Vandaag begin ik met een heerlijke yogales op het zachte gazon van Villa Carmen en neem vervolgens afscheid van de camping. De weg die voor me ligt, leidt me straks weg van de bewoonde wereld, en gisteren heb ik alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen om de dagen zo goed mogelijk door te komen. De kaart en de route heb ik uitvoerig bestudeerd, op zoek naar mogelijke kampeerplekken en watervoorzieningen.

Loslaten

Als ik van de camping terugloop naar waar ik de dag ervoor de route verliet, zie ik echter meteen dat de route niet klopt met mijn voorbereidingen. Het bord wijst een richting op die absoluut niet klopt met mijn uitgestippelde route. Ik moet hardop lachen, maar voel me tegelijkertijd nerveus. Alle voorbereidingen die ik heb gedaan wat betreft de route, blijken nu voor niks te zijn! Ik zit in tweestrijd. Wat doe ik, volg ik de route volgens mijn gps zoals ik het heb voorbereid? Of kies ik de, blijkbaar nieuwe of aangepaste route zoals die op de grond is, zonder te weten wat dat praktisch zal betekenen? Een klein stemmetje (intuïtie?) vertelt me: ‘loslaten!’, en daarmee gooi ik al mijn zekerheid en houvast in één klap overboord.

Naar Ontinyent

De nieuwe route wijst me naar Ontinyent, een stad waar mijn gps-route niet langs komt. Dat betekent dat ik vanaf nu afhankelijk ben van de routemarkeringen op de grond. Toch voelt het goed, om die controle los te laten. Het is zo’n metafoor voor het leven, voor mijn constante pogingen om alles maar te sturen of te controleren. Puntje bij paaltje is dat natuurlijk allemaal maar schijn. We hebben helemaal geen controle over hoe het leven loopt. Dus besluit ik er dan maar helemaal voor te gaan. Leven in overgave. Ik ga wel zien waar ik uitkom. Maar vanaf nu moest ik wel alert zijn op de witrood markeringen, want  als ik die mis, zou ik zo verkeerd kunnen lopen. Gelukkig is de markering het eerste stuk van mijn route prima aangegeven, en word ik de berg naast Bocairent opgeleid en over geleid, om richting de stad Ontinyent te lopen.

Waar is de witrood markering?

Als ik de berg afloop, langs de begraafplaats en de eerste huizen die de stad aankondigen, ben ik ineens de markering kwijt. Ik loop een stuk terug, in de veronderstelling dat ik misschien een afslag heb gemist, maar kan niets vinden. Ik zucht. Wat nu? Deze grote stad is een wirwar van straatjes en verkeer, hier vind ik die markering nooit meer terug. Het nerveuze gevoel bekruipt me weer en besluit om even pas op de plaats te nemen. Eerst eens koffie drinken, dan kan ik rustig opnieuw de kaart bekijken en zien wat mijn opties zijn. Misschien kan ik vanaf hier wel weer teruglopen naar mijn oorspronkelijke gps route.

Ondanks het vooruitzicht van de koffie, merk ik hoe snel mijn stemming is omgeslagen. Vanmorgen voelde ik me opgetogen, als een jonge hond wilde ik op pad, het avontuur in. En nu voel ik me zwaar, ik merk dat ik baal. Ik moet een heel stuk door de stad heen en extra kilometers maken om weer op mijn eigen gps route te komen. En wie weet of die route nog wel bestaat en wordt bijgehouden? Ik voorzie slechte paden en zie op tegen praktijken van vorig jaar, waar ik amper door de overwoekerde paden heen kon bewegen. Mijn hoofd vult zich met mokkende en zware gedachtes, die mijn aanwezigheid vertroebelen. Daardoor mis ik een heel stuk van de stad en kan ik moeilijk genieten van wat ik tegenkom. Wel valt me op dat er behoorlijk wat toeristen op de been zijn, die met bussen naar de oude stadsmuren worden gebracht, of in polonaise achter de bordjes van hun gids aan hobbelen. Ik laat de drukte achter me, en merk dat mijn lichaam nog moe is.

Aandacht voor wat er is

Vermoeidheid heeft ook effect op mijn stemming, heb ik ontdekt. Het stijgen gaat moeizaam, ik struikel over mijn voeten en zucht regelmatig diep. Ineens mis ik thuis heel erg. Waar komt dit ineens vandaan? In plaats van me te laten meeslepen met de mistroostige gedachten en zelfmedelijden, verleg ik mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik probeer op te merken waar ik de gevoelens en emoties voel in mijn lijf, wat nog niet gemakkelijk is omdat ik tegelijkertijd omhoog loop, en de druk van de zware tas op mijn lijf voel. Maar naast de gebruikelijke lichamelijke sensaties van het lopen, voel ik een licht misselijk gevoel, en een gevoel alsof er een steen in mijn maag ligt. Ik loop langzaam door, ‘ik kom die markeringen vanzelf wel weer tegen’, monter ik mezelf op.

In de steek gelaten

Ineens krijg ik een inzicht. Het klinkt gek, maar ik voel me in de steek gelaten, verraden zelfs! Ik heb mijn vertrouwen gesteld in de route, in de markeringen op de grond. Ik heb de beslissing gemaakt om mijn controle los te laten en mezelf over te geven aan het onbekende, te vertrouwen op de markering. En nu laten ze mij in de steek. Ineens moet ik het zelf uitzoeken. Is mijn vertrouwen en overgave toch geen goede zet geweest? Het voelt een beetje alsof ik in de maling ben genomen.

Terwijl ik dit inzicht tot me door laat dringen, passeer ik een rotonde, en in een flits zie ik roodwit. Wacht even. Een reflector? Ik doe een paar passen terug. Nee, het is de witroodmarkering! Nouja! Een enorm gevoel van opluchting overvalt me. Ik speur de vier straten die op de rotonde uitkomen af, maar kan niet ontdekken waar de markering vandaan komt, of waar het naartoe gaat. De opluchting wordt direct gevolgd door frustratie en boosheid. “Zoek het uit! Ik volg mijn eigen pad wel!”. Na een paar honderd meter is daar dan ineens wederom weer de markering! En dit keer blijft hij consistent met mijn eigen route. Hoera! Ik ben weer terug op het pad! Eind goed al goed. Wat een bijzondere ervaring! Een stuk lichter loop ik verder, de stad uit.

Loodrecht omhoog

De route leidt me eerst langs vrijstaande huizen aan de rand van de stad, om uiteindelijk aan de voet van een berg uit te komen. Ik kan de route recht omhoog de berg op volgen: een pad van nauwelijks 40cm breed, dwars door jonge dennenbomen die het zicht links en rechts volledig wegnemen. Niks geen zigzag of speelse route, maar iemand die lijnrecht een streep omhoog lijkt te hebben getrokken naar de top van de berg. Steil omhoog. Tot zover ik kan kijken. Het ziet er verschrikkelijk uit, maar er zit niets anders op. De route gaat daarheen. Na een diepe teug adem zet ik mijn voeten schuin de berg op. Het hellingsvlak is zo steil, dat de berg mij voortdurend probeert van zich af te schudden, en ik met regelmaat de neiging heb achterover te vallen. De takken links en rechts grijpen naar mijn rugzak en vertragen mijn pas nog verder. Ik ploeter voort, en trek mezelf kreunend en krakend omhoog aan mijn stok. Ik zie de top afvlakken, en krijg hoop: ik ben er bijna! Maar als ik op dat punt aankom, blijkt het niet meer dan een tijdelijke verflauwing van de hellingshoek, en volgen er enkel nog meer hoogtemeters.

De emoties zitten hoog

De groene tunnel benauwd me, het ontneemt me elk uitzicht of perspectief. Opgeslokt tussen de begroeiing heb ik geen flauw benul hoever ik nog moet of waar ik me op de heuvel bevindt. Opnieuw ben ik in de veronderstelling dat ik er ben, maar ook nu houdt de berg me voor de gek, en buigt het pad verder omhoog, een onverbiddelijk smal, steil pad. Ik voel het bekende gevoel van opkomende tranen, ergens ver achter in mijn keel en borst, en als ik dan eindelijk de asfaltweg bereik waar het pad op uitmondt, branden de tranen inmiddels achter m’n ogen. Ik kom op adem, tank een halve liter water leeg, en voel me langzaam kalmeren.

Terwijl ik op het asfalt zit, en uitzicht heb op de berg die ik zojuist heb beklommen, popt er ineens een liedje in mijn hoofd en een sterke drang om dit liedje te luisteren. Omdat ik de titel van het liedje niet weet, zet ik de hele cd op. Intussen is de route een stuk beter begaanbaar, omdat ik bijna bovenaan de berg ben. Het asfalt gaat over in een breed gravelpad en leidt me langs een kerkje bovenop de bergtop en neemt me daarna weer slingerend omlaag. En dan ineens speelt het nummer dat in mijn hoofd kwam, en begin ik te huilen. Hartstochtelijk te huilen, alsof het van heel diep van binnen mij komt. Alsof het iets is dat er nu pas uitkomt, met hulp van de muziek. Het moet eruit. Een pijnlijk, heet verdriet, dat een brandend gevoel achterlaat in mijn keel en me hortend laat ademen. Terwijl ik huil, voel ik ook dat er iets oplost, van binnen. Het is alsof er iets diep in mij ontspant, alsof er ruimte ontstaat tussen de cellen. Hoewel er geen woorden of beelden zijn, voel ik naast de scherpe emoties de verkramping verminderen in mijn lichaam. Ook al snap ik niet waar dit mee te maken heeft, of wat de oorzaak is van deze emoties, het lucht gigantisch op. Het maakt eigenlijk ook niks uit, ik hoef het helemaal niet te begrijpen.

Opgeruimd weer verder

Met een opgeruimd gevoel en lichter gemoed zet ik daarna mijn tocht voort. Met de recente bergtop nog vers in het geheugen, blijft de rest van de route tamelijk lastig. Ik maak veel hoogtemeters en de paden zijn steil, ook als ik afdaal. Vooral het dalen doet zeer aan mijn inmiddels gevoelige voeten. Ik ben moe. Mijn lichaam is nog niet helemaal hersteld van de vorige uitputtingsslag.

Braaf blijf ik de witroodmarkeringen volgen, en dan eindelijk, vlak voor Vallada, sluit de  route op de grond ineens weer aan op de gps route op mijn horloge. Het geeft een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid dat ik nu weer een back-up heb op mijn horloge. Zo kan ik niet verdwalen. Nu ben ik ineens in Vallada, waar ik volgens mijn eigen planning pas morgen zou aankomen. Blijkbaar heeft de nieuwe route een stuk afgesneden. Opgelucht en uitgeput ga ik op een terras zitten en bestel een ijskoud biertje. In Vallada is niks aan accommodatie of camping, dus zal ik straks buiten Vallada een kampeerplek zoeken.

Op de camino

Na mijn biertje reken ik af, en vraagt de vrouw achter de bar of ik soms de camino naar Santiago loop. Ik vertel over mijn route en als ik het dorp weer uitloop, zie ik inderdaad de kenmerkende blauwgele camino wegmarkeringen en de schelpen die de route aanduiden. Erg leuk om af en toe een stukje van de camino mee te pikken. Hoe hoger ik in Spanje kom, hoe meer routes zullen samenkomen, vermoed ik. Vrolijk van het biertje en de gedachte dat ik nu alleen nog maar een kampeerplek hoef te vinden, loop ik Vallada uit. Ik passeer sinaasappelboomgaarden en verzamelde enkele gevallen exemplaren van de grond. Vaak moet ik dan wel een deel van de sinaasappel wegsnijden, omdat ze slechte plekken hebben, maar wát is een verse sinaasappel, rechtstreeks van de boom een traktatie! Het zoetzure, tintelende sap is een ware smaakexplosie en welkome afwisseling of de eeuwige wraps, havermout en andere vitaminen-ontberende voedingsmiddelen.

Onder de snelweg door… of toch niet?

De route gaat een snelweg onderdoor, met aan de andere kant een prima kampeermogelijkheid, lijkt het op de kaart. Maar als ik op het punt kom waar de route volgens mijn horloge de snelweg onderdoor gaat, is er in werkelijkheid een bord met een groot kruis, die duidelijk maakt dat er geen route meer is die kant op. En inderdaad, als ik die kant op kijk, zie ik een oerwoud aan metershoge begroeiing, een soort ophoping van regenwater, modder en vooral heel veel zwerfafval. Het rode kruis op het bord is duidelijk dat de route daar niet heen gaat. Maar waarheen dan wel? Ik sta op een t-splitsing met de kant waar ik vandaan kom, rechts de snelweg onderdoor, of rechtdoor naar… ja, waarheen? Ik raadpleeg de kaart opnieuw. De weg rechtdoor gaat naar een ander dorp, kilometers verderop, en buigt naar links af, terwijl mijn route juist rechts verdergaat. Ergens verderop is ook nog een mogelijkheid om de snelweg over de steken, maar dat is vanaf hier nog zo’n 2,5 kilometer verderop! Dat zou betekenen dat ik nu 5km extra moet lopen om op hetzelfde punt aan de andere kant van de snelweg uit te komen. Ik zucht gefrustreerd.

Het wordt donker

Ondertussen belt Steef, want het is rond half 8, de tijd waarop ik normaal gesproken al lang en breed voor mijn tent zit en heb gegeten. De zon zakt als een malle achter de horizon, en benadrukt de beperkte tijd die ik heb om met het laatste licht te lopen. Met een zwaar gemoed neem ik op, en ventileer mijn frustratie. Ik wil tóch proberen of ik niet onder de snelweg doorkom, het eerste stuk lijkt nog enigszins mogelijk om doorheen te komen. Met de telefoon aan mijn oor sla ik de planten links en rechts opzij, en plaats mijn voeten zoveel mogelijk op droge stukken, zorgvuldig om de vieze luiers, verroeste blikken, en opengereten vuilniszakken met ondefinieerbare inhoud, heen stappend. Getver wat een smerige boel, en wat een onmogelijk pad! Het “pad” wordt steeds dieper onder de snelweg door, en waar eerst hier en daar plasjes water of modder liggen, wordt dit nu steeds meer, en uiteindelijk een soort vieze, drabberige sloot. Ik heb geen keus, ik moet omkeren. Ik staak mijn poging en ga terug. Weer een half uur van mijn tijd verloren. De zon flirt al met de avond, en werpt lange schaduwen voor me.

De laatste kilometers

Eenmaal terug op de t-splitsing zet ik de vaart erin en wil maar één ding: een kampeerplek vinden. Zonder veel aandacht te besteden aan mijn omgeving trap ik mijn gaspedaal in en stamp door. Ik heb er een hekel aan om in het donker een slaapplek te moeten vinden, zeker met de ervaringen van de wilde zwijnen van laatst. Liever weet ik op wat voor plek ik sta, hoe het zit met bomen, hoe vlak de grond is, of er water in de buurt is, of ik dierensporen zie, etc. Vaak maak ik mijn plek nog even ‘schoon’ door steentjes, takjes en andere losliggende zooi weg te schoppen of te vegen, zodat ik zo vlak mogelijk sta en mijn matje bescherm tegen lekkage.

Eindelijk steek ik een viaduct over en loop ik nu langs een bedrijventerrein aan de andere kant van de drukke snelweg. Als de zon nét de horizon verlaat, draait de route links weg van de snelweg, en neemt me mee een kloof in. Links en rechts verrijzen steeds steiler en hoger wordende rotswanden. Hoe vind ik hier een kampeerplek? Maar in het allerlaatste restje licht vind ik dan eindelijk een prachtig plekje: een stukje vlakke grond vlakbij het pad, omsloten door de rotswanden. Als een malle zet ik snel mijn tent op, in het licht van mijn hoofdlamp, trek warme kleren aan en ga dan hongerig en uitgeput op mijn matje zitten. Ik ben te moe om mijn eten op te warmen, dus eet mijn kant en klaar maaltijd van gehaktballetjes in saus met het laatste restje brood koud op. Het is verrukkelijk. De laatste druppel saus schraap ik met mijn brood uit de hoekjes van het bakje. Eten smaakt het allerbeste na een hele dag buiten zijn en wandelen. Moe van de dag, kruip ik vrijwel direct daarna al mijn slaapzak in.

En opnieuw zijn daar de zwijnen

Ik dommel in, en schrik rond 21u alweer wakker. Het is een herhaling van een paar nachten hiervoor: wilde zwijnen. Opnieuw waren het er veel en vlakbij. De snuivende geluiden en wroetende poten die steentjes laten wegrollen zijn bijna voelbaar door mijn dunne tentdoek heen. Doodstil blijf ik liggen, in de hoop dat ze zullen weggaan. Ik app Steef – gelukkig heb ik bereik – en hij stelt me gerust dat er vrijwel nooit zwijnen zijn die mensen aanvallen. Op verschillende fora leest hij ervaringen van andere wildkampeerders, die de tip geven om vooral stil te blijven. Maar als er ineens een zwijn vlák naast me luid knorrend en snuivend polshoogte komt nemen, ontsnapt een gil van angst uit mijn keel. Direct slaat de paniek toe: ‘nu gaan ze me aanvallen, nu komen ze dwars door mijn tent heen’, schiet er door me heen. De zwijnen schrikken blijkbaar net zo hard van mij als ik van hen, want ineens hoor ik overal hoefgetrappel en gesnuif en geknor.

De zwijnen nemen wat afstand, maar blijven voor mijn gemoedsrust véél te dichtbij. Met een hart dat in mijn keel bonkte, rits ik heel voorzichtig mijn binnentent open, op zoek naar mijn mes en mijn stok. Ik kom zo stil mogelijk overeind met het mes in mijn ene hand, en de stok in de andere. Klaar om toe te slaan zodra één van de zwijnen besluit dat ik een dreiging ben voor ze. Wanneer voelen zwijnen zich bedreigd? Zit ik in hun territorium? Zien ze mijn tent als een vreemd object, hoe interpreteren ze mijn geur? Oh god, ze ruiken vast mijn eten! En daar komen ze op af! Mijn mond is droog, en ik voel me duizelig van angst. Steef blijft geruststellende appjes sturen, wat eventjes helpt, maar het haalt de aanwezigheid van de beesten niet weg! Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik besef dat hun geluid minder hard klinkt en ze verder weg zijn. Eindelijk durf ik mijn stok neer te leggen, maar mijn mes houd ik vlak bij me, mochten ze besluiten terug te keren. Het is tenslotte nog geen nacht! Om mezelf af te leiden ga ik lezen, mét alle angst in mijn lijf.

Mijn lichaam neemt het over

Het is bijzonder om te ervaren hoe je reageert in omstandigheden waarin je helemaal aan jezelf bent overgeleverd. Hoe doe je dan, ben je in staat tot handelen? Ik heb het gevoel dat ik terugval op een basaal en primair overlevingsinstinct. Ik ben écht in staat mijn mes en stok te gebruiken als zelfverdediging. Maar ik ben óók in staat om ergens ver weg, achter de emotie van angst, te beseffen: dit heb ik nu al een paar keer meegemaakt en het is toen ook goed gegaan. Ik kon daardoor de emotie op een gegeven moment laten bestaan en meer rationeel de beslissing maken om te gaan lezen, om tóch, ondanks alles, te gaan proberen te slapen. Want ik was ook moe, en wat kon ik anders? Ik heb geen controle over de situatie. En gek genoeg val ik nog redelijk vlug in slaap ook. Blijkbaar is de noodzaak aan slaap en rust nóg een tikkie urgenter dan mijn alerte zelfverdedigingsmechanisme. Het lichaam neemt dus bepaalde processen ook over als het erop aankomt, hoe bijzonder is dat? Deze tochten leer ik zoveel over mezelf en mijn lichaam, en ontwikkel ik vooral een diep respect en bewondering voor dit soort processen en mechanismen.

Het bericht Spanje gr7 dag 16 / 45 Bocairent – Ontinyent – Vallada verscheen eerst op Struin Stories.

Ik zet expres geen wekker, maar ben toch om half 6 al wakker. Ik verbaas me over hoe ongelooflijk snel mijn lichaam herstelt. De rugpijn is weg, ik voel me weer redelijk uitgerust en heb weer zin om te lopen! Die zin was gisteravond ver te zoeken. Ik mediteer, neem nog een douche, was mijn haren en pak mijn spullen in. Mijn was is nog nat, dus trek ik een nat shirt aan als ik naar de ontbijtzaal wil lopen. Dan zie ik de tijden: vanaf half 9 pas ontbijt hier! Serieus, moeten Spanjaarden niet op tijd beginnen met hun werk? Ik gebruik de wachttijd om wat te schrijven en nog even te slapen tot aan het ontbijt. Dat ontbijt is luxe, maar nog altijd heb ik weinig trek. Ik verbaas me dat er hier maar weinig zuivel gegeten wordt. Eieren bij het ontbijt ontbreken, en yoghurt of kwark is bijna niet te koop in de supermarkt, behalve in kleine portieverpakkingen. Na het ontbijt haast ik me naar mijn kamer, smeer me dik in tegen de zon, en stap dan met een grijns op mijn gezicht de deur van het hotel uit. Vanavond slaap ik waarschijnlijk op een camping, een fijn vooruitzicht!

De eerste herten op mijn pad

Genietend van het schone gevoel en de -nu nog vriendelijke- zon op mijn gezicht, stap ik verder op de route, nieuwsgierig naar wat deze dag me gaat brengen. Het eerste stuk loop ik langs een bosachtig gebied achter een hek, als ik een houtachtig gekletter hoor, en vervolgens twee mannetjesherten vlakbij weg zie rennen. Een paar meter verderop ligt een vrouwtjeshert me nieuwsgierig aan te kijken, voor ze er ook vandoor gaat. Vermoedelijk waren de mannetjes hun geweien tegen elkaar aan het beuken, het is de bronstijd van de herten. Wat bijzonder om zoveel wild dichtbij te zien! Op het pad voor me zie ik ook de sporen van wild, en ineens vraag ik me af of die herten zich soms ook helemaal verloren lopen, aan de andere kant van het hek, op zoek naar een doorgang, zoals ik gisteren.

Audiofragment 27-9-23 9.45

Anders dan ik verwacht, denk ik niet zoveel aan thuis. Af en toe schiet er een gedachte door me heen aan ze, geassocieerd door wat ik zie of… Ik weet eigenlijk niet door wat. Als ik met ze bel en zie via beeldbellen, merk ik ook de vluchtigheid van het contact. Het leven daar speelt zich op een heel ander niveau af dan het leven hier. Hier heb ik veel meer primaire behoeftes, veel meer gelinkt aan het overlevingsinstinct, thuis gaat het veel meer over secundaire behoeftes. En steeds als ik dan even in verbinding sta, dan voel ik die kloof, wat het een beetje maf maakt. Alsof er twee werelden naast elkaar bestaan, twee verschillende realiteiten.
Afgelopen nacht droomde ik over Fosse en Meia, ze waren bij mijn stiefmoeder Patries en wilden gaan slapen, maar ik mocht Meia niet op haar rug kriebelen. Ze wees me als het ware af. Fosse had lange nagels in de droom en probeerde met een grote schaar zijn nagels knippen, waarbij ik aanbood mijn nagelschaartje te gebruiken, wat vast makkelijker zou gaan. Maar ook hij wees dit af, hij wilde het zelf doen. Twee keer krijg ik de boodschap dat ze me misschien helemaal niet zo hard nodig hebben als dat ik denk dat ze me nodig hebben. En hoewel dat misschien een geruststelling is, voelde het in de droom vooral vervelend, alsof ik te veel was. Als een afwijzing misschien wel. Ik ken die neiging om te willen helpen, dienstbaar te zijn. Het is jarenlang mijn vak geweest en ik ben er goed in. Het is mijn tweede natuur, mijn automatische reactiepatroon. Mijn coping. Nu besef ik dat het misschien ook wel gewoon gezond is dat mijn kinderen zelfstandigheid uitproberen en nee zeggen tegen mijn aanbod om te helpen of zorgen, dat we in een fase zijn aanbeland waarin we onszelf verder ontwikkelen los van elkaar en juist kunnen ontdekken dat we zelf heel veel kunnen, zonder daarbij afhankelijk te zijn van de ander. Zelfstandig verder groeien in vertrouwen.
Dat is in ieder geval iets wat ik hier heel erg aan het ontdekken ben. De eerste nacht wildkamperen was wat dat betreft ook een succes, ik was eigenlijk helemaal niet bang. Op het moment van het geweerschot na dan, daar schrok ik van. Verder had ik geen angsten, ik had juist vertrouwen dat het allemaal wel lukte, ik had er zelfs wel lol in en had het heel knus in mijn tentje. Mijn tentje is nu ook echt mijn huis, die ik ook inricht met mijn spulletjes om me heen, om het gevoel van veiligheid en huiselijkheid verder te vergroten. Anders is het zo leeg. Juist omdat ik nu zo weinig spullen bij me heb, zijn de spullen die ik heb extra waardevol. Even een moment zonder mijn tas zijn voelt dan ook al spannend, dat doe ik liever niet. Alles wat ik bij me heb is van waarde, heeft een doel, is functioneel.

Castillo de la Castellar

Het pad kronkelt verder door bossen met kurkbomen en naaldbomen, en ineens krijg ik zicht op de vesting Castillo de la Castellar. Wauw, wat een grote vesting! Het doet me aan Carcassonne denken in het klein. Het pad ernaartoe is een middeleeuws keien pad, dat zigzaggend naar het dorpje toe slingert, en me bij elke bocht trakteert op grandioze uitzichten richting de kust. De klim is steil, maar het pad is prachtig, en de uitzichten ook. Ik geniet intens van de rijkdom om hier te lopen, en deze natuur voor mezelf te hebben.

Af en toe achterom kijken

Een mooie metafoor voor het leven is misschien wel dat we soms te veel gefocust zijn op de weg voor ons, vol obstakels, steil omhoog, het kost veel moeite allemaal om te komen waar we heen willen. Terwijl, als we even de tijd nemen om op adem te komen, om te draaien en te zien waar we vandaan komen, dan zien we ook wat voor prachtigs en schitterends er te zien is. Tijdens het wandelen merk ik dat ook sterk, dat ik te veel bezig kan zijn met doorgaan, kilometers maken, op tijd ergens moeten zijn. Die haast zit natuurlijk in mij. Er is helemaal niemand die me zegt dat ik zoveel moet doen of zo laat ergens moet zijn. En dat is nog een zoeken.

Mezelf voor de gek houden

Ik herken het ook van de sesshin (zen meditatie retraite). Daar werd ik lichamelijk ook helemaal niet goed, omdat ik maar van mezelf eiste dat ik van alles moest volgens mij eigen verwachtingen. Dat ik er lichamelijk onder kan lijden, kan ik op deze reis natuurlijk helemaal niet gebruiken. Ik ben me er wel van bewust dat dit patroon er is, en het is natuurlijk onzin om te zeggen: ‘ja, ik had een goede campingplek, maar ja, ik heb te weinig water’. Als het echt zo zou moeten zijn, dan had ik ook water kunnen regelen en van tevoren meer water kunnen meenemen, zodat ik gewoon daar kon kamperen op die ideale plek. Dus dat doe ik nu, en nu laat ik het op zijn beloop. Ik weet niet waar het vandaag op uitkomt. Ik heb de voorwaarden geschept om over te kunnen stoppen en overnachten, zodat ik geen onzin excuusjes aan mezelf hoef te verkopen dat ik door moet lopen. Ik hoop in ieder geval bij de eerste, beste mogelijkheid mijn water weer te kunnen aanvullen, dan ben ik in ieder geval safe om ergens een nachtje in het wild door te brengen.

Toerist of wandelaar?

Eenmaal boven, blijken de Engelsen de charme van dit stadje al ontdekt te hebben, ze bevolken het merendeel van de pensions en accommodaties hier. Ik voel me even toerist als ik door de smalle straatjes slenter. Het is het eerste witte dorpje op mijn route, en direct een heel charmante. Gek eigenlijk, wat is nou het verschil tussen een toerist en een wandelaar? Het is een rol die we ons toe-eigenen vermoed ik. Maar voor mijn gevoel ben ik ook niet op vakantie, zoals een toerist is, maar op reis.

Eindeloos niets

Aan de andere kant van het dorp heb ik zicht op een groot meer, wederom een stuwmeer zo te zien. Ik vervolg mijn route nu naar Jimena de la Frontera. Het is maar goed dat ik van tevoren niet wist wat me te wachten stond, want dit bleek echt een challenge. De route was grotendeels vlak, door een leeg, saai, uitgestrekt landschap, in de buurt van een spoorweg. Het voelt zinloos, eerst kilometerslang aan de ene kant van het spoor lopen, dan het spoor oversteken om vervolgens aan de andere kant van het spoor weer verder te lopen in het grote, wilde niks. De trein rijdt nauwelijks, gelukkig, maar de route had weinig uitzicht op bebouwing, dorpen of mooie natuur. Enkel velden en weiden, hier en daar katoenplanten afgewisseld met een zeldzaam bosje bomen.

Wandelen door de oven

De temperatuur lijkt per dag toe te nemen, en het is zinderend heet vandaag. Vrijwel de hele dag staat de zon in mijn rug, waar mijn al verbrande kuiten ongenadig verder geroosterd worden. Ik smeer ze nogmaals in, en nogmaals… Het is tevergeefs. De zon likt met haar uitgehongerde stralen aan mijn kuiten en er is geen ontsnappen aan. Nergens in de weide omtrek is schaduw te bekennen. De wind doet af en toe nog zijn best wat verkoeling te blazen, maar kan niet tegen de zon op. Als er een boom langs het pad staat, ren ik zo goed en kwaad als het kan van schaduwplek naar schaduwplek, een soort hink stap sprong spel met de zon. In de open vlaktes geef ik mezelf de sporen, het is alsof de duivel me achterna zit. Het vel van mijn kuiten staat inmiddels zo op spanning als het vel van een stuk vlees dat boven het spit geroosterd werd, op het punt om open te barsten. Ik durf niet te kijken. Mijn gedachtes zijn volledig in beslag genomen door de pijn, en laten geen ruimte meer voor iets anders.

Muziek ter afleiding

Om mezelf door dit soort momenten heen te slepen, zet ik muziek op. Ik ben hier streng in, merk ik, omdat ik weet dat ik dan minder bewust ben van mijn omgeving, wat ik zonde vind van de ervaring. Mijn wens is juist zo bewust mogelijk leven en de natuur ervaren. (Wederom een thema waarin ik, achteraf gezien, onnodig streng ben voor mezelf. Dit zie ik echter pas vele dagen of zelfs weken later in.)
Ik bewaar mijn muziek daarom zoveel mogelijk voor momenten dat ik het mentaal even nodig heb, zoals nu. Omdat ik nog altijd niemand ben tegengekomen op de route, zet ik de muziek op speaker en zing uit volle borst mee. Dat ik niemand tegenkom, verbaast me. Het is een prima aangegeven route, met regelmatig markeringen en borden, wat erop lijkt dat erin is geïnvesteerd om meer mensen dit pad te laten gebruiken. Bovendien is dit ook wel de uitgelezen periode om te wandelen in deze streek. Maar vooralsnog loop ik elke dag in eenzaamheid.

Jimena de la Frontera

De muziek helpt. Muziek is al mijn hele leven een grote troost en uitlaatklep voor me geweest. In muziek vind ik herkenning, maar het helpt ook om mijn stemming te verbeteren. De muziek biedt enige afleiding van de brandende pijn aan mijn kuiten. En dan, na uren, komt mijn eindbestemming in beeld: op een hoge heuvel (shit) ligt Jimena de la Frontera. Met de laatste krachten sleep ik mezelf de heuvel op richting het dorp, waar mijn fantasieën bestaan uit ijsblokjes die ik over mijn verbrande kuiten laat glijden. Oh, wat een genot moet dat zijn! Met die zalige beelden van sissende huid onder de verkoelende ijsblokjes, zie ik eerder dan verwacht een supermarkt. Ik stuur mezelf naar binnen om plichtsmatig avondeten en fruit te halen. Niet dat ik nu honger heb, maar ik weet dat ik moet eten en voor mezelf moet zorgen. En dan zie ik bij de kassa een vrieskist met calippo’s staan. Calippo’s! Mijn hart maakt een sprongetje en zodra ik buiten ben, strijk ik het ijskoude ijsje over mijn kuiten. Een koor van engelen breekt los in hemels gezang. Och, wat een heerlijk, weldadig gevoel is dat, het blussen van mijn roodverbrande vel.

De warmte eist zijn tol

Met het koelen van mijn kuiten, lijkt ook mijn hersenpan iets af te koelen en kan ik weer wat helderder denken. Nog een paar laatste hoogtemeters tot het centrale plein, waar ik uitgeput plaatsneem op het terras en mezelf trakteer op een biertje. Na een paar minuten krijg ik kippenvel in de schaduw, en niet veel later zit ik te rillen alsof ik het koud heb. Vandaag heeft duidelijk zijn tol geëist en ik vertoon tekenen van een zonnesteek die ik maar al te goed ken. Ook vandaag heb ik veel te weinig gedronken, en met de aanhoudende zon op mijn lichaam, heeft mijn lijf vrijwel geen kans gekregen om warmte kwijt te raken. Het biertje, waar ik zo naar uit had gekeken eerder deze dag, maakt me een beetje misselijk en mijn rug doet aanhoudend zeer. Ik heb zin om hier terplekke op de grond te gaan liggen en rekoefeningen te doen, maar ik houd me in.

Dubbelzijdig tape

Na het terras is het nog een half uur lopen naar de camping, waar ik liters zonnebrand van mijn lichaam wegspoel onder de douche, gevolgd door het nodige verzamelde vuil van onderweg. Steeds als ik mezelf insmeer met zonnebrand, werkt dit alsof ik als een rol dubbelzijdig tape op pad ga: al het stof, vuil en ronddwarrelende dingen blijven vastplakken. Eenmaal schoon na de douche, dwing ik mezelf tot het eten van mijn salade met tonijn. Ook tank ik verplicht een ruime liter water naar binnen en voel me gelukkig wat beter daarna. Met het nodige extra vocht en zout over mijn salade wapen ik mezelf tegen uitdroging en zonnesteekverschijnselen. Het helpt. Ik probeer zoveel mogelijk ‘slim’ te eten onderweg: waar het kan vers fruit of wat rauwkost, en vooral veel eiwitten in de vorm van tonijn, vlees of zuivel. Maar zuivel kom ik hier weinig tegen, en ook eieren zijn niet overal verkrijgbaar.

Wennen aan het lopen

Ik voel me trots als alles weer staat. Mijn tentje, de waslijn met wasgoed, mijn ‘ keuken’ en meditatieplek. Ik ben ook trots dat ik al helemaal hierheen ben gelopen, met de pijn in mijn rug, de vermoeidheid en alle uitdagingen van vandaag. Ik ben de uitdagingen allemaal aangegaan, heb ze onder ogen gezien en ervaren. Ik ben met al die ongemakken, pijn en negatieve gedachtes verder gelopen. Morgen staat er zo’n 38km op het programma, en ik zie er tegenop, die afstand betekent heel lang lopen en mijn lichaam is nog moe. Het moet duidelijk nog wennen aan elke dag lopen met zoveel gewicht op mijn rug, die warmte en hoogtemeters. Ik besluit mezelf wat speling te geven door te kijken of ik eerder op de route kan wildkamperen morgen. Voordat ik ga slapen, mediteer ik met de ondergaande zon. De ezel vlak bij me balkt in het wegglijden van het laatste licht. Ik ben gelukkig.

Het bericht Spanje gr7 dag 4 Jimena de la Frontera verscheen eerst op Struin Stories.

De kerstvakantie is voor mij echt een periode om even naar binnen te keren, stil te staan bij alles, terug te kijken op het afgelopen jaar en te reflecteren op hoe mijn leven er nu uit ziet. Het is voor mij bij uitstek de tijd om te lanterfanten, een legpuzzel te maken, boekjes bij de open haard te lezen, te knutselen met de kinderen en uit te waaien langs het strand. De feestdagen zaten dit jaar geclusterd aan het begin van de vakantie, waar we van verjaardag, via feestdag naar afspraken met vrienden leefden. Om daarna in een relatieve leegte van rust en niksigheid te vallen. Heerlijk, om even geen ingevulde tijd te hebben.

Dromen als voorspelling

Ik hoorde laatst dat deze periode van het jaar bekend staat als een bijzondere tijd, als extra tijd. Er zit namelijk een verschil tussen de duur van het zonnejaar en het maanjaar. Een periode van precies 12 dagen. In deze dagen staat alles stil: de dieren houden hun winterslaap, alle planten staan in de ruststand, wachten tot het tijd is uit de knop te komen en weer te groeien. De nachten schijnen de maanden van het aankomende jaar te symboliseren: droom je de eerste nacht, dan kan dit een voorspelling zijn van wat je in januari te wachten staat. De tweede nacht verklapt iets over februari, enzovoort.

Ondergelopen paden

Dit soort wetenswaardigheden vind ik fascinerend, en ook al is het misschien niet te bewijzen, ik wil graag geloven dat dit een kern van waarheid in zich draagt. In ieder geval is het voor mij bij uitstek een tijd om rustig aan te doen. Luisteren naar de top2000, schrijven, bordspelletjes met de familie… ik kreeg ook weer behoefte aan wandelen. Mijn kop in de wind, de kou op mijn huid, en die luie spieren weer aan het werk zetten na al het eten en zitten tijdens de feestdagen. Dus plande ik een dag in voor mezelf, om er eens flink op uit te trekken. Door hevige regenval zijn veel wandelpaden en natuurgebieden momenteel ondergelopen en slecht of zelfs niet bereikbaar. Mijn originele plan om in de buurt van Slot Loevestein te lopen heb ik daarom doorgestreept, en vervangen door een stuk van het Nederlands Kustpad.

Vertrouwen in het lopen

Inmiddels heb ik al grote delen rondom mijn woonplaats belopen, en ligt mijn startlocatie steeds wat verder weg om toch weer in nieuwe omgevingen te wandelen. Ik koos voor etappe 1 en 2 van het Nederlands Kustpad, zodat ik mezelf kon laten afzetten bij Hoek van Holland, en terug kon reizen met de trein vanaf Den Haag CS. In totaal zou dat zo’n 38km worden, een flinke afstand na weken van weinig wandelen. Maar inmiddels heb ik het vertrouwen dat dit hoe dan ook goed komt.

Pas op voor golfslag

Het is nog donker als ik vertrek bij de havens van Hoek van Holland. Het hoge water klotst over de kade, en het bord aan het begin van mijn route waarschuwt voor gevaarlijke situaties door golfslag van voorbijvarende schepen. Het is druk op het water, en de ronkende dieselmotoren brommen onafgebroken naast me, de lampjes op de schepen steken fel af tegen het zwarte water en de donkere lucht. Achter me wordt de hemel langzaam lichter, terwijl ik hoog over de kades loop om natte voeten te voorkomen.

Lopen op de grens van de wereld

Het pad draait naar rechts, weg van de boten, en ik loop nu langs vakantiewoningen aan het strand, waar ik de eerste vroege vogels wakker zie worden om hun baby te voeden en de hond uit te laten. Het hele pad wisselt vandaag af tussen het lopen langs en over het strand, door de duinen of de nabijgelegen eerste bebouwing. De zee is nooit ver weg, en de blauwe ruis klinkt als een geruststellende aanwezigheid op de achtergrond. Ik vind het altijd een bijzonder idee dat hier het land stopt. Lopend op de rand van Nederland, van de wereld, waar de aarde langzaam wegspoelt in de golven.

Struinen door de duinen

Als ik het strand en de zee verder achter me laat, loop ik het eerste duinlandschap in, waar ik word verrast door een pad dat volledig is ondergelopen door de regen van afgelopen weken. Het pad is veranderd in een sloot van zeker 30cm diep, en ik ben gedwongen een omweg te kiezen om mijn route te vervolgen. Gelukkig biedt het duinlandschap voldoende opties, en zigzag ik verder richting de dijk, die langs de tuinders en kassen van Delfland loopt.

Spookachtig licht

We gaan wel vaker naar het strand van ’s Gravenzande, waar ik nu ook weer heen loop, en de aanrijdroute gaat dwars door de tomatenkassen en andere groenteteelt, wat me altijd een vreemd gevoel geeft. Het vormt zo’n contrast met het natuurschoon dat slechts een paar honderd meter verder te vinden is. Ook nu zie ik de weerschijn van de verlichte kassen op de wolken erboven, wat een spookachtige gloed geeft in de verder nog donkere lucht. Als een science fiction scene. Liever kijk ik de andere kant op, richting de zee, maar deze is op dit moment verstopt achter de duinen.

Schatzoeken

Als ik weer linksaf sla, richting de zee, is de zon inmiddels op. Een jonge meid met haar paard kruist mijn pad, en als ik het strand op loop zie ik langs de branding de ene na de andere visser met uitrusting zitten. Een tractor met aanhanger rijdt langs me, de kar vol met vissers en toebehoren. Zwijgend wachten ze tot ze worden afgezet op hun vissersspot, terwijl ze na het uitstijgen hun karretjes achter zich aan door het zand trekken om zich daar, aan de rand van de wereld, te installeren. Dichter bij de duinen zie ik mannen met metaaldetectoren over het zand zwaaien. Gewapend met een grote rugzak, koptelefoon, metaaldetector en schep struinen ze het zand af naar kostbare schatten.

De laatste kilometers van 2023

Genietend van alles wat er te zien is, en de verrassende drukte zo vroeg op de ochtend, vervolg ik mijn pad over het brede strand. Het is één van mijn favoriete stranden: schoon, een breed strand, en geen horeca. Mensen die hier komen, zoeken de natuur op. Stelletjes laten hun hond uit, hand in hand wandelend langs het water, losse haren wapperend in de wind, kragen hoog opgetrokken tegen de gure kou. Hardlopers in felgele en roze nylon trotseren het mulle zand en de tegenwind, laten het zand achter zich opstuiven met het verplaatsten van hun voeten. De laatste kilometers van 2023 wegtrappend.

Vissers in de branding

De wind is aanwezig, en blaast mijn kop leeg, de twijfels en zorgen van me overnemend, oplossend in het niets om me heen. Ik loop kilometers langs over het strand, en geniet. De vissers zijn geïnstalleerd, en de tractor komt me nu met een lege kar tegemoet, op weg naar de volgende lading vissers om langs de branding af te zetten. Twee vrouwen halen me luid kletsend in, hun stemmen hoorbaar boven het geloei van de wind. Flarden van hun gesprek waaien naar me toe, terwijl ik in trager tempo hun voetstappen volg. Ze geven me de indruk dat ze dit vaker doen, samen afspreken om op tempo te wandelen. Even verlies ik ze even uit het oog, maar zie ze even later ineens weer terug, terwijl ze samen een schijnbaar vast rondje aan sportbewegingen uitvoeren.

Ik kom nooit terug

Synchroon zwemmers op het droge, zo oogt het. Nu praten ze niet, maar volgen de ene na de andere beweging op, precies op hetzelfde moment. Als ze alles tweemaal hebben gedaan, staan ze gelijktijdig op, en lopen weer in de richting waar ze vandaan kwamen. Ik, daarentegen, loop alsmaar door. Mijn weg gaat alleen maar verder, ik kom nooit terug. Dat idee maakt me altijd blij, het onderweg zijn en alsmaar verder gaan voelt als mijn thuis. De weidsheid van de aanblik van het strand, de zee en de lucht erboven geeft het gevoel van ruimte en leegte. Het is heerlijk om eindeloos ver te kunnen kijken. De wolken reflecteren de kleur van de zee: een grijsblauw geheel. Zelfs de wolken doen als golven aan, waardoor onder soms nauwelijks van boven te onderscheiden is. De aanblik van groepen drieteenstrandlopertjes maakt me altijd vrolijk, terwijl de golven tikkertje met ze spelen en ze als groep hard wegrennen voor de aanrollende schuimkoppen.

Surfers

Als ik een picknicktafel zie, besluit ik te pauzeren met koffie en een appel. Ik ben blij met de warme koffie, maar mijn vingers verkleumen als ik de appel eet. Vanaf mijn picknicktafel heb ik uitzicht op een surfplek. Tientallen mensen in wetsuits doen jumping jacks om zich op te warmen voor ze het winterse water in gaan. Verderop zie ik de eerste dappere dodo’s al liggend op hun buik in het wateren peddelen. Het is een mooi gezicht, terwijl de een na de ander door de golven onderuit wordt gehaald, kopje onder gaat en vol goede moed weer op zijn plankje klimt. Ik koel af terwijl ik stil zit, dus besluit ik algauw weer in beweging te komen.

Afwisseling op de route

De route gaat weg van het strand, de duinen in, en ik vind het bijna jammer niet door te kunnen lopen naast de zee. Zomers kom ik niet graag bij zee. Te heet, te druk, de zon verbrand me levend, en ik word ongelukkig van de mensenmassa’s en zand in m’n eten. Als ik de zee opzoek, is het vrijwel altijd in de winter. Het duinlandschap is hier ook prachtig. Een avontuurlijk struinpaadje slingert op en neer over glooiende zandheuvels, langs helmgrassen en weideplantjes. Bij Monster zie ik een juttersmuseum, met vrolijke uitstallingen van vondsten uit de zee. Daarna gaat de route verder weg van het strand, de bebouwing in en door parkjes heen. Dit gedeelte van de route valt me een beetje tegen. In de parkjes kom ik gezinnen tegen en kies ik een picknickplek om mijn lunch te eten. De route gaat hier een groot gedeelte door bebouwing wat me minder kan boeien, en ook loop ik een gedeelte over een verharde dijk, wat een zeer populaire plek voor het uitlaten van honden blijkt te zijn. Tijdens het wandelen luister ik op deze plekken de top2000, om mezelf af te leiden van minder interessante stukken, en omdat ik simpelweg niet teveel wil missen van de goede muziek.

Toeristisch Scheveningen

Inmiddels ben ik al etappe 2 ingelopen, die begint bij Loosduinen. Na een poos loop ik ook hier weer door de duinen, een mooi aangelegd gebied met verschillende wandel en fietspaden. De temperatuur is zacht, bijna warm inmiddels. Het is merkbaar vakantie en druk op alle wandelpaden met recreanten. Uiteindelijk gaat het duingebied over in de uitlopers van Scheveningen, waar ik langs de havens loop. Het is hier extreem druk met toeristen uit eigen land maar ook uit Azië en alles ertussen. Ik passeer de bekende viskramen met heerlijk ruikende kibbeling, en loop dan de bekende boulevard van Scheveningen op, waar ik vanuit de verte al direct een hoge houtstapel van pallets zie, voor het vreugdevuur dat die avond aan gaat. Vanwege voorspelde wind op de 31^e, is het vuur een avond vervroegd. Met hoogwerkers worden de laatste pallets op de stapel geplaatst.

Op de grens van oud naar nieuw

Daarnaast zijn machines bezig met het plaatsen van hekwerken, Dixies en andere voorzieningen voor de nieuwjaarsduik die op 1 januari zal plaatsvinden. De afsluiting van het oude en viering van het nieuwe naast elkaar. Ik loop er dwars doorheen, mijn afsluitingen en begin van nieuwe tijden overpeinzend. Het was een mooi jaar, waarin er veel is gebeurd en veranderd. Er zijn belangrijke beslissingen genomen met grote consequenties. Beslissingen waarin we kiezen voor het onbekende, en zekerheden hebben losgelaten, in vertrouwen dat het goed komt. Nieuwe mogelijkheden hebben reeds hun zaadjes geplant in onze gedachtes en dromen, en wie weet tot wat het uitgroeit komend jaar. Nu is het zaak de juiste omstandigheden te creëren om de zaadjes zo goed mogelijk tot uiting te laten komen.

Schevenings Bosje

Ik moet ontzettend nodig plassen, en ben blij als ik de passage van Scheveningen zie om eindelijk een toilet te kunnen induiken. Wildplassen blijkt lastig op de route, vanwege de drukte en weinig beschutte plekken. Na de sanitaire stop sla ik af, het centrum van Scheveningen in, langs het Kurhaus richting Den Haag. De route loopt door het Westbroekpark, waar ik ooit in de zomer lang geleden doorheen ben gestept. De speeltuinen zijn gevuld met kinderen en hun ouders, terwijl de schemer langzaam invalt. Ik steek het kanaal over en loop verder door de Scheveningse Bosjes, voor mij een leuke nieuwe ontdekking van heuvelachtig parklandschap waar de nodige grote huizen te vinden zijn.

Den Haag

Uiteindelijk loop ik Den Haag in, langs de ambassadegebouwen en onder oude bomen door, richting Centraal Station. Het donker is nu niet ver weg meer, en wederom heb ik een dag gevuld met wandelen, van zonsopgang tot zonsondergang, altijd een bijzondere ervaring. Ik ben blij als ik kan zitten, de tas van mijn rug af kan doen en mijn ogen even kan sluiten. Hoewel ik het liever ontken, hakken de kilometers en ook het gewicht van een dagrugzakje erin. Maar het weegt niet op tegen de voldoening die het wandelen geeft en vandaag neem ik mezelf voor: dit blijf ik regelmatig doen.

Het bericht Nederlands Kustpad deel 2, etappe 1 en 2 verscheen eerst op Struin Stories.

Als we op vakantie gaan, plannen we eigenlijk nooit wat. Dat is er door de jaren heen steeds meer ingeslopen. We hebben ook wel vakanties gehad waarin we huisjes op verschillende locaties huurden. Maar dan zaten we ergens met slecht weer en zaten we vast aan de geboekte accommodatie. Dat gaf geen gevoel van vrijheid, maar eerder een beperking. Kijkend op de weersberichten zag ik dat het 100km verderop lekker weer was: frustrerend! Om die ervaring te voorkomen, besloten we daarna op de bonnefooi te gaan. We hadden dan wel een bestemming, vaak in de vorm van een land, en keken van tevoren af en toe wat ons leuke gebieden leken van dat land, of we hoorden suggesties van anderen die daar al eens geweest waren, of kwamen tips op internet tegen.

Avontuurlijk leven als mindset

Avontuur opzoeken is wat mij betreft vooral een instelling. Kies je voor zekerheid, of durf je je over te geven aan het onbekende? Hoe flexibel kun je omgaan met verschillende situaties? Nu klinkt het alsof wij dat met twee vingers in ons neus doen: dat klopt niet. Ook hierin ben ik nog altijd aan het leren. Afgelopen vakantie hebben we aardig wat lesjes op ons bordje gekregen, waar ik toch regelmatig op mijn achterhoofd moest krabben en mezelf tot bedaren moest roepen als zaken tegenvielen. Ik leer hierin nog elke keer, maar dit geeft juist ook weer vertrouwen. Het geeft immers niet als je, plat gezegd, op je bek gaat, want dan is er geen man overboord, je probeert het gewoon nog eens, of kiest een andere aanpak. Het vergt flexibiliteit om te denken in oplossingen en mogelijkheden, en het basale vertrouwen te hebben dat het wel goed komt. Want zeg nou zelf, wat is nou echt het ergste dat er kan gebeuren? Een nachtje in de auto slapen? Heb je tenminste een memorabele gebeurtenis om later op terug te kijken.

Oefenen in flexibiliteit

Avontuur begint thuis al. Meestal weten we niet eens wanneer we vertrekken, en die flexibiliteit geeft ruimte. Er is geen deadline, we hoeven nergens op tijd aan te komen, we hebben geen haast. Is er file, dan doen we er langer over. In ons geval betekent dat dat we wat eerder een camping opzoeken om ons tentje op te zetten. En dat kan dan zomaar eens een verborgen parel zijn waar je anders nooit was gekomen. Zo hebben we afgelopen vakantie echt súper lekkere pizza’s gegeten op onze doorreiscamping. Toch een klein cadeautje op zo’n moment. We zijn ook weleens wakker geworden aan een schitterend meer, toen we bij de schemering de avond ervoor onze tent opzetten. Dan kun je gewoon besluiten wat langer te blijven. Andere vakanties (vaker dan ons lief is trouwens) hebben we pech met het weer en regent het pijpenstelen. Dan is het fijn om op de kaart van Europa te kijken waar de zon schijnt, en de navigatie die kant op in te stellen. Al vaker hebben we de zon achterna gereisd, en lieten we het lot bepalen waar we neerstreken.

Roadtrip en rijden zolang het leuk is

In het autorijden hebben we een heel simpele afspraak: zolang het goed gaat, kunnen we doorrijden. Is het niet meer gezellig, is iedereen er klaar mee, hangt er een rotsfeer? Stoppen. Dit stoppen kan zijn om een stadje terplekke te zoeken, ergens te lunchen, of een camping voor de overnachting te zoeken. Soms is een wc-bezoekje al voldoende om de gemoederen tot bedaren te brengen. De kinderen hebben wat speelgoed achterin liggen (leesvoer en tekenmateriaal), waar ze zich aardig mee weten te vermaken. Ook muziek en meezingen zijn we allemaal voor te porren, en meestal is de sfeer daardoor prima.

Neem kleine stapjes

Als je wat meer avontuur met je gezin wilt aangaan, zou ik aanraden dat in kleine stapjes te doen. Maak kleine aanpassingen in plaats van jezelf en je gezinsleden in het diepe te gooien, met als teleurstellingen en tegenvallers tot gevolg. Als je nog nooit gekampeerd hebt, is het boeken van een camping met bijvoorbeeld een ingerichte tent al een hele stap. Of ga niet meteen 4 weken weg, maar probeer het eerst eens een weekendje uit. Er zijn daarnaast ook 1000 manieren van kamperen. We hebben eens een bakfietsvakantie gedaan, van Dordrecht naar Ameland, en gekampeerd op natuurkampeerterreinen. Dat zijn in principe altijd mooi gelegen campings, maar sommigen zijn primitief. Zo stonden we eens waanzinnig mooi in de bossen, maar zonder een douche en enkel een composttoilet in een houten hokje. Wij genoten, maar ik kan me net zo goed voorstellen dat mensen er niet aan moeten denken. En toch, misschien is het opzoeken van dat soort ervaringen dan misschien juist ook heel leerzaam 😉

Terplekke pas beslissen

We houden vooral van natuur, het buitenleven, maar ook mooie, culturele plekken spreken ons aan. Zo hadden we soms al wat ruwe stippen op de kaart gezet, waar we onze navigatie in de auto op instelden. Eenmaal in de buurt, zochten we campings in de omgeving. De ene keer bekeek ik gewoon google maps, dan weer zocht ik op internet, of had ik wat gevonden in een reisgidsje of via via gehoord. Maar net zo vaak reden we een stad of dorp in om in de VVV te vragen welke campings er in de omgeving lagen. Ook komen we soms toevallig langs een bordje langs de weg die naar een camping verwijst, die we dan desgewenst kunnen volgen.

Nieuwsgierige, open blik

Avontuur kun je natuurlijk ook in het klein zoeken. In een nieuwsgierige houding, samen met je kinderen. ‘kom, laten we daar eens gaan kijken’, is een zinnetje die we veel gebruiken. Staan we aan de heuvel, dan willen we toch even gaan kijken wat er nou áchter die heuvel zit. Komen we langs een leegstaand gebouw, kunnen we het niet laten om even naar binnen te spieken. Het kan ontzettend leuk zijn om juist je kind hierin te volgen, die een natuurlijke exploratiedrang heeft, en nog open en nieuwsgierig in de wereld staat. Zo ziet mijn zoontje een gi-gan-tische naaktslak waar wij blindelings langslopen. En mijn jongste plukt de prachtigste bloemen onderweg.

Wat voor soort camping kies je?

De campingkeuze kan veel uitmaken voor het avontuur-gehalte in de vakantie. Het is maar net waar je voor kiest, en wat je het liefst wilt. Zowel voor jezelf als voor de kinderen. Ook wij hebben weleens een all inclusive vakantie in Turkije gehad, met entertainment voor de kinderen. Trouwens, als kind heb ik regelmatig meegedaan met de knutselclub op de grote Franse campings, en daar hele leuke herinneringen aan. Het een is niet beter dan het ander, het zijn de afwegingen waarom je voor het een of het ander kiest. De afweging kan bijvoorbeeld zijn: kies je ervoor om je kinderen te laten entertainen, of wil je het prikkelen om zichzelf te leren vermaken? Een simpele camping met een grasveld en een beekje lijkt op het oog misschien saai tegenover die camping met 14 glijbanen bij het zwembad, maar doet wel een ander beroep op je kind. Ik kan eerlijk zeggen dat onze kinderen zich echt nog nooit hebben verveeld op een camping. En op sommige campings was echt niet meer dan een stuk gras. Het is ongelooflijk hoe creatief en inventief kinderen worden op die plekken. Maak je dus geen zorgen dat je kind het saai, stom of vervelend zal vinden. Dat zal misschien wel de eerste reactie zijn, zeker als dit een nieuwe ervaring is, maar dat is ook de schakeltijd die nodig is om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving die je kind op heel andere manieren uitdaagt.

Zekerheid of spontane verrassingen?

Voor veel mensen is het vertrekken zonder enige planning al een stap die mijlenver buiten hun comfort zone ligt. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Je wilt immers geen stress omdat je straks misschien geen geschikte plek vindt, ineens nog urenlang verder moet rijden, of dat de plek ontzettend tegenvalt. Want inderdaad, ook die ervaringen hebben we, en dat is niet altijd rozengeur en maneschijn. Door van tevoren te boeken, weet je dat alles geregeld is, weet je precies waar je aan toe bent en voorkom je onaangename verrassingen. Tenminste, dat zijn vaak de meest genoemde argumenten. Geen stress willen hebben omdat er nog onduidelijkheden of onzekerheden zijn.

Ruimte om ja te zeggen

Onze ervaring is echter dat het op avontuur gaan en de planning durven loslaten, leidt tot de meest toffe en rijke ervaringen, de leukste herinneringen. Het openhouden van al je opties, qua plek, tijd, dagen, slapen, of wat je gaat doen, maakt dat je openstaat voor alle opties. Ook degene die je nog niet op je netvlies had en waar je anders nooit op zou zijn gekomen. Die pareltjes van verrassingen en uitnodigingen waar anders geen tijd of ruimte voor zou zijn, maar die je nu gewoon kunt aannemen en onderzoeken. En, mocht het toch tegenvallen of anders uitpakken dan je hoopte, dan zit je ook nergens aan vast, wat je alle vrijheid geeft om je plan weer bij te stellen en aan te passen.

Houd je opties (een beetje) open

Maar dat vertrouwen dat het wel goed komt, groeit door het te ervaren. Begin met kleine stapjes om jezelf er ook in te laten wennen. Probeer niet alles vast te leggen, maar ergens ook opties open te houden. Je zult zien dat dit vaak tot verrassend leuke ervaringen leidt.

Zo hebben we tijdens onze laatste vakantie in Bosnië de meest bijzondere ontmoetingen gehad met de lokale bevolking. Door mensen aan te spreken, gewoon hallo zeggen, of even een fles water laten bijvullen, raken we al snel in gesprek met mensen. Deze vakantie hebben we gekampeerd bij een bewaker van een bos, waar we met elkaar bacon op een zelfgemaakt vuurtje roosterden, zijn we spontaan te gast uitgenodigd in een schattig houten huisje op het terrein van twee Bosniërs, waar we mochten overnachten, sliepen we in de tuinen bij de vriendelijkste mensen, kregen we biertjes tijdens onze wandelingen, of zaten we rond 11u ineens met de hele familie rond de tafel aan de zelfgemaakte kersensiroop en slivovic.

Vertragen, de tijd nemen

Dit komt door verschillende dingen: al wandelend ben je traag, en heb je meer tijd en aandacht voor de mensen die je tegenkomt. Er ontstaat daardoor automatisch ruimte om even een praatje te maken. Maar het komt ook door hoe je in de ervaring staat. Het is trouwens iets wat ik pas recent heb geleerd: niet direct nee zeggen, maar gewoon de opties open houden en eens ja zeggen tegen onbekende uitnodigingen. Zo kreeg ik laatst in Nederland tijdens een relaxte wandeling de vraag van de eigenaar van een leuke boekenzaak, of ik wilde dat hij me rondleidde. Voorheen zou ik altijd met een standaard ‘nee hoor, ik kijk alleen even’ hebben gereageerd en me al snel opgelaten, te veel of opgejaagd voelen. Maar nu dacht ik: waarom niet? Ik heb de tijd en ben eigenlijk wel nieuwsgierig. Het is een houding die ik nog aan het trainen ben via zen, maar die al wel af en toe lukt.

Mooie ontmoetingen

In Slovenië liepen we bijvoorbeeld een stukje van de st Jakobsroute, de pelgrimsroute die door Slovenië loopt. We haalden onze pelgrimspaspoorten op in Ljubljana, waar we direct onze eerste stempel bij de kathedraal haalden. Toevallig zag de priester ons, en kwam een praatje maken. Hij vroeg of we tijd hadden voor een rondleiding door de kathedraal, die op dat moment eigenlijk nog gesloten was. Ja, leuk! Hij nam ons mee voor een interessante rondleiding, en gaf ons tips en zegeningen voor de tocht die we gingen doen. Een bijzondere, en mooie ervaring die alleen heeft kunnen plaatsvinden door ja te zeggen tegen spontane uitnodigingen.

Het bericht Meer avontuur tijdens je vakanties verscheen eerst op Struin Stories.

Om omweg via de waterval Slap Kozjak

We zitten op camping Koren vlakbij een populaire waterval, slap Kozjak, die we als eerste zullen bezoeken. We starten onze dag echter met het laatste beetje muesli dat ik opwarm met wat in water opgeloste melkpoeder. De gekochte broodjes van de camping nemen we mee voor de lunch. We klimmen de berg waar de camping op ligt verder naar boven. Hier is de parkeerplaats voor dagjestoeristen, die soms in touringbussen vol tegelijk worden uitgeladen, om de nabijgelegen waterval te bezoeken. Ook wij maken die omweg, verwachtingsvol omdat er zoveel publiek op af komt. We moeten daardoor een stukje afwijken van de Juliana Trail, en als gezin maar liefst €12 betalen voor een bezoekje. Nu zijn de verwachtingen toch écht hooggespannen!

Kennismaking met lokale amfibieën

We lopen door een kloof, waar we nog een prachtige vuursalamander zien, en waar een gigantische kikker nét voor mijn neus wegspringt, wat mij een kreet van schrik laat maken, die lekker door de kloof nagalmt. Een beetje gegeneerd loop ik verder, en als ik achteromkijk zie ik drommen mensen om de plek van de betreffende kikker staan. I kid you not, deze vriend was écht vuistgroot en Blijdorpwaardig, dus ik snap de belangstelling van deze mensen.

Alles voor de beste selfie

Vlakbij de waterval zien we mensen hun schoenen uittrekken en broekspijpen opstropen, door het koude water waden om dichtbij de waterval te komen en de beste selfie te scoren. De waterval staat bekend om de vele kleuren en het prachtige turquoise water. Toegegeven, hij is inderdaad prachtig, zoals elke waterval toch enig ontzag inboezemt, maar met alle ophef die eraan voorafging, had ik stiekem toch iets meer verwacht. De Sopota waterval die we eerder deze week bezochten, maakte meer indruk op ons.

Een rivier oversteken

Eenmaal terug op de route, leidt deze ons naar beneden, tot op dezelfde hoogte als de Soca rivier. Hier blijkt het pad echter weggeslagen door de kracht van de rivier. Nergens is een alternatief pad te bekennen, wat betekent dat we zelf een manier moeten verzinnen om de uitloper van de rivier over te steken. Wat een avontuur! We besluiten onze weg te zoeken door op de losliggende stenen naar de overkant proberen te komen. Steef gaat samen met onze jongste voorop, en ik merk dat mijn hart in mijn keel bonkt van de spanning. En even gaat het mis, ze maakt een misstap als ze haar weg zoekt over de losliggende keien, waardoor haar been in het water verdwijnt. Gelukkig hengelt mijn man haar snel weer uit het water, en blijven ze verder droog. Vlak achter ons volgt een echtpaar, die ons voorbeeld volgt en die we een handje toesteken als we een gat moeten overbruggen tussen twee reusachtige rotsblokken.

De grenzen opzoeken

Ik voel me net Indiana Jones, of nee, Lara Croft! Wat is het gaaf om de grenzen op te zoeken, en te voelen dat je leeft, om te ontdekken dat we tot zoveel meer in staat zijn dan we denken. De kinderen zinderen van de spanning als we het pad vervolgen. Deze blijft de rest van de dag behoorlijk uitdagend. Steile klimmen in zigzagweggetjes omhoog, afgewisseld met klim- en klauterpartijen over lukraak losliggende rotsblokken. Van een pad is nauwelijks sprake. Het vergt kracht en inspanning, en vaak veel concentratie om heelhuids verder te komen op de route. We vorderen maar langzaam. Maar wát een prachtige route! Hier zitten we midden in de ongerepte natuur. Waar we gisteren op voornamelijk asfaltwegen liepen, lopen we vandaag compleet in de natuur, waar geen auto of huis of wat voor vorm van cultivering dan ook te bekennen is. Een andere hiker passeert ons de andere kant uit. Het is de tweede en laatste op de trail die we tegenkomen deze reis.

Natuurgeweld en watersporters

De Soca is hier omgeven door steile rotwanden en kliffen. Waar het pad effen is, bestaat het uit een relatief  vlakke rotsen naast elkaar, of een grindpad als het dieper in de begroeiing gaat. Steeds met de bulderende Soca op de achtergrond. Een natuurgeweld dat een contrast vormt met de lieflijke, stille natuurpracht van de dag ervoor. Onder ons zien we kajakkers en rafters, soms zien we een kajakker met de kajak en al zich een weg banen over het uitdagende pad, op zoek naar een plek om te starten. We zwaaien als gelijken naar de watersporters en genieten van hun avontuur, terwijl zij stroomversnellingen en watervalletjes trotseren, en hun best doen diverse uitstekende keien te ontwijken.

De natuur maakt hier de dienst uit

Hier domineert de natuur. Zij maakt hier de dienst uit, en het is wel duidelijk dat zij niet met zich laat sollen. Ze dwingt ons tot nederigheid en alertheid. We vergapen ons aan haar natuurschoon, maken eindeloos veel foto’s. Bebouwing is op deze rotsige steile wanden gewoonweg onmogelijk, waardoor het voelt of we terug in de tijd zijn gegaan. Zo zag het er 1000 jaar geleden waarschijnlijk ook al uit. De rivier lijkt vandaag wel nóg onstuimiger dan anders, waarschijnlijk gevoed door liters smeltwater door de zomerse temperaturen van afgelopen dagen. De dag is bewolkt, maar de temperatuur is warm, broeierig. Alsof er onweer op komst is, maar deze blijft de hele dag uit.

Groeiende voeten?

We ploegen voort en hebben het zwaar. Deze route vergt veel van ons, en door de dagen ervoor doen onze voeten pijn. Mijn tenen voelen beurs door het naar voren schuiven van mijn voeten in mijn schoenen tijdens de afdalingen. Het vraagt mijn concentratie om me ergens anders op te focussen dan op de zeurende pijntjes. Iedere keer dat ik mijn voet stoot, schiet er een pijnscheut doorheen. Het lijkt of mijn voeten door het vele wandelen zijn gegroeid en niet meer in mijn schoenen passen. Ik besef me des te meer wat een monsterprestatie onze kinderen leveren, en dat vervult me inwendig met enorme trots.

Zwaarste etappe tot nu toe

Ondanks dat deze etappe als ‘moderate’ te boek staat, voelt het als de zwaarste etappe tot nu toe, zelfs nu we hem opgedeeld hebben in twee dagen. Vandaag is het ongeveer 14 kilometer naar de volgende camping, maar de uren rijgen zich aaneen, terwijl de kilometers lijken achter te blijven. De omgeving blijft echter prachtig, en we kijken onze ogen uit. Diverse keren steken we de rivier over via hoge hangbruggen, waar we aan de ene oever in de zon over de rotsen lopen, aan de andere oever weer beschut onder de bomen in de schaduw. Aan deze schaduwzijde is de natuur anders, groen en vochtig, met bemoste rotsen en bomen die een jungle-uitstraling geven.

Het eten is bijna op

De kinderen hebben onderweg een mooie wandelstok gevonden, en ik geniet van het beeld van de tengere beentjes onder de rugzakken voor me. Het maakt me zo dankbaar dat we deze ervaringen met elkaar kunnen delen! In gedachten verzonken besef ik me ineens dat we helemaal geen ontbijt hebben voor morgen! Ik besluit om die reden 5 van onze lunchbroodjes apart te houden, zodat we morgen nog iets te eten hebben. We hebben nu echt maar weinig over. Wat noodles en droogvoer, een klein blikje tonijn en wat worstjes. Misschien nog een snicker? Maar we zullen niet doodgaan van de honger, we dragen genoeg reserves op ons lijf. Het heeft ook iets spannends om te kijken hoe we daar mee om zullen gaan.

Extra kilometers voor een ijsje

Als we een mooie groene weide passeren, besluiten we daar te lunchen en ons goed in te smeren om niet nog verder te verbranden. We lunchen met 2 broodjes per persoon, delen 2 kleine blikjes tonijn en filteren water uit de Soca. Het is niet veel, maar het is niet anders. Signe likt de blikjes tonijn leeg om niks te hoeven missen. We stappen weer door over de rotsige paden en maken een uitstap naar het dorpje Trnovo ob Soci om daar een ijsje en een drankje te scoren, waardoor we nog wat kilometers extra maken. Hier is ook een camping, maar deze is nog gesloten voor gasten, waardoor we genoodzaakt zijn nog 7 kilometer verder te lopen naar de volgende kampeermogelijkheid.

Schaapsherder

Na een heerlijk ijsje en drankje vervolgen we de route, terwijl de wolken zich soms dreigend samenpakken boven de bergtoppen. Af en toe valt er een gat in de wolken, en zien we besneeuwde bergtoppen van de Julische Alpen, terwijl de zon op de toppen schijnt. Op de heuvels staan afgelegen schuurtjes en huizen, en we komen steevast meer dieren dan mensen tegen. Een vrouwelijke schapenherder passeert ons, harde klanken uitstotend terwijl ze haar kudde langs ons voortdrijft, terwijl haar trouwe hond de eigenwijze schapen het rechte pad op stuurt.

Een stukje Alpe Adria Trail

Inmiddels lopen we bijna op gelijk niveau met de Soca, en besluiten nog een laatste stop te maken aan de oever van deze magische rivier. De kinderen werpen steentjes in het water, en we genieten van onze allerlaatste snicker voor de komende tijd. De hoge bergen kijken dreigend op ons neer. Om bij de camping te komen, moeten we de laatste kilometer van de Juliana Trail afbuigen en het Alpe Adria Trail pad volgen. Deze mondt uit in onze camping: Adrenaline Check Eco Camp. Het loopt tegen 19u als we eindelijk op onze bestemming aankomen, en ik geloof dat we met z’n allen nog nooit zo blij zijn geweest om ergens aan te komen. De eigenaar Mathis ontvangt ons heel hartelijk, terwijl ze net een potje pingpong met een groep vrienden spelen. Hij drukt ons beiden een blikje koud bier in de handen, en de kinderen een bakje ijs, terwijl hij ons rondleidt over de camping, die nét officieel open is dit seizoen. We mogen zelf een plekje kiezen om onze tentjes op te zetten.

Relaxte sfeer en hartelijke ontvangst

De camping bestaat voornamelijk uit houten cottages en luxe safaritenten, die een hoog glamping gehalte aan het geheel geven. Er hangt een relaxte sfeer op deze plek, die prachtig onderhouden is en waar alles door Mathis en zijn vrienden zelf is gemaakt, zoals de houten relaxstoelen, picknicktafels, alle huisjes, het sanitair en de fantastische overdekte buitenkeuken met vuurplaats. Steef kijkt zijn ogen uit en voelt zijn handen al jeuken. Het is duidelijk dat deze plek veel liefde en passie in zich meedraagt en we voelen ons direct thuis.

Nederlanders zitten overal

De enige andere gasten zijn een Nederlands gezin. Waar je ook komt ter wereld, Nederlanders zitten overal, hebben we al gemerkt. Ze vangen zijdelings ons relaas op over onze wandeltocht, en bieden kort daarop een deel van hun voorraad aan: pasta, een blik knakworsten, ketchup en geraspte kaas. Wat ik thuis een ‘lawaaimaaltijd’ zou noemen, verheffen we nu tot een goddelijke maaltijd. We zijn intens dankbaar met dit gebaar, en maken hier heel graag gebruik van.

Leven in overgave als het antwoord

Het is wederom een prachtig fenomeen van wat er gebeurt als we leven in overgave. Ons gas raakt op, en hier is een openbare keuken. Ons voedsel is nagenoeg op, en het wordt ons aangereikt. We smachtten naar een koud biertje, en ook deze stopt de eigenaar ons toe. Zonder dat we deze woorden hebben uitgesproken, worden onze gebeden verhoord. Voor mij is dit keer op keer de bevestiging dat het loslaten van controle, en het volledig kunnen leven in vertrouwen en overgave hét geheim is. We genieten dubbel en dwars van deze luxe en eten onze buikjes rond.

Lentefeest en vreugdevuur

Vanavond is het lentefeest. In Slovenië wordt deze dag traditioneel gevierd met een groot kampvuur, vergelijkbaar met onze paasvuren. We hebben hier eerder deze week al mensen over horen praten. Overal in het land branden de vreugdevuren en wordt traditioneel goulash gegeten de dag erop. Ook hier legt de groep vrienden een groot vuur aan, en al gauw is Fosse van de partij om te helpen. Ik ben nog bezig met de afwas en het opruimen, als ik even later aansluit bij het vuur. Hier tref ik Fosse en Meia aan, die vrolijk babbelend in het Engels een gesprek voert met de Sloveense vrienden. Ik klapper met mijn oren van verbazing! Nog geen 11 en 13 jaar, en ze redden zichzelf al in een vreemde taal, totaal niet verlegen, maar kletsend over Korfbal (dat kennen ze niet in Slovenië) en andere Hollandse praktijken.

Jong van geest

De duisternis valt in, en we zoeken de warmte bij het vuur, waar we door de groep vrienden liefdevol worden opgenomen, alsof we één van hen zijn. We delen ervaringen, de vrienden vertellen over hoe het is om in Oost Slovenië te wonen, en over de verschillen en overeenkomsten tussen onze culturen. Eerder vandaag dacht ik dat de groep vrienden een stuk jonger was, maar ik heb me vergist als blijkt dat ze allemaal een stukje ouder dan wij zijn. Dat ze jong van geest zijn, komt duidelijk terug in hun voorkomen. We delen onze visie op het leven, dat het speelse element dat we allemaal in ons dragen vaak wordt vergeten. Hoe belangrijk het is om oprechte aandacht te hebben voor elkaar, voor de natuur, de giftige werking van social media en telefoons en het zoeken naar een goede balans voor onze kinderen daarin. Een feest der herkenning.

Warmte in vuur en verbinding

Intussen regent het. Van onder onze capuchons, dicht tegen elkaar aangeschoven, zoeken we elkaars oogcontact in het schemerige licht van het vuur. De warme vlammen, de roes van de biertjes en het hartverwarmende gezelschap maakt alles bij elkaar een waardevolle ervaring. Ik zou zoveel mensen dit óók gunnen! Het loopt al tegen 22 uur als één van hen ineens de tafel begint te dekken en spareribs opdient, die de hele dag hebben gesudderd. Met onze hoofdlampjes aan, scheppen we het warme, malse vlees op, samen met de gepofte aardappels uit het vuur. Alles wordt in harmonie gedeeld, een prachtige demonstratie van Sloveense gastvrijheid. Het is al laat als we eindelijk uitgerookt onze slaapzakken in frommelen. Vies en stinkend naar de rook, de binnentent ruikt naar natte hond, onze voeten niet heel veel beter. Maar het maakt me niks uit. Ik voel me compleet.

Het bericht Dag 6 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 13 verscheen eerst op Struin Stories.

Estafetteloop voor het goede doel

De Roparun is een estafetteloop waarbij geld wordt opgehaald voor goede doelen, die allemaal iets te maken hebben met kanker. Denk aan onderzoek hiernaar, behandelingen bekostigen, preventiewerk, maar ook geld voor hospices, het toevoegen aan meer leven aan dagen, waar geen dagen aan het leven zijn toe te voegen. Het loodswezen rent al sinds het begin mee met team 23, en haalt elk jaar een mooi bedrag op. Het is een evenement met een serieuze ondertoon, waarbij de uitvoering vooral een groot feest is, en een fysieke uitdaging.

Vertrouwen terugwinnen in mijn lichaam

Maar even terug naar het begin. Vorig jaar deed ik mee als loper en liep in dat weekend een knieblessure. Ik had het evenement en de impact hiervan behoorlijk onderschat. Dit jaar betekende voor mij de herkansing, en het terugwinnen van het vertrouwen in mijn lichaam was tevens ook mijn persoonlijke doel binnen mijn zencursus. Van tevoren had ik daarom al de nodige kilometers in mijn lichaam zitten, hoewel dit vooral in de vorm van lange afstanden wandelen en hiken met bepakking was. Maar tijdens die trips merkte ik al dat mijn benen sterker werden en dat langdurige belasting geen problemen gaf voor mijn knie. Ik had goede hoop voor dit jaar, ondanks de weinige momenten van hardlopen vooraf. De laatste 3, 4 weken probeerde ik een kleine inhaalslag te maken door zo’n 4x per week een kort rondje te hardlopen.

Hoe het in zijn werk gaat

Het moment suprême brak aan, en zaterdagnacht stonden mijn mede teamgenootjes voor onze deur om naar de Heijplaat te rijden, de opkomstlocatie van Team 23, van het Loodswezen Rotterdam. In totaal bestaat het team uit zo’n 25 man. Van teamcaptain, tot koks, sportmasseur, lopers, fietsers, chauffeurs, navigators en ondersteunende staf voor het op- en afbreken van het kamp. Van deze 25 man zijn er 2 teams. Elk team heeft 4 lopers, 2 fietsers, een chauffeur en een navigator. Als een team onderweg is, blijft het andere team op het kamp, waar er tijd is om te eten, een massage te krijgen, en vervolgens in de rust te gaan.

Slapen doen we thuis wel

Hoewel rust meer een theoretisch concept is. Met een bezweet lichaam in een rijdende camper proberen te slapen, heeft meer weg van een tennisbal in een droger, inclusief de hoge temperaturen. Niet zelden waande ik me in het schommelschip op de kermis, en het afremmen en optrekken went nooit. Slapen wordt een luxe die maar voor de lucky few is weggelegd deze dagen. Wanneer de campers het volgende plekje hadden gevonden, begon de opbouw van het kamp, zoals altijd begeleidt met het nodige gestommel, gebonk en gelach. Bovendien gierde de adrenaline vaak nog in mijn lijf, waardoor ik vaker half opgefokt naar boven lag te staren, dan dat het lukte om schaapjes te tellen. Nee, slapen doen we thuis weer.

Rennen, eten, rusten, repeat

Het lopende team heeft steeds zo’n 45 tot 50 kilometer te overbruggen, verdeeld over 4 lopers. Vaak waren we daar 4 tot 5 uur mee bezig, met een gemiddelde snelheid rond de 12 kilometer per uur. Dat is een tempo die ik in mijn vrije tijd nooit op zoek. Maar omdat het steeds 1 kilometer per keer is, is het nét te doen. Na elke kilometer tik je je teammaatje aan, die het stokje overneemt en verder rent. Vervolgens stap je de lopersbus weer in, die op elke kilometer stopt voor een nieuwe wissel. Tussen het rennen heb je dan ongeveer 15 minuten rust, hoewel je niet echt uitrust met het steeds in- en uitstappen, drinken van wat water, leegeten van een zakje chips of het aan- of uittrekken van een kledingstuk vanwege de warmte.

Perfecte weersomstandigheden

Dit jaar begon het andere team. Wij mochten dus eerst in de rust, en hadden die zaterdag ochtend en middag om nog een beetje bij te slapen, en van het heerlijke weer te genieten. In tegenstelling tot de stortbuien en eindeloze regen vorig jaar, is dit weekend qua weersverwachtingen perfect: zonnig, rond de 20 graden. De nachten zullen wat kouder zijn, maar daar is op te kleden. Ik ben allang blij dat het droog blijft, omdat ik vorig jaar merkte dat mijn spieren snel afkoelde door de regen en ik ze niet meer goed warm kreeg met steeds een kilometer rennen. We doden de tijd met sterke verhalen, ons nog maar een keertje insmeren tegen de zon, en het snoepbuffet soldaat maken uit verveling. Niks doen is lastiger dan het lijkt als er iets spannends te wachten staat.

Rennend door heel feestend Nederland

Eindelijk was het zo ver en werden we afgelost door team A. We gingen van start, vol adrenaline en goede zin! Onze startplek was in de buurt van Vasse, boven Tubbergen. We eindigden deze etappe boven Coevorden, waar we direct een leuke doorkomst hadden. Mensen langs de route, en vooral bij de dorpjes en steden waar we doorheen rennen maken er werk van om ons aan te moedigen. Er zitten regelmatig mensen langs de weg, er worden tuinfeestjes gehouden, slingers opgehangen, muziek gedraaid, snoepjes uitgedeeld door kinderen, en andere feestelijkheden. Ook ’s avonds en ‘s nachts worden we niet vergeten: borden en teksten langs de weg, opgehangen lampjes of geplaatste potjes met waxinelichtjes langs de weg, feestjes tot in de late uurtjes, een verlicht hart, foto’s van mensen waarvoor we het doen… het is hartverwarmend.

Verlies verwerken met elkaar

Deze editie heeft een extra bijzondere lading. Onze gezamenlijke sportvriendin is in april overleden aan kanker. De chauffeur van ons team heeft haar foto uitgeprint om in de lopersbus te hangen, zodat zij met ons mee reist deze trip, en zodat we goed blijven herinneren waar we dit evenement voor doen. Van een loper uit het andere lopersteam is kortgeleden zijn vader aan kanker overleden. En van een derde loper ligt haar schoonvader op sterven, waarvoor ze een t-shirt draagt met zijn foto. Het gezamenlijke verlies en leed verbroederd en maakt ons nog meer vastberaden de finish te halen.

Laan der Bezinning

Het is dan ook een heel bijzonder moment als we onder Almelo de welbekende Laan der Bezinning oprijden. Hier verzamelen de nabestaanden van slachtoffers aan kanker, en schrijven de teamleden en anderen naar wens een boodschap aan mensen die overleden zijn aan deze ziekte, of hier nu aan lijden. Als we de stoepkrijtjes aan het begin krijgen uitgereikt, verwacht ik niet dat deze al zo snel op zijn: iedereen schrijft wel één of meer namen op. Als ik ons teamgenootje ‘mama’ op zie schrijven en zie volschieten, krijgen we het allemaal even te kwaad, en zoeken we troost bij elkaar met een groepsknuffel. Het samen kunnen rouwen en tonen van dit verdriet, maakt dat er geen woorden nodig zijn. De verbinding en het samen zijn met elkaar is genoeg. Het is een waardevol moment voor ons allemaal.

Ondergedompeld in het feestgedruis

Even later is het alweer tijd voor feest, en is het één grote gekte in Almelo, met afgeladen terrassen, bands, podia en overal applaudisserende en joelende mensen. Wát een genot. Op deze doorkomsten stapt iedereen op de fiets, om te genieten van het feestgedruis, en doen we een run-bike-run. In plaats van terug de bus in te gaan, pakken we een fiets, en wisselen we op die manier door. Ook op plekken waar de bus niet kan komen, bijvoorbeeld in afgesloten natuurgebieden, doen we run-bike-runs. Soms duurt het meer dan een uur voor we als team weer compleet zijn en de bus weer terugzien.

Hartverwarmende verrassing bij naderend knakmomentje

In de tweede nacht heeft de chauffeur samen met de navigator in zo’n run-bike-run-tussentijd een verrassing georganiseerd: op zijn campingaz heeft hij voor ons allemaal warme chocomelk warm gemaakt, en een massa break light staafjes ingeslagen, waarmee we vervolgens vol worden gehangen. Voor de lopers en fietsers heeft hij nog lichtgevende diademen, die het plaatje helemaal afmaken. Als een soort knipperende, fluorescerende stickmans rennen en fietsen we de nacht verder in, terwijl in de bus de overgebleven breaklights als slingers worden opgehangen. Wát en toffe verrassing, die precies op een moment komt dat we het kunnen gebruiken. De tweede nacht staat erom bekend dat hij zwaar is. Toenemende vermoeidheid door slaapgebrek en fysieke belasting stapelen op, en dan kan het moeilijk zijn gemotiveerd te blijven. Toch blijft het binnen ons team een fijne sfeer. Er is geen competitie of onenigheid. We brullen mee met slechte nummers, de fietsers leiden ons af met anekdotische verhalen of opzwepende muziek, de navigator en chauffeur blijven maar vrolijk en optimistisch. We grazen uit de bodemloze bakken van zoute noten, dropjes, chips en allerlei varianten candybars. Het is luilekkerland op wielen in de bus.

Dwars door het bejaardentehuis

We boffen met onze routes. We hebben veel doorkomst locaties, en rennen door bejaardentehuizen, hospices, de brandweerkazerne en andere grappige plekken heen. Het weer blijft schitterend, en we rennen door glooiende heuvels langs de Duitse grens en dorpjes die ik van naam ken (Bourtange, Ter Apel), maar niet eerder ben geweest. We rennen met elkaar zó hard, dat we door de organisatie op een gegeven moment worden verzocht te wachten. We moeten een uurtje doden voor we verder mogen rennen, die we gebruiken door een boerderij te bezoeken met melkkoeien, waar de boer trots uitlegt hoe een en ander in zijn werk gaat. Ook rennen we langs plaatsen, zoals Emmen, Apeldoorn en over de Veluwe, waar ik met Steef als tiener regelmatig met zijn ouders op vakantie ben geweest. Het is bijzonder hier, zo’n 20 jaar later, weer samen met de Roparun doorheen te rennen.

Sterke teams

Beide teams doen het goed, fysiek zijn we allemaal in goeie doen, niemand heeft last van noemenswaardige blessures, en hoewel het lichaam natuurlijk steeds meer begint te protesteren en stroef en stram voelt, weet de masseur iedere keer toch weer het ergste weg te masseren, waardoor we weer verder kunnen. Intens dankbaar ben ik voor mijn gezonde lichaam, die deze last voor mij kan dragen, en ook trots en blij dat dit nu lukt. Het vertrouwen in mijn lichaam is hiermee hersteld, ik heb nu ervaren dat ik hier zelf invloed op kan uitoefenen.

Afsluiten van een verdrietig hoofdstuk

Ergens op de route wordt ons busje gespot door een verslaggever van de Roparun radio. De foto van ons sportmaatje trekt de aandacht, en de verslaggever komt verhaal halen: of ik mee wil werken aan een interview. Ik stoot mijn medeloper aan, die óók een verhaal heeft met betrekking tot haar schoonvader, en beiden lichten we onze situatie toe. Hoe ontzettend bijzonder dat dit zo loopt, het voelt alsof het zo moest zijn. Ik ben blij en dankbaar dat we onze verhalen kunnen delen, ook met de nabestaanden van Jonneke. Het lopen van de Roparun voelt voor mij als een afsluiting van dit hoofdstuk, een ontbrekend puzzelstukje dat nu is gelegd.

Bekenden tegenkomen

We rennen door de Graafstroom, het mooie buitengebied in de buurt van onze woonplaats. Daar kom ik, hoe is het mógelijk, een bekende tegen terwijl ik net even buiten sta te wachten tot iedereen weer terug is van een plaspauze. Het is mijn groepsgenootje van defensie, die mij bij toeval herkende terwijl hij langsreed in de auto. Niet veel later belt een andere vriend, die ook langs de route staat. Het zien van bekenden onderweg geeft een extra boost en draagt bij aan de algehele fijne stemming.

De laatste kilometers op karakter

Het einde komt in zicht, de laatste etappe doen we met beide teams in de vorm van run-bike-run. het is nog zo’n 26 kilometer tot de finish op de Coolsingel. Deze kilometers gaan op karakter, waarbij ik soms het gevoel heb dat ik vlieg, en soms alsof ik mezelf door drijfzand moet voortbewegen. Ik kijk uit naar de finish, het feest in Rotterdam, en ook naar het moment van die warme douche en mijn zachte, stilliggende bed. We pakken feestjes mee in Ridderkerk en Barendrecht, waar we moedwillig eventjes de weg blokkeren om ook andere teams met ons mee te laten dansen op de feestmuziek die de dj draait. Het is één en al euforie. Als we dan eindelijk door de haag van mensen Rotterdam in komen, vallen we elkaar kort daarna in de armen. Wat een editie, wat een prestatie. Wat is het een eer om hieraan mee te kunnen doen en wat ben ik intens dankbaar voor ons fijne team, de toporganisatie en mijn lichaam, die mij deze dagen heeft gedragen.

Het bericht RopaRun editie 2023 een feest met een lach en een traan verscheen eerst op Struin Stories.

Op blote voeten loop ik als een halfkreupele van de auto naar de voordeur, waar ik algauw rillend en klappertandend onder de douche sta. Compleet versleten en uitgeput na die 65km. Ik slaap die avond vroeger dan mijn dochter van 7 en moet vechten tegen de slaap als de wekker de volgende ochtend weer afgaat. Waar doe ik dit voor? Schiet er weer eens door mijn hoofd. Ik weet het antwoord eerlijk gezegd ook niet altijd meer. Ik weet wél dat dit eens en nooit meer is. Na de Kennedymars loop ik alleen nog afstanden die comfortabel voelen.

Van Dordrecht, via Werkendam richting Breda

Mijn dag begint als de wekker om 3.30 afgaat. Om 4.15 stap ik naar buiten, dit keer begin ik weer vanuit huis. Mijn doel is om de eerste pont van Dordrecht naar Werkendam de pakken, en via de Biesbos via Hank naar Breda station te lopen en met de trein naar huis te gaan.

Het is droog, fris en pikkedonker als ik start, de straten verlaten. Deze uren staan bekend als ‘de hondenwacht’ binnen defensie, en ik herinner me maar al te goed hoe doods en eenzaam deze uren voelen als je nachtdiensten draait. De wereld slaapt als ik door het centrum loop, langs parken die nog gesloten zijn, en uiteindelijk door de polder onder de heldere sterrenhemel loop. Daar kom ik de eerste vroege vogels tegen. De onzekere zaklampjes van hondenbezitters die zo vlug mogelijk huiswaarts keren naar het comfort en warmte van binnen. Een wielrenner, en vroege forenzen op de fiets. Ik word aan de kant gesnauwd door een vrouw die duidelijk schrikt van mijn onverwachte aanwezigheid, waar ik op mijn beurt weer van schrik. Ook goedemorgen.

Sluimerwereld

In deze onbestemde uren, waarin ik normaal nog slaap, verkeer ik in een sluimertoestand tussen waken en dromen. Ik luister dan graag naar ‘een cursus in wonderen’, die in al zijn abstractie toch altijd raak weet te zijn op die momenten. Zo luister ik naar conflict tussen willen en doen, word ik er nog maar eens aan herinnerd dat angst de vreemdeling is en daarmee onwerkelijk, en dat iedereen elkaar beoordeeld, dus dat het gemakkelijker is dit als een feit aan te nemen dan ons er druk over te maken. Weer een zorg minder.

Zonsopkomst in de Biesbosch

Intussen vaart de eerste pont net voor mijn neus weg, en drink ik in de verplichte pauze mijn eerste bakkie koffie. Om 6.15u stap ik uit in Brabant, waar de zon net zijn best doet zich door de laatste wolken te wurmen. De klok is dit weekend vooruitgegaan, wat de mazzel geeft dat ik al eerder getrakteerd wordt op het zonnegloren. Strepen blauw en geel kleuren de lucht en weerkaatsen in de rivieren eronder. Dit deel van de Biesbosch is misschien wel mijn favoriete stuk. Er is in de afgelopen jaren veel geïnvesteerd in de aanleg van wandel- en fietspaden, wat de mogelijkheid geeft dwars door het gebied te lopen. Veel van die paden zijn daarbij autovrij, wat als een luxe voelt. Ik geniet van de uitgestrekte velden, sloten, moerassen en bomen die als skeletten uit het water steken.

Zijn is genoeg

Vlak voor mijn voeten steken twee grote hazen over, en als ik ze met mijn blik volg, zie ik vervolgens een groep herten nieuwsgierig mijn kant op kijken. Terwijl ik naderbij kom, blijf de dapperste van het stel staan, tot ook hij het hazenpad kiest en bijna lijkt te vliegen over het hoge gras, als een bruin witte streep door de nog donkere hemel. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zoveel moois zie, en geniet volop. De oordopjes berg ik op, want de vogels zingen zich schor bij het opkomen van de zon. Toch prachtig dat vogels zich niet druk maken over hun prestaties. Geen twijfels of ze wel goed genoeg zingen, hoe ze overkomen, wat anderen van ze zullen denken. Ze zingen gewoon en zijn daarmee genoeg. Natuur in zijn perfectie. Wat zou het heerlijk zijn als wij mensen dat vertrouwen ook hadden, en gewoon onszelf konden zijn, zonder iets te hoeven bereiken of bewijzen.

Valken en buizerds schreeuwen boven mijn hoofd, en cirkelen boven velden en bomen. Ik loop over eenzame paden, passeer opnieuw een groep herten, en niet veel later nóg een groep! Het lukt zelfs deze laatste groep te filmen, nieuwsgierig als ze zijn blijven ze toch even staan om te kijken wie hen zo vroeg passeert. Ze rennen zigzaggend over de velden, alsof ze niet goed kunnen kiezen waar ze heen willen gaan. Of misschien spelen ze tikkertje. Ik voel me compleet. De zon komt door, het is droog, ik ben compleet alleen in de natuur met deze dieren. Ik zucht en voel me intens tevreden. Volgens mij is het zo bedoeld. Iedere keer dat ik wandel en op dit soort plekken kom, voel ik het weer.

De boot gemist

Gisteren checkte ik nog even mijn geplande route (via RouteYou), en kwam er achter dat er een pontverbinding over het Steurgat ingepland stond, die echter nog niet open is op dit moment. Dat betekent dat ik om moet lopen via Werkendam. Wijt het aan de vroege ochtend, of mijn slechte navigatieskills, ik was me hier volledig bewust van en tóch loop ik verkeerd. Alsof ik naar het pontje toe word getrokken. Dit is een terugkerend ding, want ik ben hier al zeker 5x eerder tegenaan gelopen. Ik en pontjes, blijkbaar geen goede combinatie. Mopperend keer ik dus weer om en maak ik onbedoeld in totaal 5 kilometers extra op mijn route. Vervelend, want dat betekende automatisch dat ik niet uit kom bij het station van Breda. Ik loop een heel stuk langs de linkerflank van de Steur, en vervolgens langs de rechterflank van de Steur.

Wisselende weerbeelden

Intussen is het weerbeeld behoorlijk veranderlijk. Als ik net besluit te ontbijten, begint het uit het niks hard te regenen, dus stel ik mijn maaltje nog even uit. Daarna word ik meermaals overvallen door hevige buien, maar ook door sneeuw en hagel. In een kwestie van minuten schijnt de zon vervolgens weer. Het levert mooie, dramatische luchten op, waar het lijkt of de grijze verf van de regenwolken is uitgelopen in vegen naar beneden. Ook tonen de luchten harde contrasten tussen het loodgrijs van de regenwolk, en de bleekgele zonverlichte lucht ernaast. Soms kleuren de wolken rozepaars, terwijl even verderop het blauw van de hemel te zien is. Ik loop over betonnen vlonderpaden over vijvers, waar het me opvalt dat er de afgelopen jaren overal kleine metalen windmolentjes zijn geplaatst in het water.

Meditatie voor mannen

Tussen de buien door vind ik een plekje om mijn havermout te eten, die ik aanmaak met heet water uit mijn thermosfles. Een warm ontbijt voelt troostrijk op zo’n koude dag. Ik eet nog wat appel en noten, en vervolg dan mijn weg. Inmiddels is de wereld wakker, en passeer ik oude van dagen op hun ochtend wandeling, vaklui op hun werkplaatsen en gehaaste forenzen. Lopend langs de Steur zie ik drijvende donuts, die elk net groot genoeg zijn om een visser te dragen. De ronde bootjes dobberen in stilte over het water. Meditatie voor mannen, denk ik. In stilte in de natuur. Wel samen, maar toch ieder voor zich. Er wordt geen woord gewisseld. Ik sla af, weg van de Steur, op weg naar Hank. Hier word ik nogmaals overvallen door een gure bui terwijl ik langs boerderijen in de polder loop. Als de regen weer plaatsmaakt voor de zon, loop ik de Oostwaard binnen, een mooi gebied met knotwilgen en moerasgrond. Hier kom ik bij een Griendwerkershuisje waar je vrij mag kamperen, compleet met vuurplaats en picknicktafel. Wat tof! Ik wist niet dat we dit soort plekken nog hadden, en ga deze zeker onthouden voor eventuele micro avonturen.

Afscheid van de natuur

Ik loop onverhard over modderige grasbulten, wat de snelheid uit mijn wandeling haalt. Niet erg, want links van mij is een open veld, waar opnieuw een groep herten over rent. Wauw, ik heb nog nooit zoveel herten op één dag gezien! Ze laten me lang genieten van hun wilde schoonheid, tot ze aan de horizon achter de bomen verdwijnen. Hierna loop ik uit het natuurgebied en de bewoonde wereld van Hank in, waarna het voorlopig over is met de natuurpret. Noodgedwongen moet ik de snelweg volgen over de rivier heen om in Raamsdonksveer te komen. Hier staat de bekende kolencentrale die het natuurbeeld verstoort vanuit de Biesbos. Als ik langs het stadje loop, klinkt er ineens een enorme knal, alsof er een gigantische explosie plaatsvindt. Ik schrik me kapot en kijkt om me heen of andere mensen ook schrikken, en in de veronderstelling dat ik nu vast ergens grote rookwolken zal zien van een explosie. Er gebeurt echter niets. Mensen lopen onverstoorbaar verder en lijken niks gehoord te hebben. Blijkbaar zit er in deze buurt iets van een fabriek of plek waarin zulke knallen vaker geproduceerd worden?

Niets is blijvend

Mijn route vanaf Hank gaat spreekwoordelijk bergafwaarts, net als mijn moraal. Ik loop saaie stukken, langs N-wegen en alsmaar rechtdoor. Over asfalt, waardoor ik mijn zolen voel branden en de eentonigheid van de ondergrond en beweging een belasting vormt voor mijn lichaam. Mijn lijf houdt zich overigens verder goed, ik heb geen noemenswaardige pijntjes, maar voel met elke kilometer wel meer kleine protestsignaaltjes hier en daar. Een steek in mijn teen, een krampend gevoel links, een gespannen kuit, een gevoelige lies. Het golft, ontstaat en vergaat. Komt en ebt weer weg. Ik merk het op in de wetenschap en met het vertrouwen dat alles tijdelijk is, niets is blijvend. Het is een les die ik in vipassana aan den lijven heb ondervonden, en in zen meditatie verder beoefen. Het is een geruststelling en oefening tegelijkertijd.

Turborotonde

Ik heb honger. Voor Hank heb ik mijn boterhammen al gulzig naar binnen geschrokt. Ik ben zelfs een stuk teruggelopen toen ik erachter kwam dat ik een boterham (in het zakje nog) had laten vallen. Hongerig als ik was, wilde ik die niet missen. Ik had de stille hoop dat ik misschien langs een supermarkt zou lopen en fantaseerde wat ik daar zou kopen. Een pizzabroodje misschien, of een zoete koek? Ik leidde mijn saaie weg over een fietspad af met gedachtes aan iets lekkers straks. Het is maar goed dat ik toen nog niet wist dat dat moment er nooit zou komen. In mijn tas zit het laatste restant van mijn appel en wat noten, die ik bewaar voor een goede pauzeplek.

Maar lopend langs voorbijrazend verkeer vind ik geen plek waar ik wil blijven, dus loop ik verder en verder en verder. Ik beland op een turborotonde, vlak langs de snelweg, het meest troosteloze plekje met windkracht 10, maar waar ik eindelijk een bankje vind om fatsoenlijk te zitten. Zuchtend trek ik mijn schoenen uit en geniet van mijn laatste appelpartjes, terwijl ik het geloei van de A59 en de uitlaatgassen probeer te ontkennen. Naast me staat een informatiebord over de turborotonde, alsof er een doelgroep bestaat die zich hiervoor interesseert. Het houdt in ieder geval iets van de wind tegen.

Pijntjes en mentale uitdaging

Mijn voeten doen pijn. Tijdens het buitenfestijn, dat toch al 2 weken terug was, ben ik op mijn enkel getrapt, waar nog een lelijke schaafplek zit die niet goed heelt. Misschien omdat er aarde in is gekomen, of doordat het telkens schuurt met mijn sokken en schoenen. De plek voelt alsof het weer open is en vormt een irritante pijn tijdens het lopen die stiekem steeds meer toeneemt. Op mijn kleine tenen vormen zich intussen ook blaren, dat ben ik gewend en deze zijn verder niet erg pijnlijk tijdens het lopen.

Met tegenzin trek ik mijn schoenen weer aan en vervolg mijn weg. Ik kom stroef en stram overeind en voel me een bejaarde als ik weer begin te stappen. Na het zitten voelt alles stijf, en lijkt mijn lijf me te waarschuwen: ga nou niet verder! Dit is ver genoeg, nu moet je rusten. Het mentale spel begint nu, weet ik. Boven de 40km is het fysiek uitdagend voor me. Tot die tijd lukt het eigenlijk allemaal wel prima. Boven de 50km vind ik het gewoon niet leuk meer, omdat mijn lichaam er dan genoeg van heeft. Dan begint het mentale spel. Mind over matter. Ik spreek mezelf moed in. Het wordt vanzelf beter als ik begin te wandelen. Ik kan dit.

Vrachelse Heide, Oosterhout, Dorst

Na de turborotonde loop ik Den Hout in, waar ik inmiddels traditiegetrouw een lama op de foto zet voor mijn oudste dochter, die gek is op die beesten. Vervolgens loop ik weer een saai stuk dat ik herken van mijn micro avontuur met mijn dochter in februari. Ik steek weer de snelweg over en pep mezelf op door naar podcasts te luisteren. Ze leiden me in ieder geval een beetje af van de eentonigheid en saaiheid van de plekken waar ik op dat moment loop. Eindelijk loop ik dan de bossen bij Oosterhout en Dorst weer in, over de Vrachelse Heide. Mijn plek op mijn voet brandt en zeurt, ik sleep inmiddels mijn ene voet voor de andere en heb het gevoel dat ik slaapwandel. Ik ben er klaar mee. Al die tijd heb ik geen supermarkt gezien, en ik heb honger! Als ik later zie dat ik 4000kcal heb verbrand die dag, snap ik dat ineens ook beter. Ik voel me zielig en wil naar huis. Het lukt me niet meer goed te genieten van de omgeving, hoewel ik wel dankbaar ben als ik onverhard kan lopen door de bossen, wat een verademing is voor mijn voeten.

Verlossing op 4 wielen

Steef is er al voordat ik de 65km heb aangetikt. Een laatste mentale uitdaging: ‘waarom stap je niet gewoon in, wat maakt dat laatste stukje nou uit?’ verleidt hij me. Nee, dit is de training, anders moet ik volgende keer nóg verder in één keer. Dus rijdt mijn verlossing op 4 wielen weg, uit mijn zicht, en zit er niks anders op dan door te stiefelen tot ik de auto weer tegenkom als ik 65km klok in Dorst. Als een oude oma ga ik uiteindelijk naast mijn man zitten, die ik voor zijn diensten bedank door mijn schoenen uit te trekken en hem te trakteren op een intense zweetvoetengeur. Die man moet wel heel veel van me houden, dat hij dit allemaal voor me over heeft.

Het bericht 65km Door de Biesbosch en Brabant verscheen eerst op Struin Stories.