Heen en weer…

De route gaat eerst weer terug naar Trevelez, helemaal tot boven in het dorp, om daarna het hele dorp weer naar beneden te lopen. En vervolgens bij de berg ernaast opnieuw omhoog te klimmen. Ik heb intussen wel geleerd me niet meer druk te maken over dit soort -op het oog- onnodige lussen, omwegen en kilometers. Het gaat tenslotte niet om zoveel mogelijk afstand afleggen in zo’n kort mogelijke tijd. Het gaat om de totale ervaring, inclusief de ervaring van frustratie en tegenslag. Het lukt me elke dag een beetje beter me neer te leggen bij dit soort gevoelsmatige ‘zonde van de tijd’ momenten.

Door prachtige kloven en over bergkammen

De eerste kilometers blijft het klimmen, om dan een tijdje vlak te lopen en vervolgens op een prettige manier te dalen, met mooie uitzichten voor me. Even raak ik het pad kwijt bij een waterreservoir, die ik na een korte pauze gelukkig snel terugvind. Daarna kom ik al snel in het eerste dorp aan. Na 2x knipperen ben ik alweer door Juviles heen en onderwerp naar het volgende dorp: Timas. Om daar te komen ga ik door een prachtige kloof en over een bergkam heen. Ik geniet intens van de wildernis, de ruige natuur om me heen en de uitgestrekte wereld die aan mijn voeten ligt en die ik totaal voor mezelf heb. Aan de andere kant van de berg kom ik bij Timas, eveneens een uitgestorven dorp waar ik snel weer uit ben gelopen.

Hierna kom bij een klein dal, dat ik afdaal via een soort los zwart zand, alsof er een aardverschuiving of lawine is geweest dat een deel van de berg heeft weggeslagen. Het zwarte zand doet me denken aan gestolde lava na een vulkaanuitbarsting. Het pad is onduidelijk, meer een suggestie dan een route, en met de nodige voorzichtigheid kom ik beneden bij een drooggevallen rivier uit. Hier lijkt de route compleet in het niets lijkt te zijn opgelost. Ik loop het dal door, kijk links en rechts, probeer stukjes van het steile, vrijwel loodrechte stuk van de berg omhoog te komen om de route of markeringen terug te vinden, maar vind niks. Geen pad, geen routemarkeringen, geen enkele aanwijzing dat hier mensen geweest zijn. Ik snap er niks van, waar is de route gebleven? Ik ben omgeven door hoge bergwanden en de losse zandbergen waar ik vandaan kom.

Verdwenen paden

Ten einde raad besluit ik te pauzeren en mezelf een moment te gunnen om een oplossing te bedenken. Ik check voor de zekerheid het routeboekje, maar de omschrijving klopt niet met de realiteit. In het boekje staat een tekeningetje waar de route ongeveer in het midden van de bergwand verder omhoog gaat. In werkelijkheid zit daar echter de rivier met een sterke begroeiing die het onmogelijk maakt om daar de steile wand omhoog te beklimmen. Mijn gps op mijn horloge wijst een kant op waar de berg vrijwel loodrecht is, en google maps geeft al helemaal geen paden aan.

Peinzend pak ik mijn wraps die ik besmeer met chocopasta. Ik heb een hele pot onderin mijn tas zitten, en om zo snel mogelijk het gewicht van de zware pot kwijt te raken, smeer ik dikke lagen pasta op mijn wraps, maar ook mijn koekjes, en eigenlijk alles wat me lekker lijkt. Ik ben intussen zo ver dat het me werkelijk niks meer kan schelen wat een ander hiervan zou vinden, en of dit wel door de beugel kan.

Plannen smeden

Ik denk terug aan aan onze laatste vakantie in Bosnië en Slovenië. Hier werden we ook geconfronteerd met stukken waar we het pad waren kwijtgeraakt, veelal als gevolg van het noodweer de weken ervoor, waardoor hele delen van het pad waren weggeslagen en stukken van de berg waren afgebroken. We hebben toen over modderstromen gelopen en door kloven die ontstaan waren als gevolg van aardverschuivingen. Soms zat er niets anders op dan op handen en voeten een stuk omhoog te ploeteren, ons vastklampend aan bomen of rotsen, of elkaar omhoogtrekkend, om weer terug op de route te komen. Dat was pittig, onze schoenen vulden zich dan met zand en steentjes, onze haren hingen vast in de takken en struiken, maar het lukte uiteindelijk altijd.

Ok, daar gaan we…

Met die ervaringen indachtig, besluit ik het erop te wagen, er is simpelweg geen andere mogelijkheid dan de steile bergwand omhoog klimmen. ‘Oké, dit gaat me lukken, dit kan ik, het is maar eventjes, dan ben ik er vanaf’, praat ik mezelf moed in. Ik stap de steile bergwand met losliggend grind op. Zo steil, dat ik niet overeind kan staan, want dat zou betekenen dat ik achterover val door het gewicht van mijn tas. Ik grijp mezelf vast aan alles wat houvast kan bieden, wat weinig tot niets is. Het zweet breekt me uit, en het klauwen van mijn handen in de grond en de lucht is eerder wanhopig dan vastberaden. Er groeit vrijwel niets stevigs om vast te pakken, en enkel wat stekelige plantjes. De berg bestaat ook aan deze kant vooral uit losliggend zand en steentjes, waardoor het lastig is een goede grip te vinden. Mijn rugzak valt naar voren, in mijn nek, en duwt mijn hoofd naar beneden, en ook de klep van mijn pet ontneemt me het zicht. Omhoog kijken naar wat er voor me ligt is daarmee onmogelijk. Ik moet erop vertrouwen dat het lukt, ik kan niet anders.

Mijn blikveld is gereduceerd tot enkele centimeters aan berg en losse steentjes voor me. Doodsangsten uitstaand om naar beneden te vallen of uit te glijden, vorder ik centimeter voor centimeter. Shit, ik had mijn wandelstok natuurlijk klein moeten maken, nu is het een vreselijke sta in de weg, veel te lang, maar ik kan hem nu onmogelijk kleiner maken zonder te vallen. Mijn telefoon, die aan een koordje om mijn nek hangt, valt continu uit het zijvak van de tas, en klettert tegen de stenen onder mijn gezicht, tussen mijn handen. Ik vraag me af hoeveel klappen hij nog kan incasseren voor hij echt stuk is. Ik wissel nerveuze peptalks af met krachttermen, en beveel mezelf door te gaan, ga dóór, nu niet opgeven, hoe uitzichtloos (ook letterlijk) de situatie ook is. Het kost al mijn concentratie om mezelf in balans te houden en mijn evenwicht te bewaren.

Ik heb het gehaald!

Compleet bezweet, voornamelijk door angst, hijs ik mezelf trillend op een vlakker stuk. Ik ben veilig, ik heb het gehaald! Ik draai op mijn rug, waardoor ik half op mijn rugzak kom te liggen. Mijn ademhaling is zwaar, ik hijg als een paard van de geleverde inspanning. Het is gelukt! Wat een opluchting. Ik krabbel overeind en gil naar beneden het dal in, naar de berg dat die de rambam kan krijgen en doe een schietgebedje dat dit de enige ervaring in deze klasse zal blijven tijdens mijn tocht. Mijn ogen speuren de omgeving af naar de eigenlijke route, die ik uiteindelijk pas een heel stuk verderop vind. Nog steeds begrijp ik er niets van. Het lijkt of het eerste stuk helemaal ontbreekt en de route uit het niets verschijnt.

Liegende wandelgids

Als ik een beetje ben bijgekomen en mijn hart zijn vertrouwde plek in mijn borstkas weer terug heeft ingenomen, loop ik verder over het heerlijke, vlakke pad. Mijn knieën wiebelen onnatuurlijk van de geleverde inspanning en het voelt nog een tijd lang alsof mijn benen van elastiek zijn. Het laatste stuk van vandaag loopt gelukkig normaal naar Lobras, wederom een slapend dorp waar nergens leven te bekennen is. Hierna is het 5km naar Cadiar, waar ik rond 16.15u aankom. De routegids zegt dat ik hier vandaag 5.50u over had kunnen doen, ik doe er echter al 8u over, terwijl ik echt niet langzaam loop. Ik houd enkel functionele pauzes. Het irriteert me dan ook dat het steeds zoveel langer duurt dan staat aangegeven. De staat van de routes en het soort ondergrond maken blijkbaar veel uit. De aangegeven tijdsindicaties scheppen valse verwachtingen en blijkbaar leg ik mijzelf toch een zekere druk op om die standaarden te halen. Voor zover ik weet is enkel van dit stuk GR7 een wandelgids gedrukt, de rest van mijn etappes zal ik helemaal zelf moeten invullen en uitzoeken. Ergens is dat wel fijn, omdat het de druk wegneemt om aan een gestelde norm of verwachting te voldoen.

Kamp maken

Het duurt nog een paar uur voor de rust eindelijk is teruggekeerd in mijn lichaam. Ik luister naar muziek onderweg om mezelf te kalmeren en op te vrolijken. Het laatste stuk van de route is nog een pittige klim omhoog langs twee dorpjes. Niet de ideale omgeving om een vlak stuk grond te vinden, dus als ik een vlak stukje tegenkom, nog relatief vlak bij het laatste dorp, gok ik het erop en zet mijn tent op. Ik sta redelijk in het zicht langs het pad, maar het lijkt vrij uitgestorven dus ik verwacht niet gezien te worden. De eeuwig blaffende waakhonden in de omgeving ruiken mij echter al van verre (wat overigens niet heel verwonderlijk is, ik ruik mijzelf ook al van verre), en blijven om de haverklap aanslaan. Voor de zekerheid wacht ik nog even met het opzetten van de tent en ga ik eerst eten. Ik heb eieren gekocht en kook ze alle zes, eet er vier op, samen met een banaan, een blikje tonijnsalade en wat zoutjes. En rode wijn.

Als de schemer invalt zet ik de tent op. Als ik de stokken in elkaar schuif in neerzet, breekt ineens de dwarse tentstok, pats! Ineens bungelt het tentdoek slap naar beneden. He!? Kut, kut kut! De paniek slaat toe. Het gedeelte dat over de andere tentstok heen schuift door een plastic verbindingsstuk is gespleten of gescheurd. Even heb ik het niet breed, wat nu!? Ik kalmeer mezelf en besluit heel voorzichtig te handelen. Eerst goed kijken wat er aan de hand is. Met beleid draai ik de stok zo, dat hij klem zit in het plastic verbindingsstukje, en dat blijft wonderwel zitten. Ik duim heel hard dat dit de nacht, en vooral de komende dagen nog gaat werken op deze manier.

Vrijdag de 13e

Na dit intermezzo zit ik niet veel later te genieten onder de sterren met rode wijn en knabbels. De nacht is helder, de sterren steken fel af tegen de fluweelzwarte hemel. Hier zittend, alleen buiten in de natuur, voel ik me compleet tevreden en op mijn gemak. Er is geen angst, maar juist een sterke tevredenheid.

’s Nachts word ik wakker met een droge mond. Ik drink wat water en loop op blote voeten even naar buiten om te plassen, waarbij ik in een splinter stap die midden in mijn grote teen duikt. Hinkend zoek ik mijn tent terug in het donker. Door de eeltvorming kan ik er niet goed bij, en voel ik de splinter met elke stap. Midden in de nacht, in het schijnsel van mijn hoofdlampje doe ik verwoede pogingen de minuscule ellendeling eruit te vissen, maar mijn nagels zijn te kort en het lukt me niet. Een pincet heb ik niet, dus zoek ik op internet naar ideeën: tape wordt gesuggereerd. Ik duik in mijn EHBO set en probeer een stuk tape, maar zonder succes. Na meer dan een half uur proberen, geef ik het op, de splinter is niet van plan zich te laten vangen. ‘Eerst slapen, dan zie ik morgen wel verder’. Stiekem hoop ik op een wondertje en dat die splinter er vanzelf uit verdwijnt. Het was vrijdag de 13e en dat heb ik gemerkt.

Het bericht Spanje gr7 dag 20 Cadiar verscheen eerst op Struin Stories.

Uitzonderlijke aanhoudende hitte in Spanje

Vandaag sta ik vroeg op en geniet van het rijzende licht in de omgeving van el Chorro, met zijn steile rotswanden overal. Het pad slingert de eerste uren omhoog, waar ik de eerste uren gelukkig een tijdlang in de schaduw van de bossen wandel. De Nederlandse krant schrijft over de aanhoudende hitte in het zuiden van Spanje die maar niet lijkt te eindigen. Het is inderdaad elke dag bloedheet, wat een vreemde ervaring is in oktober. Binnen no time druipt het zweet weer van me af.

Via Valle de Abdalajis naar Antequera

Ik loop twee etappes uit het wandelgidsje vandaag. De eerste etappe is zo’n 10km tot aan Valle de Abdalajis, waar ik van plan ben lekker fruit en vooral meloen in te slaan. Daar heb ik al dagen zin in, mijn lichaam hunkert naar verse voeding met vitamines. Ook moet ik mijn flessen vullen. Als ik het dorp in loop, blijkt de drinkfontein droog te staan. Na lang zoeken vind ik een verstopte bar waar ik vraag om mijn flessen te vullen. De barman stuurt me echter sacherijnig weg en ook de plaatselijke agenten tonen zich weinig behulpzaam en verwijzen me ongeïnteresseerd naar de winkel om water te kopen. Vooruit dan maar, dit dorp stroomt niet bepaald over van gastvrijheid of behulpzaamheid, en het zoeken naar water kost me daardoor meer tijd dan ik wil. Zodra ik een halve meloen uit de supermarkt naar binnen heb gewerkt, laat ik het dorp achter me en zet de klim weer in.

Vliegen: een zenoefening

Er lijkt maar geen einde te komen aan de hoogtemeters deze tocht. Ook vandaag staan er zo’n 1300 op het menu. Ik ruik mezelf al, en de vliegen zwermen om me heen. Het oude zweet uit de banden van mijn rugzak ruikt zurig, en blijkt een grote aantrekkingskracht op vliegen te hebben. Ik erger me regelmatig aan het eeuwige gezoem en het feit dat ze vlak voor mijn gezicht blijven hangen, of met regelmaat ineens een ongevraagd bezoek brengen in mijn neus, mond of ogen. Het is een grote zenoefening om niet knettergek te worden van de tientallen nerveus vliegende insecten. Af en toe verlies ik mijn geduld en sla ik driftig met mijn pet naar de vliegen, die onverstoorbaar uitzwenken om direct hun oude positie voor mijn gezicht of onder mijn oksel terug in te nemen. Andere momenten lukt het me beter, en adem ik rustig door, mijn aandacht verleggend van irritatie die ik projecteer op de beestjes, naar waar ik het wil hebben. Bij mijn voeten, bij de omgeving, bij mijn ademhaling. En dan, na uren, besef ik verrrast dat de vliegen ineens weer weg zijn. Een bevestiging dat alles voorbij gaat. In dit geval een geruststelling.

Terug in het hier en nu getrokken

Het landschap bestaat weer uit boerenlanderijen met olijfboomgaarden en kale vlaktes. Hier en daar staat een huisje. Soms schrik ik wakker uit mijn sluimertoestand, veroorzaakt door de uitputting, hitte of dorst, doordat een waakhond vanuit het niets ineens hard begint te blaffen. Het doet me denken aan wat Rients Ritskes vertelde over vroegere zen monniken, die na de oorlog daar soms met stokken werden geslagen om ze weer in het hier en nu te krijgen, omdat ze de neiging hadden zich te verliezen in herbelevingen van oorlogstrauma’s. Die honden hier doen een aardig vergelijkbare taak: de woest blaffende hond trekt me in één keer weer in het hier en nu, met mijn aandacht weer in mijn lichaam en bij mijn omgeving. Een siddering gaat over mijn lichaam, mijn hart bonkt in mijn borstkas en ik voel de tintelingen langzaam door mijn armen kruipen. Langzaam zakt de spanning naar beneden, alsof het wegvloeit via mijn voeten de aarde in. Ik ben weer wakker en alert.

Waar denk ik aan?

Waar ik dan eerder met mijn gedachten zat, vind ik lastig terug te halen. In zulke hete omstandigheden, zeker wanneer ik bergopwaarts loop, loop ik voornamelijk op de automatische piloot. Mijn lichaam functioneert vanzelf, die weet precies wat het doen moet, plaatst de ene voet voor de andere, waardoor ik tijd heb om weg te drijven. De ene keer met dagdromerijen, de andere keer met het oefenen van Spaanse zinnetjes in gedachtes. Soms komen er associaties of interessante gedachtes en ideeën op, die ik vervolgens net zo snel weer vergeet. Op andere momenten blijven er liedjes in mijn hoofd zitten of denk ik aan thuis.

Thuis…

Thuis is trouwens een ruim begrip. Met momenten kan ik het missen om thuis te zijn en vraag ik me af wat me bezielt om hier moederziel alleen te lopen, in de bloedhitte een berg op te klimmen met 20kg bepakking, als ik ook gewoon thuis bij mijn gezin kan zijn. Dan zie ik enkel de dingen die ik op dat moment mis: het comfort, de gezelligheid, geliefd worden. Ik schakel bewust de dingen uit waar ik niet naar verlang. De eeuwige bergen was, de haastige ochtenspitsen, het geregel rondom werk, de kou en regen… Ik weet dat zodra ik thuis ben, de realiteit een stuk minder rooskleurig is dan ik me nu voor de geest haal. Gevalletje het gras is altijd groener bij de buren. Steeds meer besef ik, dat je maar beter gelukkig en tevreden kunt zijn in het moment, waar dat ook is, omdat het een utopie is dat geluk buiten onszelf te halen is.

Leven zonder antwoorden

Soms mijmer ik ook over de periode na de reis: wat ga ik ermee doen, komt er snel een vervolg, zal de reis me veranderen en op wat voor manier, wat moet ik straks op werkgebied allemaal en wil ik dat wel? Welke veranderingen staan er nu op stapel nu we het stuk grond in Slovenië gaan kopen en Steef zijn baan gaat opzeggen en voor zichzelf gaat beginnen? Kunnen we alles nog wel betalen, gaan we het financieel redden? Er komen veel vragen, maar weinig antwoorden. Misschien hoopte ik dat deze tocht me meer duidelijkheid zou geven. Over wat te doen, wat ik wil, hoe ik zaken moet aanpakken. Ik ben benieuwd of dat nog komt, en zo niet, wat dat dan weer voor gevolgen heeft.

But darling, what if you fly?

Leven met vragen zonder antwoord, leven met twijfels en onzekerheden. Het zijn voor mij oude bekenden die mij deze tocht vergezellen. Misschien is dat wel deel van de oefening, om er oké mee te zijn dat ik geen antwoorden krijg, geen duidelijkheid, geen zekerheid. Want puntje bij paaltje is dat ook wat het leven is. Het vraagt ook om vertrouwen, om het leven aan te gaan met een zekere speelsheid. Steeds meer zie ik het leven als een avontuur, en naarmate ik ouder word neem ik het gek genoeg steeds minder serieus. Of nouja, dat klopt niet helemaal. Ik maak me er in ieder geval minder druk om hoe zaken uitpakken, in de wetenschap dat we toch geen controle hebben. Het geeft me de moed om beslissingen te nemen en keuzes te maken die ik eerder nooit had gedurfd, om dezelfde redenen. Want wat nou als het wél goed uitpakt?

Behoefte aan voedsel

Mijn lichaam voelt sterk en fit. Ik loop en loop, doe de ene klim na de andere en voel dat mijn lijf genoeg energie heeft, dat mijn voeten en benen sterk zijn. Ik krijg nu ook af en toe meer trek, hoewel eten eigenlijk nauwelijks een thema is waar ik mee bezig ben nu. Ik vergeet soms vooruit te plannen en eten te kopen voor bijvoorbeeld de volgende dag. En meestal heb ik geen zin om te koken, dat zal ook wel door de aanhoudende warmte komen. Mijn zakje gezouten amandelen gaat al dagenlang mee, een enorm contrast met hoe dat thuis zou gaan, waar het in no time leeg zou zijn. Ik merk dat mijn lichaam meer behoefte krijgt aan vers voedsel, groente en fruit. Ik blijf het mooi vinden hoe ik steeds beter raak afgestemd op mijn lichaam door de dagen heen, doordat alle afleidingen nu zijn weggevallen.

Wildkamperen en douchen

Het wildkamperen vind ik echt te gek om te doen, maar er is één groot nadeel: niet kunnen douchen. Als ik bezweet en plakkerig moet gaan slapen, doe ik vrijwel geen oog dicht, hoe moe ik ook ben. De zonnebrand werkt als een lijmlaag, en trekt nog eens extra dikke lagen stof, zand en vuil aan, wat mijn benen aan het einde van de dag bruinzwart kleurt. Campings zijn schaars op de route, dus die douches zal ik op andere plekken moeten vinden. Vandaag loop ik naar Antequera, de grootste stad op de GR7, daar moet toch wel een douche te vinden zijn? Hopelijk kan ik daar ergens douchen en dan doorlopen naar een slaapplek voor mijn tent buiten de stad.

Antequera

Dus bel ik aan bij een fitnessclub als ik in Antequera aankom, en leg in het Spaans mijn situatie uit. De club blijkt echter een personal trainer zonder doucheruimte. Hij praat in sneltreinvaart terug, waar ik hem enkel meewarig aanstaar, en de bottom line begrijp dat hij geen douche heeft. Ik zoek opnieuw. Het zwembad blijkt dicht, maar er zit een crossfitbox op loopafstand. Daar leg ik opnieuw in het Spaans uit dat ik graag wil douchen en ditmaal heb ik succes! De box beschikt over, weliswaar koude, douches, en ik word vriendelijk meegetroond en gevraagd of ik nog iets nodig heb. Ik jubel nu ik weer schoon ben en de weg vervolg, ondanks het feit dat ik in no time weer opnieuw loop te zweten. Antequera is een mooie stad, met een kasteel bovenaan, en oude stadsmuren, die ook allerlei lokale wandelroutes in de buurt heeft.

Picknickplek, ideaal!

Het is nog zo’n 1,5 uur lopen tot mijn beoogde kampeerplek op een picknickterrein. Ik geniet van de ondergaande zon en het gouden uurtje en merk op dat ik helemaal geen rugpijn meer heb en me ook nog niet echt moe voel. Mijn lichaam past zich duidelijk aan. Ik heb mazzel, want ik kom met het laatste daglicht aan op de picknickplek waar ook wat andere campervans staan, en zet met het laatste licht mijn tentje op. Ik ervaar de luxe om aan een heuse picknicktafel te kunnen eten, waar ik een blik witte bonen in tomatensaus opwarm en een stuk meloen eet. Ik voel me gelukkig in deze mooie omgeving, mijn huisje dat knus onder de bomen staat en het vooruitzicht van een korte wandeldag morgen, met voldoende tijd voor een uitstapje naar het natuurreservaat El Torcal, een gebied dat bekend staat om zijn spectaculaire krijtrotsformaties in de meest grillige vormen.

Ik ben oké

Ik mediteer met de zin ‘ ik ben oké’ . Ik voel in eerste instantie weerstand om met deze zin te mediteren. Als ik eenmaal begin, schokt mijn lijf regelmatig en voel ik die weerstand in mijn lichaam. Het geeft verdriet en troost tegelijk, deze zin, wat ik vooral fysiek merk. Ook komt bij me op dat je als reiziger geen oordelen krijgt, enkel interesse zo nu en dan, geen vraag naar wie je verder bent, maar alleen waar je heen gaat of wat je nu doet.

Het bericht Spanje gr7 dag 10 Antequera verscheen eerst op Struin Stories.

Als ik de camping verlaat, zwaai ik een laatste keer naar de groep fietsers die van Parijs naar Dhakar fietst in 10 weken tijd. Ook zo’n 7000km vertelde de Engelsman me gisteren bij de kraan. Hij vroeg zich hardop af wie er gekker was, zij op de fiets, of ik die het te voet deed. Ik zou het niet kunnen zeggen, maar het is een interessant gegeven dat meer mensen de behoefte voelen om op weg te zijn, en dat het onderweg zijn misschien wel de bestemming is.

Vertrek uit Ronda

Ik loop wederom door Ronda, waar massa’s rolkoffers op weg naar taxi’s en vliegvelden me voorgaan. Wat decadent eigenlijk, hoe wij mensen leven. Een kort weekendtripje met het vliegtuig naar Ronda, een paar uur cultuur snuiven, terrassen pakken, selfies maken en dan op maandag weer achter je bureau op kantoor. Ik ben blij dat ik nog even door mag lopen, en geniet van mijn trage tocht.

Loop je naar Santiago?

Een man in Ronda vraagt of ik naar Santiago loop (er loopt ook een deel van de camino door Ronda). Als ik zeg dat ik de GR7 loop, druipt hij zichtbaar teleurgesteld af. Blijkbaar heeft dat geen status, of zegt het hem niets, de GR7. Terwijl de GR7 langer is dan de meeste routes naar Santiago. Even later spreekt een vrouw van middelbare leeftijd me aan, ze heeft een wandeloutfit, zonneklep en wandelstokken en wil alles weten over mijn reis. Met een grote grijns vraagt ze me over mijn bestemming, hoeveel ik loop en hoe ik het ervaar. Blij met de interesse en aandacht, lopen we een stukje samen, voordat ze afslaat naar haar eigen dagelijkse workout rondje. De vrouw is onder de indruk van mijn reis en de rugzak die ik meedraag. ‘hoe laat zet je vanavond je tentje op?’ roept ze me nog na, dan zal ze aan me denken. Zwaaiend nemen we afscheid terwijl ik de buitenwijken van Ronda inloop, omgeven door het geraas van verkeer vanaf de omliggende toegangswegen.

Arriate

Het landschap is weinig inspirerend, en wordt vooral bepaald door vakantiehuizen en enkele finca’s. Ik loop vandaag vooral door de bebouwde wereld en zie maar weinig natuur. Ronda’s buitenwijken lopen over in de beginwijken van het dorpje Arriate, waar ik in de schaduw op een pleintje mijn lunch eet. De oude mannetjes van het dorp, die elk dorpspleintje bevolken, houden me gezelschap terwijl ik een stokbrood snijd en met kaas beleg.

In elk dorp zie ik de cafés, terrassen en pleintjes vol zitten met de oude van dagen, wat me doet vermoeden dat de senioren hier minder eenzaam zijn dan in Nederland. Ze wisselen wat nieuwtjes uit en klagen over de warmte, die zelfs voor Spanje in deze tijd van het jaar extreem is. De zomer lijkt maar niet te willen wijken voor de herfst. Eén van de mannen neemt me bij de arm als ik op zoek ben naar een werkende kraan, en laat me zien waar de drinkfontein te vinden is. Ik drink zoveel ik op kan en vul mijn flessen maximaal voordat ik verder ga en de mannen me uitzwaaien. Arriate ligt steil tegen een heuvel, met smalle straatjes en veel wegwerkzaamheden.

Lijkenlucht

Ik loop het dorpje weer uit en kom nu in de omliggende gebieden, waar veel varkensstallen staan. Hun opgewonden, gestreste geknor hoor ik al van een afstand, en als ik de dieren niet hoor, dan ruik ik ze wel. De stallen zijn vaak klein, oud en aftands. Slecht onderhouden, met kleine raampjes zonder voldoende ventilatie of daglicht. Het is een pijnlijke gewaarwording om te zien in welke erbarmelijke omstandigheden de alom geprezen Andalusische hammetjes worden grootgebracht en vetgemest. Een indringende rottingslucht overvalt me, die in de snikhete zon amper te verdragen is. Kokhalzend zoek ik de bron van deze geur, en zie tot mijn schrik in de containers langs de straat de varkenslijken opgestapeld liggen, hun opgezwollen lichamen bolstaand van de gassen, op het punt van exploderen. De geur van de dood walmt me tegemoet en is niet te harden. Met dichtgeknepen neus loop ik snel door. In dezelfde tuin van deze boerderij hoor ik een familie een paar meter verder in gezelligheid barbecueën en spetteren in hun luxueuze zwembad. Wat een contrast. Ik heb het ineens moeilijk met de gedroogde salamiworst in mijn tas en schaam me voor de manier waarop we als mensen omgaan met deze dieren. De beelden van de stallen, de geur van de dode dieren, de varkenslijken opgestapeld in de containers en het morele dilemma dat ik voel, sudderen nog de hele middag door in me.

2-10-2023 17.23

De dode varkens ruik ik nog diverse malen op mijn route, en het geeft me keer op keer de kriebels. De geur van de dood. Ik kan niets bedenken wat akeliger ruikt dan dat. De zoete, weeë geur van verrotting. Het doet me denken aan ons lage bewustzijnsniveau: het bewust sluiten van onze ogen voor de werkelijkheid, de complexiteit van dit probleem. Ook ik koop die salami in de supermarkt en maak me schuldig aan deze kringloop van ellende. Mijn gedachtes gaan uit naar de dood als onderwerp in het algemeen, en de vergankelijkheid van het leven. Een thema dat binnen zen, maar natuurlijk ook in mijn eigen leven regelmatig aan de orde komt. We willen er doorgaans niet mee geconfronteerd worden, omdat we misschien bang zijn voor de dood? Omdat we geen vrede hebben met onze eigen sterfelijkheid?

Van 25km naar bijna 50km

De route is weinig boeiend en ik verzink in mijn eigen gedachten. Ik mis thuis en krijg ineens twijfels. Waarom loop ik eigenlijk? Ik doe dit toch omdat het leuk zou zijn? De gedachtes trekken me weg uit de ervaring van dat moment en maken het genieten lastiger. Mijn rechterenkel trekt al pijnlijk in bepaalde bewegingen sinds ik vandaag startte met lopen. Geen echte pijn, maar toch wil ik rond de 25km kijken voor een kamer, omdat ik eventuele blessures en overbelasting wil voorkomen. Ik heb een kamer gezien van rond de 40 euro die langs de route ligt op ongeveer 25km, dat zou ideaal zijn. Omdat het meestal goedkoper is direct te betalen aan de verhuurder dan te boeken via booking.com, boek ik niet vooruit. Rond 15u kom ik hier aan. De plek is niet meer dan een berg met enkele kleine huisjes en een zwembad. Zwoegend maak ik de steile klim omhoog, waar ik eenmaal boven wel een Duitser tref die daar een huisje huurt, maar geen eigenaar. De Duitser geeft aan dat de eigenaar beneden in de boerderij woont, en wijst naar beneden, waar ik zojuist vandaan kom. Gloeiende, moet ik dat hele eind weer terug naar beneden! Voor de zekerheid check ik de beschikbaarheid nog even op booking: volgeboekt. Balen, in plaats van de 25km vandaag zal het toch een eindje verder worden.

Serrato

Ik zoek in de boerderij onderaan de heuvel tevergeefs naar een eventuele eigenaar om alsnog te vragen naar mogelijkheden, maar tref enkel een varkentje op het erf aan, dat luid knorrend verschrikt wegrent. Gelukkig zie ik wel een kraan om mijn flessen te vullen. Ik voel me goed en nog niet moe, dus loop ik energiek verder. Een paar kilometer verderop ligt Serrato, een klein gehucht op de route. Veel dorpen hebben grote vlaggen en doeken met beeltenissen van de Heilige Maagd aan hun balkon of gevel hangen, en ik kan er niks aan doen maar krijg toch associaties met de Brabantse carnavalsvlaggen in februari. Als ik het dorp binnenloop, hoor ik stemmen en gezelligheid van bovenaf een pleintje komen. Het hele dorp heeft zich verzameld bij het enige café hier. Families en vrienden delen drankjes en hapjes met elkaar op deze zondagmiddag. Kinderen rennen kirrend rond, achterna gezeten door hun vrolijke ooms of teruggefloten door mopperende moeders met grote glazen roze gin tonic in hun handen. Ik zet mijn tas af en bestel een biertje, genietend van de gezelligheid om me heen.

Op naar Ardales

Een blik in mijn wandelgids geeft aan dat het nog 4u lopen is naar Ardales, wat zou betekenen dat ik daar om 21u aan zal komen vanavond als ik tot daar loop. Misschien vind ik eerder op de route een kampeerplek, maar in de uren die volgen loop ik door gebieden die gebruikt worden voor de landbouw, met weilanden en vooral veel olijfboomgaarden en amandelbomen. Het landschap bestaat uit zacht glooiende heuvels en bergen, veel open gebieden en kale grond. Er is vooral veel zon, stof en zand. De enige schaduw wordt door kleine olijfboompjes gegeven en die bieden nauwelijks beschutting. Mijn lijf voel ik gaandeweg weer verbranden, zo erg dat aan het einde van de dag de blaasjes op mijn kuiten staan, ondanks het vele smeren.

Na Serrato wordt de route wel iets interessanter qua uitzichten dan het eerste gedeelte, en ik word wederom weer getrakteerd op een flinke klim. De afgelopen dagen heb ik elke wandeling rond de 1000 hoogtemeters gemaakt, en dat hakt erin. Ik hijg als een paard als ik mezelf met volle bepakking omhoog sleep, en voel de zweetdruppels langs mijn armen, slapen en tussen mijn borsten lopen. Alles plakt en stinkt. Ik wil een douche.

Ondertussen thuis…

Thuis is Steef bezig met verbouwen. We hebben 7 jaar geleden dit huis gekocht als gigantisch klushuis, en eigenlijk is het nog steeds niet af. Nu pakken we de benedenverdieping opnieuw aan waarbij de praktijkruimte en slaapkamer worden omgedraaid. Ik voel me er dubbel bij: ik laat Steef achter in de zooi en met al het werk en de zorg voor de kinderen, terwijl ik hier loop. Aan de andere kant is dit ook wat hij graag wil doen, en waar we beiden gemotiveerd voor zijn. Hij wil meer met zijn handen werken en geniet er juist van om even op een andere manier bezig te kunnen zijn. Ondanks de foto’s die hij stuurt over de vorderingen, voelt het nog heel onwerkelijk dat ik straks niet meer in dezelfde kamer slaap, en mijn werkplek ineens ergens anders is. We leven in een gekke periode, waarin alles kolkt en bruist in onze levens. Het maakt me nieuwsgierig naar wat het ons gaat brengen. Het voelt steeds meer als een avontuur, ons leven.

Het leven is als een berg oplopen…

Het leven is een beetje zoals een berg oplopen. Het kost moeite, ik kan er af en toe gek van worden, er geen zin in hebben. Het gaat traag, maar stapje voor stapje kom ik vooruit. En tegelijkertijd is er die nieuwsgierigheid, de wetenschap dat er achter deze top weer nieuwe uitzichten zullen zijn, dat ik iets ga zien dat ik nog niet eerder heb gezien. Omdat ik er simpelweg nog geen zicht op had. Ik was immers nog niet zo hoog om het te kunnen zien. Vaak word ik beloond na de inspanningen van een klim, soms verrast. Af en toe valt het tegen. Maar er is altijd die lange aanloop, die klim er naartoe blijft nodig.

Gas op die lolly!

De bordjes richting Ardales blijven dezelfde afstand aangeven, alsof ze een grapje met me uithalen. De geschatte aankomsttijd is intussen opgelopen naar 22u. Als ik dat zie, denk ik ‘ja doei! Dat duurt me te lang, dat gaat me niet gebeuren. Gas op die lolly!’ en ik zet de pas erin. Met mijn bovenlijf en buikspieren aangespannen en ferme passen zet ik de afdaling in, waarmee ik probeer de schokken die mijn gewrichten bij elke stap opvangen zoveel mogelijk te dempen. Ik negeer het trekkende, pijnlijke gevoel in mijn enkel en ben vastberaden om voor het donker Ardales te bereiken. Mijn gemiddelde snelheid ligt nog altijd hoog. Na een tijdlang dalen, komt Ardales in mijn blikveld, maar ik lijk maar niet dichterbij te komen.

Honden

Lopend langs olijfboomgaarden word ik ineens belaagd door kleine, loslopende waakhondjes, die me grommend en blaffend achterna rennen. Ik ben een beetje bang voor honden, en dat lijkt de laatste jaren eerder toe te nemen dan af te nemen. Toen ik één jaar was, ben ik in mijn gezicht en oor gebeten door de hond van mijn oma. Ik kon net lopen, en liep wankel zwaaiend met mijn armpjes buiten, met een flesje melk in mijn hand. Mijn oma’s hond had zijn zinnen gezet op de melk, en hapte naar de fles, waarbij hij ook een hap uit mijn oor beet. Ik kan het me niet herinneren, maar de angst bij bepaalde honden is duidelijk voelbaar. Mijn lichaam reageert automatisch. Nu ik hier deze grommende, blaffende honden achter me aan krijg, voel ik weer mijn hart in mijn keel bonken en mijn lichaam aanspannen. Ik weet tegelijkertijd: nu moet ik laten zien dat ik de baas ben. Op luide, ferme toon roep ik zinnen als: ‘maak dat je wegkomt! Ga weg, wegwezen! Ophouden nu!’ Terwijl ik mezelf groot maak en roep, blijven ze me achtervolgen en happen naar mijn kuiten en enkels. Nu is het echt klaar, denk ik. Ik zwaai met mijn stok, en hoor mijn instructeurs vanuit defensie in gedachten ‘volume!’ tegen me roepen, omdat dit feedback is die ik vaker krijg. Meer volume, laat je beter horen, zet je stem kracht bij, wees meer aanwezig en minder lief! De angst zet ik om in een krachtige boosheid als ik de honden toeschreeuw: ‘Oprotten nou, wegwezen, ik ben klaar met jullie!’. Met mijn wandelstok laat ik zien dat het menens is. En godzijdank, ze blijven verrast staan en druipen inderdaad af. Hun geblaf sterft langzaam weg als ik verder loop, en een trillende zucht van spanning ontsnapt aan me.

Eindelijk, ik ben er!

Ondanks de bordjes langs de route die me anders wilden laten geloven, loop ik Ardales in als het nog licht is, ik heb het gehaald! Maar ik heb nog steeds geen kamer geboekt. Er is een kamer in het centrum, die alleen via booking te boeken is, en wat ik al van tevoren had moeten doen. Uitgeput ga ik op de stoep ervan zitten en boek alsnog, in de hoop dat ik snel naar binnen kan. Ik heb geluk, de gastvrouw komt toevallig net aanlopen en begroet me vriendelijk, terwijl ze in sneltreinvaart mijn kamer in orde begint te maken.

Ik neem plaats in de patio, voel dat ik begin te rillen en mijn spieren natrillen van de geleverde inspanning. Mijn horloge geeft aan dat ik vandaag maar liefst 48km heb gemaakt met 1200 hoogtemeters. Nu ik klaar ben, lijkt mijn lichaam ineens ruimte te krijgen om zijn klachten over deze monsterlijke afstand en inspanning te uiten. Ik voel mijn verbrande benen pijnlijk branden en ook mijn gewrichten doen zeer. Als ik even opsta om wat uit mijn tas te pakken, beweeg ik als een houten pop.
Ik snak naar een douche, en als de gastvrouw mijn kamer op orde heeft, is dat het eerste wat ik doe. Als de douche echter na een paar seconden geen warm water meer geeft, kan ik wel huilen. Zittend op handen en knieën red ik het laatste beetje lauwwarm water in de badkuip om mezelf provisorisch mee te wassen. Ik klappertand van de kou en vermoeidheid, terwijl ik me met mijn eigen vieze kledingstukken afsop, die ik in de badkuip had gedaan om uit te spoelen.

Na het ‘douchen’ sta ik in dubio: ga ik nog wat eten bij een restaurantje, of duik ik mijn bed in? Wederom heb ik geen honger, ik ben doodmoe en wil naar bed om te slapen. Maar ik eet al dagen weinig, te weinig, en vermoed dat dit een vicieuze cirkel is die ik moet doorbreken door extra calorieën naar binnen te krijgen. Het is vooral lastig om voldoende eiwitten binnen te krijgen. Ik voel me koortsig en rillerig, wat ik ken van vermoeidheid en door de zon. Dit zijn ook tekenen van een zonnesteek en heb ik al eerder deze reis ervaren.

Bier en pizza

Ik besluit tóch naar het terras te gaan, in de wetenschap dat ik morgenochtend rustig aan kan doen. Daar zit ik vervolgens rillend op het terras en kan niet genieten van mijn pizza. Het is al donker en ik zit rillend op het terras, wachtend op een pizza. Mijn ijskoude bier heb ik al, maar achteraf had ik beter iets warmers kunnen kiezen. Warme chocomel met slagroom ofzo. Of thee. Ik zit hier wel, maar het liefst lig ik nu in bed. Het idee van pizza en bier op het terras is leuker dan de realiteit. Ik heb niet eens echt trek, die pizza werk ik vooral functioneel naar binnen. Ik heb spijt dat ik hierbuiten zit, het waait en ik ril. Zat ik maar binnen. Ik dwing mezelf te eten en werk het grootste gedeelte van de pizza naar binnen.

Als alles anders loopt

Vandaag is het weer zo’n rare dag. Vrijwel elke dag loopt tot nu toe anders dan ik vooraf denk. Dat is op zich geen probleem, al is het wel prettig om vooraf te weten dat het heus wel goed komt aan het einde van de dag. Dat vertrouwen heb ik helaas niet, waardoor het tot aan het einde toe steeds veel spanning geeft of het inderdaad wel goed komt.

Overbelasting

Zodra ik klaar ben met eten haast ik me terug naar mijn kamer, trek een extra deken uit de kast en kruip in bed. Ik ben helemaal kapot. Halverwege de nacht heb ik het niet koud, maar stik ik juist weer de moord en gooi alle dekens en extra weer van me af en trek al mijn kleding uit. Mijn lichaam is weer druk bezig om te acclimatiseren, te herstellen en mijn temperatuur te reguleren. Mijn arme lichaam. Het werkt zo hard, en levert zulke bizarre prestaties, en keer op keer ga ik over de grens heen, in plaats van mijn lichaam goed te verzorgen. Het duurt lang voordat ik deze les heb geleerd.

Missen van contact

De volgende ochtend geeft mijn horloge aan dat ik overbelast ben en mijn HRV (hartcoherentie) zakt verder in het rood. De balans tussen inspanning en ontspanning is zoek, mijn lichaam krijgt niet genoeg gelegenheid te herstellen en tot rust te komen. Het is maar goed dat ik vandaag rustig aan ga doen.
Gisteren gingen mijn gedachtes en gevoelens alle kanten uit. Ik mis thuis, ik voel me alleen, ik wil geknuffeld worden. Ik mis aanspraak en ben verbaasd dat ik die bijna niet heb onderweg. Als solo reiziger had ik min of meer gedacht dat ik gemakkelijk zou worden aangesproken door anderen, maar dat gebeurt vrijwel niet. Misschien ligt dit vooral aan mezelf, straal ik iets uit dat de drempel om een praatje te maken hoger maakt? Ga ik het zelf onbewust uit de weg? Daar word ik vervolgens weer onzeker over. Hier heb ik het met mijn zenleraar over gehad en ik hoor haar al in mijn gedachtes zeggen: ‘voel dat maar, dat gemis. Blijf erbij en schrijf erover.’ Dat doe ik dus zoveel mogelijk.

Het bericht Spanje gr7 dag 8 Ardales verscheen eerst op Struin Stories.

Als om 6u mijn wekker gaat, voel ik geen angst meer om gesnapt te worden, de nacht zit er immers al op. Ik mediteer, eet mijn ontbijtje, breek mijn tent op en om 7.45u ben ik alweer aan het lopen.
De ochtenden zijn misschien wel het mooiste moment van de dag. Het opkomende licht, dat de wereld in een soft focus zet, nog slaperig, onscherp. De werkelijkheid aan onze eigen interpretatie overlatend, onze eigen illusies. De kleuren zijn zacht, zonder harde lijnen, die een dromerige toestand creëren, gelijk opgaand met het ontwaken van de mensen die ook nog niet zo scherp zijn aan het begin van de dag. Waarin de heuvels, heuvel na heuvel steeds verder vervagen aan de horizon. In allerlei rood, oranje, bruine en roze tinten. Een ontwakende wereld waarin de warmte nog vriendelijk en mild is. Alles is een stuk toleranter in de nazomerochtenden in Andalusië, nog vol beloftes. De ochtend is als als een wiegende moeder die teder en liefkozend fluistert: ‘doe maar rustig aan, je mag nog eventjes blijven liggen’.

Ubrique

Rond 9.30u kom ik in Ubrique, een stadje van formaat waar ik bij de eerste kraan die ik tegenkom een kattenwasje doe en mezelf op de hoek van een straat afspoel met het koude water. Ik vind een supermarkt en doe de nodige boodschappen. Op het randje voor de supermarkt eet ik direct een appel, wat magdalena cakejes en een chocoladereep om plek te maken in mijn tas. Met een loodzware tas vervolg ik mijn weg, die door Ubrique naar boven loopt.

Het Romeinse Pad

Na Ubrique begint het Romeinse pad naar Benaocaz. Ik weet niet waarom dit ‘pad’ geroemd wordt, het is misschien eerder berucht. Ik dacht dat de Romeinen een geciviliseerd volk waren, maar als voor hen een pad gelijk staat aan een paar kuub keien een heuvel afwerpen en het vervolgens als ‘wandelpad’ bestempelen, dalen ze behoorlijk in mijn achting. Ik breek zowat mijn enkels over de ongelijke grote keien, spontane blaren dienen zich aan en mijn gewrichten krijgen de nodige klappen en rare verdraaiingen te verwerken. Het is een ellendig, lang, oneffen, frustrerend ‘pad’. Na iedere bocht draait hij verder omhoog (‘surprise!’) en ik vervloek de Romeinen met hun ´befaamde pad´ met enige regelmaat.

Benaocaz

Eindelijk kom ik dan aan in het slaperige, witte dorpje Benaocaz, waar het pad gelukkig eindigt. Op het zonnige plein eet ik mijn lunch op een bankje in de schaduw. Ik trek mijn schoenen en sokken uit om ze even bij te laten komen na deze martelgang naar boven toe. De koele, gladde stenen van het plein voelen aangenaam tegen mijn rood uitgeslagen voeten. Voordat ik verder ga, smeer ik mezelf dik in, want de zon schijnt ongenadig fel vandaag. Gelukkig staat er een windje, want het is verzengend heet, zelfs met de wind. Het zweet druipt langs mijn armen en slapen en valt van mijn ellenbogen op mijn benen. Ik stel me voor dat de druppels zweet strepen trekken door het spoor van vuil dat zich inmiddels ophoopt op mijn lichaam. Ik verlang naar een douche, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld, want vannacht zal het wederom wildkamperen worden.

30 sept 2023

Ik kom in een schattig wit dorp, Villaluenga del Rosario, via een brede laan die wordt geflankeerd door hoge palmbomen. De dorpskern is een klein pleintje, ingeklemd tussen hoge witte huizen. Er is een café open, en een derde van het plein wordt momenteel in beslag genomen door een podium waar een man de installatie aan het opbouwen is. Ik kies een tafeltje in het midden van het pleintje, waar mijn bezwete lijf direct natte plekken op het plastic stoeltje maakt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te schrijven en van een drankje te genieten. Ik geniet van de mediterraanse sferen, waar mijn lichaam steeds meer aan de hitte begint te wennen en ik steeds meer mijn draai vind in het onderweg zijn.

Op mijn gemak bekijk ik de uitbater, die nonchalant een doekje over de tafeltjes haalt, en af en toe tegen de deurpost van zijn cafe leunt. Zijn armen over elkaar heengeslagen, rustend op zijn dikke buik. Zijn wilde, donkere snor en fronsende voorhoofd geven hem het uiterlijk alsof hij zo één van de verhalen van Annie M.G. Schmidt is uit gewandeld. Af en toe nemen er mannen op leeftijd plaats aan een van de tafeltjes, drinken een biertje, en vervolgen dan hun weg. Het ritme en tempo hier is niet te vergelijken met wat ik ken van mijn leven uit de Randstad. Het helpt me om tot rust te komen, steeds een beetje meer. Ik voel me rijk dat ik hier ben en dat ik dit kan doen.

Bergopwaarts

Op wolkjes verlaat ik het dorpje en vul mijn flessen eerst nog bij een ander café, aan de rand van het dorp. Een man spreekt me aan als hij mijn grote rugzak ziet. Nieuwsgierig vraagt hij naar mijn tocht en vertelt dat hij jaren eerder een vergelijkbare tocht door dit gebied heeft gemaakt. Als hij doorkrijgt dat ik deze tocht alleen loop, roept hij hoe bijzonder dat is en wenst me veel geluk. De jongen achter de bar geeft mijn gevulde flessen aan, en ik zwaai de man gedag als ik het café uitloop. De route vervolgt direct bergopwaarts, een voorbode van wat komen gaat.

Weidsheid en bergmassief

Puffend en nat van het zweet kom ik boven, waar ik spontaan even mijn adem inhoud als ik het uitzicht zie. Een gigantische, lege vlakte opent zich voor me, als een woestijn, met aan de overkant van die vlakte een rotsig bergmassief die uit het niets oprijst. Met open mond vergaap ik me aan de weidse pracht, en voel ik me als een blije puppy die zin heeft om uitgelaten te worden. Mijn route gaat dwars over de vlakte, regelrecht het bergmassief over. Kwispelend drentel ik naar beneden, op naar de overkant. Op de vlakte is nergens schaduw. Er groeit geen boom, geen enkele plant, er is enkel de uitgestrektheid van een harde, zanderige grond. Zover mijn ogen kunnen zien, is er enkel zand en stof, geen mensen, bebouwing of verkeer. Later hoor ik dat er in Andalusië ook regelmatig Westerns zijn opgenomen, en inderdaad krijg ik veel associaties met de woestijnen uit de VS of Australië.

Mijn lichaam past zich aan

De zon brandt vandaag iets minder ongenadig, wat een zegen is voor mijn verbrande benen. Mijn lichaam past zich elke dag een beetje meer aan, aan de omstandigheden waaraan ik het blootstel. Ik maak langere dagen zonder helemaal kapot te zijn aan het einde van de dag. Inmiddels heb ik nu wat energie over om een beetje te lezen voor ik in slaap val. De rugpijn komt wat later op de dag en de zon verbrand me minder snel. Tijdens onze tocht door Bosnië merkte ik dit ook. Daar kreeg ik de indruk dat ik sneller verbrande als ik een zonnebril droeg, alsof mijn lichaam dan gefopt wordt door de informatie die via mijn ogen binnenkomt. Ik draag deze reis geen zonnebril, maar alleen een pet.

Genieten van de fenomenale natuur

Lopend over de vlakte, word ik omringd door Karstbergen. Het paadje is niet meer dan een platgetreden stukje grond, nauwelijks te onderscheiden van de omringende omgeving, dwars door het gigantische niks. Ik zie niet waar het pad de bergen in gaat, maar een ding staat vast: dit wordt klimmen! Sneller dan verwacht sta ik onderaan de berg, waar het pad zigzaggend omhoog kruipt, mij geduldig dragend als ik me hijgend en tollend een weg naar boven baan. Bovenaan de berg komt de GR7 samen met een andere GR route die beiden richting Ronda gaan. Ik geniet van de prachtige uitzichten tijdens het klimmen, en ook als ik bovenaan ben, is de natuur prachtig, met hun grillige bergen die steil vanuit de grond oprijzen, als reusachtige tanden. Ik stel me voor hoe dit ooit is ontstaan, tijdens het schuren van aardplaten over elkaar heen, of het met kracht opstuwen van de aardkorst, om het tot de definitieve vormen van nu te transformeren.

Nog meer wild

Aan deze kant van de berg zijn er meer bossen, en laaf ik me af en toe in de schaduw van hun bomen. Opnieuw ben ik getuige van herten, die op een paar meter van me vandaan hun weg zoeken. Eerder deze week zag ik een beest, een soort grote marmot, het deed me denken aan een bever. Hij stond op zijn achterpoten naast een stammetje en leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid. Ik ervaar het als een groot geschenk dat ik zoveel wild van dichtbij mag bekijken nu ik voor langere tijd in de natuur leef. De drukte van de stad en toeristische plekken lijk ik al ontwend te zijn. Steeds als ik thuiskom van onze vakantie merk ik dat ook. Ineens erger ik me dan (meer) aan de drukte van de stad en de prikkels overweldigen me bijna.

Mijn lichaam als voertuig

Hier, op mezelf, buiten in de natuur kom ik in een andere staat van zijn. Zuiverder, meer kernachtig. Ontdaan van allerlei ruis en sociale lagen, los van allerlei afleidingen. Ik ervaar mijn lichaam nu echt als mijn voertuig en vind het fascinerend om te ervaren wat het voor me doet, waartoe het in staat is en hoe goed het herstelvermogen is. Soms voelt het alsof mijn lichaam bijna automatisch het werk doet en ik de gelegenheid heb om ‘uit mijn lichaam te treden’ , ik vertoef dan ergens tussen gedachten en puur gewaar zijn, als de toeschouwer van dit hele gebeuren.

Schoongelikte lepel

De dag vordert en ik herhaal wat ik gisteren deed: eerst eten en dan pas een kampeerplek zoeken. Zittend op een grote steen tussen de dennenbomen eet ik chili con carne uit een blikje en neem niet eens de moeite om het warm te maken. Het is te warm om te koken en warm te eten. Voor de vitaminen roer ik er een verse paprika doorheen. De bossen zijn hier stil, de enige geluiden zijn het ruisen van de bomen en af en toe het geschreeuw van een roofvogel wat verder weg. De chili smaakt als een feestmaal, en ik lik mijn lepel zo goed mogelijk schoon bij gebrek aan afwasmogelijkheden. Ik ben de schaamte voorbij. De afgelikte chililepel gaat zonder aarzeling morgenochtend weer de koffie en havermout in. Ik maak me niet meer druk over dit soort futiliteiten.

Mezelf steeds meer vergeten

Ik kan mezelf niet zien, en dat doet iets mafs met me. Hoe langer ik niet geconfronteerd wordt met mijzelf, hoe meer ik mijzelf vergeet. Ik ben niet meer bezig met mijn uiterlijk, hoe mijn haar zit, dat mijn haartjes op mijn benen langer groeien dan ik normaal toelaat in de zomer, dat ik misschien voor gek loop als ik ‘s avonds een legging onder een korte broek draag. Ik denk er niet eens meer over na. Ik vergeet mezelf meer en meer, hoewel ik me tegelijkertijd heel bewust ben van mijn lichaam die dienst doet. Alsof mijn identiteit en ego oplossen, en ik meer en meer samenval met de ervaring. Ergens voelt het als een bevrijding, een zorg minder. Ik hoef geen rekening te houden met de sociale context, gedragscodes en oordelen van mijzelf en anderen.

Zoeken naar een kampeerplek

Als ik verderloop laat ik het bos algauw achter me, waarna ik een ruig en stenig gebied binnen wandel, met de Karstwanden links en rechts van me. Het is in feite een zeer brede kloof waar ik doorheen loop. Oei, dit gaat niet makkelijk worden om een slaapplek te vinden. De zon is al aan het ondergaan, en trekt mijn schaduw meter ver voor me uit. Ik schiet een wens het universum in, om binnen een half uur een beschutte, veilige, ongeziene plek te vinden om te kamperen. Een beetje zenuwachtig loop ik door, terwijl mijn ogen de omgeving afspieden. Vlak voordat ik de bebouwing weer inloop, spot ik een plek dat aan mijn eisen voldoet, hoewel het redelijk in het zicht ligt. Ik gok het erop.

Lekker blijven plakken

De geitenkeutels en prikkelplantjes schop ik zoveel mogelijk weg. Gauw zet ik mijn tent op en maak me klaar om naar bed te gaan. In mijn pannetje maak ik een sopje waar ik me met mijn schuursponsje provisorisch mee was. Poedelnaakt sta ik in het afnemende licht die de hemel paars en oranje kleurt tussen de machtige bergwanden. Talloze gieren vullen de lucht boven mij en cirkelen op de warme windstromen van de schemering. Ik droog me af en hoop dat ik was beter slaap nu ik wat schoner ben, maar dit blijkt ijdele hoop, ik plak nog steeds. Vaak heb ik moeite om in slaap te vallen, omdat het nog zo warm is en ik zo vies plak. Het plakken van mijn lichaam is echt een groot irritatiepunt. Mijn armen aan mijn gezicht of bovenlijf, het plakken van mijn bovenbenen op elkaar, het nare gevoel dat de slaapzak vastplakt aan mijn ongewassen lijf, bah. Ik probeer zo stil mogelijk te liggen om het gevoel te vermijden, maar ontkom er niet aan om veel vaker dan ik zou willen te draaien, omdat mijn gewrichten pijn doen na een poosje op mijn zij te liggen. Ik slaap die nacht daarom matig.

Het bericht Spanje gr7 dag 6 Montejaque verscheen eerst op Struin Stories.

De hele dag wil ik al schijven en de hele dag loopt alles al anders. Überhaupt het vinden van een goede schrijfplek en schrijfhouding is lastig. Ik zit nu op een winderige plek met vergezichten richting Algeciras en de bergen van Gibraltar.

Plakkerig van het zweet en stof, ga ik vroeg mijn bed in. Ik heb me wel ‘ gewassen’ met babydoekjes, maar dat helpt niks. Toch geniet ik om met mijn tentje een beetje open, het geluid van de wind en wat loeiende koeien in de verte in slaap te vallen. Tot er een keiharde knal klinkt: een geweerschot niet ver van me vandaan. Het geluid galmt tegen de rotswanden om me heen. Ik schrik me te pletter en lig verstijfd te wachten tot het volgende schot. Het schot klinkt veel dichterbij dan me lief is. Zijn er jagers actief? Lig ik in hun jachtgebied? Mijn groene tentje heeft een groene kleur die opgaat in de omgeving, met het risico dat ze me misschien over het hoofd zien. Het blijft gelukkig bij dat ene schot, en uiteindelijk val ik weer in slaap, om om 6u gewekt te worden door mijn wekker.

Ochtendgloren verdrijft de angst

Buiten is het aardedonker en intens stil als de wekker gaat. Ineens voel ik me toch een beetje bang, zo alleen in de wildernis. Buiten de tent mediteren zie ik niet zitten, en ik besluit ‘veilig’ in mijn tentje te blijven zitten. Alsof die micrometer nylon me ergens tegen kan beschermen, maar toch voelt het als een beschutte, veilige plek. Het is eigenlijk te krap in de tent, en mijn hoofd zit tegen de bovenkant van het tentdoek, verre van ideaal.

Na het mediteren komt heel langzaam het eerste licht in de wereld, en waag ik me buiten het nylon om mijn havermout te maken en mijn kamp op te breken. Ik trek mijn foliematje uit mijn tent, om als zitplek te gebruiken. Er groeien hier veel droge, stekelige planten, waarvan de scherpe en stekelige bladeren en naaldjes in mijn kleding en spullen blijven hangen. Terwijl ik water kook voor mijn koffie en havermout, trek ik de venijnige plantenresten uit mijn mat en sokken, en zie het licht langzaam toenemen om me heen. De zon verdrijft ook mijn laatste unheimische gevoelens, die worden verruild voor ontzag en enthousiasme. Wat is het te gek om hier te zijn, in mijn eentje. Ik flik dit gewoon!

Geen rust gunnen

Opnieuw valt het me tegen hoeveel tijd ik nodig heb. Die onafgebroken haast die in mijn vezels zit, komt op dit soort momenten tot uitdrukking. Ik gun mezelf geen rustige opstart, maar veroordeel mezelf in plaats daarvan dat ik zo traag ben. Het is een patroon dat ik ken, waar ik me bewust van ben, maar wat ontzettend hardnekkig is om verandering in te brengen.

De route kwijtraken

Terwijl ik de eerste meters maak, geniet ik van de prachtige zonsopkomst, die de wereld langzaam in haar oranjegouden gloed hult, alsof de dimmer langzaam verder wordt opengedraaid. De heuvels hullen zich in een bleek, heiig licht, en zet de verder weg liggende bergen in een soft focus. Na een kilometer buigt de route van de grote weg af, het struikgewas in. Ik ben de route direct kwijt. Onverhoopt probeer ik diverse paadjes, maar mijn gps is het daar steeds niet mee eens. Ik begrijp er niks van, word het zat en besluit om dan maar dwars door het struikgewas te banjeren, in de veronderstelling dat ik later de goeie route wel weer op zal pakken. Die wordt straks wel weer herkenbaar, stel ik mezelf gerust.

Het landschap is een soort zandvlakte op een bergrug, vol met dicht struikgewas her en der, dat de doorgang blokkeert en dwingt tot andere richtingen. Ik kan me maar moeilijk oriënteren hier, en zie nergens een herkenningspunt dat erop wijst dat daar een pad loopt. Af en toe denk ik een paadje te zien en volg het een poosje, maar de vele wildpaden misleiden me hier keer op keer. Ze lokken me alleen maar verder het struikgewas in. De struiken hebben scherpe takken en blaadjes, en sommige zijn voorzien van stekels. Mijn vuilniszakje scheurt open, en zuchtend raap ik alle vieze zakdoekjes en afval bij elkaar. Leave no trace behind, tenslotte. Provisorisch knoop ik de restjes plastic aan elkaar en zie ondertussen dat mijn benen en armen onder de schrammen zitten. Ook mijn pet blijft regelmatig hangen aan de takken boven mijn hoofd.

Zoeken, zoeken…

Het zoeken naar de juiste route, wat slechts een paar kilometer beslaat, duurt op deze manier uren. Steeds als ik even op het juiste pad lijk te lopen, raak ik deze algauw weer kwijt omdat het verdwijnt in de omgeving. Het frustreert me mateloos, en even ben ik bang dat ik hier de rest van de dag dolend zal doorbrengen. Eindelijk lijk ik nu de route teruggevonden te hebben en loop ik over een redelijk begaanbaar gebied, als ik na een ruime kilometer constateer dat ik aan de andere kant van het hek moet lopen. Het hek is te hoog om overheen te klimmen, en aan de andere kant van het hek is de grond een stuk lager. Zuchtend en wat krachttermen de wereld in slingerend keer ik weer om, en loop dat ellendige roteind weer terug naar een splitsing die ik eerder over het hoofd heb gezien: een groen hekje moet ik door, om nu langs de goede kant van het hek te lopen.

Een rivier!

Aan deze kant is het ‘pad’ niet veel beter, en heeft het meer weg van een survivalparcours. Ik sla takken voor mijn blikveld weg, en trek mijn voeten los uit woekerende planten die tussen en naast de rotsblokken groeien die het ‘pad vormen’. Ineens valt mijn oog op beweging rechts van me en ontdek tot mijn grote vreugde dat hier een heuse rivier naast me stroomt! Doordat ik zo bezig was met het begaanbaar maken van mijn route, merkte ik het geluid van de zacht kabbelende rivier niet eerder op. Ik plak, zit onder de takkenzooi van de afgelopen kilometers en omdat ik toch nog helemaal niemand ben tegengekomen, besluit ik terplekke een ‘bad’ te nemen. Voorzichtig steek ik de rivier over, en zoek een plek aan de oever om mijn tas neer te zetten. Ik doe mijn stoffige kleren en schoenen uit, en leg ze naast de oever. Uit het bovenvak van mijn tas vis ik een toilettasje, waar ik een kleine flacon douchegel in heb zitten.

Wandelende waslijn

Poedelnaakt stap ik in het heerlijke, frisse water. Ik was mezelf en mijn kleren, en voel me vrijer dan ooit. Tot voor kort was ik helemaal niet oké met situaties waar ik uit de kleren moest. Een douche op een sportvereniging, een sauna, omkleden op het strand, of wat voor situatie dan ook: ik vermeed het. In de afgelopen jaren is daarin al het een en ander verandert, dat zich heeft vertaald in meer acceptatie van mijn lichaam en vooral minder druk maken over de mening van anderen hierover. Maar nog steeds is dit altijd een drempel. Nu, in mijn eentje in de wildernis van Andalusië sta ik echter totaal ontspannen mijn kleding te wassen in Evakostuum, en geniet ik van de vrijheid die het geeft. Ik geniet van het schone gevoel, en koester de warme zon die mijn lichaam snel laat drogen. De natte sokken, slip, broek en topje knoop ik aan de bovenkant van mijn rugtas, die nu dienstdoet als wandelende waslijn.

Schijncontrole

Het is nu wel duidelijk dat ik Los Barrios, dat ongeveer 10km van mijn kampeerplek ligt, niet ga bereiken binnen de twee uur die ik mijzelf had gegeven hiervoor. Het stemt me nederig, ik word hier keer op keer met mijn neus op de feiten gedrukt dat de planning in de soep loopt, dat zaken anders lopen dan gedacht, dat ik meer tijd nodig heb voor vrijwel alles, en dat ik dus moet stoppen met allerlei verwachtingen stellen of manieren toe te passen om schijncontrole te houden. Die heb ik simpelweg niet. Het zal me benieuwen tot hoever ik vandaag dan kom. Het rustig aan doen en oké zijn met situaties die langer duren en meer tijd vragen is één grote oefening deze tocht.

Cactusknuffelen

Het is dat ik echt inkopen moet doen, anders had ik Los Barrios misschien wel overgeslagen. Om daar te komen, moet ik namelijk een heen-en-weertje doen op de route. Vanuit Los Barrios moet ik straks weer 3km over hetzelfde stuk terug om de route te vervolgen. En die 3km is een saai stuk, langs een doorgaande route met veel verkeer. Eén keer word ik bijna van mijn sokken gereden door een tegemoetkomende auto. Ik spring noodgedwongen de berm in, tegen een cactusachtige plant die zijn scherpe stekels in mijn armen plant, au! Eenmaal in Los Barrios zoek ik een tijdlang naar een supermarkt. Opnieuw moet ik mijn verwachtingen bijstellen, want van supermarkten is vanaf nu geen sprake meer. Het zijn enkel kleine buurtsupertjes met het hoognodige aan producten, die tussen 14 en 17u meestal dicht zijn tijdens de siësta.

Topzware tas

Soms zijn de winkeltjes zo krap, dat ik mijn tas buiten moet laten staan om niet de schappen omver te stoten. Als ik de buurtsuper eenmaal gevonden heb, zijn mijn ogen duidelijk groter dan mijn maag, en krijg ik het gekochte eten bijna niet in mijn rugtas gepropt. Ik eet zoveel mogelijk direct op, maar heb nog altijd geen trek. Meer functioneel eet ik de broodjes kaas en een appel. Met een tas vol eten, val ik bijna achterover als ik weer mijn weg vervolg. Ik zucht als ik de saaie 3km langs de weg weer terug moet, zet mijn verstand op 0 en laat mijn benen het werk doen. Eindelijk kom ik weer bij de kruising, waar ik de route kan vervolgen en het pad geleidelijk aan steeds meer omhoogloopt. Hier staan enkele landhuizen verstopt achter hoge hekken en lange opritten. Ik loop langs een militair complex en draai dan tenslotte een natuurpark in, waar ik gelukkig weer uitzicht krijg en een heerlijk windje waait, om me te verkoelen in de hitte. Het is echt heel warm, en ook vandaag kom ik geen water tegen. Stom dat ik dat in het dorp niet heb gehaald! Hopelijk kan ik nog ergens water vragen.

27 sept 2023 6.57

Na mijn pauze voel ik me wonderwel een stuk beter, ondanks de zeurende rugpijn. Het pad slingert een gebied in waar volop wordt gegraven door gigantische graafmachines, bulldozers en andere zware jongens op grote wielen. Ze werpen dikke stofwolken op, door het verplaatsen van grond en het rondrijden over het terrein, dat een paar meter boven het pad ligt waar ik loop. De stofwolken rollen de bergen af, mijn pad op, en dringen in mijn ogen, neus en mond, en laten een roodoranje zandlaagje achter op alles wat ik meedraag. De brullende motoren, gedonder van metalen laadbakken en gepiep van achteruitrijdende wagens is weinig rustgevend, en ik hou de pas erin om snel uit deze misère te komen. De zon brandt, mijn mond is droog, en de enkele finca die op mijn pad ligt, is bewaakt door manshoge hekken, een roedel waakse honden of bewakingscamera’s. Ik heb geen idee hoe ik hier om water kan vragen, ik tref geen mens op mijn route. Terwijl ik het stof nog uit mijn neus snuit, passeer ik een uitgebrande auto, en loop ik alweer het volgende onnatuurlijke landschap in. Dit houdt het midden tussen een bouwplaats, afgraving, een houtopslag en een sloop. De GR7 loopt hier tot mijn verbazing dwars doorheen. Twee mannen vanuit een bouwkeet roepen mij na en wijzen welke kant ik op moet lopen.

Vanaf dit stuk heb ik ineens weer uitzicht op Algeciras en Gibraltar, met zijn kenmerkende rotsen in het water. Mijn pad slingert naar lager gelegen terrein en terwijl ik afdaal overweeg ik even om hier mijn tent op te zetten: er komt hier geen kip en er zijn plekjes genoeg. Maar het gebrek aan water drijft me verder. Beneden kom ik bij een, helaas, drooggevallen rivier en mooie schaduwrijke plekken onder bomen, met hier en daar wat loslopend vee. De ideale kampeerplek. Maar ja, ik heb nog altijd geen water, dus laat ook deze plek met tegenzin achter me. Ik ben de 30km al gepasseerd en heb geen zin meer om te lopen. Mijn lichaam is moe en ik wil uitrusten. Mijn lijf is nat van het zweet, waar het eerdere bouwstof in een dikke laag aan vast zit gekoekt.

Mooie kampeerplekjes maar geen water

Ik laat de schaduw van de bomen achter me, en loop de hete zon weer in, dwars door dorre stukken land waar tientallen stieren vrij rondlopen. Stieren met enorme hoorns die bijna een meter in de breedte zijn. Dit zijn de stieren die speciaal gefokt worden voor het stierenvechten, dat tot op de dag van vandaag een populaire sport is in Andalusië. Al eerder ben ik ze tegengekomen, bij Los Barrios passeerde ik imposante exemplaren met een gebrandmerkt nummer op hun dijen. Met mijn blik op de scherpe hoorn loop ik hier niet bepaald op mijn gemak. Ik ben me maar al te goed bewust van de schade die deze dieren kunnen aanrichten met hun hoorns. Zouden zij mijn angst of onzekerheid ruiken? Leidt dat niet tot onvoorspelbaar gedrag? Waarom staan die beesten eigenlijk niet achter een hek!? Ik zet mijn verstand op nul, doorlopen, geen onverwachte bewegingen maken. Als ik de imposante dieren op een meter afstand passeer, voel ik me ineens heel erg kwetsbaar. Iedere keer als ik er dan voorbij bent, voelt het als een overwinning. De stieren staan nu loom grazend in het veld, zich niet bewust van hun tragische lot dat elk van hen te wachten staat. Voor het vermaak en vertier van mensen. Ik heb dat nooit begrepen, en kan er ook geen sympathie voor opbrengen.

Hulp van anderen afslaan…

Als ik voorbij de stieren ben, besluit ik google maps te raadplegen om meer zicht te krijgen op een plek waar ik water kan vinden en kan kamperen. Terwijl ik daar sta, stopt een auto met een echtpaar naast me, die me een lift aanbiedt. Ik sla het vriendelijk af, hoe aantrekkelijk het ook klinkt, uit principe wil ik elke meter zelf lopen. Ik vraag of ze water hebben, maar helaas kunnen ze me daar niet aan helpen. Ook de kaart biedt weinig hoop: ik moet eerst een kleine bergpas over om aan de andere kant bij een doorgaande weg te komen, waar twee wegrestaurants zitten. Na een interne peptalk hijs ik de loodzware tas weer op mijn rug en pep mezelf op. Ik ga proberen snel die pas over te zijn, want als ik straks water heb, is de volgende vraag waar ik mijn tent kan opzetten. In de buurt van de doorgaande weg loopt een spoorlijn en een dorp. Opties voor wildkamperen zijn er ogenschijnlijk niet. Peinzend stamp ik over de asfaltweg, die tegelijkertijd een Europese fietsroute is, en gestaag steeds verder omhoog slingert. Links en rechts staan weer hekken langs de weg, eventuele kampeeropties nog verder reducerend. Ik word hier af en toe ingehaald door een fanatieke fietser, die het zo te zien net zo zwaar hebben als ik. Wat later zie ik dat er iets in brand staat in de berm, en trap een beginnende bermbrand snel uit. Het is hier gortdroog, en een smeulende peuk kan hier tot enorme ravage leiden. Op picknickplekken staan borden dat het standaard verboden is te barbecueën tussen half mei en half oktober.

Bermbrandje

Het bermbrandje houd me nog even bezig, omdat het een symbool is voor hoe alles met alles samenhangt. Zou er iemand zijn peuk daar neer hebben gegooid? Iemand met weer een hele eigen geschiedenis, reden waarom hij daar rijdt en bestemming. Het toeval (of niet) wil dat ik precies daar langskom als het brandje begint. Wat nou als ik het niet uittrap, tot welke gevolgen leidt dat, en hoe haakt dat weer aan alles? Welke mensen zouden daar weer door beïnvloed worden? Niks staat op zichzelf, dat is wel duidelijk.

‘Stiekem’… over zelfopgelegde regels

De asfaltweg duurt gevoelsmatig een eeuwigheid en mijn voeten branden pijnlijk van de afstand. Eindelijk kom ik dan bij het kruispunt waar de restaurants zitten en ik mijn flessen kan vullen. Om niet nog meer tijd te verliezen, vervolg ik direct mijn route, terwijl mijn schaduw steeds langer wordt en de zon sneller dan ik wil naar de horizon zakt. Ik heb nog altijd geen oplossing voor het slapen, maar kijk stiekem of er goedkope slaapopties binnen zijn. Stiekem, zo voelt het, omdat het niet is wat ik mezelf heb voorgenomen. Ik zie een hotel voor zo’n 60 euro op nog een uur lopen. Dat zit in de buurt van de enige mogelijkheid om eventueel te kamperen: in een parkje, tussen een woonwijk en de spoorbaan. In een park, vlak bij de bewoonde wereld… Dat voelt spannend en ik ben er niet gerust op dat dat een verstandig idee is. Een boete voor wildkamperen is heel wat hoger dan de prijs van een hotelovernachting.

Verwijtende stemmen

Inmiddels heeft het idee van een warme douche en een zacht bed zich al in mijn hoofd genesteld en drukt de gedachtes aan wildkamperen steeds verder naar de achtergrond. Tegelijkertijd schaam ik me: ‘kom op Mies, je zou toch zoveel mogelijk wildkamperen? Je wilde toch zo ver van de bewoonde wereld zijn om jezelf goed te leren kennen, om jezelf uit te dagen? Je was toch zo avontuurlijk? En nu ga je serieus op de tweede dag al overwegen om in een hotel te slapen?’ In mijn hoofd is een gevecht gaande tussen wat ik me voornam, mijn idee van hoe ik zou moeten zijn, doen en handelen, en wat ik in het hier en nu ervaar. Ik herken strenge, zelfs straffende gedachtepatronen en voel me er rot bij. Het zijn oude bekenden, maar geen welkome gasten. Ze blijven de rest van de wandeling met me meelopen, me van ongevraagde verwijten voorzien.

44km en een hotel

Mijn kuiten zijn verschrikkelijk verbrand in de zon vandaag, ze staan in vuur en vlam en de huid voelt alsof het onder enorme spanning staat. Wat zou ik graag mijn huid koelen met een koude douchestraal… Ik hak de knoop door: naar het hotel. Die demonen blijven met me meelopen naar het hotel, maar ik negeer ze waar ik kan. En dat is maar goed ook. Als ik daar om 19.54u aankom en de 44km heb aangetikt, kan ik niet meer. Mijn rug doet zoveel pijn, en ik krijg amper eten door mijn keel. Alles kost moeite. Ik stroop de vieze kleding van mijn lijf en mik ze in de badkuip, neem een heerlijke douche en spoel de kleding goed uit.

28-9-2023 14.42

Er blijft een berg zand in de badkuip achter als ik mijn kleding ophang aan mijn waslijntje op het balkon. Met de laatste restjes energie kook ik een potje van diepvriesgroenten en rijst, waarvan ik zoveel als ik kan naar binnen werk, maar minstens de helft door de wc wegspoel. De kamer is luxe, het balkon kijkt uit op een binnentuin dat me doet denken aan de tuinen van het Alhambra. Ik ben in Andalusië, maar ik kan nu niet genieten, het doet me niks. Ik handel op de automatische piloot . Het zakje diepvriesgroente is overdag door de zon ontdooit en het groentevocht is gaan lekken in mijn tas. Iedere keer dat ik met wind mee loop, komt een walgelijke geur van kool en ui me tegemoet. Daar zal ik nog wel even last van houden. Nog snel stop ik wat apparaten in de stopcontacten om op te laden, en dan stort ik in.

Het bericht Spanje gr7 dag 3 Castellar de la Frontera verscheen eerst op Struin Stories.

Wanneer begint deze reis echt? Op het moment van vliegen? Of op het moment dat ik tot dit besluit kwam? Dat besluit kwam in januari dit jaar, maar ook dat moment kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Al in mijn tienerjaren had ik het plan om de deur uit te wandelen naar Denemarken, en misschien verder Scandinavië in. Toen wilde ik vooral weg van huis, als een vlucht van mijn leven daar. Dat is nu wel anders. Ik heb het moeilijk en mijn tranen zitten hoog. Als ik mijn kinderen in tranen zie achter de douanehekken, vraag ik me af wat ik hier doe, en wil ik me enkel nog koesteren in hun nabijheid en warmte. Het loslaten, die allerlaatste knuffel, kus, zwaai, blik… Dat valt me zwaar. Ik wil helemaal niet weg van ze, maar toch is het loskomen van hen de enige manier om deze reis te maken. Hier op de luchthaven ben ik op zoek gegaan naar de ‘meditation lounge’, en vind een aftandse ruimte met een kapotte stoel en wat vieze kleedjes, ingeklemd tussen de toiletten en het café, die moet doorgaan als gebedsruimte. Hier mediteer ik even. Het helpt. Ik voel mijn voeten weer op de grond staan, mijn lijf is wat rustiger en de tranen stoppen.

Klavertje vier

Terwijl ik nu schrijf, worden de eerste priority passengers opgeroepen om te boarden, langzaam komt het moment van vliegen dichterbij. Ik hou niet van vliegen, elke keer brengt het toch weer spanning en angstige gedachtes. ‘Het kan zomaar de laatste keer zijn’, flitst er dan door mijn hoofd. Maar ik weet ook dat het altijd goedkomt, ik heb het vaker gedaan. Gisteren stond er een kadootje van een juwelier op mijn slaapkamer: mijn moeder heeft een zilveren klavertje vier als geluksbrenger voor mijn tocht gekocht, een lief en mooi gebaar. Het hangertje hangt als een gelukstoken om mijn nek en ik merk dat ik er regelmatig naar grijp om er wat steun uit te putten.

Angst onder ogen zien

Mijn backpack zit in het ruim, en het voelt niet prettig om die niet in mijn buurt te hebben. Vanmorgen woog ik zo’n 18 kilo zwaarder door de backpack op mijn rug. Ik voel me als een slak die zijn huisje heeft moeten afstaan. Alles daarin is van belang voor mijn reis. Ik ben als de dood dat ik mijn tas kwijtraak, dat hij achterblijft in het ruim van de bus als ik uitgestapt ben. Angst, angst, angst. Sinds ik ben begonnen met zen, word me steeds duidelijker hoeveel angst er in me zit en word ik me steeds meer bewust van de angstige gedachtes die als vliegen in mijn hoofd rond zoemen. Je zou bijna zeggen dat het een slecht idee is om te mediteren, omdat ik nu die angst gewaar word. Toch ervaar ik juist dat die angst, die er hoe dan ook toch al zou zijn, of ik mediteer of niet, door het mediteren beter hanteerbaar maak voor mezelf. Althans, een beetje. Steeds een beetje meer.

24 sept 2023 12.49

Ik zit al een poos op het vliegveld van Malaga, waar ik rond 10.30 ben geland. Ik kan pas om 14u mijn bus richting Tarifa nemen. Natuurlijk ging het vliegen prima, de angst die ik vooraf heb, ebt snel weg, en maakt ruimte voor verwondering over het fenomeen van stewardessen. Zolang ik me kan herinneren zijn deze altijd mooi, knap, slank en met een flinke dosis make-up en haarlak hun werk aan het uitvoeren. Misschien is het blijven geloven in de illusie van schoonheid, luxe en comfort, die in vroeger tijden wellicht enkel voor de happy few was weggelegd, een wens die we graag in stand houden. Misschien bieden de knappe gezichtjes en zoete glimlachjes wel enige troost en houvast aan diegenen die toch wat gespannen aan boord stappen.

Zelfopgelegde regels verbreken

Een sportvriend, Kees, heeft aangeboden me tijdens mijn reis te helpen met regelzaken en uitzoeken van dingen, mocht dat terplekke nodig zijn, een erg fijn idee! De eerste uitdaging dient zich al aan, want voor het koken heb ik gaskannetjes nodig, die mogen niet mee in het vliegtuig, dus zal ik hier moeten vinden. Het is echter zondag, en ik heb geen idee waar ik deze kan verkrijgen. Dankbaar maak ik direct van het aanbod van Kees gebruik om me te helpen uitzoeken waar ik deze kan vinden. Het voelt een beetje gek, ik wil deze reis vooral op mezelf leren vertrouwen, maar ik merk dat ik behoorlijk wat spanning ervaar en moeilijk kan ontspannen tijdens het wachten. De adrenaline giert door mijn lichaam, en ik grijp continu naar mijn telefoon, om busverbindingen te checken en steun te vragen van Steef. Ik merk dat ik dit gedrag naar mezelf aan het goedpraten ben: ‘ vandaag is nog geen wandeldag, dan geldt de regel van contact met het thuisfront nog niet, vandaag mag ik nog wel, nu is het belangrijkste dat ik mijn spullen op orde krijg’. Ik praat het goed naar mezelf, want ik heb die voornemens enkel met mezelf gemaakt, er is niemand die me controleert of ik me er wel aan houdt. Toch voelt het als valsspelen.

Reisplanning loopt in de soep

Ik maak de fout om een kaartje te kopen naar de plek van de overstap, en ben niet assertief genoeg om te zeggen dat ik een kaartje voor een bus eerder nodig heb. Dit gedrag ken ik zo goed van mezelf, en ik erger me eraan. Ik ben geen held met het vragen, bestellen, bellen, regelen van zaken voor mezelf, en ga die situaties liever uit de weg. En als ik het doe, laat ik me gauw overrulen door de ander, zélfs als ik doorheb dat het niet gaat zoals ik me had voorgenomen, of ik niet krijg wat ik nodig heb. Met als gevolg nu, dat mijn reistijd met nog eens 2 uur toeneemt, met een hele krappe overstaptijd voor de allerlaatste bus die vandaag gaat. Reden genoeg om me behoorlijk op te winden en zorgen te maken of ik die laatste bus wel ga halen. Lekker bezig Mies.

Prikkels

Kees heeft intussen wat tankstations gebeld en een camping, die allemaal beweren dat ze gaskannetjes verkopen. Dat geeft wat rust. Nu maar hopen dat ze het juiste type verkopen die op mijn brander past.
Terwijl ik daar wacht, merk ik dat de drukte van de vele mensen, de geluiden van opstijgende vliegtuigen en al het verkeer behoorlijk vermoeiend zijn. Het lijkt of ik steeds gevoeliger word voor de hoeveelheid prikkels om me heen en kan er elk jaar minder goed tegen. Maar misschien redeneer ik wel verkeerd om, en merk ik tegenwoordig steeds beter en sneller op wat de impact is van de prikkels die er altijd al waren. Nu kan ik in ieder geval maatregelen nemen om mezelf af en toe in rust terug te trekken. Zittend op het vliegveld, droom ik al van de stilte en afzondering in de natuur die voor me ligt.

Eerste contacten

In de bus naar Tarifa tref ik een sacherijnige chauffeur die me boos instrueert om mijn tas in het ruim te doen. Als ik vervolgens wil pinnen, blijkt dit apparaat niet te werken voor mijn pinpas. Blijkbaar is dit bedoeld voor de Spaanse variant van de OV kaart. Ik haal contact geld tevoorschijn en excuseer me dat ik enkel 50 euro heb. Boos blaft de chauffeur naar me dat hij daar niet mee uit de voeten kan en stuurt me met geheven vinger de bus uit, naar een plek om mijn briefgeld te wisselen. Maar dit is de laatste bus, ik kan deze bus niet missen! De moed zinkt me in de schoenen. Op dat moment biedt een oudere vrouw haar OV kaart aan, om voor mij te betalen, en direct daarna bieden twee mannen aan mijn briefgeld te wisselen voor me. Ik voel me opgelucht en dankbaar voor hun hulp. Als vrouw alleen op pad pakt tot nu toe goed uit.

24 sept 23 17.41

Het is zondag en na vijven, de winkels zijn dicht. Ik heb nog altijd geen gaskannetjes. Na de zenuwslopende busreizen ben ik in Tarifa aangekomen, waar ik regelrecht naar het industrieterrein ben gelopen – of gewaaid bijna, wat een krachtige wind staat hier – om gas te regelen. De tankstations die Kees noemde, hadden enkel grote gasbussen en verwezen me door naar de bouwmarkt, die pas maandag open gaat. Met aanzienlijk minder hoop op gaskannetjes dwaal ik door Tarifa, ga door mijn gepieker compleet voorbij aan het prachtige centrum, en kom uiteindelijk uit bij de stranden. Hier zoek ik een terras op, mezelf dwingend om gewoon even te zitten en te realiseren dat ik nu hier ben, in plaats van maar in die actiestand te blijven handelen. Vandaag krijg ik direct lessen in vertragen. Morgen zal ik terug naar Tarifa moeten om het gas te kopen, waardoor ik later dan gehoopt kan beginnen met mijn wandeltocht. Ik heb moeite me over te geven aan het feit dat het anders loopt en allemaal meer tijd kost, merk ik.

Oefening in hier en nu

Zittend op het terras heb ik zicht op het strand en de zee. De krachtige wind doet zijn best doet mijn schrijfschrift en pet van tafel te rukken. Een Amerikaanse vrouw op het terras spreekt me aan, en is enthousiast als ik vertel dat ik morgen start aan mijn wandeltocht. Ze vindt het prachtig en staat erop foto’s van me te nemen, want dit is een bijzonder moment. Ik lach gelaten en voel me ongemakkelijk als ze een foto van me maakt. Pas veel later realiseer ik me dat zij veel meer dan ik voelde wat een bijzonder moment het was.

25 sept 2023 9.18

‘You look marvelous!’ roept de Amerikaanse, als ik mijn rugzak op mijn rug hijs. Ik voel me gevleid. Ik geloof er niks van. Nog geen 5 minuten geleden was ik jaloers dat de Duitse man op het terras een biertje trakteerde aan haar, en niet aan mij. Gek hoe die emoties elkaar zo vlug afwisselen.
Ik ga niet meer naar het centrum, maar naar de camping waar ze misschien gaskannetjes verkopen. Vanaf het terras zet ik mijn eerste stappen op de GR7, de eerste echte stappen van mijn wandeltocht, de eerste etappe van vele. Het biertje van het terras maakt me licht in mijn hoofd, en de wind helpt niet mee om mij en mijn zware rugzak recht te houden. De route loopt over een vlonderpad over het strand, waar de wind de vlonderdelen door de jaren heen schots en scheef heeft gewaaid. Hier en daar is het alsof ik over een gigantische wipwap wandel. Dit alles maakt het direct een uitdaging om niet om te vallen op mijn eerste kilometers richting de camping.

Tarifa, surfwalhalla

Wat is het hier prachtig en relaxt. Het barst hier van de surfers. De sterke wind en grote golven maken de kust hier een surferwalhalla. De parkings staan vol campervans, in vrolijke kleuren graffiti, in vintage of retrostijl. De mensen zijn donkerbruin van de zon, gespierd van het kiten en surfen en gekleed in bikini’s en zwemkleding in bohemien stijl. Met lange, zoute haren en blote, zanderige voeten. Ik val uit de toon met mijn witte huid en degelijke wandeloutfit.

Lantaarnpaal

Rond 19u bereik ik camping Rio Jara, waar ik een gat in de lucht spring als ik ontdek dat ze hier gaskannetjes verkopen! Komt alles toch nog goed. Ik koop er 2 want ik vermoed dat er op de route niet gemakkelijk nieuwe gaskannetjes gevonden zullen worden. Ik kies een plekje aan de buitenkant van de camping, met uitzicht richting de zee. Als Steef later belt en grapt ‘ sta je niet onder een lantaarnpaal?’, omdat we die fout met enige regelmaat hebben gemaakt tijdens het kamperen, kijk ik schuin omhoog en zie, jawel, een lantaarn op een meter van mijn tent staan. Hoe is het mogelijk. Ik ben echter te moe om de boel nog te verplaatsen dus ik leg me erbij neer.

Zeepsop

Als ik even later wil gaan douchen, tref ik een onaangename verrassing in het bovenvak van mijn backpack: de zeepflacon is geëxplodeerd in het vak, en alles zit onder de zeep. Vermoedelijk tijdens het in-/uitladen van het vliegtuig onder druk komen te staan. Alles in het vak zit onder de douchegel, en zo goed en kwaad als ik kan probeer ik de boel schoon te maken, met een hoop zeepsop, bellen en geklieder tot gevolg. Nou ja, het is gelukkig geen honing, troost ik mezelf, want die ervaring heb ik in het verleden ook al eens gehad.

Afsluiting dag 1

Ik mediteer met de ondergaande zon en invallende avond. Het is hier nog een uur langer licht dan in Nederland, en het voelt alsof ik terug in de tijd ben gereisd en weer een stuk zomer meepak. De lucht kleurt perzikroze en oranje. Bij gebrek aan een meditatiekussen gebruik ik mijn kledingzak. Mijn foliemat, die onder mijn slaapmat ligt, gebruik ik als meditatiemat. Moe van de eerste indrukken en spanning van de reis val ik niet veel later al in slaap.

Het bericht Spanje gr7 dag 1 Tarifa Gibraltar verscheen eerst op Struin Stories.

Het is bijna een jaar geleden dat ik begon met een lang gekoesterde wens: een megalange trektocht te voet maken door Europa. In mijn eentje. De hele dag lopen door de natuur, genieten van van omgeving en nieuwe plekken ontdekken. Fysiek bezig zijn, lekker buiten, op de plek waar ik mij het meest op mijn plek voel. Ik vertrok eind september naar Gibraltar, en liep een maand lang over de GR7 door Andalusië heen. Op mijn rug droeg ik alles wat ik nodig had om zoveel mogelijk zelfvoorzienend over het pad te hiken. Het was een bizar avontuur. Leerzaam, eenzaam, spartaans ook soms. Het bracht me alles en meer waar ik om had gevraagd en op had gehoopt. Het bracht me ook heel veel wat ik niet had kunnen voorzien, en zeker niet had gehoopt. Maar het was een fantastische, rijke ervaring.

Tijd om te verwerken

Ik heb er niet meer over geschreven in mijn blog. Tijdens mijn tocht probeerde ik zoveel mogelijk onderweg te schrijven. Het waren vaak rauwe, pure notities die over die ervaring in het moment gingen. Ik had stiekem de wens er een boek over te schrijven. Misschien komt dat ooit. In ieder geval hield ik de schrijfsels bij me, schreef er later nog meer bij, en las ze veelvuldig terug. Het was een manier om de intense ervaringen ook te verwerken, weer opnieuw te beleven en ook te doorvoelen. Want jemig, wat was het soms intens! Elke dag voelde als een week, ik maakte gevoelsmatig zoveel mee. Ik had tijd nodig om dat wat ik had ervaren ook te integreren in mijn dagelijks leven. Om het een plek te geven en toe te kunnen passen.

Voor het eerst…

Het was de eerste keer voor mij dat ik alleen vloog, alleen naar het buitenland ging, alleen voor zo’n lange tijd bij mijn gezin weg was, dat ik alleen ging wildkamperen. In alle opzichten deed ik zoveel dingen voor het eerst, en ik vond het doodeng, te gek, zo versterkend, fenomenaal, krankzinnig en met tijd en wijlen verschrikkelijk. Ik heb mezelf zien groeien in verschillende opzichten. Mijn lijf werd sterker, ik ontwikkelde veerkracht, oefende een vreemde taal en verdiepte mijn spirituele ontwikkeling. Ik leerde op mijzelf vertrouwen, omdat ik geen andere keuze had. Keer op keer werd ik op mezelf teruggeworpen en kon ik niet anders dan de kracht en moed uit mezelf putten om door te gaan, een oplossing te bedenken, te dealen met alle emoties, pijntjes of discomfort wat er was.

Alleen met de ervaring

Maar ook de positieve ervaringen. Soms miste ik het, dat ik het niet samen met iemand kon delen. Maar op de een of andere manier was het ook iets heel bijzonders en intiems om die momenten helemaal voor mezelf te hebben. Ik dronk de ervaring op, viel ermee samen. Er waren geen woorden nodig, geen uitleg, want er was een instant begrijpen, een ervaren op een veel dieper niveau. Het kon me tot tranen roeren om daar dan te zijn, zittend op een schitterende plek, eindeloze vergezichten in de warme mediterraans kleuren, terwijl er niemand anders was. Het waren sublieme momenten.

Levenslessen

Er waren momenten dat ik leek te kunnen vliegen. Op goede dagen voelde mijn rugzak als een dagrugzakje, en mijn benen op die van een gems. Tredzeker, snoeihard van de spieren die zich in rap tempo aanpasten aan mijn dagelijkse hikes. Maar er waren ook momenten dat ik veel te veel van mezelf vroeg, en rillend met symptomen van oververmoeidheid en zonnesteek in mijn bed lag. In al die ervaringen lagen lessen opgesloten. Ik heb er zeker van geleerd, en ben van plan het aankomende keer dan ook anders te doen. Maar ook dan zal ik weer mijn portie krijgen, weer nieuwe lessen leren. Dat is inherent aan het leven zelf, uiteindelijk.

Meelezen over de avonturen

Binnenkort ga ik voor deel 2. Ik vlieg wederom met een open ticket naar Spanje, en reis af naar het eindpunt van mijn vorige trip, en daarmee het beginpunt van mijn aankomende langdurige hike: Cullar de Baza. Een onbeduidend slaperig dorpje in Andalusië. Omdat veel mensen mij volgen en ook graag meelezen over de avonturen, heb ik besloten met terugwerkende kracht mijn avonturen van mijn eerste etappe hier te delen de komende weken. Zo krijg je een idee van het pad en mijn ervaringen.

Openstaan voor ontmoetingen

Over de tweede etappe zeg ik met opzet maar weinig. De vorige keer heb ik mezelf in de vingers gesneden om hier teveel uitspraken over te doen, waarmee ik mezelf onbewust allerlei verwachtingen en impliciete doelen oplegde. Dat wil ik voorkomen. Wel heb ik mijn intenties voor deze tocht scherp: ik wil vooral openstaan voor ontmoetingen en verwelkomen wat er op mijn pad komt. Letterlijk en figuurlijk. Om die reden sta ik er ook open voor als mensen een tijdje willen aanhaken tijdens mijn tocht.

Het bericht Deel 2 van mijn solotocht door Europa verscheen eerst op Struin Stories.

Na een heerlijke nacht op de slaapzolder van ons cadeauverblijf krijgen we om 8u een ontbijt geserveerd van brood met koffie, thee en gebakken eieren. Wat boffen we enorm! De prijs is op donatiebasis, top geregeld. Met gevulde buikjes vervolgen we onze route. Het belooft weer een zonnige dag te worden, waarschijnlijk met temperaturen ver boven de 30 graden, dus dat wordt weer zweten! De route slingert door valleien en kleine gehuchten.

Zondagse stilte

Het is zondag, en dat is te merken. Wat een stilte en rust onderweg! Tegen verwachting in zijn de kerken niet overal vrij toegankelijk, en verzamelen we vandaag maar weinig stempels. Het doet echter niks af aan de mooie route van vandaag, door weilanden, langs bosranden, en door het bos. Meestal is het pad duidelijk te volgen, maar in enkele gevallen is het pad ineens verdwenen, bijvoorbeeld bij een driesprong of bij een overwoekerd gebied. We moeten dan even zoeken naar de gele pijlen of schelpen aan de achterkant van bomen en palen. Soms is het onze eigen schuld, letten we niet op, en blijken we al een pooslang de verkeerde weg te volgen waar we al hadden moeten afslaan.

Door berenbossen

Deze kleine setbacks vallen echter in het niet bij onze dwalingen in Bosnië, waar ik me voor het eerst in mijn leven echt verdwaald voelde. De grond is hier veel minder sterk begroeid, en de bossen meer open en toegankelijk. In Bosnië waren de wouden zo dicht begroeid, dat er nauwelijks daglicht doorheen kwam. Wat wél een overeenkomst is, is dat we ook hier in Slovenië door berenbossen lopen, zonder het te weten. Misschien maar goed ook. Pas als we de bossen uitlopen en achter ons kijken, zien we de waarschuwingsborden voor beren staan.

Modderstromen na de overstromingen

Door de modderstromen van de overstromingen zien we talloze sporen van dieren: herten, everzwijnen, maar ook grote, hondachtige poten. Beren? Ook lopen we langs bomen die als tandenstokers doormidden zijn gespleten, in de kern verkoold, grote, gezonde takken die zijn afgebroken. Blikseminslagen en stormschade. Het is alsof de natuur ons wil inwrijven welke gevaren we vorige week hebben gelopen, in Bosnië. Meer dan eens moeten we over gevallen bomen en takken klimmen. Het noodweer is hier gigantisch geweest en Moeder Aarde heeft haar spierballen getoond.

Eindeloze klimmetjes en steile afdalingen

De pelgrimsroute volgt grofweg de loop van de rivier, maar het pad kiest veelal de uitdagende route, die over de omliggende heuvels en bergen heengaat. Vandaag staan er ook twee flinke klimmetjes op het menu. Vooral tijdens de tweede klim lijkt er maar geen einde te komen aan de stijgende meters, en voelen we ons behoorlijk bedonderd door de navigatie. We lopen op een berghelling, waar we ineens op een afgrond staan: het pad is letterlijk afgegraven, blijkbaar is er de afgelopen jaren een bedrijf gekomen die hier de grond afgraaft, en is het pad nog niet verlegd.

Belaagd door vliegjes

We zoeken onze weg om de afgravingen heen, en ploeteren vervolgens door manshoge maïsvelden naar het volgende dorp. Onderweg worden we regelmatig lastig gevallen door zwermen vliegjes, die met ons mee dansen, en vooral Fosses geduld op de proef stellen. Maaiend met zijn armen en gefrustreerd roepend naar de beestjes, loopt hij verder. Het doet me denken aan een zenverhaal, over de man die mediteert, maar wordt gestoord door de muis in zijn habijt. Ik deel het verhaal met Fosse en leg uit dat hij er misschien een aandachtsoefening van kan maken. Er is nog flink wat oefening nodig, ook bij mij, maar wie weet is er een zaadje geplant.

De vermoeidheid slaat toe

Na een tijd krijgen we uitzicht op de bergen, ver weg. Wat een machtig mooi gezicht, en wat kunnen we ver kijken! Als de zon zakt, werpt het een zacht, gefilterd licht over de heuvels, die achter elkaar vervagen. Ik geniet van het uitzicht, dat elke kant op prachtig blijft, al het groen om me heen, de diversiteit van de planten en bomen hier, de vochtige en geurende bossen. Maar de vermoeidheid is ook merkbaar, en ik struikel regelmatig over de vele, losliggende takken op de grond. Door de storm is er veel nog niet opgeruimd en het vraagt concentratie om niet te struikelen.

Met mijn neus op de feiten

En dan gaat het echt mis: ik blijf met mijn rechtervoet achter een tak hangen, terwijl mijn linkervoet voor de tak staat. Mijn hand zit in de lus van de wandelstok, en als ik face forward naar beneden smak, kan ik mezelf niet opvangen. Ik klap op de grond, en het gewicht van mijn rugzak komt in tweevoud op mijn hoofd, die daarmee met een luide krak van mijn neus in de grond wordt geduwd. Een felle pijn schiet door mijn neus en hoofd. Die is gebroken, denk ik direct, en ik verwacht een bloedneus als ik opkrabbel. Dit lijkt mee te vallen, hoewel mijn neus dik en geschaafd is, een beetje scheef staat en vooral heel veel pijn doet.

Een onsje teveel afzien

Dit had vast een mooie home video geweest, maar ik kan er niet om lachen. Waarom val ik zo vaak? Word ik met mijn neus op de feiten gedrukt? Welke les ligt hierin verscholen? Ik kom er niet achter. De val haalt me behoorlijk uit mijn humeur en bezorgt me flinke koppijn. Na het vele stijgen, volgt het onvermijdelijke dalen, en de kinderen beginnen het in hun knieën te voelen. Ik baal dat de afstanden veel langer zijn dan voorzien, en voel me rot naar de anderen toe. Wat doe ik ze aan? Ik laat ze zo afzien, in hun vakantie notabene! Wat ben ik nou voor moeder?

De lekkerste hamburger ooit

Met de nodige zelfverwijten, vermoeidheid en pijntjes sukkelen we verder, tot we gelukkig niet lang daarna het stadje Straza zien liggen, waar we uit eten willen gaan. En als we weer asfalt onder onze voeten voelen, hebben we nog genoeg energie om naar het restaurant te komen waar we de lekkerste hamburgers ever eten, en onszelf ook nog een groot ijsje als toetje toe trakteren. De camping ligt op een uurtje lopen, wat gelukkig goed te doen is na de uitgebreide maaltijd en rustpauze. Rond 21u komen we hier aan, zetten in het licht van onze hoofdlampjes de tentjes op, terwijl de kinderen hun lang verlangde douches nemen.

Laatste wandeldag

Met alle avonturen van de afgelopen dagen en weken, alle wandelkilometers in de benen en het toch wel vele afzien, besluiten we dat het ook wel genoeg is geweest, en om morgen de laatste wandeldag te maken. Dan zullen we naar Novo Mesto lopen, waar we de trein naar Ljubljana terug zullen nemen. Dan hebben we nog een paar dagen om rustig aan terug naar huis te gaan.

Overpriced nachtje tukken

Het besef dat we rustig aan kunnen doen vandaag, is prettig. We staan op het gemak op, nemen de tijd. Als we onze overnachting op deze eenvoudige camping afrekenen, schrik ik me rot van de prijzen die worden gehanteerd. Een rib uit ons lijf! Niet direct een aanrader voor trekkers. Het is niet ver meer naar Novo Mesto, en de route gaat voornamelijk over vlak terrein.

Ooievaars: een nieuw begin

Onderweg zien we regelmatig ooievaars, symbool voor een nieuw begin. Een teken? Een nieuwe start, een schone lei. Is het toevallig dat we de ooievaars tegenkomen nadat we hebben besloten een bod uit te brengen op het stuk land in Slovenië? Ik interpreteer het als een gunstig voorteken. We hebben mazzel met de laatste wandeldag, die langs de rivier Krka meandert en weinig veeleisend is. We wandelen langs groene velden, waar mensen op het land werken, en velden vol met bloeiende bloemen in vrolijke kleuren. Ook de verschillende gewassen zijn bijna klaar om geoogst te worden.

Novo Mesto, ons eindpunt

Novo Mesto ligt in de bocht van de rivier, met op de top van de heuvel in het stadje de kathedraal, waar we onze laatste stempel deze reis halen. Als we een drankje nuttigen op het terras, ontdekken we dat vandaag een bijzondere dag is, waarop alles gesloten is, om de mensen te eren en bedanken die hebben geholpen tijdens de overstromingen. Een mooi gebaar voor de betrokkenen, maar balen voor ons, want nu grijpen we net mis voor de lunch. Als we op de trein wachten, ontdekken we op het nippertje dat er een nabijgelegen supermarkt als enige tóch open is vandaag. Steef laat zijn tas achter, trekt een sprintje door de zwoele zomerhitte, om broodjes en fruit te scoren, en is nét op tijd weer terug om met ons de trein in te springen richting de auto.

Terug in de rust

We verwonderen ons over de terugreis: wat hebben we in 4 dagen tijd een eind gelopen! Ik ben onwijs trots dat we dit allemaal hebben kunnen doen, maar ben ook heel blij dat we nu even in de rust gaan. Terwijl het landschap onder ons doorschiet, mijmeren we verder over onze Sloveense plannen. Het blijft een puzzel hoe we alles moeten gaan doen, maar ergens moeten we het balletje aan het rollen brengen, en het uitbrengen van het bod, voelt als het in gang zetten van dit proces…

Het bericht Jakobova Pot: van Gombisce naar Straza verscheen eerst op Struin Stories.

Het komt altijd goed. Soms meer, of misschien vooral op die momenten dat je het nog het minste verwacht. Of als de geest open is, zonder verwachtingen. Zonder oordelen, als een lege boot. Noem het trail magic, trail angels, synchroniciteit. Mijn ervaring is dat deze ervaringen zich toch vooral voordoen door het pad te bewandelen, in letterlijke en figuurlijke zin.

Eeuwige haast

Vandaag wandelen we van de camping af, onze rugtassen op onze rug. Dit keer te voet, in tegenstelling tot gisteren, toen we met de auto naar Ljubljana reden voor de start van onze voettocht. De zon komt al vroeg door, en warmt de aarde in rap tempo op, waar het kwik al snel de 32 graden aantikt. Met onze huisjes op de rug lopen we de heuvel af, waar de camping zich bevindt. De camino loopt namelijk veel lager, in de buurt van de A2, waar de route meerdere keren over- en onderdook duikt. Vanmorgen begon ik de dag sacherijnig, met een boze bui  tijdens het opbreken. Ik erger me eraan als iedereen tijdens het opbreken zijn snor lijkt te drukken en een ander het werk laat opknappen. Na een, laten we zeggen, pedagogisch momentje keerde de rust gelukkig snel weder, en kon ik me wat meer ontspannen. Het is voor mij ook een oefening in het loslaten van mijn haast. Knap lastig kan ik vertellen.

Kwispelend lijf

Gisteren liepen we zonder bepakking, maar voelde ik na de lunch mijn kuit trekken die nog enkele uren op spanning bleef staan. Ook voelde ik sinds lange tijd ineens mijn knie weer. En nu, terwijl we met bepakking lopen, voel ik me fit en sterk. Mijn lichaam voelt soepel en als een kwispelende hond ga ik van start, blij dat we echt vertrokken zijn! We dalen af naar het eerste dorp en spotten de kerk, maar helaas is hier geen stempel. We komen in de buurt van de A2, en buigen en weer vanaf, de bossen in. De sporen van de recente overstromingen zijn hier duidelijk zichtbaar: ontwortelde bomen, diepe geulen in de grond, moddersporen, weggeslagen stukken aarde, en overal ligt de grond bezaaid met meegesleurde takken, stammen en andere rommel.

Overstroming en stormschade

Het pad is soms compleet weggespoeld, en noodgedwongen zoeken we een alternatief pad, waar we uiteindelijk tegen een steile wand omhoog moeten klimmen om weer op de route te komen. Dat is nog een uitdaging met zware tassen. Mijn voeten glijden weg, en ik zoek houvast in de losse aarde en kleine plantjes, die ik er onbedoeld uittrek om grip te vinden. De helling ligt bezaaid met afval, stenen, aardappels en stormschade. Na een halfuur ploeteren, waarbij onze schoenen inmiddels vol aarde en steentjes zitten, bereiken we eindelijk de weg bovenaan de helling, waar we direct naast de eerste kerk mét stempel uitkomen. In de schaduw van de kerk legen we onze schoenen, en kloppen het vuil van onze lijven.

Best of both worlds

We drinken water en komen even op adem, terwijl we door het traliewerk het kleine kerkje in spieken. De kerkjes zijn hier vaak in pasteltinten pleisterwerk afgewerkt. Sowieso word ik altijd blij van de vrolijk gekleurde huizen in de Balkan, en vaak keurig onderhouden tuintjes en groenpercelen. Ik weet nog dat dat één van mijn grootste verrassingen was toen ik kennismaakte met Oost-Europa. Heel anders dan het beeld van grauwe betonnen flats, het stereotiepe beeld dat vaak wordt geschetst. Deze kom ik vaker tegen bij mij om de hoek in de randstad, dan hier in de Balkan. Misschien heeft Slovenië wel het beste van twee werelden: het kleine landje heeft maar weinig inwoners en daarom geen massale steden of industrie. Het hoort wel bij de EU, en is daarom qua infrastructuur vergelijkbaar met Oostenrijk en Duitsland. De natuur is gelukkig nog heel ongerept en veelal onontdekt, en de cultuur juist sterk beïnvloed door de Oostelijke buren, met hun gastvrijheid en behulpzaamheid als vanzelfsprekende kernwaarde.

De camino leeft hier

Na een korte pauze lopen we verder, van dorpje naar dorpje, met overal mooie vergezichten. Met de rugzakken op, oogsten we veel nieuwsgierigheid bij de dorpelingen, die nieuwsgierig een praatje met ons aanknopen om erachter te komen wat we doen. De camino leeft hier bij de mensen, we krijgen vaak een ‘buen camino’ in het Sloveens toegewenst, wat we pas na een aantal keren begrijpen. Aan de gevels van de huizen langs de route zijn schelpen geschilderd, opgehangen of andere versiering aangebracht in de tuinen ter ere van de pelgrimstocht. Erg leuk om te zien. Het barst van de kruizen langs de route, en de kleine kapelletjes, waar steevast wel enkele kaarsen branden en verse bloemen te vinden zijn.

Klooster van Sticna

We wandelen Sticna in, waar we het kolossale klooster al van verre zien. Het liefst zouden we hier een bezoekje brengen, maar we hebben de pech dat we niet op de bezoektijden aankomen. Wel kunnen we een stempel halen en schrijven we een berichtje in het gastenboek. Een monnik begroet ons en maakt kort een praatje met ons, om ons ook een goede reis te wensen. Ik heb altijd een zwak voor kloosters, ik vind het kloosterleven fascinerend, en ergens ook aantrekkelijk, en fantaseer over hoe de mensen hier hun dagen doorbrengen, hoe hun leven eruit ziet.

29km stiefelen

Na Sticna lopen we het volgende dorp in, waar we een Tus Market (supermarkt) tegenkomen om een lunch te scoren. We maken een plasstop bij een andere kerk, lopen een paar keer verkeerd voor we de goede route weer terugvinden en blijven weer in de buurt van de grote weg. In plaats van de geplande 18km blijkt de navigatie er zijn eigen berekeningen op na te houden, en maken we in plaats daarvan maar liefst 29km. Ik heb een vermoeden dat mijn gps alleen hemelsbreed de afstand meet, in plaats van de werkelijke wandelkilometers. Helaas heb ik geen andere gpx van de route, dus zullen we het er voorlopig mee moeten doen.

Zoeken naar een slaapplek

Onderweg proberen we nog een paar keer te bellen naar de enige optie voor accommodatie onderweg, maar er wordt nog steeds niet opgenomen. Ik vermoed dat ze zelf op vakantie zijn. Er zijn geen andere opties, dus lopen we verder. Rond 18u vinden we onze derde stempel in het laatste dorp van die dag, zo’n 3km vóór de enige optie qua accommodatie. We zien een huis met ruime tuin, en bellen aan om te vragen of we in de tuin mogen kamperen, maar niemand doet open. We laten het dorp weer achter ons, en duiken de bossen in, waar we nog wat extra hoogtemeters meepakken. Door slechte gps ontvangst maken we de nodige extra meters, en moeten we steeds het juiste pad terug zoeken. Ook in dit bos zijn de sporen van de stormen afgelopen week zichtbaar. Dikke lagen modder bedekken de grond, als gevolg van de overstromingen. Steef is er klaar mee, zijn voeten doen zeer en hij heeft het zwaar. Hij stelt voor hier terplekke de tent op te zetten. Maar zo dichtbij de eindbestemming wil ik toch even gaan kijken, mocht er inderdaad niemand zijn, kunnen we altijd nog terug het bos in.

Koud bier en verse pizza

Na wat voelt als een eindeloze tijd komen we in een gehucht aan, een paar huizen op een heuvel, waar we pal tegen het adres aanlopen van de accommodatie. Een man begroet me, maar spreekt geen woord Engels. We gebaren dat we willen slapen, of dat hier kan? Twee vrouwen achter hem knikken, en springen direct in de benen. Ineens is iedereen om ons heen in de actie. De vrouwen slepen met beddengoed naar een huisje naast hun huis, en we krijgen blikjes koude limonade en bier in onze handen gedrukt van de man, en worden neergezet aan tafel voor het huis. De dochter spreekt een paar woorden Engels, en maakt duidelijk dat ze pizza’s in hun houtoven zullen bakken, maar dat het nog wel even zal duren. We krijgen een schattig huisje met eigen badkamer, een douche, slaapzolder met genoeg matrassen en schoon beddengoed, wat heerlijk!

Magische avond

Een voor een genieten we van de weldaad van een douche en de luxe dat we vanavond in een echt bed kunnen slapen. Vanaf de picknicktafel voor het huis kijk ik recht op een minuscuul kerkje, boven op de heuvel, die in de avondschemering in zachtroze, oranje en paarse tinten oplicht tegen de steeds donkerder wordende hemel erachter. Het is een magisch gezicht. Als de hete pizza’s worden geserveerd, smaken ze als de meest verrukkelijke pizza’s die we sinds lang op hebben. Wat een groot geschenk dat we hier toch terecht konden, wie had dat gedacht! Dit was weer een prachtige dag.

Het bericht Jakobovo Pot: van Visnja Gora naar Gombisce verscheen eerst op Struin Stories.

We laten Bosnië achter ons, en rijden via Kroatië (want: betere wegen) terug naar Slovenië. Als we Slovenië eenmaal inrijden, voelt het als thuiskomen. Ik snap er niks van, maar ik voel me zo ontzettend thuis hier. Ik heb geen familie die hier vandaan komt, maar toch heb ik al sinds mijn tienertijd een sterke aantrekkingskracht tot de Balkan. Met 15 jaar reisde ik al via interrailen naar Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije. De jaren erna heb ik hier wat landen aan toegevoegd: Bulgarije, Montenegro, Albanië, Kosovo en Bosnië. Iedere keer weer voelde ik me zo welkom en fijn in deze landen, waar het ene land me meer deed dan het andere. Zo heb ik hele warme herinneringen aan Albanië en Montenegro, maar ook Slowakije is een favoriet. Met Tsjechië en Hongarije heb ik minder.

Kennismaking met Slovenië

In 2017 kwamen we voor het eerst in Slovenië, en waren we direct verkocht vanwege de fantastische natuur en de bereikbaarheid van het land. De groene heuvels, schattige dorpjes, fantastische wandelcultuur, sprankelende rivieren en watervallen, de authentieke houten hooischuren en droogrekken die een nostalgische sfeer scheppen… Iedere keer als ik hier ben, krijg ik zin om meer te verkennen en ontdekken van het land. Aan het begin van de vakantie hebben we een stuk land bezocht, waar we ook hebben geproefkampeerd. We overwegen om hier een bod op uit te brengen. Ik heb zoveel ideeën om hier aan de slag te gaan, met outdooractiviteiten en activiteiten gericht op zingeving. Het voelt als de ideale plek om de plannen daar te realiseren.

Jakobova Pot: de Sloveense pelgrimsroute

Vandaag zijn we begonnen met onze eerste dag van de pelgrimsroute van Slovenië, de Sint Jacobsweg, of de Jakobova Pot. Deze pelgrimsroute kruist Slovenië op verschillende manieren: vanuit Zagreb (oosten) via Ljubljana naar Triëst (zuidwesten), via Dobrovnik (noordoosten) naar Ljubljana, of via de Julische Alpen (noordwesten) naar Ljubljana. Omdat we graag stempels willen verzamelen onderweg, moeten we onze pelgrimspaspoorten ophalen in Ljubljana, waar het pelgrimskantoor maar zeer beperkt open is. We besluiten daarom de route om te draaien en in Ljubljana te starten, en naar het oosten te lopen. We kiezen deze richting, omdat we die regio nog niet zo goed kennen.

Sint-Nicolaas Kathedraal in Ljubljana

Rond 7.30u staan we bij de Sint-Nicolaas Kathedraal waar het pelgrimskantoor kort geopend is en we 5 stuks kopen. De vriendelijke vrouw legt ons enthousiast wat meer over de route uit en wenst ons veel geluk op onze reis. Aan de buitenzijde van de kathedraal van Ljubljana vinden we onze eerste stempel, waar de kinderen (en ik stiekem ook) veel lol in vinden om hun paspoorten mee te versieren. De priester ziet ons bezig, en begroet ons. Hij stelt voor om ons rond te leiden in de kathedraal, nu we hier toevallig toch zijn, en om ons te zegenen voor de reis.

Gezegend op pad

Dat laten we ons geen tweede keer zeggen en nieuwsgierig stappen we de stille kathedraal in, waar de priester ons in vloeiend Engels uitlegt wat de taferelen uitbeelden die door een bekende Italiaans-Sloveense kunstenaar Francesco Robba uit marmer zijn gehouwen. Hij laat de oude kapel zien die momenteel wordt gerestaureerd en deelt ansichtkaarten aan de kinderen uit. Tenslotte worden we gebalsemd en gezegend, en drukt hij een flesje wijwater in onze handen voor een gezegende trip. Zo lief, ik ben ontroerd door dit gebaar en de oprechte, goede intenties van deze lieve man.

Lopen zonder bepakking (en zonder ontbijt)

Omdat we de route omgekeerd lopen, moeten we alert zijn op de caminoschelpen, die natuurlijk aan de andere kant van de palen en bomen zitten. Helaas doet mijn gps-route op mijn horloge het niet goed, en geeft deze alleen globaal de richting aan. We lopen vandaag zonder bepakking: we hebben onze spullen in onze tenten gelaten, op de camping waar we vannacht sliepen, en die op de camino staat. Wat een luxe! Het eerste stuk van de route lopen we door Ljubljana, waar we hopen om ergens een ontbijtje te scoren. Helaas komen we niks tegen onderweg, behalve stervensduur fruit van de markt.

Gierende honger

We lopen de stad uit en zitten direct in de bossen. Het is een feest om op goed begaanbare paden te lopen met fatsoenlijke bewegwijzering, die door de mooiste plekken van de omgeving slingeren. Wat een contrast met onze ervaringen in Bosnië! We hebben voortdurend mooi uitzicht over eindeloos groene heuvels, als groene golven in de zee. De abrikozen die we bij wijze van ontbijt op hebben, leggen nauwelijks een bodem en rond 11u heeft iedereen intussen gierende honger. We passeren een mooi houten restaurant met uitkijktoren in Orle en besluiten wat te drinken. Helaas bieden ze geen ontbijt aan, maar krijgen we wat sneetjes brood van een vriendelijke medewerktster als we uitleggen dat we nog moeten ontbijten. Blij smeren we daarna al lopend de sneetjes brood met door ons meegebrachte honing, jam en chocopasta in portieverpakkingen, zodat we er daarna weer even tegenaan kunnen.

Stempels sparen

Het pad slingert door de bossen, langs kleine dorpjes en vele kapellen en kruisbeelden langs de route. Eenmaal treffen we een kerkje die open is, en tweemaal een plek waar we een stempel aan onze verzameling kunnen toevoegen. De stempels sparen is een leuke extra tijdens de wandeling, een beloning voor de inspanningen. We maken al aardig wat hoogtemeters vandaag, en we prijzen onszelf gelukkig dat we niet met zware bepakking hoeven te lopen nu. Het is ontzettend relaxt lopen zo, we genieten volop. De route is afwisselend, de omgeving prachtig, er zijn mooie uitzichten en het zoeken naar de schelpen gaat prima. Het weer is heerlijk, we zien familie en vrienden de aardappels op het land rooien, mensen die hun gras maaien of met de buren kletsen vanaf de veranda.

Weer terug op de camping

Na een paar uur lopen hebben we weer honger, en lopen we een paar kilometer extra om bij een lidl te komen, waar we liters yoghurt en twee hele broden wegwerken voor we weer verder gaan. het laatste stuk buigen we van de route af, om bij de camping te komen waar onze tentjes al staan. Rond 19u komen we hier aan, waar we een heerlijke douche nemen, om vervolgens ons avondeten van bonen met vlees en koud bier te nuttigen. Het was een flinke dag, ruim 36,5km en ruim 1000 hoogtemeters, dat zijn serieuze getallen! Morgen is de echte vuurdoop, wanneer we met volle bepakking zullen lopen. We hebben contact gelegd met een mogelijk slaapadres, maar er wordt niet opgenomen en gereageerd op de mail. Het is maar de vraag of ze open zijn. Maar intussen hebben we genoeg ervaringen om het vertrouwen te hebben dat het altijd goed komt, op welke manier dat ook moge zijn.

Het bericht Jakobova Pot: de pelgrimsroute in Slovenië verscheen eerst op Struin Stories.