Door de geul

Al de hele dag gaat de route over los grind en stenen. Het mag de naam pad niet eens dragen. Waar ik in loop is een uitgesleten geul van snelstromend regenwater die watervallen en diepe sporen in het landschap heeft getrokken door de tijd heen. In die geul zijn allerlei steentjes, takken en andere elementen verzameld, waardoor mijn voeten constant wegglijden. Ik kan ze niet goed neerzetten, de geul is te smal en te diep om ze naast elkaar te plaatsen, en met elke stap moet ik eerst mijn balans hervinden. Meerdere keren verlies ik mijn evenwicht, struikel ik en kan ik ternauwernood een val voorkomen. De geul is intussen ook behoorlijk begroeid. Nog niet zo erg als wat ik soms in Andalusië tegenkwam, maar alsnog vertraagd het mijn tempo aanzienlijk. Het is ploeteren en doodvermoeiend.

“Hier rechts afslaan”

In Valencia worden er geen concessies gedaan met het pad. Het is vaak steil omhoog of omlaag, en weinig ertussen. Meteen stroomt het zweet over mijn rug en is de herinnering aan de douche alweer ver weg. Het is alsof de routemaker zich er makkelijk vanaf wilde maken door te denken ‘hier rechts afslaan’ en simpelweg een rechte streep omhoog of omlaag een berg op heeft getrokken. Niks geen leuke slingerpaadjes of haarspeldbochten, gewoon rechtdoor omhoog, soms in een hoek van 60 graden waar ik mijn handen en voeten nodig heb om te klimmen. Mijn kuiten voelen stijf, mijn enkels en voeten voelen gevoelig. De rustdag heeft dit niet kunnen wegnemen.

Gelukkig blijf ik een prachtig uitzicht over het meer houden, terwijl de wolken zich samenpakken naarmate ik verder het pad omhoog klim. De lucht ziet er dreigend uit en voorspeld weinig goeds. Een tijdje loop ik door een bosrijker gebied. Na een poos te hebben geklommen, daalt het pad weer net zo steil naar beneden, in de richting van het dorp. Wat een rotpad! Ook mijn tenen stoot ik vaker dan me lief is tegen stenen en boomwortels, wat ze gevoelig en pijnlijk maakt. Ik ben van plan naar een Area Recreativa te lopen. Daar is het vaak vlak, met picknicktafels en soms ook stromend water. Hopelijk kan ik daar kamperen.

Weer een wild zwijn

Ineens kruist een wild zwijn mijn pad. Het gigantische ruwharige beest flitst op zo’n 10 meter afstand van me voorbij, maar de grote slagtanden zijn niet te missen, net als zijn kolossale formaat. Even sta ik aan de grond genageld: hij boezemt me angst en ontzag in. Zijn dit de beesten die mij al meerdere keren hebben bezocht ’s nachts? Ik ril en voel me een beetje misselijk als ik mijn kwetsbaarheid besef. Kort daarop passeer ik een steenbok. Hij schrikt van mij, maar ik had hem nog helemaal niet gezien. Pas als hij wegrent naar een hogere plek, krijg ik hem in het vizier. Hij blijft op een uitstekende rotspunt poseren, maar ik ben te laat om er een foto van te maken. Wat een prachtig plaatje!

Een Oase in de wildernis

Halverwege de route kom ik bij een gehucht met één wegrestaurant dat de hele regio bedient. Venta de Gaeta heb ik zien staan in reisverslagen van anderen vóór mij, en is mijn oase in de verdere dorre omgeving. Ik bestel wat eten (“doe maar iets met eieren en vlees”) om de eiwitten aan te vullen. Ik krijg een bord met gebakken eieren, aardappels en wat vlees in een flinke portie jus, heerlijke wandelkost. Vanavond zal ik het moeten doen met brood. Ik geniet, reken een schappelijk bedrag af wat me bijna blut achterlaat en vervolg met een beter gemoed de rest van mijn tocht.

Graadje erger

Vanaf Venta de Gaeta wordt het pad moeilijk, heel moeilijk. De berg af is een ware verschrikking. Ik herinner me maar weinig van de omgeving, maar heb nog steeds pijn in mijn voeten en enkels. Over de laatste kilometer heb ik iets van 1,5 uur gedaan. Meermaals brak ik bijna mijn nek, omdat ik zoveel struikelde en weggleed. Ik schreeuwde en vloekte van frustratie! De vele wilde dieren die ik onderweg tegenkom zijn de pijnverzachters op de route. Ze leiden mijn aandacht even af en vervullen me met verwondering en ontzag.

Tabarla, een stukje hemel op aarde

Eindelijk kom ik aan bij de picknickplek, Tabarla, een prachtplek voor wildkamperen. Een groot, vlak terrein met diverse picknicktafels, een overdekte ruimte met tafels, en een klaterend beekje iets verder heuvelafwaarts, met idyllische groene begroeiing eromheen. Het is een plek die bijvoorbeeld gebruikt wordt door schoolkampen. Hoewel mijn aanvankelijke plan was om verder te lopen, besluit ik hier te blijven. Deze prachtplek kan ik niet negeren.

Dit is misschien wel de mooiste plek die ik ooit ben tegengekomen. Midden in het bos, met zachte, vlakke grond waar de zon op verschillende plekken haar stralen laat vallen maar de wind wordt weggehouden door de omringende bergen. Mijn lichaam is moe, van het veeleisende pad. Ik besluit de genieten van de extra tijd, me te warmen in de laatste zonnestralen en op mijn gemak wat te eten straks. Dit soort terrein zijn de kersen op de taart, het is heerlijk om rechtop te kunnen zitten en een overdekt toevluchtsoord te hebben mocht er noodweer komen. Het beekje lonkt, ik zoek een grote, platte steen op waar ik met mijn e-reader geniet van de serene stilte. De luxe van eenvoud.

Let’s call it a day

Hoe weinig heb ik daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn. Hoewel eenzaamheid bij tijd en wijlen pijn kan doen en kan schuren, kan deze pijn tegelijkertijd soms ook prettig voelen. Een besef van onlosmakelijke verbondenheid met alles om me heen. Een herinnering aan de wederzijdse afhankelijkheid die mijn trots en arrogantie temperen, en me achterlaten in een nederig respect en verlangen naar ‘de ander’. Op mijn gemak zoek ik een plek voor mijn tent. In het open terrein of onder de afdak? Ik kies voor de zachte bosgrond.

Het bericht Spanje gr7 dag 21 / 50 Cortes de Pallas – Venta de Gaeta – Tabarla verscheen eerst op Struin Stories.

De nacht is koud, ik lig als een mummy met mijn buff over mijn hoofd en een paar lagen kleding aan in mijn slaapzak, maar het blijft koud. Mijn zomerslaapzak heeft zijn maximum bereik gehaald, en voor het eerst deze tocht heb ik het onaangenaam koud ’s nachts. Deze nacht besef ik meer dan anders hoe diep ik in de uitgestrekte natuur van het Spaanse binnenland ben. Zo ver weg van de beschaving. Als ik net in mijn tentje lig, hoor ik vlakbij een ree blaffen. Ik schrik even, maar blijf gefascineerd luisteren. Niet zij zijn de vreemden hier, maar ik, als menspersoon midden in hun territorium. Hij blaft nogmaals, en ik hoor de hoeven afzetten in de grond. Overal om me heen, zowel dichtbij als ver weg, hoor ik dat de kudde gehoor geeft aan de roep van deze ree: ze verzamelen zich, weg van mijn tent.

Op mijn plek gezet

Het is indrukwekkend en maakt me nederig. Het zet me op mijn plek als mens, als klein onderdeel van het grotere geheel. Hier zijn de dieren de baas en mensen vreemd, onbekend. Ook deze nacht hoor ik zwijnen, maar gelukkig op veilige afstand. En voor het eerst deze tocht kan ik erbij ontspannen. Ik doezel weg in een lichte slaap. ’s Nachts wint mijn volle blaas het van de kou, en moet ik er toch even echt even uit. Het is nacht, maar de maan schijnt in zijn volle glorie fel over het land. Het is ijzig koud maar ook prachtig, in het licht van de maan.

Vorst aan de grond

De volgende ochtend zie ik hier en daar rijp op de lage begroeiing. Nachtvorst aan de grond dus. Ik word wakker met een magnifiek uitzicht op de opkomende zon, die mij dan ook al vroeg wekt. De yoga sla ik over, daar is het echt veel te koud voor, mijn handen zijn bevroren. Ik probeer mezelf warm te bewegen, de stijfheid uit mijn gewrichten te krijgen als ik mezelf klaarmaak voor vertrek. Nog eenmaal kijk ik achterom naar mijn fijne, veilige kampeerplek zo diep weg van alles en iedereen. “Dankjewel, voor het veilige onderkomen”, zeg ik voordat ik weg loop. Intussen is het mijn gewoonte om de plek, het Universum, Moeder Natuur, God of hoe je het ook wilt noemen te bedanken voor veilige nachten. Tijdens mijn tochten ervaar ik de kwetsbaarheid en nietigheid van ons bestaan, waar vanzelfsprekendheid niet meer bestaat en ik niets voor lief neem.

Groene golven

Het duurt nog tot 11u voor ik eindelijk weer een beetje warm word. De harde wind van gisteren is er nog steeds, afhankelijk van waar ik loop. Soms beschermt de berg me tegen de wind, op andere plekken beukt de wind me er bijna vanaf. De route gaat eerst verder omhoog, om vervolgens een tijdlang relatief vlak te lopen over een breed grindpad. Wat een opluchting en contrast met de vorige dag! Het pad is goed begaanbaar en heeft weinig hoogtemeters. Het landschap blijft hetzelfde en weinig afwisselend, met veel naaldbossen die de herhalende bergen vullen. Als groene golven in een bomenoceaan, wisselen de bergen elkaar af. Hier en daar hebben de bergen steile rotswanden halverwege of bovenaan de bergen. Het gebied is ontzagwekkend weids en uitgestrekt, met naar alle kanten toe alleen maar de stompe bergruggen en groene naaldbossen. Geen wegen, geen huizen, geen enkel teken van beschaving. Op sommige momenten kan ik de zee zien, waar ik nu relatief bij in de buurt loop. Grandioos!

Geiten

Van de 3,5 liter water die ik gister had meegenomen, is nu minder dan 2l over. Dat is weinig om zowel vandaag als morgen mee te moeten doen. Het scheelt dat het niet meer zo warm is en ik relatief weinig hoef te drinken, maar alsnog moet ik goed rantsoeneren in het geval ik geen water meer tegenkom. Op de kaart heb ik een bron aangegeven gezien, maar het is vaker voorgekomen dat bronnen en rivieren droog staan, dus kan ik er niet op rekenen. Dat betekent heel zuinig doen met mijn watervoorraad. Van alles wat ik bij me heb, is water het allerbelangrijkste. Het pad kronkelt verder door de groene heuvels, en na een paar uur hoor ik bellen: vee! Naarmate ik dichterbij kom zie ik een kudde witte geiten, verspreid over de omgeving. Nergens zie ik een boer of een herder, of iets van een boerderij. Maar waar geiten zijn, moet toch ook water in de buurt zijn? Ik probeer te ontdekken of er ergens een bron is, maar kom niks tegen. Ook het landschap en de vegetatie laten geen tekenen van water zien. Teleurgesteld loop ik verder, hoewel de geitjes wel een gezellige afwisseling op mijn pad zijn.

Water rantsoeneren

De route gaat verder, langzaam stijgend tot een splitsing van wegen, hoewel ik nergens een auto of andere tekenen van beschaving zie. Na de middag kom ik aan bij de bron, en hallelujah, hij stroomt! Vers bergwater kabbelt uit een onzichtbare bron uit de berg. Wat een godsgeschenk! Dolgelukkig vul ik mijn 2 flessen en drink terplekke zoveel als een kameel. Ik ben in mijn nopjes, want nu heb ik sowieso genoeg tot aan Cortes de Pallas, waar ik morgen zal aankomen. Soms begrijp ik niet hoe dit soort trails zijn bedacht om uit te voeren. De enige mogelijkheden qua overnachten is wildkamperen, en dan nóg vergt het veel plannen en uitdenken van de route. Water is nergens een garantie. Geen wonder dat er maar heel weinig mensen zijn die deze route lopen.

Koesteren in de laatste zon

Met heel wat kilo’s zwaarder loop ik vol vertrouwen verder de berg op. Na de volgende afdaling ga ik een kampeerplek zoeken, neem ik mezelf voor, want ik heb geen zin in weer een hele lange dag. Dan ga ik de dag erna zoeken naar een rustdag ergens. Na de afdaling bereik ik een dal met een ruïne, waar ik de rest van de middag lekker niks doe. Chillen, genieten van de warme zon, schrijven, lezen, thee drinken (hoera voor voldoende water!) en verder niets.

Zo half oktober hier in de bergen verliest de zon snel haar kracht en warmte, en is elke zonnestraal een welkome warme streling. Zodra de zon achter de bergen is, koelt het snel af. Elke dag komt dat moment eerder. Vorig jaar liep ik eerder in het jaar, en kon ik de avonden nog weleens buiten doorbrengen. Nu merk ik dat het algauw te koud is, en ik liefst mijn tent in duik om de warmte op te zoeken. Warm in mijn nestje kijk ik nog een gedownloade serie op mijn telefoon en lees mijn boek uit. Ik ben zo dankbaar voor de bron die ik vanmiddag vond, omdat ik mezelf daardoor kan trakteren op een hete kop thee.

Het bericht Spanje gr7 dag 18 / 47 Bolbaite – Teresa de Cofrentes verscheen eerst op Struin Stories.

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.

Heen en weer…

De route gaat eerst weer terug naar Trevelez, helemaal tot boven in het dorp, om daarna het hele dorp weer naar beneden te lopen. En vervolgens bij de berg ernaast opnieuw omhoog te klimmen. Ik heb intussen wel geleerd me niet meer druk te maken over dit soort -op het oog- onnodige lussen, omwegen en kilometers. Het gaat tenslotte niet om zoveel mogelijk afstand afleggen in zo’n kort mogelijke tijd. Het gaat om de totale ervaring, inclusief de ervaring van frustratie en tegenslag. Het lukt me elke dag een beetje beter me neer te leggen bij dit soort gevoelsmatige ‘zonde van de tijd’ momenten.

Door prachtige kloven en over bergkammen

De eerste kilometers blijft het klimmen, om dan een tijdje vlak te lopen en vervolgens op een prettige manier te dalen, met mooie uitzichten voor me. Even raak ik het pad kwijt bij een waterreservoir, die ik na een korte pauze gelukkig snel terugvind. Daarna kom ik al snel in het eerste dorp aan. Na 2x knipperen ben ik alweer door Juviles heen en onderwerp naar het volgende dorp: Timas. Om daar te komen ga ik door een prachtige kloof en over een bergkam heen. Ik geniet intens van de wildernis, de ruige natuur om me heen en de uitgestrekte wereld die aan mijn voeten ligt en die ik totaal voor mezelf heb. Aan de andere kant van de berg kom ik bij Timas, eveneens een uitgestorven dorp waar ik snel weer uit ben gelopen.

Hierna kom bij een klein dal, dat ik afdaal via een soort los zwart zand, alsof er een aardverschuiving of lawine is geweest dat een deel van de berg heeft weggeslagen. Het zwarte zand doet me denken aan gestolde lava na een vulkaanuitbarsting. Het pad is onduidelijk, meer een suggestie dan een route, en met de nodige voorzichtigheid kom ik beneden bij een drooggevallen rivier uit. Hier lijkt de route compleet in het niets lijkt te zijn opgelost. Ik loop het dal door, kijk links en rechts, probeer stukjes van het steile, vrijwel loodrechte stuk van de berg omhoog te komen om de route of markeringen terug te vinden, maar vind niks. Geen pad, geen routemarkeringen, geen enkele aanwijzing dat hier mensen geweest zijn. Ik snap er niks van, waar is de route gebleven? Ik ben omgeven door hoge bergwanden en de losse zandbergen waar ik vandaan kom.

Verdwenen paden

Ten einde raad besluit ik te pauzeren en mezelf een moment te gunnen om een oplossing te bedenken. Ik check voor de zekerheid het routeboekje, maar de omschrijving klopt niet met de realiteit. In het boekje staat een tekeningetje waar de route ongeveer in het midden van de bergwand verder omhoog gaat. In werkelijkheid zit daar echter de rivier met een sterke begroeiing die het onmogelijk maakt om daar de steile wand omhoog te beklimmen. Mijn gps op mijn horloge wijst een kant op waar de berg vrijwel loodrecht is, en google maps geeft al helemaal geen paden aan.

Peinzend pak ik mijn wraps die ik besmeer met chocopasta. Ik heb een hele pot onderin mijn tas zitten, en om zo snel mogelijk het gewicht van de zware pot kwijt te raken, smeer ik dikke lagen pasta op mijn wraps, maar ook mijn koekjes, en eigenlijk alles wat me lekker lijkt. Ik ben intussen zo ver dat het me werkelijk niks meer kan schelen wat een ander hiervan zou vinden, en of dit wel door de beugel kan.

Plannen smeden

Ik denk terug aan aan onze laatste vakantie in Bosnië en Slovenië. Hier werden we ook geconfronteerd met stukken waar we het pad waren kwijtgeraakt, veelal als gevolg van het noodweer de weken ervoor, waardoor hele delen van het pad waren weggeslagen en stukken van de berg waren afgebroken. We hebben toen over modderstromen gelopen en door kloven die ontstaan waren als gevolg van aardverschuivingen. Soms zat er niets anders op dan op handen en voeten een stuk omhoog te ploeteren, ons vastklampend aan bomen of rotsen, of elkaar omhoogtrekkend, om weer terug op de route te komen. Dat was pittig, onze schoenen vulden zich dan met zand en steentjes, onze haren hingen vast in de takken en struiken, maar het lukte uiteindelijk altijd.

Ok, daar gaan we…

Met die ervaringen indachtig, besluit ik het erop te wagen, er is simpelweg geen andere mogelijkheid dan de steile bergwand omhoog klimmen. ‘Oké, dit gaat me lukken, dit kan ik, het is maar eventjes, dan ben ik er vanaf’, praat ik mezelf moed in. Ik stap de steile bergwand met losliggend grind op. Zo steil, dat ik niet overeind kan staan, want dat zou betekenen dat ik achterover val door het gewicht van mijn tas. Ik grijp mezelf vast aan alles wat houvast kan bieden, wat weinig tot niets is. Het zweet breekt me uit, en het klauwen van mijn handen in de grond en de lucht is eerder wanhopig dan vastberaden. Er groeit vrijwel niets stevigs om vast te pakken, en enkel wat stekelige plantjes. De berg bestaat ook aan deze kant vooral uit losliggend zand en steentjes, waardoor het lastig is een goede grip te vinden. Mijn rugzak valt naar voren, in mijn nek, en duwt mijn hoofd naar beneden, en ook de klep van mijn pet ontneemt me het zicht. Omhoog kijken naar wat er voor me ligt is daarmee onmogelijk. Ik moet erop vertrouwen dat het lukt, ik kan niet anders.

Mijn blikveld is gereduceerd tot enkele centimeters aan berg en losse steentjes voor me. Doodsangsten uitstaand om naar beneden te vallen of uit te glijden, vorder ik centimeter voor centimeter. Shit, ik had mijn wandelstok natuurlijk klein moeten maken, nu is het een vreselijke sta in de weg, veel te lang, maar ik kan hem nu onmogelijk kleiner maken zonder te vallen. Mijn telefoon, die aan een koordje om mijn nek hangt, valt continu uit het zijvak van de tas, en klettert tegen de stenen onder mijn gezicht, tussen mijn handen. Ik vraag me af hoeveel klappen hij nog kan incasseren voor hij echt stuk is. Ik wissel nerveuze peptalks af met krachttermen, en beveel mezelf door te gaan, ga dóór, nu niet opgeven, hoe uitzichtloos (ook letterlijk) de situatie ook is. Het kost al mijn concentratie om mezelf in balans te houden en mijn evenwicht te bewaren.

Ik heb het gehaald!

Compleet bezweet, voornamelijk door angst, hijs ik mezelf trillend op een vlakker stuk. Ik ben veilig, ik heb het gehaald! Ik draai op mijn rug, waardoor ik half op mijn rugzak kom te liggen. Mijn ademhaling is zwaar, ik hijg als een paard van de geleverde inspanning. Het is gelukt! Wat een opluchting. Ik krabbel overeind en gil naar beneden het dal in, naar de berg dat die de rambam kan krijgen en doe een schietgebedje dat dit de enige ervaring in deze klasse zal blijven tijdens mijn tocht. Mijn ogen speuren de omgeving af naar de eigenlijke route, die ik uiteindelijk pas een heel stuk verderop vind. Nog steeds begrijp ik er niets van. Het lijkt of het eerste stuk helemaal ontbreekt en de route uit het niets verschijnt.

Liegende wandelgids

Als ik een beetje ben bijgekomen en mijn hart zijn vertrouwde plek in mijn borstkas weer terug heeft ingenomen, loop ik verder over het heerlijke, vlakke pad. Mijn knieën wiebelen onnatuurlijk van de geleverde inspanning en het voelt nog een tijd lang alsof mijn benen van elastiek zijn. Het laatste stuk van vandaag loopt gelukkig normaal naar Lobras, wederom een slapend dorp waar nergens leven te bekennen is. Hierna is het 5km naar Cadiar, waar ik rond 16.15u aankom. De routegids zegt dat ik hier vandaag 5.50u over had kunnen doen, ik doe er echter al 8u over, terwijl ik echt niet langzaam loop. Ik houd enkel functionele pauzes. Het irriteert me dan ook dat het steeds zoveel langer duurt dan staat aangegeven. De staat van de routes en het soort ondergrond maken blijkbaar veel uit. De aangegeven tijdsindicaties scheppen valse verwachtingen en blijkbaar leg ik mijzelf toch een zekere druk op om die standaarden te halen. Voor zover ik weet is enkel van dit stuk GR7 een wandelgids gedrukt, de rest van mijn etappes zal ik helemaal zelf moeten invullen en uitzoeken. Ergens is dat wel fijn, omdat het de druk wegneemt om aan een gestelde norm of verwachting te voldoen.

Kamp maken

Het duurt nog een paar uur voor de rust eindelijk is teruggekeerd in mijn lichaam. Ik luister naar muziek onderweg om mezelf te kalmeren en op te vrolijken. Het laatste stuk van de route is nog een pittige klim omhoog langs twee dorpjes. Niet de ideale omgeving om een vlak stuk grond te vinden, dus als ik een vlak stukje tegenkom, nog relatief vlak bij het laatste dorp, gok ik het erop en zet mijn tent op. Ik sta redelijk in het zicht langs het pad, maar het lijkt vrij uitgestorven dus ik verwacht niet gezien te worden. De eeuwig blaffende waakhonden in de omgeving ruiken mij echter al van verre (wat overigens niet heel verwonderlijk is, ik ruik mijzelf ook al van verre), en blijven om de haverklap aanslaan. Voor de zekerheid wacht ik nog even met het opzetten van de tent en ga ik eerst eten. Ik heb eieren gekocht en kook ze alle zes, eet er vier op, samen met een banaan, een blikje tonijnsalade en wat zoutjes. En rode wijn.

Als de schemer invalt zet ik de tent op. Als ik de stokken in elkaar schuif in neerzet, breekt ineens de dwarse tentstok, pats! Ineens bungelt het tentdoek slap naar beneden. He!? Kut, kut kut! De paniek slaat toe. Het gedeelte dat over de andere tentstok heen schuift door een plastic verbindingsstuk is gespleten of gescheurd. Even heb ik het niet breed, wat nu!? Ik kalmeer mezelf en besluit heel voorzichtig te handelen. Eerst goed kijken wat er aan de hand is. Met beleid draai ik de stok zo, dat hij klem zit in het plastic verbindingsstukje, en dat blijft wonderwel zitten. Ik duim heel hard dat dit de nacht, en vooral de komende dagen nog gaat werken op deze manier.

Vrijdag de 13e

Na dit intermezzo zit ik niet veel later te genieten onder de sterren met rode wijn en knabbels. De nacht is helder, de sterren steken fel af tegen de fluweelzwarte hemel. Hier zittend, alleen buiten in de natuur, voel ik me compleet tevreden en op mijn gemak. Er is geen angst, maar juist een sterke tevredenheid.

’s Nachts word ik wakker met een droge mond. Ik drink wat water en loop op blote voeten even naar buiten om te plassen, waarbij ik in een splinter stap die midden in mijn grote teen duikt. Hinkend zoek ik mijn tent terug in het donker. Door de eeltvorming kan ik er niet goed bij, en voel ik de splinter met elke stap. Midden in de nacht, in het schijnsel van mijn hoofdlampje doe ik verwoede pogingen de minuscule ellendeling eruit te vissen, maar mijn nagels zijn te kort en het lukt me niet. Een pincet heb ik niet, dus zoek ik op internet naar ideeën: tape wordt gesuggereerd. Ik duik in mijn EHBO set en probeer een stuk tape, maar zonder succes. Na meer dan een half uur proberen, geef ik het op, de splinter is niet van plan zich te laten vangen. ‘Eerst slapen, dan zie ik morgen wel verder’. Stiekem hoop ik op een wondertje en dat die splinter er vanzelf uit verdwijnt. Het was vrijdag de 13e en dat heb ik gemerkt.

Het bericht Spanje gr7 dag 20 Cadiar verscheen eerst op Struin Stories.

Slaapkamer

Misschien wel de belangrijkste kamer van je backpack. Hieronder vallen de volgende zaken:

1. tent
2. slaapmatje
3. slaapzak
4. lakenzak
5. eventueel een opblaasbaar kussentje en/of kussensloop

Je tent, slaapmat en slaapzak hangen met elkaar samen. Zo heb je tenten die heel goed geïsoleerd zijn en daardoor warmer blijven van binnen, waardoor je slaapmat en slaapzak alweer minder isolerend hoeven te zijn. Andersom kan je tent juist erg lichtgewicht en daarmee minder warm zijn, waardoor je matje en slaapzak misschien wel warmer moeten zijn. Dit is vooral ook persoonlijk en hierin is er geen goed of fout. Omdat kampeeruitrusting, vooral lichtgewicht materialen, behoorlijk prijzig is om aan te schaffen, is het een goed idee om eerst spullen uit te proberen door het te lenen van bekenden, of te huren. Dit laatste kan bijvoorbeeld bij Hikers House. Ook heeft de Decathlon vaak aantrekkelijker geprijsde alternatieven.

Tent

Wij hebben een 2- en 3-persoonstentje. Eigenlijk is de 3-persoonstent meer een 2-persoonstent, maar 3 kinderen gaat ook nog prima. Onze tenten wegen 1,7 en bijna 3kg. Hierin zijn eindeloos veel variaties. Ik zou wel aanraden om dubbelwandige tent te kiezen. Er bestaan zeer lichte, enkelwandige tenten, dus zonder binnentent, maar hierdoor is er veel condensvorming op het tentzeil, waar je al gauw tegenaan zit met je matje of slaapzak. Met kinderen loop je dan sneller het risico dat de slaapzakken nat worden door de condens.

Slaapmat

Slaapmatjes zijn misschien wel de grootste uitdaging met kamperen. Hoeveel slaapmatjes, opblaasbare en selfinflatable bedjes wij al niet hebben versleten, geplakt en vervangen… een gebed zonder eind lijkt het soms. Toch lijken de lichtgewicht slaapmatjes van de Decathlon zeer hufterproof en daarmee een goede overweging. Zelf krijg ik pijn in mijn gewrichten van de meeste matjes omdat ik een zijslaper ben. Ik heb geïnvesteerd in mijn exped matje, en wil nooit meer een ander. Deze is erg duur, maar ik slaap hier voor het eerst comfortabel op. We slepen ook nog 2 zilverfolie matjes mee, als extra bescherming tegen scherpe voorwerpen op de bodem, en als extra isolatielaag onder de matjes.

Slaapzak

De slaapzakken zijn nog een uitzoekerij, en ben ik zelf nog niet over uit wat hierin nou het handigst of meest aanbevolen is. We hebben door de tijd heen gewoon maar wat uitgeprobeerd, en daarbij gevarieerd in comfort temperatuur en gewicht. Daardoor hebben we nu 5 verschillende slaapzakken, van verschillend gewicht, formaat en comforttemperatuur. Zo is de kleinste zo klein op te vouwen, dat deze net zo groot is als een grote bidon en slechts een halve kilo weegt. Maar het nadeel is dat deze alleen met (hoog)zomer te gebruiken is, en ik het al snel te koud heb in deze zak. De grootste weegt bijna, of meer dan 2 kilo, en is daarentegen weer geschikt voor kamperen bij vorst. Als we met 5 man op pad gaan, dragen wij als ouders de zwaarste slaapzakken, en de kinderen de lichtste. Met als nadeel dat we dus in de zomer vaak te warme slaapzakken met ons meedragen, maar in ieder geval geen risico op koude nachten.

Lakenzak

Een lakenzak nemen we mee als extra isolerend laagje, maar bovenal voor de hygiëne. Een lakenzak kun je gemakkelijk wassen, en je slaapzak niet. Bovendien voelt een lakenzak gewoon aangenaam en kan je bij warme nachten enkel in je lakenzak slapen in plaats van je slaapzak.

Kussen

Een kussentje is geen must. Veel mensen gebruiken hun kleding als kussen, waar ze eventueel een kussensloop om de kledingbundel doen. Ik wissel het af: soms slaap ik op mijn kleding als kussen, soms neem ik een opblaasbaar kussentje mee. Die laatste is ook recent weer lek gegaan dus ook niet altijd een succes. Bovendien is het extra gewicht een afweging: wat is het je waard?

Slaapkamer in het hoofdvak

Mijn slaapmat gaat onderin mijn hoofdvak, omdat dit (relatief) het zwaarste is van de tas. Gevolgd door mijn kledingtas. Mijn slaapzak prop ik in de ruimte eromheen, dus zonder de hoes. Op deze manier gebruik ik de ruimte efficiënt. Mijn tent bindt ik vast aan de buitenkant van mijn tas.

Kledingkast

De maanden na ons Griekenland avontuur maak ik wat solo uitjes en ga ik op mini avontuur met onze oudste dochter. We wandelen in de wintermaanden en in de kou, en zo kon ik mijn materialen testen in barre weersomstandigheden, met regen, vorst, wind. Ik kom erachter dat in de kleding nog een hoop te leren valt, en dat de norm sneldrogend, licht en isolerend is. Zo ontstond door de tijd heen een, min of meer, standaarduitrusting voor zowel ons als de kinderen. Ik neem jullie mee door de rugzakinhoud wat betreft de kleding:

• 2 korte mouwen T-shirt
• 1 lange mouwen shirt (merinowol)
• 1 korte broek
• 1 lange broek (afritsbroek)
• 1 legging (liefst merinowol) voor extra warmte laag onder de lange wandelbroek, en/of als slaaplegging, of gewoon als extra wandellegging.
• 1 warme trui of vest van fleece
• 1 donsjas (hebben alleen wij als ouders, niet per se nodig in de zomer)
• 1 regenjas
• 1 lichtgewicht regenbroek (ik ben de enige die deze heeft, niet noodzakelijk in de zomer)
• 1 paar lichtgewicht handschoenen van fleece
• 1 buff (sjaal, muts, oorwarmers of haarband in 1)
• 3 paar sokken en onderbroeken (1 set draag je al, de andere 2 sets in de tas)
• lichtgewicht slippers of sandalen
• een pet

Dit is wat er vrijwel altijd meegaat in de tas. Het komt erop neer dat we 1 set dragen, en 1 set in de tas hebben, zodat je het ene setje kan uitwassen en drogen, terwijl je de ander aanhebt. Heb je in ieder geval geen keuzestress wat je aan zult trekken die dag. Ook weleens lekker.

Qua soort kleding en materiaal ben ik fan van merinowol. Het is zacht, lichtgewicht, sneldrogend en heeft als heel groot pluspunt dat het vieze geurtjes opneemt waardoor het niet snel stinkt. Zelfs niet als je het meerdere dagen achter elkaar draagt en je veel zweet. Het is wel prijzig, maar wat mij betreft zeker de investering waard. Andere spullen die zich goed lenen zijn sportspullen: ook deze materialen zijn vaak sneldrogend en lichtgewicht, maar hebben als nadeel vaak wel dat ze sneller gaan stinken. Voor mijn zoontje doe ik een zwembroek als korte broek in zijn tas, en voor mijzelf een sport-bh waarin ik ook kan zwemmen. Probeer, in andere woorden, te kijken of kleding multifunctioneel gebruikt kan worden.

Alle kleding prop ik in een grote vuilniszak of waterdichte zak, zodat ik gemakkelijk bij de rest van mijn spullen in de tas kan komen. Bovendien houdt een vuilniszak de kleding droog, mocht je tas nat worden.

De keuken

De keuken is de andere belangrijke tak van de tas. Deze zit bij mij in mijn ondervak van mijn backpack. Hierin zitten de volgende onderdelen:

1. gasbrander en gastank
2. bestek en servies
3. eten en drinken
4. afwasmiddelen
5. vuilniszakken en hersluitbare zakjes

Brander

Het allerbelangrijkste is een manier om je water te verwarmen. Ook hierin zijn 100 opties. Ik heb twee branders: mijn MSR pocketrocket en eenzelfde variant van de Decathlon. Als we met het gezin op vakantie gaan, neem ik beide branders mee, en nog extra gastanks. Zowel de MSR brander als die van de Decathlon bestaan uit een pannetje om ruim een liter water in te koken, een plastic bakje (of 2) om uit te eten, een brander met ingebouwde ontsteker (dus geen lucifers of aansteker nodig, wél aan te raden om mee te nemen!) en een deksel. Er past precies een klein gastankje van 230ml in, zodat het geheel compact kan worden opgeborgen in het pannetje.

Servies en bestek

Qua servies nemen we niet meer mee dan bij de brander zelf zit. Als ik alleen ben, eet ik uit het bijbehorende bakje, of direct uit de pan. Idem dito met z’n vijven, waarbij we soms gezamenlijk uit eenzelfde bakje eten, of om de beurt. Bestek bestaat uit sporks, zowel van plastic als metaal. Die van plastic zijn lekker licht, maar staan erom bekend sneller te breken. Ik heb één lichtgewicht titanium spork voor mijn soloreizen. Licht en onbreekbaar, wel prijzig. Ook nemen we één mok mee, van metaal. Hier drinken we alles uit: koffie, fanta, wijn, thee, cup a soup… Een ander onmisbaar stuk bestek is een goed zakmes. Ik neem mijn multitool standaard mee in het zijvak van mijn heupband, zodat ik hem voor het grijpen heb. Daarin zit ook mijn firesteel: een stuk metaal en vuursteen om altijd gegarandeerd het gas aan te kunnen steken.

De afwas

De afwasmiddelen bestaan uit een schuursponsje en een klein flesje afwasmiddel en een sneldrogend minitheedoekje. Die laatste heb ik welgeteld nog nul keer gebruikt. We drogen niet af, schudden simpelweg de druppels er vanaf en bergen de boel dan weer op. een teil is onnodig: op campings heb je een gootsteen, en bij wildkamperen was je af in de pan zelf, of bijvoorbeeld in een beekje.

De prullenbak

In mijn keuken heb ik ook altijd een aantal pedaalemmerzakken, voor het verzamelen van het afval. Deze bind ik aan de buitenkant van één van onze tassen en legen we regelmatig. Neem niet teveel mee: als je ergens een boodschap doet, heb je vaak weer nieuwe tasjes die als vuilniszak kunnen dienen. Wel slim om mee te nemen: hersluitbare zakjes. Hierin kun je bijvoorbeeld droogvoer kwijt, of boodschappen opbergen zonder onhandige of zware verpakkingen.

De voorraadkast

Over eten en drinken kun je ook een boek schrijven. Wat is nou handig om mee te nemen? Inmiddels heb ik een aantal favoriete producten die altijd in de etenstas (waterdicht) meegaan:

• havermout
• melkpoeder (aan te maken met water tot melk, voor je havermout en koffie)
• noten of studentenhaver
• cup a soup of zakjes aanmaaksoep
• noodles
• Kleine cupjes beleg zoals jam, chocopasta, honing
• Oploskoffie
• Aardappelpuree
• Zakjes thee, bouillonpoeder, zakjes peper, zout, kaneel
• Wraps
• Blikjes tonijn
• Droge worst
• 1 of 2 zakjes instant droogvoermaaltijden van Adventure Food

Verse producten

Natuurlijk stop ik niet alles van tevoren erin en niet allemaal tegelijk. Wel zorg ik er minimaal voor dat ik altijd alvast wat tussendoortjes en een ontbijtje bij me draag, in het geval je niet op tijd een winkel vindt om je inkopen te doen. Verse producten zijn handig om onderweg op te eten, want deze zijn zwaar om mee te zeulen. Als je weet dat je bijna ergens bent, of ergens langere tijd blijft, loont het de moeite om veel verse producten te koken en eten. Als gezonde compensatie voor de vaak toch wat eenzijdige voedselkeuze onderweg.

Gevriesdroogde maaltijden

Adventure Food (en soort gelijke producten) biedt gevriesdroogde maaltijden van hoge kwaliteit aan, waarbij je zeker weet dat je écht goede voedingsstoffen binnenkrijgt, met voldoende calorieën en een goede verhouding tussen eiwitten, vetten en koolhydraten. Ze zijn bovendien ideaal om klaar te maken, omdat er enkel heet water bij gegoten hoeft te worden, waardoor je geen kostbaar gas verliest door een maaltijd langere tijd te moeten koken. De maaltijden zijn wel behoorlijk prijzig. Ik neem om die reden enkel wat maaltijden mee als noodvoorziening, bijvoorbeeld als er geen eten beschikbaar is, of als ik echt al langere tijd geen gezonde maaltijd heb gegeten. Je koopt dit soort maaltijden bij buitensportzaken als de Bever.

Water

Water is je eerste levensbehoefte. Zorg dat je echt voldoende water met je mee kan dragen, en dat je weet hoe het zit met de waterbevoorrading onderweg. Het is heel eenvoudig als je door bebouwde gebieden komt, want iedereen wil je gerust vers water geven en je flessen vullen. Houdt rekening met het water dat je nodig hebt om te koken, en te drinken bij warm weer. Wij dragen 1,5 literflessen, kleinere bidons en soms ook een camelbak (waterzak met een drinkslang) van 3 liter met ons mee. Ik heb ook een waterfiltertje bij me, waarmee ik eventueel water uit een rivier kan filteren. Zeker het overwegen waard als je verder de natuur in trekt.

De keuken zit in het ondervak

Het eten doe ik zoveel mogelijk bij mijn andere keukengerei in het ondervak van mijn tas. Als ik net inkopen heb gedaan, past het soms niet allemaal meer, en draag ik de rest bovenop de rest van mijn spullen in mijn bovenvak. Het water zit in flessen aan de zijkanten van mijn backpack, en de camelbak kan in vrijwel elke backpack in een speciaal vak tegen je rugpand aan, in je hoofdvak. Het drinkslangetje kan dan over je schouder, zodat je tijdens het lopen kan drinken zonder je tas af te zetten.

De badkamer

Dit gedeelte, dat ik in mijn bovenvak (de flap) van mijn tas bewaar, is het minst omvangrijk. Ik gebruik hier ook hersluitbare zakjes voor wat miniflesjes shampoo, zeep en conditioner. In een ander zakje doe ik wat EHBO-spullen zoals:

• pleisters
• paracetamol
• ORS
• deet
• tekentang
• gewöhl voetenzalf
• pleistertape
• drukverband
• zonnebrandcrème
• maandproducten voor de vrouwen

In hetzelfde vak doe ik ook mijn waterfilter en isolatiedeken. Als wc-papier kun je een rol meenemen of pakjes zakdoekjes. In mijn heupband heb ik nog een lippenbalsem zitten: als je veel buiten bent en wandelt, kan dit erg prettig zijn.

Overigen

Natuurlijk heb je meer kamers in je huis, en is er nog ruimte voor overige producten. Hieronder vallen bijvoorbeeld de volgende zaken:

• Oplaadkabels (telefoon, e-reader, hoofdlampje, horloge)
• Powerbank
• E-reader of ander leesvoer (geen noodzaak natuurlijk, wel heel fijn)
• Hoofdlampje
• Kompas en/of kaarten, of andere navigatiemiddelen
• Schrijfmiddelen (ook niet noodzakelijk)
• Regenhoes voor je tas
• Plaksetjes voor je slaapmatje

Vuistregel is dat je de zwaarste spullen tegen je onderrug plaatst. Daar zit bij mij dus mijn slaapmatje en kleding. Maar ook mijn powerbank prop ik vaak daar om die reden, net als mijn e-reader en schrift, die ik tegen de achterwand van mijn backpack stop. De snoertjes, lamp, plakset en regenhoes zitten ook in de flap van mijn bovenvak.

Het bericht Backpacken met gezin: praktische zaken verscheen eerst op Struin Stories.

Eerder schreef ik al over onze ervaringen met kamperen, en hoe je hiermee kunt beginnen als je hier nog weinig ervaring in hebt. Met of zonder kinderen. Ook schreef ik over het wandelen met kinderen en hoe het is gegroeid dat onze kinderen ook plezier beleven in het wandelen en maken van trektochten. Maar hoe pak je het aan om met een rugzak op pad te gaan met kinderen? Dit kan als iets groots, onoverzichtelijks en vooral spannend voelen. In dit blog vertel ik daarom hoe wij dit hebben gedaan. Wie weet heb je er wat aan.

Kamperen met een grote tent en luchtbedellende

Het kamperen in onze grote Decathlon tent met grote binnenruimte, gaf ons ook de mogelijkheid om voor iedereen een stoel en een opklapbare eettafel aan te schaffen. Ons campinggerei werd door de jaren heen steeds verder uitgebreid. Na iedere vakantie minstens een keer een nieuw luchtbed voor iemand te moeten kopen omdat die weer eens lek was gegaan, waren we het zat, en besloten we voor een ander slaapsysteem te gaan. Het oppompen van die krengen was bovendien een irritante klus. Het was tijdrovend en intensief met een handpomp, maar een hels kabaal en daarmee voor mij vrij gênante vertoning om het met de elektrische pomp via de auto te doen. Beiden waren we daarom echt wel klaar met de luchtbedervaring van de afgelopen jaren. Het meedeinen tijdens het omrollen van de ander, of het irritante gekraak van het plastic bij elke beweging helpt ook niet mee voor de nachtrust. Na wat vergelijken, kochten we voor de kinderen een handig systeem waarin de self inflatable matjes al een bijbehorende slaapzak hadden en voor ons een dik schuimachtig selfinflatable matras. Niet erg klein, compact of lichtgewicht, maar wel comfortabel en, hoopten we, niet snel lek te krijgen.

Dichtgegroeid

Maar daar bleef het niet bij. Onze auto werd door de jaren heen vervangen voor een groter model, die gek genoeg in no time volgestouwd zat met spullen. Niet lang daarna kwam er een gigantische dakkoffer bij om alle zooi te vervoeren. Onze camping gear was uitgebreid met een bal, kubb, tarp, hangmat, een tas vol speelgoed, knuffels, soms een opblaasbaar zwembad, steps, veel te veel kleding, tassen vol bordspellen, keukenspullen, etc. Weer een vakantie later kwam daar nog een fietsendrager voor 4 fietsen bij. Het in- en uitpakken van alle spullen werd steeds tijdrovender. Ik was uren bezig met het steeds opnieuw opvouwen en inpakken van alle kleding, handdoeken, beddengoed en het bij elkaar rapen van al het speelgoed, dat elk jaar in omvang toenam.

‘Camping hoarders’

Maar ze speelden er nooit mee. De kinderen waren altijd weg, in de speeltuin, bij de beek, met andere kinderen voetballen of fikkie stoken. Op een gegeven moment was ik het zat. Ik zat voor de zoveelste keer het ongebruikte speelgoed in te pakken en al die stapels kleding (die niet gebruikt waren, maar wel door de hele tent werden gegooid, blijkbaar) te vouwen, en vroeg me af waar ik in vredesnaam mee bezig was. Waarom hebben we al die spullen bij ons? Ongemerkt waren we aan het verzamelen geslagen. Zoals je met het verhuizen naar een groter huis ook gaat leven naar je ruimte: je merkt ineens dat je veel meer spullen hebt dan hiervoor, zonder dat je die nodig hebt. Sterker nog, ik kreeg heel sterk het gevoel dat al die rotzooi me alleen maar ergerde en ongelukkig maakte. Het kosten zeeën van tijd en gaf veel irritaties, en niemand werd hier nou beter van.

Terug naar minimalisme

Terplekke op die vakantie besloten we het volgend jaar radicaal anders te doen: we zouden gaan backpacken. Iedereen een tas mee, en enkel wat je kunt dragen, neem je mee. Ik had verwacht dat dit weerstand gaf, dat er protest kwam. Die kwam er niet. “Oké, leuk”, reageerden de kinderen. Ze leken het totaal geen probleem te vinden hun spullen te moeten missen. Een bevestiging van wat ik al vermoedde. Ze waren alweer vertrokken naar de speeltuin.

Goeie backpacks passen

Vorig jaar was ons eerste jaar dat we met het gezin gingen backpacken. Ik heb al wat materiaal van mijn solotochten en van defensie, maar ineens moeten de kinderen ook een backpack hebben. Omdat we van plan zijn dit vaker te doen, hebben we hier wel in geïnvesteerd, want backpacks zijn behoorlijk duur. Het goed passen en uitproberen is echt belangrijk, omdat de pasvorm zo persoonlijk is en je wilt voorkomen dat je tijdens het lopen irritaties of pijntjes krijgt doordat het net niet lekker zit.

Afweging: gewicht of comfort?

Ook moeten we ineens nadenken over compacte, lichtgewicht zaken, want die grote slaapspullen gingen natuurlijk niet passen. Van eerdere trips hebben we gelukkig nog lichtgewicht slaapmatjes (wederom van de Decathlon! prima formaat, gewicht en prijs), maar nog geen dito slaapzakken en andere zaken. Alles wat lichtgewicht is, daar betaal je voor. En hoe lichter, hoe spartaanser. Het wordt dan een afweging tussen comfort (hoe comfortabeler, hoe zwaarder) en gewicht (hoe lichter, hoe duurder). En alles x5 telt behoorlijk op. We besluiten daarom het vooral eerst te proberen met de spullen die we al hebben, en enkel het hoogstnodige nog aan te schaffen.

Neem alleen het hoognodige mee!

We kiezen mede om die reden een warme bestemming: Griekenland! Hierdoor hebben we geen slaapzakken nodig en hebben we alleen maar heel luchtige kleding nodig. Dus zei ik tegen iedereen: “onze tassen zijn het enige dat we meenemen. Neem mee wat erin past, meer niet, je moet het namelijk zelf dragen”. Het klonk toen best zinnig, je tas vullen met enkel wat erin past, maar met de ervaring die ik daarna heb opgedaan zou ik nooit meer dit advies geven. Want geloof me, in die backpacks kun je toch meer kwijt dan je op voorhand denkt! Omdat we geen slaapzakken meenemen, blijft er nog behoorlijk wat ruimte over. Zo gaan er air-ups, waterschoenen, speelgoed, knuffels, een afwasteil, te veel servies en vooral te veel aan kleding mee de tas in, waardoor we het onszelf alsnog lastiger dan nodig maken, door onnodig veel gewicht mee te torsen.

Water, water, water

Bovendien moet het water er nog bij. Dat was één van de grotere uitdagingen deze vakantietrip: Griekenland heeft op de meeste plekken geen betrouwbaar drinkwater, waardoor we afhankelijk zijn van flessenwater. En dat flessenwater is natuurlijk enkel bij de supermarkten te koop. En laten die nou niet bepaald op elke straathoek zitten op de eilanden. Dat betekent dat we regelmatig vooruit moeten plannen en liters water meesjouwen, voor de plekken dat we het niet kunnen aanvullen. Door de bloedhitte hebben we constant dorst en zweten we als otters. Het water is vrijwel niet aan te slepen voor ons.

Less is more

Er zijn momenten dat we als een stel uitgedroogde kurken naast een lekkende sprinkler over een olijfboomgaard gaan staan, om wat verwaaide neveldruppels op te kunnen vangen. Of die keer dat we massaal in een fontein duiken die we onverwacht op een bergtop bij een klooster aantreffen, en het water uitgelaten over ons heen gooien. De mensen staren ons verbaasd, of nee, eerder onthutst aan. Al tijdens onze tocht trekken we de conclusie dat we zelfs nu te veel onzin meedragen. Een afwasteil, serieus? Knetterzware air-up flessen die niet schoon te krijgen zijn? Waterschoenen die nooit worden gebruikt?

Voorbereidingen voor je plaats van bestemming

Pas bij thuiskomst en na gedegen onderzoek en voorbereiding voor mijn eigen solotocht aankomende september, besef ik hoeveel onnodig gewicht we meetorsten. Het geeft in ieder geval hoop en perspectief op vervolgtrips: het kan blijkbaar lichter, zelfs als we een slaapzak erbij hebben. Al doende leert men. Ook wij doen zoals gezegd nog elke keer ervaring op. Het deed trouwens niks af aan onze vakantiepret. Wel leerden we dat Griekenland niet een land is voor de kampeerder. Campings zijn maar schaars aanwezig, en waar ze zijn doe je er vaak goed aan om zeker te zijn van een plekje. Reserveren doen we niet aan, maar is misschien toch aan te bevelen als je hier wilt kamperen. Het wandelen van plek naar plek was tof, maar de wandelpaden zijn niet overal even goed onderhouden. Veel ervan is overwoekerd, of bezaaid met losse stenen, takken en ander zwervend spul. Dat vraagt soms het nodige klim en struinwerk, en als het even tegenzit zie je geen wegmarkeringen meer, waardoor je ineens in een geitenveld of olijfgaard rondloopt. Niet erg, wel iets om rekening mee te houden qua tijdsinvestering.

Denk na over vervoersopties

Deze vakantie wisselen we het wandelen om ergens te komen af met openbaar vervoer over de grotere afstanden. Helaas ondervinden we aan den lijve dat het reizen met OV in Griekenland behoorlijk prijzig is, en soms zelfs niet onderdoet voor een taxiritje. Voor een enkeltje busrit betaalden we regelmatig 5 euro p.p. Met 5 personen is dat 25 euro per keer. Dat loopt soms behoorlijk uit de klauwen als we meerdere busritjes op een dag maken. Omdat er simpelweg niet overal campings zijn, lossen we dat op door af en toe te wildkamperen en te overnachten in een kamer of appartement. Achteraf een behoorlijk luxe en prijzige manier van vakantievieren kwamen we achter, dus dat willen we de volgende keer anders doen. Nog een leerpunt.

Tassenmanagement

Toen we in Slovenië afgelopen meivakantie weer met de backpack op pad gingen, was het een verademing voor de kinderen om te merken dat de tassen aanzienlijk lichter waren! Mijn ’tassenmanagement’ had blijkbaar vruchten afgeworpen en de kinderen begonnen met hernieuwde motivatie aan de wandelingen. Het was inderdaad voor iedereen merkbaar dat de tassen nu beter op gewicht waren.

Hoe zwaar weegt je tas?

Als vuistregel is het streven naar 10% van je lichaamsgewicht (in mijn ogen echt onmogelijk), en maximaal 20% van je lichaamsgewicht te dragen (in mijn geval eerder een streefgewicht). Voor de kinderen komt dat neer op zo’n 12 kilo voor de oudste, en zo’n 6 kilo voor de jongste, en daarmee nog een ander aspect om rekening mee te houden met het inpakken. Vaak is het gewoon een kwestie van uitproberen, en soms het een en ander verhuizen van de ene naar de andere persoon. Ik heb ook dagen gehad dat ik gewicht afstond aan steef, en vice versa. Luister ook daarin gewoon naar je lichaam en je gevoel daarin.

Wennen, trainen, opbouwen

In de eerste dagen is het bovendien logisch dat je moet wennen aan het lopen met bepakking, je zult merken dat je heel snel sterker wordt en makkelijker loopt. In plaats van direct een paar weken de bergen in te trekken kun je natuurlijk ook van tevoren opbouwen en trainen, door het gewoon eens een dagje, middagje of weekendje uit te proberen. Het is superleuk om met je kind een weekendje eropuit te gaan, een nachtje ergens te kamperen met de spulletjes die je op je eigen rug draagt. Je kunt jezelf langzaam laten wennen door tijdens je normale wandelingetjes eens een rugzak met wat gewicht mee te nemen. Gewoon wat gevulde flessen bijvoorbeeld, of wat boeken in een tas. Maar ook zonder training komt het goed: je lichaam vertelt je vanzelf waar je grenzen liggen, en dit bouw je uit door naar je lichaam te luisteren. Rustdagen inplannen zijn bovendien geen schande, maar juist ronduit verstandig. Na een rustdag merken we altijd een wereld van verschil, en zijn de meeste pijntjes vaak al voor 80% verdwenen.

In de volgende blog neem ik je mee door de ruimtes van de tas heen en vertel ik wat wij meenemen en hoe we dit indelen, opbergen of inpakken.

Het bericht Backpacken met kinderen: waar begin je? verscheen eerst op Struin Stories.

Het idee of plan om met kinderen op pad te gaan, te gaan wandelen of trekken door de natuur is niet uit de lucht gevallen, maar eerder een langzaam gegroeid proces. Het bij elkaar sprokkelen van de materialen ging eigenlijk op eenzelfde manier. Toen we begonnen met kamperen, en nu nog steeds in heel veel gevallen, hebben we het meeste bij de Decathlon gehaald. We hadden geen zin om onnodig veel geld uit te geven aan spullen, waarvan we niet wisten of we ze echt wel gingen gebruiken, en of kamperen net zo leuk zou zijn als wij in ons hoofd hadden.

Op bakfietsvakantie naar Ameland

De allereerste kampeerervaring als gezin was denk ik onze fietsvakantie ervaring, waarin we met de bakfiets en een gewone stadsfiets met aanhanger van Dordrecht naar Ameland zijn gefietst. Twee kinderen van bijna 2 en 4 in de bakfiets, en in de aanhanger al onze kampeerspullen. Het was een fantastische ervaring, tot we in Ameland aankwamen, waar het kwik niet boven de 7 graden uitkwam en mensen met mutsen op en sjaals om stonden af te wassen. Een ervaring om nooit te vergeten, in alle opzichten.

In de regen kamperen

Een andere kampeerervaring was Toen Signe net geboren was, in mijn zwangerschapsverlof. Het was net buiten het seizoen, eind augustus geloof ik, dat we besloten een weekje te gaan kamperen in Noord-Frankrijk. Die plek, omdat het aan te rijden was, maar toch wat exotischer klonk dan Nederland. We kochten toen een Coleman tent, met een klein midden compartiment en aan weerszijden 2 kleine slaapcompartimenten. Het was een eenvoudig op te zetten tent, redelijk klein. Het middendeel was prima om in zithouding in te zitten, maar met z’n drieën was het al gauw krap. Koken deden we op een tweepits gasbrander met een redelijk grote gastank. Dat had ik bij mijn vader gezien, die een doorgewinterde kampeerder is, en wat bij hem goed beviel.

Scoren van spullen

Wat plastic borden en goedkoop bestek scoorde ik bij de Action, net als veel andere handige en onnodige kampeerartikelen. Bij de Decathlon kochten we twee klapstoelen voor ons als ouders, en twee mini klapstoelen voor Meia van 5 en Fosse van 3. Ook haalden we daar een mini klaptafeltje, waarvan ik dacht dat dat praktisch was. In de praktijk hadden we er niks aan, want het was te laag om er makkelijk iets op te zetten als we in de stoel zaten, en te klein om eraan te kunnen eten. Uiteindelijk is dit tafeltje gedegradeerd tot tafel waarop we het kookstel zetten om ook de grond te beschermen tegen brandplekken. Die lessen leren we door de jaren heen steeds beter.

Gewoon doen, vallen en weer opstaan

Het is vooral een kwestie van doen, proberen, experimenten, nat gaan, herstellen en bijsturen. Zo hadden we in ons Ameland-avontuur allemaal maar één warme trui bij ons en geen jassen, in verband met de beperkte ruimte. Toen we klappertandend de avonden doorbrachten in vochtig geworden kleding, hebben we ons verlies moeten nemen, en de conclusie getrokken dat dit uiteindelijk voor niemand leuk meer is. We hebben toen hulptroepen ingeschakeld (bedankt opa!) om ons te laten ophalen met een aanhanger. Dat zou ons natuurlijk geen tweede keer gebeuren.

Al doende leren

In ons pre-kinderen tijdperk hebben we ook heel wat lessen the hard way geleerd. Regenkleding vergeten, in een onweersbui terecht komen op een berg en niet weten wat te doen, erachter komen dat onze beiden mobieltjes leeg zijn en we dus onbereikbaar zijn, nog onderweg naar beneden zijn van een bergwandeling als de duisternis al invalt, rekenen op een plek in een berghut als die helemaal volgeboekt zit en we dus noodgedwongen verder moeten. En ga zo maar door. Elke keer maakte het ons scherper, bewuster, beter voorbereid, minder naïef. Die lessen namen we natuurlijk ook mee als kamperende ouders, hoewel die rol toch ook weer veel nieuwe verrassingen met zich meeneemt. Nog steeds leren we elke keer nieuwe dingen, en blijven we onze aanpak bijstellen en bijsturen.

Draagdoek versus kinderwagen

Terug naar Noord-Frankrijk. Wat een echte succesfactor was die vakantie, was de ontdekking van het gebruiken van een draagdoek (en later draagzak) met de baby. Wat een verschil maakte dit in comfort en vrijheid! Een heerlijk gevoel om een klein hummeltje als bundeltje dicht bij me te dragen, terwijl ik mijn handen vrij heb voor andere zaken. Op die manier konden we bijvoorbeeld ook gemakkelijk een wandelingetje in de natuur maken, zonder dat onze kinderwagen direct vastliep in rul zand of de baby door elkaar werd geschud.

Aanhoudende depressie

Noord-Frankrijk had die week last van een aanhoudende depressie, wat resulteerde in vele dagen regen en grote plassen voor de tentopening en bijbehorende modderpraktijken. De kinderen maalden er niet om, en liepen, kropen en renden met natte voeten, modderklonten of juist droge, schone sokken de tent in en uit. In no time werd de midden cabine een veldslag waarbij ik me afvroeg wat er in godesnaam toch zo leuk zou moeten zijn aan kamperen! Alles was goor, nat, modderig. Het was dweilen met de kraan open, bijna letterlijk. Terplekke besloot ik dat we deze tent niet meer zouden gebruiken bij een volgende vakantie. Als het regende, wilde ik met het gezin normaal kunnen zitten en rechtop kunnen staan, een spelletje kunnen spelen en het droog kunnen houden binnen.

Klein geluk

Natuurlijk was het niet alleen kommer en kwel. Als het droog was, genoten we van het buiten zijn. In slaap vallen met tikkende regen op het tentdoek is een van de meest romantische situaties als je het aan mij vraagt. Als de sterren aan de hemel flikkeren en we naar de tjirpende krekels luisteren, terwijl we warm weggekropen in onze fleecevesten voor de tent zitten met een beker wijn en een citronellakaars om de muggen op afstand te houden, is een ander knus moment.

Beverbende en fikkie stoken

Als we op vakantie zijn, zijn er geen schermpjes en ze worden niet gemist. Hoewel, een kleine nuance is daarin wel zo eerlijk: sinds een paar jaar hebben de oudste 2 een telefoon die ze voornamelijk in de auto gebruiken. In plaats daarvan spelen we kubb op blote voeten, staren we in de vlammen van een kampvuurtje, doen we eindeloze potjes beverbende of fantaseren over al onze dromen die we in de jaren voor ons willen waarmaken. Oké, misschien overdrijf ik, want toen we net onze derde hadden, lagen we vaker doodop vroeg op bed, of durfden we amper hardop te praten als ze ein-de-lijk sliep en we even wat uurtjes voor onszelf hadden.

Grotere tent, meer luxe?

Na onze Noord-Frankrijk ervaring zochten we de jaren erna bestemmingen verder weg. Het jaar erop trokken we naar Slowakije, Tsjechië en Hongarije. Onze vorige tent ruilden we in voor een groot exemplaar van de Decathlon, met een grote binnen cabine waar we een complete tafel en stoelen in neer konden zetten en konden staan. Wat een luxe! Deze tent hebben we eindeloos vaak op- en afgebroken, tot hij steeds verder sleet en de gaten er uiteindelijk invielen. Toen de rits van de ingang uiteindelijk dienstweigerde, werd het echt tijd om afscheid van deze tent te nemen, waarna hij een enkeltje container maakte.

Inmiddels hebben we de grote tent niet meer vervangen door een vergelijkbaar exemplaar, maar door trekkerstentjes. Nog kleiner dan onze eerste tent. De reden is dat we de vakanties een andere invulling gaven, waarover ik de volgende keren meer vertel.

Het bericht Kamperen voor beginners: onze ervaringen verscheen eerst op Struin Stories.

Toen ik laatst zat te kletsen met iemand over onze reizen met kinderen, vroeg ze ineens: “maar hoe doen jullie dat!? Leer mij ook eens hoe je met kinderen zulke dingen onderneemt, want het lijkt mij supergaaf, maar ik zie het mijn kinderen echt niet doen. Ik moet ze al motiveren om die 5 minuten naar school te lopen.” Het zette me aan het denken. Tsja, hoe doen wij dat eigenlijk? Ik heb niet het idee dat we dit ineens hebben gedaan en er bewust iets voor hebben gedaan of gelaten. Het is er een beetje ingegroeid. Maar misschien is het wel leuk om te lezen welke ingrediënten mogelijk hebben bijgedragen aan het kunnen maken van trektochten en lange wandelingen met kinderen, met- of zonder bepakking.

Reizen vóór we kinderen hadden

Om te beginnen is het goed om een beetje context te scheppen. Toen we nog geen kinderen hadden, trokken we ook elke zomer met onze rugzak door verschillende Balkanlanden. Het langer op een plek blijven, voelde voor ons niet goed. Liever zagen we veel van de landen waar we waren en reisden met openbaar vervoer in de landen zelf, waar we van plek naar plek reisden, stadjes bezochten, maar vooral de natuur introkken. Bergen en bossen hebben me altijd al gefascineerd en hebben een magische aantrekkingskracht op me. Het liefst trokken we dan ook de bergen in voor dagtochtjes. We waren verre van ervaren klimmers, maar eerder jong en nieuwsgierig. Daar werden de zaadjes geplant voor latere avonturen.

Meer comfort bij jongere kinderen

De Balkan is ons beiden altijd blijven fascineren. De ongerepte landen, nog vrij van massatoerisme, de prachtige uitgestrekte natuur, en de eindeloos behulpzame lieve mensen, waar we keer op keer weer onder de indruk raakten van de gastvrijheid. Toen we kinderen kregen, zochten we wat meer comfort in de vorm van simpele huisjes en wat later campings voor een grote gezinstent. Het kamperen doen we sinds de kinderen al klein zijn. Het slapen op matjes, doen van de afwas, een stukkie lopen naar de wc, koude avonden met dikke vesten voor de tent, simpele maaltijden op een gasstelletje maken, ze groeiden erin op. Dat dit in feite onze norm is, maakt de overgang naar iets avontuurlijker reizen misschien ook minder drastisch.

Wandelen als gewoonte ontwikkelen

Een van de andere gewoontes die er al vroeg in kwam bij ons, was wandelen. Tijdens mijn zwangerschappen was dat zo’n beetje het enige aan beweging dat ik nog kon doen. Toen de kinderen eenmaal geboren waren, wilde ik mijn zwangerschapskilo’s zo snel mogelijk weer kwijt, dus liep ik eindeloos met de kinderenwagen naar het winkelcentrum of door de wijk heen. Bij nummer 2 en 3 gingen de oudste twee op hun driewielers, of later skates en step met me mee. Het bleef een gewoonte om te voet te blijven verplaatsen. Eenmaal wat ouder, werden we al snel opgeslokt in de zogenaamde tropenjaren. Het hele logistieke gepuzzel van het halen en brengen naar de opvang, werken, koken, huishouden en de hele zorg voor de kinderen kleurde onze dagen. Eenmaal bij het avondeten waren we vaak moe, en ook wat prikkelbaar. De valkuil van snel op elkaar reageren en irritaties lag op de loer. Ergens hebben we toen besloten na het eten een wandeling te maken. Gewoon de boel laten staan, en direct schoenen aan en naar buiten. Wat de precieze aanleiding was, weet ik niet meer, maar het was lekker weer, in de zomerperiode, waardoor we deze gewoonte direct als een succes ervaarden en lang vol konden houden.

Avondwandeling, boswandeling, winterwandeling…

De eerste wandelingen waren gewoon een rondje in de wijk, al was het maar 15 minuten. We voelden ons er altijd beter door, de kinderen raakten hun energie kwijt en we konden ze echt moe op bed leggen, waardoor het avondritueel ook gemakkelijker ging. Van lieverlee gingen we langere rondjes maken, en pakten we regelmatig de auto om in de Biesbosch of een dorp in de buurt een rondje te maken. Met periodes kwam de klad in deze gewoonte, vooral rond de herfst als het slechter weer werd. Maar vaak genoeg pakten we de gewoonte weer op, en genoten we opnieuw van leuke gesprekken tijdens het wandelen en het groen om ons heen. Dan doken we de auto in voor een lange boswandeling in de herfst, of een winterwandeling langs het strand met chocomel toe. Het deed ons steevast goed.

Te voet op ontdekkingstocht

Op vakantie doen we vrijwel alles te voet om een plek goed te leren kennen. Hebben we ergens een camping gevonden, dan is het standaard dat we op verkenning gaan over de camping en eromheen. Of kijken bij het nabijgelegen dorpje. Ook het opsporen van geocaches in de buurt is een leuke manier om de plek waar we zijn beter te kennen. Bij het bezoeken van dorpjes of stadjes, kammen we te voet de plek uit. Ongemerkt maken we daarmee al behoorlijk wat kilometers en stappen. De kinderen zijn daarmee ook al gewend aan het lopen, soms met de jongste nog in de draagzak of kinderwagen.

Buiten leven

Voordat we in ons huidige huis woonden, woonden we een halfjaar op een kleine flat die eigenlijk bedoeld was voor 2 of 3 personen, maar waar we met z’n vijven in verbleven. Het was precies in de zomerperiode, en om niet helemaal gillend gek van elkaar te worden, zochten we algauw de buitenlucht op na het eten. Ook hier liepen we eindeloos langs het Wantij, genietend van het groen. We verbleven toen sowieso vaker buiten dan binnen, vanwege het simpele feit dat we binnen vrijwel geen plek hadden. Dan zaten we met elkaar in het speeltuintje, ik met mijn boek en een kop koffie, de kinderen spelend in de wijk. Het buiten zijn en verblijven hebben we op dit soort kleine manieren een gewoonte gemaakt. Het maken van kortere wandelingen is daarom ook iets waar ze aan gewend zijn.

Geocaching

Jaren geleden maakten we kennis met geocaching, een groot succes bij de kinderen. Een soort schat zoeken, waarbij je soms puzzeltochten of coördinaten op een kaart via een app moet opsporen, en in het echt een schat vindt, in de vorm van een logboekje, maar soms ook in originele varianten. Dit geocachen is lange tijd een verslaving geweest: overal waar we kwamen, bekeken we de kaart op geocaches, en liepen we stad en land af om onze score te verhogen. Een onwijs leuk spelelement om toe te voegen aan je buiten avonturen. Bovendien zijn we via geocaching op plekken gekomen waar we anders nooit zouden komen.

Themawandelingen

Binnen geocaching heb je bijvoorbeeld ook themawandelingen die je kunt doen, waardoor je onbekende plaatsen op speelse wijze leert kennen en de leukste ontdekkingen doet. Ook tijdens vakanties gebruiken we geocaching, hoewel we de laatste jaren vaker zonder hebben gewandeld. Die themawandelingen kun je vaak ook in de lokale VVV van een stad of dorp halen. Zo hebben we in Dordrecht een speciale puzzeltocht voor kinderen, de populaire hofjesroute en natuurlijk het Rondje Dordt.

In het volgende deel neem ik je mee naar onze meer recente ervaringen met wandelen met de kinderen, het maken van meerdaagse trektochten en hikes. Ook vertel ik hoe we omgaan met de verschillende leeftijdsfases en met verschillende wensen, weerstand of tegenzin.

Het bericht Wennen aan wandelen met kinderen deel 1 verscheen eerst op Struin Stories.

Met Pasen gingen we er als gezin op uit. de bedoeling was een kano-avontuur te maken in de Hollandse Biesbosch, maar de kanoverhuurders waarschuwden ons voor het koude water en de mogelijkheid om onderkoeld te raken. Nu zijn we wel gewend af en toe koud te douchen en te dippen in de koude rivier tijdens de winter, maar onze kinderen wilden we ongeplande dompelmomenten in de kou besparen. Onze jongste is een keer tijdens een herfstvakantie omgeslagen met een kano, waarna ze, zachtjes uitgedrukt, niet bepaald stond te juichen toen we voorstelden weer te gaan kanoën. Om die reden zetten we onze kano-ambities nog meer even in de ijskast, om ze met warmer weer nog maar eens te ontdooien.

Het Veluwse Zwerfpad

We gooiden ons plan om en besloten een tripje te maken naar de Veluwe, en daar een camping te zoeken om te kamperen. Plan was om de auto ergens te parkeren, naar de camping toe te lopen en de volgende dag via een andere route weer terug te lopen. Na wat zoek- en vergelijkwerk kwamen we uit op etappes van het Veluwse Zwerfpad. Mijn man stelde ambitieus zo’n 27 kilometer voor, die ik even het gedowngrade naar een behapbaardere, maar nog steeds flinke kluif van 20 klikjes. Onze geplande overnachtingsplek vonden we bij Natuurkampeerterrein De Toekomst, waar we enigszins van de route voor moesten afbuigen. Om die reden, en lichtelijk protest van de jongere deelnemers van ons gezelschap vanwege opkomende blaren en ander kinderleed, kortten we de route voor dag 2 in, waardoor we die dag niet over het Veluwse Zwerfpad liepen, maar onze eigen struinroute door de Veluwe.

Met het gezin op pad

Ons gezin bestaat momenteel uit twee tieners (10 en 12) en een meid van 7 jaar. We mogen over het algemeen in onze handjes knijpen met de harmonie tussen de guppen, en ook vanwege het feit dat ze eigenlijk altijd overal voor open staan en ook het avontuur en de lol kunnen inzien van onbekende en onverwachte situaties. Daar prijs ik me enorm gelukkig mee en voel ik me heel erg bevoorrecht in, want ik realiseer me maar al te goed dat dit geen vanzelfsprekendheid is.

Juliana Trail Slovenië

Fosse (10) was echter wel lichtelijk aan het mopperen toen hij lucht kreeg van de streep die door het kanoen ging, en het alternatieve plan om te lopen. Met rugzak. Hoewel hij de meest energieke van ons allemaal is, gaat zijn voorkeur meer uit naar snelle, dynamische activiteiten. Toch hees ook hij met frisse tegenzin zijn rugzak op zijn rug, die uitpuilde van een veel te grote en zware slaapzak, net als bij de meiden. Dit is een investering die nog moet gebeuren, zeker met onze vooruitzichten om in de meivakantie een deel van de Juliana Trail in Slovenië te gaan lopen. Dan is een lichtere slaapzak geen overbodige luxe. Ook het sjouwen van veel te zware en onhandige jassen was dit weekend de realiteit, en tevens een onderstreping van mijn to-do punt om voor de kinderen te zorgen voor goede, warme en droge kleding die niet teveel weegt.

Van Elspeet via Vierhouten naar Emst

Na veel later dan gewenst te vertrekken, met dank aan de puberdochter die nog allerlei Belangrijke Zaken op tiktok en snapchat moest afhandelen en om 10 minuten voor vertrek nog in pyjama bleek te staan, zetten we koers in de richting van Elspeet. Hier parkeren we de auto, en starten we onze route op etappe 7, die van Elspeet naar Vaassen loopt, via Vierhouten. Wij lopen vandaag echter niet naar Vaassen, maar slaan boven de Gortselse Heide af richting Schaveren en Emst, waar camping de Toekomst ligt.

Pasen vieren op de Veluwe

Het is eerste Paasdag en ik verwacht dat het druk zal zijn op de Veluwe, het is immers prachtig weer. Zonnig, met een paar kleine plukjes wolk. We trekken al bij de eerste bocht onze jassen en thermoshirts uit, die we uit voorzorg allemaal hadden meegenomen of aangetrokken. Niet veel later maken we opnieuw een stop, en gaan ook eventuele extra leggings, vesten of lange mouwen nog verder uit. Wat een verschil met afgelopen tijd! We genieten volop van de zon, en de warmte die het ons geeft. Bij de start van onze route krijgen we direct aanspraak van een dorpsbewoner, die ons naar onze avonturen vraagt. Hij wenst ons een goede reis. Ik geniet volop van het beeld van de hobbelende rugzakken, waar overal beentjes onderuit steken. De hoofdjes zijn niet te zien doordat de tassen tot boven hun hoofdjes reiken.

Heide en bossen

We lopen van de boerderijen vrijwel direct een prachtig bos in, en kort daarna slingeren we al de Veluwe in. Het pad kronkelt, de titel Zwerfpad doet zijn naam eer aan. Het is heerlijk om over olifantenpaadjes en slingerende weggetjes onder dennenbomen door te struinen, of door de heide te banjeren. Hier en daar loopt het pad over een ruiterpad, maar gelukkig wel goed begaanbaar met een meer verhard deel. Mijn zoontje merkt op hoe fijn hij het vindt om op de zachte bodem te lopen (kind van zijn moeder), omdat het zo fijn voelt aan zijn voeten. We lopen langs een heideveld, met steeds de bossen naast ons en hebben ver zicht over de vlakte. Tegen alle verwachtingen in komen we maar weinig andere wandelaars tegen. Deze houden zich blijkbaar vooral aan de randen van de Veluwe op, waar wij ze uiteindelijk kwijtraken doordat we langere afstanden lopen.

Na een uurtje lopen, komen we wat hellingen tegen. Het geeft een speels accent in het landschap en maakt ons steeds nieuwsgierig naar wat er zich achter de heuvels bevindt. Vanaf de heuvels hebben we mooi overzicht over de omgeving. We komen langs een doorgesneden grafheuvel, die hier ook in de omgeving liggen.

‘We zien wel’-mentaliteit

Aangezien we pas na 11u begonnen met onze hike, duurt het niet lang of de eerste vragen naar de lunch reizen op. Ik heb geen lunch meegenomen, enkel wat appels. Op goed geluk zijn we gaan lopen, in de hoop dat we ergens zullen komen waar ze misschien een café hebben die open is en plek heeft op deze feestdag. Ik weet het, plantechnisch kan het natuurlijk veel beter, maar ik had geen zin om nog meer tijd kwijt te zijn voor we konden starten. En misschien is het gestelde vertrouwen en onze ‘we zien wel’ mentaliteit ook wel juist de reden dat we met lunchtijd in een terrassenwalhalla liepen, in de vorm van Vierhouten, waar het Veluwse Zwerfpad direct doorheen kruist. Vanwege het heerlijke weer zitten alle terrassen vol, maar is er tevens voldoende keus en plek om ergens een lunch te krijgen. We vieren deze paasdag daarom met een pannenkoek, uitsmijters en kroketten op het terras van De Boswachter, en kunnen vol nieuwe energie weer verder. De eerste 7 kilometer zijn reeds een feit.

Verscholen Dorp en Gortelse Heide

We verlaten Vierhouten en lopen de Veluwe weer in, waar het pad verder zwerft langs heidevelden en waar we voelen dat de droge zandgrond de warmte van de vroege lentezon lijkt te weerkaatsen. Het groene gras van een enkel veldje oogt felgroen tussen de pasteltinten van de paarse en bruine heide en het lichte zand. De kinderen hebben intussen hun draai gevonden en kletsen honderuit, waarin spelletjes worden gespeeld en moppen worden getapt. Hand en hand lopen ze in gemixte samenstelling voor ons of naast ons. We passeren een dicht bos vol dunne naaldbomen, waar willekeurig oranje graffitistippen zijn aangebracht. We vragen ons allemaal af wat het zou betekenen (worden ze gekapt?).

Even later komen we langs het Verscholen Dorp, een oorlogsmonument, waar huizen zijn nagemaakt uit de tweede wereldoorlog, die gebruikt zijn als onderduikplekken. De huizen of hutten zijn half in de grond begraven en afgecamoufleerd met natuurlijke materialen. Niet lang hierna bereiken we de bovenkant van de Gortselse Heide, wat voor ons het punt is waar we het Veluwse Zwerfpad verlaten, en afbuigen in onze eigen route naar de camping. We lopen hier het domein van Het Loo in en het Feithenhof, waar we over prachtige lanen lopen waar we niemand tegenkomen.

Natuurkampeerterrein De Toekomst

Steef geniet van de vogels en het weer. Het is voor hem weer sinds lange tijd dat hij in de natuur is en het valt hem op hoe hard de vogels zingen. We pauzeren midden op het pad met een appel, waar we dankbaar onze rugzakken op de grond leggen en hem als stoel gebruiken. Het gewicht begint door te wegen en de kinderen verlangen naar het eindpunt, wat ik me goed kan voorstellen. We zitten al op 15km. We lopen onze laatste etappe, langs weilanden en maneges, aan de rand van bossen, waar mensen prachtige huizen hebben staan. Na onbedoeld een verkeerde kant op te zijn gelopen, nog even een bezoekje te hebben gebracht aan de plaatselijke minibieb, zien we dan eindelijk de straat waaraan camping De Toekomst is gelegen.

Het tentenbos voor onszelf

De Toekomst is een natuurkampeerterrein, waar je een vrije kampeerplek mag kiezen als je meer dan één nacht verblijft. Als je, net als wij, slechts één nacht verblijft, is er plek op een klein trekkersveldje.  We hebben echter geluk, en mogen een vrije plek in het tentenbos kiezen, aangezien er verder geen tentenkampeerders zijn. We kiezen een ruime plaats met een picknicktafel, waar iedereen opgelucht zijn schoenen uittrekt en we de tentjes opzetten. De defensiedrills zitten er een beetje in, merk ik: zorg eerst dat je shit op orde is, en dan pas verder met de rest. Je shit op orde is in dit geval zorgen dat het onderkomen in orde is, zodat je in het donker of wanneer je niet meer kan nadenken van vermoeidheid zó je slaapzak in kunt rollen.

Vogels spotten en takken slijpen

Bij aankomst krijgen de kinderen alle drie een vel met vogels en bijen, de bijbehorende kenmerken en namen. We vermaken ons deze uren uitstekend met een prachtige zonsondergang en het shazammen van vogelgeluiden met de app birdnerd. Zo leren we het geluid van de merel onderscheiden van die van de tjiftjaf en de gaai. Ondertussen slijpt mijn zoon takken met een mes waar hij mij de stuipen mee op het lijf jaagt, die hij van zijn spaargeld kocht op het buitenfestijn. Terwijl ik water voor de thee, cup a soup en adventure food zakjes opwarm, dartelen de kinderen vrij rond over de camping door de bossen. Het is hier prachtig. We zijn de enigen in het tentenbos, en genieten van de frisse dennengeuren, het vogelconcert die de ondergaande zon begeleid en het feit dat we verder niks hoeven. De zon kleurt de bovenkant van de dennenbomen en sparren goud en koperkleurig, en het hele bos baadt in een warm avondlicht. Ik ontdek een paar nieuwe, eigenwijze sproeten op de neus van onze jongste, na de hele dag in de zon te hebben doorgebracht.

Bedtijd

Rond acht uur is iedereen moe, zijn de buikjes rond gegeten met saté babi, hotpot of pasta bolognese, en kruipen we al snel onze tentjes in. Steef en ik genieten van het gedempte geluid van onze kinderstemmen, die nog vrolijk kletsen in het tentje naast ons, en de laatste vogels die de dag afsluiten. Binnen no-time is het stil in de kindertent, maar ook naast me. Ik heb het behaaglijk warm met de extra slaapzak, maar moet om de haverklap draaien vanwege pijn in mijn gewrichten (vooral mijn heupen), die ik altijd krijg als ik buiten slaap.

Omdat ik altijd erg bang ben dat onze kinderen het te koud krijgen, zaten de kindertassen voornamelijk gevuld met warme kleding en slaapzakken. We sjouwden zelfs twee extra slaapzakken mee, om over de kinderen en onszelf te leggen. De kinderen dosten hun slaapteneu uit met thermokleding, pyjama’s en onesies. Ze hebben het bloedheet gehad.

Geen lunch vandaag

Na een rustige nacht wordt iedereen rond 8u wakker, en zet ik water op voor onze havermoutontbijtjes. Ik heb op de valreep thuis nog maar wat ontbijtjes gemaakt voor iedereen, wat maar ook maar goed blijkt te zijn, want we zitten ver van eventuele supermarkten vandaan, die bovendien pas om 12u opengaan vanwege tweede paasdag. Om die reden zullen we tot we bij de auto zijn ook geen lunch kunnen eten, ik heb niks anders meer bij me. De puberdochter grijpt dit gegeven aan als een legitiem argument om de kont in de krib te gooien en de tocht van vandaag dramatisch te openen. Gelukkig kiest ze al snel eieren voor haar geld en besluit ze er maar het beste van te maken. Na het ontbijt zijn de tentjes vlot ingepakt, en plak ik hier en daar een drukplek en blaar af, waarna we onze weg verder vervolgen.

Grootste stiltegebied van Nederland

We lopen vandaag dwars door de Veluwe, waar we langs de onderkant van de Gortelse Heide komen, vervolgen door Kroondomein Het Loo lopen, richting Niersen lopen, om onze weg te vervolgen langs het Cannenburgergat en Koninklijke Houtvesterij het Loo om uiteindelijk bij de Elspeetse Struiken aan te komen, voor we Elspeet weer inlopen en de auto terugvinden. Doordat we van het Veluwse Zwerfpad afwijken, komen we bijna geen mensen tegen. We beseffen nog meer hoe uitgestrekt dit gebied is. Het Buitenfestijn, waar we een paar weken eerder waren, was in de buurt van Epe, in het grootste stiltegebied van Nederland.

De relativiteit van tijd en ruimte

Fosse vertelt geanimeerd over zijn boeken die hij gelezen heeft met verhalen over de tweede wereldoorlog, waar mensen op de Veluwe wonen, of mensen van Groningen naar de Veluwe lopen om te vluchten of te helpen in het verzet. Door nu in de omgevingen van zijn boeken te lopen, laat de verhalen tot leven komen en tot de verbeelding spreken. We ervaren nu beter hoe het zou voelen om dagenlang te voet het land te doorkruisen, al is Nederland nog zo klein. Afstand, tijd en ruimte zijn ook in deze situatie slechts relatief.  

Het voordeel van uitgezette routes

De meiden spelen steen, papier, schaar en woordspelletjes tijdens het lopen om hun gedachten te verzetten. Als de meiden een eind voor ons uitlopen, worden ze aangesproken door een nieuwsgierige oudere man, die hen vraagt waar ze naartoe op weg zijn en of ze alleen op pad zijn. Met enige trots vertellen ze dat we gekampeerd hebben en naar Elspeet onderweg zijn. De man loopt zichtbaar onder de indruk verder als hij ons passeert. Doordat we vandaag niet over het Veluwse Zwerfpad lopen, lopen we soms wat langere stukken rechtdoor, om wat kilometers van de route af te snoepen. We ervaren daardoor dat het volgen van de uitgezette wandelpaden leuker en speelser is, en dat dit onze voorkeur heeft om te bewandelen. Het slingerende, speelse karakter maakt het avontuurlijk. Je weet niet wat er zich achter de volgende bocht bevindt, en wordt daardoor regelmatig verrast. Toch is ook vandaag geen straf.

Elk bos zijn eigen sfeer

De zon doet zijn best om in kracht te winnen en de temperatuur is aangenaam, hoewel er vandaag bewolking overheerst. Onze gedempte stappen op de zandpaden en de verstrengelende boomtakken die zich als een dak boven onze hoofden spannen, vormen een knusse plek. We lopen vandaag vooral door de bossen, met kleine uitstapjes over heidegebieden. Elk bos heeft zijn eigen sfeer. Dicht opeengepakte dunne naaldbomen, ver uiteenstaande loofbomen, bomen op een zachte, vochtige, felgroene mosgrond, of juist op een droog, bruin bladerdek. Bruine, ruwe stammen of grijsglanzende gladde stammen. Het ene moment verwacht je zomaar een hert te zien, andere momenten ervaar je je in een lord of the rings scene waar je ieder moment een Hobbit tegen het lijf kunt lopen.

De laatste meters

We laten de Elspeetse Struiken achter ons, en komen Elspeet binnen, de laatste meters van onze wandeltocht. We zwaaien naar senioren, geiten en loopeenden in tuinen, en zien uiteindelijk de schaapskooi waar onze auto staat geparkeerd. Na een high five laat iedereen zijn rugzak met een opgeluchte uitroep van zijn rug glijden, en plunderen we een supermarkt voor een late lunch. Als we thuiskomen voelt het alsof we langer dan 2 dagen zijn weggeweest: we hebben genoten en het maximale uit de tijd gehaald, zo voelt het. Tijd duurt langer wanneer je in de natuur bent.

Het bericht Struinen over het Veluwse Zwerfpad verscheen eerst op Struin Stories.

Een tijdje terug was het dan zover: een micro-avontuur met mijn oudste dochter van 12. Een weekend gerichte één op één aandacht voor elkaar, lekker actief buiten zijn en direct een mooie gelegenheid om mijn aangeschafte spullen voor het hike avontuur in september/oktober dit jaar uit te proberen. Ik ben wel eens vaker met mijn kinderen gaan hiken en backpacken, maar het was alweer een poos geleden dat ik alleen met mijn dochter op pad ging.

We lieten ons die zaterdagochtend afzetten op zo’n 30km afstand van ons huis, vlakbij dus. Daar begonnen we in het Mastbos, Breda. Ik was even vergeten dat precies dat weekend in Brabant carnaval in alle hevigheid was losgebarsten, maar dat zouden we snel genoeg ondervinden. Om 10 ’s ochtends hijsen we onze rugtassen op onze ruggen. Die van Meia moet opnieuw gesteld worden blijkt, want intussen is ze aardig de lucht in geschoten qua lengte. Dit weekend wordt mijn vuurdoop met mijn gloednieuwe Osprey Aether, nadat ik mijn 60l van defensie moest inleveren bij de baas.

Uitproberen van materiaal en apps

Onze globale route loopt om Breda heen, waar we in het Mastbos beginnen richting Bavel, door Dorst en dan via een omweg naar Den Hout. Daar heb ik een Campspace geregeld bij een boer in de achtertuin, waar ik ook extra hout heb besteld om ’s avonds een fikkie te stoken. Daar kijk ik nu al naar uit, want hoewel de temperatuur redelijk mild is, is het weer erg vochtig en kan ik na zulke natte dagen extra genieten van een knappend vuurtje en een warme kop thee erbij.

De route heb ik vooraf globaal gepland via routeIQ, een app waar ik de wandelknooppunten met elkaar kan verbinden. Een voordeel is dat het gemakkelijk plant, een nadeel is dat het vaak de juist leuke smalle kruip door sluip door paadjes overslaat en ik om die reden vaak afwijk van de geplande route om de leukere kleine paadjes op te zoeken. Voor mijn volgende trip heb ik de app RouteYou gebruikt, ik ga dan ervaren hoe dat bevalt.

Een andere app die we tijdens ons micro-avontuur uitproberen is Polarsteps, een app waarop je kunt bijhouden met foto’s en reisverslagen aan de thuisblijvers hoe je het hebt, terwijl de app op de achtergrond je locatie bijhoudt. Ik ben vooral benieuwd hoe nauwkeurig deze app werkt en hoeveel batterij het kost als het doorlopend mijn gps signaal opvraagt. Voor de grotere trip straks is dat vrij essentieel, omdat het bepaald hoe snel mijn batterij leeg gaat, hoe vaak ik dus mijn batterij moet opladen met mijn powerbank, en hoe snel het nodig is om mijn powerbank op te moeten laden.

Doorgeven van je passie

Genoeg gepraat over digitaal geneuzel. We trapten af in het Mastbos, waar we invoegden tussen de hondenuitlatende mensen en Brabanders die zich terugtrokken uit het carnavalsgeweld uit de omgeving. Een nieuwsgierig stel vroeg ons waar we naartoe op weg waren en waren onder de indruk van ons als avontuurlijke vrouwen. Ik geniet er ook onwijs van dat ik dit kan delen met mijn dochter, je kunt als ouders immers zelf iets heel leuk vinden, maar dat kun je niet afdwingen bij je kinderen.

Maar Meia heeft er zin in, en heeft zelfs voor de gelegenheid haar telefoon thuisgelaten, waar ik heel dankbaar voor ben! Dapper stapt ze voorwaarts en kletst de oren van mijn hoofd over de afgelopen dagen op school, haar favoriete vakken en docenten die ze juist niet mocht. Het is leuk om op deze manier echt de volle aandacht voor elkaar te hebben, omdat de gesprekken over koetjes, kalfjes, logistieke zaken en dagelijkse irritaties worden ingeruild voor een diepere laag. De eerste kilometers slingeren we door de bossen, over heuveltjes en slootjes, komen we langs vennetjes en trekken we al snel onze jassen uit omdat we het er warm van krijgen.

Wandelen door carnavallend Brabant

In Bavel komen we de eerste carnavallers tegen, die in apenpakken, als koning of clown op de fiets langskomen, of in een feestkeet achter een trekker door het bos hossen. Als we de supermarkt in stappen om ons avondeten te scoren (chili con carne, een chorizo worst en een flesje fanta cq. bier on the side), staat de halve winkel verkleed zijn boodschappen te doen. Ik kan maar niet wennen aan deze komische vertoning, maar wij hoeven ons in ieder geval geen zorgen te maken dat we op wat voor manier voor gek lopen deze dagen.

De weg wordt vervolgt door een woonwijk in Bavel, waar ze een mooie groenstrook hebben aangelegd, waar vlonders en stapstenen over ondiepe plassen lopen, tot groot vermaak van Meia, die als een berggeit haar route zoekt over de stenen. Na weer een paar uur lopen passeren we Dorst, waar we met onze neus in de boter vallen en midden in een feestende mensenmassa terecht komen, die net aan hun optocht met praalwagens begint. Het is nog geen 12 uur, maar ik heb het idee dat veel mensen nu al aangeschoten zijn. Alle huizen, straten en kerken waar we op onze route langskomen zijn versierd met vlaggen, slingers en andere tierlantijnen, wat een gezellige uitstraling geeft.

Fantaseren over wonen in de natuur

Als we na alle drukte en muziek (nouja, ‘muziek’…) in het bos komen, zijn we allebei opgelucht om in de stilte en rust terug te zijn. We zoeken een omgevallen boomstam en eten onze lunch van gesmeerd brood die we van huis meenamen. Meia merkt op dat ze het echt niet zou trekken om dagenlang in die herrie zou moeten doorbrengen. Dat verbaast me niets, ze is al sinds baby af aan prikkelgevoelig, en ik heb er door de jaren heen ook steeds meer last van. Het lijkt haar wel wat om ook in de natuur te wonen, en we fantaseren over wat we allemaal zouden maken als we de ruimte hadden. We hebben al bedacht een schommelbank, vuurplaats en boomhut te bouwen als het zover is.

Lopen met bepakking

De tassen zijn gelukkig niet te zwaar, omdat we maar één nachtje weggaan. Wel draag ik water voor ons beiden (4l), waardoor mijn tas een redelijk representatief gewicht heeft waarmee ik straks ook op pad ga. Dan zullen er nog wel extra kilo’s bijkomen van extra spullen, kleding en eten. Maar al met al ben ik erg blij hoe het bevalt, de tas zit goed en mijn heupen dragen het meeste gewicht, en ik houd het prima vol om met gewicht te lopen.

Kleine geluksmomentjes

Ondanks het sombere weer genieten we ervan om de wind door de takken te horen ruisen, de vogels te horen kwetteren en onze voeten op de zachte bosgrond te zetten. Er gaan uren voorbij dat we vrijwel geen woord wisselen, maar allebei compleet tevreden zijn. We zoeken een plekje bij een bankje, waar we even de tijd nemen om soep op te warmen op ons gasstelletje. Dat vind ik een ultiem geluksmomentje, water verwarmen voor een cup a soupie, en dan onze handen kunnen opwarmen aan onze mokken.

Wandelen door Brabantse bossen met bepakking

Ons eerste deel van ons avontuur zit erop. We zitten intussen op 19 kilometer, en Meia voelt haar liezen trekken. Ik voel mijn rechterkuit erg op spanning staan. Het is nog ongeveer 7km lopen naar de Campspace, dus nadat onze buikjes weer zijn opgewarmd, hijsen we onze huisjes op onze ruggen en vervolgen met hernieuwde energie onze weg. We lopen door de bossen tussen Dorst en Teteringen, richting de Vrachelse Heide. Hier heb ik meerdere keren oefeningen gehad met de Natres, en het is grappig nu over het terrein te lopen met een ander doel, waarbij ik merk dat ik meer van het gebied kan genieten. Het is inmiddels al 16.00u geweest en trek de conclusie dat we vanmorgen iets te rustig aan hebben gedaan door pas om half 10 te starten.

Vrachelse Heide, Houtse Meer, Den Hout

Ik kies een pad door de Vrachelse Heide die parallel loopt aan de grotere autoweg, maar helaas blijkt hier de doorsteek over privé terrein te lopen, waar we resoluut weer worden teruggestuurd door de bewoner. Sacherijnig keren we om, maar besluiten om de avontuurlijke off road route te kiezen door het bos, in plaats weer het hele stuk terug te moeten lopen. Banjerend door de bosjes bereiken we de goeie weg weer, om na een klein halfuurtje opnieuw een verkeerde afslag te nemen en alsnog onbedoeld extra meters te maken. Meia zucht intussen hoorbaar, en ik geef haar geen ongelijk, we zitten al op ruim 23km en we moeten zo te zien nog een klein uur lopen. We besluiten om die reden de snelste route te nemen, want we zijn beiden toe aan een warm maal en een beetje ontspanning. Het laatste stuk voert ons langs het Houtse meer, en door een stuk open polder, waar we zicht hebben op fabrieken en hoogspanningskabels, die het geheel behoorlijk troosteloos maken. Van links zie ik dikke grijze wolken onze kant op komen, en ik vrees dat we onze tent in de regen moeten opzetten. De laatste straat vertekent, en blijkt een rechte weg van zo’n 1,5km te zijn, waardoor Meia de laatste meters op karakter doet en ik in stilte bid dat het droog blijft.

Bestemming gehaald!

Eindelijk slaan we dan de straat in waar onze Campspace is, en lopen een prachtig terrein op, compleet met privé bosje, een eigen vijver, een vuurplaats en eigen sanitair. Opgelucht laten we onze tassen van onze ruggen glijden en ons rondleiden door de bewoner. Het schemert intussen als ik onze tent opzet, maar het is wel droog gebleven gelukkig. Meia ligt languit in het gras en gooit wat tienerdramakreten het universum in die variëren tussen ‘ik ga dood!!’ en ‘ik blijf hier voor altijd liggen’, maar ook ‘ik ben zo trots op mezelf, dat ik dit gewoon doe!’. We hebben ruim 27km gelopen vandaag.

Omgaan met teleurstellingen en vroeg naar bed

Ons fijne tentje staat in een zucht en een scheet, en Meia is intussen weer boven Jan, waarna ze helpt met het neerleggen van onze slaapspullen en ik het eten klaarmaak. Ik kom er achter dat ik mijn knijpertje voor mijn pan en lucifers ben vergeten. Met geleende lucifers probeer ik het vuurtje aan te krijgen, maar dit blijkt tevergeefs. Het hout is nat, en tot overmaat van ramp begint het te miezeren en zet ook de wind flink aan, waardoor het vuur niet pakt, ondanks onze inspanningen. We lepelen de hete chili naar binnen, gevolgd door hete thee, en besluiten dat we koud en moe zijn en het ons niks kan schelen dat we al gaan slapen. Om 19.30u poetsen we onze tanden en kruipen we onze warme slaapzak in, waar we nog eventjes lezen terwijl we luisteren naar de wind.

Rukwinden en lekker lang stinken

Die wind neemt maar toe, en mijn luiheid wordt afgestraft wanneer ik door de rukwinden het tentzeil meermaals in mijn gezicht krijg. Ik verzamel even wat moed om de kou te trotseren en de scheerlijnen allemaal aan te spannen en vast te zetten, maar ben daarna blij dat ik het gedaan heb. Eindelijk wordt het stiller in de tent en val ik af en toe in slaap. Mijn dunne matje is niet geschikt voor zijslapers, en na de zoveelste keer wakker te worden van pijnlijke gewrichten besluit ik binnenkort een ander matje aan te schaffen zodat ik in ieder geval goed kan uitrusten tijdens mijn tochten. Om 8u worden we dan eindelijk ‘wakker’, en hebben dus meer dan 12u liggen stinken in onze tent.

‘En we zijn weer onderweg!’

We ontbijten, proberen de kletsnatte tent zo droog mogelijk in te pakken en pakken alles weer in. Om 10.20u klikken we onze tassen dicht en zegt Meia: ‘zo, en we zijn weer op pad!’, waar enthousiasme en goeie zin in doorklinkt. Ze heeft lekker geslapen, geen pijn meer in haar voeten en wel nog spierpijn in haar liezen, maar dat wordt na eventjes lopen ook weer soepeler. Ook mijn gespannen kuit voelt weer ontspannen en ik voel me ondanks de gebroken nacht best uitgerust. We vervolgen onze weg door bosjes en polders langs (helaas) de snelweg. Het is vandaag kouder dan gisteren en lopen de hele route met onze jassen aan.

Vertragen en genieten

In één van de bosjes blijven we stilstaan als we een specht horen, en zoeken hem in de toppen van de bomen. Na een poosje vinden we hem, waar we geboeid naar het ritmisch tikken van zijn snavel kijken. We lopen langs landingsplaatsen van ganzen, die Meia in eerste instantie aanzag voor bruine begroeiing. Nadat we de snelweg onderdoor duiken, lopen we meer uit de wind, en ontvangt Terheijden ons met haar carnavalsgedruis. We vluchten gauw de drukte weer uit en vinden een fijne picknickplek in De Kleine Schans, een oude vestingsplek. Onder de blauwe lucht eten we onze broodjes en merken op hoe goed we nu voelen wanneer we voldoende hebben gegeten en naar ons lijf luisteren.

Dankbaarheid voelen

Na Terheijden lopen we door de polders richting het schattige Wagenberg en uiteindelijk Hoge Zwaluwe. We hebben dan bijna 15km gemaakt en besluiten het hierbij te laten vandaag. We verlangen naar een warme douche en een vuurtje. Om de hele dag in de buitenlucht te zijn laat je de vanzelfsprekendheden van alledag des te meer waarderen. Droge kleren, een zacht bed, een goeie stoel. Het contrast is blijkbaar nodig om de dankbaarheid extra te voelen. We worden opgepikt door Steef, en besluiten dit met lekker weer gauw nog eens te herhalen.

Micro avontuur: leuk, makkelijk én goedkoop!

Terugkijkend op het weekend kan ik alleen maar aanbevelen om op micro avontuur te gaan. Dicht bij huis of niet, dat maakt in feite niks uit, want te voet heb je mogelijkheden te over en is er altijd wel een nieuw pad te ontdekken. Een goedkope overnachting met een tentje via Campspace, natuurkampeerterreinen of een boerencamping in de buurt maakt het avontuur af, zeker als je het vuur wél aankrijgt. Tip voor de volgende keer: aanmaakspul mee, zoals fireboosters die we thuis gebruiken. Het buiten zijn in de natuur, met alle aandacht voor elkaar is zo waardevol. Het dwingt je in het hier en nu, in het vertragen, weg van de afleiding. Het hoeft niet duur te zijn. We waren voor de overnachting inclusief hout voor vuur nog geen €30 kwijt. Eten moet je anders toch al betalen.

Solo tocht: hiken door Duitsland

Het volgende avontuur dat gepland staat is mijn generale repetitie in maart, waar ik een solotocht ga doen vanaf Nijmegen nét over de grens in Duitsland. Ik overnacht 5 nachten waar ik de tijd neem om mijn materiaal grondig te testen, maar vooral hoe het is om alleen te kamperen en langer achter elkaar met bepakking te lopen. Vind je het leuk om me live te volgen, dan kun je een volgverzoekje in Polarsteps plaatsen.

Het bericht Op micro-avontuur met dochter van 12 verscheen eerst op Struin Stories.