Midden in de nacht neemt de wind toe. Ik was te lui om de extra scheerlijnen vast te zetten, en wordt nu gestraft voor mijn laksheid. Zuchtend kruip ik uit mijn tent om ze alsnog vast te zetten. Het is geen verassing dat het zo waait op deze uitgestrekte, open vlakte. Ondanks het razen en loeien van de wind, lig ik zacht en comfortabel. Echt goed slapen doe ik eigenlijk nooit in mijn tent, maar het is blijkbaar altijd goed genoeg, want elke dag sta ik toch weer relatief fit op. Doordat ik nu een stuk minder hoog zit, zakt de temperatuur niet beneden de 16 graden, waardoor het relatief warm blijft.

De volgende ochtend kan ik voor het eerst sinds dagen mijn tent droog inpakken. Voorgaande nachten was de tent zeiknat van de condens. Het verschil tussen mijn warme adem en de koude buitentemperatuur in de bergen zorgt voor een kletsnatte tent in de ochtend. Ook vandaag start ik met een yogalesje op mijn telefoon om mijn heupen wat te rekken en openen, wat heerlijk voelt na zo stram wakker worden.

Klaar voor de start!

Vandaag zal de route maximaal 25km zijn en vooral bergafwaarts gaan. Dat is een fijn vooruitzicht, zeker omdat er een camping aan het einde van de route in het verschiet ligt. Na mijn havermout en yoga klik ik mijn horloge weer aan als ik mijn tas op mijn rug slinger en nog één keer achterom kijk naar mijn slaapplek. Nog een laatste check om te controleren of ik niks achterlaat. Na een open vlakte passeer ik wat flauwe heuvels en volg het pad door velden met kleine stroompjes en populieren die zich in de natte grond hebben gevestigd. Ik moet een plek vinden om één van die beekjes over te steken, en loop een tijdje heen en weer op zoek naar een geschikte plek om met droge voeten over te steken.

Hierna slingert het pad een nieuwe heuvel op, hoger ditmaal, die me een nieuw berggebied intrekt. Mijn tempo zakt terug, in dezelfde mate als waarin mijn inspanningen, gehijg en gezweet toenemen. Het wordt steeds groener en begroeider om me heen, met dennen, sparren, pijnbomen en andere naaldbomen. Niet alleen hoge bomen, maar ook veel groene struiken. Ineens zie ik een fiets liggen, en kort daarop spot ik een man tussen de hoge, groene struiken. Als ik kort daarna weer mensen tegenkom tussen de struiken, ditmaal vergezeld van manden aan hun arm, vermoed ik dat de mensen hier bessen plukken of paddenstoelen verzamelen. Het is duidelijk te merken dat het zondag is, aan de hoeveelheid dagjesmensen en families die ik onderweg tegenkom.

Veranderend landschap

Het is een totaal ander landschap hier, dan waaruit ik vanmorgen vertrok. De hoge, groene heuvels zover het oog reikt, geven me het gevoel alsof ik in een jungle loop. Hier en daar zie ik de witgrijze rotsen tussen het groen. Ook hoor ik het ruisen van de meanderende rivier beneden, die door de bergen en bomen aan mijn zicht wordt onttrokken.  Soms kruist mijn pad een van de uitlopers van het riviertje, en bij één van die oversteekjes besluit ik te pauzeren. Ik smeer wat boterhammen met nutella en geniet van de geluiden van het klaterende water.

In het vervolg van de route wordt de kloof waar ik doorheen loop steeds duidelijker zichtbaar, terwijl het pad me weer flink mee omhoog neemt. De kabbelende beek is intussen getransformeerd in een heuse, brullende rivier in de diepte, waar ik nog steeds geen zicht op heb omdat het diep in de kloof beneden stroomt. Als ik op het hoogste punt van de wandeling kom, is het een stuk bergafwaarts richting de camping, die aan deze rivier en kloof gevestigd ligt.

La Puerta

Ik heb vandaag 20 kilometer gelopen en ben aangekomen op mijn allereerste camping tijdens deze tocht, camping la Puerta. Hier komen dagjesmensen om een korte wandeling te maken en een hapje te eten bij het restaurant op de camping. Voor een nachtje kamperen hier reken ik slechts €10 af. Ik krijg een plek toegewezen naast een rotonde met flinke lantaarnpaal (hoe kan het ook anders). Dit blijkt een doorgaande campingroute te zijn en behoorlijk veel verkeer te hebben in de loop van de avond, met mensen die waarschijnlijk weer huiswaarts keren na een weekend op de camping. Iedere paar minuten schijnen de koplampen van de voertuigen fel mijn tent in.

Ondanks deze ongemakken geniet ik van een lang verlangde douche, het uitwassen van mijn vieze, stoffige kleren en het kunnen zitten aan een tafeltje in het restaurant. Het is zondag en het terras is afgeladen vol met families die samen aan het eten zijn op de witte plastic stoelen. De lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag, en deze wordt op zondag traditioneel met de familie genuttigd. Ik twijfel of ik hier morgen een rustdag neem op deze camping, of morgen op de volgende camping misschien. Ik voel me namelijk eigenlijk nog prima, na een ‘halve’ dag lopen. Doordat ik lekker op tijd op de camping ben, heb ik nog uren voor mezelf.

Camping perikelen

Het zit niet mee. Ik wil heel graag een pizza of iets anders lekkers op de camping eten, maar rond 18.00u halen ze ineens de menukaarten weg! Er is geen mogelijkheid meer voor een diner, dus eet ik maar weer brood waarvan ik vermoed dat het over 2000 jaar nog steeds ‘goed’ is. Thuis eten ze preiquiche, en dat ziet er heerlijk uit als ik met mijn gezin beeldbel.

Ik baal van mijn plek op de camping. De kampeerplekken hier zijn overal stenig en stoffig, logisch natuurlijk, maar elk comfort ontbreekt daarmee ook direct. Zitten op de grond is dan geen pretje. Ook ben ik altijd bezorgd of mijn luchtbed niet lek gaat door de scherpe steentjes. Mijn plek ligt tussen de vaste gasten, op een punt van een kampeerstrook, direct aan de rotonde van de doorgaande route van de camping, met schuin achter me een milieustraat vol stinkende containers. Er staat, hoe kan het ook anders, een gigantische lantaarnpaal die de hele nacht aanblijft, maar precies om 7u ’s ochtends uit gaat, precies als ik het licht kan gebruiken voor mijn ochtend bezigheden. Hoe krijgen ze het verzonnen.

Verschillende campinggasten praten luid, koplichten flitsen continu mijn tentje in, samen het het geluid van ronkende motoren. Wat een contrast met het wildkamperen. Tot rust komen lukt niet echt. Ik kan niet slapen van het licht dat door mijn dunne tentdoek heen schijnt, en ga op zoek naar mijn buff, om over mijn ogen te trekken, ondanks de warmte. Ik duikel direct ook mijn oordoppen op en prop ze in mijn oren met de ijdele hoop dat ik dan misschien in slaap val. Omdat ik simpelweg niks anders te doen heb, ben ik al vroeg mijn bed ingegaan om in ieder geval in horizontale positie wat uit te kunnen rusten.

Onverwacht bezoek

Rond 21u hoor ik door mijn oordoppen heen ineens allerlei geritsel rondom mijn tent. Verbaasd steek ik mijn hoofd uit m’n tent, en heb even tijd nodig om te snappen wat ik zie. Over de campingplek liggen her en der mijn spullen verspreid: mijn vuilniszak is leeggetrokken en afval ontsiert nu de omgeving. Maar ik herken ook mijn etenswaren, die uit de opbergtas zijn getrokken waar ze in zaten. Opnieuw hoor ik geritsel, en als ik mijn tent uit stap zie ik links van me ineens een grote vos, die op zijn gemak mijn rol koekjes naar binnen staat te werken. Wat een brutaaltje!

Ik raap mijn spullen bij elkaar, maar de vos gaat onverstoorbaar door met zijn streken. Sterker nog, als ik door mijn hurken ga, loopt hij naar me toe en snuffelt nieuwsgierig aan mijn hand. Ik kan onmogelijk boos zijn op dit prachtige dier. Met gouden ogen kijkt hij me aan, alsof hij me uitnodigt hem te aaien. Toch durf ik dat niet, uit angst dat hij misschien zal bijten of uithalen, en ik een tetanusprik riskeer. Het blijft tenslotte een wild dier, hoewel deze vos eerder overkomt als een vaste campinggast. Grinnikend berg ik nu mijn spullen extra goed op, om herhaling te voorkomen. Als ik wildkampeer doe ik dit standaard, maar hier op de camping had ik geen rekening gehouden met dieren bij mijn tentje.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 / 35 El Sabinar – camping La Puerta verscheen eerst op Struin Stories.

De hele dag wil ik al schijven en de hele dag loopt alles al anders. Überhaupt het vinden van een goede schrijfplek en schrijfhouding is lastig. Ik zit nu op een winderige plek met vergezichten richting Algeciras en de bergen van Gibraltar.

Plakkerig van het zweet en stof, ga ik vroeg mijn bed in. Ik heb me wel ‘ gewassen’ met babydoekjes, maar dat helpt niks. Toch geniet ik om met mijn tentje een beetje open, het geluid van de wind en wat loeiende koeien in de verte in slaap te vallen. Tot er een keiharde knal klinkt: een geweerschot niet ver van me vandaan. Het geluid galmt tegen de rotswanden om me heen. Ik schrik me te pletter en lig verstijfd te wachten tot het volgende schot. Het schot klinkt veel dichterbij dan me lief is. Zijn er jagers actief? Lig ik in hun jachtgebied? Mijn groene tentje heeft een groene kleur die opgaat in de omgeving, met het risico dat ze me misschien over het hoofd zien. Het blijft gelukkig bij dat ene schot, en uiteindelijk val ik weer in slaap, om om 6u gewekt te worden door mijn wekker.

Ochtendgloren verdrijft de angst

Buiten is het aardedonker en intens stil als de wekker gaat. Ineens voel ik me toch een beetje bang, zo alleen in de wildernis. Buiten de tent mediteren zie ik niet zitten, en ik besluit ‘veilig’ in mijn tentje te blijven zitten. Alsof die micrometer nylon me ergens tegen kan beschermen, maar toch voelt het als een beschutte, veilige plek. Het is eigenlijk te krap in de tent, en mijn hoofd zit tegen de bovenkant van het tentdoek, verre van ideaal.

Na het mediteren komt heel langzaam het eerste licht in de wereld, en waag ik me buiten het nylon om mijn havermout te maken en mijn kamp op te breken. Ik trek mijn foliematje uit mijn tent, om als zitplek te gebruiken. Er groeien hier veel droge, stekelige planten, waarvan de scherpe en stekelige bladeren en naaldjes in mijn kleding en spullen blijven hangen. Terwijl ik water kook voor mijn koffie en havermout, trek ik de venijnige plantenresten uit mijn mat en sokken, en zie het licht langzaam toenemen om me heen. De zon verdrijft ook mijn laatste unheimische gevoelens, die worden verruild voor ontzag en enthousiasme. Wat is het te gek om hier te zijn, in mijn eentje. Ik flik dit gewoon!

Geen rust gunnen

Opnieuw valt het me tegen hoeveel tijd ik nodig heb. Die onafgebroken haast die in mijn vezels zit, komt op dit soort momenten tot uitdrukking. Ik gun mezelf geen rustige opstart, maar veroordeel mezelf in plaats daarvan dat ik zo traag ben. Het is een patroon dat ik ken, waar ik me bewust van ben, maar wat ontzettend hardnekkig is om verandering in te brengen.

De route kwijtraken

Terwijl ik de eerste meters maak, geniet ik van de prachtige zonsopkomst, die de wereld langzaam in haar oranjegouden gloed hult, alsof de dimmer langzaam verder wordt opengedraaid. De heuvels hullen zich in een bleek, heiig licht, en zet de verder weg liggende bergen in een soft focus. Na een kilometer buigt de route van de grote weg af, het struikgewas in. Ik ben de route direct kwijt. Onverhoopt probeer ik diverse paadjes, maar mijn gps is het daar steeds niet mee eens. Ik begrijp er niks van, word het zat en besluit om dan maar dwars door het struikgewas te banjeren, in de veronderstelling dat ik later de goeie route wel weer op zal pakken. Die wordt straks wel weer herkenbaar, stel ik mezelf gerust.

Het landschap is een soort zandvlakte op een bergrug, vol met dicht struikgewas her en der, dat de doorgang blokkeert en dwingt tot andere richtingen. Ik kan me maar moeilijk oriënteren hier, en zie nergens een herkenningspunt dat erop wijst dat daar een pad loopt. Af en toe denk ik een paadje te zien en volg het een poosje, maar de vele wildpaden misleiden me hier keer op keer. Ze lokken me alleen maar verder het struikgewas in. De struiken hebben scherpe takken en blaadjes, en sommige zijn voorzien van stekels. Mijn vuilniszakje scheurt open, en zuchtend raap ik alle vieze zakdoekjes en afval bij elkaar. Leave no trace behind, tenslotte. Provisorisch knoop ik de restjes plastic aan elkaar en zie ondertussen dat mijn benen en armen onder de schrammen zitten. Ook mijn pet blijft regelmatig hangen aan de takken boven mijn hoofd.

Zoeken, zoeken…

Het zoeken naar de juiste route, wat slechts een paar kilometer beslaat, duurt op deze manier uren. Steeds als ik even op het juiste pad lijk te lopen, raak ik deze algauw weer kwijt omdat het verdwijnt in de omgeving. Het frustreert me mateloos, en even ben ik bang dat ik hier de rest van de dag dolend zal doorbrengen. Eindelijk lijk ik nu de route teruggevonden te hebben en loop ik over een redelijk begaanbaar gebied, als ik na een ruime kilometer constateer dat ik aan de andere kant van het hek moet lopen. Het hek is te hoog om overheen te klimmen, en aan de andere kant van het hek is de grond een stuk lager. Zuchtend en wat krachttermen de wereld in slingerend keer ik weer om, en loop dat ellendige roteind weer terug naar een splitsing die ik eerder over het hoofd heb gezien: een groen hekje moet ik door, om nu langs de goede kant van het hek te lopen.

Een rivier!

Aan deze kant is het ‘pad’ niet veel beter, en heeft het meer weg van een survivalparcours. Ik sla takken voor mijn blikveld weg, en trek mijn voeten los uit woekerende planten die tussen en naast de rotsblokken groeien die het ‘pad vormen’. Ineens valt mijn oog op beweging rechts van me en ontdek tot mijn grote vreugde dat hier een heuse rivier naast me stroomt! Doordat ik zo bezig was met het begaanbaar maken van mijn route, merkte ik het geluid van de zacht kabbelende rivier niet eerder op. Ik plak, zit onder de takkenzooi van de afgelopen kilometers en omdat ik toch nog helemaal niemand ben tegengekomen, besluit ik terplekke een ‘bad’ te nemen. Voorzichtig steek ik de rivier over, en zoek een plek aan de oever om mijn tas neer te zetten. Ik doe mijn stoffige kleren en schoenen uit, en leg ze naast de oever. Uit het bovenvak van mijn tas vis ik een toilettasje, waar ik een kleine flacon douchegel in heb zitten.

Wandelende waslijn

Poedelnaakt stap ik in het heerlijke, frisse water. Ik was mezelf en mijn kleren, en voel me vrijer dan ooit. Tot voor kort was ik helemaal niet oké met situaties waar ik uit de kleren moest. Een douche op een sportvereniging, een sauna, omkleden op het strand, of wat voor situatie dan ook: ik vermeed het. In de afgelopen jaren is daarin al het een en ander verandert, dat zich heeft vertaald in meer acceptatie van mijn lichaam en vooral minder druk maken over de mening van anderen hierover. Maar nog steeds is dit altijd een drempel. Nu, in mijn eentje in de wildernis van Andalusië sta ik echter totaal ontspannen mijn kleding te wassen in Evakostuum, en geniet ik van de vrijheid die het geeft. Ik geniet van het schone gevoel, en koester de warme zon die mijn lichaam snel laat drogen. De natte sokken, slip, broek en topje knoop ik aan de bovenkant van mijn rugtas, die nu dienstdoet als wandelende waslijn.

Schijncontrole

Het is nu wel duidelijk dat ik Los Barrios, dat ongeveer 10km van mijn kampeerplek ligt, niet ga bereiken binnen de twee uur die ik mijzelf had gegeven hiervoor. Het stemt me nederig, ik word hier keer op keer met mijn neus op de feiten gedrukt dat de planning in de soep loopt, dat zaken anders lopen dan gedacht, dat ik meer tijd nodig heb voor vrijwel alles, en dat ik dus moet stoppen met allerlei verwachtingen stellen of manieren toe te passen om schijncontrole te houden. Die heb ik simpelweg niet. Het zal me benieuwen tot hoever ik vandaag dan kom. Het rustig aan doen en oké zijn met situaties die langer duren en meer tijd vragen is één grote oefening deze tocht.

Cactusknuffelen

Het is dat ik echt inkopen moet doen, anders had ik Los Barrios misschien wel overgeslagen. Om daar te komen, moet ik namelijk een heen-en-weertje doen op de route. Vanuit Los Barrios moet ik straks weer 3km over hetzelfde stuk terug om de route te vervolgen. En die 3km is een saai stuk, langs een doorgaande route met veel verkeer. Eén keer word ik bijna van mijn sokken gereden door een tegemoetkomende auto. Ik spring noodgedwongen de berm in, tegen een cactusachtige plant die zijn scherpe stekels in mijn armen plant, au! Eenmaal in Los Barrios zoek ik een tijdlang naar een supermarkt. Opnieuw moet ik mijn verwachtingen bijstellen, want van supermarkten is vanaf nu geen sprake meer. Het zijn enkel kleine buurtsupertjes met het hoognodige aan producten, die tussen 14 en 17u meestal dicht zijn tijdens de siësta.

Topzware tas

Soms zijn de winkeltjes zo krap, dat ik mijn tas buiten moet laten staan om niet de schappen omver te stoten. Als ik de buurtsuper eenmaal gevonden heb, zijn mijn ogen duidelijk groter dan mijn maag, en krijg ik het gekochte eten bijna niet in mijn rugtas gepropt. Ik eet zoveel mogelijk direct op, maar heb nog altijd geen trek. Meer functioneel eet ik de broodjes kaas en een appel. Met een tas vol eten, val ik bijna achterover als ik weer mijn weg vervolg. Ik zucht als ik de saaie 3km langs de weg weer terug moet, zet mijn verstand op 0 en laat mijn benen het werk doen. Eindelijk kom ik weer bij de kruising, waar ik de route kan vervolgen en het pad geleidelijk aan steeds meer omhoogloopt. Hier staan enkele landhuizen verstopt achter hoge hekken en lange opritten. Ik loop langs een militair complex en draai dan tenslotte een natuurpark in, waar ik gelukkig weer uitzicht krijg en een heerlijk windje waait, om me te verkoelen in de hitte. Het is echt heel warm, en ook vandaag kom ik geen water tegen. Stom dat ik dat in het dorp niet heb gehaald! Hopelijk kan ik nog ergens water vragen.

27 sept 2023 6.57

Na mijn pauze voel ik me wonderwel een stuk beter, ondanks de zeurende rugpijn. Het pad slingert een gebied in waar volop wordt gegraven door gigantische graafmachines, bulldozers en andere zware jongens op grote wielen. Ze werpen dikke stofwolken op, door het verplaatsen van grond en het rondrijden over het terrein, dat een paar meter boven het pad ligt waar ik loop. De stofwolken rollen de bergen af, mijn pad op, en dringen in mijn ogen, neus en mond, en laten een roodoranje zandlaagje achter op alles wat ik meedraag. De brullende motoren, gedonder van metalen laadbakken en gepiep van achteruitrijdende wagens is weinig rustgevend, en ik hou de pas erin om snel uit deze misère te komen. De zon brandt, mijn mond is droog, en de enkele finca die op mijn pad ligt, is bewaakt door manshoge hekken, een roedel waakse honden of bewakingscamera’s. Ik heb geen idee hoe ik hier om water kan vragen, ik tref geen mens op mijn route. Terwijl ik het stof nog uit mijn neus snuit, passeer ik een uitgebrande auto, en loop ik alweer het volgende onnatuurlijke landschap in. Dit houdt het midden tussen een bouwplaats, afgraving, een houtopslag en een sloop. De GR7 loopt hier tot mijn verbazing dwars doorheen. Twee mannen vanuit een bouwkeet roepen mij na en wijzen welke kant ik op moet lopen.

Vanaf dit stuk heb ik ineens weer uitzicht op Algeciras en Gibraltar, met zijn kenmerkende rotsen in het water. Mijn pad slingert naar lager gelegen terrein en terwijl ik afdaal overweeg ik even om hier mijn tent op te zetten: er komt hier geen kip en er zijn plekjes genoeg. Maar het gebrek aan water drijft me verder. Beneden kom ik bij een, helaas, drooggevallen rivier en mooie schaduwrijke plekken onder bomen, met hier en daar wat loslopend vee. De ideale kampeerplek. Maar ja, ik heb nog altijd geen water, dus laat ook deze plek met tegenzin achter me. Ik ben de 30km al gepasseerd en heb geen zin meer om te lopen. Mijn lichaam is moe en ik wil uitrusten. Mijn lijf is nat van het zweet, waar het eerdere bouwstof in een dikke laag aan vast zit gekoekt.

Mooie kampeerplekjes maar geen water

Ik laat de schaduw van de bomen achter me, en loop de hete zon weer in, dwars door dorre stukken land waar tientallen stieren vrij rondlopen. Stieren met enorme hoorns die bijna een meter in de breedte zijn. Dit zijn de stieren die speciaal gefokt worden voor het stierenvechten, dat tot op de dag van vandaag een populaire sport is in Andalusië. Al eerder ben ik ze tegengekomen, bij Los Barrios passeerde ik imposante exemplaren met een gebrandmerkt nummer op hun dijen. Met mijn blik op de scherpe hoorn loop ik hier niet bepaald op mijn gemak. Ik ben me maar al te goed bewust van de schade die deze dieren kunnen aanrichten met hun hoorns. Zouden zij mijn angst of onzekerheid ruiken? Leidt dat niet tot onvoorspelbaar gedrag? Waarom staan die beesten eigenlijk niet achter een hek!? Ik zet mijn verstand op nul, doorlopen, geen onverwachte bewegingen maken. Als ik de imposante dieren op een meter afstand passeer, voel ik me ineens heel erg kwetsbaar. Iedere keer als ik er dan voorbij bent, voelt het als een overwinning. De stieren staan nu loom grazend in het veld, zich niet bewust van hun tragische lot dat elk van hen te wachten staat. Voor het vermaak en vertier van mensen. Ik heb dat nooit begrepen, en kan er ook geen sympathie voor opbrengen.

Hulp van anderen afslaan…

Als ik voorbij de stieren ben, besluit ik google maps te raadplegen om meer zicht te krijgen op een plek waar ik water kan vinden en kan kamperen. Terwijl ik daar sta, stopt een auto met een echtpaar naast me, die me een lift aanbiedt. Ik sla het vriendelijk af, hoe aantrekkelijk het ook klinkt, uit principe wil ik elke meter zelf lopen. Ik vraag of ze water hebben, maar helaas kunnen ze me daar niet aan helpen. Ook de kaart biedt weinig hoop: ik moet eerst een kleine bergpas over om aan de andere kant bij een doorgaande weg te komen, waar twee wegrestaurants zitten. Na een interne peptalk hijs ik de loodzware tas weer op mijn rug en pep mezelf op. Ik ga proberen snel die pas over te zijn, want als ik straks water heb, is de volgende vraag waar ik mijn tent kan opzetten. In de buurt van de doorgaande weg loopt een spoorlijn en een dorp. Opties voor wildkamperen zijn er ogenschijnlijk niet. Peinzend stamp ik over de asfaltweg, die tegelijkertijd een Europese fietsroute is, en gestaag steeds verder omhoog slingert. Links en rechts staan weer hekken langs de weg, eventuele kampeeropties nog verder reducerend. Ik word hier af en toe ingehaald door een fanatieke fietser, die het zo te zien net zo zwaar hebben als ik. Wat later zie ik dat er iets in brand staat in de berm, en trap een beginnende bermbrand snel uit. Het is hier gortdroog, en een smeulende peuk kan hier tot enorme ravage leiden. Op picknickplekken staan borden dat het standaard verboden is te barbecueën tussen half mei en half oktober.

Bermbrandje

Het bermbrandje houd me nog even bezig, omdat het een symbool is voor hoe alles met alles samenhangt. Zou er iemand zijn peuk daar neer hebben gegooid? Iemand met weer een hele eigen geschiedenis, reden waarom hij daar rijdt en bestemming. Het toeval (of niet) wil dat ik precies daar langskom als het brandje begint. Wat nou als ik het niet uittrap, tot welke gevolgen leidt dat, en hoe haakt dat weer aan alles? Welke mensen zouden daar weer door beïnvloed worden? Niks staat op zichzelf, dat is wel duidelijk.

‘Stiekem’… over zelfopgelegde regels

De asfaltweg duurt gevoelsmatig een eeuwigheid en mijn voeten branden pijnlijk van de afstand. Eindelijk kom ik dan bij het kruispunt waar de restaurants zitten en ik mijn flessen kan vullen. Om niet nog meer tijd te verliezen, vervolg ik direct mijn route, terwijl mijn schaduw steeds langer wordt en de zon sneller dan ik wil naar de horizon zakt. Ik heb nog altijd geen oplossing voor het slapen, maar kijk stiekem of er goedkope slaapopties binnen zijn. Stiekem, zo voelt het, omdat het niet is wat ik mezelf heb voorgenomen. Ik zie een hotel voor zo’n 60 euro op nog een uur lopen. Dat zit in de buurt van de enige mogelijkheid om eventueel te kamperen: in een parkje, tussen een woonwijk en de spoorbaan. In een park, vlak bij de bewoonde wereld… Dat voelt spannend en ik ben er niet gerust op dat dat een verstandig idee is. Een boete voor wildkamperen is heel wat hoger dan de prijs van een hotelovernachting.

Verwijtende stemmen

Inmiddels heeft het idee van een warme douche en een zacht bed zich al in mijn hoofd genesteld en drukt de gedachtes aan wildkamperen steeds verder naar de achtergrond. Tegelijkertijd schaam ik me: ‘kom op Mies, je zou toch zoveel mogelijk wildkamperen? Je wilde toch zo ver van de bewoonde wereld zijn om jezelf goed te leren kennen, om jezelf uit te dagen? Je was toch zo avontuurlijk? En nu ga je serieus op de tweede dag al overwegen om in een hotel te slapen?’ In mijn hoofd is een gevecht gaande tussen wat ik me voornam, mijn idee van hoe ik zou moeten zijn, doen en handelen, en wat ik in het hier en nu ervaar. Ik herken strenge, zelfs straffende gedachtepatronen en voel me er rot bij. Het zijn oude bekenden, maar geen welkome gasten. Ze blijven de rest van de wandeling met me meelopen, me van ongevraagde verwijten voorzien.

44km en een hotel

Mijn kuiten zijn verschrikkelijk verbrand in de zon vandaag, ze staan in vuur en vlam en de huid voelt alsof het onder enorme spanning staat. Wat zou ik graag mijn huid koelen met een koude douchestraal… Ik hak de knoop door: naar het hotel. Die demonen blijven met me meelopen naar het hotel, maar ik negeer ze waar ik kan. En dat is maar goed ook. Als ik daar om 19.54u aankom en de 44km heb aangetikt, kan ik niet meer. Mijn rug doet zoveel pijn, en ik krijg amper eten door mijn keel. Alles kost moeite. Ik stroop de vieze kleding van mijn lijf en mik ze in de badkuip, neem een heerlijke douche en spoel de kleding goed uit.

28-9-2023 14.42

Er blijft een berg zand in de badkuip achter als ik mijn kleding ophang aan mijn waslijntje op het balkon. Met de laatste restjes energie kook ik een potje van diepvriesgroenten en rijst, waarvan ik zoveel als ik kan naar binnen werk, maar minstens de helft door de wc wegspoel. De kamer is luxe, het balkon kijkt uit op een binnentuin dat me doet denken aan de tuinen van het Alhambra. Ik ben in Andalusië, maar ik kan nu niet genieten, het doet me niks. Ik handel op de automatische piloot . Het zakje diepvriesgroente is overdag door de zon ontdooit en het groentevocht is gaan lekken in mijn tas. Iedere keer dat ik met wind mee loop, komt een walgelijke geur van kool en ui me tegemoet. Daar zal ik nog wel even last van houden. Nog snel stop ik wat apparaten in de stopcontacten om op te laden, en dan stort ik in.

Het bericht Spanje gr7 dag 3 Castellar de la Frontera verscheen eerst op Struin Stories.

In het eerste deel nam ik je al mee in onze dromen en plannen voor een plek voor outdooractiviteiten en retraites gericht op zingeving en natuurbeleving in Slovenië. In deel 2 ga ik verder in op deze ideeën en onze ervaringen die we hebben opgedaan in ons korte verblijf in februari 2024.

Workawayplek in prachtig Slovenië

We willen deze plek gebruiken als plek om te verbinden, met de natuur en met elkaar. Daarom hebben we het ook op Workaway geplaatst, en daarom staan we open voor vrienden en anderen die hier kortere of langere tijd willen verblijven in ruil voor wat hulp op het land. We willen dan genoeg tijd hebben om elkaar beter te leren kennen, van elkaar te leren, goede verhalen uit te wisselen bij het vuur en samen te koken.

Tam Tam

Als we langzaamaan weer terug wandelen, passeren we een vrouw bij haar moestuin. Ze spreekt gebrekkig Duits, en in ons beste Sloveens stellen we onszelf voor (me veseli!) en leggen we uit wie we zijn. De tamtam lijkt ons echter al ingehaald te hebben in onze afwezigheid, en de buurt is reeds op de hoogte van onze komst en verheugd dat we hier zijn. Ze vertelt dat er hoger op de heuvel vorig jaar een gezin uit Duitsland is komen wonen, en dat zij het vast leuk zullen vinden om kennis te maken. Dat klinkt goed, en we zijn geraakt door zo’n warm en vriendelijk ontvangst.

Sleuteloverdracht

Die middag is het zover: we gaan naar Celje waar we een afspraak hebben met de makelaar en de oud-eigenaar voor de sleuteloverdracht. We worden overladen met welkomstgeschenken door de oud eigenaresse, die ons al eerder een hele middag op sleeptouw nam om de toeristische attracties en bezienswaardigheden uit de omgeving te laten zien. Ze is teleurgesteld als ze ziet dat onze kinderen er niet bij zijn, voor wie ze traditionele cake en krentenbrood had gebakken en andere lekkernijen had meegenomen. We proberen uit te leggen dat we hopen dat ze op een ander moment langskomt, om elkaar weer te zien.

Mountainbiken over talloze paden

De volgende dag is het zondag waarin alles gesloten is. We besluiten daarom e-mountainbikes te huren van de eigenaar van het appartement, om op die manier de omgeving verder te verkennen. In de directe omgeving is het bergachtig, met bergtoppen van rond de 1000m en alles eronder. Er zijn talloze watervallen en riviertjes op loop- en fietsafstand. We passeren een berghut, ontdekken allerlei nieuwe bloemen die we nooit van ons leven hebben gezien, en zetten koers in de richting van Sevnica. Onderweg fietsen we over een pad dat ooit werd gebruikt als mijntrein en fietsen een tijdland relaxt langs de rivier den Sava. In Sevnica is een groot kasteel dat een bezoekje waard is volgens de bediende van het terras. In al ons enthousiasme over het moois hier in de omgeving, vergeten we echter onze accu’s bij te laden, waar we algauw spijt van zullen krijgen.

Vuursalamander en watervallen

Na het terras gaat de route namelijk flink omhoog, en loopt de accu van de e-bike rap leeg. Het is zwoegen en ploeteren omhoog, maar met de schitterende omgeving is dat uiteindelijk geen probleem. We stoppen hoog op een berg, om te voet een afdaling te maken naar een verstopte waterval. Hier zie ik net een dikke vuursalamander wegkruipen in zijn holletje, schitterend! We trappen op onze laatste krachten en met lege accu’s de fietsen terug naar het dorp, waar we tevreden en voldaan een biertje drinken om even op adem te komen.

Plannen voor het stuk land maken

Aan het einde van de middag gaan we terug naar ons land, ditmaal met de auto en de sleutel van het huis. Het huis staat al zo’n 20 jaar leeg en is behoorlijk verpauperd en onbewoonbaar. Toch willen we het goed bekijken om te zien of en wat we er eventueel nog mee kunnen. Maar na een grondige inspectie komen we toch tot de conclusie dat het huis er weliswaar leuk uitziet van de buitenkant, maar niet de moeite waard is om op te knappen. Voor nu ligt onze prioriteit bij het maken van faciliteiten op het land.

Dankbaar en tevreden

De zon begint onder te gaan als we weer naar buiten stappen. De hemel is goudkleurig en bespikkeld met kleine wolkjes. De contrasten nemen rap toe met het afnemende licht. Het is een schitterend gezicht, en weer nemen we de tijd om van dit uitzicht te genieten. Mijn hart vult zich met… ja met wat? Het voelt alsof het uitzet, alsof er ook licht aangaat in mij. Ik voel me warm, compleet tevreden en zo dankbaar.

Samenwerken met de gemeente

De volgende dag staat een afspraak met de gemeente Sentjur op het programma. Ons dorpje valt onder de gemeente Dobje, dat weer onder de gemeente Sentjur valt. Er lijkt iets mis te zijn gemaakt in het maken van de afspraak, want in plaats van Dobje, treffen we nu Sentjur en ook de toeristische medewerkers. Maar eigenlijk komt dat juist goed uit, want de mensen stellen zich ontzettend vriendelijk en behulpzaam op, denken mee als we over onze plannen vertellen en voorzien ons van namen en adressen waar we weer mee verder kunnen om plannen uit te werken. Na deze afspraak zitten we dan ook vol met nieuwe inspiratie en ideeën. Het voelt alsof alles in het werk gesteld wordt om ons te faciliteren, en ik vat het maar op als een bevestiging dat we doen wat we moeten doen.

Wandelingen in de omgeving

Die middag heb ik wat afspraken voor mijn werk via de computer, maar daarna maken we een wandeling naar het kerkje met zijn kapelletjes. Voordat we bij de heuvel komen, wandelen we door een sprookjesachtig bos, waarvan de bodem bedekt is met paarse krokussen. Ook staan er steeds houten kastjes met informatie over een, wat het lijkt, thematocht voor kinderen. Er is verlichting op verschillende plekken en tussen de bomen en rotsachtige omgeving zijn vlonders, trappetjes en bruggetjes gebouwd die een avontuurlijk karakter geven aan dit bos. De route volgend komen we onderaan de heuvel, met het begin van het pad omhoog langs de 12 kappellen waarin het kruisigingsverhaal van Jezus wordt verteld. Boven op de top van de heuvel is er een schitterend uitzicht over de omgeving, en kun je eindeloos ver kijken. Ook hier zie ik weer borden die diverse wandelroutes aanduiden, en ook prachtige picknickplekken.

Zwemvijver en visvijver

Met de auto zijn we vandaag al langs een zwemvijver gereden, op loopafstand van ons land. Ik kan me voorstellen dat dat zomers een zeer populaire recreatieplek is. Ook op loopafstand van ons land, maar dan de andere kant op, is daarnaast een visvijver met daar vlakbij weer 2 watervallen en wederom mooie wandelroutes, waaronder de Oriontrail. Het maakt bijna niet uit welke kant je opgaat hier, het is overal even mooi.

Bergen, sneeuw en prachtige meren

De laatste dag willen we de bergen gaan bezoeken, in de hoop nog wat sneeuw te ervaren. Slovenië is klein, de helft van Nederland qua oppervlakte, maar heeft toch verschillende bergketens en skiresorts. Op een uurtje rijden van ons land ligt Rogla, een skiresort met bergtoppen van rond de 2000 meter, en naast wintersportmogelijkheden ook voldoende wandelroutes. Eén van de mooiste wandelroutes gaat naar het hoogte hoogveengebied van Slovenië, bij de meren van Lovrenc. Dit worden de parels van Lovrenc genoemd, en zo zien de meertjes tussen het felgroen er inderdaad uit, vooral nu ze bevroren zijn en bedekt met een witte ijslaag. Het is een moerasachtig veenlandschap dat zo’n 8000 jaar geleden is gevormd door ijskappen.

Uitkijkpost en eeuwenoud hoogveen

Vanaf Rogla, waar we onder de skiliftjes doorlopen, lopen we de bossen en bergen in, over besneeuwde stukken en paden. Ook hier is het prachtig, donkergroene dennenbomen, en hagelwitte plukken sneeuw op de grond, waar smeltwater kleine riviertjes vormt en onder de kleine sneeuwkappen heen sijpelt. We lopen over modderige paden of vlonders, en komen uiteindelijk bij de meren uit, waar een uitkijkpost over het gebied heen uitzicht biedt. Ondanks dat dit een populaire bestemming is, komen we amper andere mensen tegen. Het valt iedere keer opnieuw op hoe rustig het hier is, en wat een luxe het is om de natuur voor jezelf te hebben.

Zon in Ptuj

We sluiten de dag af met een tripje naar Ptuj, helemaal rechts bovenin Slovenië, een mooi gelegen stadje met rijke historie en karakteristiek centrum. Hier drinken we een biertje op een zonovergoten terras, waarin het uit de wind zo aangenaam is, dat we hier half februari in onze T-shirts kunnen zitten. Wat is dit genieten! In Nederland is het al dagen, weken of misschien wel maanden guur, koud en regenachtig. Het lijkt een herfst zonder einde daar. Hier ervaren we het voorjaar, voelen de potentiële warmte die de zon al in zich draagt, maar zien ook de sporen van strenge vorst en winters weer. Landklimaat, waarin de seizoenen goed merkbaar zijn. Ik hou ervan, en het maakt me nieuwsgierig om het land in alle seizoenen en omstandigheden beter te leren kennen.

De volgende dag keren we terug naar huis, ons hart gevuld met inspiratie, de warme ontvangst van de mensen die we tot nu toe al ontmoet hebben en mooie herinneringen aan deze dagen. Het was werkelijk een uniek cadeau om hier deze dagen door te brengen samen. We kijken er naar uit om weer terug te keren in de meivakantie, en om ook gasten op ons land te ontvangen.

Het bericht Retraites, natuur en outdoor in Slovenië verscheen eerst op Struin Stories.

Vorige zomer gingen we naar Bosnië op vakantie. Maar voor we daar waren, overnachtten we op een hele bijzondere plek. Een stuk land in de heuvels van Oost-Slovenië, een waar paradijs van rust, ruimte en groene natuur. Een kabbelend beekje onderaan de heuvel, schitterende zonsondergangen en imposante regenbuien. Liggend op onze rug in het gras, met enkel de vogels, het ruisen van de bomen en fluiten van de vogels als enige muziek, wisten we: dit is het.

Terug naar de essentie

Dit is de plek waar we willen zijn, waar we onze dromen willen laten uitkomen. Om van dit prachtige stuk land een plek te maken om samen te komen, te verbinden, om de natuur ten volle te ervaren en beleven. Een uitvalsbasis voor het maken van trips, trektochten, het doen van retraites en geven van outdoor activiteiten. Een stukje paradijs om weer back to basic te gaan, de verbinding met jezelf, de natuur en elkaar terug te vinden. Ontdaan van alle opsmuk, terug naar de essentie.

Je thuis voelen

We verlieten de plek, gingen op trektocht door Bosnië en verlangden naar verloop van tijd terug naar Slovenië. Dat is gek, heimwee naar een plek waar je nooit eerder geweest bent. Ik voel me altijd al aangetrokken tot Oost-Europa, en denk stiekem dat ik eerdere levens hier heb doorgebracht. Een andere verklaring heb ik niet voor het gevoel van thuiskomen dat ik ervaar als ik in Slovenië en andere Balkan landen kom. We besloten de gok te wagen, tegen alle logische en redelijke argumenten in. Het was puur intuïtief, we deden een bod.

Geduld…

Het bod werd afgewezen en we hoorden lange tijd niets. Bijna gingen we geloven dat het dus niet zo moest zijn. Maar steeds opnieuw kwam dit land weer terug in onze gedachten. We zochten opnieuw contact, en ineens leek er ruimte in de onderhandelingen te komen. Door de taal en afstand was het een lastig proces, en ging er steeds lange tijd overeen voor we wat hoorden. Na ons laatste bod bleef het stil, maandenlang. We vermoedden dat het op niets was uitgelopen. Helaas, want hoger bieden is voor ons geen optie.

In september vertrek ik op solotocht door Spanje, waar ik begin met het volgen van de GR7 door Andalusië. Na zo’n 1,5 week zit ik op een terrasje in een klein dorpje, als ik word gebeld door Steef: ‘we hebben het land!!’. Het duurt even voor ik snap dat dit over het land in Slovenië gaat. Na zo’n lange radiostilte hadden we de hoop al praktisch opgegeven. Ze zijn akkoord gegaan met ons bod! Ik ben flabbergasted en het voelt zo onwerkelijk, maar ik voel me ook vol vertrouwen, licht als een veertje en dolgelukkig. Als ik na een paar weken terug in Nederland ben, begint het regelwerk, wat ook weer veel tijd kost, vooral omdat we steeds alles moeten vertalen om goed te begrijpen waar alle documenten over gaan en of er geen verborgen gebreken zijn.

Samenwerken met lokale bevolking

Het plan is om rond december het koopcontract te tekenen, maar dit wordt uiteindelijk februari 2024. We plannen een trip naar Slovenië, waar we het koopcontract zullen tekenen en de sleuteloverdracht krijgen. Ook maken we van de gelegenheid gebruik om een afspraak met de gemeente te maken om over onze plannen en ideeën te vertellen. We willen heel graag een integratie met de lokale bevolking en zoveel mogelijk gebruik maken van de lokale faciliteiten. Als er mensen zijn die activiteiten kunnen organiseren binnen onze programma’s, zou dat bijvoorbeeld een mooie, waardevolle aanvulling zijn.

Faciliteiten en ruimte te huur

Het is de bedoeling om ons land te verhuren als terrein voor andere aanbieders, of dat nu Nederlandse partijen zijn of niet maakt ons niet veel uit. Als het maar qua doelgroep goed aansluit. Op het terrein komt bijvoorbeeld een tentenveldje, basic sanitair, een vuurplaats, buitenkeuken, droogplek voor slecht weer, fijne zitjes, bloemenweide, fruitboomgaard, en vooral heel veel natuur en buitenruimte.

Voor outdooractiviteiten en andere aanbieders

De plek leent zich voor allerlei activiteiten. Wat ik zelf wil organiseren is het maken van trektochten met kleine groepen of één op één, met coaching en begeleiding onderweg. Maar ook  outdooractiviteiten, zoals het leren navigeren, wildplukwandelen, koken op vuur, bivak maken en survivalskills,  buiten sporten, Wim Hof trainingen gericht op ademhaling en koudetrainingen, etc. Een ander onderdeel wordt het geven van retraites gericht op zingeving, gecombineerd met natuurbeleving. Op termijn komt er ook een binnenruimte voor bijvoorbeeld het geven van workshops, yoga of meditatielessen.

Planina Pri Sevnici

Terug naar februari. In precies 12u tijd zijn we bij het dorp waar we overnachten komende dagen. Het is nog winter, en direct bij aankomst rond 18u worden we getrakteerd op een grandioze zonsondergang, met een eindeloos uitzicht over de heuvels. Het dorpje Planina pri Sevnici ligt op de top van een hogere heuvel, en heeft bijna naar alle kanten uitzicht over groene valleien. Wat een waanzinnige plek. Hogerop is een ruïne, en de andere kant op ligt een snoezig kerkje op een nog hogere heuveltop, waar een weggetje naartoe slingert tussen 12 kapelletjes die in de avondschemering prachtig verlicht zijn.

Overal groen en natuur

We eten vette pizza bij het café waar we ook slapen, wat direct dienstdoet als stamkroeg voor de locals. Ondanks dat we geen woord verstaan van de gesprekken, voelt het als een warm bad waarin we terecht komen. Het appartement ligt op ongeveer een uurtje lopen van ons land, en we besluiten morgen wandelend die kant op te gaan, zodat we direct een beeld krijgen van de omgeving. De volgende dag begint veelbelovend met schapenwolkjes en de zon die zijn best doet en de kilte van de afgelopen nacht laat wegsmelten met zijn warme stralen. Zonder jas wandelen we het dorpje uit, waar we al diverse wandelborden passeren die verklappen dat er nog veel meer te ontdekken is.

We zwaaien vrolijk naar de dorpsbewoners aan de rand van het dorp, waar hun tuinen overgaan in heuvels van eindeloos groen, zelfs nog zo vroeg in het seizoen. Slovenen zijn graag en veel buiten en staan bekend als een sportief, natuurminnend volk. Niet zo gek, in zo’n bosrijke en groene omgeving is het bijna moeilijk om daar niets mee te hebben. Het pad  gaat op en neer, met steeds weer nieuwe uitzichten. Er is hier bijna geen bebouwing en behalve de vogels is er geen geluid. Jawel toch, in de verte hoor ik een koe loeien. Het blijft me fascineren wat een contrast dit is met de randstad. De stilte, de geuren van de natuur, en alsmaar vrij uitzicht. Geen bebouwing of verkeerruis op de achtergrond, geen hoge flats die het zicht ontnemen of hondenpoep op de stoep waar ik alert op moet zijn.

Wat een rijkdom

Regelmatig blijf ik even staan om de veelheid van het natuurschoon in me op te nemen, in te ademen, het tot in mijn vezels door te laten dringen. Ik ben ontroerd door alles, ontroerd ook door het feit dat dit nu deels ons thuis zal zijn. Een nieuwe plek, maar het is alsof ik terug ben, thuiskom. Ik slik de brok in mijn keel weg als we verder lopen, voel me van binnen euforisch van geluk, klap bijna uit elkaar van dankbaarheid, terwijl mijn lichaam gelijktijdig in een heerlijke ontspannen staat komt.

Land in zicht!

We draaien na een klein uurtje een hoek om, en ineens zien we het: de heuvel waarop ons huis staat. De vorige keer dat we hier kwamen, was het hoogzomer en alles groen en begroeid. Nu zijn de bomen nog kaal, en kunnen we ineens veel beter zien wat er omheen zit aan bebouwing en waar onze buren zitten ten opzichte van ons huis. We denken ons huisje te herkennen, maar dit blijkt toch niet zo te zijn. Het huis ligt dus volledig aan het oog onttrokken in de bocht van de berg.

Win win situatie

Het voelt zo maf om hier weer te zijn, in het besef dat het onze eigen grond is. We lopen de oprit op, volledig begroeid en vol met kuilen en bulten. Hier kan nog geen auto oprijden, maar is een klus om aan te pakken: de oprit weer toegankelijk maken. Er is een prikkeldraadhek gespannen voor de koeien van een boer. Het is gebruikelijk dat er contracten worden gesloten met boeren die hun vee laten grazen op je land, zodat zij subsidie krijgen en wij het gras niet eindeloos hoeven bij te houden met maaien. Win-winsituatie. Maar de koeien zijn nog niet buiten, het is waarschijnlijk nog te vroeg in het jaar.

In stilte

We lopen verder, en ook nu weer worden we betoverd door de schoonheid, de grootte van het perceel. Naast het huis, waar we nog geen sleutel van hebben, gaan we zitten op de heuvel en kijken over de vallei, waar onderaan het beekje, een uitloper van de rivier Gracnica, zachtjes kabbelt. We zitten, in stilte. Minuten gaan voorbij zonder dat we iets zeggen. Het is niet goed te beschrijven wat er gebeurt, maar we voelen het allebei: we komen tot rust, voelen een intense vrede neerdalen, het gevoel dat we tot stilstand komen, volledig in het moment. Er is niks nodig, het is helemaal volmaakt. Geen van beiden heeft zin om op te staan, iets te doen. Enkel zitten, alleen maar hier zijn. Dat is voldoende. Dat we dit weer voelen is wat mij betreft een bevestiging van onze keuze. Het is geen toeval dat dit gebied ook een lange spirituele geschiedenis heeft, en dat dit stuk tot de verbeelding spreekt bij vele, vele mensen die ons zijn voorgegaan, van allerlei religieuze en spirituele stromingen.

Perfecte plekjes

Uiteindelijk komen we overeind, en onderzoeken stapje voor stapje ons land. Wauw, ons land. Elke steen, boom, bloemetjes, bocht in de rivier, elk hoekje en plekje bekijken we, onderzoeken we. Ik voel me als een kind dat een nieuwe plek heeft gevonden in de natuur, de perfecte plek om een hut te bouwen zonder ontdekt te worden, om een vlot te bouwen of verstoppertje te spelen. Het is een groot avontuur en ontdekkingstocht, en het duurt uren voor we het hele stuk land wat meer in beeld hebben gebracht. We fantaseren over knusse plekjes bij de rivier om te zitten, een goeie vuurplaats en inventariseren welke plekken vlak genoeg zijn om tenten op te zetten. Er moet veel gebeuren, dat is zeker, maar we willen er de tijd voor nemen, slow living in de praktijk. Stap voor stap.

Het bericht Een droomplek in Slovenië creëren verscheen eerst op Struin Stories.

De volgende dag staan we uitgerust op, wat later dan anders, en nemen dankbaar afscheid van het stel. Mali heeft ook gelogeerd buiten, en sluit weer bij ons aan alsof hij nooit anders heeft gedaan. We hopen maar dat we hem in Drvar kwijtraken, waar hij misschien meer overlevingskansen heeft en iemand misschien voor hem wil zorgen. We lopen verder naar beneden, richting het dorpje Bastasi, een voordorp van Drvar. In vroeger tijden was Drvar een florerende stad, met diverse fabrieken met tienduizenden werknemers. Ten tijde van de oorlog en daarna is er een complete leegloop gekomen. Er zijn nog maar een paar duizend inwoners over. Veel Bosniërs zijn gevlucht en niet meer teruggekomen. De leegloop van het land is overal zichtbaar en voelbaar.

Kapotgeschoten land en bange beren

David vertelde geëmotioneerd hoe hij dit heeft ervaren. Hoe moeilijk moet het zijn om je land zo kapot te zien gaan. David gaf aan dat er nooit een duidelijke oorzaak of aanleiding is geweest voor de oorlog, behalve het eeuwenoude riedeltje dat volgens hem altijd tot oorlog leidt: een machtskwestie. Volgens David leefden de Bosniërs voor de oorlog juist volledig in harmonie en vrede met elkaar. Ook zijn huis heeft hij weer helemaal opnieuw op moeten bouwen. Er is zoveel verwoest, dat bijvoorbeeld ook alle waterleidingen niet meer bruikbaar waren en in onbruik raakten. De bronnen die voorheen voorzagen in drinkwater uit de bergen, veranderden hun loop door de vele gevallen bommen. De beren, zo gaf David aan, zijn nu schuw geworden door de bombardementen en laten zich vrijwel nooit zien. Ze hebben geleerd bang te zijn van mensen. Zo had ik er nog niet over nagedacht, maar het klinkt logisch. Het helpt voor mij in ieder geval om er wat relaxter mee om te gaan.

Aan de slivovic om 11 uur ’s ochtends

In Bastasi worden we geroepen door een groepje mensen die in de schaduw in hun tuin zit. Willen we water? Ja graag, dat kunnen we wel gebruiken! De familie nodigt ons direct uit in de tuin en haalt er stoelen en krukjes bij. Ze halen water, maar ook zelfgemaakte limonade van kersen voor de kinderen en slivovic voor ons. Het is tenslotte al bijna 11 uur. Eén van de vrouwen blijkt te zijn opgegroeid met David, en is verheugd om te horen dat we vannacht daar sliepen. De man die ons binnenhaalde, kan een klein beetje Engels, en vertelt dat hij en zijn familie hier Servisch is, net als de meeste Bosniërs in dit gebied. Hij legt uit dat er een verhouding is tussen het zuiden en noorden, die vergelijkbaar is zoals bij de Vlamen en Walloniërs. Ze leven in één land, maar voelen zich eigenlijk twee verschillende volken. Het is met iedere ontmoeting met de Bosniërs een warm bad, vol gastvrijheid en hartelijkheid. Onze kinderen worden geknuffeld en bewonderd, we krijgen tips en aanmoedigingen en nemen met een warm gevoel weer afscheid, met goed gevulde waterflessen en blazen.

Yoghurt met augurken

Een beetje tipsy van de slivovic op de ochtend lopen we kort daarna Drvar in, waar we tot onze grote opluchting inderdaad een pinautomaat vinden, en ook diverse supermarktjes. We proppen ons vol met vers fruit en rauwkost en doen ons tegoed aan een pot augurken en pot yoghurt. Een tenenkrommende combinatie, maar vooral functioneel zodat we deze zware spullen niet met ons mee hoeven dragen straks. Terwijl wij nog inkopen doen, wordt Mali buiten de supermarkt gevoerd door een dame, die een blik hondenvoer voor hem koopt. Nadat hij zich gulzig tegoed doet aan zijn eerste eten sinds dagen, verkiest hij daarna echter wederom ons gezelschap en vleit zich aan onze voeten onder tafel op het terras.

Onze aanloophond neemt het serieus

Op het terras van het hotel gebruiken we de wifi om de route voor de komende dagen goed te bekijken. We kunnen proberen aan het einde van het stadje een plek te vinden, of nog de berg omhooglopen en daar op een hoogvlakte kamperen. Maar dan moeten we nog flink wat hoogtemeters maken en zo’n 10km extra lopen. We hopen daarom dat we aan het einde van het stadje misschien de tent in iemands tuin kunnen opzetten.

Na een tijdlang langs de weg te hebben gelopen, buigen we hiervan af als we een bordje zien die naar een vissersplek verwijst. Hier treffen we in de buurt ervan een schapenweide en een klein stroompje. Een jongen van een jaar of 14 komt voorbij, en we vragen of we op de wei onze tent mogen neerzetten. Hij is bevriend met de zoon van de eigenaren van dit terrein en geeft aan dat het geen probleem is. Maar zodra we het hek door zijn, blijkt Mali steeds serieuzere vormen van waaksheid aan te nemen, en stuift ineens op de kudde schapen af die vredig staat te grazen aan de andere kant van de weide. Mali rent als een kleine bruine flits over het gras, luid blaffend, waarna de hele kudde angstig in beweging komt, en vervolgens met een luid geblèr het hele veld over wordt gedreven, achternagezeten door een fanatieke kleine hond. Het is ondanks alles vooral een komisch gezicht, en ik kan het niet helpen, de tranen rollen over mijn wangen van het lachen van de absurditeit van de hele situatie. Mali houdt echter vol, en laat de arme schapen nóg een hele ronde over de weide rennen. Steef trekt de conclusie dat hier onopvallend slapen dus geen optie is, met een opdringerige waakse aanloophond. Dus klimmen we het hekje weer over, wat Mali op magische wijze direct in de gaten heeft en de schapen eindelijk met rust laat om ons te volgen.

Kamperen langs de rivier

Hier staan we op een klein groenstrookje, vlak naast ene huis met een hek eromheen. De jongen gaf al aan dat de eigenaar niet aanwezig is. We gokken het er daarom op de tenten hier op het gras langs de beek te zetten. De kinderen spelen in de beek terwijl wij de tenten opzetten, en zien ineens een auto naar het huis rijden. ‘Oh, de eigenaar komt eraan! Kunnen we alsnog toestemming vragen om hier te staan.’ Een vrouw stapt uit en geeft aan dat het geen probleem is dat we daar kamperen. Als ze haar auto op haar terrein heeft geparkeerd, komt ze weer teruggelopen en roept ons: waarom gaan we niet in haar tuin staan? Ze heeft water en een picknicktafel, we mogen natuurlijk gebruik van maken. Jawel hoor, we hebben weer eens mazzel!

Opnieuw hebben we mazzel!

Blij slepen we onze spullen de tuin in en de kinderen zijn in hun nopjes als ze 2 hangmatten tussen de bomen ontdekken. De vrouw duikt naar binnen en komt met haar armen vol eten en drinken weer naar buiten: chocola, Fanta, flesjes bier, een zak snoep… Ze stopt het ons toe en gaat zelf weer op pad, ze moest enkel wat ophalen thuis en is pas morgen weer terug. Wat een vertrouwen en gastvrijheid geven de mensen hier! We genieten van de rustige avond, doen spelletjes aan de picknicktafel, chillen in de hangmat en ik schrijf tot het te donker is om nog iets te zien. Plakkerig en bezweet van de wandeldag kruipen we onze tent in. Mali zoekt een plekje onder de kleine caravan die ook in de tuin staat.

Het bericht Trektocht door Bosnië: Boboljusci naar Drvar verscheen eerst op Struin Stories.

Leven in het ritme van de natuur

Het is vandaag dag 4 van ons avontuur, en ik merk dat mijn lichaam zich aanpast aan het ritme van de natuur. Ik sta op als het licht wordt, wordt moe als de zon ondergaat. Ik leef in beweging, van de ene plek naar de andere, me steeds gewaar van mijn lichaam, de inspanning die mijn spieren leveren in het dragen van het gewicht, het opvangen van de schokken met afdalen, het inspannen bij beklimmingen. De vermoeidheid en honger die het geeft, de energie die door mijn lijf golft na het eten van een maaltijd. De warmte die zich verspreid als ik hete thee of soep drink. Het is een heerlijk puur, eenvoudig bestaan. Het voelt alsof ik de resetknop heb ingedrukt van mijn bioritme. Zelfs mijn cyclus lijkt te normaliseren, en af te stemmen met de maanstand. Intern voelt het alsof alle radartjes die op elkaar inwerken weer met elkaar in balans komen, waardoor synergie ontstaat.

Troostvoer

De dag start bewolkt, een waterig zonnetje houdt zich meestal schuil achter de wolken die zich meer op de voorgrond dringen vandaag. Af en toe valt er een drupje regen, maar het merendeel van de dag kunnen de regenjassen in de tas blijven. De kinderen spelen op het basketbalveldje en in het speelhuisje, terwijl Steef op zijn gemak ons kamp opbreekt en ik het ontbijt klaarmaak. De havermout is inmiddels verworden tot een troostrijk momentje van warmte en energie. Thuis trekt de oudste vaak lange gezichten, en ook aan het begin van deze tocht zat Meia vaak met lange tanden te eten. Maar ergens is dat veranderd. Misschien door het simpele feit dat er gewoonweg niks anders is.

Minder keuzes, meer geluk?

Heeft het wegnemen van keuzemogelijkheden misschien ook invloed op onze stemming? Ik heb weleens begrepen dat we ongelukkig worden van de veelheid aan keuzemogelijkheden in ons leven. 40 soorten thee, 30 soorten jam, 4 formaten hagelslag, nog los van de smaakvarianten.  Het geeft stress, want enkele mogelijkheid extra, geeft ook een extra mogelijkheid om de verkeerde keuze te maken. Uit datzelfde onderzoek bleek dat wanneer de keuze wordt beperkt tot 3, we ons het gelukkigst voelen, omdat we dan nog wel een gevoel van autonomie en keuze hebben, maar zonder de stress van hierboven. Het samendoen van de bekende klusjes, zoals het inpakken of opnieuw indelen van de tassen, het afwassen van het weinige keukengerei, of het helpen met uittrekken van de haringen bij het opbreken van onze tenten, is inmiddels een automatisme, waar de kinderen langzaam maar zeker ook in te lijken groeien.

Ochtendgymnastiek

Direct met de start van de route, moeten we een flinke heuvel over. Hoewel de totale afstand voor vandaag niet ver is, valt deze steile berg toch even rauw op ons dak. De berg is dichtbegroeid, en omhuld ons links en rechts met duizend tinten groen. Het is soms alsof we in een jungle lopen. Soms krijgen we ineens een doorkijkje, waarin we over de vallei kunnen kijken, maar Tolmin blijft aan ons zicht onttrokken tot we er vlakbij zijn. Na de heuvel lopen we door groene velden vol lentebloemen, en gele koolzaadvelden, waar de kinderen zich tijdens de route vermaken met het plukken van zoveel mogelijk verschillende soorten bloemen. Niet lang daarna steken we de rivier de Soca over, waar vissers tot hun middel in het snelstromende en ijskoude water staan te vliegvissen. Als we vlakbij Tolmin zijn, valt er meer regen: we koersen af op de Lidl, en als we naar buiten lopen is het gelukkig alweer droog.

In polonaise door de Lidl

In de Lidl slaan we onze nieuwe voorraad in. We nemen één winkelwagen waar we onze backpacks in mikken, en één wagen voor de boodschappen. Mensen kijken ons wat bevreemd aan als we in polonaise met de karretjes door de winkelgangen rijden, maar het kan ons niet schelen. We kopen vooral veel fruit en wat groente. Zwaar om te sjouwen, maar broodnodig voor de vitaminen. Het fruit proberen we om die reden zo snel mogelijk op te eten, dat scheelt gewicht in de tassen. Voor de rest laad ik allerlei varianten van droogmaaltijden in, droge worst, snickers, vers brood met beleg voor de lunch, wraps, noten en een pak muesli. Steef waarschuwt me niet teveel mee te nemen, want morgen zijn de winkels immers ook nog open. Ik leg de extra snickers, havermout en andere producten daarom weer terug, met een niet al te gerust gevoel. Morgen is de laatste dag waarop de winkels open zijn, voordat ze voor maar liefst 3 dagen (2 feestdagen en een zondag) gesloten zullen zijn. Als we bij de parkeerplaats van de Lidl een paar dozen aardbeien en appels naar binnen werken, komt prompt de campingbaas van de camping die we vanmorgen verlieten aan wandelen. Wat een toeval! Slovenië blijkt een kleine wereld.

Aan de oevers van de Soca

Als onze buikjes rond gegeten zijn en we de hele kar proviand met moeite in alle kieren en hoekjes van onze uitpuilende tassen hebben gepropt, lopen we de laatste 40 minuten naar Camping Gabrje. Hoe bijzonder is het, om dezelfde camping nu te voet te bereiken, waar we in 2017 met ons gezin al eerder hebben gekampeerd. Zowel ik als Steef hebben hier nog levendige herinneringen aan, maar voor de kinderen is het graven in hun geheugen. Tot we het gravelpad naast de rivier oplopen, en de eerste herinneringen weer bij ze terugkomen: de paragliders, de schommels bij de bar, het vuurtje dat we toen aanlegden op de oever van de Soca waar we marshmallows roosterden. De camping ziet er nog verlaten uit, met hier en daar een camperbusje en ergens één tent. De bar is nog dicht. Ook hier blijkt de camping officieel nog gesloten te zijn, maar de eigenaars tonen zich coulant en laten ons een plekje kiezen op het tentenveldje, direct aan de Soca. Het is werkelijk adembenemend mooi, en dat we hier wederom als enigen staan voelt heel bijzonder. We hebben zelfs een picknicktafel tot onze beschikking!

Zwevend naar de Tolmin kloof

Snel mikken we de zware tassen neer, en laden de tafel vol met onze lunchwaren. Ondanks het fruitmoment, hebben we nog steeds trek. We lijken wel onverzadigbaar op de trail! Ik kook een hele doos eieren, en als hongerige wolven eten we alles in no time op. Snel zetten we de tenten op, en maken we ons klaar voor de volgende onderneming: de Tolmin kloof. We twijfelen of we hier nou zijn geweest in 2017, maar het kan ook de Vintgarkloof zijn. Het blijkt ongeveer een uur lopen te zijn, en de kloof sluit om 17u, dus gaan we direct op pad. Het lopen zonder tas voelt alsof we zweven, en we genieten van het lichte, vrije gevoel. Ondanks dat, merkt iedereen ook des te meer hoe moe onze voeten zijn van het vele stappen, de afgelopen dagen.

Als we bij de kloof aankomen, blijkt dit inderdaad dezelfde te zijn als die we eerder bezochten, maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft waanzinnig mooi, en omdat onze kinderen er geen herinneringen meer aan hebben, is het voor hen alsnog een nieuwe ervaring. De vorige keer dat Signe, onze jongste, hier was, droegen we haar in de draagzak. We hebben de kloof voor onszelf: zo vroeg in het jaar, op het einde van de dag vlak voor sluitingstijd blijkt een hele strategische zet! Ik weet nog dat het file lopen was vorige keer, en ik nergens een foto zonder mensen kon maken. Nu zijn wij de enigen, en hebben we ook nog eens de mazzel dat het water van de Soca sprankelend helder, turkooise blauw is. De kleur van de rivier is afhankelijk van het seizoen en weersomstandigheden: na veel regen kan het water bijvoorbeeld modderiger en bruiner van kleur zijn. De kloof blijft ook dit tweede bezoek schitterend, en ook de wiebelende hangbrug is weer een spannende attractie voor de kinderen. Ze vergapen zich aan de diep uitgesleten rotswanden, waar de rivier zich een weg doorheen heeft gebaand.

Pijnlijke voeten en record afstanden

Als we uit de kloof komen, besluiten we terug te lopen via Tolmin, waar we misschien nog een terrasje kunnen scoren. Dit stadje zelf vinden we verder niet erg interessant. Het oogt als een slapend wintersportresort, met veel functionele, onaantrekkelijke gebouwen. Toch vinden we uiteindelijk een fijn cafeetje, M bar, waar de kinderen een soort warme chocoladepudding bestellen, en wij een lokaal biertje proeven. Als ik een blik op ons kilometeraantal van die dag werp, zie ik dat we in plaats van de geplande 7 inmiddels al 22 kilometer hebben gelopen! In plaats van de kortste dag, is deze dag in een record afstand veranderd. Niet zo gek dat we allemaal onze voeten voelen.

Zwoele avond in het gouden uurtje

Als we teruglopen naar de camping is het gouden uurtje. De zon strijkt haar gouden licht over de grasvelden en begroeide heuvels om ons heen. We blazen paardenbloemen uit, waarvan de pluisjes schitteren in de avondzon en de witte bollen bijna licht lijken te geven. We voelen ons intens gelukkig, de lucht voelt bijna zwoel, alsof het al zomer is. Eenmaal terug bij onze tent, koelen we onze pijnlijke voeten in het ijskoude water van de Soca. De rivier is glashelder, en stroomt over, tussen en langs de witte kiezels en keien die de vallei sieren. De meiden bouwen dammetjes in het water, terwijl Fosse probeert een vuurtje te stoken op de vuurplaats naast me, waar ik me op het klaarmaken van het avondeten richt. Steef neemt de taak van het regelen van onze slaapplekjes op zich.

Fikkie stoken

Helaas hebben we weinig succes met het aanmaken van het vuurtje, terwijl we vlak naast ons het knetteren van droog hout horen, en de zoete geur van de rook ruiken die zich langzaam verspreid. Blijkbaar heeft onze buurman meer succes. Als we onze buikjes warm gegeten hebben, valt de kille avond snel in. Het blijft tenslotte nog maar april. Het vuurtje naast ons klinkt zo aantrekkelijk, dat we onze stoute slippers aantrekken, en vragen of we erbij mogen komen zitten. Het vuur doet denken aan een vreugdevuur. Het is een formaat waar je u tegen zegt, en die je noodzaakt alle overbodige kleding gauw uit te trekken.

Saamhorigheid rond het vuur

Om het vuur heen staan banken en zitplekken, en niet lang nadat we hebben plaatsgenomen, druppelen meer mensen binnen bij de vuurplek. Het blijkt de centrale ontmoetingsplek te zijn van de locals, de paragliders die zich hier elk jaar verzamelen vóór de camping opengaat, om samen te vliegen en tijd met elkaar door te brengen. Er gaat wijn, bier en chips rond, en hoewel we een andere taal spreken, is er een relaxte sfeer van gezamenlijkheid. Fosse, aangetrokken tot vuur zoals altijd, werpt zich al snel op als vuurmeester om het vuur brandende te houden. Signe kruipt bij papa op schoot en valt compleet ontspannen, knus en warm algauw in slaap. We wisselden ervaringen en verhalen uit met elkaar, waar de Slovenen over het paragliden vertellen, en wij over onze trip, waar zij op hun beurt weer veel bewondering voor tonen. Deze avond is voor ons de kers op de taart van deze toch al prachtige dag. Laat, maar compleet gelukkig kruipen we uiteindelijk in ons tentje.

Het bericht Dag 4 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 11 verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 04.00u de wekker gaat, heb ik wel een beetje spijt. Aan de andere kant heb ik toch al weinig geslapen, en kan ik er maar beter uitgaan, want ik lig mezelf alleen maar te ergeren aan dit feit. Slaapdronken schiet ik in 10 lagen kleding deze winterochtend (want: gevoelstemperatuur -4 volgens de weersvoorspelling). Vervolgens hete thee en koffie in thermosflessen schenken, en alle andere zooi in de tas proppen. Steef is zo lief me midden in de nacht een eindje verderop in Sliedrecht af te zetten. Ik wijs een verlaten weg aan die dicht bij de route ligt die ik heb uitgestippeld.

Als Steef wegrijdt sta ik in m’n remi op een verlaten weg in het pikkedonker, in de vrieskou midden in de nacht. Ik lijk wel gek. Er staat 55km op de planning vandaag, en ik heb vanavond nog mijn meditatieavond, dus ik moet wel op tijd vertrekken om het überhaupt op tijd te halen. Het plan is naar Geldermalsen te lopen en daar met de trein terug te gaan.

Dystopische gevoelens

Het is compleet stil om me heen, en er ligt een dikke laag mist over de wereld. Ik rits m’n jas dicht en trek m’n muts, colletje en handschoenen aan. Ook mijn hoofdlampje vis ik uit mijn tas, om vroege vogels en nachtbrakers te waarschuwen dat er een verloren ziel langs de weg loopt. Ik begin mijn route buiten Sliedrecht, waar ik naar Hardinxveld loop. Als de HSL langskomt knetteren de elektriciteitskabels door de vochtige mist, wat groenblauwe lichtwolken geeft en me een dystopisch gevoel geeft.

De eenden en zwanen schrikken van mijn aanwezigheid en vliegen snaterend weg uit hun slootjes. De dorpen bij Hardinxveld en de Giessen zijn schattig en ik geniet, ondanks het tijdstip en de kou, van de mooie geveltjes, oude boerderijen en schattige huisjes. Hier en daar vang ik een glimp van leven op, van mensen die zich klaarmaken voor het werk, of hun auto staan te krabben.

Fantaseren over andermans leven

Ik geniet er altijd van om verhalen te maken bij de taferelen die ik zie. Wat zouden die mensen gaan doen, wat zouden ze zeggen? Ik zie een opa met (denk ik) kleinkinderen naar tekenfilmpjes kijken. Een man in een grote villa die in zijn boxershort in de keuken rommelt, een vrouw peinzend over de eettafel geleund en naar haar telefoonschermpje turend. Wat zouden ze denken, wat zijn hun dromen, hun plannen, hun trauma’s?

De wereld in zwart-wit

Het is zo koud, dat mijn handen direct verkrampen als ik even mijn handschoen uittrek. Ik zie nu al op tegen wildplassen. Omdat ik weet dat hete thee helpt om van binnen te verwarmen, neem ik toch een kleine break om een kop hete thee naar binnen te gieten. Alle potentiële zitplekjes zijn stijf bevroren en zitten vol rijp. Als ik opgewarmd daarna de dorpjes achter me laat, kom ik in het buitengebied van de Giessen. Het is werkelijk prachtig. De wereld is bedekt met een dikke laag rijp, waardoor alles in zwart-wit tinten oogt. Het is nog donker, maar achter de wolken doet de zon zijn best om zijn licht te schijnen, hoewel hij nog niet te zien is. Door de mist hangt er een mystieke sfeer. Slootjes, dorpjes in de verte, een molen… ze worden opgeslokt door de mist, waardoor lijnen vervagen en alles een zachte uitstraling krijgt.

Het is volle maan, en het maanschijnsel verlicht de wereld op dit moment misschien nog wel meer dan de zon die opkomt. Ik maak foto’s en vergaap me aan de winterse pracht. In stilte hoor ik het knisperen van de bevroren grond, geniet ik van de watervogels die snaterend en gakkend laten weten waar ze zich verstopten. Omdat het windstil is, zijn de wateroppervlaktes spiegelglad, waar in de ondiepe stukken ijs ligt.

Fysieke ongemakken

Ik krijg trek en pauzeer door op een vuilniszak op een bankje te gaan zitten. Daar ontdek ik dat mijn jas en tas inmiddels ook zijn bevroren en bedekt zijn met een laagje ijs. Een uurtje later ontdek ik dat ook mijn haar wit is van de rijp. Over de weilanden zie ik hazen sprinten en ik hoor de eerste vogels een nieuwe dag inluiden. In dit gebied ben ik slechts één iemand tegengekomen, het is een zeldzame rust.

Als ik op ongeveer 25km zit, heb ik spijt van de crossfit les de dag ervoor. Ik voel mijn benen langzaamaan protesteren en heb zelfs het idee dat zich voor het eerst een blaar aan het ontwikkelen is. Mijn linker kuit voelt gespannen, terwijl mijn rechterknie juist af en toe gevoelig is. Ik vermoed dat het met de wegverkanting te maken heeft: ik loop op veel kleine weggetjes en dijkweggetjes, waar de weg aan de zijkanten naar beneden toe loopt. Daardoor loop ik ongelijk, met de ene voet hoger dan de andere. Ik probeer daarom de route afwisselend links en rechts te lopen, en dat helpt om de belasting beter te verdelen. Toch valt deze wandeling me zwaarder dan de vorige 3, wat me een nieuwe les geeft: geen workouts de dag voor zo’n wandeling.

Culturele indrukken

Ik slinger mijn route langs de Giessen en later langs de Linge. Ik kom op stukjes die ik eerder met mijn vader liep met de Waterlinieroute. Het geeft houvast om te weten dat ik simpelweg de rivier kan volgen. De geplande oversteekjes met een voetveer gaan niet door, want de veer is pas vanaf april geopend. Geen probleem, want ook aan deze kant van het water is het prachtig. Op mijn route kom ik maar liefst 3 musea tegen: de Koperen Knop, het Glasmuseum en het Bijbelmuseum. Ook loop ik dorpjes in waar ik het bestaan niet van af wist, zoals Gellicum, Rumpt, Beesd en Tricht.

De kringloop in volle glorie

Als rond half 11 de zon eindelijk aan kracht wint, is het magisch wat er gebeurt. Het lijkt alsof de wereld van zwart-wit film ineens een kleurenfilm wordt. De lucht verandert van een dik wolkenpak in een strakblauwe hemel, en alle planten krijgen hun warme kleuren terug. Het ijs op de planten, gras en grond zie ik voor mijn ogen wegsmelten. Waar de schaduw reikt, blijft het wit, op de andere plekken komt de kleur terug. Ik loop onder een laantje met bomen door, waar het lijkt te regenen door het smeltende water dat druppelend uit de takken valt. In de berm zie ik damp van het gras afkomen als de zon erop schijnt. Het ijs dat eerder nog het water bedekte, is al vrijwel verdwenen. Het is een prachtige demonstratie van de kringloop van het water.

De laatste kilometers

Ik pauzeer bij fort Vuren en wordt getrakteerd op een luidruchtig vogelconcert in de plaatselijke boom. Ik vraag me af waarom alle vogels in dezelfde boom gaan zitten, en wat hun criteria is voor de uitverkoren boom? De lente hangt in de lucht voel ik nu, en ik prop mijn dikke jas, muts en sjaal in de tas. Zolang ik blijf lopen is een dikke trui warm genoeg nu. Langs Geofort en de genoemde dorpjes bereik ik uiteindelijk mijn eindbestemming: station Geldermalsen. Tot mijn frustratie moet ik echter nog 4 kilometer om aan de 55 te komen. Ik maak een lus buitenom, maar zit pas op 53,5km. Even twijfel ik, maar ik besluit het op bijna 54 voor gezien te houden, zodat ik mijn trein op tijd haal.

Uiteindelijk heb ik er 11:44u over gedaan. Voor de 60km loop ik mee met een georganiseerde wandelroute: de 56^e OLAT winterserie, die start in Sint-Oedenrode. Het lijkt me fijn om eens een lange tocht met wat meer mensen tegelijk te lopen. Ik merk dat het boven de 40km fysiek uitdagend wordt, en boven de 50km vooral richting afzien gaat. Ik ben er nog niet uit hoe ik de afstanden boven de 60km ga trainen qua tijdsbestek: in de nacht beginnen, of juist de nacht in lopen? Het laatste heeft denk ik mijn voorkeur maar ook wat logistieke uitdagingen. Wordt dus vervolgd.

Het bericht Wandelen in winters wonderschoon langs de Giessen en de Linge verscheen eerst op Struin Stories.