Zonder het te weten is de klok vannacht een uur naar voren gegaan, wat verklaard waarom we pas tegen half 9 wakker worden. Elke dag worden we wat trager lijkt het. Het regent als ik wakker word, en ik besluit de wekker uit te zetten en me nog eens om te draaien. Volgens de weer app stopt het over een half uur met regenen en blijft het de rest van de dag droog, het wordt zelfs zonnig! Tegen 9u stopt het inderdaad met regenen, en hoewel de tenten nat worden ingepakt, ontbijten we niet veel later in het zonnetje. Ik maak havermout en thee klaar, we eten de laatste appels en genieten van de eerste zonnestralen op onze gezichten.

Vertragen, de tijd nemen

Rond half 11 vertrekken we dan eindelijk: net zo laat als op dag 1, terwijl we toen al 2,5u hadden gereden. Het maakt niet uit, we hebben de tijd, ik ben mezelf aan het oefenen in de tijd nemen en vertragen. Het weer is wisselend: uit de zon en wat hoger staat er een kille wind, die ons snel weer dikke truien laat aantrekken. Als we vervolgens weer de zon in lopen, weten we niet hoe snel we de kleren weer uit moeten trekken.

Sprookjesbossen en knoflooklucht

We lopen weer door sprookjesachtige bossen, waar de dikke bladerbodems op de grond afgewisseld worden met groene plantjes en witte bloemetjes, en de stammen van de bomen versierd zijn met ranken klimop. We lopen door tunnels van groene bomen, die naar elkaar toegroeien en waar de frisgroene blaadjes pas net uit de knop zijn gekomen. De grote afgravingen en fabriek aan de rechterkant van ons doet helaas wat af aan het natuurschoon. Na een paar kilometer laten we deze gelukkig achter ons, en lopen we in een bos waar de grond zover het oog reikt begroeid is met daslook. De lucht ruikt pittig, naar een mengeling van ui en knoflook, en de kinderen knabbelen verrast op deze kruidige blaadjes. Hier wordt het uitzicht wat spannender, de heuvels glooiender, en de blauwe hemel erboven maakt het een fijn plaatje.

Een boshuiskamer en paastafereel

Onderweg zien we een boomstronk waar een soort paastafel op is gemaakt: er is een dakje gebouwd, en een tafereeltje met konijntjes, eitjes, bloemetjes en een wortel neergezet. Eerder kwamen we al een ‘bos huiskamer’ tegen: midden in het bos was daar ineens een bank, tafel en stoelen, de tafel gedekt met een kleedje, vaasje met bloemen, een fiets als sfeermaker ernaast. Dit soort verrassingen onderweg zorgen gegarandeerd voor een glimlach, het is zo leuk dat mensen hier de tijd en aandacht aan besteden.

Bekende gezichten

Via Lengerich lopen we over de Intruper Berg boven Lienen langs naar Bad Iburg. Midden in het bos ruiken we ineens etensgeuren, en stuiten we op een geopende Biergarten, tot grote vreugde van ons allemaal. In Café Malepartus wachten we tot we een tafel toegewezen krijgen, en zien we daar ineens de Nederlandse familie zitten, die ons gisteren op taart trakteerde. Wat toevallig! In de zon genieten we van een koud biertje en limonade, en spelen we potjes kaart, als we na een poosje nog twee bekenden het terras op zien lopen: het koppel met wie we vannacht in de tuin stonden. Het is komisch om in deze dagen steeds dezelfde mensen tegen te komen op verschillende plekken. Wat een contrast met mijn ervaringen in Spanje!

Roofvogels en kruidendrankjes

De zon verstopt zich helaas weer achter de wolken en we worden koud van het stilzitten, dus hijsen we de tassen weer op de rug, en vervolgen onze weg naar Bad Iburg. Als we deze stad in lopen, blijkt er een groot festival te zijn, waar mensen in middeleeuwse en fantasy outfits zijn uitgedost. Er zijn blacksmiths, er wordt ale geschonken, er is een tent met roofvogels waarmee je op de foto kunt, er staan stalletjes waar je amuletten en kruidendrankjes kunt kopen en waar varkens aan het spit draaien. We kijken onze ogen uit terwijl we door de tenten doorlopen, wat hebben we steeds toffe dingen onderweg! We eten een ijsje en vullen de flessen nog eens bij, voor we de stad weer achter ons laten en de rust van de bossen weer opzoeken.

Prakkie uit een zakkie

We lopen Freeden in, op zoek naar de shelter waar we vannacht zullen slapen. Net voordat we er zijn, glijdt Steef uit in de glibberige modder, om nog wat extra smerigheid toe te voegen aan het geheel. Gelukkig heb ik altijd babydoekjes bij me, die nu goed hun dienst bewijzen. Kort erop zien we de hut staan, waar zowel binnen als buiten een picknicktafel staat, wat een luxe! Blij gooien we de tassen af en trekken dankbaar onze schoenen uit. We maken selfies voor de hut en eten een prakkie uit een zakkie, dat wederom hemels smaakt na een dag wandelen. Ik vind nog wat noodles en cup a soup, en we eten alles op. In de beschutting van de hut spelen we spelletjes en maken ons dan klaar om te gaan slapen.

Onweer…?

In de verte klinkt gerommel. Of is het een vliegtuig? Signe, onze jongste dochter, is er niet gerust op. Na onze avonturen met het noodweer afgelopen zomer in Bosnië, is ze wat bang geworden voor onweer. Wij allemaal trouwens. Maar het onweer klinkt ver weg en lijkt over te waaien. We slapen al als ineens de donder en flitsen toch dichterbij klinken. De meiden zijn er niet gerust op en ook ik voel me nerveus en angstig voor een herhaling van de ervaring van afgelopen zomer. Toch liggen we hier een stuk gunstiger: vee lager, met de shelter naast ons, en een boerderij in het zicht. Na geruststelling proberen we de slaap weer te hervatten, en het onweer is inderdaad weer gestopt.

Allemaal de tent uit!

Tot ineens uit het niets een flits en donder kort op elkaar volgen. Een harde klap schudt ons allemaal weer wakker, en ik vloek van binnen: hoe is het mogelijk dat dit nu wéér gebeurd, hoe groot is die kans? Als vlak daarna nóg een donder en flits volgen, roepen Steef en ik als één stem dat ze hun slaapzak moeten pakken en de hut in moeten gaan. Onder het mom ‘better safe than sorry’, kruipen we in de slaapzakken dicht tegen elkaar aan terwijl we in de gaten houden hoe het onweer zich ontwikkelt. Gelukkig blijft het bij deze twee klappen, en drijft het onweer steeds verder over. Het is inmiddels na middernacht geweest als we allemaal weer in de tent liggen en dan eindelijk toch de slaap vatten.

De laatste wandeldag

Ondanks de spannende avond, hebben we allemaal goed geslapen. Het is druilerig weer als we wakker worden, en de weersvoorspelling geeft enkel regen aan. Gelukkig hebben we er gisteren voor gekozen wat verder te lopen, zodat we nu nog maar zo’n 7km tot aan het treinstation in Hilter hoeven te lopen. Immens dankbaar voor de droge shelter waarin we de ruimte hebben om onze spullen in te pakken en ons ontbijtje te eten van chocoladehavermout (ik vond nog wat nesquick) en crackers met pindakaas (wederom met dank aan de wol-pakketten van defensie).

Monochrome kleuren

Met gevulde buikjes en lege tassen (we hebben vrijwel al ons eten opgegeten), vervolgen we het pad richting Hilter. Door de aanhoudende regen van afgelopen tijd is het pad veranderd in een modderstroom. Het is onmogelijk om met droge voeten aan te komen, hoe we ook ons best doen naar de meest droge stukjes. Ondanks het slechte weer, kan ik genieten van de omgeving, waar de regenwolken in de heuvels hangen en de kleuren gedempt worden door het weinige licht. De regenhoezen van onze rugtassen steken fel af tegen de monochrome tinten van de achtergrond. Het gras en mos lijkt in dit weer wel op te lichten, zo fel oogt het. Na flink glibberen en glijden, waarin het soms voelt alsof we de dubbele afstand afleggen omdat we continu wegglijden, bereiken we Hilter waar we de trein terugnemen naar Rheine.

Terugblikken op een toffe hike

Wat een tof avontuur kijken we op terug! Ik ben trots op onze kinderen, die zo goed meestappen en ook genieten van deze avonturen. Dankbaar dat we deze ervaringen als gezin met elkaar kunnen delen. Vier dagen in de buitenlucht voelt als een langere tijd, intenser en volledig leven. Het met volledige aandacht in de natuur zijn, in de ervaring hier en nu, dat voelt als leven, wakker zijn. Deze ervaring stop ik in mijn rugzak vol waardevolle herinneringen.

Het bericht Hermannshöhetrail dag 3 en 4 verscheen eerst op Struin Stories.

De volgende dag lig ik zo lekker warm en comfortabel in mijn tent, dat ik mijn warme nestje eigenlijk niet wil verlaten. De nachten koelen hier af naar de 6 tot 8 graden, voor mij koud genoeg om een hele dikke slaapzak te willen. Afgelopen wandeling over het Roots Natuurpad had ik mijn mammut slaapzak mee, maar zelfs die kon mij niet warm genoeg houden. Voor de zekerheid heb ik mijn dikke (en zware) defensieslaapzak meegenomen, waarin ik het tot nu toe enkel minstens warm en meestal bloedheet heb gehad. Het feit dat we nu met z’n tweeën en drieën in de tent liggen, scheelt ook aanzienlijk in de warmte, gelukkig.

Ochtendrituelen

De vogels luiden de nieuwe dag fluitend in, en we breken de tenten af met het krieken van de dag. In de beschutting van de shelter rollen we de foliematjes uit, die we gebruiken als bank. De folielaag zorgt ervoor dat we warm op de stenen vloer van de hut kunnen zitten. Een soort mobiel bankstel dus. Ik warm water op voor havermout, terwijl Steef de tenten opbreekt. Terwijl we de slaap nog uit onze ogen wrijven, komen de eerste hondenuitlaters, hardlopers en mountainbikers al voorbij. Het is bewolkt maar droog, en het voelt als goed wandelweer. Ik tape de hielen en een aantal tenen van de kinderen in met Leukoplast tape ter voorkoming van blaren. Zodra ze drukplekken voelen, is het intapen vaak al genoeg om blaarvorming tegen te gaan. Een middel die ik elke wandelaar kan aanraden!

Vooruitplannen en bevoorrading

Vandaag zullen we via de Dörenther Klippen door Tecklenburg lopen, en uiteindelijk overnachten in een tuin via 1nitetent in het dorp Lengerich. Omdat alles dicht is met de Paasdagen, willen we vanavond ergens proberen te eten. Vandaag is het zaterdag, en daarmee de enige mogelijkheid dat we misschien nog wat inkopen kunnen doen voor de komende twee dagen. Ik maak de havermout en thee aan met het laatste water. Met 5 personen gaat het water hard. Gelukkig zitten we niet ver van de bewoonde wereld, en willen we bij de camping waar we straks langs zullen lopen onze flessen bijvullen. Het is de enige mogelijkheid in de komende 10km en we hebben stiekem best wat dorst. Op de website lees ik dat de camping nog niet geopend is, maar ik ga er vanuit dat er alsnog wel mogelijkheden zijn om aan water te komen.

Dorst!

Eenmaal bij de camping aangekomen, stuit ik op een deceptie. Ik loop met drie lege flessen het erf op en tref een man die staat af te wassen in zijn keuken van het huis. Vrolijk begroet ik hem en vraag hem vriendelijk of we wat water mogen. De man reageert totaal anders dan verwacht: ‘waar kom jij vandaan? We zijn gesloten! Je bevind je op privé terrein, nee je krijgt geen water, dit is privé terrein!’. Met zijn natte handen wijst hij me van zijn erf af. Ik probeer nog beduusd te zeggen dat we aan het wandelen zijn, maar hij onderbreekt me direct. Totaal flabbergasted van zoveel gebrek aan sympathie keer ik op mijn schreden terug. Tot zover de werking van mijn vrouwelijke charmes. Hoe is het mogelijk om iemand geen water te gunnen, terwijl je notabene met je handen in het stromende water staat af te wassen? Ik probeer het naast me neer te leggen, maar met de beteuterde en dorstige gezichtjes van de kinderen naast me, kost me dat enige moeite. In het ergste geval is het nu nog zo’n 10km lopen tot Tecklenburg, maar misschien komen we eerder iets tegen.

Voorzieningen langs de route

We lopen door een hogere bergkam, en het vlakke terrein waar we gisteren overheen liepen, is veranderd in glooiend heuvelachtig terrein met regelmatige klimmetjes waar we het goed warm van krijgen. hier en daar zijn bomen op het pad gevallen, en moeten we eroverheen klauteren, of gaan we er limbo dansend onderdoor. Soms staan er relax bankjes langs de route, waar de kinderen languit op kunnen liggen, en zelfs een hangmat treffen we op de route, tot grote vreugde van de kinderen. De veelheid aan bankjes, picknicktafels en voorzieningen langs de route is echt een luxe, zo anders dan in Nederland. Het landschap verandert in wat ruiger landschap, waar we soms langs steile kliffen lopen en regelmatig rotsklimwanden passeren.

Variatie in de landschappen

Ik vind het bijzonder om te zien hoeveel soorten bossen we doorkruisen, en hoe het toch steeds weer een variërend landschap is. Zo treffen we in een volgend bos ineens een kapelletje en lopen we langs kleine begraafplaatsen van oorlogsslachtoffers, waar de kruizen zijn versierd met paaseieren en de narcissen op de graven een vrolijk plaatje maken. Hier en daar liggen vennetjes in het bos, dan weer lopen we tussen een soort verhoogde dammetjes, waar rotsen aan weerszijden van het pad zijn opgestapeld, en met felgroen mos begroeid. Af en toe wijken de bomen, en kijken we uit over velden en de omgeving erachter. De rest van Duitsland oogt vlak, met enkel in de verte de eerste heuvels.

Baggerschoenen en beige vloerbedekking

Na zo’n 5km na de camping lopen we ineens pal op een hotel af. Dit blijkt een chic 4 sterren hotel te zijn, en even houden we halt. Ik kijk naar onze besmeurde modderbroeken, de takjes in onze haren en rouwranden onder de nagels. Twee dagen niet douchen en door het bos rauzen laat zijn sporen na. Maar onze behoefte aan iets warms drinken is groter dan de gêne, dus stappen we dapper naar binnen in de entree met fonteinen, glimmend marmeren tegels en vergulde deurknoppen. We mogen, na wat overleg tussen de kelners en bedienden in klassiek zwart-wit gesteven overhemden en revers, aan de bar plaatsnemen. We zetten onze grote tassen zoveel mogelijk uit het zicht, en lopen met onze baggerschoenen toch enigszins beschroomd over de beige, zachte vloerbedekking de salon in. Hier zit een Nederlandse familie die hun gezamenlijke verjaardagen vieren. Als we hebben plaatsgenomen op de barkrukken, en wat stil en onder de indruk rondkijken, wordt er een gigantische taart naar binnen gebracht voor de familie. Vijf paar begerige ogen draaien met de taart mee, en het water loopt in onze monden.

‘Had u gebeld, mevrouw?’

We bestellen koffie en warme chocomelk, en deze wordt geserveerd door een kelner met handschoentjes aan, met een witte theedoek over zijn arm, en de bescheiden kopjes op een zilveren dienblad. Het lijkt wel of we ineens in een filmscène zijn beland, en het voelt toch wat ongemakkelijk allemaal. Terwijl we genieten van de warmte, en de zachte stoelen, komt één van de verjaardag vierende vrouwen naar ons toe en bied ons taart aan, ze hebben tenslotte toch over. Ik zie de ogen van mijn kinderen fonkelen, en grote dankbare glimlachjes ontstaan. Er worden extra bordjes en vorken gebracht door de kelner: ‘had u gebeld, mevrouw?’. Verward volg ik zijn blik, en zie een knopje in de muur achter me, blijkbaar bedoeld om de bedienden op te roepen. Ik moet inwendig lachen om het contrast tussen de voorgaande uren en de pracht en praal waar we nu ineens in zijn beland. De taart is goddelijk, met luchtige kwark, verse aalbessen en een krokante koekjesbodem. De gigantische stukken gaan tegen de verwachting van de andere familie allemaal schoon op. Wat vallen we met onze neus in de boter!

Eindelijk water!

Met gevulde buiken en rode wangen van de aangename warmte, stappen we het hotel weer uit, op naar Tecklenburg. Pas na een paar minuten, als we al halverwege de berg omhoog klimmen, besef ik me dat we helemaal vergeten zijn onze waterflessen bij te vullen. Stom! We passeren drie mannen met backpacks de andere kant op, en ook later op de route zien we af en toe backpackers. Grappig, in Spanje kwam ik in 4 weken tijd slechts één keer een mede backpacker tegen, en deze week in zowel Nederland als Duitsland zie ik ze regelmatig. Het paasweekend lijkt hier in Duitsland een populaire tijd om eropuit te trekken. Na een poosje lopen we langs de rand van een dorpje, en treffen we een huis waar de deur open staat. De zon is intussen doorgebroken en het is een mooie, zonnige dag geworden. We roepen naar binnen en een vriendelijke man begroet ons, vult met liefde onze flessen en stopt ons nog een vierde fles frisdrank toe als hij ziet hoe we massaal dorstig de flessen in no time leeglurken. Dit lieve gebaar laat de vervelende ervaring met de campingeigenaar gelukkig snel wegsmelten.

Tecklenburg

Compleet tevreden en voldaan lopen we niet veel later Tecklenburg in, een leuke verrassing met vakwerkhuizen en een snoezig pleintje vol cafés en schattige boetiekjes. Hier zitten de terrassen vol, vult het plein zich met fietsers en spotten we nog meer backpackers en wandelaars in de straten. Als kers op de taart blijkt de supermarkt inderdaad open te zijn, en scoren we brood, havermout en chips voor morgen, en kopen we fruit, yoghurt en brood voor onze lunch nu. Wat is het genieten om na wat als een eeuwigheid voelt, weer een verse appel te eten en een krakend broodje. Met volle teugen genieten we van deze kleine verlichtingsmomentjes en besluiten onze pauze nog verder te verlengen met thee in het warme café. Het is nog vroeg zat, en we hoeven nog maar zo’n 5 a 6km naar onze kampeertuin te lopen, dus genieten we nog even van de luxe hier.

Lengerich

Het zonnetje is helaas weer verdwenen en de wolken hebben haar plaats ingenomen. De temperatuur is echter prima, en tevreden lopen we richting Lengerich, waar we dicht bij de route een overnachtingsplek hebben. om hier te komen, dalen we van de heuvelrug af, waar we al de hele dag overheen lopen. Als snel hebben we het adres gevonden en ze vrouw des huizes verwelkomt ons hartelijk. We zijn niet de enigen in deze gigantische tuin! Aan de andere kant staat nog een tentje, waar een Duits koppel overnacht. Wat een toeval! Ook zij lopen de Hermannsweg, blijkt later.

Schandalig schransen

’s Avonds gaan we op zoek naar en pizzeria, maar degene die we op het oog hadden blijkt gesloten. De andere optie blijkt een pizza-dönerzaak, maar met een onstilbare honger van het wandelen vinden we dat allang best, en eten tot we niet meer kunnen. Er blijkt nog een winkel open, waar we een reiseditie van yahtzee en een kaartspel kopen, en brengen de rest van de avond in een nabijgelegen hotel door, waar we spelletjes spelen en regelmatig de slappe lach krijgen. Uiteindelijk is iedereen moe en slapen we binnen no time in.

Het bericht Hermannshöhetrail dag 2 verscheen eerst op Struin Stories.

We liepen als gezin een stuk van de Hermannshöhetrail, een trail net over de grens bij Hengelo in Duitsland. Deze in totaal 226km lange route gaat van Rheine naar Marsberg. We parkeerden de auto in Rheine en liepen in 4 dagen naar het station van Hilter, waar we met de trein terugreden. In totaal legden we 75km af.

De voorbereidingen

Van tevoren had ik de nodige tijd gestoken in het uitzoeken van de route en de plekken waar we mogelijk konden overnachten. Na onze eerdere avonturen, wilde ik voorkomen dat we noodgedwongen veel verder moesten lopen en we nog op de valreep op zoek moesten naar een overnachtingsplek. Ook het uitzoeken van mogelijkheden om terug te reizen heb ik door schade en schande geleerd, door het in Spanje niet te doen, wat me toen veel frustratie en tijd heeft gekost. Al doende leert men, en iedere tocht gaat het (hopelijk) een stukje beter.

Slapen in iemands tuin

Ik ben fan van de community ’s van 1nitetent en welcometomygarden, initiatieven waarin mensen hun grond beschikbaar stellen aan wandelaars en fietsers die een nachtje willen kamperen. Zo heb ik vorig jaar begin maart al een kleine week door Duitsland gehiked, waar ik elke nacht bij een ander huishouden sliep en de leukste ontmoetingen had. Ik houd van deze vorm, waarin gastvrijheid en altruïsme belangrijke pijlers zijn. Er is geen verdienmodel, en er wordt op basis van wederzijds vertrouwen gehandeld. Het zijn vaak zelf ook fervente wandelaars of reizigers die weten hoe dankbaar je je voelt met een slaapplek onderweg.

Wildkamperen of bivak houden

Maar op onze route zitten niet voldoende 1nitetent opties. Campings zijn er helaas ook niet, of nog niet geopend, of te ver van de route vandaan. Wildkamperen blijft over als optie. Officieel niet toegestaan, maar bivakkeren wordt vaak wel gedoogd, wat neerkomt op het opzetten en afbreken van je tentje als de zon onder is. We gokken het erop.

De juiste outdoor gear bij elkaar verzamelen

De dagen voorafgaand aan vertrek is het altijd een grote zoektocht naar de juiste spullen. Het paasweekend kan het bar koud zijn, regenen maar ook ineens warm worden. Op alle weertypes willen we voorbereid zijn, wat betekent dikke en warme kleding mee, warme slaapzakken, maar ook regenkleding en korte broeken. Op de een of andere manier is de helft van de inventaris altijd op wonderbaarlijke wijze van de aardbodem verdwenen als we het nodig hebben voor vertrek, wat nog de nodige stress geeft voor we daadwerkelijk vertrekken.

Wandelen tijdens feestdagen

Uiteindelijk zitten we vrijdag (Goede Vrijdag) al vroeg in de auto naar Rheine, dat zo’n 2,5 uur rijden is. Als we hier om half 11 aankomen, hangen we vol gezond enthousiasme de tassen op onze ruggen. Blij constateren de kinderen dat de tassen beter zitten dan de laatste keer, misschien omdat ze zelf gegroeid zijn en sterker zijn geworden, misschien omdat er nu ook minder spullen in de tas zitten omdat we maar kort gaan. In Duitsland is tijdens Pasen alles dicht, dus heb ik voor iedereen 2x avondeten, 1x ontbijt, 1x lunch en tussendoortjes in de tas. Bij defensie krijgen we regelmatig WOL-pakketten als we op oefening gaan (warm-ontbijt-lunch): 24-uurspakketten met veel calorieën. Deze worden soms uitgedeeld als ze (bijna) over datum zijn, wat nu onze voedselvoorraad voor de komende dagen is.

Wandelen langs de Ems

Het is droog maar bewolkt als we vertrekken en het stadje Rheine in lopen. Het stadje ligt net over de grens, maar is toch typisch Duits, met vakwerkhuizen en merkbaar heuvelachtige omgeving. We lopen een tijdje langs de Ems, die door Rheine stroomt, en al snel kunnen de handschoenen, buffs en extra warme kledinglaag weer opgeborgen worden in de tas. We krijgen het warm van het lopen. De kinderen bruisen nog van de energie en klimmen met rugzak en al op de klimtoestellen die ze onderweg tegenkomen. Steef en ik dragen het extra gewicht van de kookspullen, eten en water met ons mee. Ik heb de afgelopen twee dagen al ruim 40km gelopen over het Roots Natuurpad, en merk dat ik intussen alweer gewend raak aan het gewicht op mijn rug. Steef moet daarentegen erg wennen en zijn draai vinden om de rugzak goed afgesteld te krijgen. Pas op dag 3 zit deze comfortabel genoeg.

Drassige paden en militair terrein

Na de Ems lopen we enkele woonwijken door en belanden dan ineens in het bos, waar we deels een militair oefenterrein doorkruisen. Het gebied lijkt op de Veluwe, wat ook niet gek is zo dicht bij de Nederlandse grens. Fosse hoopt op het vinden van lege hulzen, maar in plaats daarvan zien we sporen van rupsvoertuigen en zandzakken in schuttersputjes van mijn Duitse collega’s. de sporen van een zeer natte winter zijn overal merkbaar: de paden zijn vaker wel dan niet zeer drassig, waarin de grond compleet verzadigd is. Alternatieve olifantenpaadjes ontstaan al snel om droge voeten te houden onderweg, maar ook deze struinpaadjes veranderen al in drassige aarde. Zo droog als het is in Zuid Europa, zo nat is het hier in het Westen.

De overgang van winter naar lente

We lopen langs kleine zandvlaktes, lopen door bossen en passeren diverse boerderijen en landerijen. Het is een leuk seizoen om in te wandelen, de overgang tussen winter en lente, waar de winter nog voelbaar is, maar de eerste tekenen van een nieuw begin ook te zien zijn. De bomen zijn nog kaal, waarin sommige knoppen op knappen staan, maar waardoor er ook nog uitzicht is op de omgeving daarachter. Als we door de velden lopen, zien we verderop maar liefst vier herten op hun gemak grazen, hun nieuwsgierige gezichtjes naar ons gericht.

Groene bodems en bloemenvelden

In een volgend bos zijn sommige stukken grond bezaaid met kleine paarse voorjaarsbloemen. Op andere plekken staan velden al vol koolzaad, en even verderop is het bos juist bedekt met groene plantjes met witte bloemetjes. De bloemetjes die de bodem bedekken rond de boomwortels, geeft een feeëriek gevoel. De kinderen zoeken naar takken die dienst kunnen doen als wandelstokken, en al gauw heeft iedereen een favoriet exemplaar gevonden. Tijdens pauzemomentjes tovert Fosse zijn mes tevoorschijn, die hij vorig jaar op het Buitenfestijn heeft aangeschaft, om zijn wandelstok verder te personaliseren. Jongens en messen en vuur… een gouden combinatie als je het mij vraagt.

Chef tussendoortjes

In de rugzak van Meia zit een grote zak met tussendoortjes uit de WOL-pakketten, die voor ons ook één grote verrassing zijn. Ze is benoemd tot chef tussendoortjes, deze trip. Van chocolate chip cookies, tot suikerpinda’s en van fruitcrackers tot Italiaanse pizzabroodsticks. Met de nodige kilometers in de benen en kilo’s op de rug, plus gewoon het feit dat alle drie de kinderen permanent in de groei zijn en daarmee onverzadigbaar lijken, gaan de tussendoortjes gierend hard. Een voordeel is wel dat de rugtas met elke hap een stukje lichter wordt.

Héérlijk ijs in Bevergern

Aan het einde van de middag belanden we in Bevergern, een schattig dorpje met oude molens en een middeleeuwse stadsmuur. Tot onze grote verrassing blijkt de ijssalon open, en trakteren we onszelf op heerlijk ijs van Eiscafe Santaniello Bevergern, echt de moeite waard. Als we de route verder vervolgen, lopen we pardoes in een kerkmis die buiten plaatsvindt, in verband met Goede Vrijdag. De bezoekers staan precies op onze route, en zo stilletjes mogelijk sluipen we om de menigte heen om met een omweg ons pad te vervolgen. Wat overigens niet heel goed lukt, met onze krakende regenhoezen en stampende voeten van de zware bepakking.

De bergkam op

Als we langzaam aan dit dorp achter ons laten, verruilen we voor het eerst de vlakke ondergrond (‘de plattegrond’ zoals onze jongste het noemt) voor hoogtemeters, en klimmen langzaam de ‘bergkam’ van Steinbruch Gravenhorst op. Hier lopen we op hoogte, met uitzicht aan weerszijden naar lagergelegen terrein. De route is overal perfect aangegeven en aan bankjes is geen gebrek. Wat een extra bonus is, zijn de shelters langs de route: houten hutjes met soms een bankje of picknicktafel om te schuilen voor slecht weer, of, in ons geval, bivak te houden.

Snavelen in de shelter

We komen uiteindelijk bij een shelter waar we comfortabel uit de wind kunnen zitten en we de wandelschoenen verruilen voor slippers of sandalen. Vandaag hebben we een ruime 25km weggetikt, lang zat voor een eerste wandeldag, en iedereen is dan ook blij dat we lekker kunnen uitrusten en eten. Ik verwarm het water om de zakjes avondeten au bain-marie op te warmen: ook hier is het weer een complete verrassing wat we in de zakjes aantreffen. Zo heb ik spinazie met gehaktballetjes, is er macaroni, chili met bonen en noodles met kip. Hongerig en moe van de wandeling, en toe aan iets warm, smaakt zo’n zakje ondefinieerbare substantie echter als een goddelijke traktatie, waarbij de kinderen hun zakjes bijna uitlikken.

Bedtijd

Het opgewarmde water gebruiken we voor wat cup-a-soup en thee. Als je aan hiken doet, weet je hoe kostbaar al het water is, dus wordt alles zoveel mogelijk benut. We verwisselen onze modderige wandelbroeken voor leggings die dienstdoen als pyjama’s. Terwijl we wachten tot het donker genoeg is, blazen we de matjes op en zetten uiteindelijk de tentjes tegenover de shelter op. Voor de zekerheid zet ik mijn wekker om 7.00u, om op tijd weer de tenten op te breken en niemand tot last te zijn. Binnen no time is het zo stil, dat ik vermoed dat iedereen direct in een comateuze slaap is gevallen. En zoals altijd daalt mijn rusthartslag enorm als ik buiten slaap, alsof mijn lichaam afgestemd raakt op zijn natuurlijke habitat. Ik geniet van de geluiden, het ruisen van de wind door de bomen, en val voldaan na een eerste mooie dag in slaap.

Het bericht Hermannshöhetrail Duitland verscheen eerst op Struin Stories.

De reis begint als we op vrijdagochtend van huis vertrekken. Het plan was om vroeg te vertrekken, maar zoals altijd duren zaken langer dan verwacht en rijden we pas rond 9u weg, in plaats van de voorgenomen 7u. De afgelopen 2 dagen ben ik non-stop bezig geweest met het gereedmaken van ons huis voor de komst van een Duits gezin die aan het einde van onze vakantie in ons huis zal verblijven. Dan kijk ik toch ineens met andere ogen als ik de laatjes van de kasten opentrek. Doodmoe ben ik van alle voorbereidingen in huis en het inpakken van de vakantiespullen als we de navigatie instellen op Passau. We hebben nog geen bestemming voor vanavond, maar gaan grofweg die richting op. We zien wel hoe het gaat vandaag en waar we eindigen.

Op de bonnefooi

Het is de manier waarop we altijd reizen: geen vaste planning of harde tijden om te halen. De navigatie geeft aan dat we rond 15.30 in Passau zijn. Ik hoop stiekem dat we daar in de buurt kunnen eten, om nog een uurtje door te rijden daarna. In de meivakantie reden we in 1 dag naar Slovenië, zo’n 1200 kilometer. Vandaag hebben we minder geluk, want al snel sluiten we achteraan een kilometerslange polonaise op de snelweg, die de komende dagen zal aanhouden. Over de heenreis doen we daardoor maar liefst twee keer zo lang, en we maken maar weinig stops. Rond 20u ’s avonds komen we behoorlijk gaar aan in Passau, waar we uitstappen met honger als een paard, en direct plaatsnemen in het restaurant in de hoop nog net voor sluitingstijd van de keuken een pizza te scoren. Rond 21u, wanneer we al bijna van de honger aan de tafel zijn begonnen, worden gelukkig heerlijke pizza’s geserveerd die we in no-time weten te verslinden. Daarna zetten we met onze hoofdlampjes onze tentjes op, die we ternauwernood tussen andere tentjes gepropt krijgen op een overvol tentenveld.

Passau: een onverwachte verrassing

Omdat we de volgende dag nog maar 4 uurtjes hoeven te rijden (althans, dat denken we), besluiten we eerst Passau te bezoeken. Passau is een mooie, charmante stad met een mediterrane vibe, ingeklemd tussen de rivieren. We maken een korte rondwandeling en treffen een toffe speeltuin en vrolijke vlooienmarkt. We ontbijten met yoghurt op de trappen van een fontein en rijden daarna op ons gemak richting Slovenië, waar we aan het einde van de middag een afspraak hebben met de eigenaren van een stuk land. We willen onderzoeken of het aankopen van een stuk land een serieuze optie is en hoe het voelt om daar te zijn. Helaas zit het verkeer weer tegen, het is duidelijk topdrukte op de wegen vanwege de vakantieperiode. Pas tegen 17u komen we aan op locatie, waar we vriendelijk worden ontvangen door moeder en dochter. Het loopt al richting de avond, we moeten nog boodschappen doen en morgen is het zondag. Ook moeten we nog een slaapplek vinden voor vannacht. Maar de familie neemt de tijd voor ons, leidt ons rond over het prachtig gelegen stuk land.

Een paradijs in de groene heuvels

Het land is een zonnige heuvel in een afgelegen vallei, met een kabbelende rivier, eigen waterbron, fruitbomen, zonder directe buren. Hoe langer we er rondlopen, hoe meer onze plannen en dromen wortelschieten. Het huis is rijp voor de sloop, maar biedt wel een mogelijkheid er een nieuw huis op de oude fundering te bouwen, ooit. Ik fantaseer over kleine houten huisjes, de mogelijkheid voor een kleine tentenweide, een moestuin en boomgaard, een fijne vuurplaats en buitenkeuken. Het kan hier allemaal. De familie is ontzettend hartelijk, stoppen de kinderen chocolade toe en mij haar eigen gemaakte verzorgingsproducten, op basis van de kruiden die op ‘ons’ land groeien. Hierdoor worden weer nieuwe ideeën en mogelijkheden in mijn hoofd geplant. Dit land ademt een sereniteit en rust uit, ik voel me thuiskomen.

Falling in love…

De vrouwen nemen ons op sleeptouw voor een toeristische toer in de omgeving, met alle bezienswaardigheden en attracties die in de buurt zitten. We wandelen kort langs een prachtige visvijver, waar de forellen speels uit het water omhoog springen, hun gespetter het enige geluid in de verre omtrek. We rijden een stukje verder, waar ons watervallen getoond worden, wandelpaden met themawandelingen (The Orion Trail) en vertellen over een boek dat over deze omgeving is geschreven. Deze streek blijkt namelijk een lange, spirituele geschiedenis te hebben. De loop van de nabijgelegen rivieren reflecteren namelijk de constellatie van verschillende sterrenbeelden in het universum. Dit is niet onopgemerkt gebleven bij diverse stammen en volkeren, die deze gelijkenis als een heilig fenomeen beschouwen en de plekken rondom de rivier gebruikten voor het uitvoeren van verschillende rituelen door de tijd heen. Naast de rivier staan ook diverse bergen uit deze omgeving precies zoals de sterren uit de sterrenbeelden. Dit bijzondere feit bevestigd voor mij des te meer waarom ik me zo voel aangetrokken tot deze plek.

Proef kamperen

We vragen de eigenaren of we mogen kamperen op het terrein, om te voelen hoe het land voelt om er te verblijven. We mogen zo lang blijven als we willen en genieten van een magische zonsondergang na een flinke wolkbreuk. Net op tijd doen we inkopen en schuilen voor de regen in de auto. Als het droog is, verandert de zwartgrijze lucht in een spektakel van paars en roze. ‘Het lijkt wel een schilderij’ zegt Signe, en ik kan het alleen maar beamen. Het is prachtig. We zetten de tentjes op, de kinderen filteren water om te koken en eten in een alles omringende stilte op ‘onze’ berg. Naarmate de uren verstrijken, verschijnen er dunne mistslierten tussen de heuvels, wat de mystieke sfeer verder versterkt. Een stukje hemel op aarde.

Het bericht Het plan: een trektocht van 19 dagen door Bosnië verscheen eerst op Struin Stories.