Discipline in de ochtend

Ik heb flinke pijn in mijn onderrug en in mijn heupen. Daar heb ik soms zo’n last van, omdat mijn matje nu eenmaal niet gelijk staat aan een comfortabel, dik matras. Ik doe mijn yoga, om mijn stijve spieren na een lange nacht weer op te warmen, en voel de dankbaarheid in mijn spieren en pezen na de oefeningen. Het kost twintig minuten van mijn tijd, maar toch verzin ik vaak allerlei redenen om het niet te doen. Ook omdat ik het een beetje spannend vind vanmorgen, nog in het half donker in een leeg bos met mistflarden om me heen. Maar als ik mezelf dan weer overtuigd heb om toch even de moeite te nemen en de yoga te doen, ben ik altijd zo blij dat ik het heb gedaan, want het helpt me echt. Ik merk dat mijn lichaam weer beter herstelt en beter voelt, beter klaar is voor weer een dag met lichamelijke inspanning. Dat is heel fijn.

Verstopte wereld

Het is heel mistig als ik wakker word. Mist, dat is waar de bomen hun voeding (vocht) uit halen. De laatste tijd lees ik veel over het lezen van de natuur, wat we ervan kunnen leren en hoe je bepaalde fenomenen kunt herkennen. Super interessant. Het fascineert me mateloos. Ik ben zo gek van de natuur en ben het liefst ook zoveel mogelijk in de natuur. Waarom doe ik daar niet meer mee, beroepsmatig? Die mist heeft ook iets magisch door de sfeer die het oproept. Er kan zich van alles in verhullen of schuilhouden. Ik loop in een mini-bubbel, met zicht tot maximaal 5 meter om mij heen. Terwijl ik er doorheen ben ik extra alert, vanwege het idee dat er zich van alles in de mist schuil kan houden.

Sowieso maakt het alleen zijn in de natuur me alert, zeker als ik weet dat ik ver weg ben van de bewoonde wereld. Die alertheid is ook goed, het geeft een natuurlijke, gezonde spanning. Mijn lichaam raakt als vanzelf afgestemd op zijn omgeving en past zich ook aan, aan de omstandigheden. Het is alsof mijn lijf een eigen intelligentie heeft en precies weet wat er nodig is op verschillende momenten.

De route vervolgen gr7

Nadat ik alles heb ingepakt, vervolg ik de route, het pad omhoog waar ik gister ben gestopt. De wereld verstopt zich in een spookachtige, magische wolkenpartij. Het duurt uren voor het zicht beter wordt en ik meer uitzicht krijg. De mist houdt de geluiden bij me weg, dempt alles, alsof ik in watten loop. Een bijzondere ervaring.

Het was eigenlijk mijn plan om gister tot de 35 kilometer te lopen, maar toen heb ik eerder opgebroken. De reden dat ik verder wilde komen, is omdat ik vandaag, als het goed is dan, in één keer naar Camping Mariola kan lopen. Maar dat is nu dus nog best wel een eind weg, misschien ook wel meer dan 35 kilometer. Maar het vooruitzicht van een douche, oh, ik kijk er heel erg naar uit, dus ik denk dat ik het de afstand en inspanning vandaag wel waard vind. Als ik vanmiddag echt heel erg moe ben, dan ga ik gewoon even goed pauzeren en eten en gewoon lekker liggen, en dan kan ik misschien daarna nog die laatste uurtjes maken tot ik bij de camping ben.

Aanpassingen op de gr7 onderweg

Het pad leidt me op en neer de bergen over, door de bossen en over losliggende stenen en keien. Mijn voeten doen zeer en het vraagt veel concentratie om mijn voeten steeds goed neer te zetten, waardoor mijn gewrichten vermoeid raken. De gr7 is op de grond soms anders qua route dan op mijn gps-bestand. Ik krijg sterk de indruk dat de route recent is verlegd en dat mijn gps een oudere route aangeeft. De borden en wegmarkeringen ogen soms hagelnieuw en vers geverfd. Meestal is de aangepaste route een verbetering ten opzichte van de oude route. Ik snij bijvoorbeeld een weg af door in het bos ernaast te lopen. Zowel mooier als veiliger.

Bronwater

Ik ben alweer een poosje aan het dalen en loop nu langs meerdere kampeerplekken om legaal te kamperen. In Valencia lijkt de regelgeving voor wildkamperen en gereguleerd kamperen een stuk soepeler dan op andere plekken in Europa. Een groot bonuspunt is dat de bron langs de route gelukkig nog in werking is, en ik kan eindelijk mijn flessen vullen met vers water. Ik spat het koude water in mijn gezicht en krijg kippenvel als ik mijn nek, gezicht en armen provisorisch afspoel onder het stromende water. Voor ik mijn flessen helemaal aanvul en dichtdoe, drink ik zoveel als ik kan. Met een volle buik en flessen daal ik de berg slingerend verder af, tot ik na een paar uur bij een stromend beekje in een dal uitkom.

Tijd voor een bad in de rivier

Vlakbij is een halve grot, een soort overhellende wand, die me doet denken aan een heilige plek in Slovenië die we een paar weken eerder bezochten. Bij het beekje besluit ik te pauzeren en van de gelegenheid gebruik te maken me nog wat beter te wassen. Ik hang mijn zware rugzak af en zoek mijn zeepblokje en handdoek. Mijn schoenen verruil ik voor mijn sandalen, waarmee ik het koude, ondiepe beekje in stap. De bodem is bedekt met fijn, roodbruin zand dat alle kanten opstuift zodra ik mijn voeten in de zachte grond zet. Het is heerlijk om me zo vrij in de natuur te wassen, en ik geniet van het schone gevoel als ik het plakkerige zweet van me af boen. Alle haartjes staan overeind op mijn lichaam, het is niet meer zo mistig maar nog steeds bewolkt en koel. Ik droog me af en trek een warme trui aan, wat als een knuffel voelt op mijn frisse, schone lichaam. Terwijl ik een heel stokbrood naar binnen werk met restjes zweterige kaas en chocopasta, geniet ik van de geluiden van het stromende water, de enkele vogel en de verdere rust die hier heerst. Het was niet mijn bedoeling het brood helemaal op te eten, maar het smaakt zo goed dat ik mezelf moeilijk kan beheersen.

Alcoy

Na een poos hijs ik dan toch weer mijn spullen op mijn rug en trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Met gemengde gevoelens: het is hier heerlijk, en ik geniet van het niets hoeven, maar ik word ook een beetje koud en ben nieuwsgierig naar waar het pad me heen zal leiden. Ik kom aan bij de afslag naar Alcoy en sta voor de keuze: een extra lus naar die grote stad maken, of de route vervolgen zonder bevoorrading. Ik kies er uiteindelijk voor om niet naar Alcoy te gaan, omdat het zeker nog een uur extra lopen is, en ook een extra uur om terug op de route te komen. Die extra hoogtemeters en tijd heb ik er uiteindelijk niet voor over. Achteraf ben ik héél blij met deze beslissing, want het is een monsterlijke dag qua afstand en hoogtemeters.

De berg op!

Vanaf dat punt gaat mijn route vrijwel direct stijl een bergkam op. Omdat het zo steil omhoog gaat, heb ik al snel uitzicht over de omgeving, en zie ik Alcoy als grote stad naast me liggen, de levendige geluiden van sirenes, verkeer en bouwwerkzaamheden naar me toe dragend. Dit is een veel grotere stad dan ik tot nu toe heb gezien. Ik zie verschillende mooie bruggen en een gigantische kathedraal en ben nieuwsgierig naar de rest van de stad. Ik volg de rug van de berg die naar links buigt, naar een verstopte plek van picknicktafels met verschillende waterbronnen die her en der stromen. Het is een pittoreske plek en ik kan me goed voorstellen dat de schaduwrijke plek een fijne verkoeling geeft op hete dagen. De gr7 neemt me met een grote bocht via deze plek langs de berg terug, nog verder naar links, weg van de stad.

De kloof in

Als ik eenmaal de hoek van deze berg om ben, hap ik naar adem: een gigantische roodbruine rotswand doemt voor me op en leidt naar een even zo imposante kloof. Een smal pad baant zich een weg tussen twee van deze rotsreuzen. Fantastisch! De route leidt me inderdaad deze kloof in, maar om daar te komen moet ik eerst deze hele berg weer afdalen. Als een kwispelende hond daal ik af en voeg me tussen de dagjesmensen en toeristen. Een bus scholieren komt me tegemoet na een tripje aan deze kloof, net als verliefde stelletjes, hardlopers en hondeneigenaren. Ineens hoor ik Vlaams naast me, en spreek de mensen aan. Het is een groepje vrienden, waarvan een stel hier vlakbij woont. Ze hebben hun vrienden op wandeltocht hierheen genomen. Ze waren net nog bovenaan de berg, net als ik. Er schijnt daar een grote gierenkolonie te wonen. Daar is één van de Vlamen net zijn sleutel verloren, maar heeft hem op miraculeuze wijze toch weten terug te vinden. Het doet me goed even te kletsen en wat ervaringen uit te wisselen. De Vlaamse vrienden laten me passeren, want zelfs met 20kg op mijn rug ligt mijn tempo hoger dan die van hen. Ik vergaap me aan de schitterende en machtige rotskliffen, waar ik de gieren in de lucht zie cirkelen.

De meesten lopen de kloof uit, want de dag is al ver gevorderd, en de mensen keren weer huiswaarts. Naarmate ik verder loop, passeer ik nog maar weinig mensen, en gaat de enkeling die ik nog zie de andere kant op. Op die manier loop ik na verloop van tijd toch weer alleen, en laat ik alle mensen weer achter me. Vanaf de top van de bergkam ben ik helemaal afgedaald tot de bodem van de kloof. de kloof verbreed zich langzaam, en er is maar één conclusie te trekken: de route gaat hoe dan ook omhoog, want aan alle kanten om me heen ben ik nu ingesloten door de bergen. Dit wordt een serieuze bergbeklimming, over smalle paadjes met soms steile afgronden rechts van me. De hoge bergtoppen voor me voorspellen nog veel meer hoogtemeters. Uiteindelijk maak ik iets van 1600 hoogtemeters die dag.

Doorgaan waar anderen stoppen

Terwijl ik de kloof omhoog uitloop, krijg ik uitzicht terug richting de kloof, maar ook de andere kant op, richting de dorpjes achter Alcoy en de valleien die daar beginnen. Het is nog steeds een beetje bewolkt en heijig, waardoor de omgeving steeds meer vervaagd aan de horizon. Het maakt de contouren en lijnen zacht, door de sluierbewolking. Een prachtig gezicht met dat verloop tussen de rijen bergen die eindeloos herhaald lijken te worden aan de horizon. Ik geniet intens. Het is een serieuze bergwandeltocht, met paden over de bergen en tussen de rotsen, met allemaal losse rotsen. Er is geen enkele stap waarop ik mijn voeten vlak kan zetten, en daarmee een aanslag op mijn lichaam.

Geconcentreerd lopen

Dat merk ik aan mijn voeten, de aanhechtingen bij mijn enkels en mijn knieën. Die protesteren behoorlijk, vooral als mijn voeten in rare standjes op de losse stenen neerkomen. De stappen zijn soms een behoorlijk eindje onder me, wat betekent dat ik alle spieren van mijn lichaam ook moet aanspannen om ervoor te zorgen dat ik niet met een klap neerkom. Of dat mijn knie wegschiet, of whatever. Dan voel ik er de nodige pijnscheuten doorheen gaan, waardoor ik probeer voorzichtig en gecontroleerd te lopen en valpartijen te voorkomen. Dat kost ontzettend veel van m’n concentratie, zeker als ik steil moet afdalen. Want naast al die hoogtemeters moet ik net zoveel meters afdalen, en goed opletten waar ik mijn voeten neerzet.  

Het schiet niet op

Ik herinner mezelf aan vanavond, aan de camping met een douche. Ik kijk zo uit naar een douche! Het lijkt wel alsof er een soort suikerlaag op mijn huid ontstaat. Alles plakt, het is gewoon smerig. Misschien komt het door mijn tas, die helemaal ranzig is door het vele gebruik. En iedere keer hijs ik dat ding weer op mijn rug, over mijn armen heen. Vandaag heb ik hem al de hele dag vast. Dus het idee dat ik vanavond een douche kan nemen voordat ik mijn bedje instap is genoeg om door te lopen. De garantie dat ik niet aan mezelf vast plak in mijn tent, want dat vind ik zo smerig!

Maar de borden zijn vrij pessimistisch. Het eerste bordje dat de camping aankondigt, vertelt dat het nog vijf uur lopen is. Op dat moment is het twee uur ‘s middags, wat zou betekenen dat ik pas om 19.00u aan zou komen. Dat zal toch niet? Ik loop toch wel sneller dan dan drie kilometer per uur, zoals het bordje suggereert?

Wát een uitzicht!

Nou niet dus. Want bergen beklimmen gaat gewoon echt heel traag. Regelmatig loop ik langzamer dan drie kilometer per uur, op sommige stukjes ga ik niet harder dan één kilometer per uur. Op stukken die beter begaanbaar zijn, haal ik het tempo een beetje in. Nou ja goed, dit is wel de realiteit, en toch is het iedere keer weer confronterend om te merken dat ik gewoon heel erg word afgeremd door de omstandigheden. Uiteindelijk is het niet erg, want jemig, het is hier echt prachtig! De hele dag vergaap ik me constant aan het prachtige uitzicht. De zon breekt steeds beter door, ik zie een hert, eekhoorntjes en gieren.

Wolkenpracht

Op een gegeven moment loop ik de hoek van de berg om, waarna ik duidelijk aan de schaduwzijde uitkom. De wind en wolken nemen toe in kracht en hoeveelheid. Het blijft bijzonder dat er binnen een paar meter een totaal ander weerbeeld bestaat. Ik geniet van elke ademteug. Wát een fenomenaal uitzicht! De mist is grotendeels opgelost, en de zon doet zijn best om zo nu en dan door te breken, maar er hangen ook nog steeds behoorlijk wat wolken en de lucht is heiig van de dunne wolkenflarden die er nog steeds hangen. Misschien maakt dit het uitzicht wel nóg mooier. De bergen vloeien soms in elkaar over, met zachte tinten en vriendelijk licht. Op andere plekken hangt er juist een dik pak wolken die elk zicht ontneemt. Die plekken voelen bijna onecht en verraderlijk. Wat houdt zich schuil in het onzichtbare? Het is bijna alsof ik mezelf zo zou kunnen laten vallen op een dikke deken van zachte watten, bijna uitnodigend. Maar ik weet wel beter. Af en toe steken er ineens topjes uit de flarden van de wolkenmassa’s. het maakt me nieuwsgierig naar wat de wolken nog meer verborgen houden voor me.

Genoodzaakt tot pauze

Ik ploeter voort. Het pad is zwaar, moeilijk begaanbaar, steil en alsmaar omhoog. Met al ruim 30km in mijn benen speelt de vermoeidheid inmiddels aardig op, en moet ik heel geconcentreerd lopen. Ook moet ik ervoor waken dat ik niet te veel naar het uitzicht om me heen blijf staren terwijl ik loop. Na uren stijgen moet ik noodgedwongen pauzeren omdat de batterij van mijn horloge zo goed als leeg is. Ik leg hem aan de powerbank, vol ongeduld wachtend tot hij voldoende bijgeladen is om verder te kunnen. Deze extra pauze ten spijt valt mijn horloge aan het einde van de dag alsnog uit, simpelweg omdat ik zó lang onderweg ben. Een pauzeplekje midden op het paadje op een steile berg is lastig. Ik vind geen comfortabele plek om te zitten of mijn spullen neer te leggen. Het pad is niet meer dan een voet breed. Maar het duurt nog uren voor ik op vlakker terrein zal komen, en ik heb de gps nodig voor mijn route, dus ik moet wel. ‘Kom op mies, je bent goed bezig. Er wacht een camping en een warme douche op je’, praat ik mezelf moed in. Als er niemand is die tegen je kan zeggen, moet je het maar zelf doen. Het helpt toch, grappig genoeg. Die beloning in het vooruitzicht maakt het afzien nu beter te verdragen.

Het pad gaat alleen maar omhoog…

Ik ga door, terwijl ik me concentreer op het pad en mezelf niet probeer te verliezen in haast of hoogmoed. Dat is een valkuil waar ik na de vorige etappe niet nog eens in wil stappen. In plaats daarvan ben ik me constant bewust van het feit dat ik hier alleen ben, boven op een berg in een onherbergzaam en onbereikbaar gebied. Voorzichtig, stap voor stap. Ik loop rond de hele berg omhoog en moet nog een laatste stukje van de aangrenzende berg opklimmen voordat het pad eindelijk bergafwaarts gaat.

Cadeautje op de top

En dan eindelijk, haal ik de top. Terwijl ik op adem kom, zie ik hert met gracieuze sprongen voor me langs springen. Wauw! Het eerste wild sinds lange tijd! Iedere keer voelt het weer als een cadeautje om getuige te zijn van het wild dat hier leeft. Ik ben dankbaar dat het pad niet langer stijgt, maar langzaam naar beneden wentelt. Eerst nog even over losse keien en stenen, maar later zelfs via een breed grindpad door de bossen. Ik dank het universum hardop dat ik weer in veilig terrein ben en dat ik deze tocht ben doorgekomen.

Het daglicht neemt af, mijn schaduw verdwijnt als de wolken wederom de hemel bedekken. Alsof de weergoden de gordijnen dichttrekken tegen de invallende schemering. Lopend in mijn topje koel ik af, maar ik wil niet stoppen om iets warms aan te trekken. In plaats daarvan verhoog ik mijn tempo om zo snel mogelijk op de camping aan te komen. Mijn horloge valt uit, hij is letterlijk uitgeput door het intensieve beroep dat op hem wordt gedaan vandaag. Gelukkig hoef ik nog maar 2km.

Bestemming bereikt!

De zon gaat onder als ik om half 8 doodop Camping Mariola bereik. Het blijft leuk om namen die je op een digitale kaart hebt zien staan in werkelijkheid te bereiken. Uitgeput val ik de receptie binnen, waar een jongen van mijn leeftijd blij is met wat aanspraak op de verder zeer rustige camping. Behalve vaste gasten zijn er vrijwel geen bezoekers te zien. Hij vraagt me de oren van het hoofd over mijn tocht en raakt enthousiast. Het lijkt hem gaaf ook ooit zo’n tocht te doen. Na het inchecken schuift hij een deurtje door en stapt vervolgens in de rol van kassière, terwijl ik een blikje bier, melk en wat eten koop. Hoewel ik geniet van de ontmoetingen en de praatjes onderweg, wil ik nu vooral douchen, eten en mijn bed in.

Uitgeput maar vervuld van rijkdom

In het laatste licht zet ik mijn tentje op, waarna ik direct een heerlijke douche neem. Wat is dat goddelijk! Het sanitair gebouw is verwarmd en de warme stralen verzachten mijn vermoeide en gespannen spieren. Warm aangekleed eet ik in het donker tegen 21u dan eindelijk mijn avondeten, zittend op een trapje naast een basketbalveld. Het biertje stijgt direct naar mijn hoofd en maakt mijn ledematen zwaar en loom. Wat een dag! Met een gevulde buik rol ik mijn bed in, en val vrijwel direct uitgeput in slaap. Hoewel ik eventjes wakker word als het begint te regenen, slaap ik verder in één ruk door tot 8u. Dat overkomt me niet vaak, omdat ik vaak licht slaap en tussendoor moet draaien vanwege de pijn in mijn heupen.

Het bericht Spanje gr7 dag 14 / 43 Onil – Alcoy – camping Mariola verscheen eerst op Struin Stories.

Wedstrijdje met de mountainbikers

Gelukkig zie ik na een poosje wat meer mensen, en ben ik weer gerustgesteld. Als zij hier wandelen of hardlopen, dan zal het wel veilig zijn. Het is zondag, dus er zijn veel mensen in de natuur: trailrunners, mtb’ers, mensen met de hond en wandelverenigingen. Een tijdlang loop ik in de buurt van twee jongens die op hun mtb de berg op ploeteren. Qua snelheid gaan we gelijk op. Een pittige, maar lekkere klim. Tijdens zo’n klim kom ik compleet in het moment, in het hier en nu. Ik heb dan al mijn aandacht en concentratie nodig om mijn voeten goed neer te zetten en mijn tempo zo constant mogelijk te houden. Trots bereik ik uiteindelijk de top, waar de jongens op de mtb ook staan uit te puffen. Ik loop hen voorbij en kies een plek verderop om even te pauzeren. Ik heb al vroeg trek, dus besluit terplekke te lunchen met brood, kaas en tomaat. Mijn banaan heb ik al op. Verse en zware spullen eet ik het liefst zo snel mogelijk op, om gewicht uit mijn tas te halen. Bij de Spar kocht ik gisteren een blik witte bonen in tomatensaus, mijn diner voor vanavond. Mijn plan is om vandaag zo ver mogelijk te lopen, zodat ik morgen naar de camping verderop kan lopen.

Contrasten

De route gaat verder waar mensen die op dagavontuur zijn, weer terugkeren. Deze ervaring heb ik vaker, en geeft me een gevoel van vrijheid. Het maakt me nieuwsgierig naar deze vrij onontdekte gebieden. De natuur wordt dichter. Het pad kronkelt soms door smallere kloven, en klimt dan weer omhoog de bergen in. Ik passeer het dorp Castalla, en loop langs Onil. Hier is een area recreativa die op deze warme zondagmiddag bomvol zit met families die er samen lunchen en barbecueën. Alle tafels zijn bezet en de grond staat vol met koelboxen en tassen met etenswaren. Kinderen rennen gillend en schaterend langs, en mijn oren tuten van de plotselinge hoeveelheid geluiden van lachende, pratende en gillende mensen. Een contrast met de stilte van de bossen waar ik eerder doorheen liep. Ik zie het niet zitten om hier te pauzeren. Te druk. Wel zoek ik een kraan op om mezelf wat water in mijn gezicht te spatten en mijn flessen bij te vullen. Daarna laat ik de mensenmassa achter me, en loop ik over een asfaltweg die een speciaal gedeelte van de weg heeft gemarkeerd als wandelstrook.

Spontane praatjes onderweg

Hier kom ik een stelletje tegen, dat me spontaan vraagt naar mijn reis, en ook hier leg ik vrolijk uit wat ik doe. Het lijkt of de mensen hier spontaner zijn en sneller contact zoeken dan vorig jaar. Of ligt dat aan mij? Ik loop de laatste kilometers weer het bos in, waar het weinig moeite kost om een geschikte kampeerplek te vinden.  Een lange dag, met 32 kilometers en 1000 hoogtemeters. Dat is al even geleden dat ik zulke statistieken neerzette, en dat voel ik aan mijn lijf. Als ik ga struikelen over mijn eigen voeten, of over onzichtbare steentjes, dan weet ik dat ik moet stoppen. Dan ben ik gewoon moe.

Een vrije middag

Ik vind een vlak stuk grond in een soort brede kloof, waar ik besluit mijn tentje op te zetten. De route slingert daarna weer het pad omhoog en ik zie het niet meer zitten om mezelf voor onbekende tijd weer een berg op te hijsen. Als ik mijn kamp maak is het nog vroeg, nog geen half vijf. Dit geeft me nog uren om gewoon lekker een beetje te chillen, lekker lezen en op mijn gemakje eten maken. Ik vlei mezelf op mijn zeiltje om te genieten van de simpele luxe van puur liggen. Zo ontlast ik mijn rug. De rest van de middag en avond gebruik ik om een beetje te liggen en niks te doen, mijn boek te lezen en op mijn gemakje eten klaar te maken. Gewoon simpelweg hier aanwezig zijn en genieten. Voor ik het weet heb ik de droge worst op. De zoute, vette smaak van deze snack is een lekkernij na een hele dag in de buitenlucht.

Het voelt alsof ik zeeën van tijd heb. Wat zal ik gaan doen? Had ik misschien gewoon lang moeten pauzeren en eten, en daarna nog verder moeten lopen? Want nu voel ik me alweer een stuk fitter en energieker. Weer een nieuwe les geleerd: ook al kan ik me op een moment helemaal kapot voelen, na een flinke pauze kan dat toch al snel weer heel anders voelen. Zo zie je maar, alles gaat voorbij, niets is blijvend.

Vijf sterren cuisine

De witte bonen in tomatensaus smaken als een 5 sterren gerecht. Het water dat ik gebruik om het blikje au bain-marie op te warmen, gebruik ik vervolgens om thee van te maken. Water is kostbaar, en ik verspil geen druppel. Ondanks mijn beperkte gebruik, zou ik de volgende ochtend nog minder dan een liter water hebben. Ik geniet van de rust, en voel me trots dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd, op tijd gestopt ben en mezelf gun om gewoon te kunnen zijn. Het is bijzonder wat buiten leven met me doet. Het is als een harde reset van mijn eigen bioritme. Het vele lopen en sjouwen met gewicht maakt me lichamelijk moe, een voldane vermoeidheid die past bij de inspanning die ik lever. Niet die mentale brain fog die ik ook ken.

Om 19u heb ik gewoon al zin om mijn bed in te gaan, wat niet geheel toevallig samenvalt met het ondergaan van de zon. Ook al slaap ik dan nog niet direct, ik geniet wel van het lekker zacht kunnen liggen en lezen.

Het wildkamperen blijft een avontuur, vooral na het bezoek laatst, van de wilde zwijnen die mijn tentje kwamen inspecteren. Sinds dat voorval ben ik nog bewuster geworden van hoe kwetsbaar ik ben in deze afgelegen gebieden, waar niemand in de buurt is en ik geen telefoonbereik heb. Met die wetenschap ga ik nogal alert slapen.

Bezoekuur

Rond 23.15 uur word ik wakker van geluiden om mijn tent. Daar zijn ze weer—de wilde zwijnen. Ik herken het geknor en het hoefgetrappel op de droge grond meteen. Het contrast met de stilte van de nacht is groot. Ik houd me muisstil, mijn oren gespitst om te lokaliseren waar ze zitten. Ik hoor dat het er weer heel veel zijn, maar ze zijn gelukkig nog op afstand. Hebben ze me geroken? Dat is tenslotte niet heel moeilijk momenteel. Alles stinkt. Hoewel ik alles wat etensluchtjes kan verspreiden in mijn tas heb gedaan, en die zo goed mogelijk dicht gedaan en opgeborgen. Ik wil elke kans dat ze op me afkomen nu eenmaal minimaliseren. Maar ze hebben me alsnog gevonden. Dit is duidelijk hun habitat, hun territorium, en ik ben de indringer—onwelkom.

Gelukkig blijven ze op grote afstand, dribbelend in een brede boog om mijn tent heen, en langzaam verdwijnen de geluiden weer. Maar het is nog geen middernacht, en ik vraag me af of ze me de rest van de nacht met rust zullen laten. Uiteindelijk val ik toch weer in slaap, en de rest van de nacht verloopt verrassend rustig.

Deze nacht brengt weer een waardevolle ervaring. De plek waar mijn tent nu staat heeft veel meer ruimte dan waar ik de vorige keer stond. Tijdens het vorige nachtelijke wilde zwijnen bezoekuur stond mijn tent in een kleine kom tussen twee hellingen in.  De zwijnen konden toen niet anders dan vlak langs mijn tent lopen, want er was gewoon niet genoeg plek. Vannacht hebben ze daarentegen de mogelijkheid om om mijn tent heen te lopen. Het avontuur gaat door, en met elke nacht leer ik meer over deze onvoorspelbare en prachtige natuur.

Het bericht Spanje gr7 dag 13 / 42 Elda – Onil verscheen eerst op Struin Stories.

Midden in de nacht neemt de wind toe. Ik was te lui om de extra scheerlijnen vast te zetten, en wordt nu gestraft voor mijn laksheid. Zuchtend kruip ik uit mijn tent om ze alsnog vast te zetten. Het is geen verassing dat het zo waait op deze uitgestrekte, open vlakte. Ondanks het razen en loeien van de wind, lig ik zacht en comfortabel. Echt goed slapen doe ik eigenlijk nooit in mijn tent, maar het is blijkbaar altijd goed genoeg, want elke dag sta ik toch weer relatief fit op. Doordat ik nu een stuk minder hoog zit, zakt de temperatuur niet beneden de 16 graden, waardoor het relatief warm blijft.

De volgende ochtend kan ik voor het eerst sinds dagen mijn tent droog inpakken. Voorgaande nachten was de tent zeiknat van de condens. Het verschil tussen mijn warme adem en de koude buitentemperatuur in de bergen zorgt voor een kletsnatte tent in de ochtend. Ook vandaag start ik met een yogalesje op mijn telefoon om mijn heupen wat te rekken en openen, wat heerlijk voelt na zo stram wakker worden.

Klaar voor de start!

Vandaag zal de route maximaal 25km zijn en vooral bergafwaarts gaan. Dat is een fijn vooruitzicht, zeker omdat er een camping aan het einde van de route in het verschiet ligt. Na mijn havermout en yoga klik ik mijn horloge weer aan als ik mijn tas op mijn rug slinger en nog één keer achterom kijk naar mijn slaapplek. Nog een laatste check om te controleren of ik niks achterlaat. Na een open vlakte passeer ik wat flauwe heuvels en volg het pad door velden met kleine stroompjes en populieren die zich in de natte grond hebben gevestigd. Ik moet een plek vinden om één van die beekjes over te steken, en loop een tijdje heen en weer op zoek naar een geschikte plek om met droge voeten over te steken.

Hierna slingert het pad een nieuwe heuvel op, hoger ditmaal, die me een nieuw berggebied intrekt. Mijn tempo zakt terug, in dezelfde mate als waarin mijn inspanningen, gehijg en gezweet toenemen. Het wordt steeds groener en begroeider om me heen, met dennen, sparren, pijnbomen en andere naaldbomen. Niet alleen hoge bomen, maar ook veel groene struiken. Ineens zie ik een fiets liggen, en kort daarop spot ik een man tussen de hoge, groene struiken. Als ik kort daarna weer mensen tegenkom tussen de struiken, ditmaal vergezeld van manden aan hun arm, vermoed ik dat de mensen hier bessen plukken of paddenstoelen verzamelen. Het is duidelijk te merken dat het zondag is, aan de hoeveelheid dagjesmensen en families die ik onderweg tegenkom.

Veranderend landschap

Het is een totaal ander landschap hier, dan waaruit ik vanmorgen vertrok. De hoge, groene heuvels zover het oog reikt, geven me het gevoel alsof ik in een jungle loop. Hier en daar zie ik de witgrijze rotsen tussen het groen. Ook hoor ik het ruisen van de meanderende rivier beneden, die door de bergen en bomen aan mijn zicht wordt onttrokken.  Soms kruist mijn pad een van de uitlopers van het riviertje, en bij één van die oversteekjes besluit ik te pauzeren. Ik smeer wat boterhammen met nutella en geniet van de geluiden van het klaterende water.

In het vervolg van de route wordt de kloof waar ik doorheen loop steeds duidelijker zichtbaar, terwijl het pad me weer flink mee omhoog neemt. De kabbelende beek is intussen getransformeerd in een heuse, brullende rivier in de diepte, waar ik nog steeds geen zicht op heb omdat het diep in de kloof beneden stroomt. Als ik op het hoogste punt van de wandeling kom, is het een stuk bergafwaarts richting de camping, die aan deze rivier en kloof gevestigd ligt.

La Puerta

Ik heb vandaag 20 kilometer gelopen en ben aangekomen op mijn allereerste camping tijdens deze tocht, camping la Puerta. Hier komen dagjesmensen om een korte wandeling te maken en een hapje te eten bij het restaurant op de camping. Voor een nachtje kamperen hier reken ik slechts €10 af. Ik krijg een plek toegewezen naast een rotonde met flinke lantaarnpaal (hoe kan het ook anders). Dit blijkt een doorgaande campingroute te zijn en behoorlijk veel verkeer te hebben in de loop van de avond, met mensen die waarschijnlijk weer huiswaarts keren na een weekend op de camping. Iedere paar minuten schijnen de koplampen van de voertuigen fel mijn tent in.

Ondanks deze ongemakken geniet ik van een lang verlangde douche, het uitwassen van mijn vieze, stoffige kleren en het kunnen zitten aan een tafeltje in het restaurant. Het is zondag en het terras is afgeladen vol met families die samen aan het eten zijn op de witte plastic stoelen. De lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag, en deze wordt op zondag traditioneel met de familie genuttigd. Ik twijfel of ik hier morgen een rustdag neem op deze camping, of morgen op de volgende camping misschien. Ik voel me namelijk eigenlijk nog prima, na een ‘halve’ dag lopen. Doordat ik lekker op tijd op de camping ben, heb ik nog uren voor mezelf.

Camping perikelen

Het zit niet mee. Ik wil heel graag een pizza of iets anders lekkers op de camping eten, maar rond 18.00u halen ze ineens de menukaarten weg! Er is geen mogelijkheid meer voor een diner, dus eet ik maar weer brood waarvan ik vermoed dat het over 2000 jaar nog steeds ‘goed’ is. Thuis eten ze preiquiche, en dat ziet er heerlijk uit als ik met mijn gezin beeldbel.

Ik baal van mijn plek op de camping. De kampeerplekken hier zijn overal stenig en stoffig, logisch natuurlijk, maar elk comfort ontbreekt daarmee ook direct. Zitten op de grond is dan geen pretje. Ook ben ik altijd bezorgd of mijn luchtbed niet lek gaat door de scherpe steentjes. Mijn plek ligt tussen de vaste gasten, op een punt van een kampeerstrook, direct aan de rotonde van de doorgaande route van de camping, met schuin achter me een milieustraat vol stinkende containers. Er staat, hoe kan het ook anders, een gigantische lantaarnpaal die de hele nacht aanblijft, maar precies om 7u ’s ochtends uit gaat, precies als ik het licht kan gebruiken voor mijn ochtend bezigheden. Hoe krijgen ze het verzonnen.

Verschillende campinggasten praten luid, koplichten flitsen continu mijn tentje in, samen het het geluid van ronkende motoren. Wat een contrast met het wildkamperen. Tot rust komen lukt niet echt. Ik kan niet slapen van het licht dat door mijn dunne tentdoek heen schijnt, en ga op zoek naar mijn buff, om over mijn ogen te trekken, ondanks de warmte. Ik duikel direct ook mijn oordoppen op en prop ze in mijn oren met de ijdele hoop dat ik dan misschien in slaap val. Omdat ik simpelweg niks anders te doen heb, ben ik al vroeg mijn bed ingegaan om in ieder geval in horizontale positie wat uit te kunnen rusten.

Onverwacht bezoek

Rond 21u hoor ik door mijn oordoppen heen ineens allerlei geritsel rondom mijn tent. Verbaasd steek ik mijn hoofd uit m’n tent, en heb even tijd nodig om te snappen wat ik zie. Over de campingplek liggen her en der mijn spullen verspreid: mijn vuilniszak is leeggetrokken en afval ontsiert nu de omgeving. Maar ik herken ook mijn etenswaren, die uit de opbergtas zijn getrokken waar ze in zaten. Opnieuw hoor ik geritsel, en als ik mijn tent uit stap zie ik links van me ineens een grote vos, die op zijn gemak mijn rol koekjes naar binnen staat te werken. Wat een brutaaltje!

Ik raap mijn spullen bij elkaar, maar de vos gaat onverstoorbaar door met zijn streken. Sterker nog, als ik door mijn hurken ga, loopt hij naar me toe en snuffelt nieuwsgierig aan mijn hand. Ik kan onmogelijk boos zijn op dit prachtige dier. Met gouden ogen kijkt hij me aan, alsof hij me uitnodigt hem te aaien. Toch durf ik dat niet, uit angst dat hij misschien zal bijten of uithalen, en ik een tetanusprik riskeer. Het blijft tenslotte een wild dier, hoewel deze vos eerder overkomt als een vaste campinggast. Grinnikend berg ik nu mijn spullen extra goed op, om herhaling te voorkomen. Als ik wildkampeer doe ik dit standaard, maar hier op de camping had ik geen rekening gehouden met dieren bij mijn tentje.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 / 35 El Sabinar – camping La Puerta verscheen eerst op Struin Stories.

Het is oktober! En vandaag begint mijn tocht echt. Straks pak ik de bus naar Cullar de eindbestemming van vorig jaar en de startplek van dit jaar. Maar eerst drink ik mijn koffie en maak ik mijn ontbijt klaar. Nu maak ik nog dankbaar gebruik van de koelkast, waarin ik mijn yoghurt en melk kan koel houden.

Welke avonturen ga ik tegemoet? Ik krijg zoveel leuke reacties van mensen, die me succes wensen, die meelezen op mijn blog en meegenieten. Dat doet me goed, het is fijn om te kunnen delen in geluk. Het maakt me ook nieuwsgierig: waar kan het toe leiden? Ik droom nog steeds van boeken schrijven en meer met schrijven doen in het algemeen.

Het reizen naar de start van mijn wandeltocht geeft me kriebels in mijn buik. Net als vorig jaar ervaar ik toch opnieuw de nodige spanning, hoewel ik het deze keer beter heb aangepakt door al vooruit te plannen en mijn buskaartjes online te boeken. Naar verwachting zal ik rond 12.40u aankomen in Cullar. Daar zal ik nog lunch en avondeten scoren, en dan begint het feest écht.

Mijn nieuwe schoenen voelen onwennig, en onder mijn rechtervoet voelt het gevoelig. Vlak voor vertrek ben ik thuis uitgegleden op de trap en maakte ik een misstap met mijn rechtervoet, die ik nu voel. Hopelijk is dit niets, en is het een kwestie van wennen, maar ik kan de bezorgde gedachtes over de schoenen en mijn voeten toch niet helemaal negeren.

Intenties voor deze reis

Hoeveel etappes zal ik nog in Spanje lopen? Twee? Vorig jaar liep ik 800km, maar dat voelde alsof ik mezelf aan alle kanten overvraagd had. Dit jaar wil ik liever en milder zijn voor mezelf, dus verwacht ik minder kilometers te maken. Ik wil me trouwens helemaal niet richten op die afstanden, maar gewoon genieten van het lopen en kunnen verwelkomen wat zich aandient op mijn pad. Letterlijk én figuurlijk.

Naarmate ik verder naar het noorden loop, zal ik op andere momenten in het jaar moeten gaan lopen. Als ik de Pyreneeën ga oversteken, moet ik ervoor zorgen dat ik de juiste materialen bij me heb, en ook op het juiste moment ga. In oktober kan er al sneeuw vallen. Naarmate ik dichter bij huis loop (relatief gezien dan), is het misschien ook mogelijk om met de trein te reizen om onnodig vliegen te vermijden.

Vandaag verlaat ik de palmbomen, zee en mediterraanse kust. Ik ruil ze in voor het stof en de droogte van de bergen en woestijnen in Andalusië.

1 oktober 2024 19.12u

Na het ontbijt van yoghurt en ‘geleende’ cruesli en idem oploskoffie in het hostel, zet ik koers richting het busstation van Valencia. Via een brede boulevard met prachtige, grote ficussen loop ik die kant op. Wat een bijzondere bomen zijn dit! De hangende slierten die doen denken aan lianen, reiken tot aan de grond, waar ze vervolgens weer aan vastgroeien, zoals stalactieten die door de eeuwen heen een kolos vormen met de stalagmieten. Ik kijk mijn ogen uit. Zouden ze misschien bedoeld zijn als extra steunpilaren om de boom te dragen? Wortelen ze weer in de grond?

Hoeveel heeft een mens nodig?

Aan de linkerkant heb ik uitzicht over de zee, waar in de haven de jachten dobberen. Er staan kiosken vol souvenirs en viskraampjes die hier en daar hun luiken al openen voor vroege klanten. Mijn kleine huisje op mijn rug vormt een schril contrast met de peperdure, meterlange jachten naast me. Hoeveel heeft een mens nu daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn?

Al snel ben ik op het station, en vind ik mijn eerste bus naar Murcia. Er volgt een rustige rit met een krappe overstaptijd op Murcia, wat voor de nodige zenuwen zorgt. Mijn aankomsttijd is precies gelijk met de vertrektijd van de volgende bus. Ik kijk rond, maar zie nergens mijn volgende bus. Na tweemaal vragen vind ik toch de juiste, waar de busschauffeur gelukkig nog bezig is met het inchecken van de passagiers. In tegenstelling tot vorig jaar, toont de buschauffeur zich relaxt en behulpzaam, wat een positieve uitwerking heeft op mijn gemoed en zenuwen.

Ik ben er: de startplek van mijn solotocht

Een wederom rustige rit naar Cullar volgt. Als ik daar aankom, moet ik onwijs nodig plassen na alle uren in de bus. Het is intussen 13.00u als ik mijn rugtas op mijn rug hijs, op precies dezelfde plek waar ik exact een jaar geleden mijn laatste stappen op de trail zette. Ik herken de straat waar het tankstation met die aardige vrouw, en mijn hotel met de oude, kromgebogen man aan zitten. Met snelle passen zoek ik de eerste, beste bar op voor een sanitaire stop. Wat is het maf om terug te zijn! De dames achter de bar kijken me bevreemd aan als ik met de grote backpack binnen loop.

Terug op straat heb ik eindelijk genoeg rust om tot me door te laten dringen dat het zover is: ik ben bij mijn startpunt! Van vorig jaar weet ik dat Cullar een aardig dorpje is met voldoende supermarktjes en barretjes, waar ik mijn lunch en avondeten kan halen. Het busstation is onderaan het dorp, mijn route gaat door het dorp omhoog, het achterland in. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht en de lichte kleuren op de stoffige grond en zandkleurige huizen. Het is heet, tegen de 26 graden. In het dorp vind ik een supermarkt waar ik yoghurt, een soort all brans en een blikje bonen met iets wat op chorizo lijkt koop voor het avondeten. Ik zoek een plekje in de schaduw in het straatje achter de supermarkt en leun tevreden tegen een van de huizen om te eten. Uit een open raam boven me komt harde, spaanse muziek en ik hoor een vrouwenstem gepassioneerd meezingen en het sissende geluid van een pan waarin ze iets aan het bakken is. Lunchtijd voor Spanjaarden, de belangrijkste maaltijd van de dag, die vaak niet eerder dan 14.00u plaatsvind. Ik geniet nu al, terwijl ik mijn ‘ola’s’ en glimlach oefen op de mensen die voorbijlopen. Ik heb me voorgenomen om deze reis open te staan voor ontmoetingen, en voel me bijna verliefd, met fladderende vlinders in mijn buik van de opwinding.

De eerste stappen op de gr7

Al etende, probeer ik mijn gps track te laden op mijn horloge, wat door het grote bestand soms wat tijd kost. Ik prop alle boodschappen in mijn tas, trek verpakkingsmaterialen zoveel mogelijk van de producten af om ruimte te besparen en hang een pedaalemmerzakje aan de buitenkant van mijn tas als vuilniszakje. Het is 14.00u als ik helemaal klaar voor de start ben, en op de ‘start’ knop van mijn horloge druk. De eerste echte stappen op mijn tocht! Ik schuif mijn stok uit tot de juiste lengte (ik loop met één stok, want blijkbaar ben ik motorisch zo onhandig dat ik met twee stokken over mijn eigen stokken en voeten struikel), en sleep mezelf de steile slingerstraatjes door, omhoog het dorp uit. Daar passeer ik de bar waar ik vorig jaar koffie dronk terwijl ik op de bus wachtte. Daar, aan dat tafeltje zat ik, schreef ik!

Bovenaan het dorp heb ik een mooi overzicht over het dorp en zie ik verschillende casas cuevas, de grotwoningen die je in deze regio veel tegenkomt. Terwijl ik een foto sta te maken, stopt er een auto naast me met twee mannen. Ze vragen me waar ik heen ga. Ik vertel dat ik naar Orce loop, waarna ze me duidelijk maken dat dat de andere kant op is. Ik leg uit dat ik de gr7 volg, en dus niet de snelste route hoef te hebben. Met opgetrokken wenkbrauwen vragen ze of ik toch geen lift wil? Ik grinnik en bedank, en loop vrolijk door. Al snel kom ik bij een niet te missen routebord dat Orce aangeeft. Maar in plaats van de beloofde 23km geeft het bord 30,4km aan! Zoveel!? Blijkbaar is de route aangepast. Dat wordt sowieso wildkamperen, want zoveel kilometers gaat op een namiddag niet meer lukken. Gelukkig heb ik voldoende water bij me en hoef ik vandaag niet ver omdat de dag al vergevorderd is. Het is fijn om er op deze manier in te komen.

De woestijn in

Vanuit Cullar loop ik vrijwel direct de woestijn in. Overal om me heen bestaat het landschap uit zand en grind, beige kleuren, lage begroeiing in de vorm van stekelige struikjes in grijsgroene tinten of droge, gele grassen. Maar vaker is het landschap kaal, dor en leeg. Af en toe passeer ik kleine amandelboompjes. Soms doet het landschap denken aan duinlandschap, zonder ergens een zee te zien. Er is vrijwel geen schaduw onderweg, en ook kom ik geen mensen meer tegen, enkel wegschietende konijnen. Dit ben ik gewend van vorig jaar, en ik vind de rust zeker nu aan het begin van mijn tocht juist heerlijk. De stilte en ruimte voor mezelf. Door het gebrek aan bomen, heeft de wind soms vrij spel in deze gebieden, wat een welkome verkoeling geeft in de hete zon. Gelukkig is er soms wat bewolking, waardoor de zon minder brand dan ik me herinner van vorig jaar. Toch stop al snel om mijn t-shirt uit te trekken en in mijn topje verder te lopen. Ik smeer me dik in, wat is het warm! Huizen of dorpen zie ik niet onderweg. Wel loop ik langs enkele leegstaande huizen en boerderijen. Dat geeft me toch altijd een beetje een unheimisch, apocalyptisch gevoel.

Liever voor mezelf

Rond 16.30u krijg ik ineens weer honger. Ik besluit te stoppen om een portie havermout voor mezelf te maken. Vorig jaar heb ik een belangrijke les geleerd: ik was toen zó streng voor mezelf dat ik mezelf uitputte en weinig pauze gunde. Daardoor ben ik allerlei grenzen voor mezelf over gegaan en kon ik minder genieten dan ik had gewild. Dit keer heb ik me voorgenomen milder en liever te zijn voor mezelf en beter naar mijn lichaam te luisteren. Dus dat betekent nu de tijd nemen om wat eten voor mezelf klaar te maken. Het pad bestaat grotendeels uit een breed grind en gravelpad. Soms ligt het grind zo hoog, dat het lopen zwaar is, maar door gebrek aan hoogtemeters is het al met al heel goed te doen. Ik loop van 800 meter hoogte naar ongeveer 1000 meter hoogte, en als ik me omdraai heb ik uitzicht op de silhouetten van de gebergten waar ik vorig jaar doorheen trok. Toen heb ik gigantisch veel hoogtemeters gemaakt.

Op de eentonigere stukken trakteer ik mezelf op muziek waar ik hardop mee meezing. Er is hier niemand die mij hoort of er last van heeft, heerlijk! Een blik op mijn kaart vertelt me dat ik straks voorlopig het laatste naaldbomenbosje ga passeren. Om die reden besluit ik daar een kampeerplek te zoeken. Het is wat passen en meten tussen de boompjes, om een geschikte plek te vinden. In dit gebied maak ik me geen zorgen dat ik wordt gesnapt, maar ik lig wel graag zo vlak en zacht mogelijk, dus ben ik eerst altijd even bezig met het verwijderen van stenen, takjes, dennenappels en andere scherpe objecten, voor ik mijn tent opzet. De grond loopt een tikkeltje af, en ik lig een beetje scheef, maar dit is veruit de beste plek die ik kan vinden.

Afsluiting van de dag

In de laatste zonnestralen die ik probeer op te vangen tussen de pijnbomen, verwarm ik mijn blikje bonen au bain-marie. Dit doe ik echter iets te rigoureus, waardoor het water naar gas smaakt en niet meer bruikbaar is. Als ik iets au bain-marie verwarm, drink ik het verwarmde water vervolgens meestal op als thee, om geen water te verspillen, maar dat laat ik nu maar even zitten. De bonen blijken bovendien geen chorizo te bevatten, maar stukjes glibberig spek, die ik behoorlijk onsmakelijk vind. Geen succesmaaltijd dus. Maar ondanks deze kleine tegenvaller, geniet ik enorm van het gevoel van vrijheid en ruimte, nu ik hier weer midden in de natuur ben. Nadat ik even met thuis heb gebeld, mediteer ik om de dag af te sluiten, en kruip vervolgens tevreden en nieuwsgierig naar de komende dagen mijn tentje in.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 / 30 Alicante – Cullar verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap slecht en word wakker gehouden door de lichten in het toiletgebouw, een generator en iets of iemand die langs mijn tent rent en mijn vuilniszak weg rooft. En inderdaad, die vuilniszak is spoorloos als ik wakker word. Wel vind ik later her en der stukken afval verspreid over het terrein.

Als ik wakker word, ben ik nog steeds moe en heb pijn in mijn voeten. Ik voel steken in de zijkanten en bij de aanhechtingen van mijn tenen. Ook mijn enkels voelen gevoelig. De wandeling van gisteren heeft duidelijk zijn sporen achtergelaten. Ik zie op tegen het lopen, en helaas verandert mijn tegenzin niet gedurende de dag. Toch heb ik mijn wekker gezet om op tijd te vertrekken. Ik eet mijn havermout die ik aanvul met extra cruesli, en zet oploskoffie waar ik wat melkpoeder aan toevoeg. Ik hoor mezelf zuchten en loop als een houten klaas naar het toiletgebouw, met de stille hoop dat het vast wel beter zal gaan in de loop van de dag. Maar ik vergis me, de hele dag voelt het alsof ik door drijfzand loop.

Als het golft, dan golft het goed

Zoals ik gisteren nog genoot en mijn ogen uitkeek, zo ben ik mezelf vandaag aan het opvreten, irriteren, frustreren. Ik struikel over uitstekende wortels of stenen, glij uit over rollende steentjes en grind, blijf haken achter doornen, ik verdwaal, moet nodeloos weer terug een heuvel oplopen, mijn heupband van mijn tas springt vanzelf open, de gps van mijn horloge slaat meermaals op hol waardoor ik er niks aan heb en 100x mijn horloge opnieuw moet opstarten, en noodgedwongen moet wachten tot hij weer is opgestart om weer verder te kunnen. De tijd rent vooruit , terwijl de kilometers achterblijven, de hoogtemeters ben ik vandaag he-le-maal zat. De stad in mijn blikveld vertikt het om dichterbij te komen en die rotvliegen blijven maar om me heen zoemen zonder reden. Met regelmaat laat ik een oerkreet horen van pure frustratie.

Bericht uit Nederland

Ik kom een plek tegen in de schaduw, waar ik op een rots kan zitten. Och, wat een opluchting om die rottas af te kunnen doen! Ik laat me achterover vallen op de gladde, koele rots, en heb geen zin meer om ooit nog op te staan. Ik zou zo in slaap kunnen vallen. Eten. Ik moet eten. Mechanisch kom ik weer overeind en klik mijn tent van mijn tas, om mijn lunchspullen uit het onderste vak (de keuken) te halen. Uit mijn hoofdvak trek ik de rest: gedroogde worst, een pot chocopasta. Ik smeer wraps en werk het naar binnen. Wat is dit vandaag? Ik kan nergens van genieten. Ik wil alleen maar zitten, en slapen. Mijn schoonzus stuurt me een filmpje, en ik twijfel of ik hem nu wil openen. Ga ik dan niet naar huis verlangen?

Mijn nieuwsgierigheid krijgt de overhand en ik open het filmpje. Ze loopt door de Biesbosch, met haar winterjas aan. Ik hoor de wind in de microfoon blazen. ‘Wauw, in Nederland is het herfst, koud en guur!’. In één klap voel ik me beter. Het zicht op de vlakke, kale landerijen met de wolken erboven doet me beseffen hoe mooi het hier is, dat ik van geluk mag spreken dat ik hier in de zon loop, en elke dag kan genieten van nieuwe landschappen vol afwisseling. Mijn schoonzus vertelt dat ze aan me denkt, me succes wenst en benieuwd is naar hoe ik het heb. Als ik klaar ben met mijn lunch, pak ik met iets meer motivatie mijn spullen weer bij elkaar, en besluit haar een een stukje mee te nemen op mijn wandeling door te filmen terwijl ik loop. Het voelt ineens heel dichtbij en ik voel me gesteund door het idee dat er iemand op dit bewuste moment aan mij denkt. Het helpt me om het volgende uur weer door te stappen.

Cowboy

Na ruim een uur kom ik een heuse cowboy tegen en blijf onder de indruk even staan bij het zien van het beeld van de zongebruinde man met leren hoed op zijn grote, traag stappende paard. Zijn hond huppelt lichtvoetig een paar meter voor hem uit. Hij begroet me en vraagt waar ik heen ga. Trevelez? Ja klopt, ‘pero, estoy muy cansada’, maar ik ben zo moe, jammer ik. ‘Ay’, antwoord hij, ‘tu eres mejores, no esta lejos, menos de tres horas!’ Goedbedoeld zegt dat het nog maximaal 3 uur lopen is, terwijl ik uitgegaan was van maximaal 1 uur. Toch dankbaar voor zijn aanmoediging en compliment dat hij me wel stoer vind, ga ik verder.

Alles lijkt tegen te zitten vandaag. In de zon is het te heet, in de schaduw te koud. Zodra ik ga zitten, wil ik eigenlijk niet meer opstaan. Ik wil niet meer, ik ben moe. Ik wil naar huis. Ik schrik van mijn gedachtes, maar weet dat het niet meer is dan dat: slechts gedachtes. Dus sta ik weer op, hijs mijn rugzak op mijn rug, zet de ene voet voor de andere en ga door. Ik schuifel vooruit, sjok de berg op. Maar vandaag kan ik er niet van genieten. Het uitzicht wordt bovendien vaak weggenomen door omliggende bomen of heuvels.

Reflectie achteraf

(Maanden later leer ik dat mijn hele stemming bepaald werd door mijn fysieke overbelasting. Het is bizar om te merken hoe primaire behoeftes zo gaan domineren, dat ze je hele mentale wereld overheersen. Ook bij dorst heb ik gemerkt dat nadenken lastig wordt, en ik weinig kan hebben. Zodra ik gedronken heb, zakt dit weg. Op deze dag was ik simpelweg te moe, en ik had achteraf gezien gewoon een rustdag moeten inbouwen. Maar dat deed ik niet, waardoor ik over mijn fysieke grenzen heen ben gegaan. Mijn lichaam heeft er alles aan gedaan om mezelf af te remmen, me te laten rusten, maar ik heb het de hele dag overruled met mijn overtuigingen dat ik gewoon door moest gaan. Nu weet ik wel beter. Dit soort momenten zijn uiteindelijk belangrijke lessen en leermomenten, en ook een spiegel voor wat er in het gewone, dagelijkse leven vaak ook gebeurt. En inderdaad, inmiddels luister ik veel beter naar mijn lichaam, kan ik beter mijn grenzen aanvoelen én daarop reageren. Het is geen falen om moe te zijn of rust te pakken. Het is menselijk.)

Mijmeringen onderweg

Door het gebrek aan uitzicht, wordt ik op mezelf teruggeworpen. Mijn aandacht wordt naar binnen getrokken en de hele dag al gaan er allerlei gedachtes door me heen. Stel dat karma bestaat, wat ik ergens een goede motivator vind om goed te doen, hoe kan dan een wezen zonder bewustzijn dan een goed karma verkrijgen? Hoe kunnen stenen, bomen, insecten, etc. Ervoor zorgen dat zij in een volgend leven evolueren? Wat maakt een steen tot een goede steen? Gisteren moest ik ineens terugdenken aan iemand die ik al maanden niet heb gesproken en die avond appt hij me ineens! Telepathie. Dit gevoel van telepathisch vermogen wordt altijd groter als ik meer en meer afgestemd raak op mezelf, veel mediteer en los ben van een veelheid aan prikkels of ruis. Heel bijzonder.

Mentaal gevecht

Ik struggle door, zowel lichamelijk als mentaal. Misschien ook door de vermoeidheid van de afgelopen twee slechte nachten. Maar ik merk ook dat ik denk: ‘ pfff, 4 weken is echt heel lang, is 3 weken niet genoeg?’. Ik heb al zoveel gezien en gedaan, ik heb nu juist weer zin om naar huis te gaan. Ik zou het helemaal niet erg vinden als Steef een ticket voor een week eerder naar huis boekt. Tegelijkertijd wil ik ook de gr7 van het boekje afronden, het voelt niet af om halverwege te stoppen. Ik had zelfs gedacht dat ik nog wel verder zou komen dan de route uit het boekje. En direct erna: ‘waarom moet ik dat per sé afronden? Ik hoef toch niemand iets te bewijzen? Ik doe het toch voor mezelf?’. Ik word af en toe gek van mezelf hierin. Hoe weet ik nu wanneer ik mijn gevoel moet volgen of niet? Laat ik me door angst leiden, door korte termijn genot, of voel ik hier nu oprecht mijn grenzen goed aan? Afgaand op wat mijn lichaam me nu vertelt is dat ik moe ben, dat mijn lijf hersteltijd nodig heeft. Het lijkt zich te uiten in negatieve gedachtes die zich vertalen in vluchten en vermijden.

Trevelez

Na wat een eeuwigheid lijkt, kom ik dan eindelijk aan in Trevelez, een ander wit dorp in de Alpujarra, dat bekend staat om zijn 3 wijken (Barrios) waartussen maar liefst 150 meters aan hoogteverschil zit. Ik kom in Barrio Bajo aan, en doe boodschappen in de buurtsuper, ga schrijven op het terras en vervolg mijn laatste kilometers naar de camping, die claimt de hoogstgelegen camping van Spanje te zijn, op 1700 meter hoogte. Ik ben blij met deze camping, want oorspronkelijk was mijn idee om al veel verder op de route te zijn vandaag. Dat dit niet haalbaar was, bleek al snel. Nu heb ik gelukkig een warme douche om de dag mee af te sluiten. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo lang gedaan over een relatief korte afstand. Na 18km en om 6u opstaan ben ik helemaal op als ik rond 17.30u op de camping aankom.

Het bericht Spanje gr7 dag 19 Trevelez verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn god, wat een wandeling vandaag! Ik wist dat er hoogtemeters in zouden zitten, maar dit is next level.
Vanuit Lanjaron is de route prachtig, direct klim ik een berg op en heb schitterend uitzicht in het beginnende licht van de dag. Ik zie Orgiva liggen in het dal, een dorp waar ik 10 jaar eerder een vakantie heb doorgebracht, terwijl ik zelf hoog op de berg loop.

Uitdagende route

Het brede pad gaat over in een echt bergpad, soms amper een pad te noemen, eerder een berg steentjes schuin tegen de berg aan, met rechts de afgrond. Het is maar goed dat het nog aan het begin van de dag is, waar ik nog een scherpe geest en een fit lichaam heb, want ik heb al mijn concentratie nodig om te blijven kijken waar het pad is, waar ik mijn voeten neerzet om niet van de berg te donderen. Op mijn hurken kruip ik onder een boom door, waar mijn rugzak klem komt te zitten en een overhangende tak één van mijn waterflessen uit mijn tas losrukt en het ravijn naast me in slingert. Ik schrik, kijk de vallende fles na, die ik met geen mogelijkheid meer kan bereiken, en ben me ernstig bewust van mijn hachelijke situatie. Gelukkig is dit maar een fles, die kan ik vervangen.

Bijzondere ontmoetingen

Het pad neemt me mee tot helemaal bij een beek die beneden door de berg stroomt, om vervolgens weer het hele eind via de andere kant van de berg omhoog te klimmen. Daar kom ik aan in Canar, waar ik op een bankje uithijg van de spannende route. Zittend op de koele stenen van het bankje zie ik een markant figuur de straat in lopen. De man van middelbare leeftijd, met een baard, een stok (of is het een staf?) versierd met belletjes, kleurige lapjes stof en de hoorns van een ram of steenbok. Een pet met meer gaten dan overgebleven stof, en een mouwloos verschoten shirt dat in niet veel betere staat verkeert. Fluitend met een trage hond aan zijn zijde, komt hij mijn kant op en gaat naast me zitten. ‘Hola! Como estas! Where are you from?’

De man blijkt Nederlander, en oorspronkelijk uit Nijmegen te komen, maar na de halve wereld te hebben gezien nu sinds 20 jaar in Andalusië te wonen. ‘De plek waar het hart spreekt’. Het is fijn om even Nederlands te kunnen praten hier, en om contact met iemand te hebben. We praten over de verschillen met Nederland, de drukte daar, de snelheid die steeds maar lijkt toe te nemen, terwijl in Spanje meer tijd is voor het leven zelf, hier en nu. De man woont in een tent, een soort yurt, en zou nooit meer anders willen. Als hij noemt dat hij ook kinderen heeft, die hij al jaren niet heeft gezien, zie ik zijn ogen even donker worden. Hij blijft even stil voordat hij mijn kant opkijkt en met pretoogjes afscheid neemt, terwijl zijn oude hond schuifelend zijn stappen volgt.

Heksendorp

Ik neem afscheid en koop een banaan in de winkel, bij gebrek aan ander vers fruit. Thuis eet ik die nooit, maar nu smaakt hij me nog ook. Ik vermoed dat mijn lichaam blij is met de magnesium en andere gezonde stoffen waar ik een tekort in oploop. Na Canar loop ik naar het volgende dorp: Soportujar. Ook hier gaat het pad steil omhoog en daarna nog steiler omlaag. Mijn kuiten en knieën krijgen het vandaag behoorlijk zwaar voor hun kiezen. Soportujar is het dorp van de heksen, de Bruja’s, waar het rijkelijk mee versierd is in de vorm van plastic en stenen poppen, versieringen aan de gevels van huizen, winkels en souvenirkraampjes. Heksen spreken tot de verbeelding, en vormen een belangrijk archetype. Ik voel me aangetrokken tot hekserij en paganisme, en heb me er afgelopen jaren meer in verdiept, wat de verwantschap ermee alleen maar versterkt. De toeristen maken foto’s van elkaar bij de uitzichtpunten en voor de plastic heksen. Ik bied aan een stel vriendinnen op de foto te zetten, en baal achteraf dat ik mezelf niet op de foto heb laten zetten.

Overwoekerde paden

In het parkje eet ik broodjes chorizo om daarna getrakteerd te worden op nog een steile klim. Als ik beland op een open plaats met kapot meubilair en een sportveldje, blijk ik een verkeerd pad ingeslagen te zijn. Om op de goede route te komen, moet ik afdalen en opnieuw het goede pad op klimmen. Hijgend ploeter ik voort in de hete zon, waar het pad nog uitdagender wordt. In het boekje staat de opmerking in de kantlijn dat dit deel van de route in 2018 ‘quite overgrown’ was. Nou, ik durf te verwedden dat er sinds het schrijven niks aan gedaan is, wat deze opmerking een understatement maakt voor de huidige staat van het pad, dat amper zichtbaar is. Meerdere keren raak ik het pad kwijt en moet ik onnodig teruglopen en opnieuw omhoog. Door de slechte staat maak ik ook een aantal uitglijders, spring ik dapper een – toch wel flinke – rivier over en blijk ik ineens 3m hoger dan het eigenlijke pad te lopen, waar ik, met rugzak en al, vanaf klim. Spannende momenten en momenten van frustratie wisselen elkaar af.

Eieren voor m’n geld

De route hierna is bezaaid met planten, doornstruiken, omgevallen bomen en takken. Op tempo doorlopen zit er vandaag niet in. De doorns blijven overal in hangen en scheuren in mijn tas en kleren. Regelmatig verlies ik bijna mijn evenwicht omdat ik ergens in of achter blijf hangen. Vervolgens loopt het pad tot een hek waarachter zich een stel razend agressieve honden bevinden die bijna door het hek heen stormen als ze mij horen of ruiken. Links en rechts van het hek is geen pad te bekennen, en de route geeft echt aan dat ik rechtdoor moet, waar de honden zich bevinden. Ik zie simpelweg niet waar ik heen moet, loop vergeefs wat heen en weer op zoek naar een oplossing. Uiteindelijk kies ik eieren voor mijn geld door af te dalen naar de grote weg, die ook richting het volgende dorp gaat. Gelukkig gaat deze weg na een tijdje alweer over op de GR7, waar ik de route weer oppak. Natuurlijk loop ik weer omhoog en bereik hier half uitgeput Pampaneira.

Te voet naar Pampaneira

Hé! Hier ben ik eerder geweest! Ik herken het charmante witte dorpje aan de karakteristieke geweven kleedjes en het water dat door de smalle straatjes stroomt. De vorige keer kwam ik hier met een huurauto, nu ben ik er helemaal zelf heen gelopen. Dat geeft een bijzonder, sterk gevoel, en vervult me ook van verbazing. Waartoe een mens, een lichaam in staat is, zo gaaf! Hier zijg ik neer op een terras, geniet van een biertje en verzamel ik moed voor de volgende twee uur vol hoogtemeters naar Bubion en daarna Pitres. Daar kan ik volgens mijn wandelgids op een camping staan, ik kijk er naar uit.

Veranderende landschappen

Het is grappig, nu ik terugdenk aan wat ik allemaal heb gelopen, merk ik ineens de grote verschillen op tussen de landschappen. Wat ik eerder als vanzelfsprekend beschouwde omdat het gewoon was wat er was is het nu ten opzichte van wat ik nu om me heen zie echt anders. Hier zie ik veel meer stroompjes die zijn afgesplitst van bestaande rivieren die naar de dorpjes toe worden geleid, om daar overal stromend water op de landen te krijgen. Het is hier veel vruchtbaarder en groener met overal het geluid van stromend water. In het begin liep ik juist door meer woestijnachtig landschap zonder enig water te bekennen en alleen maar gortdroge omgeving. En daar liep ik ook dwars door weilanden heen waarin ik steeds een hek moest openen of sluiten, of ineens een veld met stieren liep. Hekken van simpel houten takken en touwtjes. Daar liepen ook veel meer dieren los, geiten en varkens. Nu zie ik die ook nog, maar dan in hokken of op erfjes, en veel kleinschaliger allemaal. Nu zijn er ook meer bomen en groen, dat was eerder op de route ook, en dat is nu weer terug.

Toppen beklimmen

Na Pampaneira gaat de weg even steil verder naar Bubion. Hemelsbreed ligt dit dorp maar 1km verder, maar het kost me bloed, zweet en tranen om er te komen. Figuurlijk dan. Na Bubion houdt het niet op, ik moet namelijk nog een bergpas over, met de top op 1500m. Dit is echt ploeteren, maar des te trotser ben ik als ik dan eindelijk bovenaan die top sta! Ik maak een foto om het moment vast te leggen en neem de omgeving goed in me op, voor ik de afdaling inzet. Wat een opluchting om andere spieren te gebruiken na het klimmen. Het duurt langer dan ik hoop om de camping bij Pitres te bereiken. Ondanks de herfst is het nog gezellig druk op alle campings waar ik kom. Ik zet mijn tent op een veldje waar een Frans stel ook een tent heeft staan.

Camping als luxe

Het kamperen op een camping voelt als een rijkdom, met de luxe van sanitair en warm water, maar ook de luxe van de buitenlucht en de natuur. Voor mij het beste van twee werelden. Inmiddels is mijn eetlust in het kwadraat teruggekeerd sinds een poosje, en lijkt mijn lichaam een inhaalslag te maken in het opschalen van de calorieën. In elke supermarkt koop ik rollen koekjes en zakjes nootjes of andere zoutjes, die er in no-time doorheen zijn. Voor de afwisseling koop ik soms yoghurt, die hier enkel in portieverpakkingen per 4 stuks verkrijgbaar is, en die ik bij gebrek aan koelkasten direct opeet. Met mijn buik gevuld en een schoon lijf mediteer ik tevreden voor ik mijn slaapzak in rol om nog lekker wat te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 Pitres verscheen eerst op Struin Stories.

Uitzonderlijke aanhoudende hitte in Spanje

Vandaag sta ik vroeg op en geniet van het rijzende licht in de omgeving van el Chorro, met zijn steile rotswanden overal. Het pad slingert de eerste uren omhoog, waar ik de eerste uren gelukkig een tijdlang in de schaduw van de bossen wandel. De Nederlandse krant schrijft over de aanhoudende hitte in het zuiden van Spanje die maar niet lijkt te eindigen. Het is inderdaad elke dag bloedheet, wat een vreemde ervaring is in oktober. Binnen no time druipt het zweet weer van me af.

Via Valle de Abdalajis naar Antequera

Ik loop twee etappes uit het wandelgidsje vandaag. De eerste etappe is zo’n 10km tot aan Valle de Abdalajis, waar ik van plan ben lekker fruit en vooral meloen in te slaan. Daar heb ik al dagen zin in, mijn lichaam hunkert naar verse voeding met vitamines. Ook moet ik mijn flessen vullen. Als ik het dorp in loop, blijkt de drinkfontein droog te staan. Na lang zoeken vind ik een verstopte bar waar ik vraag om mijn flessen te vullen. De barman stuurt me echter sacherijnig weg en ook de plaatselijke agenten tonen zich weinig behulpzaam en verwijzen me ongeïnteresseerd naar de winkel om water te kopen. Vooruit dan maar, dit dorp stroomt niet bepaald over van gastvrijheid of behulpzaamheid, en het zoeken naar water kost me daardoor meer tijd dan ik wil. Zodra ik een halve meloen uit de supermarkt naar binnen heb gewerkt, laat ik het dorp achter me en zet de klim weer in.

Vliegen: een zenoefening

Er lijkt maar geen einde te komen aan de hoogtemeters deze tocht. Ook vandaag staan er zo’n 1300 op het menu. Ik ruik mezelf al, en de vliegen zwermen om me heen. Het oude zweet uit de banden van mijn rugzak ruikt zurig, en blijkt een grote aantrekkingskracht op vliegen te hebben. Ik erger me regelmatig aan het eeuwige gezoem en het feit dat ze vlak voor mijn gezicht blijven hangen, of met regelmaat ineens een ongevraagd bezoek brengen in mijn neus, mond of ogen. Het is een grote zenoefening om niet knettergek te worden van de tientallen nerveus vliegende insecten. Af en toe verlies ik mijn geduld en sla ik driftig met mijn pet naar de vliegen, die onverstoorbaar uitzwenken om direct hun oude positie voor mijn gezicht of onder mijn oksel terug in te nemen. Andere momenten lukt het me beter, en adem ik rustig door, mijn aandacht verleggend van irritatie die ik projecteer op de beestjes, naar waar ik het wil hebben. Bij mijn voeten, bij de omgeving, bij mijn ademhaling. En dan, na uren, besef ik verrrast dat de vliegen ineens weer weg zijn. Een bevestiging dat alles voorbij gaat. In dit geval een geruststelling.

Terug in het hier en nu getrokken

Het landschap bestaat weer uit boerenlanderijen met olijfboomgaarden en kale vlaktes. Hier en daar staat een huisje. Soms schrik ik wakker uit mijn sluimertoestand, veroorzaakt door de uitputting, hitte of dorst, doordat een waakhond vanuit het niets ineens hard begint te blaffen. Het doet me denken aan wat Rients Ritskes vertelde over vroegere zen monniken, die na de oorlog daar soms met stokken werden geslagen om ze weer in het hier en nu te krijgen, omdat ze de neiging hadden zich te verliezen in herbelevingen van oorlogstrauma’s. Die honden hier doen een aardig vergelijkbare taak: de woest blaffende hond trekt me in één keer weer in het hier en nu, met mijn aandacht weer in mijn lichaam en bij mijn omgeving. Een siddering gaat over mijn lichaam, mijn hart bonkt in mijn borstkas en ik voel de tintelingen langzaam door mijn armen kruipen. Langzaam zakt de spanning naar beneden, alsof het wegvloeit via mijn voeten de aarde in. Ik ben weer wakker en alert.

Waar denk ik aan?

Waar ik dan eerder met mijn gedachten zat, vind ik lastig terug te halen. In zulke hete omstandigheden, zeker wanneer ik bergopwaarts loop, loop ik voornamelijk op de automatische piloot. Mijn lichaam functioneert vanzelf, die weet precies wat het doen moet, plaatst de ene voet voor de andere, waardoor ik tijd heb om weg te drijven. De ene keer met dagdromerijen, de andere keer met het oefenen van Spaanse zinnetjes in gedachtes. Soms komen er associaties of interessante gedachtes en ideeën op, die ik vervolgens net zo snel weer vergeet. Op andere momenten blijven er liedjes in mijn hoofd zitten of denk ik aan thuis.

Thuis…

Thuis is trouwens een ruim begrip. Met momenten kan ik het missen om thuis te zijn en vraag ik me af wat me bezielt om hier moederziel alleen te lopen, in de bloedhitte een berg op te klimmen met 20kg bepakking, als ik ook gewoon thuis bij mijn gezin kan zijn. Dan zie ik enkel de dingen die ik op dat moment mis: het comfort, de gezelligheid, geliefd worden. Ik schakel bewust de dingen uit waar ik niet naar verlang. De eeuwige bergen was, de haastige ochtenspitsen, het geregel rondom werk, de kou en regen… Ik weet dat zodra ik thuis ben, de realiteit een stuk minder rooskleurig is dan ik me nu voor de geest haal. Gevalletje het gras is altijd groener bij de buren. Steeds meer besef ik, dat je maar beter gelukkig en tevreden kunt zijn in het moment, waar dat ook is, omdat het een utopie is dat geluk buiten onszelf te halen is.

Leven zonder antwoorden

Soms mijmer ik ook over de periode na de reis: wat ga ik ermee doen, komt er snel een vervolg, zal de reis me veranderen en op wat voor manier, wat moet ik straks op werkgebied allemaal en wil ik dat wel? Welke veranderingen staan er nu op stapel nu we het stuk grond in Slovenië gaan kopen en Steef zijn baan gaat opzeggen en voor zichzelf gaat beginnen? Kunnen we alles nog wel betalen, gaan we het financieel redden? Er komen veel vragen, maar weinig antwoorden. Misschien hoopte ik dat deze tocht me meer duidelijkheid zou geven. Over wat te doen, wat ik wil, hoe ik zaken moet aanpakken. Ik ben benieuwd of dat nog komt, en zo niet, wat dat dan weer voor gevolgen heeft.

But darling, what if you fly?

Leven met vragen zonder antwoord, leven met twijfels en onzekerheden. Het zijn voor mij oude bekenden die mij deze tocht vergezellen. Misschien is dat wel deel van de oefening, om er oké mee te zijn dat ik geen antwoorden krijg, geen duidelijkheid, geen zekerheid. Want puntje bij paaltje is dat ook wat het leven is. Het vraagt ook om vertrouwen, om het leven aan te gaan met een zekere speelsheid. Steeds meer zie ik het leven als een avontuur, en naarmate ik ouder word neem ik het gek genoeg steeds minder serieus. Of nouja, dat klopt niet helemaal. Ik maak me er in ieder geval minder druk om hoe zaken uitpakken, in de wetenschap dat we toch geen controle hebben. Het geeft me de moed om beslissingen te nemen en keuzes te maken die ik eerder nooit had gedurfd, om dezelfde redenen. Want wat nou als het wél goed uitpakt?

Behoefte aan voedsel

Mijn lichaam voelt sterk en fit. Ik loop en loop, doe de ene klim na de andere en voel dat mijn lijf genoeg energie heeft, dat mijn voeten en benen sterk zijn. Ik krijg nu ook af en toe meer trek, hoewel eten eigenlijk nauwelijks een thema is waar ik mee bezig ben nu. Ik vergeet soms vooruit te plannen en eten te kopen voor bijvoorbeeld de volgende dag. En meestal heb ik geen zin om te koken, dat zal ook wel door de aanhoudende warmte komen. Mijn zakje gezouten amandelen gaat al dagenlang mee, een enorm contrast met hoe dat thuis zou gaan, waar het in no time leeg zou zijn. Ik merk dat mijn lichaam meer behoefte krijgt aan vers voedsel, groente en fruit. Ik blijf het mooi vinden hoe ik steeds beter raak afgestemd op mijn lichaam door de dagen heen, doordat alle afleidingen nu zijn weggevallen.

Wildkamperen en douchen

Het wildkamperen vind ik echt te gek om te doen, maar er is één groot nadeel: niet kunnen douchen. Als ik bezweet en plakkerig moet gaan slapen, doe ik vrijwel geen oog dicht, hoe moe ik ook ben. De zonnebrand werkt als een lijmlaag, en trekt nog eens extra dikke lagen stof, zand en vuil aan, wat mijn benen aan het einde van de dag bruinzwart kleurt. Campings zijn schaars op de route, dus die douches zal ik op andere plekken moeten vinden. Vandaag loop ik naar Antequera, de grootste stad op de GR7, daar moet toch wel een douche te vinden zijn? Hopelijk kan ik daar ergens douchen en dan doorlopen naar een slaapplek voor mijn tent buiten de stad.

Antequera

Dus bel ik aan bij een fitnessclub als ik in Antequera aankom, en leg in het Spaans mijn situatie uit. De club blijkt echter een personal trainer zonder doucheruimte. Hij praat in sneltreinvaart terug, waar ik hem enkel meewarig aanstaar, en de bottom line begrijp dat hij geen douche heeft. Ik zoek opnieuw. Het zwembad blijkt dicht, maar er zit een crossfitbox op loopafstand. Daar leg ik opnieuw in het Spaans uit dat ik graag wil douchen en ditmaal heb ik succes! De box beschikt over, weliswaar koude, douches, en ik word vriendelijk meegetroond en gevraagd of ik nog iets nodig heb. Ik jubel nu ik weer schoon ben en de weg vervolg, ondanks het feit dat ik in no time weer opnieuw loop te zweten. Antequera is een mooie stad, met een kasteel bovenaan, en oude stadsmuren, die ook allerlei lokale wandelroutes in de buurt heeft.

Picknickplek, ideaal!

Het is nog zo’n 1,5 uur lopen tot mijn beoogde kampeerplek op een picknickterrein. Ik geniet van de ondergaande zon en het gouden uurtje en merk op dat ik helemaal geen rugpijn meer heb en me ook nog niet echt moe voel. Mijn lichaam past zich duidelijk aan. Ik heb mazzel, want ik kom met het laatste daglicht aan op de picknickplek waar ook wat andere campervans staan, en zet met het laatste licht mijn tentje op. Ik ervaar de luxe om aan een heuse picknicktafel te kunnen eten, waar ik een blik witte bonen in tomatensaus opwarm en een stuk meloen eet. Ik voel me gelukkig in deze mooie omgeving, mijn huisje dat knus onder de bomen staat en het vooruitzicht van een korte wandeldag morgen, met voldoende tijd voor een uitstapje naar het natuurreservaat El Torcal, een gebied dat bekend staat om zijn spectaculaire krijtrotsformaties in de meest grillige vormen.

Ik ben oké

Ik mediteer met de zin ‘ ik ben oké’ . Ik voel in eerste instantie weerstand om met deze zin te mediteren. Als ik eenmaal begin, schokt mijn lijf regelmatig en voel ik die weerstand in mijn lichaam. Het geeft verdriet en troost tegelijk, deze zin, wat ik vooral fysiek merk. Ook komt bij me op dat je als reiziger geen oordelen krijgt, enkel interesse zo nu en dan, geen vraag naar wie je verder bent, maar alleen waar je heen gaat of wat je nu doet.

Het bericht Spanje gr7 dag 10 Antequera verscheen eerst op Struin Stories.

El Chorro

Mijn tempo ligt een stuk lager dan gisteren, maar dat heeft misschien ook te maken met de heftige route vandaag. Het is een route waar ik goed moet opletten, met veel oneffenheden, losse stenen die steil omhoog of omlaag loopt. Ik loop vandaag naar El Chorro, populair vanwege de Caminito del Rey, die op hoogte langs steile rotswanden loopt. Vandaag is die echter dicht omdat het maandag is. Het geeft niet, de route is namelijk zo populair dat je al maanden van tevoren moet reserveren. Mijn wandelroute gaat geleidelijk omhoog, baant zich een weg door dennenbossen en pijnbomen, waar een reusachtige betonnen muur een groot deel van mijn uitzicht wegneemt. Het ziet er buitenaards uit. Nieuwsgierig probeer ik erachter te komen wat er achter de muur zit, maar hij is te hoog om overheen te kijken. Na een blik op de kaart kom ik er achter dat hier een groot stuwmeer ligt. Pas als ik bovenaan de berg kom, zie ik inderdaad het water, verstopt achter hoge hekken. Vanaf hier gaat de route steil naar beneden, via een ongelijk pad van losliggende keien en zand.

Taart en wifi op mijn verjaardag

De aanblik op el Chorro is zowel mooi als surreëel, met een ander stuwmeer en grote dam, en een brede asfaltweg die eromheen loopt. De karstrotsen erachter zijn echter prachtig, van een rauwe schoonheid. De zon kleurt de rotswanden in warme tinten, in contrast met het felblauwe water van het stuwmeer dat ervoor ligt en de hemel erboven. In El Chorro trakteer ik mezelf op een biertje en een stukje taart bij een hotel, waar ik op het terras dankbaar gebruik maak van het mooie uitzicht en de wifiverbinding om een online college terug te kijken. Noem me raar, maar ik word heel blij van me verder verdiepen in een onderwerp dat me interesseert. Die colleges kijk ik dan ook puur voor de lol.

De tijd nemen, ik leer het wel… ooit

Ik ben jarig vandaag en zit in mijn eentje aan een tegenvallend stukje brownie op een Spaans terras. Naast me zijn tafels gevuld met vriendengroepen met klimuitrusting, die in rap tempo de bevroren pullen bier soldaat maken. Het voelt wat dubbel. De vrienden hebben lol samen en ogen ontspannen, ik zou er graag deel van uitmaken, of met mijn vrienden samen zijn om ervaringen uit te wisselen, deze bijzondere momenten delen. Tegelijkertijd voel ik me ontspannen en tevreden omdat ik de tijd kan nemen om een college terug te kijken, hier simpelweg aan een tafel te kunnen zitten, zonder enige haast. Ook voel ik me trots, omdat ik al tot hier ben gekomen. Ik hoef hierna alleen nog maar naar de finca te lopen waar ze kampeerplekken hebben, hooguit een uur lopen. Ik heb alle tijd van de wereld, en dat is een fijn cadeau op mijn verjaardag. Langzaam, heel langzaam leer ik soms de tijd te nemen, het rustig aan te doen, te genieten van gewoon ‘zijn’.

Kamperen op een luxe resort

Na een paar uur trek ik mijn schoenen weer aan en hijs mijn blauwe Osprey weer op mijn rug. Hij lijkt wel lichter te worden naarmate ik langer loop. Ik realiseer me dat ik al een paar dagen geen last meer heb gehad van de rugpijn die ik in het begin zo erg voelde. Vanuit het hotel slinger ik verder de bergen in, zonder al te veel te hoeven klimmen. Het is een relaxte wandeling, en ik haast me niet. Op de splitsingen staan vrolijke handgeschilderde houten bordjes die verschillende accomodaties aanprijzen. Na bijna een uur kom ik bij mijn plek aan: tegen een berghelling is met verschillende terrassen een finca gebouwd met zitjes, vakantiehuisjes, sanitair, een receptie, kampeerplek en zelfs een zwembad. Het voelt als een luxe resort. De receptie gaat pas om 19.00u open, dus besluit ik mijn tent op te zetten en een duik te nemen in het zwembad. Niet dat ik zwemkleding bij me heb, maar mijn sporttopje en sneldrogende broekje doen prima dienst als zondanig. Hier en daar zie ik mensen een boek lezen, samen praten of zonnebaden. Het is een heerlijk rustige plek. Ik laat me opwarmen en drogen in de zon, terwijl ik op mijn gemak mijn dagboek bijwerk en mijn boek lees.

Verjaardagsmaal

Ik heb weinig trek en vind nog een restje brood, zweterige kaas en wat plakjes chorizo. Samen met wat gezouten cashewnootjes vormt dit mijn verjaardagsmaaltijd. Ik eet het wederom in mijn eentje op, en zie de mensen met elkaar lachen en meloen eten. Och meloen, heerlijk, daar heb ik zin in! De aanblik op de gemoedelijke saamhorigheid geeft een steek van jaloezie en ineens voel ik me eenzaam. Mijn gezin, moeder en schoonzus bellen me om te feliciteren en leiden me tijdelijk van dit gevoel af. Het uitzicht vanaf de berg is fenomenaal en ik geniet van de zachte streling van de warme zon tot deze ondergaat.

Alleen, en dat is ook oké

Op een grote steen voor mijn tent mediteer ik terwijl het laatste daglicht langzaam wegvloeit. Ik voel spanning in mijn lichaam, voel me bekeken en daardoor opgelaten. Het dringt tot me door dat er niemand van mijn vrienden is die aanhaakt tijdens mijn tocht, hoewel veel mensen voordat ik vertrok hun enthousiasme uitspraken en misschien wel een stukje wilden meelopen. Puntje bij paaltje loop ik alleen. Ik voel me ineens alleen en niet geliefd. Ook valt me op dat ik me juist alleen voel als er andere mensen om me heen zijn waar ik geen deel van uitmaak. Dit confronteert me met iets dat belangrijk voor me is, maar wat? Zit hier een kernovertuiging? Tegelijkertijd ben ik ook blij dat ik alleen loop. Ik voel heel sterk dat deze reis een heel ander karakter had gehad als ik met anderen samen zou lopen. Dat ik nu alles zelf doe, vervult me ook met een grote voldoening en trots. Wat rustiger na het mediteren schuif ik mijn slaapzak in op een van de meest bijzondere verjaardagen die ik heb gehad in mijn leven.

Het bericht Spanje gr7 dag 9 El Chorro verscheen eerst op Struin Stories.

Deze ochtend kleurt de zon de rotsen roze en oranje, en zoeken de roofvogels opnieuw het luchtruim op, waar ze met tientallen tegelijk majestueus omhoog glijden op de thermiek, in volledige stilte en overgave.
Tijdens het mediteren gaan mijn gedachtes alle kanten op. Mijn antwoorden op mijn koan komen vaak op vanuit situaties die ik zelf meemaak, en door associaties die ik overdag opdoe. Ik denk aan Slovenië, waar we een stuk land gaan kopen, aan onze plannen daarbij en krijg nieuwe ideeën. Het mediteren schept ruimte, en zorgt er voor dat ik vaak op nieuwe ideeën kom. Ik verlang naar een douche en met regelmaat gaan de ’to-do lijstjes’ van het hier en nu door me heen. Bij het wildkamperen ervaar ik soms ineens de spanning om niet gesnapt te worden, en flitsen er talloze beelden en sensaties langs, van wat ik overdag heb meegemaakt. In die momenten dat ik stil zit, voel ik vaak ineens hoe het eigenlijk met mijn lichaam is, de pijntjes, de steken, het ongemak, de vermoeidheid.

Montejaque

Ik blijk slechts 300m van het dorpje Montejaque te hebben geslapen, waar ik met zonsopkomst in loop. Een lief wit dorpje met sinaasappelbomen op het centrale pleintje, en een drukbezocht café door de plaatselijke oude mannetjes die daar hun ochtendkoffie en laatste roddels tot zich nemen. Ik vul een waterfles en loop verder richting Ronda, slechts 11 km verderop. Vandaag heb ik een makkie, want in Ronda zit een camping en daar kan ik de rest van de middag uitrusten. Ik kijk er naar uit mijn spullen te wassen, te schrijven en Ronda te bezoeken. De route naar Ronda valt in het niet vergeleken met de voorgaande dag, maar dat is oké. Het vooruitzicht van een korte dag vandaag met tijd om te relaxen, compenseert volledig voor het mindere natuurschoon van vandaag.

Ronda!

Na een paar kilometer zie ik Ronda liggen, op haar steile klif, wat een gaaf gezicht! Het is nog een pittige klim naar boven toe, en ik walg van mijn eigen zure lucht die om me heen hangt. Ik hoop maar dat anderen dat niet ruiken. Nu ik dichtbij Ronda ben, kom ik ineens weer mensen tegen, en word ik me bewust van mijn lichaam en aanwezigheid. Het zweet trekt in de schouderbanden en het rugpand van mijn rugzak, en wordt elke keer weer opnieuw ‘opgewarmd’ als ik verderloop. Nog eventjes, dan kan ik douchen, troost ik mezelf als ik de drukte van Ronda tegemoet loop.

De drukte en hoeveelheid mensen overvallen me. De stad is overladen met toeristen, die massaal selfies maken op de beroemde brug, in groepen rond gidsen samendrommen, naast ronkende touringcars waar nieuwe ladingen mensen met rolkoffertjes uitstappen. Het centrum is een explosie van kleurige souvenirs die uit stalletjes en kraampjes steken, een plein verderop doet dienst als zomerkermis en ernaast lijkt een bierfestival opgetuigd, waar families bil aan bil aan grote biertafels geschoven zitten. De overgang na zoveel stilte en eenzaamheid is te groot en ik probeer de prikkels buiten te sluiten. Stoïcijns en doelgericht loop ik direct naar de camping, die aan de andere kant van Ronda ligt. Ondanks mijn gigantische rugzak en zure walm, voel ik me onzichtbaar en klein in deze mensenmassa.

1 okt 2023 21.05

De camping in Ronda ligt op ruim een half uur lopen van het centrum vandaan. Het is heerlijk daar, met goed sanitair, een wasmachine en een prachtig zwembad. Na een heerlijke douche, het opzetten van mijn tent en ophangen van de was, ga ik zonder tas zo licht als een veertje naar Ronda. In mijn sneldrogende korte broek en sporttopje zie ik duidelijk dat ik ben afgevallen, en mijn speklaagjes zijn ingeruild voor harde spieren. Mijn bovenbenen voelen stevig en sterk, zonder de last van de rugtas voelt mijn lichaam alsof het is teruggebracht naar zijn essentie, met niks extra’s aan ballast, maar enkel wat er nodig is. Ik geniet van deze gewaarwording en voel me trots.

Eenzaamheid in de drukte

Vandaag is het schreeuwend heet, zo rond de 35 graden. Eenmaal in Ronda merk ik al snel dat ik niet goed kan genieten. Ik weet niet waar ik heen wil, en loop wat verloren door de straatjes, waar groepjes en verliefde stelletjes het stadsbeeld vormen. Plichtsmatig ga ik de bezienswaardigheden langs en maak foto’s, maar voel me eigenlijk overal te veel en niet op mijn plek. Ik voel me ontheemd, wat doe ik hier? Totaal niet op mijn gemak denk ik aan Steef: was hij maar hier, ik hoor hier niet alleen te zijn. Kon ik deze ervaring maar met hem delen. Gek, dat heb ik in de natuur helemaal niet gehad. Daar voel ik me volledig op mijn gemak, thuis, niet bang en ook niet eenzaam, ook al ben ik er helemaal alleen. En nu loop ik in een drukke stad vol met mensen, en voel ik me juist heel eenzaam. Ik heb de neiging om in verbinding te gaan via mijn telefoon, om te voelen dat ik niet alleen ben. Is dat het? Dat het oordeel van anderen iets is dat ik me internaliseer? Dat als anderen mij hier alleen zien, dat dat betekent dat ik alleen ben? Dat ik anderen het tegendeel wil bewijzen dat ik heus niet alleen ben? Ik bestel wat tapas en een sangria op een terras, om toch de ervaring volledig aan te gaan. Beiden smaken me matig.

Oefenen met Spaans

Waar ik kan, probeer ik Spaans te praten. Ik heb wat langer nodig om te verwerken wat er tegen me wordt gezegd, en het blijft een gehannes. Soms schakelen de Spanjaarden over op Engels, maar ik probeer toch Spaans terug te praten, ondanks mijn gêne en ongemak hierbij. Ondanks dat ik mezelf vaak moet herhalen omdat ik het waarschijnlijk niet goed uitspreek. Ik hou vol, omdat ik weet dat dit de enige manier is om eraan te wennen en erin te groeien. Ik doe het, met alle spanning die het op dat moment geeft. Ik ervaar het, maar ik ervaar vooral dat het slechts tijdelijk is en dat ik me trots voel naarmate ik meer probeer. Ik herken tot mijn vreugde al veel woorden en zinnen en tijdens het lopen oefen ik in gedachten met het formuleren van Spaanse zinnetjes in denkbeeldige conversaties. Elke ochtend tijdens mijn ontbijt doe ik een Duolingo lesje, om te blijven oefenen met Spaans.

De betekenis van slaap

Na de tapas loop ik terug naar de camping, dit keer een stuk sneller zonder de zware rugzak. Ik ben moe en besluit te mediteren en vroeg te gaan slapen. Hoe moe ik elke dag ook ben, het slapen blijft matig gaan. Het is te heet, dan weer koud, ik zweet als een otter en kan nooit goed mijn draai vinden. Slaap. Een onderschatte, kostbare schat. Gaan slapen heeft voor mij zoveel meer associaties dan het functioneel uitrusten. Het is ook een moment van verbinding voor mij, van lichamelijke aanraking in knuffels, strelen en meer. Het is het bevestigd worden daarmee, dat ik besta voor de ander en ertoe doe. Het is bovendien mijn plek, mijn veilige plekje, waar ik volledig kwetsbaar kan zijn en me kan overgeven aan het onbekende in de vorm van de nacht. Veiligheid speelt ook hier, of juist hier. Nu ervaar ik die veelzijdigheid van al die facetten ervan. Niet zo gek dat het slapen me niet zo lekker afgaat tijdens mijn reis. Dus ondanks dat ik een lange nacht heb gemaakt, heb ik nog steeds weinig zin om uit bed te gaan als om 7u de wekker gaat.

Het bericht Spanje gr7 dag 7 Ronda verscheen eerst op Struin Stories.

Ik heb tijd te kort om te schrijven. Als ik aankom bij een slaapplek ben ik zo moe, dan wil ik het liefst zo snel mogelijk mijn bed in. Alles wat extra is, is dan te veel. Vooral omdat ik door de dag heen pijn in mijn rug krijg. Dan is rechtop zitten, of zitten om te schrijven erg pijnlijk.

Onrealistische verwachtingen

Terwijl ik mediteer probeer ik me niks aan te trekken van de luidruchtig ronkende camper die achteloos hard met zijn deuren blijft slaan. Nog een extra oefening in zijn met dat wat er nu is, ongeacht of dat nu is wat je wilt of niet. Het opbreken kost me wederom langer dan gedacht, maar er komt langzaam aan steeds meer acceptatie bij mezelf. Het blijft gek dat ik mezelf hierin onrealistische verwachtingen blijf stellen, en blijf veroordelen, terwijl ik tegelijkertijd keer op keer aantoon dat het reëel is om anderhalf uur nodig te hebben, en dat dit bovendien helemaal prima is voor de rest van de dag. Wat maakt het ook uit!? Het is zo’n gekke gewaarwording om bewust te zijn van je automatische denkpatronen maar er alsnog doodleuk slachtoffer van te worden. Elke dag is een nieuwe kans om hiermee te oefenen en hier meer afstand in te krijgen.

Meer dan 1000 hoogtemeters

Als eenmaal alles weer in de tas zit, voel ik me weer trots en fit, en heb ik zin in de dag! Ik ben zojuist vertrokken vanaf de camping vanuit Jimena de la Frontera en een start gemaakt aan de route naar Ubrique, ruim 37km verderop. Een pittige afstand, dus ik weet niet of ik dat in een keer ga redden of dat ik de route opbreek. Ik heb in ieder geval maximaal water bij me zodat ik daar geen zorgen hoef te hebben onderweg. Vandaag staan er meer dan 1000 hoogtemeters op de planning. De route gaat direct steil omhoog, de berg op, wat schitterende uitzichten geeft met de opkomende zon die de wereld in haar zacht oranje gloed zet. Ik geniet misschien wel het meest van deze momenten, waarin ik me blijf vergapen aan de schoonheid van de wereld.

Wandelende suikerspin

Op sommige momenten is het zoeken naar het pad, waardoor ik een paar keer verkeerd loop. Het pad is gemarkeerd met steenmannetjes op dit stuk, en het vraagt een geoefend oog om ze te onderscheiden in de rest van de steenachtige omgeving. Het pad gaat ineens van het grotere pad af, duikt het struikgewas in en loopt door begroeide stukken met scherpe planten, die mijn benen van nieuwe schrammen voorzien met hun scherpe stekels en doornen. Bij hogere begroeiing word ik regelmatig behangen met spinnenrag, wat me het gevoel geeft dat ik langzaam maar zeker verander in een wandelende suikerspin. Af en toe is de route misleidend, of liggen er twee routes naast elkaar. Na een hele poos komt mijn avontuurlijke struinpaadje weer uit bij het brede pad waar ik eerder vanaf was geweken: dit geeft een gevoel van frustratie: waar heb ik al die onnodige moeite dan voor geleverd? Ik had net zo goed dat goed begaanbare, brede pad kunnen nemen!

Even liggen…

De vermoeidheid slaat toe, wat ik merk aan het regelmatig struikelen. Met mijn voeten blijf ik hangen achter stenen of boomstronkjes, of simpelweg over mijn eigen voeten, wat resulteert in een boos gefoeter. Het duurt even voor ik kan accepteren dat ik moe ben en dat het verstandig is om te pauzeren. Ik eet wraps met gedroogde worst en ga even op de grond liggen op mijn foliemat. Och, dat is heerlijk voor mijn rug, en ik zou wel willen blijven liggen. Ik geef mezelf echter toch weer een schop onder mijn kont om verder te gaan, het is alsof ik mezelf geen rust gun. Ik moet dóór van mezelf, en de rugpijn neemt gestaag toe naarmate de kilometers optellen. De vaart is er ook duidelijk uit. Met 18km pauzeer ik opnieuw om even te schrijven, het loopt al tegen half 4. Ik heb duidelijk moeite om los te komen van het tijdsconcept en de haast. Mezelf kunnen overgeven aan het ritme van de dag, is nog ver weg. In plaats daarvan forceer ik mezelf om te doen wat ik vind dat ik hoor te kunnen, ik push mezelf verder en ga daarbij nog elke dag over mijn fysieke grenzen.

Wandelcellen

Tegelijkertijd komt mijn lichaam in een andere staat van zijn. M’n pa zegt dat je na een dag of 4 zogenaamde wandelcellen begint aan te maken. Ondanks dat ik maar licht slaap, om de haverklap wakker ben omdat ik weer even moet draaien, iets hoor, of wat dan ook, ben ik verbaasd en onder de indruk van het herstelvermogen van mijn lichaam. Als ik merk hoeveel pijn ik heb aan het einde van de dag, in mijn verbrande kuiten, de rugpijn, hoe moe ik ben, de pijntjes door mijn hele lijf, en dan toch weer fris en sterk wakker word. Dat is ongelooflijk, en vervult me met respect en dankbaarheid voor mijn lichaam. Maar ook het de hele dag buiten zijn, het voelt als zoiets natuurlijks. Ik word er een soort wild van. Niet per se in gedrag, maar… alleen de basics doen er nog maar toe hier. Alle laagjes vallen er af, van alles wat ons wordt wijsgemaakt in de grote boze buitenwereld. Hier is er alleen maar het lopen, de natuur, het buiten zijn, de zon, af en toe eten, slapen, drinken, letten op mijn eigen veiligheid. Enkel nog de basic overlevingsvaardigheden en behoeften. En eigenlijk is dat ook wel heel lekker om alleen maar daarmee bezig te zijn. Bovendien heb ik, tegen verwachting in, ook helemaal niet zo veel honger, in tegenstelling tot eerdere tochten. Ik vermoed dat ik mijn lichaam de afgelopen dagen te veel heb belast, waardoor het niet goed in de ruststand komt en misschien daarom niet zo vraagt om eten. En wat ook meespeelt is dat ik hier zo weinig afleiding heb, waardoor ik misschien extra goed voel hoe weinig ik maar nodig heb, zelfs met zulke inspanningen per dag.

29 sept 2023 13.35

Hoera ik zit aan een tafel! De luxe om rechtop te kunnen zitten en te kunnen schrijven met een koud biertje naast me. Ik ga vandaag lekker rustig aan doen, want het is snikheet. Ik heb mijn schoenen uitgedaan en alles is nat, plakkerig en glibberig van het zweet, vuil en zonnebrand. Ik zit op het plein van Villaluenga de Rosadio, een schattig wit dorpje, terwijl ik dit schrijf.

De route gaat verder door bergachtig gebied en ik prijs me gelukkig dat het grootste deel van de route beschut is door de bomen langs de route, een welkome ontlasting van mijn verbrande kuiten. Ik heb de meeste hoogtemeters van vandaag al gemaakt en blijf nu op vrij vlak terrein rondom de bergtoppen lopen, waar ik van de provincie Malaga de provincie Cádiz inloop. De typische Karst rotsen van deze regio worden steeds prominenter in het beeld, met bergtoppen van rond de 1700m. De kurkbossen, met hun soms knalrode, naakte stammen, worden gevolgd door naaldbossen waar de bodems zacht zijn van de gevallen naalden. Nog een keer passeer ik een kudde koeien en stieren, wat toch de nodige spanning geeft als ik die gigantische hoorns zie.

Mensen!

Voordat ik de doorgaande weg naar Ubrique bereik zoek ik een slaapplek en spot een afgelegen weggetje dat wat dieper ligt dan de rest van de omliggende omgeving. Dat lijkt me een prima plek om straks te slapen, maar voor dat ik mijn kamp maak, besluit ik even te chillen in de zon. Het is de eerste keer op deze tocht dat ik me kan overgeven aan het moment en mijn behoefte aan ontspanning en pauze, zonder het constante gevoel van haast. Ik trek mijn schoenen uit, rol mijn mat op de grond en lig in mijn beha in de zon te soezen, als ik ineens stemmen dichterbij hoor komen. Als ik me opricht, zie ik een groepje wandelaars mijn kant op komen. Huh!? Dagenlang zie ik niemand, en uitgerekend nu komt er een groepje mijn kant op, op een nauwelijks gebruikt pad. Snel trek ik wat kleren aan en sleep mijn spullen van het pad af.

Kans verkeken

Ik zit op een steen naast de weg, met al mijn rotzooi uitgestald om me heen, als een zwerver tussen zijn schamele bezittingen. Zakken met eten en kleren, schoenen, losse sokken die stijf staan van het vuil, een folierol, een kussensloop vol bulten van de kleding erin… Het groepje bereikt me sneller dan ik denk, en ik zie hun blikken over de gênante verzameling spullen glijden. Ze spreken me in het Spaans aan, met gekamde haren, flitsend nieuwe kleding en een zeeplucht die het contrast tussen ons enkel vergroot. Ik doe mijn best alsnog sociaal aangepast over te komen, maar versta weinig van wat ze zeggen. Ja, ik ga naar Ubrique, ja het is mooi hier… De stilte blijft ongemakkelijk tussen ons in hangen en hun glimlachjes doen inmiddels wat verkrampt aan. Als ze weglopen, met hun dag rugzakjes, besef ik dat ze over dezelfde weg zullen terugkomen, want ik ben geen andere afslagen tegengekomen onderweg. De twijfel slaat toe: kan ik hier wel blijven staan? Als er 5 minuten later ook nog een auto op de hoek van het weggetje parkeert om een kijkje te gaan nemen op zijn land erachter, heb ik mijn beslissing gemaakt: ik loop door, maar eet eerst hier.

Ik neem nog even de tijd om op mijn rug liggen en de zachte streling van de zon op mijn blote buik te voelen. Als ik omhoog kijk zie ik de felblauwe hemel, de takken van de bomen naast het pad die loom heen en weer wiegen in het kleine briesje dat er soms staat. Aan de andere kant zie ik het puntje van de bergen vlakbij. Ik geniet van de stilte, het zachte ruisen van de pijnbomen af en toe, en de weldaad van horizontaal liggen voor mijn vermoeide en beurse rug.

Betere energieverdeling

Na het eten van wraps met tonijn, tomaat en komkommer voel ik me zowaar van vervuld met nieuwe energie, en als een jekko vervolg ik mijn route naar Ubrique. Deze tactiek moet ik onthouden: eerst eten en dan pas een stekkie zoeken om te slapen. Voor mijn gevoel doseer ik mijn energie vandaag beter door vaker pauzemomenten te nemen. De route richting Ubrique slingert om en nabij de A-weg naar het dorp toe, en ik speur ondertussen de omgeving af naar kampeerplekken. De mogelijkheden liggen nogal in de kijker, vlakbij de weg of oprit van een huis, in de blaflinie van menig waakhond of de mogelijke plekken zijn overwoekerd door prikplanten op de grond. Turend op de kaart zie ik over ongeveer een kilometer een veelbelovende plek, waar er meer afstand zit tussen de weg en omliggende bebouwing. En inderdaad, daar spot ik een mooi vlak stukje, op een zachte bodem van naalden, tussen de bomen langs het wandelpad.

Bekeken voelen

Terwijl ik mijn rugzak afdoe en mezelf al rijk reken, en de bodem ontdoe van scherpe voorwerpen en stenen, rent er een hardloper voorbij… En nog een… Gevolgd door een boer in zijn auto met aanhanger die zich over mijn wandelpad manouvreert… Wat is dit vandaag! Normaal kom ik nooit mensen tegen, en uitgerekend als ik mijn tent wil opzetten, stikt het van de voorbijgangers. Ik baal, want dit is een perfecte plek om mijn tent op te zetten, en de kans daarop is vrijwel verkeken zodra ik verderga. De nieuwsgierige voorbijgangers draaien hun hoofd als een uil om, vol nieuwsgierigheid naar wat ik aan het doen ben. De hardloper vertraagt zijn pas en blijft een eindje verderop staan om naar me te kijken. Ik voel me bekeken en besluit nog even te wachten, in de hoop dat het rustiger wordt als het donker wordt. Die hardloper zit me niet lekker. Gaat hij me verraden? Ik probeer te doen alsof mijn neus bloed en negeer alle nieuwsgierigheid in alle toonaarden door mijn aandacht te richten op het bestuderen van mijn wandelgids. (Ook hier had ik veel tijd nodig om pas veel later te realiseren dat ik zelf ook het contact uit de weg ging. Mede daarom heb ik nu de intentie om open te staan voor ontmoetingen. In deze etappe voelde ik de nabijheid van mensen als een mogelijke dreiging, terwijl het wellicht tot mooie gesprekken en bijzondere ontmoetingen had kunnen leiden.)

Heimelijk optreden

Om tijd te rekken besluit ik alvast te mediteren, waarin ik me nog steeds bekeken voel door de boer die even verderop zijn auto geparkeerd heeft. Ik blijf stoïcijns zitten, desnoods leg ik de situatie uit, erop vertrouwend dat de anderen ook compassievol zullen reageren. Toch komt er tijdens het mediteren na een poosje een gevoel op dat ik niks nodig heb, waarna het voelt alsof ik alles kan loslaten, inclusief de pijn die ik in mijn lijf voel. Als ik klaar ben met mediteren, schemert het, en neem ik de gok mijn tent zo snel mogelijk op te zetten. Ik heb mijn MSR-tent gekocht met een olijfgroene buitentent, met opzet voor deze situaties: om zo onopvallend mogelijk te blijven. Het heeft de perfecte schutkleur, en algauw is mijn kamp nog amper te herkennen met mijn tentje tussen twee olijfbomen in. Ik duik mijn tent in, en haal opgelucht adem als ik de boer eindelijk weg hoor rijden, en ook de geluiden van de laatste hardlopers langzaam wegsterven. Ik schrik nog twee keer van een langsrijdende auto, maar blijf gelukkig ongezien. Ondanks alles slaap ik als een marmot deze nacht.

Het bericht Spanje gr7 dag 5 Ubrique verscheen eerst op Struin Stories.