen, een mooi gezicht. De wandelgids rept over barretjes en restaurants waar ik langs zal lopen, maar eenmaal daar blijkt dit lang vergane glorie. Het valt me op dat er in Andalusië veel leeg staat en te koop staat. Met rode graffiti staat ‘se vendre’ gespoten op de buitenmuren. Sommige huizen en gebouwen staan al zo lang leeg, dat er planten door de ramen groeien, of er gaten in het dak zijn gevallen. Wat een contrast met de verhalen over woningnood in Nederland en een te grote wereldbevolking, terwijl ik nu al dagen in eindeloze leegte en ruimte loop. Ook nu staat een compleet dorp te koop, langzaam veranderend in een spookdorp.

Droog fruit

Als ik veel verder weer een dorp tref waar nog wel mensen wonen, passeer ik een laguna, met heerlijk bergwater. Ik pauzeer onder een olijfboom, de enige bron van schaduw in deze contreien, en fantaseer over een verse salade met veel groenten. Mijn lichaam schreeuwt intussen om vitaminen. De 2 sinaasappels die ik heb gekocht, blijken zo gortdroog dat ik ze niet weg krijg. Met moeite eet ik een halve op, de rest gooi ik weg. Toch best gek, ik loop hier toch in het land van de sinaasappels, maar tot nu toe heb ik weinig geluk met het fruit dat ik koop.

Vliegen en lekkende oksels

Het is zo heet, dat ik tijdens het lopen stop om te controleren of mijn fles lekt. Ik blijk het zelf te zijn, waarbij de druppels van mijn armen en hoofd vallen. En met het zweten komen ook de vliegen. Er is geen ontsnappen aan, ze zoemen om elk bloot stukje huid, en landen ongevraagd op elk stukje van mijn lichaam. Mijn neus, lip, oksel, tussen mijn rug en mijn tas waarmee ik ze onbedoeld tot hun einde plet. Ik word er niet goed van, en met momenten loop ik als een bezetene te roepen dat ze moeten oprotten, driftig zwaaiend met mijn armen of fanatiek met mijn handen wapperend. De vliegen zoemen traag en onverstoorbaar van de ene naar de andere plek, onaangedaan door mijn agressie. Met de komst van de vliegen wordt mijn verlangen naar een douche alleen maar groter. Wat een onderschatte luxe is het kunnen douchen toch. Even douchen thuis, zo vanzelfsprekend. Nu denk ik daar wel anders over. Zittend in dit restaurant zwermen de vliegen nog altijd om me heen, ik geneer me en schaam me voor mijn viezigheid. Als een stuk vee, zo voel ik me met die hordes vliegen zoemend om mijn hoofd. Hoe deden ze dat vroeger in ‘s hemelsnaam?

Treinspoor door de stad

Het pad gaat over in een voormalig treinspoor, wat betekent dat het een heerlijk vlak pad is, langs een bergwand, zonder obstakels. Er is zelfs een tunnel door de bergwand gemaakt voor de vroegere trein. Wat een mazzel, dit scheelt me een klim over de berg heen! Ik geniet van het prachtige uitzicht terwijl ik Venta de la Zafaraya nader, een maf dorpje dat me doet denken aan een westerndorpje. Het bestaat uit een doorgaande weg, waarlangs enkele huizen en winkels gevestigd zitten, en verder niks. Gelukkig heeft het wel een buurtsuper en een restaurant, precies wat ik nu nodig heb. In het restaurant kies ik het dagmenu en krijg ik dan inderdaad mijn lang verlangde salade, waar ik intens van geniet!

7-10-23 12.36

Na deze traktatie verlaat ik het dorp over de oude spoorbaan, die zich een weg baant dwars door het dorp heen. Het dorp is veel groter dan ik dacht. Ik loop langs een krakkemikkig gebouwtje dat blijkbaar dienst doet als moskee, en zie voor het eerst in weken een moslimgemeenschap zich verzamelen voor het middaggebed. Het valt me op dat er hier veel fruitstalletjes langs de weg staan, die ook vaak beheerd worden door islamitische mannen. Ik volg het oude treinspoor, wat een maf gezicht is door waslijnen die over het spoor hangen, en oude seinsporen of wissels midden op straat. De laatste kilometers van het dorp gaan langs enorme fabrieken en fruit- en groentegroothandels. De fabrieken maken de plastic kratjes waarin alle tomaten en andere groentes verzameld worden op de velden. Links en rechts torenen stapels platic kratjes boven me uit, als een miniatuurlandschap van plastic wolkenkrabbers.

Groenteplantages

Een paar minuten later wordt me duidelijk waarom deze hier gevestigd zijn, als ik, zover het oog reikt, uitkijk over velden met groenteplantages. De warme lucht mengt zich met de heftige geur van kool, die hier in al zijn varianten groeit. Ik loop er dwars doorheen, het pad bezaaid met gevallen groentes, die nu liggen te rotten in de hitte. Noord Afrikaanse jongens werken zich in het zweet op de velden, snijden de paprika’s met de hand af en sorteren de tomaten in de kratten. Naast deze eindeloze groentevelden, verzamelen zich bergen afgedankte plastic irrigatieleidingen, verpakkingsplastic en kapotte kratjes. Het natuurschoon is hier ver te zoeken, maar ik ben nu heel dicht bij het leven van de mensen hier, hun harde werken, het leven van alledag. Er is veel meer bebouwing in de afgelopen dagen en ik zie meer mensen, maar geen wandelaars.

Mijmeringen onderweg

De velden rijgen zich aaneen. Kilometers tomaten, gevolgd door courgettes of kolenvelden. Eentonigheid overheerst, en ik zoek afleiding in muziek. Een liedje van Bears Den raakt me en ik voel een brok in mijn keel, al snap ik niet waarom. Ik vlieg weg in gedachten en laat mijn lichaam het werk doen terwijl ik nadenk over vorige levens en de verwantschap die ik voel met verschillende plekken, tijden in de geschiedenis of bijvoorbeeld de bezigheden. Als er zoiets als vorige levens bestaat, dan kan ik begrijpen waarom ik me onverklaarbaar voel aangetrokken tot bepaalde zaken. Zo vermoed ik dat ik ooit eens in de Middeleeuwen aan het hof heb gewoond, en in een ander leven vast ook veel heb gelopen, misschien als pelgrim, nomade of marskramer. Ik voel ook een sterke verwantschap met hekserij en paganisme, de wijze vrouwen, en vermoed dat ik ook al eens een heks ben geweest. Ik herken bijvoorbeeld hun erkenning voor de kracht van de natuur, de seizoenen, de rituelen, de krachtige werking van kringlopen en cycli, natuurgeneeswijzen en de vrouwelijke energie. Die verwantschap voel ik ook heel sterk met de Keltische cultuur, hoewel ik nog nooit in Ierland ben geweest. Als ik die taal of muziek hoor, is het alsof er iets ouds in mij word aangeraakt.

Verwantschap voelen

Als tiener las ik het liefst boeken over de Keltische cultuur. Het feit dat deze cultuur omgeven is door mystiek spreekt me daardoor des te meer aan. Misschien is het niet voor niets dat ik meermaals in mijn leven de vraag kreeg of ik Iers bloed heb. In een online college dat ik laatst terugkeek, werd het shintoïsme in Japan aangehaald, wat veel verwantschap heeft met volksreligie. Ik herkende direct de parallellen met het paganisme en hekserij, maar ook met de Keltische traditie. In alle vormen wordt er uitgegaan van de krachten die in de natuur zitten. In het shintoïsme wordt gesproken van Kami, zogenaamde geesten of krachten om ons heen. In hekserij wordt net als in oosterse tradities uitgegaan van de vijf elementen die invloed hebben op ons hele zijn. Het is mooi om die overeenkomsten steeds meer te zien, en ook fijn dat dit een plek mag krijgen in mijn zen beoefening. De werelden lijken op die manier steeds dichter bij elkaar te komen.

Fernweh

Hier, lopend in Spanje, voel ik me wel op mijn gemak, maar meer alsof ik op bezoek ben. Ik voel geen verwantschap. Dat zit misschien ook in het verschil tussen de klimaten. In de Balkan voel ik me meer thuis dan in mijn eigen geboorteland. Het voelt vertrouwd, bekend, geruststellend. De natuur, met hun bergen, bossen, rivieren en eenvoudige leven zijn mijn voornaamste bron van fernweh als ik in Nederland ben. Dat is de omgeving waarin ik thuis hoor, al kan ik niet uitleggen waarom. Alle natuurelementen zijn belangrijk voor me, maar een boom misschien nog wel het meest van allemaal. Een boom biedt bescherming, beschutting, troost, houvast. Het filtert het licht, houdt warmte tegen of juist vast, het ruisen zorgt voor ontspanning en koelte, de geuren en oliën werken helend en rustgevend, de aanwezigheid van een boom kan een te veel aan wind tegenhouden. Als ik mijn tentje opzet, doe ik dat liefst in de beschutting van bomen. En iedere keer als ik hier een bos tegenkom, geniet ik daar extra van. Er zijn hier een stuk minder bomen en bossen dan in Oost-Europa, en die kan ik dan echt gaan missen. Hun vormen, grootsheid, veerkracht, macht, wijsheid… Bomen kunnen eeuwenoud worden en zijn stille getuigen van alle tijden en gebeurtenissen, wat ze voor mij ook een aantrekkingskracht geeft. Ze symboliseren zo ontzettend veel voor mij.

De boom

In de symbooldrama is de boom ook het eerste motief dat ik aanbied aan de cliënt, omdat ervan wordt uitgegaan dat een boom een representatie kan zijn van onszelf. De mystiek van de natuur fascineert me mateloos, en ik voel de laatste jaren ook steeds meer de grootsheid ervan. Noem het de aanwezigheid van energieën, geesten of wat dan ook. Afhankelijk van de plek waar ik ben, kan dit de ene keer een geruststellend gevoel geven, maar soms ook ronduit angstaanjagend. Zoals de machtige, sterke wind die me bijna omverblaast, een onweersbui die me letterlijk laat beven van angst en me nietig en nederig maakt vanwege het oorverdovende gekraak van een boom waar de bliksem inslaat. De grond die schudt op haar grondvesten als de donder op de bliksem volgt. Het gevoel van leegte in de eindeloze uitgestrektheid of de beklemmende stilte in oerbossen in Bosnië, waar ik de aanwezigheid van dieren voel maar nergens zie. Op zulke momenten voel ik me klein, kwetsbaar, ondergeschikt aan iets veel groters en machtigers. Die momenten dwingen me tot nederigheid, en vervullen me met respect en ontzag voor de krachten van de natuur.

Vervreemding van de natuur

Tegelijk is de natuur neutraal. Het maakt geen onderscheid in goed of kwaad, gewenst of ongewenst. De natuur is gewoon precies zoals die moet zijn. Een kolkende rivier is voor ons levensgevaarlijjk als we die moeten oversteken, maar dat is de betekenis die we eraan geven vanuit ons egocentrische perspectief. Het water is gewoon water. Steeds meer voel ik hoe vervreemd we zijn geraakt van de natuur, dat we gaandeweg ergens ons eigen wezen hebben losgekoppeld van de natuur, zijn gaan negeren en ontkennen dat wij hier deel van uitmaken en zelfs in onderlinge samenhang mee leven. In deze arrogantie hebben we geprobeerd de natuur naar onze hand te zetten, waar de natuur slechts in al zijn eenvoud en neutraliteit op kan reageren. Of dat nou met natuurrampen is, uitsterven van dieren, erosie of wat dan ook. Misschien wordt het tijd om ons weer te herinneren wie en wat we zijn, en onze relatie met onze oorsprong, onze ware natuur weer terug te vinden.

Openbare kampeerplek!

Zo mijmer ik verder, terwijl ik opzettelijk 3km afwijk van mijn route, op naar een openbare campingplek. Op internet had ik gelezen dat er (koude) douches zouden zijn, en daar loop ik graag voor om. Deze laatste kilometers duren een eeuwigheid, maar dan zie ik de plek, in een prachtig bos met heuvels, picknicktafels en kleine witte gebouwtjes. Ik loop direct naar dit gebouwtje toe, ‘please laat dit een douche zijn’. Dicht. Ook het andere gebouwtje is op slot. Ik tuur door het raam naar binnen en ontwaar een keuken in beide hutjes. Geen douches, ik heb nog kans! Aan de andere kant van de heuvel staat een Duits camperbusje dat mij eerder op de route is gepasseerd. Ik roep naar beneden, of hij weet of er douches zijn. ‘ yes, they are right behind you!’ roept hij van onderaan de heuvel omhoog. Ik vergeet in mijn enthousiasme en haast om zo snel mogelijk een douche te vinden helemaal om hem te bedanken en ren naar de aangewezen plek. En inderdaad, een paar meter verderop staan een aantal buitendouches naast elkaar. Mijn hart maakt een dansje, en binnen een paar seconden sta ik midden in dit Spaanse bos in mijn blote kont onder de koude straal. Het kan me niets schelen. Behalve de Duitse camperbus ben ik alleen, en ik ben ultiem dankbaar voor dit onverwachte geschenk op mijn route.

In de blote kont

Ik besef dat het me werkelijk niks uit zou maken als mensen me nu zouden zien. Dit is wie ik ben, dit is mijn lijf, dit is wat ik heb. En ik ben trots op mijn lichaam, dankbaar voor wat het kan. Ik voel geen schaamte meer. Een uniek besef, en een gevoel dat mijlenver afligt van hoe ik mijn lichaam doorgaans beleef. Nagenietend en gloeiend van de koude straal en het schone gevoel, geef ik mijn kleding een wasbeurt, en hang ze burgerlijk aan mijn waslijntje. Het is een prachtig aangelegde plek, met volop stenen picknicktafels, kraantjes, barbecue plekken, en vlakke stukken grond om je tent op te zetten. Een ongekende luxe, zeker omdat ik me nu even geen zorgen hoef te maken om gesnapt te worden. Op mijn gemak zet ik mijn tentje op en eet ik mijn kant-en-klaar-maaltijd van rijst met kip aan een tafel.

Na het eten ben ik eigenlijk wel benieuwd naar de Duitser, en hoop ik stiekem om misschien wat te kunnen kletsen en ervaringen uit te wisselen. Na zo lang alleen zijn, verlang ik steeds meer naar menselijk contact. Als ik in de buurt van zijn camper drentel, blijkt hij binnen te zitten. Ik mis de moed om aan te kloppen, waarna ik wat teleurgesteld afdruip naar mijn eigen plekje.

Mediteren

Met de ondergaande zon mediteer ik zittend op mijn foliemat, warm aangekleed tegen de optrekkende kou vanavond. Het is hier een stuk frisser, want in de afgelopen dagen ben ik behoorlijk gestegen en inmiddels zit ik op 1100m hoogte. Ik zie het laatste licht in stralen tussen de bomen vallen. Kleine vliegjes schitteren fel verlicht in het gouden zonlicht, als kleine gloeilampjes in de schemering. Ik mediteer weer met de zin ‘ik ben oké’ en ervaar dat hierin een verschil ligt tussen de associaties die meer betrekking hebben op mijn zelfbeeld, en mijn gevoel van veiligheid. Met name in mijn gevoel van veiligheid word ik getriggerd. Het roept associaties en herinneringen op waarin ik me onveilig heb gevoeld. Tijdens deze meditatie ontstaat er echter voor het eerst iets nieuws, namelijk de ervaring dat ik met dit niet oké voelen, dus het gevoel van onveiligheid, nog steeds oké ben. Het vervult me met een gevoel van troost, geruststelling en vertrouwen. In de tent rits ik mijn slaapzak dicht tot aan mijn kin en trek de capuchon ervan over mijn hoofd. Ik slaap heerlijk.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 El Robledal verscheen eerst op Struin Stories.

Vandaag begint de dag heel mistig, mijn zicht is niet meer dan zo’n 15 meter. Het is koud en vochtig als ik het hotel zonder ontbijt en met gemengde gevoelens verlaat. Nu loop ik door een nat landschap, waar de mist al mijn zicht aan de omgeving ontneemt en me daarmee verplicht terugwerpt op mezelf. Allerlei gedachtes passeren de revue. Wandelen is net als mediteren, een beetje zoals een groot diascherm waarop de ene na de andere gedachte wordt geprojecteerd om even naar te kijken, om vervolgens weer door te gaan naar het volgende beeld. Sommige dia’s blijven nogal eens hangen en nemen veel tijd in beslag voordat de volgende dia zich uiteindelijk aandient. Ik kijk ernaar. Soms verrast, soms verwondert, soms geïrriteerd of gefrustreerd. Het is altijd een verrassing wat de volgende dia wordt, maar bepaalde dia’s komen vaker terug. ‘Alweer die dia, gaat die nog eens weg’, denk ik dan. Andere dia’s verrassen me compleet, ‘waar komt deze dia nou weer vandaan, hoe kom ik daar nou weer bij!’. Weer andere dia’s maken me melancholisch, verdrietig of verlangend. Het verandert steeds. Zowel de dia’s als de gevoelens erbij. En hoelang zo’n dia ook getoond wordt, ik weet een ding zeker: hij gaat uiteindelijk weer weg. Ik hoef er niks mee, net als met mediteren. Heel soms blijft het scherm leeg, tussen twee dia’s in. Dan is er enkel de leegte, een fijne pauze tussen alles in, waarin alles oké is. Maar dit duurt nooit lang, er zijn te veel dia’s om nog te tonen. Dat gevoel kan ik soms ook hebben in mijn hele zenpraktijk. Ik ben nooit klaar met mediteren, er is altijd nog meer te doen, meer op te ruimen, meer om te ontwikkelen. Een gebed zonder end, denk ik op sceptische momenten. Nu, lopend in de mist, is er alleen mijn adem, de cadans van mijn voetstappen, het tikken van mijn stok op de grond. Ik loop in een bubbel waarin de wereld is gereduceerd tot enkele meters om me heen.

Road walking

Ik draag mijn hoofdlamp en ben alert op het verkeer, want vrijwel de hele wandeling vandaag is het ‘road walking’, oftewel op een asfaltweg waar ook verkeer rijdt. Niet mijn favoriet, het kost me te veel aandacht dan ik wil, om goed op te letten. Aandacht en energie die ik liever stop in het waarnemen van mijn omgeving. Ook is het lopen op asfalt vermoeiender voor mijn voeten, ze gaan op den duur branden en de klappen op mijn gewrichten zijn groter, wat de belasting van mijn lichaam ook vergroot.

Ontbijten met uitzicht

Als de mist een beetje optrekt, ontbijt ik op een inrit van een finca, en heb ik zowaar een beetje uitzicht op de vallei onder me. Ik zie de omtrekken van de verderop gelegen heuvels, waar de finca’s liggen verspreid over gestrooid zijn. Kleine oases van witte huizen met oranje pannendaken, omgeven door groene cipressen en palmbomen, vaak geflankeerd door een zwembad. Oases in een verder droog, stoffig, roodbruin landschap. Op mijn gasbrander kook ik water voor mijn havermout, die ik aanvul met cruesli en melkpoeder. Per toeval vind ik nog een Twix in mijn tas, een onverwachte traktatie! De zon neemt toe in kracht en breekt een gat in de wolken, waarmee het de eerdere kilte in één klap verdrijft. De hitte is direct voelbaar.

Olijfbomen en amandelvelden

De weg slingert verder door de heuvels. Ik zie diverse witte dorpjes in de zon schitteren en mooie, grillige rotsen als haaientanden uit het landschap steken. Een graafmachine graaft op bijna autistische wijze gaten in een uitgemeten ruitpatroon in de aarde, klaar voor de aanleg van een nieuwe olijfboomgaard vermoed ik. In elke ruit, gevormd door het trekken van groeven in de aarde in een eerder stadium, wordt een gat gegraven, waardoor elke boom op exact dezelfde afstand van zijn buurman komt te staan. Dit rechtlijnige patroon zag ik al vanuit het vliegtuig, waar de bomen als een regelmatig stippeltjespatroon in kilometers omtrek te zien waren. De regelmaat maakt het landschap wat saai en eentonig. Het urenlang lopen langs kunstmatig aangelegde percelen wordt daarmee inspiratieloos. Voor mij een bevestiging dat we de natuur als mens nooit kunnen evenaren in haar vanzelfsprekende schoonheid. Juist de imperfectie, de onregelmatigheid maakt het voor mij fraai. Op andere plekken zijn boeren bezig met het spannen van netten onder de bomen, voor de oogst van de voldragen vruchten. Het stikt hier van de amandel en olijfbomen, en het is druk in de velden. Voor de deuren van de huizen in dorpen liggen stapels schillen van amandelen, die met de hand uit hun peul gehaald worden. Ik geniet ervan om het landschap elke dag onder mijn voeten te zien veranderen.

Op de fiets zie je meer?

Gistermiddag had ik tijd om te schrijven in het restaurantgedeelte van het hotel. Hier sprak ik kort een Belgische fietser, op weg naar Marokko, die een colaatje bestelde aan de bar: ‘ ja, op de fiets zie je wel een stuk meer’, beweerde hij. Ik durf dat te betwijfelen. Ik ga inderdaad langzamer en overbrug minder afstand, maar zie en ervaar meer op een ander niveau. Ik vertraag, ben langere tijd in eenzelfde omgeving, met meer tijd om details in me op te nemen, en eenzelfde plek vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Soms loop ik een halve dag om één en dezelfde berg heen, elk uur een ander deeltje van de berg in me opnemend, de veranderingen van het verstrijken van het licht en het weer bemerkend.

Tijd om stil te staan

Ik heb tijd om stil te staan, letterlijk. Voor die boer die zijn olijven oogst, de vrouw die haar was ophangt of de buurvrouwen die verwikkeld zijn in een geanimeerd gesprek en de laatste dorpsroddels met elkaar uitwisselen. Ik proef de sfeer, de cultuur, de stemming van de mensen. Ik heb de tijd om te dagdromen over het leven van alledag hier, als ik zie hoe de lokale buurtsuper wordt bevoorraad en ik de vrouw haar dochter zuchtend vermanend zie toespreken, terwijl ze de dozen van de leverancier aanpakt en op magische wijze in de nauwe winkelpaden laat verdwijnen.

Aandacht voor het kleine

Buiten zit een man op het bankje, hij kijkt naar me en mompelt iets onverstaanbaars. Zijn toon is verdrietig, verlangend. Op veel momenten voel ik me een toeschouwer, soms bijna een voyeur van het leven hier, waar ze me af en toe een inkijkje van gunnen. Op het terras zitten twee jonge vrouwen in felroze uniform, ik gok een thuiszorgorganisatie. Ze drinken een biertje met de oudere mannen die hier hun dagen slijten, en steken elkaars sigaretten aan. Er wordt gelachen, armen om elkaar geslagen en uitbundig afscheid genomen voordat de dames weer aan het werk gaan. Het dorpsleven, waar iedereen elkaar kent. Vertrouwd en overzichtelijk. Nee, ik denk niet dat het klopt dat ik minder zie, al lopende. De gebieden veranderen gestaag, maar elke dag heeft zijn eigen karakter. Op kleine schaal, zie ik een heleboel.

Ik zie jou

Mensen zeggen elkaar gedag hier, een kleinigheidje dat als een kostbaar geschenk voelt naarmate ik langer op mijzelf ben. Ik schrik ervan hoe fijn ik het vind als mensen me aankijken, glimlachen en gedag zeggen. Het voelt als een bevestiging dat ik besta, dat ik gezien word. Ik ben hele dagen alleen, op m’n eentje, ik zie mezelf ook niet, ik verlies mezelf uit het oog, letterlijk en figuurlijk. Soms vergeet ik bijna dat ik er nog ben. Als mensen mij zien, word ik aan mezelf herinnerd, dat er ook nog een persoon is buiten de ervaring om. Het voelt hartverwarmend en na die momenten kan ik er weer even tegenaan. Het maakt me bewust van de waarde van dit sociale contact, hoe summier ook. Hoe verarmd zijn wij in Nederland, vooral in de randstad, dat wij vergeten de ander te laten weten dat we hen zien, hen het cadeau te gunnen van een glimlach, een bevestigende blik. Wat een teloorgang in hoe we als mensen met elkaar omgaan!

Riogordo

Het laatste stuk naar Riogordo, het dorp waar ik een heen en weertje naartoe maak om de noodzakelijke boodschappen te doen, gaat eindelijk over in een onverhard wandelpad. Ik geniet van de prachtige, bijna sprookjesachtige setting waarin ik het dorp zie liggen. Het enige minpunt is dat ik eerst helemaal moet afdalen, om daarna weer dezelfde route omhoog te moeten lopen.

6-10-2023 13.20

Op weg omhoog uit Riogordo, met volle rugzak. Zweten en afzien, maar doordat ik weet wat er komen gaat, is het te doen. Als de splitsing zich aandient voor het vervolg van de route, ben ik blij dat ik weer nieuwe wegen kan inslaan. Ik blijf mooie uitzichten houden vanuit mijn hoge positie. Overal liggen dorpjes en finca’s, waarmee de omgeving een stuk meer bebouwd is dan de eerste dagen, waarin ik vrijwel nooit huizen tegenkwam. Na een tijdje lopen, hoor ik water stromen. Het ruisende geluid van stromend water klinkt me als muziek in de oren, en mijn zintuigen zijn zo getraind, dat ik het geluid van een bron of beekje al snel oppik. Het lopen in de natuur, weg van de vele prikkels van alledag, maakt mijn zintuigen scherper en meer opmerkzaam. Ik merk het vooral aan het ruiken en mijn gehoor, maar later ook aan mijn zicht.

Scherpere zintuigen

Als ik weer thuis ben in Nederland geniet ik intens van de herfsttinten van de natuur. De gele bladeren op het nog groene gras is alsof er gestrooid is met fonkelende gouden sprinkels. Ik zie de bomen waarin de herfstkleuren van groen via geel naar rood overvloeien en verwonder me over de pracht van de natuur. De boom in onze tuin is bijna fluorescerend roodgeel gekleurd en een lust voor het oog. Ik betrap mezelf bij terugkomst op momenten waarop ik me verlies in de explosie van de kleuren, waar ik intens van kan genieten. Wandelend door het park naar de school van de kinderen, leg ik mijn hoofd in mijn nek om de herfstbladeren te aanschouwen. De gevallen gele bladeren lichten als gouden confetti op tegen de donkere asfaltweg, waar ze de regendruppeltjes als kleine poeltjes omhelzen met hun opgekrulde randen.

Een rivier!

Mijn pad kruist het kleine stroompje, wat een mazzel! Er is maar weinig tijd nodig om uit de kleren te gaan en mezelf en mijn kleding in te zepen, af te soppen en heerlijk te badderen in het koele water. Wat een onverwacht cadeautje! Alle stroompjes, op een na, staan tot nu toe droog op mijn route. Met een schoon lichaam heb ik ook direct weer hoop en vertrouwen op een goede nacht, waarin ik enigszins schoon mijn tent in kan. Ik laat mezelf, zittend op een grote steen, in de zon opdrogen voor ik mijn weg langs de eindeloze olijfboomgaarden vervolg. Vrijwel overal zie ik mensen bezig op hun velden, wat de kans om ergens ongezien kamperen tussen de bomen aanzienlijk verkleind. Mijn schaduw lengt als de zon zakt. Op de eerste dag ging de zon om 20.15u onder, inmiddels al om 20.00u. Kleine signalen dat de herfst in aantocht is. Ik loop langs een veld met grotere olijfbomen, die dichter op elkaar staan, op een stuk grond dat wat hoger ligt ten opzichte van het pad. Ik besluit te gaan kijken en tref een mooie, beschutte plek aan met een grandioos uitzicht op de krijtrotsen. Verheugd zet ik mijn tent op, maak mijn eten klaar en bel met thuis. Ik mediteer op deze prachtige plek en duik voldaan mijn bed in, waar ik constateer dat de plek toch meer afloopt dan gedacht. Met als gevolg dat ik deze nacht regelmatig het tentdoek aan één kant opzoek, en mezelf weer naar het midden moet schuiven.

Het bericht Spanje gr7 dag 12 Riogordo verscheen eerst op Struin Stories.

Storm

Ik zwalk over de weg, waarbij ik probeer te voorkomen me te ver de weg op te laten blazen met het tegemoetkomende verkeer. Ik zwaai met mijn hoofdlampje op de felste stand om aankomend verkeer te waarschuwen voor mijn aanwezigheid. Vaak zien de automobilisten me pas op het laatste moment, waarna ze met een ruk aan hun stuur om me heen slingeren. Dikke, donkere wolken rollen van de bergen af, een dreigend tafereel die zich ophoudt op mijn route. Ik volg de autoweg verder omhoog, waar ik de GR7 tijdelijk verlaat om een omweg te maken naar El Torcal. Ik heb de hoop dat het zal opklaren als ik daar eenmaal ben.

Uitstapje naar El Torcal

Het wordt inderdaad wat lichter en de wind lijkt af en toe wat meer te gaan liggen. Het extra lusje bedraagt minstens 7km en gaat echter precies de dikke donkere wolkenmassa in. Het omhoog lopen kost me meer tijd dan gedacht. Eenmaal op een parkeerplaats gaat het pad over in een wandelpad dwars door het natuurgebied richting het bezoekerscentrum. De natuur is hier schitterend, bijna buitenaards, met zijn grijswitte stenen en rotsen, die soms als enorme platte schijven op elkaar gestapeld lijken, alsof reuzen hier potjes jenga met elkaar hebben gespeeld. Op andere plekken steken de rotsen weer als scherpe tanden omhoog.

Steenbokken

Als de wind wat is gezakt, zoek ik een vlak stukje waar ik ontbijt met havermout en warme koffie. Het is guur, en vandaag heb ik voor het eerst echt warme kleren aan. Ik ben blij met mijn lange mouwen en warme trui, en warm mijn handen aan mijn koffiemok. De wolkenflarden die tussen de bergen en rotsen glijden, geven de omgeving een sinistere uitstraling. Na mijn pap en koffie, pak ik de boel weer in, poets mijn tanden en vervolg mijn pad omhoog. Als ik bijna boven ben, zie ik ineens een steenbok, met grote krullende hoorns, die me nieuwsgierig aankijkt vanaf zijn rots. Na een tijdje doemt hij ineens weer op tussen de stenen, heel dichtbij nu, totaal niet onder de indruk door mijn aanwezigheid. Twee steenbokken zie ik, die lijken te poseren voor mijn foto, voor ze ervandoor rennen. Het uitzicht vanaf de top richting het bezoekerscentrum is fenomenaal, het lijkt wel of ik op een andere planeet ben. Het landschap heeft iets vreemds, buitenaards, met hier en daar een soort stenen pilaren en steenschijven. Ik verwacht hier elk moment een dinosaurus of maanmannetjes.

Behoefte aan een praatje

Bij het bezoekerscentrum is het gedaan met de stilte en de rust: hier worden busladingen scholieren en toeristen afgezet. Ook rijden er bussen heen met trailers vol fietsen, waar de mensen enkel de afdaling naar beneden toe hoeven te maken. Ik wurm me door de warme lijven naar binnenin het café, waar de ramen beslagen zijn door het kille, vochtige weer buiten en de warmte binnen. Als ik terugkom met koffie bij de tafel waar ik mijn tas heb gezet, zitten er twee Engelse dames op mijn plek. Ik schuif bij ze aan en merk dat ik de behoefte heb om even te kletsen. Iets dat ik normaal gesproken eerder uit de weg ga. De vrouwen fietsen samen door Andalusië en hebben het zwaar gehad met de warmte. Ik kom relatief veel fietsers tegen, en sowieso veel Engelsen in de dorpen. Ik laat ze de steenbok van de foto zien, die ik net het gezien, nog vol van het enthousiasme om wild van zo dichtbij tegen te komen.

De eerste (en laatste) hiker op mijn tocht!

De terugweg loop ik via het asfalt naar beneden toe, en ik zie dat het op de route van de heenweg nu ook druk met dagjesmensen is. Tevreden dat ik die drukte heb gemist, en dat de storm eindelijk lijkt te gaan liggen, geniet ik van de omgeving terwijl ik mijn route terugzoek naar de GR7. Hier kom ik na een paar uur mijn allereerste en tevens laatste medewandelaar tegen, een langeafstandshiker die de andere kant op loopt. Hij heeft in de afgelopen 1,5 jaar de E4 gelopen, zo’n 11.000km, een monsterprestatie, en hij is nu bijna aan het einde van zijn route, met Tarifa als eindbestemming. Ik ben als een kwispelend hondje zo enthousiast om iemand tegen te komen en wil alles van hem weten! Als we later afscheid nemen, komen er nog duizend vragen op die ik had willen stellen.

Vrachtwagen

De man, mijn leeftijd, heeft een imposante wilde baard ontwikkeld tijdens zijn tocht, en loopt in typische hiker kleding en draagt een hoed. Ik vergeet te vragen waar hij vandaan komt, maar misschien verraad zijn Franse accent het. Hij heeft af en toe wat weken van rust gepakt, en had een milde winter toen hij in de buurt van Hongarije trok, wat het lopen in de winter goed te doen maakte. Hij draagt enkel een kleine rugzak met een slaapmatje eronder geknoopt. Daarbij vergeleken lijk ik een vrachtwagen met al mijn spullen. Aan zijn tanden te zien heeft hij maar weinig zelfzorgproducten ingepakt.

Schurend imago

Naast hem voel ik me ineens een prinses op de erwt, een luxepaardje. Ik zag mezelf altijd als avontuurlijk, maar de afgelopen dagen ben ik daar een beetje op teruggekomen bij mezelf. Zeker nu ik naast hem sta, voel ik me helemaal niet zo avontuurlijk. Langer dan 1 nacht wildkamperen achter elkaar, is me nog niet gelukt. Terwijl ik me had voorgenomen, heb verkondigd, dat ik vooral zou wildkamperen, en zo veel mogelijk zelfvoorzienend ging reizen. Ik merk dat dit schuurt, en dat ik ergens graag aan dit beeld, dit imago dat ik mezelf heb aangemeten, wil voldoen, maar dat de praktijk me ook heeft laten ervaren, dat de realiteit anders is. Dat ik gewoon behoefte heb aan schoon zijn en goed slapen. Moet ik per se zo minimalistisch en spartaans mogelijk reizen? Of mag ik ook mijn eigen verwachtingen bijstellen? Ik hoef me toch aan niemand te verantwoorden? Waarom vind ik het dan zo lastig? In mijn hoofd ben ik al mijn spullen aan het langslopen en aan het verdedigen waarom ik die écht wel nodig heb. Een extra foliemat onder mijn slaapmat? Omdat ik mijn slaapmat wil beschermen tegen lekkage. Een extra zeiltje onder mijn tent? Omdat ik mijn tent wil beschermen tegen beschadigingen. Al die kleding? Het zekere voor het onzekere, ik ben een koukleum. Hier zit blijkbaar een gevoelige snaar, een zogenaamde bubbel. Een onverwerkte ervaring. Interessant om verder te onderzoeken.

Van alles vinden

Ik loop verder, richting een goedkoop hotel dat ik heb gezien. Om daar te komen moet ik een tijdlang parallel aan een randweg lopen en vervolgens een snelweg oversteken. Maar hoe ik ook kijk op de kaart en mijn navigatie, ik kom er niet uit hoe ik moet lopen. Ik neem mijn verlies en ga onverrichte zaken weer terug richting de route, waar een ander, duurder, hotel staat om een kamer te boeken. Deze beslissing blijft de rest van de dag en de dagen erna aan me knagen, vooral na de ontmoeting met de andere hiker. Het voelt als verraad naar mezelf, maar ook als onnodig. Als geldverspilling en iets dat ik moet verantwoorden naar de buitenwereld. Zoveel heb ik niet gelopen vandaag, ik had best kunnen wildkamperen.

Intern conflict

Het blijft een intern conflict waar ik geen vrede mee krijg. Als ik eenmaal in het hotel aankom, kan ik daardoor maar moeilijk genieten van de luxe. Ik spreek met mezelf af dat ik de komende tijd echt vaker ga kamperen en wat langere afstanden ga afleggen. Als een goedmaker voor de onnodige uitgaven. (Pas veel later begrijp ik dat dit ook te maken heeft met mijn schuldgevoel dat ik dit doe, terwijl Steef thuis is. Iedereen heeft hier wel een mening over, en vaak ten gunste van Steef, wat mij gevraagd of ongevraagd in de positie plaatst om verantwoording over mijn keuzes af te leggen. Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat ik het ook niet goed kan verklaren waaróm ik dit wil doen of waarom het nodig is. Vanuit dit vermeende schuldgevoel wil ik zo min mogelijk tot last zijn en de tijd die ik heb maximaal efficiënt benutten. Wat ik onbewust heb vertaald in zo min mogelijk geld uitgeven omdat het gezamenlijk geld is, en zoveel mogelijk afstand maken in de tijd die je hebt, omdat die tijd als zeer kostbaar voelt.)

Slapen is een uitdaging

Het slapen gaat niet vanzelf. De kamer ruikt alsof er iemand een paar flessen eau de cologne heeft stukgeslagen en het textiel in parfum is gewassen. De geur is zo indringend dat ik er niet aan kan ontsnappen en niet door kan slapen. Een handdoek over mijn kussen om de indringende parfumlucht te dempen, helpt vrijwel niet. Een raam open is geen optie: de snelweg waar het hotel langs ligt, en de geluiden van andere hotelgasten om me heen houden me uit mijn slaap. Het is te warm, en ik ga mijn bed opnieuw uit om de airco aan de praat te krijgen. Binnen slapen geeft me het gevoel opgesloten te zijn, het benauwd me, er is geen luchtstroom, niets. De airco werkt niet. Na een half uur ga ik er voor de zoveelste keer uit, nu op zoek naar oordoppen. Eindelijk heb ik voldoende rust om in slaap te vallen, maar word regelmatig wakker van spierspasmes en krampen. Magnesiumtekort. Morgen mijn tabletten niet vergeten. Ik put mijn lijf uit en geef het te weinig terug. Gisteren wilde ik een salade eten, ik heb zo’n zin in verse groenten steeds, maar het restaurant was die dag gesloten en serveerde enkel simpele broodjes met ham. Voldoende vers eten blijft een uitdaging.

Ik ben oké…

Ik mediteer opnieuw met ‘ ik ben oké’ en mijn lichaam reageert weer fysiek, het grijpt me naar de keel. Pas later in de meditatie ontstaat ontspanning. Een volgende keer dat ik hiermee mediteer ervaar ik minder fysieke weerstand, maar vooral mentale weerstand: ‘ik ga toch maar de koan doen, dit werkt niet, etc.’ Er komt veel verwerking van de afgelopen dagen langs, en ervaar haast in mijn lichaam als ik andere mensen eerder hoor vertrekken dan ik als ik in een hotel slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 11 Villanueva del Cauche verscheen eerst op Struin Stories.