Na een heerlijke nacht op de slaapzolder van ons cadeauverblijf krijgen we om 8u een ontbijt geserveerd van brood met koffie, thee en gebakken eieren. Wat boffen we enorm! De prijs is op donatiebasis, top geregeld. Met gevulde buikjes vervolgen we onze route. Het belooft weer een zonnige dag te worden, waarschijnlijk met temperaturen ver boven de 30 graden, dus dat wordt weer zweten! De route slingert door valleien en kleine gehuchten.

Zondagse stilte

Het is zondag, en dat is te merken. Wat een stilte en rust onderweg! Tegen verwachting in zijn de kerken niet overal vrij toegankelijk, en verzamelen we vandaag maar weinig stempels. Het doet echter niks af aan de mooie route van vandaag, door weilanden, langs bosranden, en door het bos. Meestal is het pad duidelijk te volgen, maar in enkele gevallen is het pad ineens verdwenen, bijvoorbeeld bij een driesprong of bij een overwoekerd gebied. We moeten dan even zoeken naar de gele pijlen of schelpen aan de achterkant van bomen en palen. Soms is het onze eigen schuld, letten we niet op, en blijken we al een pooslang de verkeerde weg te volgen waar we al hadden moeten afslaan.

Door berenbossen

Deze kleine setbacks vallen echter in het niet bij onze dwalingen in Bosnië, waar ik me voor het eerst in mijn leven echt verdwaald voelde. De grond is hier veel minder sterk begroeid, en de bossen meer open en toegankelijk. In Bosnië waren de wouden zo dicht begroeid, dat er nauwelijks daglicht doorheen kwam. Wat wél een overeenkomst is, is dat we ook hier in Slovenië door berenbossen lopen, zonder het te weten. Misschien maar goed ook. Pas als we de bossen uitlopen en achter ons kijken, zien we de waarschuwingsborden voor beren staan.

Modderstromen na de overstromingen

Door de modderstromen van de overstromingen zien we talloze sporen van dieren: herten, everzwijnen, maar ook grote, hondachtige poten. Beren? Ook lopen we langs bomen die als tandenstokers doormidden zijn gespleten, in de kern verkoold, grote, gezonde takken die zijn afgebroken. Blikseminslagen en stormschade. Het is alsof de natuur ons wil inwrijven welke gevaren we vorige week hebben gelopen, in Bosnië. Meer dan eens moeten we over gevallen bomen en takken klimmen. Het noodweer is hier gigantisch geweest en Moeder Aarde heeft haar spierballen getoond.

Eindeloze klimmetjes en steile afdalingen

De pelgrimsroute volgt grofweg de loop van de rivier, maar het pad kiest veelal de uitdagende route, die over de omliggende heuvels en bergen heengaat. Vandaag staan er ook twee flinke klimmetjes op het menu. Vooral tijdens de tweede klim lijkt er maar geen einde te komen aan de stijgende meters, en voelen we ons behoorlijk bedonderd door de navigatie. We lopen op een berghelling, waar we ineens op een afgrond staan: het pad is letterlijk afgegraven, blijkbaar is er de afgelopen jaren een bedrijf gekomen die hier de grond afgraaft, en is het pad nog niet verlegd.

Belaagd door vliegjes

We zoeken onze weg om de afgravingen heen, en ploeteren vervolgens door manshoge maïsvelden naar het volgende dorp. Onderweg worden we regelmatig lastig gevallen door zwermen vliegjes, die met ons mee dansen, en vooral Fosses geduld op de proef stellen. Maaiend met zijn armen en gefrustreerd roepend naar de beestjes, loopt hij verder. Het doet me denken aan een zenverhaal, over de man die mediteert, maar wordt gestoord door de muis in zijn habijt. Ik deel het verhaal met Fosse en leg uit dat hij er misschien een aandachtsoefening van kan maken. Er is nog flink wat oefening nodig, ook bij mij, maar wie weet is er een zaadje geplant.

De vermoeidheid slaat toe

Na een tijd krijgen we uitzicht op de bergen, ver weg. Wat een machtig mooi gezicht, en wat kunnen we ver kijken! Als de zon zakt, werpt het een zacht, gefilterd licht over de heuvels, die achter elkaar vervagen. Ik geniet van het uitzicht, dat elke kant op prachtig blijft, al het groen om me heen, de diversiteit van de planten en bomen hier, de vochtige en geurende bossen. Maar de vermoeidheid is ook merkbaar, en ik struikel regelmatig over de vele, losliggende takken op de grond. Door de storm is er veel nog niet opgeruimd en het vraagt concentratie om niet te struikelen.

Met mijn neus op de feiten

En dan gaat het echt mis: ik blijf met mijn rechtervoet achter een tak hangen, terwijl mijn linkervoet voor de tak staat. Mijn hand zit in de lus van de wandelstok, en als ik face forward naar beneden smak, kan ik mezelf niet opvangen. Ik klap op de grond, en het gewicht van mijn rugzak komt in tweevoud op mijn hoofd, die daarmee met een luide krak van mijn neus in de grond wordt geduwd. Een felle pijn schiet door mijn neus en hoofd. Die is gebroken, denk ik direct, en ik verwacht een bloedneus als ik opkrabbel. Dit lijkt mee te vallen, hoewel mijn neus dik en geschaafd is, een beetje scheef staat en vooral heel veel pijn doet.

Een onsje teveel afzien

Dit had vast een mooie home video geweest, maar ik kan er niet om lachen. Waarom val ik zo vaak? Word ik met mijn neus op de feiten gedrukt? Welke les ligt hierin verscholen? Ik kom er niet achter. De val haalt me behoorlijk uit mijn humeur en bezorgt me flinke koppijn. Na het vele stijgen, volgt het onvermijdelijke dalen, en de kinderen beginnen het in hun knieën te voelen. Ik baal dat de afstanden veel langer zijn dan voorzien, en voel me rot naar de anderen toe. Wat doe ik ze aan? Ik laat ze zo afzien, in hun vakantie notabene! Wat ben ik nou voor moeder?

De lekkerste hamburger ooit

Met de nodige zelfverwijten, vermoeidheid en pijntjes sukkelen we verder, tot we gelukkig niet lang daarna het stadje Straza zien liggen, waar we uit eten willen gaan. En als we weer asfalt onder onze voeten voelen, hebben we nog genoeg energie om naar het restaurant te komen waar we de lekkerste hamburgers ever eten, en onszelf ook nog een groot ijsje als toetje toe trakteren. De camping ligt op een uurtje lopen, wat gelukkig goed te doen is na de uitgebreide maaltijd en rustpauze. Rond 21u komen we hier aan, zetten in het licht van onze hoofdlampjes de tentjes op, terwijl de kinderen hun lang verlangde douches nemen.

Laatste wandeldag

Met alle avonturen van de afgelopen dagen en weken, alle wandelkilometers in de benen en het toch wel vele afzien, besluiten we dat het ook wel genoeg is geweest, en om morgen de laatste wandeldag te maken. Dan zullen we naar Novo Mesto lopen, waar we de trein naar Ljubljana terug zullen nemen. Dan hebben we nog een paar dagen om rustig aan terug naar huis te gaan.

Overpriced nachtje tukken

Het besef dat we rustig aan kunnen doen vandaag, is prettig. We staan op het gemak op, nemen de tijd. Als we onze overnachting op deze eenvoudige camping afrekenen, schrik ik me rot van de prijzen die worden gehanteerd. Een rib uit ons lijf! Niet direct een aanrader voor trekkers. Het is niet ver meer naar Novo Mesto, en de route gaat voornamelijk over vlak terrein.

Ooievaars: een nieuw begin

Onderweg zien we regelmatig ooievaars, symbool voor een nieuw begin. Een teken? Een nieuwe start, een schone lei. Is het toevallig dat we de ooievaars tegenkomen nadat we hebben besloten een bod uit te brengen op het stuk land in Slovenië? Ik interpreteer het als een gunstig voorteken. We hebben mazzel met de laatste wandeldag, die langs de rivier Krka meandert en weinig veeleisend is. We wandelen langs groene velden, waar mensen op het land werken, en velden vol met bloeiende bloemen in vrolijke kleuren. Ook de verschillende gewassen zijn bijna klaar om geoogst te worden.

Novo Mesto, ons eindpunt

Novo Mesto ligt in de bocht van de rivier, met op de top van de heuvel in het stadje de kathedraal, waar we onze laatste stempel deze reis halen. Als we een drankje nuttigen op het terras, ontdekken we dat vandaag een bijzondere dag is, waarop alles gesloten is, om de mensen te eren en bedanken die hebben geholpen tijdens de overstromingen. Een mooi gebaar voor de betrokkenen, maar balen voor ons, want nu grijpen we net mis voor de lunch. Als we op de trein wachten, ontdekken we op het nippertje dat er een nabijgelegen supermarkt als enige tóch open is vandaag. Steef laat zijn tas achter, trekt een sprintje door de zwoele zomerhitte, om broodjes en fruit te scoren, en is nét op tijd weer terug om met ons de trein in te springen richting de auto.

Terug in de rust

We verwonderen ons over de terugreis: wat hebben we in 4 dagen tijd een eind gelopen! Ik ben onwijs trots dat we dit allemaal hebben kunnen doen, maar ben ook heel blij dat we nu even in de rust gaan. Terwijl het landschap onder ons doorschiet, mijmeren we verder over onze Sloveense plannen. Het blijft een puzzel hoe we alles moeten gaan doen, maar ergens moeten we het balletje aan het rollen brengen, en het uitbrengen van het bod, voelt als het in gang zetten van dit proces…

Het bericht Jakobova Pot: van Gombisce naar Straza verscheen eerst op Struin Stories.

Het komt altijd goed. Soms meer, of misschien vooral op die momenten dat je het nog het minste verwacht. Of als de geest open is, zonder verwachtingen. Zonder oordelen, als een lege boot. Noem het trail magic, trail angels, synchroniciteit. Mijn ervaring is dat deze ervaringen zich toch vooral voordoen door het pad te bewandelen, in letterlijke en figuurlijke zin.

Eeuwige haast

Vandaag wandelen we van de camping af, onze rugtassen op onze rug. Dit keer te voet, in tegenstelling tot gisteren, toen we met de auto naar Ljubljana reden voor de start van onze voettocht. De zon komt al vroeg door, en warmt de aarde in rap tempo op, waar het kwik al snel de 32 graden aantikt. Met onze huisjes op de rug lopen we de heuvel af, waar de camping zich bevindt. De camino loopt namelijk veel lager, in de buurt van de A2, waar de route meerdere keren over- en onderdook duikt. Vanmorgen begon ik de dag sacherijnig, met een boze bui  tijdens het opbreken. Ik erger me eraan als iedereen tijdens het opbreken zijn snor lijkt te drukken en een ander het werk laat opknappen. Na een, laten we zeggen, pedagogisch momentje keerde de rust gelukkig snel weder, en kon ik me wat meer ontspannen. Het is voor mij ook een oefening in het loslaten van mijn haast. Knap lastig kan ik vertellen.

Kwispelend lijf

Gisteren liepen we zonder bepakking, maar voelde ik na de lunch mijn kuit trekken die nog enkele uren op spanning bleef staan. Ook voelde ik sinds lange tijd ineens mijn knie weer. En nu, terwijl we met bepakking lopen, voel ik me fit en sterk. Mijn lichaam voelt soepel en als een kwispelende hond ga ik van start, blij dat we echt vertrokken zijn! We dalen af naar het eerste dorp en spotten de kerk, maar helaas is hier geen stempel. We komen in de buurt van de A2, en buigen en weer vanaf, de bossen in. De sporen van de recente overstromingen zijn hier duidelijk zichtbaar: ontwortelde bomen, diepe geulen in de grond, moddersporen, weggeslagen stukken aarde, en overal ligt de grond bezaaid met meegesleurde takken, stammen en andere rommel.

Overstroming en stormschade

Het pad is soms compleet weggespoeld, en noodgedwongen zoeken we een alternatief pad, waar we uiteindelijk tegen een steile wand omhoog moeten klimmen om weer op de route te komen. Dat is nog een uitdaging met zware tassen. Mijn voeten glijden weg, en ik zoek houvast in de losse aarde en kleine plantjes, die ik er onbedoeld uittrek om grip te vinden. De helling ligt bezaaid met afval, stenen, aardappels en stormschade. Na een halfuur ploeteren, waarbij onze schoenen inmiddels vol aarde en steentjes zitten, bereiken we eindelijk de weg bovenaan de helling, waar we direct naast de eerste kerk mét stempel uitkomen. In de schaduw van de kerk legen we onze schoenen, en kloppen het vuil van onze lijven.

Best of both worlds

We drinken water en komen even op adem, terwijl we door het traliewerk het kleine kerkje in spieken. De kerkjes zijn hier vaak in pasteltinten pleisterwerk afgewerkt. Sowieso word ik altijd blij van de vrolijk gekleurde huizen in de Balkan, en vaak keurig onderhouden tuintjes en groenpercelen. Ik weet nog dat dat één van mijn grootste verrassingen was toen ik kennismaakte met Oost-Europa. Heel anders dan het beeld van grauwe betonnen flats, het stereotiepe beeld dat vaak wordt geschetst. Deze kom ik vaker tegen bij mij om de hoek in de randstad, dan hier in de Balkan. Misschien heeft Slovenië wel het beste van twee werelden: het kleine landje heeft maar weinig inwoners en daarom geen massale steden of industrie. Het hoort wel bij de EU, en is daarom qua infrastructuur vergelijkbaar met Oostenrijk en Duitsland. De natuur is gelukkig nog heel ongerept en veelal onontdekt, en de cultuur juist sterk beïnvloed door de Oostelijke buren, met hun gastvrijheid en behulpzaamheid als vanzelfsprekende kernwaarde.

De camino leeft hier

Na een korte pauze lopen we verder, van dorpje naar dorpje, met overal mooie vergezichten. Met de rugzakken op, oogsten we veel nieuwsgierigheid bij de dorpelingen, die nieuwsgierig een praatje met ons aanknopen om erachter te komen wat we doen. De camino leeft hier bij de mensen, we krijgen vaak een ‘buen camino’ in het Sloveens toegewenst, wat we pas na een aantal keren begrijpen. Aan de gevels van de huizen langs de route zijn schelpen geschilderd, opgehangen of andere versiering aangebracht in de tuinen ter ere van de pelgrimstocht. Erg leuk om te zien. Het barst van de kruizen langs de route, en de kleine kapelletjes, waar steevast wel enkele kaarsen branden en verse bloemen te vinden zijn.

Klooster van Sticna

We wandelen Sticna in, waar we het kolossale klooster al van verre zien. Het liefst zouden we hier een bezoekje brengen, maar we hebben de pech dat we niet op de bezoektijden aankomen. Wel kunnen we een stempel halen en schrijven we een berichtje in het gastenboek. Een monnik begroet ons en maakt kort een praatje met ons, om ons ook een goede reis te wensen. Ik heb altijd een zwak voor kloosters, ik vind het kloosterleven fascinerend, en ergens ook aantrekkelijk, en fantaseer over hoe de mensen hier hun dagen doorbrengen, hoe hun leven eruit ziet.

29km stiefelen

Na Sticna lopen we het volgende dorp in, waar we een Tus Market (supermarkt) tegenkomen om een lunch te scoren. We maken een plasstop bij een andere kerk, lopen een paar keer verkeerd voor we de goede route weer terugvinden en blijven weer in de buurt van de grote weg. In plaats van de geplande 18km blijkt de navigatie er zijn eigen berekeningen op na te houden, en maken we in plaats daarvan maar liefst 29km. Ik heb een vermoeden dat mijn gps alleen hemelsbreed de afstand meet, in plaats van de werkelijke wandelkilometers. Helaas heb ik geen andere gpx van de route, dus zullen we het er voorlopig mee moeten doen.

Zoeken naar een slaapplek

Onderweg proberen we nog een paar keer te bellen naar de enige optie voor accommodatie onderweg, maar er wordt nog steeds niet opgenomen. Ik vermoed dat ze zelf op vakantie zijn. Er zijn geen andere opties, dus lopen we verder. Rond 18u vinden we onze derde stempel in het laatste dorp van die dag, zo’n 3km vóór de enige optie qua accommodatie. We zien een huis met ruime tuin, en bellen aan om te vragen of we in de tuin mogen kamperen, maar niemand doet open. We laten het dorp weer achter ons, en duiken de bossen in, waar we nog wat extra hoogtemeters meepakken. Door slechte gps ontvangst maken we de nodige extra meters, en moeten we steeds het juiste pad terug zoeken. Ook in dit bos zijn de sporen van de stormen afgelopen week zichtbaar. Dikke lagen modder bedekken de grond, als gevolg van de overstromingen. Steef is er klaar mee, zijn voeten doen zeer en hij heeft het zwaar. Hij stelt voor hier terplekke de tent op te zetten. Maar zo dichtbij de eindbestemming wil ik toch even gaan kijken, mocht er inderdaad niemand zijn, kunnen we altijd nog terug het bos in.

Koud bier en verse pizza

Na wat voelt als een eindeloze tijd komen we in een gehucht aan, een paar huizen op een heuvel, waar we pal tegen het adres aanlopen van de accommodatie. Een man begroet me, maar spreekt geen woord Engels. We gebaren dat we willen slapen, of dat hier kan? Twee vrouwen achter hem knikken, en springen direct in de benen. Ineens is iedereen om ons heen in de actie. De vrouwen slepen met beddengoed naar een huisje naast hun huis, en we krijgen blikjes koude limonade en bier in onze handen gedrukt van de man, en worden neergezet aan tafel voor het huis. De dochter spreekt een paar woorden Engels, en maakt duidelijk dat ze pizza’s in hun houtoven zullen bakken, maar dat het nog wel even zal duren. We krijgen een schattig huisje met eigen badkamer, een douche, slaapzolder met genoeg matrassen en schoon beddengoed, wat heerlijk!

Magische avond

Een voor een genieten we van de weldaad van een douche en de luxe dat we vanavond in een echt bed kunnen slapen. Vanaf de picknicktafel voor het huis kijk ik recht op een minuscuul kerkje, boven op de heuvel, die in de avondschemering in zachtroze, oranje en paarse tinten oplicht tegen de steeds donkerder wordende hemel erachter. Het is een magisch gezicht. Als de hete pizza’s worden geserveerd, smaken ze als de meest verrukkelijke pizza’s die we sinds lang op hebben. Wat een groot geschenk dat we hier toch terecht konden, wie had dat gedacht! Dit was weer een prachtige dag.

Het bericht Jakobovo Pot: van Visnja Gora naar Gombisce verscheen eerst op Struin Stories.

We laten Bosnië achter ons, en rijden via Kroatië (want: betere wegen) terug naar Slovenië. Als we Slovenië eenmaal inrijden, voelt het als thuiskomen. Ik snap er niks van, maar ik voel me zo ontzettend thuis hier. Ik heb geen familie die hier vandaan komt, maar toch heb ik al sinds mijn tienertijd een sterke aantrekkingskracht tot de Balkan. Met 15 jaar reisde ik al via interrailen naar Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije. De jaren erna heb ik hier wat landen aan toegevoegd: Bulgarije, Montenegro, Albanië, Kosovo en Bosnië. Iedere keer weer voelde ik me zo welkom en fijn in deze landen, waar het ene land me meer deed dan het andere. Zo heb ik hele warme herinneringen aan Albanië en Montenegro, maar ook Slowakije is een favoriet. Met Tsjechië en Hongarije heb ik minder.

Kennismaking met Slovenië

In 2017 kwamen we voor het eerst in Slovenië, en waren we direct verkocht vanwege de fantastische natuur en de bereikbaarheid van het land. De groene heuvels, schattige dorpjes, fantastische wandelcultuur, sprankelende rivieren en watervallen, de authentieke houten hooischuren en droogrekken die een nostalgische sfeer scheppen… Iedere keer als ik hier ben, krijg ik zin om meer te verkennen en ontdekken van het land. Aan het begin van de vakantie hebben we een stuk land bezocht, waar we ook hebben geproefkampeerd. We overwegen om hier een bod op uit te brengen. Ik heb zoveel ideeën om hier aan de slag te gaan, met outdooractiviteiten en activiteiten gericht op zingeving. Het voelt als de ideale plek om de plannen daar te realiseren.

Jakobova Pot: de Sloveense pelgrimsroute

Vandaag zijn we begonnen met onze eerste dag van de pelgrimsroute van Slovenië, de Sint Jacobsweg, of de Jakobova Pot. Deze pelgrimsroute kruist Slovenië op verschillende manieren: vanuit Zagreb (oosten) via Ljubljana naar Triëst (zuidwesten), via Dobrovnik (noordoosten) naar Ljubljana, of via de Julische Alpen (noordwesten) naar Ljubljana. Omdat we graag stempels willen verzamelen onderweg, moeten we onze pelgrimspaspoorten ophalen in Ljubljana, waar het pelgrimskantoor maar zeer beperkt open is. We besluiten daarom de route om te draaien en in Ljubljana te starten, en naar het oosten te lopen. We kiezen deze richting, omdat we die regio nog niet zo goed kennen.

Sint-Nicolaas Kathedraal in Ljubljana

Rond 7.30u staan we bij de Sint-Nicolaas Kathedraal waar het pelgrimskantoor kort geopend is en we 5 stuks kopen. De vriendelijke vrouw legt ons enthousiast wat meer over de route uit en wenst ons veel geluk op onze reis. Aan de buitenzijde van de kathedraal van Ljubljana vinden we onze eerste stempel, waar de kinderen (en ik stiekem ook) veel lol in vinden om hun paspoorten mee te versieren. De priester ziet ons bezig, en begroet ons. Hij stelt voor om ons rond te leiden in de kathedraal, nu we hier toevallig toch zijn, en om ons te zegenen voor de reis.

Gezegend op pad

Dat laten we ons geen tweede keer zeggen en nieuwsgierig stappen we de stille kathedraal in, waar de priester ons in vloeiend Engels uitlegt wat de taferelen uitbeelden die door een bekende Italiaans-Sloveense kunstenaar Francesco Robba uit marmer zijn gehouwen. Hij laat de oude kapel zien die momenteel wordt gerestaureerd en deelt ansichtkaarten aan de kinderen uit. Tenslotte worden we gebalsemd en gezegend, en drukt hij een flesje wijwater in onze handen voor een gezegende trip. Zo lief, ik ben ontroerd door dit gebaar en de oprechte, goede intenties van deze lieve man.

Lopen zonder bepakking (en zonder ontbijt)

Omdat we de route omgekeerd lopen, moeten we alert zijn op de caminoschelpen, die natuurlijk aan de andere kant van de palen en bomen zitten. Helaas doet mijn gps-route op mijn horloge het niet goed, en geeft deze alleen globaal de richting aan. We lopen vandaag zonder bepakking: we hebben onze spullen in onze tenten gelaten, op de camping waar we vannacht sliepen, en die op de camino staat. Wat een luxe! Het eerste stuk van de route lopen we door Ljubljana, waar we hopen om ergens een ontbijtje te scoren. Helaas komen we niks tegen onderweg, behalve stervensduur fruit van de markt.

Gierende honger

We lopen de stad uit en zitten direct in de bossen. Het is een feest om op goed begaanbare paden te lopen met fatsoenlijke bewegwijzering, die door de mooiste plekken van de omgeving slingeren. Wat een contrast met onze ervaringen in Bosnië! We hebben voortdurend mooi uitzicht over eindeloos groene heuvels, als groene golven in de zee. De abrikozen die we bij wijze van ontbijt op hebben, leggen nauwelijks een bodem en rond 11u heeft iedereen intussen gierende honger. We passeren een mooi houten restaurant met uitkijktoren in Orle en besluiten wat te drinken. Helaas bieden ze geen ontbijt aan, maar krijgen we wat sneetjes brood van een vriendelijke medewerktster als we uitleggen dat we nog moeten ontbijten. Blij smeren we daarna al lopend de sneetjes brood met door ons meegebrachte honing, jam en chocopasta in portieverpakkingen, zodat we er daarna weer even tegenaan kunnen.

Stempels sparen

Het pad slingert door de bossen, langs kleine dorpjes en vele kapellen en kruisbeelden langs de route. Eenmaal treffen we een kerkje die open is, en tweemaal een plek waar we een stempel aan onze verzameling kunnen toevoegen. De stempels sparen is een leuke extra tijdens de wandeling, een beloning voor de inspanningen. We maken al aardig wat hoogtemeters vandaag, en we prijzen onszelf gelukkig dat we niet met zware bepakking hoeven te lopen nu. Het is ontzettend relaxt lopen zo, we genieten volop. De route is afwisselend, de omgeving prachtig, er zijn mooie uitzichten en het zoeken naar de schelpen gaat prima. Het weer is heerlijk, we zien familie en vrienden de aardappels op het land rooien, mensen die hun gras maaien of met de buren kletsen vanaf de veranda.

Weer terug op de camping

Na een paar uur lopen hebben we weer honger, en lopen we een paar kilometer extra om bij een lidl te komen, waar we liters yoghurt en twee hele broden wegwerken voor we weer verder gaan. het laatste stuk buigen we van de route af, om bij de camping te komen waar onze tentjes al staan. Rond 19u komen we hier aan, waar we een heerlijke douche nemen, om vervolgens ons avondeten van bonen met vlees en koud bier te nuttigen. Het was een flinke dag, ruim 36,5km en ruim 1000 hoogtemeters, dat zijn serieuze getallen! Morgen is de echte vuurdoop, wanneer we met volle bepakking zullen lopen. We hebben contact gelegd met een mogelijk slaapadres, maar er wordt niet opgenomen en gereageerd op de mail. Het is maar de vraag of ze open zijn. Maar intussen hebben we genoeg ervaringen om het vertrouwen te hebben dat het altijd goed komt, op welke manier dat ook moge zijn.

Het bericht Jakobova Pot: de pelgrimsroute in Slovenië verscheen eerst op Struin Stories.