De volgende ochtend ben ik al ruim voor de wekker wakker, door de kou en de pijn in mijn gewrichten. Om mezelf weer wat warmer en soepel te krijgen doe ik wat yoga van een gedownloade les op mijn telefoon. Thema: overgave, hoe toepasselijk. Ik vertrek en loop een schitterende zonsopkomst tegemoet, waar de zon als een rode bal boven de horizon verschijnt. Het is nog bewolkt en de grijze regenwolken hangen dreigend in de lucht, maar door de zon ontstaat er een dubbele regenboog die fel afsteekt tegen de donkere lucht. Cadeautjes van moeder natuur die me de adem benemen en me vervullen van een dankbaar en gelukzalig gevoel.

Wild en wonderschone natuur

Het eerste stuk van de route leidt door een vrij open vlakte, waar ik al snel een hele groep herten in de verte zie. Het mannetje kijkt me nieuwsgierig aan, met zijn enorme gewei op zijn hoofd, terwijl zijn kudde rustig achter hem staat te grazen. Uiteindelijk besluit de kudde toch maar te vertrekken en weg te rennen. Nog een aantal keer zie ik daarna herten oversteken en wegschieten tussen de bosjes. Het maakt me zo blij om wild te zien, die ik nu dagelijks weer tegenkom. De route draait naar het Oosten en dan krijg ik zicht op het stuwmeer van Cortes de Pallas. Wauw. Dit is ontzagwekkend mooi. Het water is felturkoise en ligt ingeklemd tussen immense rotswanden waar de lokale bevolking graag rotsklimt en wandelt. Het is een schitterende omgeving, met een route die hoog boven het meer loopt en zo een prachtig uitzicht geeft over de omgeving. Ik hoor diverse keren stemmen van boven me, ergens aan de rotswanden, maar kan de klimmers niet ontdekken. De route gaat nog behoorlijk omhoog en omlaag, een laatste stuiptrekking van de route voordat ze haar beloning aan me prijsgaf: het dorpje waar ik mijn zinnen op heb gezet om een rustdag te houden.

Casa Rural

Eindelijk verschijnt ze daar, een klein, schattig dorpje mét hostal. Ik vraag direct om een kamer, maar zie aan het ernstige gezicht van de serveerster dat ze me slecht nieuws gaat brengen: ‘we zitten helemaal vol, sorry’. Ik kijk blijkbaar zo beteuterd dat ze me naar buiten loodst en één van de gasten op het terras vraagt of er ergens anders plek is, in de casa rural die ook in het dorp zit. ‘Een casa rural, dat gaat me flink geld kosten’, schiet er direct door me heen. Ik loop naar de straat, wat niet moeilijk te vinden is, aangezien het dorp amper meer dan 3 straatjes heeft, maar er doet niemand open bij het huis. Ik bel het nummer dat de vriendelijke serveerster me heeft gegeven, en krijg een Spaans sprekende vrouw aan de lijn. Ik leg uit dat ik een kamer nodig heb, waarna zij me uitlegt dat ik bij haar broer langs moet, die in het café van het dorp werkt. Daar moet ik betalen en dan zal ze me de code voor de sleutel sturen.

Ik heb een plek!

Ik wandel weer naar beneden en vraag in mijn duolingo Spaans naar de broer van de vrouw, en leg uit dat ik betaal voor de overnachting. Na wat heen en weer gebel tussen ons drie is de klus geklaard, en heb ik de code van het sleutelkastje. Voor €40 per nacht heb ik een heerlijke, luxe kamer en een fantastische douche. Prima deal! Het enige nadeel is dat er geen raam is of een buiten. Na eindeloos lang douchen en mijn kleren grondig te hebben uitgewassen, voel ik me als herboren. Mijn natte kleding hang ik aan de waslijn door de kamer heen, met de airco flink aan, om het zonder natuurlijke ventilatie zo droog mogelijk te krijgen, en verlaat dan de kamer op zoek naar een menu del dia die ik bij gebrek aan een supermarkt om mezelf te bevoorraden wel moet nemen, om toch voldoende te kunnen eten.

Perzik

Ik heb nog maar weinig contant geld én weinig eten over in mijn tas, wat het een flinke uitdaging maakt om de komende dag goed door te komen. Misschien is het mogelijk via een andere stad of dorp te lopen, om toch eten in te kunnen slaan, of misschien kan ik vragen om doggie bags bij het restaurant en dat meenemen? Het menu van de dag is heerlijk, en ik zit sinds lange tijd echt weer eens vol. De ober, die tevens de broer is van de vrouw die de casa rural runt, is zo lief om het menu voor me uit te schrijven, zodat ik het kan vertalen. Het toetje kan ik niet helemaal lezen, maar ik begrijp dat het iets met perzik is, dus misschien een perzikijsje. Als ik uiteindelijk een hele perzik met een mes op een bord geserveerd krijg moet ik van binnen lachen, dit is dus hoe een toetje in Spanje eruit kan zien. Gewoon een perzik. Maar ik ben allang blij met alle verse producten en voel me helemaal bijkomen.

Opgesloten

De rustdag klinkt altijd leuker dan het in werkelijkheid is. Al snel voel ik me gigantisch opgesloten in de kamer, zeker deze kamer die geen enkel raam of buiten heeft. De vorige kamer had dat trouwens ook al niet. Omdat binnen blijven me verstikt, zoek ik de buitenlucht op. Op het pleintje van de kerk vind ik een bankje in de zon, waar ik lekker mijn boek lees, tot de kerkklokken met een oorverdovend geweld de dienst aankondigden en me noodgedwongen tijdelijk van het plein verjagen. Wat een herrie! De dienst begint rond half 12 en duurt maar een halfuurtje. Slechts een handjevol mensen gaat naar binnen. Na de dienst loopt iedereen linearecta het enige café op het plein op, die de rest van de middag bomvol blijft. In mijn hoofd reken ik uit of ik me een biertje op het terras kan veroorloven, maar ik durf het er niet op te gokken.

Op het terras zie ik allemaal mensen die ik gisteren ook al zag. Het is lastig om me voor te stellen hier te wonen en op te groeien, met slechts een paar mensen waar iedereen elkaar kent. Er is vrijwel niks te doen. Mensen verhuizen van de ene bar naar de enige andere bar onderaan het dorp (bij het hostal), en weer terug. Ondanks dat, zie ik verhoudingsgewijs behoorlijk wat mensen met truien en shirts die Cortes de pallas lijken te promoten. Maar met uitzondering van mijzelf is er geen enkele toerist. Alle gemeentewerkers en vvv-medewerkers hangen daardoor maar een beetje rond bij de terrassen, sigaretten rokend en drinkend. Werkloze brandweerlieden en ambulancemedewerkers slenteren door de enkele straat heen en terug.

The Trail provides

Ik heb geluk. Als ik ’s ochtends toch het dorp afspeur of er misschien ergens een bakker is verstopt, vind ik inderdaad een bakkertje dat geopend is, die ook nog wat houdbare producten heeft. Opgelucht koop ik drie broden, tot enige verontwaardiging van de winkeleigenaresse, en ook nog tonijn, gehaktballetjes in saus, koekjes en melk. In één klap heb ik weer vertrouwen dat mijn reis gaat lukken, en ik niet via Requena om hoef te reizen. ‘The trail provides’ is een bekend gezegde, en niet voor niets: ook nu blijkt deze wandelwijsheid tot waarheid te worden. Ik noem het eerder synchroniciteit. Hoe dan ook, ik kan weer vooruit. Het kost me wel veel meer dan me lief is en heb sterk het gevoel dat ik gigantisch wordt afgezet door de vrouw achter de balie, maar er zijn weinig alternatieven.

Slecht weer op komst

De komende dagen is er veel regen en ook onweer voorspeld. De stormen komen vanuit Amerika en zijn nu Europa ingewaaid, en inmiddels bijna bij mijn locatie aangekomen. Het maakt het weer daardoor ook een stuk koeler dan ik gewend ben van het vorige jaar. Ik merk dat ik het spannend vind om die omstandigheden tegemoet te gaan, van regen en onweer, maar voel nog veel sterker dat dit is wat ik te doen heb. een onderstroom van vertrouwen. Dit hele jaar met alles wat ik nu meemaak voelt als ‘level 2’ van mijn tocht. Fascinerend hoe verschillend de ervaringen zijn, en hoeveel lagen er zitten in het voelen van angst bijvoorbeeld. Er is een groot verschil tussen onzekerheid en je fysiek kwetsbaar voelen. En daartussen zitten nog wel 100 varianten en gradaties.

Level 2

Die middag ga ik lunchen (menu del dia) op het terras bij het hostal, Ik kom de mensen tegen met wie ik gisteren op het terras van de andere bar zat. Waaronder een jonge vrouw met kort, donker haar en een schelle, schreeuwerige lach, donker van het vele roken. Iedere keer komt haar lachsalvo onverwacht en dondert het aan haar tafel, en schrik ik me steeds een ongeluk. Ik erger me, waarom is ze zo luid? Het meisje dat me gisteren te woord stond, serveert me. Ze maakt oogcontact, glimlacht lief, en raakt me steeds even aan op mijn schouder. Oprechte aandacht. Ik ben ontroerd door haar houding, en hoeveel dat doet met me. Ik voel me gewaardeerd en ze stelt me op mijn gemak. Het doet me denken aan mijn ervaring vorig jaar, op de enige rustdag die ik toen nam. De ober daar maakte ook heel vriendelijk contact, raakte me ook af en toe aan. Ik voelde me toen zo verschrikkelijk alleen en eenzaam. Nu ervaar ik veel meer hoe fijn het is om écht contact te maken. Level 2. Vorig jaar ging het om gezien worden  versus onzichtbaarheid, nu veel meer om verbinding en fysiek contact.

Een zoet gemis

Er zit een stelletje voor me, met hun ruggen naar mij toe. Hij komt naast haar zitten en streelt haar schouder en nek, langzaam maar onmiskenbaar. Zij draait zich naar hem toe en zoent hem teder. Als ze later weglopen, schurken ze tegen elkaar, en legt hij zijn handen op haar billen. De liefde straalt er vanaf. Ik mis Steef. Ik mis het om aangeraakt, vastgehouden en geliefkoosd te worden. Ik mis de knuffels met mijn kinderen, maar ook die van mijn vrienden. Ik heb behoefte aan lichamelijk contact. Precies zoals vorig jaar, maar nu is het verlangen minder schrijnend, minder intens. Omdat ik tegelijkertijd voel dat de liefde er al is. Er is geen angst of onzekerheid dat hier iets in ontbreekt of niet klopt, enkel het uitstel en gemis van de liefde. Dit maakt het gemis op een bepaalde manier ook zoet: de wetenschap dat de liefde straks weer beschikbaar is, en dankbaarheid voor wat er in mijn leven aanwezig is. Het voelt rijk, ook al ben ik zo ver weg van mijn geliefden. En toch zou ik deze tocht ook heel graag samen willen doen met anderen. Met Steef, maar ook wel met vrienden. Ik zie het steeds meer zitten om met Jeroen te lopen volgend jaar en begin langzaam aan het idee te wennen.

Het bericht Spanje gr7 dag 19+20 / 48+49 Teresa de Cofrentes -Cortes de Pallas en Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

Ik bedenk me nu dat ik precies op het midden van mijn reis zit. Jeetje, het midden pas, niet te geloven. Wat een rijkdom om hier vier weken te mogen lopen. Deze reis gaat gevoelsmatig wel een stuk sneller dan vorige keer. Dat heeft meerdere oorzaken. Ik weet natuurlijk meer wat ik kan verwachten. Qua wandelen, qua omgeving, qua hoe het lichamelijk voelt, de staat van de paden, de Spanjaarden, de dorpjes, de faciliteiten onderweg. Dus dat is allemaal niet meer zo nieuw.

Misschien is het voornaamste verschil wel mijn mindset. Als ik dat vergelijk met vorig jaar, goh, ik moest toen zoveel van mezelf zeg, jemig. Ik was zo ontzettend met de zweep over mezelf aan het gaan! De thema’s van vorig jaar heb ik niet direct scherp, maar eenzaamheid was er één van, en dat is zo’n verschil met hoe ik dat nu ervaar. Sowieso vind ik in Valencia de mensen een stuk gezelliger. Ze lijken veel nieuwsgieriger en spontaner, ze spreken me gewoon aan, bevragen me over van alles en houden me staande als ik mensen tegemoet loop. De mensen in Valencia laten een soort speelsheid en levendigheid zien, die ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Verschillen en geleerde lessen

Natuurlijk sta ik er nu zelf ook meer voor open. Als ik mensen tegenkom, doe ik mijn oordopjes uit en groet de mensen zelf. En hoewel ik dat de vorige keer ook deed, doe ik dat nu veel meer vanuit vertrouwen en de gedachte: ‘misschien wordt het wel een ontmoeting, misschien kan ik even een praatje maken’. Vorig jaar overheerste de overtuiging: ‘oh, ze zien mij niet staan, ze vinden mij een paria’, of: ‘ik ben onzichtbaar’. Daarnaast wilde ik (onbewust) ook heel veel kilometers maken en was ik meer prestatiegericht dan ik door had. En ook competitief, omdat ik mezelf wilde bewijzen.

Nu denk ik: ‘dat heb ik al gedaan, ik hoef dat niet nog een keer te doen. Iedereen weet het al, ik hoef dat niet te herhalen of opnieuw te bewijzen’. Die gedachte neemt heel erg de druk weg. Nog steeds maak ik veel kilometers, maar als ik veel kilometers maak, dan heeft dat nu vaak een praktische afweging. Bijvoorbeeld omdat hier best wat stukken zitten zonder dorpjes, en dus zonder water, of eten. Dat vraagt een goede voorbereiding, zoals vooral voldoende water meenemen, maar er ook niet te lang over doen. Want hoe langer ik erover doe, hoe meer water ik nodig heb.

Verschillende soorten angst

Tegelijkertijd, wat wel maf is, is dat ik vorig jaar het wildkamperen echt heel fijn vond. Ik voelde me zó op mijn gemak in de natuur, helemaal veilig. Terwijl er toen trouwens meer wild was om me heen, zoals gemzen, herten, reeën en steenbokken. Nu heb ik nog maar weinig wild gezien. Dit jaar vind ik het wildkamperen ineens een stuk spannender, sinds het bezoek van die zwijnen. Het is de angst van kwetsbaarheid, van het mogelijke gevaar voor lichamelijk letsel. Dat is totaal nieuw en een heel primair gevoel van angst, gerelateerd aan mijn overlevingsinstinct.

Handelen vanuit intrinsieke motivatie

Dan is er nog een verschil. Dit jaar doe ik vrijwel iedere ochtend 20 tot 30 minuten yoga, maar schiet het mediteren er juist vaker bij in, terwijl ik dat vorige etappe dagelijks deed. Ik merk dat ik een beetje zoekende ben hierin, omdat ik me afvraag: wanneer doe ik het nou voor mezelf, en wanneer is het vanuit een idee ‘het moet zo’, ‘het hoort zo’, of: ‘het is goed voor je’. De laatste tijd heb ik vaker dan ik zou willen het idee dat die laatste argumenten meestal de drijfveren zijn, en ik denk niet dat dat de bedoeling is. Daarom heb ik mezelf de vrijheid gegund om het te laten, om het gewoon te doen zoals het komt. En komt het niet, dan komt het niet, dan komt het daarna wel weer.

Mediteren brengt me veel, zoals het beseffen dat het heel belangrijk is om keuzes te maken voor jezelf en dus niet vanuit de verwachtingen van anderen. Ik moet daar voor mezelf een nieuwe modus in vinden en mezelf daartoe opnieuw verhouden. Ik wil het mediteren meer ondersteunend aan andere zaken maken, in plaats van dat meditatie beoefenen een doel op zich wordt. Als ik zo lang in de natuur ben, is dat al een meditatie op zich. Het is zo enorm verstillend, verwerkend, vertragend, verwonderend. Ja, dat doet al zo ontzettend veel, dat het mediteren ook minder noodzakelijk voelt hier. Daardoor ervaar ik dat ik naast mediteren ook andere manieren heb ontdekt, zoals schrijven, de natuur in trekken, en yoga, die ontzettend bijdragen aan mijn eigen ontwikkeling en het bevorderen van bewustzijn. Het is tenslotte niet één weg die naar Rome leidt.

Op weg naar Bocairent

Ik heb echt zo lekker geslapen vannacht! Het verrast me hoe fit en goed ik me voel na een nacht doorslapen, hoewel ik wel even wakker werd door de regen, tussen twee en drie uur ongeveer, maar dat was eigenlijk heel gezellig. Daarna heb ik weer verder geslapen tot een uur of acht. Toen werd ik wakker met brandende heupen en drukplekken, wat vaak gebeurt als ik lang in één positie heb gelegen. Maar het was het waard.

Gisteren was het een waanzinnige dag, met zulke prachtige natuur, en vandaag heb ik een heerlijke, korte wandeldag in het vooruitzicht. Ik kan rustig aan doen, ik hoef alleen maar naar Bocairent, dat zo’n 11km verderop ligt. Daar heb ik mijn zinnen gezet op een mini camping, waar ik de rest van de dag de tijd kan nemen om mijn kleding te wassen, inkopen te doen en lekker te luieren. Als alles voorspoedig verloopt, heb ik daar de middag om m’n dingetjes te doen en me voor te bereiden op de komende dagen. Na Bocairent wordt het weer wildkamperen voor een aantal nachten, waarbij ik vermoedelijk ook geen dorpen tegenkom. Vandaag is dus een halve rustdag die ik goed ga benutten om orde op zaken te stellen en zoveel mogelijk schoon te krijgen en lekker een beetje te chillen. Bocairent is een middeleeuws dorpje boven op een heuvel, en schitterend gelegen. Het stikt er van de kriskras straatjes, trappetjes, balkonnetjes en uitzichtplekken. Zeker de moeite waard om te bezoeken.

Eeuwenoude olijfboom

Het is nog even afwachten wat het weer doet, want er is regen en onweer voorspeld. Ik zie inderdaad grijze wolken, maar de zon schijnt ook, dus het kan alle kanten op. Na de wandeltocht van gisteren is het indrukwekkend hoe mijn lichaam zich zo razendsnel aanpast aan de omstandigheden en blijkbaar alweer grotendeels is hersteld. Op mijn linkervoet bij mijn kleine teentjes, heb ik sinds een week een paar blaren die op die plekken blijven terugkomen. Normaal gesproken loop ik vrijwel nooit blaren. Deze reis dus wel, misschien toch door de andere schoenen. Maar ze zijn niet heel pijnlijk, en ze hinderen me niet tijdens het lopen, gelukkig. Wel voel ik wat extra spierpijn aan de voorkant van mijn bovenbenen, vermoedelijk van het gecontroleerd neerzetten van mijn voeten tijdens de afdalingen. Voor de rest voel ik me eigenlijk wel weer prima, ik heb zin in deze dag en geniet van de eekhoorntjes om me heen.

Omdat ik weet dat ik maar weinig kilometers hoef, vertraag ik bewust mijn tempo. Onderweg kom ik langs een eeuwenoude olijfboom, die naast een oud klooster staat. De boom is zo oud, dat hij is gespleten, en wordt ondersteund door gemetselde muurtjes, alsof hij op krukken steunt. Een bordje waarschuwt dat deze boom niet mag worden aangeraakt, vanwege de kwetsbare gezondheid en de lage weerstand, waardoor hij snel ziektes kan oplopen. Daarmee krijgt de ouderdom bijna iets menselijks. Ik verwonder me over de plek waar deze oude reus staat. Er is op zijn aanwezigheid niets interessants op te merken. Wat heeft deze boom allemaal gezien? De boom als enige constante in het steeds veranderende landschap.

Villa Carmen

Eerder dan ik verwacht kom ik aan bij Villa Carmen. De eigenaars blijken twee Nederlanders te zijn, en ook op hun terrein zie ik Nederlandse nummerborden. Het is maf om ineens weer op mijn moedertaal terug te kunnen vallen. Helaas blijkt er geen plek meer op de camping, maar gelukkig is het stel zo vriendelijk me op hun privé gazon te laten kamperen. Dat is een geluk bij een ongeluk! Op het terrein is een luxe badkamer en overdekt keukentje én overdekte zithoek. Er is zelfs een zwembad, maar er is onweer en regen op komst, dus sla ik de duik over.

Als ik mijn kleding uitgewassen aan de lijn hang, loop ik tevreden en schoon gewassen naar Boicarent, een schittend middeleeuws dorp op de tegenoverliggende heuvel. Hier zoek ik een terras op en doe ik inkopen voor de komende dagen. Ik hang op mijn gemak de toerist uit, genietend van het lichte gevoel om zonder tas te lopen. Alsof de zwaartekracht minder aanwezig is. Hoewel, als ik de trappetjes en steile paadjes omhoog loop het dorp in, word ik toch weer aan zijn aanwezigheid herinnerd.

Als ik terug naar de camping loop, begint het te regenen. Net op tijd haal ik de was van mijn lijntje en schuil ik voor de druppels in het zithoekje onder het afdakje. Vrijwel direct daarna barst het onweer los. Wat een luxe om dan droog te kunnen zitten! Wat een luxe om überhaupt op een relaxte stoel te kunnen zitten. De bui houdt een poosje aan en koelt de omgeving behoorlijk af. Ze laat die kenmerkende prikkelende geur achter van een zomerbui.

Tijd voor verbinding

Al snel breekt de zon weer door, en koester ik me in haar warmte in een stoel aan het zwembad, terwijl ik mijn boek lees. Rond een uur of 17u krijg ik trek en besluit ik te gaan eten. Inmiddels zijn er twee andere Nederlanders, Alicia en Hans, onder de overkapping gaan zitten, en algauw raken we in gesprek. Het stel blijkt net een jaar verkering te hebben, en nog in de prille fase van wederzijds aftasten te zitten. Beiden hebben een langdurige relatie achter de rug, en zijn zoekende om opnieuw vorm te geven aan hun leven. Hans is digital nomad en reist nu al een aantal maanden met zijn campertje door Europa, Alicia is naar hem toe gevlogen om samen hun vakantie hier in Spanje door te brengen.

Wat is dat toch altijd bijzonder met dit soort ontmoetingen: vaak sla je de hele fase van koetjes en kalfjes over, en duik je direct de diepte in, over onderwerpen die er écht toe doen. Misschien komt het door mijn intentie, ‘openstaan voor ontmoetingen’, misschien komt het door de tocht zelf, waardoor ik veel beter in verbinding sta met mijzelf en de omgeving, en daardoor simpelweg meer ruimte en aandacht heb om de ander echt te horen. Hoe dan ook, ik geniet van de mooie gesprekken die we voeren, over relaties, en het geheim van goede relaties, het belang om jongeren voor te bereiden op de toekomst, hoe je achter je passie kunt komen en hier meer naar kan leven, over spiritualiteit, over mijn tocht en ervaringen daarbij, over de maatschappij met hun snelle oordelen en de rol van spiritualiteit om daarin een verzachting te brengen.

We kletsen honderduit, en het loopt al tegen 21u als Hans en Alicia toch écht zoveel trek krijgen dat ze verkassen naar hun campertje om wat te eten. Na hun vertrek blijf ik zinderend van de energie die deze ontmoeting geeft achter, en geniet nog na. Door mijn ervaringen van afgelopen dagen te delen, besef ik des te meer hoe bijzonder het is om dit te kunnen doen, en hoe dankbaar ik me voel dat het mogelijk is. Dat ik gesteund word door Steef om deze dromen te volgen. De rest van de avond gebruik ik om me voor te bereiden op de dagen die voor me liggen en wachten tot mijn powerbanks voldoende opgeladen zijn. Opnieuw slaap ik heerlijk, waarschijnlijk door het zachte, vlakke gazon waar ik mijn tentje mocht neerzetten.

Het bericht Spanje gr7 dag 15 / 44 camping Mariola – Bocairent verscheen eerst op Struin Stories.

De rustdag heeft me goed gedaan. Ik heb weer goede zin en mijn voeten zijn niet meer zo pijnlijk. Ik draag 3 liter water, een liter melk en eten voor de komende 3 dagen, wat mijn tas topzwaar maakt, en dat voel ik direct in mijn rug en knieën. Terwijl ik het dorp uitloop, komt de zon op magische wijze op. ‘God bestaat’, denk ik direct als ik hiernaar kijk. ‘Daar issie, in al zijn glorie’. Het is alsof het licht door een dikke schil heen barst, alsof het niet langer kan worden tegengehouden, waarna het uiteenspat in stralen van goud en zilver. Met de nog donkere wolken van de nacht, is het een schitterend tafereel met blauwe, gele, roze en paarse kleurschakeringen die met de minuut veranderen.

Grootste Solar Plant ter wereld

De extatische zonsopkomst staat in schril contrast met het tenenkrommende landschap, dat bestaat uit een gigantische vlakte, waar ik urenlang langs de grootste solar plant ter wereld loop. Ruim 55 hectare aan gigantische beweegbare zonnecellen, met spiegelend uiterlijk, in rijen dik als futuristische zonnebloemen naar de zon gedraaid. Daarnaast, voor de afwisseling, kilometers aan windmolens, om het futuristisch decor verder vorm te geven. Het is simpelweg een afschuwelijk landschap, geestdodend en treurigmakend. De vlakte loopt in vals plat omhoog, bijna ongemerkt maak ik hoogte. Ik vermaak mezelf met podcasts om de eentonigheid van het landschap te lijf te gaan en zie de uitlopers van de bergen gestaag dichterbij komen.

Charches

Ondanks de weinig inspirerende omgeving, ben ik dankbaar dat ik gewoon kan lopen, zonder begroeide of overwoekerde paden waar ik mezelf doorheen moet werken. Mijn snelheid lijkt dan ook direct hoger dan de afgelopen dagen. Vandaag wil ik naar een openbare kampeerplaats gaan, waar ik onderweg ernaartoe langs het voorlopig laatste dorp op de route kom, Charches. Hier neem ik mijn laatste drankje en raad de jongen van de bar dat ik de gr7 loop. Ik ben verbaasd dat hij het kent. Hij geeft aan dat er af en toe, zo eens per maand, iemand langskomt die de gr7 loopt. Eens per maand! Dat is meer dan af te lezen is aan de staat van het pad. Ik wens de toekomstige wandelaars in gedachten veel sterkte met de etappes die ik zojuist achter me heb gelaten.

Contact beperken

Voordat ik aan deze tocht begon, besprak ik met mijn zencoach hoe ik mijn zenpraktijk tijdens mijn tocht verder kan verdiepen. Ik merk dat de hele tocht op zichzelf al één grote zenoefening is, maar ze raadde me daarnaast aan vooral te oefenen met het ervaren en doorvoelen van het (gebrek aan) contact met thuis. Toen ze suggereerde om het contact misschien te beperken en niet continu bereikbaar te zijn, schoot ik direct in de weerstand: ik voelde angst en boosheid opborrelen en werd emotioneel. Waar was ik zo bang voor? In dat gesprek nam ik mezelf echter wel voor het contact te beperken tot de avonden, en om het geen verplicht nummer te maken, maar vanuit oprechte interesse. Overdag laat ik mijn internet in principe uit.

In de praktijk blijkt het niet eens elke dag te lukken om elkaar te spreken, wat trouwens helemaal prima voelt. Soms zit ik simpelweg buiten bereikbaar gebied, andere momenten sta ik op een wildkampeerplek waar ik zo stil mogelijk moet doen en daarom niet bel, en in het begin van de reis ben ik ’s avonds vaak zo moe, dat ik liever ga slapen. Andersom zijn Steef en de kinderen soms ook met andere zaken bezig of op een feestje, en lukt het daarom niet elkaar te spreken. Ik geniet wel van het horen van hun vertrouwde stemmen, en alle anekdotes en gebeurtenissen die ze delen: ‘mama, mijn tand is eruit’, ‘we hebben een totempaal gemaakt op school’ , ‘vrijdag ga ik pizzerette doen met vriendinnen’, ‘ik ga al bijna op korfbalkamp!’ . Simpele genoegens waarin zoveel levensvreugde en enthousiasme doorklinkt. Of juist ergernissen, over die partijdige scheids bij de wedstrijd, de schoolfotograaf die alles liet uitlopen op school of de regenbui waar dochterlief dwars doorheen moest fietsen. Vaak hebben de kinderen aan een halve minuut genoeg om even hun hart te luchten, soms hebben ze niet eens zin om aan de lijn te komen, omdat ze net op het punt staan naar een vriendje te gaan, of gewoon omdat ze geen zin hebben om de trap af te lopen.

Oprechte interesse

Ik geniet van de telefoontjes die we hebben, omdat hierin het contact zo oprecht en gemeend is, er is geen sprake van een routine of verplichting, waardoor het gek genoeg toch heel dichtbij voelt. Het ervaren dat ze me op die momenten niet acuut nodig hebben, geeft me heel veel vertrouwen in ze en dat helpt voor mij om thuis beter los te kunnen laten en meer in het moment te ervaren wat er nu, hier is. Ze hebben geen groot verdriet, worden niet op een andere manier belemmerd in hun doen en laten door gemis nu ik er niet ben, hun leven gaat gewoon door met al hun bezigheden en afleiding die ze daarin hebben. Vaak hebben Steef en ik nog het meest behoefte elkaar te spreken, vanuit mij om mijn ervaringen te delen en soms even mijn ei kwijt te kunnen na tegenvallers, maar ook in het delen van nieuwe ideeën en inzichten die ik door het lopen krijg. Wandelen helpt voor het verwerken van gebeurtenissen, maar schept ook ruimte voor nieuwe ideeën en maakt creatief, merk ik. Grappig genoeg is het weg zijn op deze manier ook een verdieping in ons contact en voel ik me juist heel sterk verbonden met ze, ondanks de afstand.

17-10-2023 16.04

Wauw het is even geleden dat ik al zo vroeg (16.04u) op de plek van bestemming ben! Wat een verschil maakt de staat van het pad uit. Na Charces ga ik alleen maar verder omhoog, maar geleidelijk, en over een breed stenen pad. Mijn tempo blijft daardoor lekker vlot. En nu ben ik aangekomen op een picknickplaats waar mannen bezig zijn met de verbouwing van het gebouw dat erop staat. Dat voelt niet helemaal privé, maar desondanks geniet ik van de zon die af en toe doorbreekt, de picknicktafel waar ik rechtop aan kan zitten en de uren die voor me liggen. De tent zet ik later wel op, als de mannen weg zijn. De lucht is gevuld met roofvogels, gieren. Het zijn gigantische beesten, die met tientallen tegelijk geruisloos op de luchtstromen mee cirkelen. Zo is het weer een goede dag, het is fijn om nu de tijd te hebben en weer terug in de natuur te zijn.

Kamperen op 1700m

De werklui gaan gelukkig om 16.30u al weg, en nemen joviaal afscheid van me. Ze laten me achter in stilte, hoewel de wind steeds krachtiger wordt en tussen de bergen suist. Ik heb nu het stuk op de berg voor mij alleen. Nou ja, samen met herten en steenbokken, die ik aan de overkant van de berg zie wegschieten, en die hun aanwezigheid verraden door wegrollende stenen. Ik kies een vlak stuk grond voor het gebouw om de tent op te zetten. Als de wind echter maar blijft toenemen, twijfel ik of dit verstandig is. Ik zie de wind trekken aan het tentdoek, en ben bang dat de stokken verder breken en ik straks echt niet meer in de tent kan. Ik speur het gebiedje af en blijf hier en daar voelen of er een meer beschutte plek is. Tussen wat sparren lijkt de wind inderdaad deels door de bomen te worden gevangen, dus versleep ik mijn hebben en houwen die kant op. Ik geniet van de laatste zonnestralen die dag. Vandaag is het niet zo warm en zonder de zon is het ronduit fris. Ik laaf me in de kostbare laatste warmte voor de zon achter de bergen verdwijnt. Ik zit hier op 1700m en het is bewolkt en winderig, en zonder zon koelt het snel af. Mijn avondmaaltje stel ik samen van een restje brood met kaas, komkommer en een kant en klaar bakje aardappel met kip. Thuis eten ze zuurkool, het water loopt me al in de mond bij het idee. Wat heb ik weer zin in verse maaltijden en groenten!

Tijdens het mediteren waait het erg hard, en maak ik me zorgen over de wind: gaat mijn tent dit wel houden, met de gebroken tentstok? Wat kan ik doen om mezelf te beschutten en te beschermen? Maar de angst ebt al snel weer uit mijn lijf. Er komen veel gedachtes aan regelzaken thuis en het voelt naar dat ik daar niet bij kan zijn nu. Omdat het snel koud wordt, duik ik al vroeg mijn tent in om te lezen.

Het bericht Spanje gr7 dag 24 Charches verscheen eerst op Struin Stories.

Ik slaap vrijwel direct zodra ik ga liggen en droom dat mijn moeder een grote, zware, warme jas voor me heeft gekocht voor mijn tocht. Ik sla de jas af, het is te groot en te zwaar, ik kan het niet meenemen, het past niet in mijn tas. Ook is er veel verwerking van de afgelopen dagen, en heb ik allerlei oordelen over mezelf ten aanzien van mijn beslissing om een rustdag in te lassen.
Tijdens het mediteren besef ik me in één keer dat ik mijn eigen bodem in de lege emmer heb gecreëerd, en daarmee allerlei verwachtingen aan mezelf heb gesteld waarop ik mezelf nu vastpin. Mijn intentie was om deze reis vanuit ultieme vrijheid te gaan lopen. Lopen tot ik geen zin meer heb, en dan mijn tent opzetten. Zonder verder doel qua afstand, plek, kilometers, etc. Maar doordat hier van tevoren toch regelmatig vragen over kwamen (’hoeveel ga je dan lopen, tot hoe ver hoop je te komen, wat loop je dan ongeveer per dag’, etc.) ben ik zelf meer gaan nadenken en rekenen hierover, en heb ik uitspraken gedaan, waarmee ik onbedoeld voor mezelf en anderen bepaalde verwachtingen heb geschept, waar ik mijzelf nu onbewust aan blijf vasthouden. Ik merk nu heel sterk dat ik het een volgende keer anders wil aanpakken. Ik wil immers die vrijheid ervaren, en die ervaar ik vooral zonder haast, doelen of streven. Maar ook zonder het gevoel te krijgen om verantwoording af te moeten leggen. Dus, een volgende keer spreek ik niks meer af qua afstanden, kilometers, of andere ijkpunten waaraan ik mezelf onbedoeld kan vastketenen.
Als ik pauzeer op een fijne, mooie plek en denk ‘wauw hier zou ik wel willen blijven’ dan doe ik dat nooit. Om tal van redenen, maar vooral, zie ik nu in, omdat ik heb uitgesproken rond de 800km te gaan lopen, en zo’n 25 tot 35km per dag. Rustdagen kwamen in dat rekensommetje niet voor. Oftewel, ik moet presteren om mijn belofte en verwachtingen waar te maken, iets waar ik juist mee wilde breken. Ik wil juist weg van het prestatiegerichte handelen, dat al zo’n groot deel van mijn leven heeft ingekleurd. In mijn naïviteit dacht ik mijn vrijheid op te zoeken, maar de werkelijkheid is, dat ik mezelf gewoon in een ander gareel en verwachtingspatroon heb gestopt, wat een giller! Met allerlei onderliggende overtuigingen als brandstof: ‘dit moet ik kunnen, gewoon doorzetten, ik ben toch fit, kom op, ik ben militair, dit wilde ik toch, ik ben toch niet zwak’, etc.

Patronen herkennen en doorbreken

Ik herken hierin dezelfde patronen als tijdens de sesshin (zen meditatie retraite), waarin ik mezelf nog zo had voorgenomen om te onthaasten. Er speelt echter nog meer mee: die 4 weken weg voelen als een heel kostbaar goed, en die tijd moet ik natuurlijk wel nuttig besteden, dan ga ik natuurlijk niet zitten lanterfanten of maar een paar kilometer per dag lopen. ‘Dat kan ik echt niet maken tegenover de kinderen en Steef. Tijd is kostbaar, die moet ik nuttig besteden’. Dit zijn onderliggende aandrijvingen die me beletten om de tijd te nemen, langer of vaker te pauzeren of kortere dagen te maken. Grotendeels vanuit mijzelf, maar ook, besef ik steeds meer, vanuit de omgeving.

In de aanloop naar de reis toe kreeg ik te maken met allerlei reacties en merkte ik dat mijn idee om als vrouw en moeder zo’n tijd van huis te gaan voor een solotocht, toch behoorlijk taboedoorbrekend is. Veel reacties lagen in de trant van: ‘jeetje, en je kinderen dan? Vind je man dat wel goed? Wat een ontzettend lieve man heb je dan dat hij dit voor je over heeft. Goh, vier weken is wel echt heel lang zeg, vinden de kinderen dat niet erg?’.

Taboedoorbrekend

Het klassieke rolpatroon dat de vrouw thuis voor de kinderen zorgt en de man werkt is duidelijk nog aanwezig. Onbedoeld had ik het gevoel dat ik mijzelf keer op keer moest verdedigen, waar ik vaak niet eens goed uit kwam. ‘Nee, ik zit niet in een crisis, en nee, het is niet strikt noodzakelijk om nu weg te gaan. Ja klopt, het is heel lang en ik ga de kinderen gigantisch missen en zij zullen het vast ook moeilijk hebben, maar ik ga toch’. Hoe kun je een innerlijke drijfveer voor zoiets als een solotocht uitleggen of verantwoorden? En moet dat überhaupt wel?

Natuurlijk heb ik zelf ook gestoeid met die vragen en me hier ook behoorlijk rot over gevoeld. En schuldig, bij voorbaat al. Wat voor een moeder ben ik, dat ik ze ‘in de steek laat’, alsof ze me niet interesseren, niet belangrijk voor me zijn. Maar inmiddels kijk ik daar genuanceerder naar. Ik heb gedaan wat ik kon bedenken om mijn afwezigheid zoveel mogelijk te compenseren. Vooruit koken en de vriezer volstoppen met maaltijden, zorgen dat dat er een structuur was in de taken voor iedereen, regel- en uitzoekzaken zoveel mogelijk afhandelen voor mijn vertrek, etc. Ik zie nu ook de andere kant van het gegeven: ik geef mijn kinderen het voorbeeld dat ze altijd hun dromen mogen volgen, en daar tijd en ruimte voor mogen innemen. Dat het belangrijk is om jezelf serieus te nemen en aandacht te besteden aan zingeving en het buitenleven, een avontuurlijke mindset. Ik geef ze juist door mijn afwezigheid ook het vertrouwen in ze dat ze dit aankunnen, en dit is inderdaad wat ik ook terug hoorde na de reis. De eerste reacties van anderen bleken vaak eenzijdig, terwijl de werkelijkheid zoveel genuanceerder is.

‘Ga je alleen op reis? Waarom zou je dat alleen willen doen?’

Het klopt, ik ga alleen, heel bewust alleen. Om diverse redenen, maar de belangrijkste omdat ik wil ervaren hoe dat is, wat er dan gebeurt. Wat ik te leren en te ontdekken heb als ik alleen ga. Omdat ik de tocht ook maak gericht op persoonlijke ontwikkeling, zoek ik het juist op om me af te zonderen, omdat ik vermoed dat ik op die manier zaken zichtbaar ga krijgen die anders verborgen zullen blijven. Als ik alleen ben, is er namelijk geen ontsnappingsmogelijkheid, geen afleiding of vermijding mogelijk. Ik kan me niet achter een ander verschuilen, geen steun zoeken, de ander het niet voor me laten opknappen. Ik moet het zelf ondervinden en ontdekken. Ik wil tot in het diepste van mijn wezen voelen dat ik het ben die deze tocht doet, en dat ik het kan.

‘Is dat niet ontzettend saai, en ben je niet bang dat je je gaat vervelen?’

Voor verveling ben ik niet bang. In het dagelijks leven kom ik tijd tekort om toe te komen aan alles wat ik graag wil doen in mijn eigen tijd. Schrijven, lezen, podcasts of muziek luisteren, wandelen, in de natuur zijn, de rust en tijd hebben om helderheid te krijgen, zaken te verwerken en gewoon simpelweg te zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit verveelde, zelfs als kind niet. Ik had altijd keuzestress. Als 8-jarige had ik een schrift gemaakt met op elke regel een activiteit om te doen. Het schrift was bijna vol met alle activiteiten die ik kon bedenken. Maar het kiezen was altijd een crime, want er was zóveel dat ik kon doen, dat ik onmogelijk kon weten of mijn keuze dan de juiste zou zijn. Ik wijt het maar aan mijn sterrenbeeld, weegschaal, met het eeuwige dilemma van het maken van keuzes. In mijn tocht kan ik de tijd nemen voor mijn favoriete activiteiten, dat is juist een element waar ik enorm naar uitkijk.

‘Dat is toch gevaarlijk als vrouw alleen?’

Deze opmerking krijg ik vaker te horen. Vooral van mannen, die maken zich blijkbaar toch zorgen hierom. En eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik het alleen op pad zijn, en met name het wildkamperen inderdaad eng zou vinden. Natuurlijk voelt het heel spannend om alles alleen te doen, maar dat gevoel van spanning zit hem bij mij meer in het gevoel van onzekerheid en de angst om een bus te missen of een boete te krijgen voor wildkamperen. Ik heb me tijdens de tocht nog geen enkel moment onveilig gevoeld. In de natuur ervaar ik een totale leegte, ik ben helemaal op mezelf, kom vrijwel nooit iemand tegen onderweg. Dus ook geen potentiële vrouwenverkrachters of seriemoordenaars.

Op een doordeweekse avond in de randstad voel ik me bij wijze van spreken vele malen onveiliger. De enige momenten dat ik me weleens kwetsbaar voel, zijn als ik een spannende bergpas heb, of bijvoorbeeld een uitglijder maak. Het besef dat ik kan vallen, me kan blesseren of een been kan breken voelt dan even griezelig. Maar dat gevoel heb ik net zo goed als ik niet alleen ben: het is voor mij ook een functioneel gevoel om scherp en alert te blijven, om valpartijen en ongelukken te voorkomen.

Misschien helpt het ook dat ik door de jaren heen fysiek ook veel zelfvertrouwen heb ontwikkeld in het sporten en bij defensie. In mijn militaire opleidingen en binnen NatuurlijkSportief, een sportconcept waarin fysiek contact niet uit de weg wordt gegaan, heb ik geleerd mijn mannetje te staan, van me af te bijten, sterk te worden en fysiek te reageren op situaties. Zo grapte een vriend eens dat hij bijna medelijden had met de potentiële aanrander die mij zou treffen, toen hij zag hoe ik in een ‘struggle’ een medesporter op zijn plek zette. Al die ervaringen neem ik mee in mijn rugzak, en geven me de moed om situaties aan te gaan, niet uit de weg te gaan. Bovendien wil ik juist graag leren en ervaren dat ik tot deze dingen in staat ben, mijn grenzen opzoeken en verleggen. Ik wéét dat we vaak veel meer kunnen dan we denken, en dat al die belemmerende gedachtes over onszelf ons potentieel in de weg staan.

‘Maar waarom zou je dit nu doen? Die tijd kun je toch veel beter besteden aan…’.

Het uitspreken van wat ik graag wil doen leidt tot veel leuke reacties, waarbij mensen het bijzonder en stoer vinden, of zelf ook wel zoiets zouden willen doen. Maar ik krijg ook kritische reacties, van mensen die het nut niet inzien van mijn onderneming en goedbedoeld suggesties geven om mijn tijd beter te besteden. Aan het ondernemen, werken, verbouwen, of wat dan ook. Vier weken alleen op pad, klinkt in die gevallen vooral als een dure, nutteloze tijdsbesteding waarin je ook geld zou kunnen verdienen. Het is lastig om dan het gesprek te voeren zonder de neiging de ander te moeten overtuigen. Ik houd het dan maar bij mezelf, door te herhalen dat het iets is dat ik heel graag wil doen, ongeacht wat anderen daarvan vinden.

‘Waar ben je dan precies naar op zoek?’ Of: ‘ik hoop dat je vind wat je zoekt’.

Ik krijg wel vaker te horen dat ik zoekende ben. Nog niet zo heel lang geleden kwam ik ergens tegen dat de zoekende geest de gelukkige geest was. Het zoeken zelf is voor mij het antwoord. Het loopt parallel aan het wandelen als metafoor voor het leven: ik ervaar voldoening door het onderweg zijn, in het lopen zelf. De bestemming doet er in feite niet toe. Ik hoop zelfs dat ik mijn bestemming nooit bereik, zodat ik altijd onderweg kan zijn. In mijn leven zal er ook niet een punt zijn waarop ik zeg ‘zo, nu ben ik er, nu ben ik klaar’. Het leven gaat door, het is constant in beweging, in verandering. Het is een continue dans om me te blijven aanpassen aan de veranderende omstandigheden, intern en extern. Maar hoe kan ik dat duidelijk maken als mensen dat niet zo ervaren? Het is voor mij niet in woorden te vatten.

Tijdens het langer onderweg zijn, ontstaat er bijna een verslavend gevoel, een hunkering naar verder lopen, iedere dag weer. Zelfs als ik geen zin heb, is er een onderstroom die sterker is dan dat, die tijdelijke tegenzin overstijgt en uiteindelijk letterlijk voorbijloopt. En natuurlijk, door in beweging te zijn, zet ik ook andere processen in mezelf in beweging. De verwerking van allerlei zaken, de nieuwe inzichten, creatieve ideeën, uitgedaagd worden op allerlei manieren… het zorgt ervoor dat ik mijn leven nu weer anders beleef, het geeft soms antwoorden, soms meer vragen. Het geeft in ieder geval altijd precies wat ik zoek, ook al wist ik dat niet eens van tevoren.

16-10-2023 16.55

Na alle avonturen in de braamstruiken en andere stekels en prikkelplanten, vraag ik me af of er ook een symbolische betekenis voor zou zijn. De doorns zijn vaak symbool voor de ene kant van het dualisme: geen roos zonder doorns. Maar ook voor koppigheid. Terugkijkend op de afgelopen dagen is dat misschien wel een mooie metafoor: was ik te koppig om in te zien dat ik moest vertragen, dat ik dit in feite mezelf aandeed?

In het mediteren kwam ook de vraag op met betrekking tot het opheffen van lijden. Het opheffen van lijden is immers het doorbreken van bepaalde gedachtes over een situatie. Het vrede hebben met welke situatie dan ook. Daar kan ik een heel eind in meegaan. Het maakt immers veel verschil hoe je ergens over denkt: in rampscenario’s of vanuit vertrouwen, bijvoorbeeld. Maar hoe zit dat met het ervaren van fysieke pijn? Hoe kom je dan los van je gedachtes daarover? We zijn toch, juist op die momenten, zo sterk geïdentificeerd met ons lichaam, dat het op die momenten onmogelijk voelt om los te komen van de pijnsensaties en alle bijbehorende gedachtes. Het voelt als een next level oefening om in vrede te kunnen zijn en blijven in zulke situaties.

Avonturier light

De dag vliegt voorbij. Ik rust uit, doe boodschappen, kijk een college terug, was mijn kleding, klop mijn spullen uit om ze te ontdoen van alle takjes, blaadjes en andere souvenirs van mijn gevecht met het pad van gisteren, ruim mijn spullen op neem de tijd om te lezen en schrijven. Mijn lijf komt echt bij, merk ik. Het is een verstandige keuze om een rustdag te nemen. Nu zit ik even in het café om nog wat te schrijven, voordat ik straks vroeg ga slapen om morgen vroeg op pad te kunnen. Ik kijk er nu wel weer naar uit, ook omdat ik al 2 plekken op de route heb gevonden op een gunstige afstand, waar ik waarschijnlijk prima kan wildkamperen. Dat geeft rust. Ik heb er zelfs weer zin in!

Ik kijk nu naar andere avonturiers met gemengde gevoelens. Ergens hanteer ik onzichtbare standaarden voor mezelf. Deze reis heeft veel licht geworpen op dingen. Avontuur? Ja graag, maar wel binnen bepaalde grenzen. Ik heb ook behoefte aan een balans met enige comfort merk ik. Een soort avonturier light. En misschien is dat juist wel weer een kracht om anderen aan te spreken en te inspireren.

Zonder tijdsdruk, in de natuur

Wandelen, zo ontdekte ik al eerder, vind ik heerlijk zonder tijdsdruk. Buiten zijn en in de natuur zijn, dat is misschien nog wel de allerbelangrijkste pijler van dit alles. Want dat is onveranderd gebleven: ik voel me het allerfijnst en gelukkigst als ik buiten ben, in de natuur. En dat hoeft geen wild, avontuurlijk karakter te hebben, maar kan net zo goed statisch zijn, op een vaste plek. Zoals buiten lezen, rond een kampvuurtje zitten, buiten koken, goeie gesprekken voeren in de buitenlucht, luieren in de zon. Maar wel in een omgeving, in de natuur, die uitnodigt tot rust, ruimte en verbinding.

Contact en verbinding

Want ja, dat is het andere element waar ik achter ben gekomen: ik mis op den duur contact, verbinding. Gisteren was er een lieve ober, steeds als ik iets vroeg, raakte hij me even vaderlijk bij mijn schouder aan en wierp me een warme blik, met vriendelijke ogen, zoals die van een trouwe labrador. Jeetje, wat raakte me dat! Ik schrok er bijna van hoeveel me dat deed. Hij had oog voor me, hij zag me echt. Het doet me beseffen hoeveel een glimlach, een woordje, een aanraking of gebaar voor een ander kan betekenen.

Hier, op mijn solotocht, zoek ik zelf steeds het contact op, door in dorpen iedereen die ik zie (dat zijn er niet zoveel) te groeten en een glimlach te schenken, door even oogcontact te maken. Ik wil dat meenemen naar Nederland. Niet als hunkering vanuit mezelf, maar als gift naar de ander. Om de ander compassievol tegemoet te treden. Ik neem me voor om meer tijd te maken voor dat praatje of korte moment van aandacht voor de ander. Het is waar dat je iets pas echt begrijpt als je het zelf hebt ervaren. Verbinding is dus belangrijk voor me. Zien en gezien worden, op zielsniveau. Gekend worden.

3 weken, 600km

Ik ben nu precies 3 weken aan het lopen en het voelt alsof ik al een eeuwigheid weg ben. In deze 3 weken heb ik meer dan 600km gelopen en heb ik het landschap onder mijn voeten zien veranderen, een prachtig gegeven. Lopend, en zeker met een rugzak, ga ik toch echt niet zo hard, maar desondanks toont elke dag zijn eigen karakter. Nu, met de Sierra Nevada achter me, ga ik morgen richting de Sierra de Baza, waar ik opnieuw boven de 2000m zal klimmen.

Het bericht Spanje gr7 dag 23 Rustdag verscheen eerst op Struin Stories.

Mijn knieën haperen, mijn HRV-status staat al dagen in het rood, mijn body battery laadt niet verder op dan tot 70% volgens mijn Garmin horloge. Genoeg signalen om serieus te nemen en het vandaag wat rustiger aan te doen. Een warme douche zit er nog altijd niet in, misschien morgen. Mijn doel voor vandaag is om naar een openbare kampeerplek te lopen, net als eerder. Ik ben in de provincie Granada, de provincie van de tapas, en ik krijg hier serieuze hapjes bij mijn drankjes op het terras. Gisteren kreeg ik een soort frittata, nu pittige kip met erwten. De lekkere hapjes verleiden me vaak om nog een drankje te nemen (en dus nog een hapje), want de traktatie van vers bereid eten is groot!

Koude ochtenden

Het is bijtend koud als ik wakker word. Eigenlijk wil ik niet uit mijn warme coconnetje, maar ik zal wel moeten, want ik plas bijna in mijn broek. Alle kleren die ik heb, trek ik aan en mijn nog warme slaapzak drapeer ik over me heen als ik mijn ontbijtje maak en mediteer. Het valt niet meer te ontkennen, ook hier is het oktober en herfst, al doet de warmte overdag vaak anders vermoeden. Dat ik nu boven de 1000m zit zal ook zeker meespelen in de temperatuur. Gisteren zag ik voor het eerst duidelijk de herfstkleuren in de populieren, hun blaadjes glinsterend als goud in de zon. De zon gaat elke dag sneller onder, inmiddels rond 19.50u.

Contact met thuis

Ik luister naar het ruisen van de dennenbomen om me heen, die de wind wegnemen en me beschutting bieden, en prijs me gelukkig dat ik dit kan doen. Het gemis van mijn gezin, dat soms beklemmend aanwezig is, is even naar de achtergrond geraakt. Als ik nu bel, geniet ik van hun stemmen, zo vertrouwd en eigen, van hun gezichtjes en hun oprechte verhalen. ‘Mama mijn tand is eruit’, ‘vandaag was de schoolfotograaf’, ‘ik was logeren bij een vriendin!’. Vaak genoeg zijn ze ook met andere dingen bezig en zitten ze helemaal niet te wachten op kletsen met mij. Ook prima. In tegenstelling tot wat ik dacht, voel ik hierbij alleen maar vertrouwen: ze hebben mij nu niet nodig, en doen het prima. Andersom werkt het soms net zo, en is mijn aandacht ook verdeeld, omdat ik ondertussen rondkijk of ik die supermarkt nou kan vinden, of een goeie plek zie waar ik mijn tent kan neerzetten. Of dat ik gewoon mijn tent in wil om een boek te lezen. Dit verrast me. Van tevoren zag ik zo op tegen de scheiding, tegen het lange gemis, voelde ik zo’n intens schuldgevoel dat ik dit mijn gezin ‘aandeed’. Dat is weg, lijkt het wel. Ik voel me niet schuldig, ik voel me juist ontzettend trots, op hoe mijn kinderen zich ontwikkelen en hun eigen pad bewandelen, hun zelfstandigheid op veel gebieden. Op mijn man die thuis alle ballen hooghoudt en alles daar in goede banen leidt. Het geeft een groot vertrouwen om hier te kunnen zijn in de wetenschap dat ik niet direct nodig ben, en me op mijn eigen reis kan richten.

Wat ook grappig is om te merken, is dat we door het bellen met elkaar nu ook meer ‘gedwongen’ zijn naar elkaar te luisteren, waar we in dagelijks leven vaker veel vluchtiger contact hebben en gesprekken doorlopend onderbroken worden of onafgemaakt, doordat de bel gaat, iemand weg moet of de rijst overkookt. Op die momenten tijdens deze tocht dat we echt een gesprek voeren, voel ik juist heel erg de verbinding, wederzijdse interesse en nieuwsgierigheid. Ik merk ook dat het niet altijd nodig is elke dag contact te hebben. Dat lukt ook lang niet altijd, doordat ik vaak in gebieden loop zonder bereik, of omdat ik wildkampeer en niet gesnapt wil worden, of gewoon omdat ik geen zin heb omdat ik zo moe ben. Of, omdat mijn gezin in Nederland op een feestje is, of iets anders doet waardoor het niet uitkomt. Soms halen we het de ochtend of middag erna in, maar meestal niet. Alles waar ik van tevoren zo tegenop zag, dat ik bang was om ze teveel te missen, dat het minimale contact een probleem zou vormen, is ongegrond gebleken.

8-10-2023 16.59

Het enorme kinderscoutingkamp lijkt gelukkig aanstalten te maken om te vertrekken. Ze hebben hier blijkbaar het weekend doorgebracht. Nu keert de rust langzaam terug, hoewel er nog wat jongens op crossmotoren in de omgeving racen.
Jayena, een gek dorp dat eveneens eerder door een aardbeving is verwoest en wederopgebouwd is, oogt krotterig en aftands. Als een achterstandswijk in een voorstad, met vuil in de straten en uitgestalde rommel voor de gevels. Hier kies ik het enige terras om te schrijven, en zie af en toe mensen met, wat het lijkt, vers brood langslopen op deze zondagmiddag. Ik reken af en ga op verkenning, en vind een Winkel van Sinkel, waar ze naast de regionale kledinglijn en decoratieartikelen ook wat houdbare etenswaren, gekoelde frisdrank én versgebakken brood verkopen. Wat een mazzel! Om op een zondagmiddag in een klein gehucht heerlijk vers gebakken warm, knapperig brood te vinden! Het is nog zo’n 3km lopen naar mijn kampeerplek vanaf Jayena, en met de nog warme, heerlijk ruikende broden in mijn armen kan ik me niet inhouden en breek stukjes warm brood af terwijl ik verder loop.

Scoutingkamp

Ongelooflijk hoe intens ik nu geniet van dit soort kleine meevallers. Met mijn verscherpte zintuigen is de knapperige korst, het warme, luchtige brooddeeg dat smelt in mijn mond echt een totaal nieuwe ervaring. Ik huppel bijna van geluk naar de openbare picknickplek, in het besef dat het nog vroeg op de middag is en ik op een plek sta waar ik gewoon mag kamperen, met genoeg brood voor vandaag én morgen. Ik ben intussen zo gewend aan stilte en afzondering, Dat ik even moet schakelen als ik bij de picknickplaats rijen aan geparkeerde auto’s zie staan en al van verre de kakofonie van vele kinderstemmen hoor. Eenmaal dichterbij kijk ik mijn ogen uit. De vele stenen picknicktafels zitten gevuld met gezinnen en tientallen kinderen en jongeren. Ik herken scoutingssjaaltjes en shirts, zie hier en daar tentjes, slaapmatjes en ergens een stapel aan backpacks, sporttassen en andere kampeerartikelen liggen. Na zoveel afzondering en eenzaamheid, voelt het wat onwerkelijk.

Ik kies een van de weinige nog onbezette picknicktafels en geniet van alle rumoer om me heen, van ouders die gebroederlijk kartonnen bordjes met zelfgemaakte salades uit enorme Tupperware bakken ronddelen, emmers met gekoelde blikken bier binnen handbereik hebben staan en hun stemmen verheffen om boven het enthousiaste volume van hun eigen kroost uit te komen. Op de grond liggen verschillende tieners te turen naar omhooggestoken telefoons, selfies makend of filmpjes kijkend. Kleuters rennen achter elkaar aan tussen de bomen, graven grachten met stokken bij de waterpunten of dwalen tussen de vele mensen, op zoek naar hun ouders. Ik zie een man aan een tafel die wat ongemakkelijk lijkt in al het sociale gedoe, die wat glazig om zich heen kijkt en tenslotte nog maar een blikje bier opent. Een vrouw maakt een filmpje van deze heuglijke gebeurtenis, maar stopt met opnemen als ze tijdens het ronddraaien bij mijn picknicktafel aankomt. Ik hoor er niet bij.

Feestmaal

Ergens voel ik me een voyeur in deze sociale explosie, maar het kan me tegelijkertijd niks schelen. Ongegeneerd zet ik mijn rugzak neer, trek mijn schoenen uit om met mijn verhitte voeten in de koele bosgrond te landen. Ik diep mijn pot chocopasta op uit de krochten van mijn packpack, samen met mijn titanium spork en zakmes, om het feestmaal van het verse, warme stokbrood met chocopasta te beginnen. Genietend van alle kinderpret en bruisende activiteit om me heen eet ik mijn brood met pasta. Het contrast tussen mijn lege tafel en de andere, tafels waar uitbundige ouders schouder aan schouder de bankjes vullen is groot, en mijn gevoel pendelt tussen gevoelens van jaloezie en hunkering naar sociaal contact en het gevoel van complete tevredenheid en gelukzaligheid.

Chillmiddag

Na een tijdje heb ik echter genoeg van de drukte, en wil ik een plek vinden waar ik de rust van het bos kan ervaren om mijn tent op te zetten. Deze kampeerlocatie is groot zat, en loopt nog verder door voorbij het feestgedruis. Als ik mijn tas weer op mijn rug hang en aanstalten maak om verder te lopen, worden de scouts en de kinderschare bij elkaar geroepen voor gebakjes en taart. Ik loop tussen de voorbijvliegende kinderen en jongeren op weg naar de lekkernijen in tegengestelde richting, en vind een aangrenzend terrein met een kraantje in de buurt, waar ik mezelf en mijn kleren provisorisch was. Op deze heerlijke, rustige middag heb ik lekker de tijd om te relaxen, in de zon te liggen, te lezen en schrijven, en aan een tafel te eten. Ik voel me ultiem gelukkig.

Het is vandaag zondag, vandaag is het precies twee weken geleden dat ik begon, ik zit op de helft van mijn reis. Waar zal ik eindigen? En hoe kom ik straks terug? Wat zal de reis veranderen in mij? Ik vermaak me prima in mijn eentje in het bos en voel me compleet tevreden. Ik heb geen angst meer om alleen te slapen. Ik lig op mijn rug naar de lucht en de takken boven me te staren, luister naar de vogels en het ruisen van de wind. Ik vang de laatste warme zonnestralen van de dag op, heerlijk.

Het bericht Spanje gr7 dag 15 Jayena verscheen eerst op Struin Stories.

El Chorro

Mijn tempo ligt een stuk lager dan gisteren, maar dat heeft misschien ook te maken met de heftige route vandaag. Het is een route waar ik goed moet opletten, met veel oneffenheden, losse stenen die steil omhoog of omlaag loopt. Ik loop vandaag naar El Chorro, populair vanwege de Caminito del Rey, die op hoogte langs steile rotswanden loopt. Vandaag is die echter dicht omdat het maandag is. Het geeft niet, de route is namelijk zo populair dat je al maanden van tevoren moet reserveren. Mijn wandelroute gaat geleidelijk omhoog, baant zich een weg door dennenbossen en pijnbomen, waar een reusachtige betonnen muur een groot deel van mijn uitzicht wegneemt. Het ziet er buitenaards uit. Nieuwsgierig probeer ik erachter te komen wat er achter de muur zit, maar hij is te hoog om overheen te kijken. Na een blik op de kaart kom ik er achter dat hier een groot stuwmeer ligt. Pas als ik bovenaan de berg kom, zie ik inderdaad het water, verstopt achter hoge hekken. Vanaf hier gaat de route steil naar beneden, via een ongelijk pad van losliggende keien en zand.

Taart en wifi op mijn verjaardag

De aanblik op el Chorro is zowel mooi als surreëel, met een ander stuwmeer en grote dam, en een brede asfaltweg die eromheen loopt. De karstrotsen erachter zijn echter prachtig, van een rauwe schoonheid. De zon kleurt de rotswanden in warme tinten, in contrast met het felblauwe water van het stuwmeer dat ervoor ligt en de hemel erboven. In El Chorro trakteer ik mezelf op een biertje en een stukje taart bij een hotel, waar ik op het terras dankbaar gebruik maak van het mooie uitzicht en de wifiverbinding om een online college terug te kijken. Noem me raar, maar ik word heel blij van me verder verdiepen in een onderwerp dat me interesseert. Die colleges kijk ik dan ook puur voor de lol.

De tijd nemen, ik leer het wel… ooit

Ik ben jarig vandaag en zit in mijn eentje aan een tegenvallend stukje brownie op een Spaans terras. Naast me zijn tafels gevuld met vriendengroepen met klimuitrusting, die in rap tempo de bevroren pullen bier soldaat maken. Het voelt wat dubbel. De vrienden hebben lol samen en ogen ontspannen, ik zou er graag deel van uitmaken, of met mijn vrienden samen zijn om ervaringen uit te wisselen, deze bijzondere momenten delen. Tegelijkertijd voel ik me ontspannen en tevreden omdat ik de tijd kan nemen om een college terug te kijken, hier simpelweg aan een tafel te kunnen zitten, zonder enige haast. Ook voel ik me trots, omdat ik al tot hier ben gekomen. Ik hoef hierna alleen nog maar naar de finca te lopen waar ze kampeerplekken hebben, hooguit een uur lopen. Ik heb alle tijd van de wereld, en dat is een fijn cadeau op mijn verjaardag. Langzaam, heel langzaam leer ik soms de tijd te nemen, het rustig aan te doen, te genieten van gewoon ‘zijn’.

Kamperen op een luxe resort

Na een paar uur trek ik mijn schoenen weer aan en hijs mijn blauwe Osprey weer op mijn rug. Hij lijkt wel lichter te worden naarmate ik langer loop. Ik realiseer me dat ik al een paar dagen geen last meer heb gehad van de rugpijn die ik in het begin zo erg voelde. Vanuit het hotel slinger ik verder de bergen in, zonder al te veel te hoeven klimmen. Het is een relaxte wandeling, en ik haast me niet. Op de splitsingen staan vrolijke handgeschilderde houten bordjes die verschillende accomodaties aanprijzen. Na bijna een uur kom ik bij mijn plek aan: tegen een berghelling is met verschillende terrassen een finca gebouwd met zitjes, vakantiehuisjes, sanitair, een receptie, kampeerplek en zelfs een zwembad. Het voelt als een luxe resort. De receptie gaat pas om 19.00u open, dus besluit ik mijn tent op te zetten en een duik te nemen in het zwembad. Niet dat ik zwemkleding bij me heb, maar mijn sporttopje en sneldrogende broekje doen prima dienst als zondanig. Hier en daar zie ik mensen een boek lezen, samen praten of zonnebaden. Het is een heerlijk rustige plek. Ik laat me opwarmen en drogen in de zon, terwijl ik op mijn gemak mijn dagboek bijwerk en mijn boek lees.

Verjaardagsmaal

Ik heb weinig trek en vind nog een restje brood, zweterige kaas en wat plakjes chorizo. Samen met wat gezouten cashewnootjes vormt dit mijn verjaardagsmaaltijd. Ik eet het wederom in mijn eentje op, en zie de mensen met elkaar lachen en meloen eten. Och meloen, heerlijk, daar heb ik zin in! De aanblik op de gemoedelijke saamhorigheid geeft een steek van jaloezie en ineens voel ik me eenzaam. Mijn gezin, moeder en schoonzus bellen me om te feliciteren en leiden me tijdelijk van dit gevoel af. Het uitzicht vanaf de berg is fenomenaal en ik geniet van de zachte streling van de warme zon tot deze ondergaat.

Alleen, en dat is ook oké

Op een grote steen voor mijn tent mediteer ik terwijl het laatste daglicht langzaam wegvloeit. Ik voel spanning in mijn lichaam, voel me bekeken en daardoor opgelaten. Het dringt tot me door dat er niemand van mijn vrienden is die aanhaakt tijdens mijn tocht, hoewel veel mensen voordat ik vertrok hun enthousiasme uitspraken en misschien wel een stukje wilden meelopen. Puntje bij paaltje loop ik alleen. Ik voel me ineens alleen en niet geliefd. Ook valt me op dat ik me juist alleen voel als er andere mensen om me heen zijn waar ik geen deel van uitmaak. Dit confronteert me met iets dat belangrijk voor me is, maar wat? Zit hier een kernovertuiging? Tegelijkertijd ben ik ook blij dat ik alleen loop. Ik voel heel sterk dat deze reis een heel ander karakter had gehad als ik met anderen samen zou lopen. Dat ik nu alles zelf doe, vervult me ook met een grote voldoening en trots. Wat rustiger na het mediteren schuif ik mijn slaapzak in op een van de meest bijzondere verjaardagen die ik heb gehad in mijn leven.

Het bericht Spanje gr7 dag 9 El Chorro verscheen eerst op Struin Stories.

Deze ochtend kleurt de zon de rotsen roze en oranje, en zoeken de roofvogels opnieuw het luchtruim op, waar ze met tientallen tegelijk majestueus omhoog glijden op de thermiek, in volledige stilte en overgave.
Tijdens het mediteren gaan mijn gedachtes alle kanten op. Mijn antwoorden op mijn koan komen vaak op vanuit situaties die ik zelf meemaak, en door associaties die ik overdag opdoe. Ik denk aan Slovenië, waar we een stuk land gaan kopen, aan onze plannen daarbij en krijg nieuwe ideeën. Het mediteren schept ruimte, en zorgt er voor dat ik vaak op nieuwe ideeën kom. Ik verlang naar een douche en met regelmaat gaan de ’to-do lijstjes’ van het hier en nu door me heen. Bij het wildkamperen ervaar ik soms ineens de spanning om niet gesnapt te worden, en flitsen er talloze beelden en sensaties langs, van wat ik overdag heb meegemaakt. In die momenten dat ik stil zit, voel ik vaak ineens hoe het eigenlijk met mijn lichaam is, de pijntjes, de steken, het ongemak, de vermoeidheid.

Montejaque

Ik blijk slechts 300m van het dorpje Montejaque te hebben geslapen, waar ik met zonsopkomst in loop. Een lief wit dorpje met sinaasappelbomen op het centrale pleintje, en een drukbezocht café door de plaatselijke oude mannetjes die daar hun ochtendkoffie en laatste roddels tot zich nemen. Ik vul een waterfles en loop verder richting Ronda, slechts 11 km verderop. Vandaag heb ik een makkie, want in Ronda zit een camping en daar kan ik de rest van de middag uitrusten. Ik kijk er naar uit mijn spullen te wassen, te schrijven en Ronda te bezoeken. De route naar Ronda valt in het niet vergeleken met de voorgaande dag, maar dat is oké. Het vooruitzicht van een korte dag vandaag met tijd om te relaxen, compenseert volledig voor het mindere natuurschoon van vandaag.

Ronda!

Na een paar kilometer zie ik Ronda liggen, op haar steile klif, wat een gaaf gezicht! Het is nog een pittige klim naar boven toe, en ik walg van mijn eigen zure lucht die om me heen hangt. Ik hoop maar dat anderen dat niet ruiken. Nu ik dichtbij Ronda ben, kom ik ineens weer mensen tegen, en word ik me bewust van mijn lichaam en aanwezigheid. Het zweet trekt in de schouderbanden en het rugpand van mijn rugzak, en wordt elke keer weer opnieuw ‘opgewarmd’ als ik verderloop. Nog eventjes, dan kan ik douchen, troost ik mezelf als ik de drukte van Ronda tegemoet loop.

De drukte en hoeveelheid mensen overvallen me. De stad is overladen met toeristen, die massaal selfies maken op de beroemde brug, in groepen rond gidsen samendrommen, naast ronkende touringcars waar nieuwe ladingen mensen met rolkoffertjes uitstappen. Het centrum is een explosie van kleurige souvenirs die uit stalletjes en kraampjes steken, een plein verderop doet dienst als zomerkermis en ernaast lijkt een bierfestival opgetuigd, waar families bil aan bil aan grote biertafels geschoven zitten. De overgang na zoveel stilte en eenzaamheid is te groot en ik probeer de prikkels buiten te sluiten. Stoïcijns en doelgericht loop ik direct naar de camping, die aan de andere kant van Ronda ligt. Ondanks mijn gigantische rugzak en zure walm, voel ik me onzichtbaar en klein in deze mensenmassa.

1 okt 2023 21.05

De camping in Ronda ligt op ruim een half uur lopen van het centrum vandaan. Het is heerlijk daar, met goed sanitair, een wasmachine en een prachtig zwembad. Na een heerlijke douche, het opzetten van mijn tent en ophangen van de was, ga ik zonder tas zo licht als een veertje naar Ronda. In mijn sneldrogende korte broek en sporttopje zie ik duidelijk dat ik ben afgevallen, en mijn speklaagjes zijn ingeruild voor harde spieren. Mijn bovenbenen voelen stevig en sterk, zonder de last van de rugtas voelt mijn lichaam alsof het is teruggebracht naar zijn essentie, met niks extra’s aan ballast, maar enkel wat er nodig is. Ik geniet van deze gewaarwording en voel me trots.

Eenzaamheid in de drukte

Vandaag is het schreeuwend heet, zo rond de 35 graden. Eenmaal in Ronda merk ik al snel dat ik niet goed kan genieten. Ik weet niet waar ik heen wil, en loop wat verloren door de straatjes, waar groepjes en verliefde stelletjes het stadsbeeld vormen. Plichtsmatig ga ik de bezienswaardigheden langs en maak foto’s, maar voel me eigenlijk overal te veel en niet op mijn plek. Ik voel me ontheemd, wat doe ik hier? Totaal niet op mijn gemak denk ik aan Steef: was hij maar hier, ik hoor hier niet alleen te zijn. Kon ik deze ervaring maar met hem delen. Gek, dat heb ik in de natuur helemaal niet gehad. Daar voel ik me volledig op mijn gemak, thuis, niet bang en ook niet eenzaam, ook al ben ik er helemaal alleen. En nu loop ik in een drukke stad vol met mensen, en voel ik me juist heel eenzaam. Ik heb de neiging om in verbinding te gaan via mijn telefoon, om te voelen dat ik niet alleen ben. Is dat het? Dat het oordeel van anderen iets is dat ik me internaliseer? Dat als anderen mij hier alleen zien, dat dat betekent dat ik alleen ben? Dat ik anderen het tegendeel wil bewijzen dat ik heus niet alleen ben? Ik bestel wat tapas en een sangria op een terras, om toch de ervaring volledig aan te gaan. Beiden smaken me matig.

Oefenen met Spaans

Waar ik kan, probeer ik Spaans te praten. Ik heb wat langer nodig om te verwerken wat er tegen me wordt gezegd, en het blijft een gehannes. Soms schakelen de Spanjaarden over op Engels, maar ik probeer toch Spaans terug te praten, ondanks mijn gêne en ongemak hierbij. Ondanks dat ik mezelf vaak moet herhalen omdat ik het waarschijnlijk niet goed uitspreek. Ik hou vol, omdat ik weet dat dit de enige manier is om eraan te wennen en erin te groeien. Ik doe het, met alle spanning die het op dat moment geeft. Ik ervaar het, maar ik ervaar vooral dat het slechts tijdelijk is en dat ik me trots voel naarmate ik meer probeer. Ik herken tot mijn vreugde al veel woorden en zinnen en tijdens het lopen oefen ik in gedachten met het formuleren van Spaanse zinnetjes in denkbeeldige conversaties. Elke ochtend tijdens mijn ontbijt doe ik een Duolingo lesje, om te blijven oefenen met Spaans.

De betekenis van slaap

Na de tapas loop ik terug naar de camping, dit keer een stuk sneller zonder de zware rugzak. Ik ben moe en besluit te mediteren en vroeg te gaan slapen. Hoe moe ik elke dag ook ben, het slapen blijft matig gaan. Het is te heet, dan weer koud, ik zweet als een otter en kan nooit goed mijn draai vinden. Slaap. Een onderschatte, kostbare schat. Gaan slapen heeft voor mij zoveel meer associaties dan het functioneel uitrusten. Het is ook een moment van verbinding voor mij, van lichamelijke aanraking in knuffels, strelen en meer. Het is het bevestigd worden daarmee, dat ik besta voor de ander en ertoe doe. Het is bovendien mijn plek, mijn veilige plekje, waar ik volledig kwetsbaar kan zijn en me kan overgeven aan het onbekende in de vorm van de nacht. Veiligheid speelt ook hier, of juist hier. Nu ervaar ik die veelzijdigheid van al die facetten ervan. Niet zo gek dat het slapen me niet zo lekker afgaat tijdens mijn reis. Dus ondanks dat ik een lange nacht heb gemaakt, heb ik nog steeds weinig zin om uit bed te gaan als om 7u de wekker gaat.

Het bericht Spanje gr7 dag 7 Ronda verscheen eerst op Struin Stories.

In het eerste deel nam ik je al mee in onze dromen en plannen voor een plek voor outdooractiviteiten en retraites gericht op zingeving en natuurbeleving in Slovenië. In deel 2 ga ik verder in op deze ideeën en onze ervaringen die we hebben opgedaan in ons korte verblijf in februari 2024.

Workawayplek in prachtig Slovenië

We willen deze plek gebruiken als plek om te verbinden, met de natuur en met elkaar. Daarom hebben we het ook op Workaway geplaatst, en daarom staan we open voor vrienden en anderen die hier kortere of langere tijd willen verblijven in ruil voor wat hulp op het land. We willen dan genoeg tijd hebben om elkaar beter te leren kennen, van elkaar te leren, goede verhalen uit te wisselen bij het vuur en samen te koken.

Tam Tam

Als we langzaamaan weer terug wandelen, passeren we een vrouw bij haar moestuin. Ze spreekt gebrekkig Duits, en in ons beste Sloveens stellen we onszelf voor (me veseli!) en leggen we uit wie we zijn. De tamtam lijkt ons echter al ingehaald te hebben in onze afwezigheid, en de buurt is reeds op de hoogte van onze komst en verheugd dat we hier zijn. Ze vertelt dat er hoger op de heuvel vorig jaar een gezin uit Duitsland is komen wonen, en dat zij het vast leuk zullen vinden om kennis te maken. Dat klinkt goed, en we zijn geraakt door zo’n warm en vriendelijk ontvangst.

Sleuteloverdracht

Die middag is het zover: we gaan naar Celje waar we een afspraak hebben met de makelaar en de oud-eigenaar voor de sleuteloverdracht. We worden overladen met welkomstgeschenken door de oud eigenaresse, die ons al eerder een hele middag op sleeptouw nam om de toeristische attracties en bezienswaardigheden uit de omgeving te laten zien. Ze is teleurgesteld als ze ziet dat onze kinderen er niet bij zijn, voor wie ze traditionele cake en krentenbrood had gebakken en andere lekkernijen had meegenomen. We proberen uit te leggen dat we hopen dat ze op een ander moment langskomt, om elkaar weer te zien.

Mountainbiken over talloze paden

De volgende dag is het zondag waarin alles gesloten is. We besluiten daarom e-mountainbikes te huren van de eigenaar van het appartement, om op die manier de omgeving verder te verkennen. In de directe omgeving is het bergachtig, met bergtoppen van rond de 1000m en alles eronder. Er zijn talloze watervallen en riviertjes op loop- en fietsafstand. We passeren een berghut, ontdekken allerlei nieuwe bloemen die we nooit van ons leven hebben gezien, en zetten koers in de richting van Sevnica. Onderweg fietsen we over een pad dat ooit werd gebruikt als mijntrein en fietsen een tijdland relaxt langs de rivier den Sava. In Sevnica is een groot kasteel dat een bezoekje waard is volgens de bediende van het terras. In al ons enthousiasme over het moois hier in de omgeving, vergeten we echter onze accu’s bij te laden, waar we algauw spijt van zullen krijgen.

Vuursalamander en watervallen

Na het terras gaat de route namelijk flink omhoog, en loopt de accu van de e-bike rap leeg. Het is zwoegen en ploeteren omhoog, maar met de schitterende omgeving is dat uiteindelijk geen probleem. We stoppen hoog op een berg, om te voet een afdaling te maken naar een verstopte waterval. Hier zie ik net een dikke vuursalamander wegkruipen in zijn holletje, schitterend! We trappen op onze laatste krachten en met lege accu’s de fietsen terug naar het dorp, waar we tevreden en voldaan een biertje drinken om even op adem te komen.

Plannen voor het stuk land maken

Aan het einde van de middag gaan we terug naar ons land, ditmaal met de auto en de sleutel van het huis. Het huis staat al zo’n 20 jaar leeg en is behoorlijk verpauperd en onbewoonbaar. Toch willen we het goed bekijken om te zien of en wat we er eventueel nog mee kunnen. Maar na een grondige inspectie komen we toch tot de conclusie dat het huis er weliswaar leuk uitziet van de buitenkant, maar niet de moeite waard is om op te knappen. Voor nu ligt onze prioriteit bij het maken van faciliteiten op het land.

Dankbaar en tevreden

De zon begint onder te gaan als we weer naar buiten stappen. De hemel is goudkleurig en bespikkeld met kleine wolkjes. De contrasten nemen rap toe met het afnemende licht. Het is een schitterend gezicht, en weer nemen we de tijd om van dit uitzicht te genieten. Mijn hart vult zich met… ja met wat? Het voelt alsof het uitzet, alsof er ook licht aangaat in mij. Ik voel me warm, compleet tevreden en zo dankbaar.

Samenwerken met de gemeente

De volgende dag staat een afspraak met de gemeente Sentjur op het programma. Ons dorpje valt onder de gemeente Dobje, dat weer onder de gemeente Sentjur valt. Er lijkt iets mis te zijn gemaakt in het maken van de afspraak, want in plaats van Dobje, treffen we nu Sentjur en ook de toeristische medewerkers. Maar eigenlijk komt dat juist goed uit, want de mensen stellen zich ontzettend vriendelijk en behulpzaam op, denken mee als we over onze plannen vertellen en voorzien ons van namen en adressen waar we weer mee verder kunnen om plannen uit te werken. Na deze afspraak zitten we dan ook vol met nieuwe inspiratie en ideeën. Het voelt alsof alles in het werk gesteld wordt om ons te faciliteren, en ik vat het maar op als een bevestiging dat we doen wat we moeten doen.

Wandelingen in de omgeving

Die middag heb ik wat afspraken voor mijn werk via de computer, maar daarna maken we een wandeling naar het kerkje met zijn kapelletjes. Voordat we bij de heuvel komen, wandelen we door een sprookjesachtig bos, waarvan de bodem bedekt is met paarse krokussen. Ook staan er steeds houten kastjes met informatie over een, wat het lijkt, thematocht voor kinderen. Er is verlichting op verschillende plekken en tussen de bomen en rotsachtige omgeving zijn vlonders, trappetjes en bruggetjes gebouwd die een avontuurlijk karakter geven aan dit bos. De route volgend komen we onderaan de heuvel, met het begin van het pad omhoog langs de 12 kappellen waarin het kruisigingsverhaal van Jezus wordt verteld. Boven op de top van de heuvel is er een schitterend uitzicht over de omgeving, en kun je eindeloos ver kijken. Ook hier zie ik weer borden die diverse wandelroutes aanduiden, en ook prachtige picknickplekken.

Zwemvijver en visvijver

Met de auto zijn we vandaag al langs een zwemvijver gereden, op loopafstand van ons land. Ik kan me voorstellen dat dat zomers een zeer populaire recreatieplek is. Ook op loopafstand van ons land, maar dan de andere kant op, is daarnaast een visvijver met daar vlakbij weer 2 watervallen en wederom mooie wandelroutes, waaronder de Oriontrail. Het maakt bijna niet uit welke kant je opgaat hier, het is overal even mooi.

Bergen, sneeuw en prachtige meren

De laatste dag willen we de bergen gaan bezoeken, in de hoop nog wat sneeuw te ervaren. Slovenië is klein, de helft van Nederland qua oppervlakte, maar heeft toch verschillende bergketens en skiresorts. Op een uurtje rijden van ons land ligt Rogla, een skiresort met bergtoppen van rond de 2000 meter, en naast wintersportmogelijkheden ook voldoende wandelroutes. Eén van de mooiste wandelroutes gaat naar het hoogte hoogveengebied van Slovenië, bij de meren van Lovrenc. Dit worden de parels van Lovrenc genoemd, en zo zien de meertjes tussen het felgroen er inderdaad uit, vooral nu ze bevroren zijn en bedekt met een witte ijslaag. Het is een moerasachtig veenlandschap dat zo’n 8000 jaar geleden is gevormd door ijskappen.

Uitkijkpost en eeuwenoud hoogveen

Vanaf Rogla, waar we onder de skiliftjes doorlopen, lopen we de bossen en bergen in, over besneeuwde stukken en paden. Ook hier is het prachtig, donkergroene dennenbomen, en hagelwitte plukken sneeuw op de grond, waar smeltwater kleine riviertjes vormt en onder de kleine sneeuwkappen heen sijpelt. We lopen over modderige paden of vlonders, en komen uiteindelijk bij de meren uit, waar een uitkijkpost over het gebied heen uitzicht biedt. Ondanks dat dit een populaire bestemming is, komen we amper andere mensen tegen. Het valt iedere keer opnieuw op hoe rustig het hier is, en wat een luxe het is om de natuur voor jezelf te hebben.

Zon in Ptuj

We sluiten de dag af met een tripje naar Ptuj, helemaal rechts bovenin Slovenië, een mooi gelegen stadje met rijke historie en karakteristiek centrum. Hier drinken we een biertje op een zonovergoten terras, waarin het uit de wind zo aangenaam is, dat we hier half februari in onze T-shirts kunnen zitten. Wat is dit genieten! In Nederland is het al dagen, weken of misschien wel maanden guur, koud en regenachtig. Het lijkt een herfst zonder einde daar. Hier ervaren we het voorjaar, voelen de potentiële warmte die de zon al in zich draagt, maar zien ook de sporen van strenge vorst en winters weer. Landklimaat, waarin de seizoenen goed merkbaar zijn. Ik hou ervan, en het maakt me nieuwsgierig om het land in alle seizoenen en omstandigheden beter te leren kennen.

De volgende dag keren we terug naar huis, ons hart gevuld met inspiratie, de warme ontvangst van de mensen die we tot nu toe al ontmoet hebben en mooie herinneringen aan deze dagen. Het was werkelijk een uniek cadeau om hier deze dagen door te brengen samen. We kijken er naar uit om weer terug te keren in de meivakantie, en om ook gasten op ons land te ontvangen.

Het bericht Retraites, natuur en outdoor in Slovenië verscheen eerst op Struin Stories.

Vorige zomer gingen we naar Bosnië op vakantie. Maar voor we daar waren, overnachtten we op een hele bijzondere plek. Een stuk land in de heuvels van Oost-Slovenië, een waar paradijs van rust, ruimte en groene natuur. Een kabbelend beekje onderaan de heuvel, schitterende zonsondergangen en imposante regenbuien. Liggend op onze rug in het gras, met enkel de vogels, het ruisen van de bomen en fluiten van de vogels als enige muziek, wisten we: dit is het.

Terug naar de essentie

Dit is de plek waar we willen zijn, waar we onze dromen willen laten uitkomen. Om van dit prachtige stuk land een plek te maken om samen te komen, te verbinden, om de natuur ten volle te ervaren en beleven. Een uitvalsbasis voor het maken van trips, trektochten, het doen van retraites en geven van outdoor activiteiten. Een stukje paradijs om weer back to basic te gaan, de verbinding met jezelf, de natuur en elkaar terug te vinden. Ontdaan van alle opsmuk, terug naar de essentie.

Je thuis voelen

We verlieten de plek, gingen op trektocht door Bosnië en verlangden naar verloop van tijd terug naar Slovenië. Dat is gek, heimwee naar een plek waar je nooit eerder geweest bent. Ik voel me altijd al aangetrokken tot Oost-Europa, en denk stiekem dat ik eerdere levens hier heb doorgebracht. Een andere verklaring heb ik niet voor het gevoel van thuiskomen dat ik ervaar als ik in Slovenië en andere Balkan landen kom. We besloten de gok te wagen, tegen alle logische en redelijke argumenten in. Het was puur intuïtief, we deden een bod.

Geduld…

Het bod werd afgewezen en we hoorden lange tijd niets. Bijna gingen we geloven dat het dus niet zo moest zijn. Maar steeds opnieuw kwam dit land weer terug in onze gedachten. We zochten opnieuw contact, en ineens leek er ruimte in de onderhandelingen te komen. Door de taal en afstand was het een lastig proces, en ging er steeds lange tijd overeen voor we wat hoorden. Na ons laatste bod bleef het stil, maandenlang. We vermoedden dat het op niets was uitgelopen. Helaas, want hoger bieden is voor ons geen optie.

In september vertrek ik op solotocht door Spanje, waar ik begin met het volgen van de GR7 door Andalusië. Na zo’n 1,5 week zit ik op een terrasje in een klein dorpje, als ik word gebeld door Steef: ‘we hebben het land!!’. Het duurt even voor ik snap dat dit over het land in Slovenië gaat. Na zo’n lange radiostilte hadden we de hoop al praktisch opgegeven. Ze zijn akkoord gegaan met ons bod! Ik ben flabbergasted en het voelt zo onwerkelijk, maar ik voel me ook vol vertrouwen, licht als een veertje en dolgelukkig. Als ik na een paar weken terug in Nederland ben, begint het regelwerk, wat ook weer veel tijd kost, vooral omdat we steeds alles moeten vertalen om goed te begrijpen waar alle documenten over gaan en of er geen verborgen gebreken zijn.

Samenwerken met lokale bevolking

Het plan is om rond december het koopcontract te tekenen, maar dit wordt uiteindelijk februari 2024. We plannen een trip naar Slovenië, waar we het koopcontract zullen tekenen en de sleuteloverdracht krijgen. Ook maken we van de gelegenheid gebruik om een afspraak met de gemeente te maken om over onze plannen en ideeën te vertellen. We willen heel graag een integratie met de lokale bevolking en zoveel mogelijk gebruik maken van de lokale faciliteiten. Als er mensen zijn die activiteiten kunnen organiseren binnen onze programma’s, zou dat bijvoorbeeld een mooie, waardevolle aanvulling zijn.

Faciliteiten en ruimte te huur

Het is de bedoeling om ons land te verhuren als terrein voor andere aanbieders, of dat nu Nederlandse partijen zijn of niet maakt ons niet veel uit. Als het maar qua doelgroep goed aansluit. Op het terrein komt bijvoorbeeld een tentenveldje, basic sanitair, een vuurplaats, buitenkeuken, droogplek voor slecht weer, fijne zitjes, bloemenweide, fruitboomgaard, en vooral heel veel natuur en buitenruimte.

Voor outdooractiviteiten en andere aanbieders

De plek leent zich voor allerlei activiteiten. Wat ik zelf wil organiseren is het maken van trektochten met kleine groepen of één op één, met coaching en begeleiding onderweg. Maar ook  outdooractiviteiten, zoals het leren navigeren, wildplukwandelen, koken op vuur, bivak maken en survivalskills,  buiten sporten, Wim Hof trainingen gericht op ademhaling en koudetrainingen, etc. Een ander onderdeel wordt het geven van retraites gericht op zingeving, gecombineerd met natuurbeleving. Op termijn komt er ook een binnenruimte voor bijvoorbeeld het geven van workshops, yoga of meditatielessen.

Planina Pri Sevnici

Terug naar februari. In precies 12u tijd zijn we bij het dorp waar we overnachten komende dagen. Het is nog winter, en direct bij aankomst rond 18u worden we getrakteerd op een grandioze zonsondergang, met een eindeloos uitzicht over de heuvels. Het dorpje Planina pri Sevnici ligt op de top van een hogere heuvel, en heeft bijna naar alle kanten uitzicht over groene valleien. Wat een waanzinnige plek. Hogerop is een ruïne, en de andere kant op ligt een snoezig kerkje op een nog hogere heuveltop, waar een weggetje naartoe slingert tussen 12 kapelletjes die in de avondschemering prachtig verlicht zijn.

Overal groen en natuur

We eten vette pizza bij het café waar we ook slapen, wat direct dienstdoet als stamkroeg voor de locals. Ondanks dat we geen woord verstaan van de gesprekken, voelt het als een warm bad waarin we terecht komen. Het appartement ligt op ongeveer een uurtje lopen van ons land, en we besluiten morgen wandelend die kant op te gaan, zodat we direct een beeld krijgen van de omgeving. De volgende dag begint veelbelovend met schapenwolkjes en de zon die zijn best doet en de kilte van de afgelopen nacht laat wegsmelten met zijn warme stralen. Zonder jas wandelen we het dorpje uit, waar we al diverse wandelborden passeren die verklappen dat er nog veel meer te ontdekken is.

We zwaaien vrolijk naar de dorpsbewoners aan de rand van het dorp, waar hun tuinen overgaan in heuvels van eindeloos groen, zelfs nog zo vroeg in het seizoen. Slovenen zijn graag en veel buiten en staan bekend als een sportief, natuurminnend volk. Niet zo gek, in zo’n bosrijke en groene omgeving is het bijna moeilijk om daar niets mee te hebben. Het pad  gaat op en neer, met steeds weer nieuwe uitzichten. Er is hier bijna geen bebouwing en behalve de vogels is er geen geluid. Jawel toch, in de verte hoor ik een koe loeien. Het blijft me fascineren wat een contrast dit is met de randstad. De stilte, de geuren van de natuur, en alsmaar vrij uitzicht. Geen bebouwing of verkeerruis op de achtergrond, geen hoge flats die het zicht ontnemen of hondenpoep op de stoep waar ik alert op moet zijn.

Wat een rijkdom

Regelmatig blijf ik even staan om de veelheid van het natuurschoon in me op te nemen, in te ademen, het tot in mijn vezels door te laten dringen. Ik ben ontroerd door alles, ontroerd ook door het feit dat dit nu deels ons thuis zal zijn. Een nieuwe plek, maar het is alsof ik terug ben, thuiskom. Ik slik de brok in mijn keel weg als we verder lopen, voel me van binnen euforisch van geluk, klap bijna uit elkaar van dankbaarheid, terwijl mijn lichaam gelijktijdig in een heerlijke ontspannen staat komt.

Land in zicht!

We draaien na een klein uurtje een hoek om, en ineens zien we het: de heuvel waarop ons huis staat. De vorige keer dat we hier kwamen, was het hoogzomer en alles groen en begroeid. Nu zijn de bomen nog kaal, en kunnen we ineens veel beter zien wat er omheen zit aan bebouwing en waar onze buren zitten ten opzichte van ons huis. We denken ons huisje te herkennen, maar dit blijkt toch niet zo te zijn. Het huis ligt dus volledig aan het oog onttrokken in de bocht van de berg.

Win win situatie

Het voelt zo maf om hier weer te zijn, in het besef dat het onze eigen grond is. We lopen de oprit op, volledig begroeid en vol met kuilen en bulten. Hier kan nog geen auto oprijden, maar is een klus om aan te pakken: de oprit weer toegankelijk maken. Er is een prikkeldraadhek gespannen voor de koeien van een boer. Het is gebruikelijk dat er contracten worden gesloten met boeren die hun vee laten grazen op je land, zodat zij subsidie krijgen en wij het gras niet eindeloos hoeven bij te houden met maaien. Win-winsituatie. Maar de koeien zijn nog niet buiten, het is waarschijnlijk nog te vroeg in het jaar.

In stilte

We lopen verder, en ook nu weer worden we betoverd door de schoonheid, de grootte van het perceel. Naast het huis, waar we nog geen sleutel van hebben, gaan we zitten op de heuvel en kijken over de vallei, waar onderaan het beekje, een uitloper van de rivier Gracnica, zachtjes kabbelt. We zitten, in stilte. Minuten gaan voorbij zonder dat we iets zeggen. Het is niet goed te beschrijven wat er gebeurt, maar we voelen het allebei: we komen tot rust, voelen een intense vrede neerdalen, het gevoel dat we tot stilstand komen, volledig in het moment. Er is niks nodig, het is helemaal volmaakt. Geen van beiden heeft zin om op te staan, iets te doen. Enkel zitten, alleen maar hier zijn. Dat is voldoende. Dat we dit weer voelen is wat mij betreft een bevestiging van onze keuze. Het is geen toeval dat dit gebied ook een lange spirituele geschiedenis heeft, en dat dit stuk tot de verbeelding spreekt bij vele, vele mensen die ons zijn voorgegaan, van allerlei religieuze en spirituele stromingen.

Perfecte plekjes

Uiteindelijk komen we overeind, en onderzoeken stapje voor stapje ons land. Wauw, ons land. Elke steen, boom, bloemetjes, bocht in de rivier, elk hoekje en plekje bekijken we, onderzoeken we. Ik voel me als een kind dat een nieuwe plek heeft gevonden in de natuur, de perfecte plek om een hut te bouwen zonder ontdekt te worden, om een vlot te bouwen of verstoppertje te spelen. Het is een groot avontuur en ontdekkingstocht, en het duurt uren voor we het hele stuk land wat meer in beeld hebben gebracht. We fantaseren over knusse plekjes bij de rivier om te zitten, een goeie vuurplaats en inventariseren welke plekken vlak genoeg zijn om tenten op te zetten. Er moet veel gebeuren, dat is zeker, maar we willen er de tijd voor nemen, slow living in de praktijk. Stap voor stap.

Het bericht Een droomplek in Slovenië creëren verscheen eerst op Struin Stories.

Om omweg via de waterval Slap Kozjak

We zitten op camping Koren vlakbij een populaire waterval, slap Kozjak, die we als eerste zullen bezoeken. We starten onze dag echter met het laatste beetje muesli dat ik opwarm met wat in water opgeloste melkpoeder. De gekochte broodjes van de camping nemen we mee voor de lunch. We klimmen de berg waar de camping op ligt verder naar boven. Hier is de parkeerplaats voor dagjestoeristen, die soms in touringbussen vol tegelijk worden uitgeladen, om de nabijgelegen waterval te bezoeken. Ook wij maken die omweg, verwachtingsvol omdat er zoveel publiek op af komt. We moeten daardoor een stukje afwijken van de Juliana Trail, en als gezin maar liefst €12 betalen voor een bezoekje. Nu zijn de verwachtingen toch écht hooggespannen!

Kennismaking met lokale amfibieën

We lopen door een kloof, waar we nog een prachtige vuursalamander zien, en waar een gigantische kikker nét voor mijn neus wegspringt, wat mij een kreet van schrik laat maken, die lekker door de kloof nagalmt. Een beetje gegeneerd loop ik verder, en als ik achteromkijk zie ik drommen mensen om de plek van de betreffende kikker staan. I kid you not, deze vriend was écht vuistgroot en Blijdorpwaardig, dus ik snap de belangstelling van deze mensen.

Alles voor de beste selfie

Vlakbij de waterval zien we mensen hun schoenen uittrekken en broekspijpen opstropen, door het koude water waden om dichtbij de waterval te komen en de beste selfie te scoren. De waterval staat bekend om de vele kleuren en het prachtige turquoise water. Toegegeven, hij is inderdaad prachtig, zoals elke waterval toch enig ontzag inboezemt, maar met alle ophef die eraan voorafging, had ik stiekem toch iets meer verwacht. De Sopota waterval die we eerder deze week bezochten, maakte meer indruk op ons.

Een rivier oversteken

Eenmaal terug op de route, leidt deze ons naar beneden, tot op dezelfde hoogte als de Soca rivier. Hier blijkt het pad echter weggeslagen door de kracht van de rivier. Nergens is een alternatief pad te bekennen, wat betekent dat we zelf een manier moeten verzinnen om de uitloper van de rivier over te steken. Wat een avontuur! We besluiten onze weg te zoeken door op de losliggende stenen naar de overkant proberen te komen. Steef gaat samen met onze jongste voorop, en ik merk dat mijn hart in mijn keel bonkt van de spanning. En even gaat het mis, ze maakt een misstap als ze haar weg zoekt over de losliggende keien, waardoor haar been in het water verdwijnt. Gelukkig hengelt mijn man haar snel weer uit het water, en blijven ze verder droog. Vlak achter ons volgt een echtpaar, die ons voorbeeld volgt en die we een handje toesteken als we een gat moeten overbruggen tussen twee reusachtige rotsblokken.

De grenzen opzoeken

Ik voel me net Indiana Jones, of nee, Lara Croft! Wat is het gaaf om de grenzen op te zoeken, en te voelen dat je leeft, om te ontdekken dat we tot zoveel meer in staat zijn dan we denken. De kinderen zinderen van de spanning als we het pad vervolgen. Deze blijft de rest van de dag behoorlijk uitdagend. Steile klimmen in zigzagweggetjes omhoog, afgewisseld met klim- en klauterpartijen over lukraak losliggende rotsblokken. Van een pad is nauwelijks sprake. Het vergt kracht en inspanning, en vaak veel concentratie om heelhuids verder te komen op de route. We vorderen maar langzaam. Maar wát een prachtige route! Hier zitten we midden in de ongerepte natuur. Waar we gisteren op voornamelijk asfaltwegen liepen, lopen we vandaag compleet in de natuur, waar geen auto of huis of wat voor vorm van cultivering dan ook te bekennen is. Een andere hiker passeert ons de andere kant uit. Het is de tweede en laatste op de trail die we tegenkomen deze reis.

Natuurgeweld en watersporters

De Soca is hier omgeven door steile rotwanden en kliffen. Waar het pad effen is, bestaat het uit een relatief  vlakke rotsen naast elkaar, of een grindpad als het dieper in de begroeiing gaat. Steeds met de bulderende Soca op de achtergrond. Een natuurgeweld dat een contrast vormt met de lieflijke, stille natuurpracht van de dag ervoor. Onder ons zien we kajakkers en rafters, soms zien we een kajakker met de kajak en al zich een weg banen over het uitdagende pad, op zoek naar een plek om te starten. We zwaaien als gelijken naar de watersporters en genieten van hun avontuur, terwijl zij stroomversnellingen en watervalletjes trotseren, en hun best doen diverse uitstekende keien te ontwijken.

De natuur maakt hier de dienst uit

Hier domineert de natuur. Zij maakt hier de dienst uit, en het is wel duidelijk dat zij niet met zich laat sollen. Ze dwingt ons tot nederigheid en alertheid. We vergapen ons aan haar natuurschoon, maken eindeloos veel foto’s. Bebouwing is op deze rotsige steile wanden gewoonweg onmogelijk, waardoor het voelt of we terug in de tijd zijn gegaan. Zo zag het er 1000 jaar geleden waarschijnlijk ook al uit. De rivier lijkt vandaag wel nóg onstuimiger dan anders, waarschijnlijk gevoed door liters smeltwater door de zomerse temperaturen van afgelopen dagen. De dag is bewolkt, maar de temperatuur is warm, broeierig. Alsof er onweer op komst is, maar deze blijft de hele dag uit.

Groeiende voeten?

We ploegen voort en hebben het zwaar. Deze route vergt veel van ons, en door de dagen ervoor doen onze voeten pijn. Mijn tenen voelen beurs door het naar voren schuiven van mijn voeten in mijn schoenen tijdens de afdalingen. Het vraagt mijn concentratie om me ergens anders op te focussen dan op de zeurende pijntjes. Iedere keer dat ik mijn voet stoot, schiet er een pijnscheut doorheen. Het lijkt of mijn voeten door het vele wandelen zijn gegroeid en niet meer in mijn schoenen passen. Ik besef me des te meer wat een monsterprestatie onze kinderen leveren, en dat vervult me inwendig met enorme trots.

Zwaarste etappe tot nu toe

Ondanks dat deze etappe als ‘moderate’ te boek staat, voelt het als de zwaarste etappe tot nu toe, zelfs nu we hem opgedeeld hebben in twee dagen. Vandaag is het ongeveer 14 kilometer naar de volgende camping, maar de uren rijgen zich aaneen, terwijl de kilometers lijken achter te blijven. De omgeving blijft echter prachtig, en we kijken onze ogen uit. Diverse keren steken we de rivier over via hoge hangbruggen, waar we aan de ene oever in de zon over de rotsen lopen, aan de andere oever weer beschut onder de bomen in de schaduw. Aan deze schaduwzijde is de natuur anders, groen en vochtig, met bemoste rotsen en bomen die een jungle-uitstraling geven.

Het eten is bijna op

De kinderen hebben onderweg een mooie wandelstok gevonden, en ik geniet van het beeld van de tengere beentjes onder de rugzakken voor me. Het maakt me zo dankbaar dat we deze ervaringen met elkaar kunnen delen! In gedachten verzonken besef ik me ineens dat we helemaal geen ontbijt hebben voor morgen! Ik besluit om die reden 5 van onze lunchbroodjes apart te houden, zodat we morgen nog iets te eten hebben. We hebben nu echt maar weinig over. Wat noodles en droogvoer, een klein blikje tonijn en wat worstjes. Misschien nog een snicker? Maar we zullen niet doodgaan van de honger, we dragen genoeg reserves op ons lijf. Het heeft ook iets spannends om te kijken hoe we daar mee om zullen gaan.

Extra kilometers voor een ijsje

Als we een mooie groene weide passeren, besluiten we daar te lunchen en ons goed in te smeren om niet nog verder te verbranden. We lunchen met 2 broodjes per persoon, delen 2 kleine blikjes tonijn en filteren water uit de Soca. Het is niet veel, maar het is niet anders. Signe likt de blikjes tonijn leeg om niks te hoeven missen. We stappen weer door over de rotsige paden en maken een uitstap naar het dorpje Trnovo ob Soci om daar een ijsje en een drankje te scoren, waardoor we nog wat kilometers extra maken. Hier is ook een camping, maar deze is nog gesloten voor gasten, waardoor we genoodzaakt zijn nog 7 kilometer verder te lopen naar de volgende kampeermogelijkheid.

Schaapsherder

Na een heerlijk ijsje en drankje vervolgen we de route, terwijl de wolken zich soms dreigend samenpakken boven de bergtoppen. Af en toe valt er een gat in de wolken, en zien we besneeuwde bergtoppen van de Julische Alpen, terwijl de zon op de toppen schijnt. Op de heuvels staan afgelegen schuurtjes en huizen, en we komen steevast meer dieren dan mensen tegen. Een vrouwelijke schapenherder passeert ons, harde klanken uitstotend terwijl ze haar kudde langs ons voortdrijft, terwijl haar trouwe hond de eigenwijze schapen het rechte pad op stuurt.

Een stukje Alpe Adria Trail

Inmiddels lopen we bijna op gelijk niveau met de Soca, en besluiten nog een laatste stop te maken aan de oever van deze magische rivier. De kinderen werpen steentjes in het water, en we genieten van onze allerlaatste snicker voor de komende tijd. De hoge bergen kijken dreigend op ons neer. Om bij de camping te komen, moeten we de laatste kilometer van de Juliana Trail afbuigen en het Alpe Adria Trail pad volgen. Deze mondt uit in onze camping: Adrenaline Check Eco Camp. Het loopt tegen 19u als we eindelijk op onze bestemming aankomen, en ik geloof dat we met z’n allen nog nooit zo blij zijn geweest om ergens aan te komen. De eigenaar Mathis ontvangt ons heel hartelijk, terwijl ze net een potje pingpong met een groep vrienden spelen. Hij drukt ons beiden een blikje koud bier in de handen, en de kinderen een bakje ijs, terwijl hij ons rondleidt over de camping, die nét officieel open is dit seizoen. We mogen zelf een plekje kiezen om onze tentjes op te zetten.

Relaxte sfeer en hartelijke ontvangst

De camping bestaat voornamelijk uit houten cottages en luxe safaritenten, die een hoog glamping gehalte aan het geheel geven. Er hangt een relaxte sfeer op deze plek, die prachtig onderhouden is en waar alles door Mathis en zijn vrienden zelf is gemaakt, zoals de houten relaxstoelen, picknicktafels, alle huisjes, het sanitair en de fantastische overdekte buitenkeuken met vuurplaats. Steef kijkt zijn ogen uit en voelt zijn handen al jeuken. Het is duidelijk dat deze plek veel liefde en passie in zich meedraagt en we voelen ons direct thuis.

Nederlanders zitten overal

De enige andere gasten zijn een Nederlands gezin. Waar je ook komt ter wereld, Nederlanders zitten overal, hebben we al gemerkt. Ze vangen zijdelings ons relaas op over onze wandeltocht, en bieden kort daarop een deel van hun voorraad aan: pasta, een blik knakworsten, ketchup en geraspte kaas. Wat ik thuis een ‘lawaaimaaltijd’ zou noemen, verheffen we nu tot een goddelijke maaltijd. We zijn intens dankbaar met dit gebaar, en maken hier heel graag gebruik van.

Leven in overgave als het antwoord

Het is wederom een prachtig fenomeen van wat er gebeurt als we leven in overgave. Ons gas raakt op, en hier is een openbare keuken. Ons voedsel is nagenoeg op, en het wordt ons aangereikt. We smachtten naar een koud biertje, en ook deze stopt de eigenaar ons toe. Zonder dat we deze woorden hebben uitgesproken, worden onze gebeden verhoord. Voor mij is dit keer op keer de bevestiging dat het loslaten van controle, en het volledig kunnen leven in vertrouwen en overgave hét geheim is. We genieten dubbel en dwars van deze luxe en eten onze buikjes rond.

Lentefeest en vreugdevuur

Vanavond is het lentefeest. In Slovenië wordt deze dag traditioneel gevierd met een groot kampvuur, vergelijkbaar met onze paasvuren. We hebben hier eerder deze week al mensen over horen praten. Overal in het land branden de vreugdevuren en wordt traditioneel goulash gegeten de dag erop. Ook hier legt de groep vrienden een groot vuur aan, en al gauw is Fosse van de partij om te helpen. Ik ben nog bezig met de afwas en het opruimen, als ik even later aansluit bij het vuur. Hier tref ik Fosse en Meia aan, die vrolijk babbelend in het Engels een gesprek voert met de Sloveense vrienden. Ik klapper met mijn oren van verbazing! Nog geen 11 en 13 jaar, en ze redden zichzelf al in een vreemde taal, totaal niet verlegen, maar kletsend over Korfbal (dat kennen ze niet in Slovenië) en andere Hollandse praktijken.

Jong van geest

De duisternis valt in, en we zoeken de warmte bij het vuur, waar we door de groep vrienden liefdevol worden opgenomen, alsof we één van hen zijn. We delen ervaringen, de vrienden vertellen over hoe het is om in Oost Slovenië te wonen, en over de verschillen en overeenkomsten tussen onze culturen. Eerder vandaag dacht ik dat de groep vrienden een stuk jonger was, maar ik heb me vergist als blijkt dat ze allemaal een stukje ouder dan wij zijn. Dat ze jong van geest zijn, komt duidelijk terug in hun voorkomen. We delen onze visie op het leven, dat het speelse element dat we allemaal in ons dragen vaak wordt vergeten. Hoe belangrijk het is om oprechte aandacht te hebben voor elkaar, voor de natuur, de giftige werking van social media en telefoons en het zoeken naar een goede balans voor onze kinderen daarin. Een feest der herkenning.

Warmte in vuur en verbinding

Intussen regent het. Van onder onze capuchons, dicht tegen elkaar aangeschoven, zoeken we elkaars oogcontact in het schemerige licht van het vuur. De warme vlammen, de roes van de biertjes en het hartverwarmende gezelschap maakt alles bij elkaar een waardevolle ervaring. Ik zou zoveel mensen dit óók gunnen! Het loopt al tegen 22 uur als één van hen ineens de tafel begint te dekken en spareribs opdient, die de hele dag hebben gesudderd. Met onze hoofdlampjes aan, scheppen we het warme, malse vlees op, samen met de gepofte aardappels uit het vuur. Alles wordt in harmonie gedeeld, een prachtige demonstratie van Sloveense gastvrijheid. Het is al laat als we eindelijk uitgerookt onze slaapzakken in frommelen. Vies en stinkend naar de rook, de binnentent ruikt naar natte hond, onze voeten niet heel veel beter. Maar het maakt me niks uit. Ik voel me compleet.

Het bericht Dag 6 op de Juliana Trail in Slovenië, etappe 13 verscheen eerst op Struin Stories.